Chelsea Wolfe – Russian Circles – Spannende dubbelaffiche
Chelsea Wolfe – Russian Circles
Vooruit
Gent
Een aardig volgelopen Vooruit voor deze interessante doch niet voor de hand liggende dubbelaffiche met de etherische doomfolk van Chelsea Wolfe en de viriele post-metal van Russian Circles.
De spookachtige verschijning Chelsea Wolfe zorgde als een volleerde ijskoningin voor een donkere atmosfeer in de Vooruit. Haar voorkomen liet misschien een gothic aanpak vermoeden, maar muzikaal was dit in niets te vergelijken met de plastieken gothic rock van beschamende bands als Nightwish, The Gathering of -godbetert- Within Temptation.
Chelsea Wolfe deed ons gelukkig meer denken aan de begeesterende aanpak van Anna Calvi of zelfs Dead Can Dance, donker en mistig, soms dreigend en altijd beklijvend. Haar songs ontpopten zich als sluipende adders die soms tergend traag ons bewustzijn binnendrongen, als bedwelmende diertjes die langzaam hun gif in onze aderen spoten. Chelsea Wolfe putte rijkelijk uit het nieuwe album ‘Pain is beauty’, een gracieuze plaat met een sinister kantje en een veelzeggende titel. Haar band wist de mysterieuze en innemende songs met sluimerende elektronica in te kleden en creëerde een aangrijpende wave sound die soms prachtig kon aanzwellen zonder daarbij in bombast te verzuipen. Het resulteerde in zwarte parels als “Feral Love”, “Reins” en “Sick”, stuk voor stuk songs die broeiden door de spannende atmosfeer.
Het gros van het volk, dat toch gekomen was voor het forse gitaargeweld van Russian Circles, stond vol bewondering te genieten van de macabere klanken van deze illustere muze en haar gevolg. Zelfs de meest hartstochtelijke metalfans stonden gewillig mee te knikken (of te headbangen in slowmotion, ook altijd een leuk zicht).
Chelsea Wolfe zorgde met klasse voor een innig mooi einde met het prachtig akoestisch ingezette “Lone” dat uiteindelijk uitmondde in een verdovende geluidsgalm.
De wazige mist die Chelsea Wolfe had opgetrokken moest dan plaatsmaken voor een hevig losbarstend post-metal onweer met Russian Circles, een instrumentaal trio van het zelfde slag als Pelican, And So I watch You From Afar en Isis. Ook zij hadden een nagelnieuw album ‘Memorial’ voor te stellen, een verdomd stevig en ijzersterk werkje die even gretig en verbeten uit zijn spelonk komt gekropen als zijn machtige voorganger ‘Empros’.
Russian Circles ging voluit voor power en volume, zonder echter de melodie uit het oog te verliezen.
Hun vernuftige songs boden zich aan als solide composities met oog voor harmonieuze ademruimtes en kwamen in hun live versie een stuk harder en forser voor de dag. Een brok ferme power als “Deficit” bediende zich van gespierde staccato-metal gitaren die we ook al eens bij Isis aantreffen, een mijmerend “Schiphol” zocht dan weer dromerige vergezichten op en een stevig imponerend “Mladek” deed de Gentse Vooruit openscheuren.
Chelsea Wolfe mocht in de bisronde bij het ingetogen “Memorial” de ijle vocals komen inzingen, maar de song sprak helaas niet zo erg tot de verbeelding als de bijzonder fraaie versie op het album. Zand erover (of beton), het stormachtige combo spoelde die kleine misser door met een moordend “Youngblood” als ultieme krachtstoot en zette daarmee een beestig eindpunt achter een oppermachtig concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Russian Circles - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4247
Chelsea Wolfe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4246
Organisatie: Heartbreaktunes ism Democrazy Gent
Russian Circles - Chelsea Wolfe – Spannende dubbelaffiche
Russian Circles - Chelsea Wolfe
Vooruit
Gent
Een aardig volgelopen Vooruit voor deze interessante doch niet voor de hand liggende dubbelaffiche met de etherische doomfolk van Chelsea Wolfe en de viriele post-metal van Russian Circles.
De spookachtige verschijning Chelsea Wolfe zorgde als een volleerde ijskoningin voor een donkere atmosfeer in de Vooruit. Haar voorkomen liet misschien een gothic aanpak vermoeden, maar muzikaal was dit in niets te vergelijken met de plastieken gothic rock van beschamende bands als Nightwish, The Gathering of -godbetert- Within Temptation.
Chelsea Wolfe deed ons gelukkig meer denken aan de begeesterende aanpak van Anna Calvi of zelfs Dead Can Dance, donker en mistig, soms dreigend en altijd beklijvend. Haar songs ontpopten zich als sluipende adders die soms tergend traag ons bewustzijn binnendrongen, als bedwelmende diertjes die langzaam hun gif in onze aderen spoten. Chelsea Wolfe putte rijkelijk uit het nieuwe album ‘Pain is beauty’, een gracieuze plaat met een sinister kantje en een veelzeggende titel. Haar band wist de mysterieuze en innemende songs met sluimerende elektronica in te kleden en creëerde een aangrijpende wave sound die soms prachtig kon aanzwellen zonder daarbij in bombast te verzuipen. Het resulteerde in zwarte parels als “Feral Love”, “Reins” en “Sick”, stuk voor stuk songs die broeiden door de spannende atmosfeer.
Het gros van het volk, dat toch gekomen was voor het forse gitaargeweld van Russian Circles, stond vol bewondering te genieten van de macabere klanken van deze illustere muze en haar gevolg. Zelfs de meest hartstochtelijke metalfans stonden gewillig mee te knikken (of te headbangen in slowmotion, ook altijd een leuk zicht).
Chelsea Wolfe zorgde met klasse voor een innig mooi einde met het prachtig akoestisch ingezette “Lone” dat uiteindelijk uitmondde in een verdovende geluidsgalm.
De wazige mist die Chelsea Wolfe had opgetrokken moest dan plaatsmaken voor een hevig losbarstend post-metal onweer met Russian Circles, een instrumentaal trio van het zelfde slag als Pelican, And So I watch You From Afar en Isis. Ook zij hadden een nagelnieuw album ‘Memorial’ voor te stellen, een verdomd stevig en ijzersterk werkje die even gretig en verbeten uit zijn spelonk komt gekropen als zijn machtige voorganger ‘Empros’.
Russian Circles ging voluit voor power en volume, zonder echter de melodie uit het oog te verliezen.
Hun vernuftige songs boden zich aan als solide composities met oog voor harmonieuze ademruimtes en kwamen in hun live versie een stuk harder en forser voor de dag. Een brok ferme power als “Deficit” bediende zich van gespierde staccato-metal gitaren die we ook al eens bij Isis aantreffen, een mijmerend “Schiphol” zocht dan weer dromerige vergezichten op en een stevig imponerend “Mladek” deed de Gentse Vooruit openscheuren.
Chelsea Wolfe mocht in de bisronde bij het ingetogen “Memorial” de ijle vocals komen inzingen, maar de song sprak helaas niet zo erg tot de verbeelding als de bijzonder fraaie versie op het album. Zand erover (of beton), het stormachtige combo spoelde die kleine misser door met een moordend “Youngblood” als ultieme krachtstoot en zette daarmee een beestig eindpunt achter een oppermachtig concert.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Russian Circles - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4247
Chelsea Wolfe - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4246
Organisatie: Heartbreaktunes ism Democrazy Gent
Het voordeel van instrumentale post-metal is dat je geen schreeuwerige zanger hebt die de zware gitaren, de forse riffs en de gelaagde songstructuren komt verstoren met ergerlijke grunts of misplaatst metal gegrom. Natuurlijk moet de muziek op zich dan wel sterk en potig genoeg zijn om er een ganse plaat de spanning en de drive te kunnen inhouden. Een opgave waar Pelican wederom met verve in geslaagd is.
Tussen de loden riffs in wordt er voldoende ademruimte gehouden voor fijngevoelige soundscapes. ‘Forever Becoming’ is een plaat die tegelijkertijd heavy en sensitief is, gitaren schakelen moeiteloos over van geraffineerd naar heftig en weer terug.
Het is al door meerdere bands gedaan, maar Pelican lijkt toch één van de meest behendige beoefenaars van het genre. Hun songs, 8 doorwinterde lappen post-metal in dit geval, staan als een huis.
Na al die jaren komt Pearl Jam al lang niet meer verrassend uit de hoek, maar dat is ook hun betrachting niet. De band heeft altijd al garant gestaan voor solide rock en heeft steevast degelijke tot ijzersterke albums afgeleverd waarop stevige rockers worden afgewisseld met behaaglijke ballads die telkens gespaard bleven van overdreven sentiment.
Pearl Jam maakt het soort muziek waarvoor de term ‘tijdloos’ werd uitgevonden, het is een band die stadions vult zonder stadionrock te maken, een rockband pur sang die geen explosies, gigantische videowalls of overstelpende lichtshows nodig heeft om een publiek voor zich te winnen. Eenvoud, efficiëntie en een rock’n’roll hart op de juiste plaats, dat vat de groep kernachtig samen. ‘Lightning Bolt’ is daar alweer een mooie weerslag van.
We mogen dan ook spreken van een coherente Pearl Jam plaat waarbij we de term Pearl Jam als een kwaliteitslabel mogen aanschouwen. Klassiekers van het kaliber ‘Alive’ of ‘Black’ vinden we misschien niet terug, maar opvulling evenmin. Er zit flink wat vaart achter gevatte rockers als “Getaway”, “My father’s son” en vooral het furieuze “Mind your manners”, dat een prompte en nog steeds kwade Eddie Vedder verraadt.
De gloeiende rocksongs hebben duidelijk postgevat in de voorste gelederen, daarachter wordt plaatsgemaakt voor meer mijmerende tracks. Vedder legt zijn zieltje bloot in fluwelen songs als “Sirens” en “Yellow Moon”, rockballads waar Pearl Jam altijd mee wegkomt zonder liters stroop te moeten aanvoeren.
Het enige waar we wat moeite mee hebben is de hoes. Daar waar Pearl Jam op de voorganger ‘Backspacer’ nog uitpakte met bijzonder fijn artwork, komen ze nu aanzetten met een spuuglelijk bliksemlogo. Maar goed, naar een hoes luister je niet.
De Franse indierockband Phoenix rond Thomas Mars is in eigen land populair . Hier bij ons loopt het nog niet zo’n vaart . Maar bij de vorige cd’s , en zeker ‘Wolfgang Amadeus Phoenix’, van een kleine vier jaar terug , noteren we een handvol toffe melodieuze relaxte singles als “Lasso” , “Lisztomania”, “Girlfriend” “1901” en“Rome” . Eerder hadden we al “Everything is everything”, “If I ever feel better” en “Run run run”. Uiterst genietbare pop , die een aanstekelijke ritmiek hebben en kleur krijgen door de keys .
De opvolger ligt in het verlengde , maar die gevoelige, gepolijste pop blijft hier minder hangen en beklijft dus minder . Meer suikerzoet in t algemeen , en dan kleeft “Entertainment” en “Trying to be cool” .
Zoals steeds fijne sfeervolle , dromerige pop , die af en toe wat forser uit de hoek komt en houdt van een elektronisch experimentje volgens de regels van de kunst. Maar ‘Bankrupt!’ maakt minder indruk dan het vroegere werk .
Achter Baths schuilt de elektronicaweirde Amerikaan Will Wiesenfeld . We horen een somber, sfeervol , dromerig als hoopvol en opgewekt klankenspectrum , die zalvende, slepende, hortende en stotende beats hebben en enkele grimassen kan hebben door de toevoeging van knisperende sounds op z’n Notwists .
Z’n falsetzang zweeft over de nummers heen . Het levert een paar sterke songs op als “Worsening” , “No eyes” en “Phaedra” op .
Op ‘Obsidian’ spreidt hij in instrument en zang Wiesenfeld z’n talent tentoon , wat resulteert in een schone cd, omgeven van een bewolkte sfeer .
Hij heeft evenwichtig melodieus materiaal uit , bepaald door z’n pianospel (leidend in het materiaal) , beschikt over een gevoelige, dromerige stem , heeft charisma en betrekt op de optredens z’n publiek bij de songs en wint hen voor zich op die manier .
De toegankelijke popsongs staan er , hebben kracht, emotie en subtiliteit. “Grow old with me” en “Can’t pretend” zijn naast die zeemzoeterige ‘samenhorigheids’single “Another love” sterke songs.
Tom Odell spreidt z’n talent tentoon op het debuut , vol overgave en vakmanschap, waarbij hij zeer zeker niet kan (af)gerekend worden als een one-hit wonder .
De sfeervolle , ingetogen en poprockende nummers bouwen op, zijn spannend en durven lichtjes te exploderen en te ontladen; z’n zachte, soms verbeten zang ondersteunt het materiaal. Of hij gaat naar de essentie en puurheid van een nummer, ingenomen en sereen , zoals op “Sense”, “Sirens” en de titelsong . Invloedrijk zijn duidelijk Air Traffic en Keane .
Een ‘rising star’ die een uitermate boeiende trip aanbiedt!
Beady Eye , de tandem rond gitarist Andy Bell en de grillige Liam Gallagher , zijn een goede twee jaar terug een nieuw muzikaal hoofdstuk begonnen met Beady Eye, na Oasis . Typical Britpop/rock , die natuurlijk niet omheen de Beatles kan . Hun debuut ‘Different gear, Still speeding’ viel al bij al mee , en enkele songs “Four letter word” , “The roller” en “Morning son” raakten.
Ook de tweede cd biedt dezelfde indruk . Goede plaat, maar ook niet meer dan dat , sfeervol broeierige, rockende Britpop, maar beklijft onvoldoende. Sommige nummers “Flick of the finger” en “Second bite of the apple” worden omgeven van orkestraties en blazers. Samen met het dromerige “Soon come tomorrow” en het rockende “Shine a light” onderscheiden ze zich en zijn het de sterkste songs.
Voor de rest zitten we terug wat vast en daalt de spanning. Het lijkt dat hier niet veel meer uit te halen valt . Wisselend album dus !
Altijd wel een plezier en een aangenaam beleven om Miles Kane aan het werk te zien . Muzikale dynamiek, opwinding , pit en levenslust schuilen in de man en in z’n Britpoprock. Een leuke boel allemaal en heerlijk vaardig materiaal, waarbij hij raast door de tracklist . In een mum van tijd hoorden we een twintigtal songs en tussenin interacteert hij met zijn publiek. Miles Kane hield van de warme respons en wist een nauwe band te creëren. Mooi – Mooier –Mooist!
Na het avontuur met The Rascals heft hij met z’n twee cd’s totnutoe , ‘The colour of the trap’ en de nieuwe ‘Don’t forget who you are’ een boeiende verzameling Britsongs uit, die ergens hangen tussen The Beatles, The Stones, Paul Weller , Oasis (hou het dan graag op Noel Gallagher please), Arctic Monkeys en Last Shadow Puppets . Al die invloeden en samenwerkingen zitten gebald in zijn solowerk.
Het kwintet bracht melodieus aanstekelijke , snedige, denderende, energieke, explosieve nummers , waarbij maar af en toe het tempo werd terug geschroefd, o.m. op “Take the night”, “My fantasy” en “Out of control” , die in het tweede deel te horen waren . We hadden dus hier een broeierige , strakke , uptempo ontspannende set.
Tja, al meteen trok het kwintet rond de optimistische spring-in-‘t-veld fel van leer met “Bombshells” en “Gonna get it”. Hierop knalde het met de singles “Taking over” en “Rearrange”. Een uitermate hoge ritmiek en een aanhoudende spanning vielen te noteren .
Na de huppelende rockende “Quiksand” en “Better than that” sijpelde op een song als “What condition am I in?” de Beatles sterk door , of op een “Kingcrawler” de western/rock’n’roll van de Last Shadow Puppets. Miles Kane plezierde probleemloos de Britpop ‘mindende’ harten.
“Give up” maakte op z’n beurt de link naar “Pleased to meet you” van de Stones. Een treffende vondst ! Kane houdt van zijn helden. En dat was Koekenbak! “Inhaler” en “Don’t forget who you are” besloten het energieke optreden .
Een sobere , emotievolle “The colour of the trap” , speelde hij solo op akoestische gitaar en hij liet er ons lekker op wegdromen , om dan ontnuchterend af te sluiten met een stevig groovy rockende “Come closer”.
Miles Kane een ‘Here to Stay’ met z’n compromisloze Britrock!
Support act was Eugene + The Lizards die wat meer rock’n’roll zwier in die Britpop staken . Natuurlijk kan je dan niet omheen wat James Dean adeptie en de huidige uitstraling van Alex Turner van de Arctic Monkeys. Eugene Mc Guinness voegde er muzikaal met z’n band een gruizig , galmend aspectje aan toe. Goed geslepen rocksongs, maar ook niet meer dan dat …
Na Miles Kane kregen we in de l’Aéronef Bar het Franse trio The SpunyBoys, rockabilly/rock’n’roll op z’n Stray Cats , met een knipoog naar Gene Vincent. Fijn bandje btw!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Eugene + The Lizards - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4276
Miles Kane - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4278
Organisatie: Aéronef, Lille
Het Luikse Yew brengt een evernwichtsoefening van pop, folkrock , blues en ‘70s retro. Net als de vorige cd ‘White swan on black water’ horen we sfeervolle , broeierige songs , die door de klankkleur van de instrumenten , en zeer zeker door de bouzouki, mandoline en vioolpartijen fris, dynamisch en opwindend klinken . “15/16” en “Steam & Soul” zijn al meteen twee sterke opneners . Op het sfeervolle “Between up & down” kwam Arno meehelpen en op “You & I” en “Winter schizofrenia” hebben we de intieme kant van de band. Er valt dus voldoende afwisseling en stijlvariant te noteren in een opnieuw overtuigende plaat. Inderdaad, Yew is een aangename ontdekking aan de andere kant van de taalgrens . Mag dit muzikaal geheim eens hier doorbreken?!
http://www.yew.be
Dalton Télégramme is een Waals kwartet , die sing/songwriting , countrywestern en folk ergens met de Franse chanson pop combineert . Op hun EP horen we 5 sfeervolle , broeierige songs in het genre . Met een song als “Réveil Martin” worden we meteen in deze sfeer ondergedompeld . Ze werden reeds geselecteerd in de finale van ‘Les Talents Acoustic’ van TV5 Monde uit meer dan 200 groepen .
Hun talent wordt alvast gerespecteerd aan de andere kant van de taalgrens en in Frankrijk . Het is ons alvast niet ontgaan .
http://www.daltontelegramme.be
Een tweetal jaar terug debuteerde 30.000 Monkies met ‘Womb Eater Wife Beater’ , een muzikale storm van rusteloze , opwindende, opzwepende rauwe donkere stoner/noiseherrie. De opvolger is op z’n minst even hard , met tussenin een verdwaalde ballad . Slepend , destructief en explosief , die ergens de sfeer ademt van een Amenra .
Muziek voor in ondergrondse druilerige, akelige kelders. Om van te snoepen , eerder zuur dan zeemzoeterig!
Info
http://www.30000monkies.bandcamp.com
Ons landje houdt van Luka Bloom en Luka Bloom houdt van België. En als hij hier is , is er steeds een (korte) clubtour voorzien. Hij kwam ook naar Gent , vertoefde er een weekje en hield halt in de Handelsbeurs, z’n laatste optreden . De productieve Ierse bard kwam er zijn nieuwe album ‘This New Morning’ voorstellen.
En hij had er wel zin in, sprak zijn publiek toe in het Nederlands, volgens hem de ideale taal om stemoefeningen te doen. Hij begon met enkele gekende songs als "Diamond Mountain" en "The City of Chicago" .
Iedere song werd ingeleid met een ofwel een diepmenselijke of een humoristisch verhaal. “I listen to people and then I steal their story for a song …”.
Hij speelt z’n songs uit de losse pols en er is geen playlist. Het plan is dat er geen plan is . Hij zette voor de eerste keer "the first time I saw your face” in. Hij vroeg zelfs twee Belgisch-Australische meisjes op het podium om samen met hem "The Breeze" te zingen. Ze hadden blijkbaar via You tube hun versie naar Luka doorgestuurd … Een heel prachtig moment leverde dit op!
In 2011 was hij trouwens ook op toer in Australië met de Daila Lama, "As I wave Goodbye" was daar het themalied. En op die manier vertelde en zong hij maar door over zijn jeugdhelden als John Martin, alsook een prachtige ode aan Lou Reed met "Exploiring the Blue". Doorbraaknummers naar het grote publiek als " Gone to Pablo" en uit ‘Riverside’ "Rescue Mission" en "You coundnt have come a better time" werden gespeeld.
Luka Bloom is blijkbaar een fietsliefhebber; vorig jaar was hij gevraagd door de Nederlandse omroep NOS om "The ride" live in de Tour te brengen, wat trouwens een nummer is over ‘je hoofd leeg maken op de fiets ...’. " Sunny Sailor Boy" werd een aardig onderonsje met zijn publiek , gevolgd door " FertileRock" .
In de bis kwamen er drie vrienden-muzikanten mee en er werd afgesloten met de traditionele Ierse Gigs. Het publiek was er dol op en hield ervan.
Luka Bloom koesteren we en hij stond garant voor hartverwarmende avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4244
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Miles Kane een selfmade man noemen is misschien te veel van het goede. In de beginperiode van zijn solocarrière speelde vooral zijn verleden als, naast Alex Turner, die andere Last Shadow Puppet mee. Van het voorprogramma van Beady Eye in de AB naar de Rotonde in de Botanique, tot de De Club op Pukkelpop 2011(een optreden dat echter nooit plaatsvond), vervolgens gepromoveerd tot De Orangerie in diezelfde Botanique, afgelopen zomer nog samen met Johnny Marr afsluiter in De Marquee op Pukkelpop en nu, 26 oktober 2013, terug in een uitverkochte AB, dit keer niet als voorprogramma maar als headliner. Het klinkt wel allemaal vrij American Dream.
Alhoewel Miles Kane en American erg vreemd is om in eenzelfde zin te gebruiken. Weinig artiesten dezer dagen die nog zo Brits zijn, zo stond hij dit jaar nog op Glastonbury in een Union Jack jas. Een Union Jacket dus.
Met de release van tweede studioalbum ‘Don’t Forget Who You Are’, zo eentje boordevol anthems, kan je wel zeggen dat The New Modfather nu niet langer Alex Turner’s mate is maar een volwaardig soloartiest. Het de twee zit ‘m vooral in het feit dat de laatstgenoemde wél de live energie kon overbrengen. Zelf noemt hij de plaat de perfecte soundtrack om je op zaterdagavond voor de spiegel klaar te maken om naar de pub te trekken.
De massa werd opgewarmd door The Vogues, een Brussels vijftal die allen Miles’ vader konden geweest zijn. En dan heb ik het niet enkel over hun leeftijd. Eventjes leek het alsof Brussel in Groot-Brittannië lag. De invloeden van het beste van 5 decennia Britse popmuziek waren duidelijk hoorbaar. “It’s only rock ’n roll” zong de Franstalige zanger, die erg goed op Brett Anderson van Suede leek, tijdens het derde nummer dat très Rolling Stones/Primal Scream was. Eerder had diezelfde zanger al een mondharmonica uit zijn broekzak getoverd en tijdens het tweede nummer floot ie een melodietje, het moet van Shaun Ryder in “Step On” geweest zijn dat fluiten nog zo cool klonk.
Soms moesten we denken aan The Strokes en The Libertines, dan weer aan Buzzcocks en Magazine. Misschien niks nieuws onder de zon, maar wel een meer dan degelijk voorprogramma. Dat ik geen CD’tje kon vangen was zowat het enige negatieve.
Het is een publiek geheim dat Miles Kane een van de beste live acts van het moment is. Die attitude, arrogant doch natuurlijk (in tegenstelling tot zijn maatje Alex bij wie het een heel stuk minder natuurlijk overkomt), het teasen van zijn fans en vooral: de songs die live telkenmale snediger klinken dan op plaat.
Net zoals op Pukkelpop en in De Botanique eerder dit jaar kwam de band weer het podium op met “Morning Glory” van Oasis door de boxen geknald, de toon was wederom gezet. “Bombshells” en “You’re Gonna Get It” bleken echter voorzichtige openers te zijn, bij het derde nummer en recentste single “Taking Over” ontplofte de boel echt.
Vanaf dan had Miles, piekfijn uitgedost as ever, werkelijk vrij spel. Wie kan er nu niet meezingen met “Rearrange”, de ayayaya’s in “Kingcrawler” of papapa’s in “Quicksand”? “Better Than That”, “Darkness In Our Hearts” en “Tonight” waren pure vuistslagen, die werden afgewisseld met rustigere songs als “Take The Night From Me”, “My Fantasy” en “Out Of Control”.
En de echte hoogtepunten moesten dan nog komen. Van Miles Kane weten we dat hij niet vies is van zijn helden te coveren, zo kregen we op eerdere optredens al “Hey Bulldog” van The Beatles en “Le Responsable” van Jacques Dutronc. Nu ging hij nog een stapje verder; net voor het opbouwend stukje in “Give Up” (voor de you’re pretty good looking but i’m looking for a way out) begon de band plots “Sympathy For The Devil” te spelen, zo’n nummer waar je normaal gezien afblijft. Toch werkte het verbazend goed, die “woho” krijg ik, en met mij ongetwijfeld ook vele anderen, er de volgende dagen nog niet direct uit.
Ook de laatste twee nummers van de reguliere set, “Inhaler” en “Don’t Forget Who You Are” waren absolute hoogtepunten. Na de laatste noot en voor het aftreden zong Miles het refrein van “Don’t Forget Who You Are” nog 1 keer, wat opgepikt werd door het publiek, dat het vervolgens minutenlang bleef verder zingen, precies alsof we in de spionkop van een Engels voetbalstadium zaten. Het bleef maar doorgaan tot Miles in zijn eentje terug op het podium kwam om een fantastische versie van “Colour Of The Trap” te spelen en vervolgens, terug geflankeerd door zijn bandleden, afsloot met “Come Closer”. Miles Kane stelt nooit teleur en de AB blijkt een op zijn lijf geschreven zaal te zijn.
“Don’t Forget Who You Are” als perfecte soundtrack als voorbereiding voor a night out? Eerlijk, geen enkel bezoek aan gelijk welke pub in gelijk welk gezelschap gaat boven een optreden van Miles Kane. Terwijl ik dit typ verandert het uur van 3 naar 2, waardoor ik straks 1 uur langer kan slapen, had Miles maar 1 uurtje langer kunnen spelen. Dat en alleen dat is het enige minpunt.
Pics homepag Tina Herbots (http://www.indiestyle.be)
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
