10 Days Off 2010 DAY 03 – Curle label night: Brinkmann - Efdemin
Derde dag op 10DaysOff en dat is op zondag toch een beetje naar traditie een iets rustiger dag, wat ook bleek. Met Efdemin en Brinkmann stonden 2 exponenten van de Duitse technoscene uit de Nuller Jahren op het programma, zeg maar de sound van Berghain van het eind van het afgelopen decennium. Muziek die er in slaagt om techno nieuw te laten klinken, en het minder moet hebben van de niet aflatende beats, maar eerder een soort groove weet te creëren die niet op houdt en waar je je helemaal in kan verliezen.
Zo iets na twaalven aangekomen en het was nog rustig, anders dan in het centrum van Gent, waar ze van deze onderwereld niks af lijken te weten. Opwarmer die weinig kon bekoren. Efdemin was stukken beter en wist een heel mooie set op te bouwen. Het laatste uur echt een aantal zweefplaten gehoord, die hij maar bleef uitrekken. Echte klasseact. Het publiek was mee, maar het liet zich eerder drijven in de muziek, dan dat er een collectieve extase ontstond. Het was zo’n avond voor de echte liefhebbers. Meer dan gisteren vielen me ook de echte feestbeesten op, die er nog helemaal op gekleed waren, zoals in laten we zeggen de oude dagen, welke dat ook zijn.
Na Efdemin ging bij Brinkmann het tempo de hoogte in, met een hardere sound, die minder kon bekoren. We hebben nog het eind in de set van Brinkmann gehaald, maar toen was het bobijntje echt wel af, en Peter Van Hoesen hebben we niet meer gehaald wat jammer is. Het is nog een lange week …
Organisatie: 10 Days Off, Gent
10 Days Off 2010 DAY 02 – Kerri Chandler – Gramophonedzie – Red D
Vroeg aangekomen op de 2e dag van 10DaysOff 2010 in een vrij lege Vooruit, na ook in Gent wat buiten het feestgewoel te hebben rondgehangen. Het was eigenlijk de eerste keer dat ik terug naar 10DaysOff kwam sinds het opzet weer wat kleiner is, en misschien was het subjectief maar dat beviel me wel en leek een meer underground te geven. Mooie verlichting en Red D die een opwarmset speelde, rustiger qua tempo met veel lang uitgewerkte grooves die zo wel wat de sound van electronica 2010 weergeven, niet te snel of te hard, maar muziek waar je je volledig aan kan overgeven. Tegen het einde ging het tempo uiteraard wat omhoog, maar het bleef een opwarmer. Net ook iets minder eclectisch dan we van Red D gewend zijn.
Daarna kwam Gramophonedzie uit Servië en dat wat toch een miscast van jewelste op een house-night. Hij stond er vanwege één erg goed hitje, maar voor de rest speelde hij doodsaaie en eenvormige techno. Na een goed half uur hebben we het zelfs even voor bekeken gehouden, ook omdat het nog een lange nacht beloofde te worden. Tegen het einde van de set teruggekeerd en nog altijd hetzelfde nummer, zodat we dus niks gemist hadden. Tegen het einde kwam hij dan wel met vocale nummers in de stijl van zijn doorbraakplaat …
… en zat de hele Vooruit ondertussen afgeladen vol voor Kerri Chandler, de godfather, hoewel, dan toch één van grootste namen in de deephouse. We wisten wat we konden verwachten, zeker op een groot evenement als 10DaysOff. Dat werden dus diepe grooves, met vanaf half vier ook een live performance van Lady Linn die gekende houseklassiekers live mee inzong. Klasse-act, dit zeker, maar we hadden het al eens gezien. Dit gold eigenlijk ook voor Kerri Chandler wiens ding we kennen maar goed blijf t het zeer zeker. Hij heeft ook een hele resem undergroundclassics op zijn naam die regelmatig boven kwamen drijven, in één van de vele vaak onbekende edits. Het enige negatieve punt over zijn set is dat die minder eclectisch is dan hij kan zijn, zoals vroeger al in Antwerpen gehoord waar hij laat in de nacht een blik discoklassiekers uit de beste New Yorkse traditie opentrekt. Het publiek had daar absoluut geen probleem mee en gelijk hadden ze.
Organisatie: 10 Days Off, Gent
Gent Jazz Festival 2010: Joe Bonamassa en Trixie Whitley
SOIL & PIMP SESSIONS
Line up: Shacho (agitator, spirit), Tabu zombie (trompet), Motoharu (sax), Josei (piano), Akita Goldman (bas), Midorin (drums)
Waar ze vorig jaar een dag hebben afgesloten, mochten deze bende vrolijke Japanners nu eens openen. Deze Funkadelic of zelfs Madness van de jazz zorgden inderdaad voor een zinderend concert, zoals in de persmap werd aangekondigd. Ze maken van jazz pure ambiance en hebben lak aan het pseudo-intellectueel op stoeltjes zittende, een briloor in de mond houdende en met licht goedkeurende kennersknikjes beleefdheidapplaudiserend publiek. Shacho leek net uit een foute maffiafilm gestapt en animeerde, agiteerde, delegeerde en dirigeerde dat het geen naam had, alsof hij het feest van Madness van de vorige avond gewoon verder zette en weer naar de jazz bracht. Tabu blaast de ziel uit zijn lijf, Midorin drumt voor vier, en ga zo maar door. Voor de bisronde(s) kregen we nog een beklijvende jam te horen tussen de overigens virtuose pianist, contrabassist en drummer. Als dessert nog een heerlijke portie dub jazz met een funky inslag, en de afsluitende avond van Gentjazz kon niet meer stuk.
JOE BONAMASSA
Joe is 36 en speelt al 32 jaar gitaar, beheerste op zijn zevende alle partijen van Stevie Ray Vaughan, op zijn twaalfde ging hij mee de hort op met BB King, en stond al naast andere goden zoals een zekere Clapton. Dat zou moeten volstaan om u te kunnen overtuigen dat we te maken hebben met een van de grootste gitaristen in het blues/rockgenre die op deze aardkloot rondlopen. We kregen zowat alle bluestandards te horen en het talrijk speciaal voor hem opgekomen publiek stond meer dan vaak met opengesperde en kwijlende mond letterlijk te gapen. Ook de overige clichés passeerden vlotjes de revue: ieder nummer een andere gitaar, uiteraard Gibson, met dichtgeknepen ogen geluidsloos oerschreeuwend soleren (‘Zie me spelen’), de obligate bas- en drumsolo’s (hoewel, de Hammond toetsenist kreeg niet veel ruimte want is vooral Joe’s optreden) en vooral de getormenteerde ziel uithangen. Heel vaak moest ik aan Alvin Lee denken. Het was genieten en ontroerend toen naast mij een vader met zijn 12-jarige zoon alles aan het beluisteren, bespreken en aan het bedisselen waren. Als je dan nog eens een stuk uit “Dazed and Confused” ven Led mag horen waar Page himself jaloers zou zijn, kan je maar een ding besluiten: Genialiteit, maar je moet er voor zijn.
TRIXIE WHITLEY
Line up: Trixie Whitley (zang, gitaar, keyboards), Marc Ribot (gitaar), Mark Kelley (bas), Chocolate Genius (gitaar & backing vocals), Yuval Lion (drums).
Kirke strijkkwartet: Joanna Vlaeminck (viool), Saartje De Muynck (viool), Evelien Vandeweerdt (altviool), Jozefien Peelman (cello)
Trixie, dochter van Chris (+2005), ging als kind mee naar de verschillende studio’s en kreeg de muziek met de paplepel binnen. Gezegend met een misthoorn van een stem speelt ze daarbij nog verschillende instrumenten. Ze moest het zonder de verontschuldigde Daniel Lanois doen, schaarde vrienden rond haar en startte zo haar ‘special project’. En ja, het was een dijk van een afsluiter van het overigens weer zeer geslaagde festival meer beduidend meer pieken dan dalen (sorry Els Pynoo).
Terug naar Trixie: Gelukkig werd dit timide ogende maar enorm sympathiek meisje al vlug haar zenuwen de baas en we konden genieten van ingetogen, beklijvende set, kippenvelfactor 10. Zelden zo’n goede muzikanten gezien : alweer een sublieme gitarist: We kennen Ribot via Tom Waits, Costello en John Zorn. Al snel waren we de arrogantie en pretentie van Joe Bonamassa vergeten en konden we getuigen dat sublieme muziek ook in aller bescheidenheid kan gebracht worden. Ondergetekende werd tot tranen toe bewogen. Woorden schieten tekort. Laat de Jossen Stone en de Norah Jones maar goed uit hun doppen kijken.Trixie is wereldtop. Punt. Tot volgend jaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Gent Jazz Festival 2010: Gil Scott-Heron en Madness
ROOT
Line up: Dominique Vantomme (Fender Rhodes, organ), Mirko Banovic (Bass & samples), Geert Roelofs (drums).
Wat mij betreft weer een rake opener. Het trio rond Vantomme liet ons zweven tussen free, classic, experimenten, psychedelica en puike harmonieen. Niet zomaar in een of ander vakje te stoppen. Mirko, gekend als bassist van Arno en Arsenal kon hier gerust zijn veelzijdigheid bewijzen op zijn bas, maar ook met zijn samples, die de schijnbare uitersten tussen de verschillende stijlen tot een uiterst genietbare maar niet pottenbrekende set smeedden. Belgie heeft nu ook zijn Herbie Hancock.
Gill SCOTT-HERON
Line up: Gill Scott-Heron (spoken word, vocals, keyboards), Glen Turner (mouth organ), Tony Duncanson (percussion), Carl Cornwell (saxophone, flute, keyboards)
Het publiek verwachtte veel van deze pionier van hip hop die enkele jaren geleden nog gezellig in een of andere goot of cel vertoefde. Hij begon de set alleen met zijn gammele Fender Rhodes en stak heel wat opa-humor in zijn bindteksten. Vergelijk het met de zatte nonkel op familiefeesten die altijd dezelfde moppen verteld. Zo hoorden we dezelfde anekdotes als op zijn passage eerder in Brussel. Deze ouwe knar met zijn schuurpapieren soulstem deed me zwaar aan Richie Heavens op Woodstock denken (we zitten wel op Gentjazz, hé). Zijn boodschappen zijn niet meer rebels, maar zeemzoeterig over love, peace en summertime. Pas tijdens het derde nummer kwam de rest van de band op de proppen. Puike percussie en veelzijdige Cornwell. We kregen een onderhoudende en wat langdradige en voorspelbare set waarbij het geroezemoes vaak het optreden overtrof. Gill Scott-Heron werd door de betere pers sterk aanbevolen, maar heeft het niet kunnen waarmaken, op een miniclimaxje na in “We almost lost Detroit”.
MADNESS
Reeds dertig jaar geleden richtten Suggs en zijn eeuwige vriend Chas Madness op. Vandaag lijken ze nog geen haar veranderd en hebben ze nog niets van hun pluimen verloren. Het beloofde feest is er gekomen en was letterlijk waanzinnig, zodat we alweer een hoogtepunt kunnen inschrijven in de annalen van Gentjazz. Je kan natuurlijk bedenken wat ze uiteindelijk met jazz te maken hebben, zoals Suggs zelf opmerkte, maar laat u zich daardoor niet hinderen. Deze verbreding werkt wel degelijk prima.
De vlam zat er al meteen in met opener One Step Beyond, gevolgd door een hele resem hits (tsjonge, wat hebben die er véél) zoals, Embaressement”, “Our house”, “Baggy trousers”, om er maar enkele te noemen. Madness was niet te betrappen op zwakkere momenten en bleef er de pees op leggen, ook met minder bekende en recentere nummers die trouwens waardig naast hun hits konden staan. Jammer dat ze een gehuurde bassist mee hadden en dat de ‘bridges’ vaak wat rommelig overkwamen. Dat Suggs in deze oecemenische crisistijden enkele jonge knapen op het podium riep en ‘stay for ever young’ debiteerde nemen we er graag bij en kon de feestvreugde geenszins bederven. Madness kwam, zong en overwon en de afgeladen volle tent pogode. De finale misthoorn in “Nightboat to Cairo” liet symbolisch de Gentse Feesten beginnen.
Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent
Sjockfestival Gierle 2010: zondag 11 juli 2010 - Loden hitte kan rock-'n-roll niet temperen
De opkomst leek iets minder groot dit jaar ondanks het toch schitterende programma van deze 35ste (!) editie van Sjock. Laten we het er maar op houden dat de verzengende zon en koning voetbal hier voor iets tussen zaten.
De eerste groep die ik aan het werk zag waren The A-Bones uit Brooklyn, New York. Voor alle zekerheid had ik deze groep rond het echtpaar Billy Miller en Miriam Linna, tevens bezielers van ‘Norton Records’, een paar dagen eerder gaan zien in dB's in Utrecht, bang als ik was dat hun muziek niet zou gedijen in open lucht. Die vrees bleek ongegrond want The A-Bones gaven er een stomende set en het was enkel die hardvochtige zon die me ervan weerhield om mijn oude knoken nog eens een danspasje te laten wagen. Want hun covers van obscure rock-'n-rollnummers zoals "Betty Lou got a new tattoo" werkten bijzonder aanstekelijk wat ook enkele Fleshtones tussen de eerste rijen merkten. En met Bruce Bennett, die zijn lichaam in alle bochten wrong, hebben The A-Bones een schitterend gitarist in de rangen. Zo vroeg op de middag en al een eerste hoogtepunt.
Pat Todd and The Rankoutsiders waren speciaal uit Los Angeles overgevlogen voor dit ene Europese optreden. Die Pat Todd zag ik ooit lang geleden schitteren in de Democrazy met The Lazy Cowgirls en ik was dan ook behoorlijk benieuwd wat zijn nieuwe band er na al die jaren stilte van zou bakken. Met zijn vijven brachten ze luide cowpunk gesjord door een muur van gitaren. Hun sound vond ik net iets te dichtgemetseld en als er al eens gaten in kwamen zoals in het hillbilly-nummer "Sometimes trouble has a name" of die ene trage song, opgedragen aan Brigitte Bardot, was dat een verademing. Toch blijf ik alle sympathie hebben voor Pat Todd die een prachtig performer blijft en wiens heerlijke stem nog geen spatje sleet vertoont. Het pleit ook voor hem dat hij pertinent weigerde terug te vallen op Lazy Cowgirls-nummers en liever afsloot met "Route 66".
De Antwerpse Seatsniffers zijn stilaan een instituut wat de Belgische roots betreft. Walter Broes, Roel Jacobs, Bop en Pete De Houwer waren als vanouds weer indrukwekkend en bij momenten zelfs geniaal. We kennen het intussen allemaal maar toch blijf je tot de laatste seconde geboeid volgen.
Jim Jones vond het nodig om van plaats in de line-up te veranderen om zo de concurrentie met de WK-finale, die op het terrein op een paar grote televisieschermen door hooguit een paar honderd personen gevolgd zou worden, te vermijden. Flauw en ook op het podium kon de groep die me al eens tegenviel in Le Grand Mix in Tourcoing, me weer niet echt overtuigen. Nochtans gaf Jim Jones, die het presteerde om in hemd, gilet en jasje te verschijnen (enkel het jasje ging na een tijdje uit) zich helemaal en val ik nog steeds voor de "Jerry Lee Lewis" piano van Elliott Mortimer. Jammer dat die gitaren zo gezwollen klinken, minder die met de helft en ik sluit The Jim Jones Revue in mijn armen.
Het contrast met The Dragtones kon niet groter zijn. Hier geen poseurs, integendeel, in een soort schooluniformpjes (wit hemd, das en witte trui) zagen ze er zelfs bijzonder sullig uit. Gelukkig bedriegt schijn soms nog eens en was deze band, deels uit LA, deels uit Zweden, dé verrassing van dit festival. Zelf noemen ze hun ding ‘Top fuel rock-'n-roll’ ...Tja, mooier kan ik het niet bedenken. Duidelijk gefocust op de rock-'n-roll van eind jaren '50-begin jaren '60 met twee fantastische gitaristen : Per ‘The Hammer’ Thornsell en Mike Barbwire (van The Barbwires). Die laatste genoot mijn lichte voorkeur vanwege die ene song waarin zijn gitaar zo desperaat klonk dat ik er koude rillingen van kreeg (mooi meegenomen bij die tropische temperaturen). Op bas zagen we warempel Vigilante Carlstroem van The Hives, die trouwens ook een paar maal zijn kunnen op gitaar mocht demonstreren. Frontman was zanger Luis Arriaga die er alles aan deed om het publiek voor zich te winnen en enkele keren op een niet ingeplugde gitaar speelde. Maar zelfs dat schijnmanoeuvre kon geen smet werpen op een schitterende set vol zinderende rock-'n-roll.
Daarna werd het stilaan tijd voor Nederland-Spanje. Hoewel ik The Fleshtones de laatste jaren al een paar maal aan het werk zag en dat eigenlijk ruimschoots voldoende vond besloot ik uiteindelijk toch het voetbal te laten voor wat het was en het avondje ‘Hollanders jennen’ aan mijn kompanen over te laten. Toen ik het podium naderde waren gitarist Keith Streng en bassist Ken Fox op de weide zelf aan het spelen in een poging om wat meer vuur in het publiek te krijgen. Toen ze terug het podium op klauterden stonden de voltallige A-Bones klaar om samen een donderend "Cara-Lin" de wei in te katapulteren. Meteen sloeg het vuur voorgoed in de pan. Ondanks het feit dat ik hun songs maar middelmatig vind en ze er eigenlijk uitzien als een bende jeanetten weet deze band uit Brooklyn me live toch telkens te begeesteren. Hun show leek wel een fysieke uitputtingsslag, inclusief een uitgebreid rondje pompen op het gras, die eindigde met een hilarische versie van Led Zeppelin's "Communication breakdown".
De glorieperiode van The Paladins uit San Diego dateert intussen ook al van zo'n 20 jaar geleden. Hun mix van blues, rockabilly en country klinkt nog steeds uniek en hoe Dave Gonzalez zijn gitaar beheerst grenst soms aan het onwaarschijnlijke. Toch kreeg ik meermaals het gevoel dat het net iets te bezadigd klonk. Logisch dat het wilde van de beginperiode er wat uit is maar toch blijf je hopen die vonken van toen ooit terug te zien. Gelukkig bleven die oude songs als "Big Mary's" fenomenaal klinken en werd het nog een gezellig familiefeestje toen Walter Broes en Big Sandy de band vervoegden. En wat Thomas Yearsley vroeger in zijn eentje kon, lukte hier nog eens met wat hulp van Big Sandy : de staande bas bespelen terwijl hij erop staat. The Paladins mogen er nog steeds zijn!
Afsluiter van Sjock 2010 was de gelegenheidsformatie Rocketroom R & B Revival feat. Howlin' Pelle (van The Hives). Wat op papier best aardig leek bleek live een afgang. Het begon al slecht. Uitgerekend op dit festival waar de timing echt minutieus is, vertikte de groep het om op tijd te beginnen. De heren keken liever op tv de finale uit!
£Rocketroom, een soort big band met twee verkwikkende saxen zetten een prima sound neer maar het was Howlin' Pelle zelf die de boel naar de kloten hielp. Eindeloos mekkerend en minuten lang om de liefde van het publiek schooiend haalde hij er de vaart kompleet uit. Met de songkeuze werd ook veel te veel op veilig gespeeld. Ik zat echt niet te wachten op versie van "The girl can't help it" of "I put a spell on you". In plaats van naar die ellendige match te kijken had hij beter naar The Fleshtones gaan zien, zo had hij meteen geweten hoe je het publiek voor je kan winnen zonder ook maar één woord gezever.
Sjock 2010 - althans de zondag - was weer grand cru!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Sjock, Gierle
Les Ardentes 2010: zondag 11 juli 2010 - Parc Astrid de Coronmeuse
Jose James
Wie bij Jose James een lazy Sunday soundtrack in gedachten had bij zijn spijsvertering kwam al na het eerste nummer bedrogen uit. In de positieve zin wel te verstaan, want de avontuurlijke cocktail van jazz, hiphop, soul en zelfs dubstep liet zich allerminst als achtergrondmuziek catalogeren. Door de combinatie van avontuurlijke ritmes en een prachtige bariton stem met een grote emotionele diepgang mag deze New Yorker zich op basis van dit optreden wat ons betreft gerust tot de belangrijkste hedendaagse verruimers van de jazz muziek rekenen. De weinigen die zich de moeite getroost hadden om op zondag al in de vroege namiddag uit hun tent te kruipen waren getuige van één van de beste concerten van de afgelopen vier dagen.
Ete 67
De rockers van Eté 67 speelden op Les Ardentes een thuismatch. In 2006 brachten ze een eerste cd uit, een tweede volgde in maart van dit jaar, en aan de andere kant van de taalgrens zijn de 6 Luikernaars immens populair. Sterk was hun interpretatie van “On nous cache tout, on nous dit rien”, van onze alom bekend Jacques Dutronc. Het begon veelbelovend dus, maar daarna ging het een beetje van de hak op de tak, ondanks de enorme energie die de leadzanger tentoonspreidde: we hoorden wat Noir Désir, wat Louise Attaque, wat country, maar de nummers zelf waren toch iets te ‘mainstraim’ om het verschil te maken. Fijn was dat de inspiratie niet ver werd gezocht: zo werd een ode gebracht aan de Maas en aan het megalomaan Calatrava-project in Luik (“Quartier de la Gare”), die de verloedere stationswijk volledig hervormde.Geen slecht optreden dus, maar hun exclamaties over het marxisme-trotskisme en hun ervaringen met hallucigene paddo’s doen vermoeden dat ze nog tot een beetje volwassen moeten worden…
Selah Sue
De HF6 was bijna volledig volgestroomd voor Selah Sue, die in Luik vooral promotie maakte voor haar binnenkort te verschijnen nieuwe lp. Het duurde niet lang vooraleer de twintigjarige zangeres met de schurende stem de, reeds oververhitte, bunker in vuur en vlam zette. Selah benadrukte een aantal keer dat er tot nog toe twee fasen in haar prille leven zijn te onderscheiden: de beginjaren waarin ze met zichzelf en de wereld worstelde, en de volwassen jaren waarin ze haar levensvreugde en optimisme met de wereld wil delen, en dit vertaalde zich overduidelijk in haar concert in Luik. De set varieerde tussen soul en reggae en ska, soms deed ze zelfs echt denken aan Leila K! Een ‘herboren’ Selah Sue dus afscheid nam met het heerlijk dansbare “Crazy sufferin' style” en in Luik ongetwijfeld kan rekenen op een nieuwe schare fans.
Gaetan Roussel
Veel werd verwacht van deze doorgewinterde Franse auteur-compositeur Gaetan Roussel, in een vorig leven frontman van Louise Attaque, heden probeert hij het alleen onder eigen naam. Vorig jaar kwam zijn eerste soloplaat ‘Ginger’ uit, met songs in het Frans én in het Engels (geen sinecure voor een Fransman…). Veel volk was opgedaagd op de wei voor het hoofdpodium, maar de zanger maakte het maar gedeeltelijk waar. De melodieën van zijn songs waren vaak goed gevonden en bleven bij, vooral indien hij in het Frans zong (o.a. ‘Dis-moi encore tu m’aimes’), maar de muziek laveerde teveel tussen de vervelende pop-rock lijn, niet genoeg dus om over een straf optreden te kunnen spreken.
Nouvelle Vague
Tijdens Nouvelle Vague kwam de muziekquiz’er onvermijdelijk in ons bovendrijven. “Master and Servants” van Depeche Mode, “Making plans for Nigel” van XTC, “Human fly” van The Cramps, “Guns of Brixton” van The Clash, “Blue Monday” van New Order,… zaten we driftig in ons notitieboekje neer te krabbelen. En al zijn het stuk voor stuk ‘classics’ te noemen, de zwoele bossa nova verpakking van deze deuntjes zat toch steeds té ingenieus in elkaar om zomaar als doorsnee ‘covertje’ af te schilderen. Bovendien klonken de nummers live opzwepend en energiek genoeg om te blijven boeien tot het einde en door de manier waarop de twee chanteuses met hun rokjes stonden te zwaaien op de set begonnen we zelf ook te heupwiegen. “Love will tear us apart” van Joy Division, aangekondigd als ‘la plus belle chanson’ sloot de set af. Van hun ‘new wave’ kennis viel deze avond werkelijk niets af te dingen.
Xavier Rudd
De Australiër Xavier Rudd zag er met zijn verwilderde blik en ongeschoren baard uit alsof hij net de Stille Oceaan overgezeild was om aan te meren aan de oevers van de Maas naast het festivalterrein. We zetten ons al schrap toen hij plaatsnaam achter een batterij didgeridoo’s. Maar onze vrees bleek al vlug onterecht. Begeleid door 2 uitmuntende Afrikaanse muzikanten (bassist en percussionist) dompelde Xavier Rudd de weide onder in een muzikale roes die niet eens moest onderdoen voor het beste van pakweg Sting of Paul Simon. Na 3 dagen festivalhitte liet het publiek zich de mengeling van avontuurlijke wereldmuziek en lome reggea vibes wel bevallen, al werd ook een experimentele Jimi Hendrix guitaar solo niet geschuwd. Xavier Rudd mag dan al druk bezig zijn de wereld te verkennen, hij zou beter eens vaker stoppen in België.
Heather Nova
Heather Nova was ondertussen aan het werk in een goedgevuld en nog steeds erg warme HF6, jammer genoeg niet op het hoofdpodium dus. De uit het exotische Bermuda afkomstige zangeres bracht ondertussen 7 albums uit in een carrière die meer nu meer dan 15 jaar omhelst, maar staat overduidelijk nog zielsgraag op het podium. De set duurde niet iets minder lang dan op voorhand was gepland, maar daarvoor kregen we wel een heel goede Nova te zien. Ze bracht o.a. “Maybe tomorrow”, “Welcome, Paper Cups”, ” Walk this world”, “Heart and Shoulders” en sloot af met “Sugar”. In oktober brengt ze een akoestische tour naar België, o.a. in het Depot Leuven, CC De Spil Roeselare en in de Handelsbeurs Gent.
Neem gerust en kijkje naar de pics
Organisatie: Les Ardentes, Luik
The Album Leaf is duidelijk geëvolueerd van droompop ‘met complexe constructies’ naar droompop ‘met toegankelijke melodieën’. De uit San Diego afkomstige band is gecentraliseerd rond Jimmy Lavelle, hier bandleider en in een ander muzikaal leven deel uitmakend als toetsenist van The Black Heart Procession.
Het vijfde album Aa choruis of storytellers’ blijkt het meest complete album door het dromerige gitaarspel, de subtiel warme en knisperende elektronische geluidstapijten, de licht prikkelende ritmes, de rijkelijke arrangementen door de klassiek aandoende strijker en de prachtige, rustgevende soundscapes. Postrock à la Explosions in the sky en Mogwai worden toegevoegd.
De grotendeels instrumentale sound wordt door de mooie woorden en zang van Matt Resovich gekruist. Elf sfeervolle songs met erg toepasselijke songtitels als “There is a wind”, “Within dreams”, “Fallin from the sun” en “Summer fog”, die het Album Leaf geluid onderstrepen. Te koesteren, dit plaatje!
The Bear That Wasn’t …De naam is afkomstig uit een kinderboek van Frank Tashlin. Man achter het muzikale project is de uit Genk afkomstige singer/songwriter Nils Verresen. Hij brengt aangenaam weemoedige muziek van een zelf gecreëerde sprookjeswereld, twaalf leuke (fictieve) droomverhaaltjes, gedragen door z’n zachte breekbare stem.
Op het debuut horen we lieve songwriterpop op gitaar, die soms wat breder omlijst kan zijn, vooral in de eerste helft van de plaat. Artiesten als Elliott Smith, Bon Iver, Damien Rice, Sufjan Stevens, Sparklehorse en bands van eigen bodem als The Bony King Of Nowhere en Isbells zijn niet vreemd. Zonder afbreuk aan mans invloedrijke oeuvre, speelt hij heerlijke pareltjes.
Primeur van Nils is dat hij op de fiets een tocht van 365 dagen onderneemt door België, die hem zelfs nu langs Nederland, Duitsland en Denemarken leidt. Voor de mensen die onderdak bieden, brengt hij solo op summiere wijze z’n luister/fluistersongs. Een hachelijk avontuur, dat onnoemelijk gewaardeerd wordt.
Wie nog op reis moet vertrekken en op zoek is naar een leuke zomerplaat voor in de wagen, kunnen we met stip de nieuwe plaat van Nada Surf aanraden. Nieuw is misschien het verkeerde woord want ‘If I Had a Hi-Fi’ bevat enkel covers van de favoriete artiesten van Nada Surf.
De Amerikanen kozen er voor om songs van twaalf zeer uiteenlopende bands te coveren. De meest bekende zijn “Enjoy the Silence” (Depeche Mode), “Question” (Moody Blues), “Love and anger” (Kate Bush) en “The Agony of Laffitte” (Spoon). Daarnaast staan er op deze plaat een hele rist onbekende nummers waaronder zelf een Franstalig en een Spaanstalig. Nada Surf koos dus absoluut niet voor de makkelijkste weg maar het moet gezegd, ze komen verrassend goed weg met alle genoemde songs.
Het Amerikaanse drietal slaagt erin de covers te voorzien van de typische, zomerse Nada Surf-sound.Hier en daar dommelt de plaat wel in bij nummers als “Janine” (Arthur Russel) en “You Were So Warm” maar over het algemeen is ‘If I Had a Hifi’ een zeer sterke coverplaat geworden!
Het is zeker niet de eerste keer in de muziekgeschiedenis dat een artiest zijn gitaar oppikt en bedwelmd geraakt door de natuurlijke pracht, en daarbij besluit om wat liedjes te gaan componeren maar toch doet Soft Cat aka Neil Sanzgiri het enigszins anders.
Eerder was Neil betrokken bij Talking Tiger Mountain en toen hij van het grijze Texas naar Baltimore verhuisde was hij zo onder de indruk dat hij de bewondering voor de natuurlijke pracht in muziektaal wou omzetten. Ruimschoots toegegeven als je zoiets leest (en dan nog weet dat het om een folkplaat gaat) kun je maar beter het hart vasthouden voor de goede (lees niet saaie) afloop, maar Soft Cat verkoos het frivole pad waar naast traditionele instrumenten (akoestische gitaar, banjo) plaats gemaakt worden voor wat psychedelica.
Ook al lijkt het op goedkope journalistiek neigt dit naar de beginplaten van Beck, en als we het menen (en dat doen we) dan is dat meer dan zo maar een goed teken.
INFO www.myspace.com/softcatsoftcat
Hypes zijn een onderdeel van de muziekindustrie geworden en nog voor deze vrolijke jongens uit Brooklyn ook maar een cd uit hadden werden ze door de NME zonder meer gebombardeerd als de coolste band van New York. Het is maar hoe je het bekijkt, maar dit brengt natuurlijk met zich mee dat de verwachtingen torenhoog gespannen zijn en dat elke fout genadeloos afgestraft wordt, wat de meeste recensenten dan ook deden bij hun recente bezoek tijdens Les Nuits Botanique.
Een paar weken later volgt er dan de tweede proef, hun cd. Net als Vampire Weekend weten The Drums een verdomd fijne combinatie te vinden tussen de surfpop van de jaren ’60 (Beach Boys) en de coldwave van de jaren ’80 (de begindagen van The Cure).
Het is een aanstekelijke formule maar het onthult ook meteen de zwakte van deze groep want voor één cd is dit alles best genietbaar, om maar niet te spreken over het verslavend effect dat de single “Let’s go surfing” heeft, maar of dat nu een garantie is voor een lange carrière blijft alsnog de vraag.
Wie moet je nu een steen werpen, de pers of het groepje? The Drums hebben een zeer genietbare cd afgeleverd waar we nog geregeld zullen naar luisteren maar het ultieme meesterwerk is het nooit geworden (en waarschijnlijk hebben die jongens daar nu zelfs nog het potentieel niet voor).
Wie met een naam als Betty And The Werewolves komt aandraven, zet natuurlijk meteen het publiek op het verkeerde been want al gauw denk je aan een of andere B-horrorfilm en verwacht je dat ze muzikaal als The Cramps uit de hoek zullen komen, maar deze nieuwe poppunksensatie uit London tapt uit een geheel ander vaatje.
De hoes toont talrijke koekjes waarbij het water in je mond komt te staan en ook al hebben we er niet echt lang moeten over nadenken om dit te schrijven, kan je stellen dat dit debuut een soort van koekendoos is. Alleen is dit voer voor lekkerbekken die houden van poppy punksongs die soms lonken naar de Motownstal, rammelmelodietjes die niet vies zijn van wat 60’s (The Pipettes), poppunk met wat surf (Dum Dum Girls) of gewoon zeemzoete DIY-punk (Kenickie).
Wie een beetje vertrouwd is met het Damaged Goods-label zal ondertussen wel weten dat je hier steeds terecht kan voor een gezonde dosis poppunk die niet vastgebonden zit aan één of andere stijl, en met Betty And The Werewolves als nieuweling op hun catalogus kunnen we alleen maar van een verrijking spreken…
INFO www.myspace.com/bettyandthewerewolves
Al enkele jaren zijn de broers Scott en Seth Avett uit North Carolina bezig. Ze hadden vijf platen uit, die in Europa geen voet aan de grond kregen. Ze graven in de americana, folk, bluegrass en country en het lijkt er nu toch op dat ze een logische verderzetting vormen van The Jayhawks en The Counting Crows door de gedoseerde aanpak van hun rootsmusic. Op de nieuwe plaat, ‘I and Love and You’, btw geproduceerd door Rick Rubin, horen we de zingende broers op akoestische gitaar en banjo, halen ze er Bob Crawford bij op contrabas en een breed arsenaal aan instrumenten naast drums en percussie sieren de sound, orgel, piano harmonium, viool, cello, mandoline en tuba.
De americana van Bonnie ‘Prince’ Billy en Wilco klinken op de recente cd goed door en hun dertien sfeervolle gevarieerde midtempo songs overtuigen. Van de rootswereld van de Avett Brothers kun je niet genoeg krijgen …
Er zijn waarschijnlijk praktisch niet veel muzikale formaties die je elke keer aan het werk wil zien en horen als de gelegenheid zich voordoet. Met Zappa plays Zappa heb je dat dus wel: het gaat nooit vervelen. Ik ben dat aan het uittesten en moest het toch zover komen, dan laat ik het weten. Er zijn genoeg redenen om uit te leggen hoe het komt dat dit zo is. Sedert 2006 hebben we namelijk een interessante evolutie meegemaakt in de optredens van de groep van Zappa’s zoon. Toen kwam Dweezil Zappa zich voorstellen (Vorst Nationaal) met in zijn zog vele grote namen, oudgedienden uit het leger van Frank zaliger. We vermelden vocalist-saxofonist Napoleon Murphy Brock, gitarist Steve Vai en drumbeest Terry Bozzio.
Eind 2007, tijdens Dweezils doortocht in de Elisabethzaal te Antwerpen, waren de veteranen al flink uitgedund en werden het concert opgesmukt met allerlei beelden uit het archief van de meester. We herinneren ons nog goed dat op het scherm de vader zich overgaf aan een briljante gitaarsolo, terwijl het de zoon was die op het podium de snaren beroerde. Het was een perfecte dubbing over het graf heen.
Bij de volgende concerten werd het repertoire telkens aangepast met ander materiaal, zodat zelfs de kenner zijn muzikaal geheugen moest afscannen om er telkens de juiste titel bij te plaatsen.
In het OLT Rivierenhof in Deurne heeft de groep blijkbaar de ideale bezetting gevonden. Dezelfde muzikanten als in de Gentse Handelsbeurs (mei 2009) treden aan. Dweezil neemt zijn tijd om iedereen een goeie avond te wensen. Hij belooft ons om zo stil mogelijk te spelen en zal zich daar geruime tijd aan houden. Je kon de drums tegelijk versterkt en akoestisch horen vanop 20 meter afstand. Uniek en heerlijk.
Leuk is ‘our youngest fan’, een dreumes van enkele jaren oud die al wacht op de muziek en al op voorhand staat te dansen op de gegalvaniseerde roosters in de ruimte tussen het amfitheater en het podium. Een ramp zoals in het casino van Montreux kan zich hier echter niet voordoen, want de toeschouwers op de eerste rij zitten klaar om het kereltje desgevallend uit het water te halen als hij zijn stap zou missen. Blijkbaar is dit het ritueel voor het slapengaan voor het zoontje van drummer Joe Travis, want als zijn tijd er opzit en hij met zijn mama zijn bedje opzoekt, krijgt hij van hem zijn nachtzoentjes toegestuurd.
Als leadsinger neemt Ben Thomas de meeste zangpartijen voor zijn rekening. Een grappige kerel: ziet eruit als de ideale schoonzoon, ware het niet dat zijn roze hemd niet in zijn broek steekt maar rond zijn benen flappert. Als vocalist is hij zo juist gekozen dat hij ons af en toe laat geloven dat het Frank zelf is die ons onderhoudt met zijn grollen en fratsen.
Met “Montana (Overnite Sensation)” is de toon gezet voor een onvergetelijke avond. Geen enkele moeilijke passage wordt geschuwd en elke noot die de overleden componist op papier gezet heeft valt op het juiste moment.
”Easy Meat” volgt en krijgt een heel lang tussenstuk mee in een Oosterse toonaard, door Dweezil met een fiddlesound geserveerd. “Daddy, Daddy, Daddy (200 Motels)” is nu aan de beurt en saxofoniste-keyboardster-fluitiste Scheila Gonzales verdedigt zich ook vocaal heel goed tegen de vermaningen ‘what kind of girl do you think she are’. Nog vettiger is uiteraard “Keep it Greasy (so it’ll go down easy)” van ‘Joe’s Garage’, maar ook daarvoor is elke Zappafan toch ook wel voor een stuk naar hier gekomen. Tijd dan voor “Blessed Relief (The Grand Wazoo)”, een jazzy schijf die in geen enkele collectie mag ontbreken. Het kan echt niet op, want tijdens het magistrale “Inca Roads” bedenken we dat een dergelijke uitvoering veel meer deugd doet dan het beluisteren van het ingeblikte materiaal dat we thuis door onze dure luidsprekers sturen. We krijgen nu “Advanced Romance (Bongo Fury)” met een onweerstaanbaar meezingmoment (we moesten). “Big Swifty (Waka Jawaka)” valt dan op door de gekke vibrafoon en saxsolo’s. Tijdens “The Blue Light (Tinseltown Rebellion)” worden de Belgen door zanger Thomas in hun hemd gezet, maar van goeie vrienden kan men veel verdragen. Hij laat ons in onze eigen ziel kijken, want blijkbaar hoort hij van ieder van ons dat Duvel lekker is en Trappist nog beter, maar – opgelet vreemdeling – oh so many degrees of alcohol heeft. Het nummer zelf is mij eigenlijk minder bekend maar het blijkt een hoogtepunt in het hele optreden te zijn.
Dweezil kiest toch wel met oneindig veel zorg de allerbeste songs uit het repertoire van zijn vader. Ook de minder gekende composities worden steengoed geserveerd. Het publiek begint uit de bol te gaan en er wordt om het luidst geschreeuwd om de verschuldigde dank over te brengen. “Do you think this is your personal concert?” vraagt Dweezil aan de roepers die hem met suggesties bestoken. Het wordt dan “The Fillmore record” en “The Little House I used to Live” in. Van “Hot Rats” zullen we ons de hallucinante intro nog lang herinneren. “Apostrophe” krijgt een lange bassolo mee van Pete Griffin, allicht één van de grootste Zappafreaks ter wereld want zijn bevlogen attitude is mooi om zien.
Even gewoon opsommen nu: “Don’t eat that Yellow Snow”, “The Purple Lagoon” (enkel het thema), “Echidna’s Arf of You”, “Wild Love”, “Maybe you should stay with your mama“ (het is bassist Griffin die telkens met het fijne stemmetje op zijn mama roept).
De bisnummers worden: “Peaches”, “Regalia” en “I’m the Slime”.
Was je er zelf ook bij? Even tevreden als ik? Of was je elders? Waar zat je dan, toch niet gewoon thuis? Besef je wat je hebt laten passeren? Maar er komen nog gelegenheden. Ik zal er ook zijn. Na het concert kan je trouwens al wat je wilt vragen aan Zappa Junior. Hij poseert voor elke gewenste foto met jou erbij en ondertekent elk stuk dat hem wordt voorgelegd (wel geen contracten). Hij wacht tot iedereen bediend is en tot iedereen doorgaat. Hij ziet er heel tevreden uit. Hoe zou je zelf zijn als je in staat bent om de muzikale erfenis van je vader op zo’n grandioze wijze over de wereld uit te dragen?
Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne ism met Arenberg, Antwerpen + Greenhouse Talent, Gent
Nederlands 
Français 
