Main Square Festival 2010 - Werchter à la France - Zaterdag gitaardag !
Zaterdag 3 juli in Frankrijk. Je verwacht/verhoopt zon, ricard en als je in Arras bent nog een pak vrolijke muzikale aperitieven, voorgerechten en een zomerse plat principal. Geen van dat alles. Dat ‘alles’ had verdacht veel weg van een vrij ordinaire Belgische Pasen: nat en grijs en een stevige – soms lastige - kruisweg . De hele dag door regende het en op zich onderstreepte dat de affiche van dag twee van het Main Square Festival. Ook de dag trouwens met de laagste ticketverkoop, ondanks Pearl Jam als afsluiter.
Was de vrijdag een dance day geworden, de tweede festivaldag kondigde zich duidelijk aan als een gitaargebeuren. Na de opener van Zoe, de traditionele laureaat van de Franse versie van de Humo’s Rock Rally trokken we met TV Glory uit het naburige Lille meteen back in time ook al omdat Wolfmother verstek had gegeven.
Gush
In de Green Room mocht net als bij Curry & Coco de dag voordien met Gush een familiegebonden band zijn opwachting maken. Niet enkel broers, maar nog wat neven erbij zodat ze met zijn vieren proberen – zoals ze het zelf zeggen – het innerlijke van hun toehoorders masseren. Vocale harmonie zoals bij een funky-folky rock met poppy invloeden past. Al bij al nog een rustige eerste twee uur van wat een loeiharde dag zou worden.
Julian Casablancas
En dat illustreerde Julian Casablancas. Totaal ongeïnteresseerd, geïrriteerd bij momenten – of was het een stoere pose – en de geluidsinstallatie stond op zijn schelst, waardoor het echt onmogelijk leek om te genieten van het geweld dat de Amerikaan zijn eigen gitaren aan deed. Het publiek had zich intussen trouwens al vooral op de echte wei ernaast gesetteld. De zanderige gravel voor de main stage was door de regen te besmeurend geworden en Casablancas interesseerde slechts weinigen. De afwezigen hadden gelijk. Maar, de schrille klanken van Casablancas jaagden de regenwolken weg. Het zou droog blijven voor de rest van de dag, dat is dan het enige waarvoor we Casablancas dankbaar waren.
Angus & Julia Stone
Nog meer familie op een podium: Angus & Julia Stone, een Australische broerzuscombinatie op het podium van de Green Room die zich op deze tweede festivaldag aanvankelijk dus aandeed als popfolktent. Recent brachten ze met ‘Down the way’ nog eens een nieuw album uit. Melancholische samenzang vooral, maar weinig opwinding in elk geval in Arras. Broer (gitaar en keyboards) en zus (gitaar, gedempte trompet en harmonica) hadden nog een drum en een extra gitaar meegebracht en hun zoetgevooisde eerste nummer was een opening naar adem na wat Casablancas onze oren had aangedaan. Het tweede nummer staken ze er een heerlijke drumbass in en de handen gingen zowaar op elkaar in de Green Room. Het zou een heerlijk miniconcertje worden dat door de Fransen (en de Vlamingen) gesmaakt werd.
Vlamingen
Ja, opvallend meer (West-)Vlamingen op dag twee. Zoals Pieter en Sigfried bijvoorbeeld die hun ticket meteen gekocht hadden toen Pearl Jam geprogrammeerd was. ,Maar de rest is ons niet gekend en een beetje ontgoochelend’, gaven ze halverwege de dag mee. Phoenix vonden ze dan wel weer ok. Net als al onze zuiderburen, want Phoenix is er een hype. En terecht, want deze beresterke Franse groep scoorde op Werchter de dag ervoor ook al een uitmuntend.
Phoenix
Ze waren er voor de tweede keer op rij bij op Main Square en net als het festival zelf zijn ze gegroeid. En hoe! Voor ‘Wolfgang Amadeus’ ontvingen ze als eerste groep ooit een Grammy Award in de categorie beste alternatieve album. Een beetje psychedelische softrock met vlagen electronica en hiphop erdoor verweven, maar vooral gedegen en aanstekelijk. Een thuismatch was het dus ook in Arras en de frontman ontpopte zich tot een ware volksmenner, die met zijn micro speelde, ermee gooide, zich een tijdlang op de grond neergooide en uiteindelijk op de nadars tot diep in het publiek balanceerde. Ambiance verzekerd. Een topmoment voor dag 2.
Coheed & Cambria
Het liep intussen qua tijd allemaal een beetje dooreen, zodat je de groepen van de twee podia niet meer aansluitend kon volgen. Tegen dat we in de Green Room waren was het volgende concert al een stuk bezig. En tot ieders verrassing was het niet Gomez, maar Coheed & Cambria dat hun psychedelisch klinkende emocore te luister en te kijk zette. De bands hadden van plaats gewisseld, al maakte het qua geluid en performance niet veel meer uit.
Coheed & Cambria dus: moeilijk te omschrijven, al durven kenners hun oeuvre als progressieve rock bestempelen: een plak punk, een schijf heavy metal en een flinke hap post-hard core. Voor de liefhebbers van old time Led Zeppelin en Pink Floyd (ja, daar horen we ook wel bij) op zich zeker ok. En goed en gekend zijn ze intussen wel in het milieu, die New Yorkers, want ze werden toch al gevraagd voor het voorprogramma van onder andere Linkin’ Park en Slipknot. Heavy was het wel, al duwden ze er voorwaar ook wel een softie tussen.
M
Psychedelisch, Pink Floyd,…de overgang naar M op het hoofdpodium was dan ook niet onlogisch, al zat er meer melodiebeat in de Franse ‘grootheid’ die al jaren niets meer op cd liet plakken. Het is en blijft een kitscherig ensemble dat met een bal masqué en heel verregaande mengeling van rock en beats de chauvinistische meute bleef boeien. Heel gitaargericht wel, maar ze verrasten constant, zoals bijvoorbeeld met een “Beat it” van Michael Jackson ertussen. Aangenaam opwindend, soms heerlijk intiem. Best te pruimen.
Gomez
En dan terug naar de Green Room waar Gomez alweer een stuk van hun concert achter zich had. Gomez, later die avond geroemd en genoemd door Pearl Jams Eddi Vedder jawel, is een duo van een gitarist-zanger en een drummer, dat al meer dan tien jaar samen hokt. Behoorlijk, dat zeker maar er ontbrak ambiance in de ritmische songs van de Britten.
Ben Harper
Ben Harper kwam op zonder zijn Relentless7 en legde met een intieme muzikale intro op zijn traditionele ‘liggitaar’ het publiek het zwijgen op en gunde onze oren weer even rust. Maar niet voor lang. Toen hij na twee probeersels zijn gewone gitaar eindelijk omgegord kreeg barstte ook bij hen de stevigheid los. Schitterende opbouw, knap gitaarwerk, bluesy-psychedelisch, zelfs even rockabilly erdoor. Met – achteraf bekeken - als hoogtepunt van de hele festivaldag een duet met Le Vedder (jawel!): “Under Pressure” van Queen & Bowie. We vonden het zelfs een sterkere versie dan het origineel. En plots was hij weg. Zonder boe of ba of goodbye. Maar onze klok toonde wel dat hij zijn volle 90 minuten zijn volle zelf gegeven had. We zouden hem nog even terugzien die avond, maar wisten het toen nog niet.
Taylor Hawkins
In de Green Room mocht een grote naam het voorspel van Pearl Jam verzorgen. Een grote naam die echter het brede publiek (nog) niet bereikt (heeft). Taylor Hawkins is de naam en groot was/werd hij als drummer van Allanis Morisette en de Foo Fighters. In april bracht hij onder ‘Taylor Hawkins and the Coattail Riders’ een nieuw album uit. Dat vooral de (ex-) Queen-leden Brian May en Roger Taylor daarop te horen waren, is wellicht het meest in het oog springende. En dat ook hij door de Pearl Jam-frontman een dik uur later geprezen zou worden zegt al evenveel. Een naam dus.
Pearl Jam
Maar dé naam van de dag was uiteraard Pearl Jam. Op een piano-intro stapten Vedder en co het podium op. Na één minuut spuwde hij er al een fluim uit en ze waren vertrokken: heel zwaar, maar aanvankelijk leek het wel gehakt stro. Het epische verhaal kregen we in stukjes en brokjes door de strot geduwd en het was moeilijk slikken, vonden we.
Verdienstelijk maar helemaal niet naturel was zijn Frans, mais bon ça va zeker voor een Amerikaan. Beleefd vroeg hij of het ok was dat hij verder in het Engels verder ging en hij vertelde dat het als een droom was om in een voormalige kazerne te spelen. ,Vroeger was dit voor militairen, nu voor ons. Zo zou het over heel de wereld moeten zijn. Het is alvast een goeie start.’ Intussen probeerden ze met “Like yesterday’s wine” een nummer dat nog niet opgenomen was uit. En het had succes.
Na 50 minuten wall of sound gooide hij zijn gitaar de lucht in, ving die maar half op en weg waren ze. Het duurde vijf minuten eer ze terug waren met de woorden ‘Our band has become bigger, stronger and more handsome. Yes, welcome Ben Harper.’ Samen brachten ze ‘Red Mosquito’. En dan begonnen ze aan hun hitmachine, al waren tegen dan al een pak toeschouwers de kazerne uitgewandeld.
Art Point M
Met Art Point M kwam eindelijk een swingend geluid uit de Green Room speakers op zaterdag. APM001 is een dj-set die al dance halls ophitst sinds 2004. Niet enkel ambi van noten en geluiden, maar ze ontpoppen zich steeds meer ook als vj’s met projecties tijdens hun dj-werk. Groove in beeld, het werkte ook op Arras, ook al omdat het leuker in een tent staan was dan in de koude regen buiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Main Square Festival+ FLP - Live Nation France Festivals
Main Square Festival 2010 - Werchter à la France - Vrijdag dansdag !
Vroeger had je Torhout-Werchter. Nu heb je Rock Werchter. Maar voor wie in Torhout en de rest van het West-Vlaamse hinterland verweesd achterbleef, is er steeds meer Arras-Werchter. Sinds enkele jaren parkeert de organisatie (jaja, de ‘Schuur’, Herman Schuermans is een slimme) de vedetten van Werchter een dag ervoor of erna in het gezellige, Noord-Franse cultuurstadje. Het Main Square Festival rekt zich steeds meer uit en etaleerde op 2, 3 en 4 juli 2010 voor het eerst drie dagen lang op twee podia een mini-Werchter, eveneens voor het eerst met campingfaciliteiten. Le petit est devenu grand !
Groot ja, met kleppers als Black Eyed Peas, Pearl Jam en Rammstein als top of the bill, maar ook met andere gerenommeerde bands als Jamiroquai, Ben Harper and Relentless7, Gossip, Pink en Florence + the Machine. Groot ja, maar het zou het chauvinistische Frankrijk oneer aandoen indien er niet ook een stevige Franse inslag was. Een leuke cocktail die jammer genoeg soms te veel water bevatte, want na de hete voordagen overspoelden de eerste zomerse onweren/buien dag 1 en een deel van dag 2.
Vorig jaar zaten we nog met zijn allen op de historische Grande Place en daar kregen de organisatoren zelfs nog niet alle tickets verkocht, al was het Main Square Festival – what’s in a name? – toen al aan zijn vijfde editie toe. De nieuwe wind voerde het hele circus nu net buiten de kleine ring naar de magnifieke Citadelle d’Arras, een voormalige kazerne die Sarkozy omwille van besparingen liet sluiten. Een schitterende zet van de organisatoren, want de locatie van 10 hectare moest in niets onderdoen voor de historische Grande Place.
Green Room
De Green Room, zo kondigde het festival het tweede podium aan, zou voor wat lokale en zoetere bands een opstap moeten zijn. Al zagen we daar vooraf toch al namen als Patrick Watson en – alstublieft ! - Florence + the Machine geprogrammeerd. Maar in elk geval trok elke dag een plaatselijke groep de concerttrein op gang. Telkens met winnaars of laureaten van de Tremplin Pas-de-Calais Music Tour, zeg maar de Humo’s Rock Rally van net over de grens.
Dag 1 was dat Spaceship Operatorz en meteen gingen we mee op de heavy beat die de drie jonge Fransen – twee keyboards en één gitarist-zanger – de halfvolle tent instuurden. Een elektrodreun die kon bekoren en de plaatselijke fans in beweging bracht. Toen was het nog snikheet in wat als de warmste dag van het jaar zou uitgeroepen worden. Maar nog voor we aan de main stage kwamen voor Pony Pony Run Run trok het blauw uit de hemel weg en kiepte men van hierboven alle opgespaarde watercontainers van de eerste hittegolf van het jaar over de kazerne.
Pony Pony Run Run
De bakken water gutsten door het podium naar het elektriciteitshart dat even een stilstand kreeg en voor serieuze problemen zorgde. Met uiteindelijk slechts een kwartier vertraging trok de Main Stage zich toch op gang. De technobeat bleek een stevige en voor de Fransen gekende opwarmer om alle vochtigheid even te vergeten. Pony Pony Run Run heeft in Frankrijk klaarblijkelijk een aantal hits die vooral dansvloervolk tot bewegen aanzet. En dat gebeurde: rytmisch gedreun, poprock die makkelijk geslikt werd en als een xtc-pilletje op het jonge Franse volk werkte. Ze zagen zich verplicht hun set in te kort en verontschuldigden zich daarvoor, maar naar (oude?) Franse gewoonte zou de timing de hele avond niet helemaal gerespecteerd worden, al had men de opgelopen vertraging wel na twee bands al weggewerkt.
Curry & Coco
In de Green Room startten de broers Sylvain en Thomas van Curry & Coco - terwijl de main stage nog volop bezig was - wel nog vijftien minuten na het aankondigingsuur met een leuke set. Oog in oog, de ene op de drum, de andere zingend aan de keyboards, trokken ze alle registers van de synthesizerpop van de jaren tachtig open. Aangenaam en leuk, maar we waren toch mooi op tijd op weg naar La Roux.
La Roux
Die had acht minuten achterstand goedgemaakt en begon al te zingen voor ze effectief op het podium klom in een lange bruin-grijs-zwarte, hemdsloze riddercape, met grote-glazen-zonnebril en haar rode haar keurig gekuifd. Vanaf haar tweede nummer ging de cape eraf en danste ze de regen weg met haar hit “Fast Lane”. Halfweg donderde en goot het echter weer van boven en moest de set voor enkele minuten opnieuw stilgelegd worden. Toen besloot ze maar snel met “Going for the kill” en “Bulletproof” de mensen te geven waar ze voor gekomen waren: fun en dance.
SALM
Het viel op dat de eerste festivaldag een volledige dance day was. SALM, ofte Something a la Mode, was misschien het pauzestukje in de Green Room met een viool en een cello, maar ook de muziek van Tomas Roussel en Yannick Grand-Jean was onderbouwd met retro-elektro.
Jamiroquai
We waren weer mee op schema, maar dan liet Jamiroquai op zich wachten. Naar eigen zeggen – zowat halverwege zijn gig net voor ‘Cosmic Girl’ - omdat hij vast gezeten had in het verkeer. Het kleine halfuur wachten op Jay Kay werd door de regisseur en de cameramensen van de videowall handig en origineel opgevuld door het publiek een hoofdrol te laten spelen. Mannen verkleed als klauwende leeuw, een paar halve moonshots, een man die met een plastic boot boven de hoofden dobberde, lichtgeklede vrouwen op schouders, enkele leuke kapsels: alles kwam in beeld en werd toegejuicht, behalve dan die dame met de Italiaanse en haar collega met de Franse vlag. Jawel, het WK liet sporen na. En ook het live fragment van Uruguay-Ghana kon op niet veel sympathie rekenen.
En dan verscheen hij, getooid met Indianenpluimen, ‘mister funk’ himself met een innemende “Bonsoir mes amis”. Zijn regendans werkte, het bleef droog. En het werd weer warm en zwoel, niet in het minst door wat Jamiroquai uit de speakers liet klinken. Na zijn opener “Revolution” kondigde hij aan dat het tijd was voor ‘old school’. En dat gebeurde. Drie blazers, drie zwarte backing vocals, twee drums, twee gitaristen, één keyboard en hemzelf als super performer: voor zo’n uitgebreide band ging het middenplein plat en tegelijk hoog. Hij eindigde met een ruige versie van “Deeper Underground” na bijna een uur zalige funk. Zowat dezelfde nummers als toen we hem zes jaar geleden in Vorst zagen, maar het deerde ons niet. Wel integendeel.
The Bloody Beetroots Deauth Crew 77
De nieuwe zomerhype, zo blijkt uit veel festival line ups, wordt/is/was The Bloody Beetroots Death Crew 77 die na Jamiro in de Green Room de beats aanstak. De twee gemaskerde Italiaanse DJ’s die nu drie jaar bezig zijn, blijken schitterende remixers en de reshakes van kanjers als Metallica, Etienne de Crécy, The Killers en zoveel meer zijn bijna even sterk als hun eigen composities. Ze brengen een dansexplosie die je omver blaast. Als ze een uur later nog eens geprezen worden door The Black Eyed Peas, dan weet jet het wel.
Black Eyed Peas
En die BEP, de groep waar zowat iedereen voor naar Arras was afgezakt, volgde. Met vijf minuten vertraging hadden ze volgens ons twee mogelijkheden om het dans- en meezingfeest mee te beginnen: “I gotta feeling” of “Let’s get it started”. Het werd het laatste en de party zat meteen goed. Alle hits passeerden de revue, inclusief danspasjes, lichtelementen, projecties… Een show die zo goed als af was, zoals we die ooit in Vorst zagen, met een niet te vermijden grote inbreng van het publiek (met moeders en dochters) zelf dat gierend van de pret mee keelde.
En alsof ze nog niet genoeg eigen hits hadden vond Will.I.Am als robot getooid op een hoge toren het nodig om zelf een tiental minuten te dj’en: een greep uit de bands waarvan hij de hits zelf half meebrulde en de beats aan- en toeschroefde: Fedde Le Grand, The Jacksons, Michael Jackson, Guns & Roses, Kings of Leon, Daft Punk en Jump Around van ….
Ze sloten af met een wervelend “I gotta feeling”, terwijl ook daarin even U2 in klonk en er voor het eerst leuke regen uit de lucht dwarrelde: confetti door enkele kanonnen over de meute uitgegoten. Na anderhalf uur haalde de BEP de stekker eruit om die een week later op Werchter Classic weer in te steken. Een schitterend concert, al kregen we de indruk dat elk bandlid vooral zijn eigen show in de show wou brengen.
David Guetta
David Guetta mocht als DJ de eerste festivaldag laten wegdansen en deed dat op zijn manier en tot laat in de nacht. Op een halfmarginale camping hoorden we 18km verder en twee uur later nog steeds zijn bassbeats. Arras wist dat zijn eerste festivaldag erop zat.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Main Square Festival+ FLP - Live Nation France Festivals
Starling Crush - “Ik ben misschien naïef maar ik denk nog altijd dat indien je talenten bezit dat het volk wel van zelf op je zal afkomen.”
Starling Crush zegt je misschien nog niks maar dit Amerikaans duo heeft ondertussen wel al de steun gekregen van 4AD kunstenaar Vaughan Olivier en dat is niet zo maar toevallig want geregeld hoor je de invloeden van Cocteau Twins.
Prachtige dreampop die af en toe wat naar country ruikt en voor MusicZine meer dan reden genoeg om een interview te hebben met de wondermooie Jennifer.
HOE ZOU JIJ JE MUZIEK OMSCHRIJVEN?
Amerikaanse melodische pop-rock, vind je dat dit goed klinkt?
HET IS NATUURLIJK UW BESCHRIJVING? JENNIFER.
IK HEB STARLING CRUSH OMSCHREVEN ALS COCTEAU TWINS MET HARRIET WHEELER ALS ZANGERES
Ik weet het en ik heb meteen de hulp moeten inroepen van Google maar toen ik zag dat zij de zangeres van The Sundays was, werd ik meteen blij want zij heeft een fantastische stem.
Wat Cocteau Twins bertreft moet ik u eerlijk bekennen dat ik daar vroeger zelden of nooit naar luisterde, het was Michael die mij hun heeft leren kennen.
Ik weet dat Michael sterk door hun beïnvloedt is dus dat is ook weer een vergelijking die opgaat.
VOOR DAT JULLIE MET STARLING CRUISH BEGONNEN, DEDEN JULLIE MUZIKAAL IETS VOLLEDIG ANDERS, NIET?
Wat mij betreft, niet echt. De meeste nummers die op deze cd staan heb ik over een langere tijdspanne geschreven en in één of andere vorm heb ik ze gezongen.
Toen ik Michael ontmoette was het de bedoeling dat ik op zoek was naar een gitarist maar toen ik hem beter leerde kennen zag ik dat hij meer kon dan alleen gitaar spelen.
Met Michael was het meteen duidelijk dat hij zo’n Cocteau Twins-sfeer wilde creëren en hij was ook de enige persoon denk ik die tot zoiets in staat was, en ik wis tdan ook meteen dat hij de ideale partner was om samen met mij Starling Crush te vormen.
IK HEB OOIT EENS GELEZEN DAT JULLIE COCTEAU TWINS WILDEN COMBINEREN MET BRITROCK, LEG DAT EENS UIT…
Ik zou nu niet echt gaan beweren dat we een poging gaan ondernemen om het geluid van Cocteau Twins te verrijken. Ze zijn nu eenmaal zeer belangrijk voor Michael en ik ben ervan overtuigd dat je dat zeer goed kan horen.
Wat Britrock betreft, moet ik het nogal hebben van die orchestrale omkadering die je meestal in zulke muziek hoort.
Groepen zoals Elbow, Muse of Oasis kunnen echt iets bij me los maken en zij vertrekken altijd vanuit het standpunt vanuit een simpele song en dat is nogal belangrijk voor mij…ik bedoel maar voor mij is het belangrijk dat je een song kan herleiden tot zijn akoestische vorm en toch overeind blijft staan.
Tijdens het opnameproces ben ik iemand die zeer ongeduldig ben, maar Michael kan dus lange tijd in de studio zitten en zich bezig houden met het zoeken naar allerlei soundscapes.
AMERIKA ZIT EIGENLIJK VOL VAN DE DREAMPOPGROEPEN, HOE GA JIJ UIT DIE GRIJZE MASSA GERAKEN?
Daar heb je gelijk in, maar ik vind dat je dit eigenlijk wel in ieder genre terug vindt. Dit gezegd zijnde heb ik er nooit van gehouden als men origineel doet om origineel te zijn, wat ik meer belangrijk vind is de authenticiteit. Je moet trouw blijven aan je roots, eerlijke zang afleveren, en uw eigen goesting volgen.
Dat is het enige wat je kan doen en als dat betekent dat je in een milieu komt dat overbevolkt blijkt te zijn moet je maar hopen dat een paar ogen je zullen opmerken.
AKKOORD JENNIFER, MAAR JE ZIT WEL MET EEN MUZIEKINDUSTRIE DIE OP HAAR GAT ZIT…
Juist en niet juist. Ergens is het een schande dat de labels opkomend talent geen kans of tijd geven om zich te ontluiken en het is een beangstigend idee hoeveel artiesten er nooit zouden gekomen zijn, moest dit systeem niet hebben bestaan. Nu kan je enkel maar bij labels gaan aankloppen als je een hitpotentieel hebt of kunt aantonen dat je terug kan vallen op een grote fanbasis. Dus eigenlijk moet je nu als groep al dat voorbereidend werk zelf gaan organiseren. Het internet biedt je zeker die kansen maar je ziet zeer goed dat er maar weinig groepen kaas gegeten hebben van hoe ze zichzelf moeten gaan promoten en het is soms moeilijk voor hun om de twee dingen (de muziek maken en de marketing) te combineren. Ikzelf vind die zakelijke kant nogal hard en ik weet dat je vrij vlug tegen de muur kan lopen. U zelf promoten is verre van een gemakkelijke opgave. Ik ben misschien naïef maar ik denk nog altijd dat indien je talenten bezit dat het volk wel van zelf op je zal afkomen.
IK VREES INDERDAAD DAT JE NAIEF BENT, JENNIFER. LITTLE SHOUT RECORDS, IS DAT JE EIGEN LABEL?
Ja, ik heb dat in het leven geroepen toen ik mijn EP “Little Shout” opnam onder mijn eigen naam…
NAAST DE DREAMPOP HOORDE IK OOK WAT COUNTRY-INVLOEDEN…
Natuurlijk. Toen ik begon muziek te schrijven was ik compleet weg van The Carter Family, Hank Williams, en daarna volgde Bob Dylan en Bruce Springsteen. Ik groeide op in het Zuiden en ik denk dat er daardoor een country-invloed in mijn stem zit die ik niet zo maar kan weg vegen.
Ik bracht een groot deel van mijn tijd in Nashville door alhoewel ik me helemaal niet aangesproken voelde hoe me ginder met country omgaat, wat niet wil zeggen dat ik daar geen artiesten ontmoet heb waar ik mijn hoedje niet voor af doe.
Toen ik in New York woonde en men begon tegen mij te zeggen dat ik country klonk, was ik daar totaal niet met opgezet. Nu is dat helemaal anders en ben ik trots op mijn roots en invloeden, want dat ben ik en zo klinkt nu eenmaal mijn stem. Ik vind zelfs dat het Americana-aspect ons een beetje onderscheidt van de dreampopfactor. We doen dat niet echt met opzet, het is gewoon zo gegroeid.
DE BEROEMDE VAUGHAN OLIVER VAN 4-AD ZORGDE VOOR JE HOES…
Michael heeft altijd gedweept met het werk van Vaughan terwijl ik moet toegeven dat ik niet eens wist wie dat was. Eens ik zijn werk zag was ik het volledig eens dat het waard was om deze man proberen te overhalen om een hoes voor ons te ontwerpen. Het was maar een waterkansje en we waren volop voorbereid dat we nooit van hem gingen horen maar plots vernamen we dat hij onze muziek goed vond en dat hij het best zag zitten om iets voor ons te doen.
Vaughan is een grote mijnheer en het was dan ook normaal dat we alles aan hem over lieten, en al gauw bleek dat het huwelijk tussen beeld en klank perfect verliep. We zijn zo tevreden met hem en soms kunnen we het nog niet geloven.
IS ER DAN GEEN GEVAAR DAT MEN JULLIE ZAL OMSCHRIJVEN ALS 4-AD NAAPERS?
Denk je niet dat er ergere dingen op de wereld zijn? Maar om nog eens eerlijk te zijn met je, ik had nog nooit van 4AD gehoord totdat Michael er over begon en hij mij de releases liet horen. Blijkbaar heb ik veel gemist want ik heb een groot respect opgebouwd voor de groepen die op dat label zitten. Ik ken nog niet alles hoor, daar zit zo veel tussen dat ik wel een tijdje zoet zal zijn.
WAT IS UW LIEVELINGSLP ALLER TIJDEN?
Dat is nu de moeilijkste vraag van allemaal… Mijn antwoord zal van jaar tot jaar, van maand tot maand, van week tot week verschillend zijn. Misschien speelt het zich af tussen Springsteen’s “Darkness of the Edge of Town”, alles van Elbow of Van Morrison, Dylan’s “Oh Mercy”en The Beatles’ “Let it Be Naked”. Misschien is het beste antwoord de plaat noemen die me complete bloot gesteld heeft aan het medium muziek. Dan heb ik het niet alleen over de impact maar ook hoe ik het bv dag in dag uit liep mee te zingen. Dat wordt dan “The Joshua Tree” van U2.
Dat is een fantastische ervaring van het begin tot het einde, het heeft mij volledig verandert. Het was net alsof ik begreep dat ik op een bepaalde moment hetzelfde ging nastreven. Het is nog altijd een album waar ik zelf nog volop van kan genieten….
EN HET LAATSTE WOORD GEEF IK AAN U, JENNIFER
Ik beschouw het als een voorrecht dat ik muziek mag maken. Ik wil iedereen bedanken die dit leest of die de tijd neemt om eens te luisteren naar Starling Crush.
INFO http://www.myspace.com/starlingcrush
Get Well Soon is het éénmanshuiskamerorkest van Konstantin Gropper. Hij is toe aan een tweede plaat’ Vexations’, die ‘Rest now weary hard’ van 2008 opvolgt. Sfeervol opbouwende en ingetogen intieme pop, die nogal door orkestrale bombast wordt omgeven. Het is een lange plaat, waarbij er zeker een handvol songs de vijf minuten overstijgen. En net door de lange tijdsduur beginnen sommige nummers wat zeurderig over te komen, wat dan op z’n beurt de inventiviteit inboet. Maar door het feit dat hij bijna alle instrumenten heeft ingespeeld, dwingt respect af. ‘Vexations’ is een grootse en meeslepende plaat die Radiohead als referentie aanhaalt en in een tweede linie stapt van Arcade Fire en Elbow door de rijkelijke arrangementen.
Girlpower krijgen we op het debuut ‘I will be’ van de band rond spil Kristin Gunchred. We horen aanstekelijke rammelpop en rock’n’roll shoegaze in een ophitsend tempo en in een catchy verpakking. Ze houdt op die manier het midden tussen Blondie, The GoGo’s, L7, Vivian Girls en The Raveonettes.
Op de eerste songs “It only takes one night”, “Bhang Bhang, I’m a burnout”, “Oh mein m” en “Jail lala” trekt Kristin met haar band al meteen de aandacht. Af en toe nemen ze wat gas terug en spelen ze meeslepend broeierig materiaal als “Rest of our lives”, “Blank girl”, “Lines her eyes” en het afsluitende “Baby don’t go”, niet voor niks het langste nummer op de plaat (nog geen vier minuten) én een Bono song btw!
Eigelijk maakte ze de plaat grotendeels alleen, maar kreeg de hulp van Nick Zinner van Yeah Yeah Yeahs en Brandon Welchez van Crocodiles.
’I will be’ is een kort, krachtig, rammelend, leuk en tof debuut!
The wonder show of the world - Bonnie ‘Prince’ Billy & The Cairo Gang
Op de vorige platen gaf Bonnie ‘Prince’ Billy z’n introvertie, ontroering en weemoed in een meer catchy aanpak, remember ‘Is this the sea’ of liet hij een luchtige en vrolijke noot toe binnen z’n gekende stijl van americana/country als op ‘Beware’, een rockende kant met strijkers, blazers, banjo en steelpedal.
De toevoeging van een band op de nieuwe plaat van de never-stopping schrijver/componist deed vermoeden dat het terug wel dezelfde weg kon op gaan, maar niets was minder waar, want ‘The wonder show of the world’ bevat pure sing/songwriting americana van sobere, intieme melancholiedjes onder de weemoedige zang van Will Oldham. Met de ‘Déja vu’s van de jaren ’70 voor ogen, Gram Parsons en Simon & Garfunkel in het achterhoofd horen we 10 heerlijke nighttrips van een begenadigde songwriter.
In thuisstad New York is Michael Simone al lang geen onbekende meer want reeds jaren is deze man in het clubcircuit beter bekend onder de naam Lovesky alhoewel onlangs zijn muzikaal leven volledig omsloeg toen hij de cd ‘Light of day: a tribute to Bruce Springsteen’ in handen kreeg. Op deze cd werd “Bobby Jean” gecoverd door Jennifer Glass en Michael was zo onder de indruk van Jennifer’s stem dat hij besloot haar te overhalen om samen een muzikaal project op te starten, wat Starling Crush werd.
Het resultaat kan je horen op deze debuutcd en is meteen verbluffend want Jennifer en Michael slagen er op magistrale wijze in om te klinken als een aangepaste versie van Cocteau Twins. Volgens Michael was het trouwens de bedoeling om het rijke 4AD geluid aan te dikken met de verdienste van de recente Brit rock.
’Tea leaves, murder and dreaming’ bevat dan ook 12 wondermooie nummers waarbij de meeste mensen wel de stem van Harriet Wheeler (van The Sundays als u ze nog herinnert) in gedachten zullen hebben. Regelmatig wordt deze hemelse indiepop voorzien van een vleugje mondharmonica waarbij de gecreëerde countrysfeer je doet terug denken aan die andere (weliswaar totaal genegeerde) 4ADgroep: Tarnation.
Dat Starling Crush met Britpop dwepen, bewijzen ze trouwens door “You could be happy” van Snow Patrol op geslaagde wijze aan te pakken.
Dit debuut is gewoonweg een prachtcd geworden waarbij de meeste woorden overbodig zijn. Blijkbaar moest ook Vaughan Oliver (de vaste ontwerper van de 4AD hoezen) niet overtuigd worden want ze konden hem probleemloos overhalen om voor de cdhoes te zorgen.
INFO http://www.myspace.com/starlingcrush
Ook in Frankrijk lopen er best getalenteerde muzikanten, dat bewijzen de muzikanten van You Call It A Name. YCIAN komt uit Parijs en bestaat uit het trio van de band GHBA gecombineerd met ene Fatime Fong.
Deze EP bestaat uit vier nummers en is integraal én vooral gratis te downloaden op de myspace van You Call It A Name. Op de vier nummers vinden we een heerlijke mix van elektronica, opzwepende en cathy gitaarrifs, verschillende tempowisselingen en de fijne stem van zanger Martin.
De songs ademen allemaal nogal sterk de jaren tachtig uit en zullen zeker in de smaak vallen bij fans van Interpol, Franz Ferdinand, en Gang of Four. Twijfel dus niet: bezoeken die Myspace en downloaden maar!
INFO http://www.myspace.com/youcallitaname
Een nieuwd cd van een bende Sloveense punkrockers voorzien van een schreeuwlelijke hoes? We moesten toch even de wenkbrauwen fronsen toen we dit plaatje voor de eerste keer in onze handen hadden. Nadat we de plaat een aantal keren beluisterd hebben, moeten we alle vooroordelen echter aan de kant zetten.
Elvis Jackson maakt een energieke mix van punk, pop, metal en ska en giet daar een lekker reggae-sausje over. Het resultaat is ongelooflijk catchy en ‘Against the Gravity’ is over de hele lijn een zeer leuke plaat. De verschillende nummers op de plaat zijn zeer gevarieerd: sommige luisteraars zullen ongetwijfeld “Dry your Tears” en “This Time”, nummers met een sterke reggae-inslag preferen. Anderen zullen misschien liever “Wake me up” of “Not here to pray” verkiezen waar de metal en punkrockkant van de band duidelijk naar voren komt.
Nog aanstippen dat Elvis Jackson al een flinke CV opbouwden: ze traden ongeveer 600 keer op en speelden het voorprograma voor grootheden zoals NOFX, The Offspring, The Vandals en Faith No More.
Ook interessant om weten: producer van de plaat was Billy Gould, bassist van Faith No More. Het mixen gebeurde door Rich Veltrop, ook niet de eerste bekende gezien z’n vorig werk met Rage Against The Machine, Slayer en The Red Hot Chili Peppers. Eén ding is duidelijk: met ‘Against the Gravity’ heeft Elvis Jackson een zeer sterk exportproduct in handen!
Bob Marley keek en zag dat het goed was … Onder een broeierig hete zon ging Couleur Café de zondag van start met La Fanfare du Belgistan. De fanfare afkomstig uit hun eigen autonome staat, Belgistan, zette meteen de toon voor de avond. Alle remmen los en dansen maar! Gipsy, opzwepend, gezellig, onweerstaanbaar en vooral ‘werelds’! Lange dreads bleek dé dresscode voor de artiesten.
Ook Danakil, dé revelatie in de Franse reggaescene, liet de zijne meewalsen op een afwisselende mix van nieuwe Franse reggae afgewisseld met ska en dan weer eens een cover van Edith Piaffs “Je ne regrette rien”. Druipend van het zweet gaat de tent wild op de tonen van de trombones, trompetten en tam tams. De vlammende gitaarsolo zorgde voor een meer dan goede afsluiter.
Couleur Café is muziek, sfeer, maar ook tonnen animatie. Een rariteitenkabinet is geen uitzondering dit weekend. Belletjes en een vreemd mutsje verbergen een man in een voorbijrijdend, grappig karretje. Uit het niets duiken de grote zilveren dinosauriërs van De Saurus op. Glinsterend in het zonlicht balanceren de vier mannen op metershoge stelten. Ze bezorgen niet enkel de spelende kinderen, maar alle voorbijgangers een bewonderende blik.
Rootman J & the Zionyouth Crew hebben net hun eerste album ‘Destined Destination’ uit. “One Love, unity, ganja, peace” en “Toutes les folies du monde” toeterde Rootman afwisselend door de micro. Hun spetterende performance op Reggae Geel in 2008 deden ze hier deze middag moeiteloos over! De crew bestond uit drie wulpse danseressen, een magnifieke zangeres, Rootman en een resem aan trombones en trompetten. Rootman voelde “a breeze today”. Een reggaebriesje! De geest van Bob Marley was duidelijk aanwezig op Couleur Café. Een mix van “Stir it up”, “Redemption song” en “One love” zorgde voor een meekwelend, enthousiast shakend publiek. Op de schitterende saxofoonsolo ging de tent helemaal uit zijn dak.
Baloji, oftewel Mc van Starflam, brengt een mix van ‘traditionele rumba, soukous, funk, soul, reggae, ska en swingende mutuashi’. Veel namen voor een ontgoochelende langgerekte show gevuld met irritante deuntjes. De dansers, met doodskopmasker en slangenpasjes kunnen de show niet meer redden. Geen sfeer of voeling met het publiek zorgde dat de helft van de tent snel het snel opgaf en richting de Fiesta tent schuifelde. Allen daarheen!
Systema Solar deed de tent alle eer aan! De bizarre Colombianen zorgden voor een aanstekelijk feestje. Geen mens die stil kan blijven staan op “Bienvenidos”, hun grote hit uit 2009. Een podium gevuld met een arsenaal aan instrumenten en mc’s in circuspakjes hitsen het publiek op tot een eerste hoogtepunt!
Op naar rustiger oorden aan de Titan, het hoofdpodium, waar Olivia Ruiz het beste van zichzelf gaf. Wat een verschijning! In een Spaanse little black dress omgeven door rode rozen liet ze de verzengende hitte opnieuw oplaaien. Geflankeerd door een heus orkest bracht de Française haar hitjes “La Femme Chocolat” en “J'traîne Les Pieds” vol bravure. Tegelijkertijd ingetogen en extravert, speels en serieus, rockchick en Spaanse schone…Veel pose maar dat alles wordt haar vergeven omwille van die prachtige stem.
Lady Linn, vroeger reeds zangeres bij Bolchi en Skeemz, doet het de laatste vier jaar erg goed met haar eigen band Lady Linn & Her Magnificent Seven. Overal zagen we de trombone terugkeren, ook bij Lady Linn. Swingende Jazz en Soul. Lien De Greef zong met het grootste gemak “Cool Down” en “A Love Affair” zoals het een echte Jazzdiva betaamt. Bijgestaan door haar werkelijk ‘Magificent Seven’ kreeg de jazzdiva in charlestonkleedje de hele tent mee. Guitig glimlachend wierp Lady Linn Christian Mendoza, op de piano een steelse blik toe. Mendoza concentreerde zich volledig op de uitvoering van zijn solo tijdens “Cool Down”. Prachtig! Ook de andere zes konden af en toe rekenen op een goedkeurende blik van hun leading Lady. Helemaal verdiend!
Damian Marley, voor de gelegenheid vergezeld van rapper Nas op het Titanpodium. De hoge verwachtingen voor de zoon van the godfather van de reggae, werden meer dan ingelost. In het eerste halfuur merkten we weinig van een samenwerking tussen het duo. Nas rapt enkele nummers aaneen en vroeg Damian dan “back on the stage”. Zij aan zij komen de heren het best tot hun recht. Een afwisselende mix van reggae, dancehall en hiphop op één plaat, werd vertaald naar een entertainende show, ondersteund door een erg straffe dj. Vuurtjes in de lucht, meezingen… Het publiek at uit hun hand en volgde enthousiast. “Count your blessings” en “Leaders” worden gegarandeerd succesvolle opvolgers van hun eerste single “As we enter”. Tot een echt hoogtepunt kwam het echter pas op het einde van de show. Met “Welcome to Jamrock” en “The Road To Zion” gaat iedereen echt wild. Afsluiten doen ze met “Could you be loved”, een ode aan vader Bob.
Revelatie Hindi Zahra trof het niet, moeten optreden op het zelfde moment als Damien Marley en Nas. Haar eerste album, ‘Handmade’, werd uitgebracht bij het Blue Note label in januari 2010. Geleidelijk aan liet de van oorsprong Marokkaanse de Univers toch volstromen. De opleiding als operazangeres legt haar geen windeieren. Meng daarmee haar Marokkaanse roots en je krijgt een opgewekte, gevarieerde mix. Een zinderende show, betoverende muziek en een excentrieke persoonlijkheid maken van Hindi Zahra iemand waar we nog van zullen horen, de nieuwe belofte.
Steelpulse, de vervanger van Sizzla, moet de avond afsluiten in de Universtent. Jammer voor de ragga-liefhebbers. Het wordt klassieke reggae. Steelpulse, de legendarische Britse roots reggae, verloor veel van zijn pluimen. De combinatie van reggae vermengd met jazz en latin zorgde niet voor veel hoogtepunten. Een langdradige show zonder veel verrassingen. Dan maar op naar Dr. Funkenstein.
Als de grondlegger van de P-funk werd van afsluiter George Clinton veel verwacht. De King of Funk heeft een zwaar jaar achter de rug en dat was er aan te zien. Van de fluo dreads en de funkalicious, exuberante persoonlijkheid schoot niet veel meer over. Hitjes als “Maggot Brain” en “Flash Light” passeerden de revue, maar konden het publiek niet boeien. “Get Low” zorgde dan wel weer voor een hoogtepunt en zette heel even het plein opnieuw in lichterlaaie. George Clinton blijft weliswaar een grote invloed voor artiesten zoals Prince, Outkast of Dr. Dre. George moest de ‘night away funken’, maar was te vermoeid om voor een waardige afsluiter te zorgen.
“Toutes les folies du monde”, alle gekheid op een stokje. Zilveren draken op metershoge stelten, dansworkshops, een combinatie van Bob Marley covers, exotische instrumenten, grote namen, fantastische optredens en een verzengende hitte maakten van Couleur Café a day to remember!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Couleur Café / co ZigZag, Tour & Taxis, Brussel
Voor wie de Belgische hardcore-scène op de voet volgt, zal Campus zeker geen onbekende zijn. Het verhaal van deze band uit Tessenderlo mag dan ook gezien zijn. Na hun debuutalbum ‘We are the Silence’ in 2008 speelde ze in nagenoeg ieder jeugdhuis, deden ze voorprogramma’s van verschillende grote bands en speelden ze bovendien op Groezrock en Pukkelpop. De band werd bij zijn eerste plaat vooral geroemd vanwege zijn originaliteit en eigen karakter, iets wat niet zo vanzelfsprekend is in het hardcore-genre.
De verwachtingen waren dus hoog gespannen voor dit tweede album. En terecht want Campus heeft met ‘Oh Comely’ een dijk van een plaat afgeleverd! Met hun mix van ietwat logge hardcore en postrock heeft de band duidelijk een eigen geluid. De plaat bevat tien nummers en begint grandioos met “Kings of Yore”, een zeer krachtig nummer met een fantastische melodie. Ook op andere nummers zoals “Anchors of Our Heritage”, “Whiteout” en “Inside All This Hope” horen we strakke riffs in combinatie met verfijnde en aanstekelijke geluiden. Een extra troef van de band is de strot van zanger Rik die het ene moment de ziel uit zijn lijf brult om op andere momenten voor cleane zanglijnen opteert. Een rustpunt op de plaat is “Swindler I” dat we aanraden aan ieder rechtgeaarde postrocker. Campus heeft met deze plaat de hoofdvogel afgeschoten en is absoluut klaar om door te stoten naar een groter (en buitenlands) publiek.
Bij het beluisteren van deze cd is het overduidelijk dat deze muzikanten uit Menen (een ander deel komt uit Zulte) maar één doel voor ogen hebben en dat is een rockplaat afleveren zonder enige vorm van moeilijkdoenerij.
Vertstand op nul dus en volop gas geven alhoewel je toch een beetje moet openstaan voor 80’s FM-hardrock want zo lijkt “Bad Choices” verdraaid veel op Foreigner, of zelfs Robert Palmer in zijn rockerige dagen. De vraag is natuurlijk of zoiets slecht is, zeker niet als je bij andere nummers ( “Satelitte City” is daar een mooi voorbeeld van) begint te denken aan Queens Of The Stone Age of Tool.
Wie zijn eisen niet te hoog stelt qua originele inbreng zal aan deze cd zeker een vette rockkluif hebben, want een nummer als “1000 Thieves” moet zonder enige twijfel de vroegere fans van Black Crowes kunnen bekoren.
Wie deze cd hoort, kan er niet omheen om te denken dat dit het soort band in staat moet zijn om een podium in vuur en vlam te zetten, en de liverecensie (cfr zie vroeger) lijkt dit alleen maar te bevestigen.
Het enige minpunt aan dit aardig debuut zijn weliswaar de teksten die soms iets te simpel overkomen want geef nu zelf toe, iets als “Come on baby, you can ride my horse” klinkt net iets te ordinair. Voor de rest geen klachten over de doodseerlijke rockplaat.
YEARN’d is gecentraliseerd in de ruime regio van Tienen en is al 10 jaar in die streek een gevestigde waarde. Zo te horen houden ze er een stevige livereputatie op na …na talrijke verschijningen op compilatie CD’s, was de tijd rijp voor een EP, ‘Shadows and Dust’. Het kwintet brengt broeierige, spannende rocksongs die middenin het nummer krachtiger zijn of het tempo doen versnellen. Wat meteen raak is voor de live optredens. Minder verrassend en onschuldig klinken ze door het feit dat we al veel rockbands die broeierige intensiteit hebben zien aanhalen, wat niet betekent dat ze links mogen gelaten worden. De fris snedige aanpak siert hen op songs als “Party animal” en de titelsong. En op het afsluitende “Nightlife” (live) haalt men de ‘80’s artwaverock binnen van een Bauhaus. Leuke band, goede rock, het startschot voor een mooie toekomst? En de mini CD kan gratis gedownload worden via hun website …
INFO http://www.yearnd.com
Geen Beenie Man, dus pikten we op dag 2 van Couleur Café maar in bij Los Amigos Invisibles, een zeskoppige Venezolaanse band die vanuit New York opereert op het Luaka Bop label van David Byrne. Zuid-Amerikaanse feestmuziek, een mix van disco,salsa, elektronica en latino-rock, die op zijn best was als de groove de hoogte ingejaagd werd, maar nogal banaal klonk in de down-tempo nummers. Opmerkelijke covers waren “Unbelievable” van EMF, en helemaal op het einde, “No limit” van 2 Unlimited in een latino-salsa gegoten, wat weer eens bewijst dat andere culturen een andere kijk hebben op wat ‘goed’ of ‘fout’ is.
Voor het hoofdpodium was het ondertussen aardig volgelopen voor Nneka, een Duits-Nigeriaanse singer-songwriter, die wel eens met Lauryn Hill of Erykah Badu vergeleken wordt. Met petje, donkere nerd-bril, sjaal en onflatterende witte t-shirt, deed ze vanavond echter haar best om zo weinig mogelijk op die glamoureuze hip-hop divas te lijken, wij dachten onmiddellijk aan het jonge kereltje van Musical Youth met de legendarische opener “ This generation, rules the nation’, op “Pass the dutchie’. Nu eens op gitaar, dan weer op piano, bracht Nneka Egbuna een mix van torch songs en politieke nummers, nu eens in het Engels, dan weer in het Igbo gezongen, waarbij vooral de krachtige aparte stem opviel die zo ergens tussen halverwege tussen Lauryn Hill en Macy Gray te situeren valt. Bij de politieke protest song “ Vagabonds in Power”, een aanklacht tegen de corruptie in Nigeria en de rol van de multinationals die in dat land opereren, hielden we het voor bekeken, op naar wat de ontdekking van Couleur Café zou blijken:
Staff Benda Bilili, is een Congolese rumba groep, wiens verhaal veel op dat van de Buena Vista Social Club, lijkt. In 2005 ontdekken twee Franse filmmakers deze band van straatmuzikanten in Kinshasa. De kern van de band bestaat uit 4 polio-patienten,zanger-gitaristen die alhoewel ze aan hun rolstoel gekluisterd zijn, in ware James Brown stijl met goedkope instrumenten fantastische rumba nummers maken. De groep wordt vervolledigd door een jonge ritmesectie, en Roger, 17, die op zijn satonge, een zelf-geknutselde elektrische luit gemaakt van een tinnen kan waarop een snaar gespannen is, een onwereldse geluid te voorschijn tovert dat nog het meest op een theremin lijkt, en het geheel een psychedelische klant geeft. Terwijl op hun album ‘Tres tres fort’, uit op Crammed Discs, kalmere nummers afwisselen met meer up-tempo nummers, speelt Staff Benda Bilili live het ene opzwepende nummer na het andere. Waar de tent aanvankelijk nog half gevuld was, stroomde het volk na het optreden van Nneka toe, aangetrokken door het funky, hoge tempo. Als je je ogen sloot, kon je nooit geloven dat deze muziek gebracht werd door vier vijftigers in een rolstoel, en een bijkomende zanger die boven zijn krukken hing. De afwisseling van de stemmen van de vijf zangers, met de prominente sopraan van Theo, is een van de sterkste punten van deze band. Bijna anderhalf uur duurde dit rumba-feestje, waarbij op het einde een van de zangers zijn rolstoel verliet om al rollende een dansje te plegen.
Deze zomer treden ze nog op in Dranouter, check ze zeker, want voor mij waren ze de ontdekking van dit Couleur Café festival.
Je kon heel wat lege plaatsen bespeuren tijdens het optreden van Femi Kuti, maar de aanwezigen amuseerden zich toch wel heel erg goed. De zoon van de legendarische Fela Kuti, de Afrikaanse James Brown, is ondertussen ook al 48, en de grijze haren zijn al duidelijk zichtbaar. Zwetend leidde Olafemi zijn 12 koppige band met strakke hand, waarbij hij afwisselend trompet, saxofoon of keyboards bespeelde of de zang voor zijn rekening nam. Zoals altijd nam zijn blazerssectie een prominente rol in de sound in, en kregen we nummers met een politieke boodschap, afgewisseld met opzwepende afro-beat klassiekers.
Zowat een halfuur te laat, op de typische manier van een Amerikaanse superster met capsones, betrad Snoop Dogg het hoofdpodium. Nog geen haar veranderd, sinds zijn debuut in ‘93, staartjes strak naar achteren gevlecht, greep Snoop zijn zelf-genaamde microfoon beet voor een greatest hits set die zijn vijftienjarige carrière overspande. De prijsbeesten uit zijn debuut, “Gin & Juice”, “Lodi Dodi” en “What’s my name” konden ons het meest overtuigen, waarbij dan vooral opviel hoe sterk hij zijn lyrics op een podium brengt, in zijn typische relaxte stijl. De R&B nummers, die hij de laatste jaren brengt, konden we minder smaken, en we hadden onze twijfels of zijn zanglijnen in “Sexual eruption” wel live gezongen waren.
Afwisselend met zijn side-kick, liet Snoop het publiek meebrullen en springen met zijn resems hits, van “Drop it like it’s hot” die de ene na de andere met gejuich door het publiek begroet werden. Vreemd genoeg ontplofte het publiek nog het meest bij “Jump Around” van House of Pain. Nadat Snoop nog een jongen die aan ademhalingstoestel lag, op het podium haalde, liet hij ons gaan met de volgende wijze raad: “When you wake up every morning, do three things: brush your teeth, thank God you made through another day, and smoke some motherf#$ weed”. Op die wijze raad en de tonen van “Jammin” van Bob Marley, kwam er een mooi einde aan de tweede dag Couleur Café.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Couleur Café / co ZigZag, Tour & Taxis, Brussel
Nederlands 
Français 
