Sommige bands hebben hun naam echt niet gestolen. Neem nu The Specials, een multiraciaal stelletje muzikale buitenbeentjes dat tijdens de (post) punk hoogconjunctuur aan het eind van de 70ies besloot om een geheel andere kant van het muzikale spectrum te verkennen. Platen van Prince Buster, Desmond Dekker en The Skatalites werden met stapels tegelijk verslonden, wat uiteindelijk resulteerde in het unieke Specials brouwsel met punk, ska, rocksteady en loungepop als hoofdingrediënten, hier en daar wat gedresseerd met de nodige social comment. Volledig volgens de geest van de DIY beweging werden singles en albums van The Specials, maar ook van geestesgenoten als Madness, The Selecter en The Bodysnatchers, geperst in de zelf opgerichte platenstal 2-Tone Records. Ondanks een kort muzikaal leven van ’79 tot ’81 oogt de back catalogue van The Specials ruim drie decennia na de feiten nog steeds redelijk indrukwekkend. Op het live front blijkt de groep sinds hun 30ste verjaardag in 2009 opnieuw springlevend, zij het dan zonder het creatieve mastermind Jerry Dammers maar wel met een ‘waar is da feestje’ mentaliteit om U tegen te zeggen.
Dat het ook op muzikaal gebied echt een feestje zou worden stond al van meet af aan vast. Met “Enjoy Yourself (Reprise)” als intromuziekje stuurden de zeven heren op leeftijd een niet mis te verstane uitnodiging richting publiek, luttele momenten later gevolgd door de heet opgediende krakers “Do The Dog”, “(Dawning Of A) New Era” en “Gangsters”. De propvolle AB mocht dan wel de laatste halte zijn van hun Europese tour, geen van de groepsleden leek echter het minste teken van enige vermoeidheid te vertonen, en op geen enkel moment kon je de groep betrappen op het inschakelen van de automatische piloot.
Nee, anno 2011 zijn The Specials uitgegroeid tot een goed geoliede retro-act die aan een hels tempo, zowaar bijna Ramones gewijs, nagenoeg hun hele oeuvre op goed anderhalf uur er doordraaien.
Zanger Terry Hall, nochtans met voorsprong de bekendste figuur in The Specials rangen, deed zijn uiterste best om zo weinig mogelijk in de spotlights te staan. Die eer kwam Neville Staples toe, die als een volleerde master of ceremony zelfs de meest stijve hark in het publiek een voet deed verschuiven op de tonen van “Monkey Man”, “Rat Race” en “Concrete Jungle”.
The Specials worden misschien wat tegen wil en dank als een party band beschouwd, maar dan wel één met een pak fenomenale muzikanten in de rangen waaronder rockabilly gitarist Roddy Radiation, diens hyperkinetische collega Lynval Golding en de virtuoze drummer John Bradbury.
Met schijnbaar achteloos gemak loodsten zij het publiek zowat integraal doorheen het titelloze debuut (‘79) en de highlights van de toch wat onderschatte opvolger ‘More Specials’ (’81). Met de net niet in elkaar gevlochten “Stereotypes” en “Man At C&A” uit dat tweede album scoorden Hall & co wat ons betreft zelfs de tien meest hoogstaande minuten van de avond. De rest van het publiek was echter een andere mening toegedaan, want zowat iedereen zat te wachten op de zinderende finale. Op de tonen van “A Message To You Rudy”, “Nite Klub”, “Too Much Too Young”, en “Enjoy Yourself (It’s Later Than You Think)” vlogen nu ook de laatste nog gevulde bierbekers genadeloos de lucht (en menige haardos) in.
Ook tijdens de korte bisronde werd het feestje gewoon verder gezet met het van The Skatalites geleende “Guns Of Navarone” en “You’re Wondering Now”. Wie hierna nog hoopte op de enige ontbrekende classic “Ghost Town” kreeg in plaats de zaallichten in de ogen. Eens buiten in de foyer konden die paar licht ontgoochelde die-hard fans zich echter al meteen een officiële live registratie van de AB set aanschaffen om de pensioenkas van Hall & co nog wat te spijzen. Wij zijn hopelijk nog lang niet toe aan ons muzikaal pensioen: ‘Too much (to hear), too young (to stop)’.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Live Nation
Na het demodebuut ‘When the candle dies out’ is hier het langverwachte debuut van de heren uit Wevelgem onder de vleugels van Brent Vanneste. Steak Number Eight waren de jongste winnaars van Humo’s Rock Rally (15) ooit, zijn nu net volwassen gasten en zorgen ervoor dat hun combinatie van postmetal, sludge/doom en noise een toegankelijker, aardser karakter heeft. Isis, Neurosis, Amenra zijn onmiskenbare invloeden van deze jonge gasten door de donker, dreigende sound, de logge , diepe, rauwe ritmes, de snedige tempowisselingen en de intens broeierige opbouw … 66 minuten duivelse ‘raw power’ … Songs die gaan over chaos, woede en verwarring, onder de oerkreten en – schreeuw van Vanneste. Songs die uitgesponnen kunnen zijn en ruimte laten voor de instrumenten . “The perpetual” dompelt ons al meteen onder in die beukende sound .
Verrassend knappe songs dus zoals “Dickhead”, “Pyromaniac” en “The calling”, die een terechte singlekeuze werd om het genre breder te kunnen verspreiden. “Stargazing” en “Trapped” tonen nog maar eens hoe goed allemaal in elkaar zit bij deze jonge wolven .
Steak Number Eight heeft ook een zachte kant … de ontroerende, sfeervolle emotievolle “Track into sky”, met hulp van het Ortier Koor van Wevelgem.
Overtuigend, indrukwekkend debuut!
Het jeugdige duo Cults (Madeline Follin – Brian Oblivion) debuteert op het label van Lily Allen. Elektronica wordt moeiteloos verweven met ‘60s getinte zeemzoeterige droompop onder de bezwerende stem van Madeline , en die door Brian soms wordt ondersteund .
Een gelaagde, eenvoudige structuur, fris en ongedwongen. Goed in het gehoor liggende, fijne popsongs , die ingenieus in elkaar zitten, kunnen prikkelen, aanzwellen of ietwat krachtiger klinken, met een link naar Phil Spector. “Abducted”, “You know what I mean” en “Bumper” (opwindende ritmes op z’n Pipettes) zijn de sterkste troeven. In een goed half uur horen we hier elf puike songs van het duo!
U zult onderhand wel weten dat we deze inmiddels 24 jarige souldiva op handen dragen. Voor de vijfde studioplaat heeft ze nu uiteindelijk haar eigen label, ze heeft de artistieke vrijheid en het is meteen een schot in de roos hoor. Het is een plaat met Dave A. Stewart die we in de ‘80s kennen van Eurythmics . Blij dat ze geen kneedbaar popsoulmeisje is geworden , maar een dame die haar soulpop en haar stemkwaliteiten ten volle benut. Vol overgave zingt ze op deze afwisselende plaat.
Gevoelige, aangrijpende, sfeervolle, meeslepende dromerige , intense soulpop, met een juiste dosis luchtigheid en rock, heerlijk gedragen door een stem met de kracht van een leeuwin of die breekbaar fluisterend kan zijn … Als een Janis Joplin, Aretha Franklin, met een knipoog naar Sharon Jones, die we onlangs leerden kennen.
Een plaat boordevol emotie, luister maar eens naar de sfeer op de broeierige “Newborn”, “Karma”, “Don’ start lying to me now” en “Somehow” of de intimiteit van “Cry myself to sleep”, “Landlord”, “Boat yard” en “Take good care” . ‘We’re stone(d)’, mensen en ‘we take good care’ van deze lieve, charismatische dame …
Vanuit de UK waaien er nogal wat groepjes over, en het zijn dikwijls de minst getalenteerde die als hype gelanceerd worden (vooral dan door NME), niet zozeer omwille van hun capaciteiten maar eerder omdat ze er behoorlijk cool uitzien of zich naar aloude Britse gewoonte tamelijk arrogant gedragen. Hier op het vasteland lopen we echter niet zo hard van stapel en gaan we er telkens even rustig voor zitten vooraleer we bij dergelijke bandjes met overdreven superlatieven naar buiten komen.
Een band waar niet zo veel commotie rond gemaakt wordt, is Art Brut die met ‘Brillant ! Tragic !’ toch al aan hun vierde werkstukje toe zijn. Art Brut is een goed bewaard geheim, zo blijkt. Het is ons een raadsel waarom de Britse pers dit niet de hemel heeft in geprezen, want dit bandje heeft zowat alles waar de Britten op geilen; springerige en venijnige gitaartjes, puntige en hakkende catchy songs, punky vocals en een typisch Britse sound (hoewel geen brave Britpop).
Misschien een beetje te moeilijk of te arty, zou het dat zijn ? Wij zijn er in ieder geval weg van want dit album brengt bij ons de nodige opwinding teweeg. En dat is te wijten aan compromisloze hoekige songs als “Bad Comedian” (waar The Fall nooit ver af is) en “Lost weekend” en vooral aan de venijnige gitaren die om de haverklap zowat elke song kommen opjutten. Eén van onze favorieten is “Is dog eared”, een aanstekelijke brok indie rock die het beste van Wire, Pixies en Franz Ferdinand in één song weet samen te vatten. Maar dit plaatje heeft nog veel meer moois in petto, het strakke “Martin Kemp Welch Five-a-side Football rules” is een to the point volbloed punkertje van amper 2 minuutjes en “Axl Rose” bijt en briest dat de vonken in het rond vliegen. “I am the psychic”, weer zo een heerlijke punky kopstoot, doet denken aan vroege Godfathers die in gezelschap van Billy Childish wild om zich heen schoppen.
Pas op het eind gaat het er wat rustiger aan toe met een razend knap “Ice Hockey” die akoestisch inzet en daarna via hoekige gitaartjes lekker verder dobbert.
Een geweldig plaatje dus van deze Britten die kilo’s meer talent hebben dan de twee omhooggevallen broertjes Gallagher die elkaar op vandaag menen te moeten bekampen met elk een wel heel miserabel laatste plaatje. En wie prijzen ze bij de Britse pers terug de hemel in, denkt u ? Yep, ze gaan het nooit leren.
Een sympathiek kwartet, de heren van Ganglians, uit Sacramento , California, Usa. Ze brachten al het behoorlijke lofi klinkende debuut ‘Monster head room’ uit en net na de zomer pronken ze hier met ‘Still living’. Leuke, zomers indiepop, met heel wat psychedelica en swamp rock’n’roll, onderhevig aan heel wat reverbsounds en bepaald door een sterke samenzang. Op die manier gidst Ganglians zich tussen Wavves, Avi Buffalo, The Drums, Black Angels, Grizzly Bear, Local Natives en halen ze oudjes als The Cramps en Beach Boys naar boven.
Geen Ganglians op zomerfestivals in Europa, maar daar kan verandering in komen, want ze speelden een klein uur lang een afwisselende, toegankelijke set van catchy melodieën, die een galmende, licht psychedelische inslag hebben. De tegendraadse ritmes waren uitermate zalvend binnen het concept, wat een mooie klankkleur opleverde, o.m. “Drop the act”, “Jungle” en “California cousins”; door de inbreng van synths gingen ze over naar funky grooves en een rammelend trancy dance festijn als op “Things to know” en “The toad” . Het mag alvast vrolijk klinken! Het tokkelende gitaarspel had een lichte wave inslag en zorgde voor aanstekelijke, dromerige melodieën. Op het eind trakteerden ze ons nog op een unknown cover en een nieuw nummer, die nog wat ingespeeld moest worden.
Ganglians is al meteen één van die fijne ontdekkingen in het clubcircuit, dit najaar …
Ook het duo The Lovely Eggs, uit Lancaster Uk, moet echt niet onderdoen; het jonge koppel Holly Ross en David Blackwell zijn al enkele jaren bezig en verdienen een sterkere airplay . Net als geestesgenoten Blood Red Shoes zijn ze erg sympathiek en amicaal. Ze probeerden het publiek goed op te warmen met vaardige, opwindende, genietbare, onstuimige en rauwe gitaarrock’n’roll songs die een punky attitude niet schuwen. Energieke, huppelende eggs dus, niet altijd gaaf, maar ze klonken beheerst, doordacht en zachtaardig.
In een kleine 45 minuten joegen ze er een pak kernachtige, dynamische songs doorheen. De eitjes waren gauw gekookt tijdens deze genotvolle set …
Organisatie: De Kreun, Kortrijk
Nevermind 20th Anniversary Tribute Night - Here we are now, entertain us: 1991 revisited!
Exact 20 jaar na dato van de release van het legendarische ‘Nevermind’-album van Nirvana wist Trix een affiche samen te stellen om U tegen te zeggen. We waren er dan ook al vroeg bij om de documentaire ‘Hype!’ mee te pikken. Deze registreerde op magistrale wijze een periode van 3 ½ jaar. Van het ontstaan van de ‘Seattle’-scene tot het vercommercialiseren van de ‘grunge’ en alles wat erbij hoorde. We zagen interviews met leden van bekendere bands (Soundgarden, Pearl Jam, Alice in Chains, Melvins) en minder bekende namen (Seaweed, Posies, Tad, Blood Circus, 7 year Bitch, The Thrown Ups) en kregen zo een inkijk in de interne keuken van een scene die de muziekwereld voorgoed zou veranderen. Leuk was het moment toen Nirvana voor de eerste maal “Smells like teen spirit” in een local bar op een verbouwereerd publiek losliet. Rauw en zonder compromissen! Zoals het hoort dus! We waren ‘in the mood’ voor het live gedeelte van de avond.
Om 20h00 startte het Gentse Kapitan Korsakov (KKK) zijn set in het Bar-gedeelte van Trix. De groep met boegbeeld en zanger/gitarist Pieter-Paul Devos (een Cobain look-a-like), bassist Pieter van Mullem en drummer Jonas Van den Bossche liet er geen gras over groeien. Verschroeiende riffs, hoekige drumslagen en een loodzware bas waren schering en inslag. Noiserock, doordrongen van distortion, werd ons rond de oren geslagen. Hun debuut ‘Well Hunger’ uit 2009 werd alom bejubeld. Devos’ stem ligt akelig dicht tegen deze van Kurt Cobain. Luister eens naar “Wild Smile” en je weet wat we bedoelen. Rauwe oersongs “Sinksleeping” en vooral het trashy “When we were hookers” konden onze oren enorm bekoren. Deze laatste song heeft een killerriff die je meesleept in een draaikolk van distortion en de opzwepende bas kan je alleen maar ongevraagd doen headbangen. Kapitan Korsakov kon niet ontbreken op deze tribute affiche en deed wat van ze verwacht kon worden. Een schitterende start van de avond.
Geen tijd te verliezen, want door het werken met 2 podia, stond een 40-tal minuten later het tevens uit Gent afkomstige Drums Are For Parades op het podium van het Clubgedeelte zijn snoeiharde Skygazer-rock in het publiek te spuwen. Er werden zoals gewoonlijk een resem kopstoten uitgedeeld uit hun debuut ‘Master’. Wim Reygaert haalde terug zijn killerblik tevoorschijn en de bebaarde gitarist/zanger liet geen kans onbenut om het publiek in mootjes te hakken met zijn typische alien-riffs. Piet Dierickx deed Animal van de Muppets verbleken en mitrailleerde zijn drumroffels rechtstreeks in onze buis van Eustachius. Gitarist David Dumont kraste ondertussen zijn snaren bijna van zijn gitaar. Retestrakke set en goedgekeurd door ondergetekende!
Rond 21h30 waren Bed Rugs aan de beurt op het andere podium. We hielden het slechts enkele nummers vol. Te braaf en we trokken richting Foyer om er de videoregistratie van het legendarische optreden uit 1991 van Nirvana op het Readingfestival te gaan bekijken “
De ‘grande finale’ werd ingezet door The Rott Childs op het Clubpodium. Het was ondertussen al 22h30 en onze muzikale honger was nog lang niet gestild. De supergroep rond Jethro Volders & Chuck Dexters (ex-Guapo Stuntteam),Wim Coppers (Officer Jones and his Car Patrol Problems) en Ben Younes Zahnoun (Pawlowski, Eat Lions & A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen) gaf er direct een stevige lap op. Vettige licks en linea recta indierock werden tot diep in onze ruggengraat geïnjecteerd. Onze ingewanden werden overhoop gehaald door de ‘musical mayhem’ van dit viertal. De directe aanpak van deze heren zorgde voor veel lillend vlees, heupgewieg en bezwete lijven. The Rott Childs zijn een bende smerige, gemene muzikanten die je bij de keel grijpen en je nooit meer loslaten. De ongepolijste edelsteen “Riches will come thy way” vat de overload aan rottende rock mooi samen. We werden er letterlijk wild van! Vuil, vies, maar voldaan lieten The Rott Childs ons na een klein uur gekte verweesd achter!
Net toen we dachten dat dit het hoogtepunt van de avond moest zijn, werden we in extremis nog getrakteerd op een uitsmijter van jewelste. De kers op de taart werd ons voorgeschoteld door de Antwerpse Nirvana-tributeband Nier Van A. Een kruisbestuiving van Antwerps finest: The Hickey Underworld and Deadsets. Tributebands zijn niet echt spek naar onze bek, maar dit was anders! Er volgde een uur magie en kippenvel. Het was alsof we terug in de tijd werden geworpen en aanwezig waren bij het debuut van Nirvana zelf. Wat een rake kopie van het origineel was dit zeg! En het sloeg als een vonk over op het publiek. Er werd meegebruld, gecrowdsurft, gestagedived en gemosht als in de begindagen van de grunge. Overal bezwete (Nirvana) T-shirts, lachende gezichten en een boost aan energie die als een wervelwind door de Trixbar waaide. Wat een apotheose! Ogen dicht en men waande zich in de gure kroeg midden Seattle waar Nirvana voor het eerst zijn muzikale rauwheid op de mensheid losliet. Nier Van A bracht grunge met een grote G en was de winnaar van de avond! Klasse!
Een meer dan geslaagd verjaardagsfeestje! We nemen er de gekneusde ribben en de bloeduitstortingen met de glimlach bij! Jammer dat Kurt Cobain er zelf niet bij kon zijn… hij zou trots geweest zijn en zijn legendarische smeekbede “here we are now, entertain us” ruimschoots beantwoord zien. May he rest in peace…
Organisatie: Trix, Antwerpen
Elements Festival 2011 – groeit uit tot één van de grootste dans events …
De tweede editie van het Elements festival trok alweer enkele duizenden danslustige jongeren aan, onder het gemengde publiek merkten we zowel rasta’s als gothics op, een alternatief allegaartje zeg maar, allen met één doel : Feesten !
Dit is duidelijk een festival voor liefhebbers van drum ’n’ bass, dubstep, darkstep, french core, break core en alle andere aanverwanten. Wie een beetje thuis is in deze genres, wist dat hier de grotere namen en dj’s kwamen aantreden. Verspreid over zes podia vuurden al die gasten hun pompende beats af op het uitfreakende jonge volkje. Uiteraard ging dat geweld gepaard met indrukwekkende laser- en lichtshows, kwestie van de sfeer tot een climax te drijven, want hier moest en zou gefeest worden.
Te veel acts om die allemaal treffelijk te kunnen opvolgen, hier volgt dus een selectie van wat wij mochten ondergaan.
Limewax is een Oekraniër die al sedert zijn elfde in Nederland woont. Deze DJ/ Producer is thuis in darkstep, hardstep en skullstep. Zijn act was ‘zot wè’ (om even de woorden van de modale festivalganger te gebruiken), de muziekstage was meteen opgewarmd voor een nog woeliger en opzwepender DJ duo die daarna zou komen. Met name The Sickest Squad, die verantwoordelijk was voor een aardbeving waar ze zelfs in Japan nog zouden van schrikken. Geen mens die kon stilstaan op de moordende Frenchcore beats met als absolute hoogtepunt het wel zeer ophitsende “Boomshakalaka”, jawel, de titel is al even gek als de track zelf. De adrenaline kolkte constant in onze bovenkamer. Een uur pompen, dat was het, wat resulteerde in een onverzadigbare dorst. In de Villa Bota konden we op ons positieven komen bij Sophics. Een duo die het volkje zeer goed wist mee te krijgen met hun overweldigende drum ’n’ bass tracks. Zwaaiende handen en bewegende zwetende lichamen genoten van de iets rustigere muziek en van de frisse buitenlucht voor ze naar de overheersende beats van Ajapai gingen. De bass van deze hevige dubstep ging dwars door merg en been zodat wij bij de rustige stukjes een meter boven de grond aan het zweven waren. Even stoom uitblazen en onze hevige dorst lessen voordat we onze goede vriend DJ Radium konden gaan bewonderen. Die begon zijn set een beetje met een sisser, met name “I got a feeling” van The Black Eyed Peas, nogal misplaatst als je ’t ons vraagt. Daarna wist hij zich te herpakken met een stomende frenchcore en hardteck set. Een afknapper van formaat op de Red Bull Elektropediastage was Hey Today !, te situeren binnen de House en techno wereld, dit kon ons echter helemaal niet bekoren, de muziek was al even stompzinnig als de naam (Hey Today! Wie bedenkt zo iets). Op naar de Suburb Soundz hardtechno stage om Sepromatiq te aanschouwen, helaas was dit ook niet te pruimen, te hard en te veel ‘boenke boenke’. Op de Skankerz stage wist de dubstep act Skism veel goed te maken, één van de grotere namen binnen het genre die zijn reputatie volledig wist waar te maken.
Eigenlijk waren er nog een tiental acts die we wilden meemaken, maar dat is het probleem met dergelijke festivals, een mens zou zich moeten kunnen in vieren delen om van al dat lekkers te proeven. Ons hoofddoel was echter bereikt. Ons dik amuseren en onszelf eens flink laten gaan, net als de duizenden andere uitfreakende festivalgangers. En hiermee was de opzet van Elements volledig geslaagd en mag de organisatie zich absoluut tevreden achten met deze tweede editie van wat nu al één van de grootste dance-evenementen van het land aan het komen is.
Tot volgend jaar !
Organisatie: Suburb Soundz – Elementsfestival, Brugge
Hard werd er gewerkt aan de eerste fase van de renovatiewerken aan het Antwerps Sportpaleis. Net op tijd raakte het vernieuwde balkon afgewerkt en zo konden 1.332 mensen meer dan de vorige 5 edities genieten van de ondertussen jaarlijkse passage van Milk Inc in Antwerpen. Geen gewone, ‘Duizend bommen en granaten’. Veelbelovend dus …
De concerten van Milk Inc 2011 staan volledig in het teken van hun 15jarig bestaan. Met meer dan 30 top 10 singles zijn zij de meest succesvolste Belgische danceformatie.
Hoe kan je een verjaardageditie beter starten dan de eerste single ooit in een nieuw kleedje te steken. “La vache” leverde bij het prille begin van Milk Inc meteen goud op en nu was het de gepaste opener van Milk Inc 15. Het vuur zat aan de lont en de gig kon ontploffen … En dit was letterlijk zo. Vuurwerk knalde doorheen het Sportpaleis op de makkelijk verteerbare, trancegerichte beats van Regi (handjes in de lucht) en z’n soulmate/zangeres Linda Mertens . Entertainment, fun, dans en show die de dansspieren aanspreekt en instaat voor een zorgeloos avondje. Ze waren niet vies van medleys van eigen materiaal en linken hitparadesongs met ‘90s Eurodance en ‘80s danceclassics. Een hoogtepunt noteerden we hier met 2 Fabiola en Prodigy. En je kon alvast niet stilzitten bij hun tophits “Never again” en “Sunrise”.
Na de pauze ging de thermometer helemaal in het rood. Zuiderse ,zomerse Brazil tunes leidden in … De ene hit volgde de andere in sneltempo op … Een sliert van een 15tal nummers … Naar de beginperiode van Linda gingen we met “Land of the Living”; vervolgens namen ze het vorige decennia door. Er werd zelfs even stilgestaan bij het eerste album dat ooit het daglicht zag, ‘Apocalypse Cow’ met de single “Oceans”. De eerste zangeres An Vervoort lag ons op de lippen, die vorig jaar in april in trieste omstandigheid was overleden. Hier hadden we het gevoel dat het duo haar even close in de armen hield …
De Franse ‘Rrrr’ van Kate Ryan, de altijd bescheiden Silvy en de knotsgekke Bart Peeters vervoegden de hoofdact van vanavond. Elk op hun manier zorgden ze voor een meerwaarde, “Desenchantée” (Kate Ryan) , “When the morning comes” (Sylvie Silver’s La Luna) en Bart Peeters met een knipoog naar De Kreuners, “Nu of nooit” en Black Eyed Peas’ “I gotta feeling”; maar de echte hoofdrolspelers van de avond bleven Regi en Linda. “I don’t care”, “Tonight” en “Walk on water” ontbraken intussen niet …
Wat halfweg de jaren negentig een schok veroorzaakte in muziekland, is nu niet meer weg te denken uit de hedendaagse dance-wereld. Op 15jaar is deze formatie uitgegroeid tot een volwaardige Belgische topband en biedt een formule waar nog geen sleet op zit.
Ze gingen eruit voor deze editie van 2011 met “In my Eyes” en de laatste woorden van de avond vonden we terug in een single van 2005: “Go To Hell”. De 20.000 aanwezigen namen de laatste noten positief op en noteerden alvast in hun agenda: 12 of 13 oktober 2012 voor het 7e jaar op rij in het Antwerpse Sportpaleis …
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
“There are only 16 rock ‘n’ roll fans in North America”, sneerde Kosmo Vinyl, tourmanager van The Clash doelend op de slechts 16 vernielde stoelen na afloop een optreden in Canada in 1979.
Met dat in het achterhoofd kan je stellen dat er op 21 september in De Vooruit te Gent geen enkele rock ‘n’ roll fan aanwezig was voor het optreden van Baxter Dury.
Ja, Dury, Dury als in ‘Ian Dury’. Dat Baxter Ian’s zoon is, kan hij moeilijk onder stoelen of banken steken. Het zijn niet enkel de teksten, het stemgeluid of de songs, nee, het is ook zo’n gezicht+kapsel, kledij en voor z’n accent die hem ontmaskeren. De kans is dan ook bijzonder groot dat wanneer je aan de aanwezigen in de zaal had gevraagd waarom ze hier waren, je unaniem te horen kreeg omdat Baxter ‘zoon van’ is. Het zal hem een worst wezen, de stoeltjes waren redelijk gevuld voor een woensdagavond.
Samen met z’n begeleidingsband bestaande uit een schuchtere bassist die een gedaanteverwisseling ondergaat eens hij zijn instrument in de handen krijgt, een af en toe geniale solo’s uit z’n mouw schuddende lead –gitarist, een fantastische drummer die alles strak houdt en een blootvoetse keyboardspeelster met een prachtige stem bracht Baxter een geweldige set.
Dat hij zich niet zo op zijn gemak voelde in de all-seater venue werd al snel duidelijk aan de bindteksten, hij had naar eigen zeggen het gevoel een examen aan de universiteit aan het af te leggen zijn.
Met grotendeels nieuw materiaal uit ‘Happy Soup’, en sommige ietwat oudere nummers (zijn vorige wapenfeit dateert al van zes jaar terug) kregen we een bijzondere zomerse sound voorgeschoteld. Persoonlijke hoogtepunten waren “Afternoon”, “Picnic On The Edge”, “Isabel”, “Claire” en het door mij voorgestelde bisnummer “Cocaine Man”. (waarover hij me trouwens backstage vertelde dat het over not liking cocaine gaat.)
Misschien geen muziek om de zaal of stoeltjes bij af te breken, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar staanplaatsen. Maar eigenlijk had dit optreden gewoon in een of andere café moeten plaatsvinden, zijn vader is toch niet voor niks een pubrock legende?
Na afloop mocht ik dus nog even backstage van de roadie om mijn ‘New Boots and Panties’ elpee van Ian Dury te laten signeren, want die kleine jongen daar naast Ian op de hoes is, jawel, little Baxter.
Organisatie: Vooruit, Gent
Een mooi bewaard muzikaal geheim in de Amerikaanse lofi alternative americanafolk is Woods, uit Brooklyn NY , gecentraliseerd rond Jeremy Earl, die met Jarvis Tavernier sinds 2005 de kern vormt. Ze kwamen met de vorige cd ‘At Echo Lake’ wat meer in de belangstelling in Europa. In een DIY - attitude zijn ze geëvolueerd van lofi trash folk pop tot meer indie/ psychedelische rock; kwalitatief puike pareltjes van songs met een hoge stemmenpracht, vooral die falsetto stem van Earl.
Dit bandje brengt een fris geluid bracht van semi-akoestisch materiaal, die door klanken en voices van home tapes en cassettes kleur krijgen. Op de nieuwe plaat is het mooi verdeeld en krijgen we een vrij toegankelijke sound die de verschillende stijlen in een overtuigend indiepop kleedje stopt.
Invloeden van V.U., Patti Smith, Nico, Feelies, Galaxie 500, My Morning Jacket zijn duidelijk aanwezig en de groep eigent zich met de vijfde cd terecht een plaatsje toe naast Guided by Voices, Sebadoh, Fleet Foxes en Local Natives. De twee langgerekte bijna instrumental songs “Out of the eye” en “Sol y sombra” intrigeren door de repetitief opbouwende structuur .
Onderschatte kamerpracht in een sfeervol, dromerig kader en creatief opgebouwde songs die zich op “White out “ aan Indian waves wagen … Muzikaal talent , deze Woods
Hij heeft een tijdje op zich laten, deze Jeff Martin … Hij is toe aan z’n 8ste plaat in negentien jaar. Slowcore van traag slepende en vaak donkere , ingetogen indierock … uitermate sober, rust ademen … ; lofi/soundscapes sijpelen door, waardoor dit meer werkstukken zijn en geen afgewerkte songs. Vocaal wordt hij met z’n lijzige fluisterstem bijgestaan door Eleni Mandell. Warme melancholie daar draait ‘em om, die af en toe eens opengebroken wordt. Puik goed klinkend plaatje, die echter geen verrassingen te noteren heeft. De titel spreekt voor zich hmhm …
Leffingeleuren 2011 – in de ogen van …
2011-09-16 t/m 2011-09-18
Dit was misschien niet de sterkste editie van Leffingeleuren, toch viel er weer genoeg moois te rapen om de ware muziekliefhebber te behagen en die vindt opnieuw in steeds grotere getale de weg terug naar dit festival. Leek het er een aantal jaren geleden nog op alsof Leffingeleuren het festival van de plaatselijke jeugdbewegingen was geworden, dan is daar nu toch wel een duidelijke kentering in gekomen. Een doorgedreven inspanning van de organisatoren om beginnende groepen of onbekend talent te programmeren maakt Leffingeleuren ook aantrekkelijk voor muzikale avonturiers. Waar de zaal vroeger soms pijnlijk leeg bleef (zelfs tijdens uitverkochte edities) liep die nu zelfs bij nobele onbekende groepjes behoorlijk vol. Een verheugende vaststelling.
Kan het zijn dat de eerste groep op een driedaags festival meteen ook de beste is? Blijkbaar wel. Screaming Females (vrij-zaal-20u) uit New Brunswick, New Jersey zorgde voor een set dampende rock-'n-roll, iets waar we in dit koude weekend toch wat verstoken van bleven. Frontvrouw Marissa Paternoster kon je bezwaarlijk een babe noemen : piepklein, de ogen verborgen onder het haar en gehuld in een zwart kleed dat nog het meest weg had van een nonnenhabijt. Maar wat ze uitvrat op gitaar deed mijn mond toch openvallen. Gestuwd door een ook al schitterende bassist, King Mike en drummer Jarrett Dougherty bracht ze stevige gitaarrock waarin we invloeden van Dinosaur Jr. en Sleater-Kinney ontwaarden. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en toch heeft Screaming Females reeds vier platen op het actief. Een ontdekking en absoluut te volgen.
EMA (zat-zaal-18u35) , wat staat voor Erika M. Anderson, wordt momenteel ferm gehyped. Op haar debuut ‘Past life martyred saints’, die er kwam na de split van haar vorige (psych-folk) groep Gowns en een relatiebreuk legt ze haar ziel op een pijnlijke manier bloot. Vraag was uiteraard of ze dat ook op het podium kon waarmaken en gelukkig lukte dat grotendeels wel. Misschien klonk haar stem niet doorleefd genoeg om volledig te overtuigen maar muzikaal klopte het plaatje wel. Geheim wapen hierbij was Leif Shackelford op toetsen en viool. En alleen met die elektrische viool slaagde hij er op sommige momenten in de sound richting Godspeed You Black Emperor uit te duwen. Schitterend! Een ander raakpunt was een jonge Nick Cave hoewel EMA toch net iets minder intens voor de dag kwam en dat ondanks die microfoonkabel die ze op het eind rond haar nek snoerde
Wat deed Battles ( vrij-tent-22u) in godsnaam zo hoog op de affiche tussen Das Pop en Goose? Na het concert werd dat duidelijk : Battles is niet langer dat dwarse gitaarensemble maar doet zich tegenwoordig ook te goed aan tonnen elektronica en is zo een heel eind richting dance opgeschoven. Battles (New York) is nog steeds de band van ex-Helmet drummer John Stanier die ook actief is bij het Tomahawk van Mike Patton. De man is onovertroffen achter zijn drumstel met die ene cimbaal die haast tot de hemel reikt, super geconcentreerd ook en het lachen heeft hij jaren geleden definitief afgezworen. Sinds gitarist Tyonday Braxton (zoon van Anthony) vertrokken is komt Ian Williams (ex Don Caballero) meer op de voorgrond. Op gitaar kon ik hem wel smaken maar wanneer hij ter plaatse begon te joggen tussen twee keyboards die hij al lopend bespeelde had ik meer problemen. Nu viel er wel voortdurend wat te beleven met deze drie virtuozen die steeds druk in de weer waren. Het probleem dat de plaat is opgenomen met gastzangers (o.a. Gary Numan) vingen ze op door ze op een videoscherm te laten meezingen maar dat bleef toch eerder bij behelpen. Battles was spectaculair maar of het goed was laat ik in het midden.
The Fresh And Onlys (vrij-café-00u15) uit San Francisco lieten me een tijdje geleden in Trix met een onvoldaan gevoel achter. En ook hier kwam het bijzonder stroef op gang. Hier en daar hoorde ik wat opflakkeringen die me de Triffids voor de geest haalden maar de meeste tijd bleef de zang gewoon te veel zeuren. Ik had ze eigenlijk al opgegeven toen de complete ommekeer kwam. Hoe het precies in zijn werk ging weet ik niet maar plots viel alles op zijn plaats. Fantastische songs en heerlijk galmende gitaren. Eindelijk werd duidelijk waarom sommigen zo euforisch doen over dit buitenbeentje van ‘In The Red’. De laatste 15 minuten van The Fresh and Onlys waren de beste 15 minuten van gans Leffingeleuren.
Veel had ik niet verwacht van Rainbow Arabia (zat-zaal-16u). De muziek van het echtpaar Danny & Tiffany Preston uit L.A. werd omschreven als een mix tussen postpunk, electro en muziek uit het Midden-Oosten. Voeg daar meteen ook maar wat Afrikaanse ritmes aan toe. Niet onmiddellijk mijn ding maar deze combinatie van stijlen werkte uitstekend. Vooral de innemende Tiffany Preston die, wanneer ze geen gitaar speelde, gans het podium gebruikte om haar bezwerende dansjes uit te voeren, maakte het verschil. Maar ook de sober gehouden elektronica van manlief en de uitstekende, wat weggemoffelde (in een hoekje van het podium) drummer Butchy Fuego (o.a. Boredoms) droegen bij tot dit fijne optreden. Dit was, naar eigen zeggen, hun voorlaatste show, hopelijk pikken ze de draad na de aangekondigde break van anderhalf jaar terug op.
Wie kent hem nog : G. Love (zat-tent-19u25)? Ik was behoorlijk wild van zijn debuut met Special Sauce uit '94 waarop hij de blues met succes wist te combineren met hiphop. Ik kocht nog hun tweede plaat ‘Coast to coast motel’ maar daarna verdwenen ze volledig uit mijn gezichtsveld. En nu dook hij hier plots solo op in Leffinge. Het begin van de set miste ik door een overlapping met de eerder vermelde EMA. Het eerste wat ik hoorde was een cover van Paul Simon's "50 ways to leave your lover" gevolgd door een superbe song die me heel hard aan Dylan deed denken maar waarvan ik jullie jammer genoeg de titel schuldig moet blijven. Het maakte me euforisch en in gedachten had ik het al over het absolute hoogtepunt van het festival maar de koude douche volgde meteen toen de goede vriend die hij op het podium vroeg Admiral Freebee bleek te zijn. Die het presteerde het om één van zijn eigen nummers te brengen, weliswaar met een uitstekende G. Love op mondharmonica. Gelukkig stapte hij daarna weer op en wat volgde was opnieuw de moeite waard maar de magie van dat ene nummer kwam toch niet meer terug. Wel hoorden we nog een flard van Lou Reed's "Walk on th wild side", een song die G. Love op het lijf is geschreven. Het was mooi geweest en ik besefte dat ik G. Love misschien ten onrechte uit het oog verloren was.
Man Man (zat-zaal- 21u35), net als G. Love uit Philadelphia, was toch één van de namen waar ik het meest naar uitkeek. En hoewel ze heel hard hun best deden kon hun laaiend enthousiasme het publiek niet volledig over de streep trekken. Nochtans was dit een bijzonder hilarische show waarvoor ze zeker heel wat mosterd bij Frank Zappa pikten. Met indianenstrepen op het gezicht geschilderd bestormden ze het podium dat volgestouwd stond met ongelooflijk veel instrumenten en allerlei onnozele attributen. De hyperactieve zanger, Honus Honus, ging er volledig voor, waarbij hij een verkleedpartij in vrouwenkleren niet uit de weg ging. Ook muzikaal bleek Zappa een inspiratiebron terwijl The Flaming Lips ook nooit veraf waren. Toch had ik de indruk dat vooral het visuele nog de bovenhand kreeg.
Vooraf las ik dat The Dead Trees (zat-café-23u30) oorspronkelijk van Boston zijn maar via een tussenstop in Portland uiteindelijk in Los Angeles belandden. Komen ze op het podium in Leffinge en verkondigen ze doodleuk dat ze van New York zijn. De prijs voor de meest ontwapenende verschijning op het podium in Leffingeleuren gaat ongetwijfeld naar zanger Ian Cummings die dankzij de aangereikte Duvels aardig zin kreeg om met zijn publiek te communiceren. Zo stond hij vol verwondering over dit festival "tussen de koeien en de schapen", dingen die ze in New York niet eens kennen. Al even gemoedelijk was de muziek van dit viertal : zomerse lichtvoetige pop waar zelfs uw schoonmoeder zich geen buil kon vallen. Naar het einde toe mocht het er al eens wat steviger aan toe gaan en rees meteen de vraag waarom ze dat niet de hele tijd hadden gedaan. Charmant zeker maar net iets te braaf.
Op zondag lik ik traditioneel mijn wonden en daar er niets met weerhaken geprogrammeerd stond had ik daar ruim de tijd voor. Slechts Alpha Blondy (zon-tent-21u45) uit Ivoorkust kon me verleiden om een optreden volledig mee te maken. Geen slecht idee trouwens om een festival met een reggae-optreden af te sluiten. Je hoeft er niet bij na te denken, gewoon wegdrijven op de vibes wat nog net kan na drie dagen festival. Veel ken ik er niet van maar met die blazers erbij klonk het voortreffelijk. En de 58-jarige Alpha Blondy zelf had de nodige kapsones. Zo verdween hij in de coulissen toen hij merkte dat hij gefilmd werd (weliswaar enkel om op het grote scherm naast het podium te projecteren). Bij dit soort artiesten hoort dat erbij zeker?
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Deze Antwerpenaren houden het niet te proper op hun debuutplaat en gaan voor een soort vuile en gruizige rock die het midden houdt tussen Kyuss, Melvins, The Jesus Lizard en Black Sabbath. Grunge meets metal meets stoner.
Een modderige song als “Heavy rain” had op de vroege platen van Soundgarden kunnen staan, hoewel de zang nogal wat afwijkt van de hoge uithalen van Chris Cornell, en verder halen we er uit als uitschieter “Dead wings”, een loden sleper met smerige gitaren.
De rest van al dat ander zwaar materiaal is best wel OK, maar toch is het vergeefs zoeken naar een song die echt blijft hangen.
De band is er met name in geslaagd om op ‘Klang’ een uiterst potige en vette sound neer te zetten maar er mag wat meer vlees aan de songs hangen van ons.
Het album balanceert de ganse tijd op de grens van grunge en metal (sommigen durven het woord blues laten vallen, doch die is volgens ons ver te zoeken).
Klang is zo een plaat waar de heavyness het haalt van het tempo, niet zo extreem als bijvoorbeeld bij Electric Wizard, maar toch.
Maar goed, er zit iets in, en ’t zijn niet alleen decibels.
Nederlands 
Français 
