Geen rustige avond in de zetel afgelopen zondag maar zwaar staan shaken op de muzikale trip van Skip & Die. De groep werd opgebouwd rond de Nederlandse producer/muzikant Jori Collignon en de Zuid-Afrikaanse zangeres/kunstenares Cata Pirata. Hun eerste album 'Riots in the Jungle' werd opgenomen na een reis doorheen Zuid-Afrika, waar ze in contact kwamen met een heleboel inspirerende artiesten, klanken en ritmes. Eens terug thuis kwakten ze die kleurrijke ervaringen allemaal pats boem op hun eerste langspeler. Een etiket op de muziek plakken is moeilijk, of je zou er meteen een heleboel moeten opplakken… Afro-beat, electro, dubstep, ragga, hip hop, moombahton, dancehall, reggaeton,… You name it en je hoort er zeker en vast een sliert van terug in hun opwindende en gevarieerde sound.
Live staat er een vierkoppige band: twee man met een kast vol percussie die meteen ook voor de rode draad zorgt doorheen de show, een klasse gitarist die van echt eender welk genre wel een paar zalige licks uit zijn gitaar schudde en een frontvrouw waarvoor ze het woord frontvrouw hebben uitgevonden. Met hun geschifte feestmix brengen ze de matig gevulde zaal meteen in beweging. Cata bespeelt het publiek als geen ander en heeft al snel iedereen mee. Zingen doet deze prachtige dame afwisselend in het Spaans, Engels, Zulu, Portugees of Xhosa. De jungle en het mooie weer lijken dus nooit veraf wanneer Skip & Die op de scène staat.
De band vliegt met een rotvaart door de set met maar één missie voor ogen, iedereen doen dansen, en dansen zal je, met een grote smile op je gezicht! Waar het album naar het einde toe wat rommelig is en je met een onbeslist gevoel achterblijft, bleef de set heel de avond lang opwindend en opzwepend.
Toegegeven, het optreden duurde niet heel lang en in de zaal waren duidelijk enkel fans aanwezig, maar de energie en klik tussen de bandleden voelde je zeker ook in het publiek. Zeker toen ook Cata de zaal nog indook om de laatste twijfelaars hoogstpersoonlijk te gaan overtuigen.
Muzikale soundgenoten als tUnE-yArDs, Die Antwoord, MIA en Buraka Som Sistema zijn nooit ver weg, maar toch creëert Skip & Die een mooi, bloedheet universum ergens tussen al die herrie. Een exotische houvast tijdens deze koude Kerstdagen, net wat ik nodig had!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4485
Organisatie: Botanique, Brussel
The Golden Years 2013
In 1990 organiseerde Daniël Gardin voor de eerste maal dit event. Al die jaren zijn ‘The Golden Years’ een vaste ontmoetingsplaats gebleven voor oldiesliefhebbers. Die nemen dan plaats in de tribunes rond het middenplein, terwijl de Vips vooraan champagne kunnen drinken en met hun juwelen rammelen (wie zei dat nu ook al weer?).
Dit jaar was het de 25e (in 2001 vonden twee edities plaats) en ook de laatste keer. Misschien wel een goed idee om te eindigen in schoonheid voor het evenement vanzelf doodbloedt. Ik heb ook de indruk dat er na al die tijd wat sleet begint te komen op de formule, hoewel er gekozen werd voor een ingekorte versie. De wisselingen verliepen heel snel en de collecte voor één of ander goed doel (via de verkoop van de programmaboekjes) werd achterwege gelaten.
De meeste artiesten in deze seventies editie waren vroeger al (meerdere keren) aan bod gekomen. En hoe kan het anders? We spreken van artiesten die veertig jaar geleden op het toppunt van hun roem stonden en nu als zestigers of zeventigers de stoere popster staan uit te hangen. Soms is dat wel potsierlijk: zestigers met carnavalspakjes uit de glitterperiode staan te springen als de jonge veulens, die ze lang geleden waren.
En ja, het was meestal een déjà vu gevoel dat overheerste, en het is absoluut een goed idee te stoppen voor het aanbod te schraal wordt. Toch waren er enkele aangename en minder aangename verrassingen te beleven.
De covergroep, die traditioneel de show opende om het publiek wat op te warmen, werd deze keer thuis gelaten.
In de plaats daarvan vlogen we er meteen goed in met een optreden van ‘Mud II’. Na het overlijden van Les Gray startten enkele andere leden de band weer op onder deze naam. Het resultaat mag er zijn: een vakkundige rij met de bekendste hits. De sfeer zat er onmiddellijk in op die manier.
‘Alvin Stardust’ bracht dan een overzicht van zijn hits. De man had het een beetje moeilijker het publiek te overtuigen, hoewel hij heel hard zijn best deed. En het publiek is heel mild en ziet heel wat door de vingers, zodat niemand echt afgaat op dit concert.
En dan kregen we, voor de eerste keer op ‘The Golden Years’, ‘David Essex’ te zien en te horen. De man heeft een respectabele carrière opgebouwd als zanger, componist en acteur, en hij stond maar liefst 16 keer in de Engelse hitparade. Maar hier is hij bij de meeste mensen enkel gekend door zijn hit “Gonna Make You A Star”. En dat was duidelijk te merken aan het applaus.
Het hoogtepunt van de avond kwam, volgens mij, met het optreden van ‘Albert Hammond’. Hij heeft talloze hits geschreven voor andere artiesten en bouwde bovendien nog een succesvolle solocarrière uit met onvergetelijke hits als “I’m A Train”, “It Never Rains In Southern California” en “The Free Electric Band”. Een echte verpozing tussen andere artiesten die voor het gemak kiezen en proberen te scoren met rock’n’roll nummers.
‘Dave Edmunds’ is bij het grote publiek enkel bekend van zijn monsterhit “I Hear You Knocking”. Hij bracht een stevige, maar weinig verrassende set. Daarbij verloor hij op een bepaald moment de draad. Hij werd gered door een ander bandlid dat de zangpartij overnam. Maar toch had hij iets speciaals in petto. Weinigen weten dat Dave de drijvende kracht was achter de Welsche band ‘Love Sculpture’, die in 1968 scoorde met “Sabre Dance”, met stevige gitaarpartijen. Edmunds speelde het nummer op een achteloze manier en bewees wat een goede gitarist hij nog altijd is.
“The Rubettes” brachten weer eens wat we van hen gewend zijn: een aantal van hun hits, met het hoge stemmetje van Alan Williams. Maar hun witte pakken en witte petten bekoren mij al lang niet meer, evenmin als hun nummers. Maar het publiek wordt er nog altijd wild van, dus wie ben ik om hen tegen te spreken?
En wat kunnen we zeggen van topacts als “Slade” en “The Sweet”?
Dat ze duidelijk nog steeds professioneel bezig zijn, dat hun act perfect in elkaar zit en heel goed doordacht en opgebouwd is. Hun optredens zijn af, en dat wordt gesmaakt door het publiek. Maar als je hen enkele malen aan het werk gezien hebt wordt het toch wel heel erg voorspelbaar.
Tot slot werd, ter gelegenheid van deze laatste “Golden Years”, Daniël Gardin naar voor geroepen, waar hij gehuldigd werd door zijn vriend Salvatore Adamo en door de verzamelde artiesten.
Deze zetten een punt achter het concert met een gezamenlijke opvoering van “Rocking All Over The World”.
Eén vraag blijft nog: was dit echt de laatste keer? Antwoord vermoedelijk volgende herfst.
Organisatie: Sportpaleis – The Golden Years – Antwerpen
GlimpsGent 2013
All Areas
Gent
Na een succesvolle vrijdag hoopten we op een even mooie vangst op zaterdagavond. Daarvoor gingen we terug naar de Handelsbeurs, het was er de dag ervoor zo mooi geweest.
Dan kwamen we met STUFF. toch een beetje van een kale reis terug. De band speelt electronische jazz, of iets dat er op lijkt, en hadden wel een paar leuke nummers. Er was bovendien weinig tot geen zang, wat het publiek meestal wat moeilijker over de streep haalt. Dat was hier niet echt het geval. De kopjes in het publiek zweefden mee en er werd enthousiast gefloten en geroepen in de zaal. Wijzelf waren echter niet zo overtuigd, het was wachten op de saxofoon voor wat schwung, of een song waar een rapper in werd verwerkt.
Om Revere te bereiken moest we ons eerst een weg banen door de mensenmassa. Uiteindelijk geraakten we toch in de Charlaten om deze Britse groep aan het werk te kunnen zien. De band opende hun setlist met een stevig staaltje rock. “I won’t blame you” uit ‘My Mirror / Your Target’ was één van de toppers. Op de achtergrond waren enkele coole videobeelden te bewonderen. Een detail die ervoor zorgde dat er mee voor zorgde dat wij geïntrigeerd raakten door dit stelletje ongeregeld. “Keep this channel open”, “A road from a flood”, “Don’t look up Hannah” en “Fold up your flag” waren stuk voor stuk degelijke nummers. Het meisje met het rode viooltje leverde een prachtige bijdrage in deze nummers en zorgde steeds voor een folky ondertoon. De Charlatan zat goed gevuld en het was duidelijk dat Revere een grotere zaal aankon. De netjes opgeklede bandleden sprongen in het rond en maakten af en toe even een wandeling door het publiek. Dat een camera het optreden nog eens wazig projecteerde op een scherm, zorgde voor een extra leuk effect. Tijdens “These halcyon days”, “Maybe we should step outside” en “We won’t be here tomorrow” bleef de sfeer er goed in. Zeker die laatste is het beluisteren waard. (Checken die handel, het hele album staat op spotify.) Wijzelf kijken alvast uit naar hun volgende optreden.
Het was zeker de moeite om nog even te blijven hangen in de ‘Charla’, want op het moment dat de jongens van Revere hun CD’s nog aan de man proberen te brengen, begon Mintzkov al van jetje te geven. Mintzkov is nog altijd één van de beste Belgische rockbands en dat toonden ze af en toe op deze koude zaterdagavond in Gent. “Opening fire” werd fantastisch gebracht. De zanger met de wallen onder de ogen, de basgitariste met een simpel zwart t-shirt aan… Af en toe zag Mintzkov er dus wat sjofel uit, maar dat is slechts oppervlakkig. Diezelfde elementen tonen de ongelooflijke coolness uit dat de band uitstraalt. In het echt klonken ze dan ook wat ruiger en af en toe misschien een beetje slordiger dan op de plaat. Maar het moet gezegd als je nummers als “Word of mouth”, “Opening fire” en “Slow Motion, Full Ahead” in één set van veertig minuten krijgt, dan kunnen we onszelf meer dan gelukkig noemen. Eén kleine kanttekening: deze jongens moeten echt niet meer ontdekt worden en lokken misschien wat de aandacht van minder bekende bands weg. Wij malen er echter niet om, want wij zagen een uitstekend spelend Mintzkov.
Wanneer Café Video volstroomt voor Say Yes Dog, blijkt niemand echt door te hebben dat het optreden al van start is gegaan. Hoewel de groep nogal eentonig van start ging werd de overgang naar de volgende nummers beter. De basgitaar en sambaballen werden bovengehaald waardoor de nummers toch iets meer dansbaar werden. De zanger kon echter niet te veel bewegen en stond zelfs zonder schoenen aan nog vastgenageld onder het lage plafond. De Luxemburgse groep had enkele uitblinkers zoals “Around my Neck”, “Get it” en “A friend”, maar bleek algemeen toch ietwat teleurstellend.
In een doorzichtige regenproof outfit heette V V Brown ons ‘welcome’ in de Handelsbeurs. Het is al meteen duidelijk dat deze Britse zangeres met Jamaicaanse en Puertoricaanse roots een fantastisch stemgeluid produceert. Hier geldt de omgekeerde wereld: de sterke vrouw wordt ondersteund door een mannelijke backingvocal en een dj. “Substitute for love” werd vergezeld van unieke dansbewegingen en bizarre poses. De zangeres drukte haar eigen stempel op haar performance. Tijdens “Like fire” vond er zelfs een paaldans met de microfoon plaats. In haar nummers maakte ze af en toe gebruik van passende stemeffecten en bedankte ze het publiek meermaals. De interactie zat goed. Naar eigen zeggen verschijnt het nummer “Faith” binnenkort als single, met Kele Okereke van Bloc Party in de gastrol. Hoewel niet iedereen in de zaal even grote liefhebber was, kunnen we niet ontkennen: V V Brown staat er.
En dan was het tijd voor de ontgoocheling van de avond. De Duitstalige Zwitsers van Rusconi spelen erg experimentele jazz, wat echt de oren moet worden in geramd. Als je na het eerste nummer ‘Thank you for coming… and leaving’, moet zeggen dan zit dat toch niet helemaal lekker. Het publiek in de zaal Mengal smaakte het gewoon niet. Het ergste is nog dat ze wel degelijk muziek kunnen spelen. Dat bewezen enkele stukjes van “Till Dawn” en “Tempelhof”. Maar even veel delen van de nummers deden gewoon het bloed van onder je nagels kruipen. Soms leken de muzikanten zelf niet meer te weten wat ook al weer de weg van het nummer was, wat een verwarde bassist tot gevolg had. Deze ging dan maar voor de rest van het nummer wat leuk staan kijken naar de twee andere bandleden. Nu ja, af en toe kan zoiets gebeuren op een dergelijk festival, gelukkig gebeurde het maar één keer. Dit Rusconi zal waarschijnlijk voor een zeer specifiek publiek blijven, maar als je het kan smaken, dan vind je het misschien wel geniaal. Voor ons was het alvast een absolute neen, net als voor meer dan de helft van het publiek die letterlijk opstond en de zaal verliet.
Afsluiter van het festival voor ons was het Belgische Soldier’s Heart. De jonge band stond in zaal Miry in het Conservatorium en bracht hun set met een enorm enthousiasme en overtuiging. Zangeres Sylvie zong met een mooie hoge stem, én op blote voeten. Ze is in staat om een optreden te dragen, en zette een sterke show neer. Deze jongens bewezen dat ze met recht en reden het voorprogramma van de Crystal Fighters mochten verzorgen. De jonge gitaristen wisten eveneens van aanpakken en waren, laten we zeggen, dynamisch. We hoorden constant rustige dromerige pop die af en toe een beetje uitschoot naar wat harder werk. Met “African Fire” had dit talentvolle vijftal al een hit te pakken, en deze indieband heeft zeker potentieel voor nog meer topsingles. Ook hun interpretatie van Gabriël Rios’ “Broad Daylight” mocht er zeker en vast wezen, des te meer omdat ze het nummer op het einde nog verweefden met “Daydream” van The Wallace Collection. Deze mooie band, mét krachtige songs mét inhoud en jeugdig enthousiasme gaat zeker en vast nog veel verder komen. ‘De nieuwe lichting van Studio Brussel’ mocht er zeker wezen, en maakte het Glimps festival compleet.
Deze derde editie van het Glimps festival was dus zeker een succes, kan ook moeilijk anders met dit originele concept en deze sterke en goed gescoute line-up. Nu is het uitkijken naar volgende optredens van onze talentenvangst.
Organisatie: GlimpsGent
GlimpsGent 2013
All Areas
Gent
Het Glimps Festival was dit jaar alweer aan zijn derde editie toe. Dit internationaal showcase-festival, zoals ze dat dan zo mooi noemen, haalde een zestigtal getalenteerde bands en artiesten naar verschillende locaties in Gent. Twee avonden lang kon er jacht worden gemaakt op nieuw luistervoer, met wisselend succes.
Bosco Delrey uit Groot-Brittannië kreeg de eer om deze editie van het festival af te trappen. De zaal van de Charlatan was betrekkelijk vol en werd met een enthousiaste ‘Aloha’ begroet. “Baby’s got a blue flame” zette het concert in. Het nummer rockt lekker weg, heeft een leuke gitaarriff en is wel aangenaam om naar te luisteren. Verder in de set konden we ook enkele leuke deuntjes ontdekken in “Lovely sleepy head” en “Wild one”. De intro’s waren verreweg het interessantst en steeds verzorgd en origineel opgebouwd. Dat hield tegelijkertijd het grootste nadeel van deze band in. Telkens de hoop op een schitterend nummer doorprikt zien worden door een ‘Is het dat maar’-gevoel is jammer, voor de band en voor het publiek, want het potentieel is er wel degelijk. Het geheel zorgde voor een oké rockoptreden maar als mensen op de eerste rij hun line-upschema’s staan te bekijken dan weet je het: Bosco Delrey bleek geen hoogvlieger.
Een paar gebouwen verder werd de Kinky Star op zijn kop gezet door M+A. De twee Italiaanse jongemannen zetten een straffe prestatie neer. Elektronische zweverige tonen werden aangevuld met sambaballen en een xylofoon.
Tijdens “Freetown Solo” werd de zachte stem van de zanger op de gepaste momenten vervormd naar een zwaardere toon waar Darth Vader jaloers op zou zijn. Experimenteel gebracht, maar met mate. “Practical Friday” zorgde voor enkele handen in de lucht en de vrolijke deuntjes brachten vreugde in de zaal. Met “When” waanden we ons zelfs even in een paradijselijke sfeer. “Down to the West Side” klonk bekend in de oren en bij “B Song” was stilstaan geen optie. Kortom, M+A zindert na… hier horen we (hopelijk) nog van.
Enkele minuten later speelden de Isbells alweer in de Handelsbeurs. Deze Belgische band heeft al enkele maanden niet meer in ons land opgetreden en gaf een mooie, luchtige update over hoe het met zijn bandleden is gesteld. Het concert begon langzaam maar krachtig met “Stoalin’ “, de openingstrack van hun recentste, gelijknamige album. De band straalt energie uit en is haar typische sound nog niet verloren. Met trots vermeldden ze dat de meeste facebookvrienden van de band uit Gent komen, waarop als bedankje het bekende “Heading for the newborn” volgde. Isbells bleef doorheen de set zijn charme behouden en speelde vervolgens ‘een romantisch lied over ruzie maken en bijleggen’. “Falling in and out” bewees dat deze band goed op elkaar is ingespeeld. Gianni Marzo praatte de boel losjes aan elkaar. Toch waren de muzikanten bij de start van “Elation” meermaals de kluts kwijt. Het foutje werd echter snel vergeten wanneer er vrolijk, ritmisch geklap volgde bij dit akoestisch nummer. Met spijt in het hart kondigden ze hun laatste 10 minuten speeltijd aan en sloten in stijl af met “Reunite” en “Dreamer”. De Handelsbeurs kon tevreden verder zoeken naar nieuw talent, al kun je het talent van Isbells moeilijk als nieuw omschrijven.
Een van de ontdekkingen van de vrijdagavond was Swan Bride uit Slovakije. Op het eerste gezicht leken het enkele brave mannen, met uitzondering van de bebaarde frontman, maar ze waren vanaf de eerste noot klaar om ervoor te gaan. Met een geluid dat soms dicht bij The Sound aanleunt, konden ze het publiek meer dan boeien. Uitstekend gitaarspel en een zanger die zich niet aan de regels hield konden in de in een muziektempel omgetoverde Brugzaal in de Vooruit voor veertig minuten hun gang gaan. “Vortex” was een van de beter gebrachte nummers, de zanger riep af en toe een beetje, maar kon het wel, wat ongetwijfeld een plus was. De muziek van Swan Bride is erg zwaarmoedig, maar zonder de nonchalante ‘I don’t care’-houding. Dat maakt deze jongens sympathiek en ze genoten duidelijk van hun concert. En dat gold ook voor het publiek.
The Antler King was de vervanger van Coely. Zij verzorgden een fijnzinnige show in de balzaal van de Vooruit. Er hing een zomers feestje, en de winter kon even worden vergeten. De drumster zorgde voor de lichte zangnoten. De vijfkoppige band bewees dat eenvoud prachtig mooi kan zijn. De songs werden telkens netjes en zacht afgerond. Naar het einde van de set hoorden we vooral krachtigere nummers. Vooral “Chain of memory lane” was een hoogvlieger van deze beloftevolle band.
Vanuit de duisternis verscheen Gepetto & the Wales op het podium van Zaal Miry in het conservatorium. Deze band bracht deze avond al enkele nieuwe nummers uit hun allereerste full album ‘Heads Of Woe’ dat op 10 januari officieel verschijnt. Vanaf de eerste noten was er niet alleen gejuich te horen van op het podium, maar ook vanuit het publiek. Nadien volgden de lyrics ‘write me a letter, play me a song’ uit hun recentste, eerste single “1814”. Een sterk nummer gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Onderuitgezakt in de rode theaterstoeltjes ondergingen we graag de afwisseling van kippenvelmomenten en dynamisch enthousiasme.
Het bisnummer werd aangekondigd met de volgende ludieke aankondiging: ‘we hebben er nog eentje in petto’. Als kers op de taart konden we onze goede daad van de dag verrichten: de aankoop van hun vinylplaat ‘People of Galicove’ ten voordele van Music for Life.
De Compact Disk Dummies waren zonder overdrijven schitterend. Ze hebben zich al eerder bewezen, en deden dat in de Handelsbeurs opnieuw. De show zat professioneel in elkaar: het samenspel van licht, geluid en beweging zorgden voor een hyper kinetisch optreden. Aftrappen deden ze met “What you want”. Dreunende elektrische beats werden begeleid door de charismatische Lennert Coorevits die bovendien constant op en neer stond te springen. Doorheen het optreden in de Handelsbeurs ging de piepjonge zanger, hij is slechts 20 jaar, geregeld doorheen het publiek lopen. En wat dan gezegd van zijn twee jaar jongere broer, die de keyboards bespeelde op een weergaloze manier. “Pale eyes” werd dynamisch gebracht, en met een beetje samenzang. Ondanks het gedans en gespring konden we de jongens op weinig fouten betrappen. De twee electropunkers speelden natuurlijk ook nog “The Reeling”, waarmee ze een monsterhit scoorden. Ten slotte hoorden we de al bekende cover “Toxic” van Britney Spears. Wij waren alvast blij dat niet Britney was die het kwam zingen, want deze versie is onnoemelijk veel harder en heeft bovendien minder gekweel.
Mooie afsluiter voor dag 1 …
Organisatie: GlimpsGent
In hun thuisland, het Verenigd Koninkrijk, is de tweede cd van Revere nog niet uitgebracht. In België en Nederland daarentegen kunnen we echter wel al enkele weken genieten van de muzikale pracht van ‘My Mirror/My Target’. De band stak afgelopen week bovendien het kanaal over om haar eerste stappen op Belgische en Nederlandse bodem te zetten. De Witloof Bar in de Botanique was niet uitverkocht, maar was desalniettemin toch aardig volgelopen voor Revere. Terecht, want de barokke en gedreven melodieën van de band klonken live nog straffer dan op plaat, en ook de meer melancholische nummers kwamen –mede door de strijkers - uitstekend uit de verf.
Frontman Stephen Ellis was een charismatische verschijning, die zich helemaal gaf op het podium. Hij interacteerde ongeforceerd met het publiek en dat zorgde meteen voor een intieme en ongedwongen sfeer. Er werden vooral songs gespeeld van hun laatste album, maar de band waagde zich eveneens aan een cover van Depeche Modes “Enjoy the silence”, waarin Ellis’ stemgeluid verdomd goed leek op dat van David Gahan. De songs waren tegelijkertijd episch, melancholisch en ontzettend catchy. Het optreden viel op geen enkel moment stil en het aanduiden van hoogtepunten is dan ook geen gemakkelijke opdracht. Het gedreven en catchy “We Won’t Be Here Tomorrow” en het kale, maar oh zo aangrijpende “What Am I If I’m Not Even Dust” maakten indruk, maar het was het bisnummer “The Escape Artist” dat met de hoofdvogel ging gaan lopen. Het slepende ritme en de passionele vocalen van Ellis sneden door merg en been en de majestueuze, haast postrockachtige outro was het gedroomde slotstuk van de avond.
Dat de vriendelijke bandleden heel dicht bij hun fans staan, bewezen ze nogmaals na het optreden. Ze sloegen spontaan een babbel met elke toeschouwer, en bedankten iedereen voor hun aanwezigheid. Revere heeft zeker en vast de kwaliteiten om nog te groeien en hopelijk worden ze in de toekomst dan ook opgepikt door een breder publiek.
Organisatie: Botanique, Brussel
Sunn O))) en Syndrome
Kreun
Kortrijk
2013-12-12
Fleur Coevoet en Johan Meurisse
Het Amerikaanse Sunn O))) bewezen (nog eens) wat een unieke plaats ze innemen in het muzieklandschap. Muzikaal bieden deze ‘Masters of Doom & Drone, gecentraliseerd rond het – core duo Stephen O’Malley en Greg Anderson, een aparte combinatie van avantgarde, dronemetal, modern klassiek, minimalisme en jazz; een sound van massief, slepende, logge, lome en repeterende gitaarlagen, drones en synths, met de nodige distortion en feedbackgeraas.
Een indrukwekkende rij versterkers en pedaaleffects, een opgetrokken mistgordijn, een sober, donker gehouden lichtdecor en ‘schimmen van de’ heren in een monnikspij , wanen ons in een nevelig moeras van een creepy wereld. Het trio kan in de sfeer nog meer angst creëren door de huiveringwekkende keelgezangen van Atila Cszihar, die meer & meer een vaste waarde wordt .
Sunn O))) heeft een trouwe aanhang , en voor anderen is het een muzikaal beleven dat je eens moet ondergaan en moet gezien hebben. Zéker ondergaan , want dan vallen er al een pak af. Sunn O))) was goed voor een 2,5u weerzinwekkende , hard(t)versch(e)urende , helse oorverdovende trip , die je ergens in een ‘middle of nowhere’ desolaat , winters, dor landschap , waar het daglicht wordt geweerd , dropt en achterlaat ...
Een langzaam sluipend gif , een bijtend zuur of binnen de psyche een psychotisch beleven met paranoïde trekjes waar door de dreunende , dreigende ritmiek je lichaam vibreert en kan worden opengereten . Het gebeurt niet , maar het continue gevoel zorgt voor die bewustwording .
Een deel van het publiek , de ‘die hards’ blijven door die slepende tunes uiterst geconcentreerd , sluiten soms de ogen en geven zich volledig over aan die hallucinante, tranceachtige trip van verwaaide en verdwaalde sounds en de grauwe, door merg en been gaande paters –, keel en schreeuw(kreet) gezangen van Attila, die voor kippenvel zorgen; psalmen en apocalyptische verzen worden letterlijk naar ons gestuurd en afgevuurd.
Het is een gitzwarte mis van nachtelijke offergangen en zwarte magie , beelden van de apocalyps en van talrijke huiverende sf-films borrelen op en flitsen voor de ogen . Dit ging gepaard met de typische rituelen van handgebaren, kruistekens, aanrakingen en ernstige, indringende , coole en ontmoedigende blikken: ijzingwekkend, filmisch, mysterieus, donker en dreigend …Cryptisch omschreven als zo hard als staal, log als beton en traag als lava.
Het pad wordt geëffend door een lichte ruis, die de poort opent naar die grauwe schoonheid. Middenin de set worden we dan overgeleverd en opgezogen door die elektronica drones en die keelzang , om in het slot een zenuwslopende apotheose van gekte en (zelf) pijniging te ervaren … Een bizar gedachtegoed om dan het opgesloten beest in je te kunnen verdrijven …Straight to the bone dus …
Ze zijn enorm op elkaar ingespeeld om die rauwe, ontspoorde , krakende , knetterende ritmiek te kunnen verwezenlijken . Welke song hier uit hun arsenaal ook aangehaald en gespeeld wordt, doet er niet toe . We moesten toch eventjes de tijd nemen om terug tot de realiteit te komen, toen het concert was beëindigd.
De muzikale leefwereld van Sunn O))) is geen schoolse bezinningstrip , is geen gewone brok popmuziek en heeft geen begin- en eindpunt.
Sunn O))) sneed deze keer (opnieuw) door merg en been , vrat en peuzelde je bijna op. Ze is lichtschuw, hard , meedogenloos en klinkt huiveringwekkend en oorverdovend … En na die weerzinwekkende trip komen ze je gewoonweg vriendelijk bedanken dat je ‘zo iets mystieks’ wou ondergaan, de handen gekruist en de duim omhoog …
Syndrome, geesteskind van Mathieu Vandekerckhove, mocht vanavond voor Sunn O))) openen en deed dat met eenzelfde intensiteit en beheersing zoals we van hem gewoon zijn. ‘Now & Forever’ kwam in 2012, na ‘Floating Veins’, uit onder het Belgisch label ConSouling Sounds en het is reikhalzend uitkijken naar de split met Thisquietarmy ergens volgend jaar.
De visuals werden intussen nieuw leven ingeblazen door Stefaan Temmerman en ademen diezelfde ijlheid en schaduw uit zoals je terugvindt in de visuals van Amenra. Fans van Syndrome mogen niet klagen want deze grote wolf stond op allerlei plaatsen binnen en buiten België, en terecht.
Syndrome snijdt ook door merg en been, door in te zetten op geluidslagen die langzaam aan worden opgebouwd en in een overweldigende finale worden samengevoegd tot een doordringend geheel.
Verstilling is de ervaring die Syndrome aanreikt, in de beweging van niets naar alles, op een beheerste bijna bezwerende manier, waar dat alles tegelijk ook niets is. De kracht van de textuur zit hem in het geduld waarmee elke laag, elke toon wordt aangeslaan. Het warme timbre van Mathieu’s stem creëert een eigen sfeer, als een moessonwind die laaft.
Syndrome beleven in de concertzaal van de Kreun was flirten met de grens van intimiteit die de muziek ademt. Onvergetelijk blijft de ervaring in de Sint-Autbertuskerk te Gent, waar zanger Colin H Van Eeckhout in vocals bijtrad, dit samen met de massieve akoestiek van de kerk leende zich toen tot een totaalervaring. Zeker is dat Syndrome nooit verveelt, zelfs niet na oneindig aantal luisterbeurten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Syndrome - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4409
Sunn O))) - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4410
Organisatie: Kreun, Kortrijk
Duidelijk geïnspireerd door zijn robotachtige landgenoten is de Franse elektronica artiest Kavinsky er ingenieus in geslaagd een mystiek, bovennatuurlijk aura rond zijn persoontje te cultiveren. Uitgedost in een marvel comics achtige outfit met donkere bril lijkt niemand precies te weten hoe deze Fransman er in het echt uitziet. Betreft het hier überhaupt wel een exemplaar van de menselijke soort? En arriveert hij zoals normale stervelingen met een tourbus of parkeert hij liever zijn knalrode Ferrari voor de deur van de Ancienne Belgique?
Dat verklaarde waarom er nog vóór zijn eerste optreden op Belgische bodem al heel wat magie hing in de hopeloos uitverkochte zaal. Evenals de euforische reactie van het publiek wanneer de rode lazerlichtjes uit Kavinsky’s bril voor het eerst door de nevelslierten priemden.
Vanachter een rood altaar leek het alter ego van Vincent Belorgay een uur lang vanuit een ander universum te musiceren. Een universum dat niet alleen in een verre toekomst moet gezocht worden maar evenzeer 40 jaar teruggrijpt naar de weemoedige klanken van Jean-Michel Jarre. “Retro futuristisch” noemt men zoiets zeker?
“Roadgame”, “Protovision” en “Pacific Coast Highway” klonken als Miami Vice soundtracks met Serge Gainsbourg zaliger achter de knoppen. Verleidend en sensueel en die niet zouden misstaan op één of andere Franse soft erotische prent uit de jaren 70. Niet dat we een kenner van het genre zijn trouwens.
Wie gehoopt had dat The Weeknd het podium zou betreden tijdens “Odd Look” was er aan voor de moeite. Maar dit klasse nummer had niet eens een live performance van deze bijzonder getalenteerde R&B artiest nodig om uit te groeien tot hoogtepunt van de set.
Criticasters zullen beweren dat er intussen op de schermen visueel weinig grensverleggend te bespeuren viel en dat het er al bij al nogal statisch aan toe ging. Daar valt iets voor te zeggen, al leek ons dat veel eerder uitdrukkelijk niet de bedoeling te zijn. Enkele schuchtere bliksemschichten en wit oplichtende spots vanachter een dik rookgordijn… we durven erop wedden dat Kavinsky thuis ook de nieuwste videogames liever links laat liggen voor een ouderwetse Atari.
Tijdens de meesterlijke ‘Drive’ soundtrack “Night Call” in de bisronde transformeerden we zelf heel even in acteur Ryan Gosling die het gaspedaal stevig ingedrukt houdt tussen de nachtelijke flatgebouwen. De Brusselse koude nacht achteraf kan toch zo ontnuchterend zijn…
Organisatie:: Ancienne Belgique, Brussel
Deze Australiërs zijn al een tijdje bezig en hebben met deze nieuwe ‘Free your mind’ een toegankelijke electropopplaat uit . Niet dat hun vorige platen daar ook niet onder de situeren waren , maar de revival naar de 90s Eurohouse, discokitsch en ‘80s wave komt hier toch sterk in de picture .
De electrotechneuten doen bands als OMD, New Order, Ladytron , Yazoo, Erasure en Pet Shop Boys opborrelen.
In het eerste deel hebben we uiterst genietbare dansgrooves op “We are explorers”, “Let me show your love”, “Footsteps” en de titelsong , daarna zakt het duidelijk in, boeit het minder en hebben we een beetje teveel van hetzelfde zonder dat het nog écht raakt en triggert; bijgevolg, hun electropop onderscheidt zich onvoldoende …
James Arthur was de winnaar van de Britse X-Factor 2012 . Een beloftevol talent dus door zo’n wedstrijden , die sterk kon overtuigen met z’n pakkende stem . Vocaal een belangvolle zet in z’n sing/songwriting popsongs , doordrongen van soul , r&b, blues en hiphop.
Het levert een reeks aanstekelijke gespierde nummers op als “Lie down” en “You’re nobody ‘til somebody loves you” (opener van dit debuut) , maar zoals bij talentenwedstrijden komen ook hier ‘dramatiek’ ballads opborrelen en dan komen we uit bij “New tattoo”, “Impossible” en “Is this love?” , soms omgeven van heel wat strijkerspartijen . Hij kreeg de support van Emeli Sandé op “Roses” en op “Certain things” horen we ‘Chasing’ Grace Ackerman .
Een debuut die velen kan raken , maar we zijn er zeker niet overhoop van …
Jonge Britse gast Archy Marshall slaat in met een sterk debuut … King Krule is vernoemd naar de slechterik van de videogame Donkey Kong Country. Wat er allemaal in deze game te gebeuren valt , laten we aan jouw speelliefde over . Muzikaal - zeker in de eerste nummers - “Easy easy” en “Has the hit?” horen we puur oprechte , rauwe songs , bepaald en gedragen door z’n spuwende baritonzang en z’n gitaarspel en wordt verder ingevuld van keys , elektronica soundscapes op z’n James Blake en wat hiphopbeats . Iets verderop klinkt hij met een song als “Cementality” wat gemoedelijker , of steken op “Lizard state” en “The krockadile” jazzy en funky loops de kop op; de emotie en vurigheid verliest hij niet , die wat doet denken aan de intensiteit van Billy Bragg .
Hij werd alvast geselecteerd als één van de BBC Sounds of 2013 . Deze jonge gast is nog niet zo direct uitgespeeld …
Pilod is afkomstig uit Leuven en komt aandraven met een sterk debuut binnen de indie/postrock . De negen songs hebben een donkere, melancholische stemming , maar zijn echter mooi uitgebalanceerd . De songs hebben een repetitieve basis, worden op die manier sfeervol, troostend opgebouwd en hebben een dromerige zang . Ze boeien nog meer als ze steviger uit de hoek komen , wat maakt dat “The arrival song” en “The path” heel overtuigend klinken . Dit trio houden we alvast in het oog …
Het metalgezelschap Eye Of Solitude uit London bestaat pas sinds 2010 maar is met ‘Canto III’ al aan hun derde plaat toe. 1 ding is duidelijk bij het horen van de zes tracks die afklokken op 66 minuten: dit is geen spek voor ieders bek. De zeskoppige formatie probeert in hun songs letterlijk zoveel mogelijkverscheidenheid te stoppen. Dit gaat van violen, fragiele piano, zachte achtergrondkoortjes in combinatie met gesproken Latijn, klassieke gitaarsolo’s tot stevige compromisloze doom, death en blackmetal inclusief getormenteerde grunts.
Tekstueel is de plaat trouwens gebaseerd op Dantes Inferno wat met de waanzinnige muziek een perfecte symbiose vormt.
‘ Canto III’ is zo een zeer duistere, atmosferische plaat geworden met een prominente rol voor toetsenist Pedro Caballero-Clemente. De zes nummers zijn vakkundig opgebouwd en wisselen ingetogen, melodieuze en donkere passages af met furieuze gedeeltes en geven pas na meerdere luisterbeurten al hun schoonheid prijs.
Het is duidelijk dat Anathema, My Dying Bride en Paradise Lost er met deze doomdeathformatie een stevige concurrent op hun eiland moeten tolereren.
Madensuyu , Tugrul & Hasan
4ad
Diksmuide
Sinterklaasstorm is een treffende omschrijving na de korte , krachtige, opwindende set van Madensuyu van het Gentse duo De Gezelle – Vervondel. Ze hebben lang op zich laten wachten, want hun laatste cd ‘D is Done’ dateert al van 2008. Madensuyu wordt enorm gerespecteerd , anders zouden hun paar clubconcerten nu niet uitverkocht zijn; net als hun sound zal het wel ‘snelvaart’ gaan met de reeks optredens het komende voorjaar .
Een goed bewaard geheim? Nee Madensuyu is meer dan dat … Ze zijn het lekkers dat Sinterklaas (al of niet met zijn Pieten) ons bracht. Het duo overtuigt met unieke postrock/noisepop , een intens broeierig, energiek spanningsveld creëren ze van repetitieve, snedige, felle gitaarstructuren, bezwerende en opzwepende strakke percussie en elektronicatunes. Ze dienen stroomstoten toe , zorgen voor geluidsstormen die naar de keel grijpen en naar adem doen snakken. Tot slot nog die verbeten, zalvende zanglijnen, apart of samen, met het invoegen van een (schreeuw) zang en opgewonden kreten.
Op de nieuwe plaat ‘Stabat Mater (SM:MS)’ hebben we te maken met songs die gelaagder zijn , kunnen aanzwellen, je doen bewegen en voor de nodige adrenalinestoten en explosies zorgen door de opbouw, de tempowisselingen en natuurlijk dat unieke samenspel gitaar- drums –elektronica, stuiterend , stuwend en splijtend. Wat meer zang hebben we, maar het zijn geen te lange tekstvellen , gezien bij Madensuyu kern en kracht tellen in sound en woord! De Edisonlampen op het podium flikkerden en fonkelden …
‘Stabat Mater’ is een Latijns hymne , van een moeder die haar zoon verliest , een enorme klap moet verwerken , een sterke beproeving doorstaat, waarbij ze mentaal en fysiek niet breekt, ondanks het intense verdriet , de woede en de machteloosheid … Net elementen die we muzikaal horen bij het Gentse duo !
Welkom in het Madensuyu – universum dus … We werden een klein uur ondergedompeld in hun muzikaal beleven, door songs van de nieuwe plaat , in wisselende volgorde en ook hier noteren we variatie van rauw, rudimentair, primitief , ongepolijst materiaal van krachtige explosies met meer emotievolle , ingetogen , sfeervolle stukken ; intens pakkend en ontregeld, waarbij we hollend, bollend rijden en glijden van “Dolarosa”, “Ready & I”, “On the long run”, “Mute song” , “Crucem”, “Give days & a day” en de twee versies van “Hush hum”, waaronder de vooraf opgenomen acapella zang van Tijl Geerts van het Sint-Niklaase knapenkoor ‘In Dulci Jubilo’ .
Telkens worden de nummers op gang getrokken en de indringende blik van Vervondel , de gesloten , maar de even sterk vuurspuwende ogen van De Gezelle geven extra dimensie.
Ze konden rekenen op een warme, sterke respons … In hun universum bleven we gekluisterd aan de sound en waren we genageld aan de grond . We werden bedankt voor de concentratie, de ogen toe , maar de oren open !
Herkenbaar materiaal ? Jawel, in de bis kregen we drie oudere songs van hun vorige cd “Fafafxx” , “Tread on tread light” en het modieuze “Time”, waarbij het nog maar eens duidelijk was dat hun talent, kunde en technisch vernuft zich ergens manifesteert tussen de postrock van 65daysofstatic, de oude Belgenpop van Red Zebra, de industrial van The Young Gods, de gitaarriedels van Sonic Youth en de scherpte van Swans en V.U. Je bent gewaarschuwd voor hun voorjaarstour!
We werden opgewarmd door hun Gents-Turkse vrienden Tugrul & Hasan , een intense, groovende world sound bekrachtigd door het summiere gitaarspel, - getokkel en de innemende stemmenpracht . Net als Madensuyu eerlijk, puur , oprecht en vanuit de onderbuik!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Tugrul & Hasan -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4402
Madensuyu - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4401
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Deap Vally, twee hartige rockchicks uit Los Angeles, hebben met ‘Sistrionix’ eerder dit jaar een uiterst levendig en bruisend rockplaatje gemaakt. Een album uit het goede hout gesneden, afkomstig uit een woest bos waar ook vroege Black Keys, Band Of Skulls, Blood Red Shoes, The Kills en White Stripes hun hakbijlen hebben gescherpt.
De clubtent van Pukkelpop was al overtuigd van de live sensatie die dit flamboyante duo is, nu mocht ook de prachtige Rotonde van de Botanique er aan geloven.
Het mocht dan al bar koud zijn vanavond, in De Rotonde was er hoegenaamd geen chauffage nodig om het kot op te warmen. Beide dames zorgden met hun prikkelende outfit al voor een oververhitting van de zaal nog voor er één noot was gespeeld. Hun kleurige hotpants en korte topjes brachten ons meteen in de juiste stemming. De meiden waren zelf ook enorm in hun schik met deze aangename concertzaal en gooiden zich met volle overgave in een stomend uurtje onversneden rauwe rock. De roodharige en fijn gedecolleteerde Julie Edwards sloeg tamelijk indrukwekkend op haar drumvellen en de al even bevallige Lindsey Troy (zang en gitaar) imponeerde sterk als vurige frontdame. Haar riffs waren ruwe interpretaties uit het grote Zeppelin en Sabbath boek, haar zompige gitaar wentelde zich bij momenten in een stoner badje en met haar ruige potente stem voorzag ze al die spetterende songs van een flink stel rockballen. Meer moest dat niet zijn.
Hoogtepunten, zegt u. Ze hadden er een pak in de aanbieding : De vuile motherfucker met Sabbath allures “Drought”, een ferme brok stonerrock in een poel van modder gedrenkt. De moordende blues “Six feet under”, slepend, zompig en sexy. De vlijmscherpe rocker “Lies”, dirty as hell. De stevige opdonder “Walk of Shame”, White Stripes achterna. De gloeiende uppercut “End of the world”, gortig en catchy tegelijkertijd. De finale kopstoot “Baby I Call hell”, klassieker in wording met een verpletterende riff.
De dirty lady’s kregen De Rotonde met sprekend gemak in hun binnenzak. Rock’n’roll is geen mannenwereld meer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Jjuujjuu -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4385
Deap Vally - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4386
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
