Gent Jazz 2026 – Singer-songwriterveteranen, ‘A journey to the outer sounds & colours of live music’
Gent Jazz 2026
Bijlokesite
Gent
2026-07-04
Geert Huys
Met de veelzeggende ondertitel ‘A journey to the outer sounds & colours of live music’ lijkt Gent Jazz de puristen van het genre vriendelijk te waarschuwen dat ook dit jaar het festivalprogramma niet vies is van muzikale zijuitstapjes. Met drie singer-songwriterveteranen die hun mosterd eerder halen bij folk en blues, oogde de affiche van dag 3 dan ook alsof ze was weggelopen uit de hoogdagen van Festival Dranouter.
Afwisselend met de internationale kleppers op de Main Stage kreeg jong Belgisch talent een vrijgeleide op de Garden Stage. Zo mocht RAMAN. (***½) op een van de groenste plekjes van de Bijlokesite bewijzen waarom zijn in januari verschenen debuut ‘I Do’ nu al tot de strafste Belgische releases van 2026 wordt gerekend.
Toegegeven, zowel qua stem als muzikaal blijven vergelijkingen met Jeff Buckley en vooral Chris Whitley onvermijdelijk. Toch voegt Simon Raman zoveel eigen emotionele zeggingskracht en muzikale bezieling toe dat elke verdenking van epigonisme al snel verdwijnt. Met de loden namiddagzon als bondgenoot serveerden de Gentenaar en zijn stevig uit de kluiten gewassen ritmesectie een doorleefde set die laveerde tussen bezwerende voodoo blues en atmosferische neo-soul. Muzikale mentor en boezemvriend Tiny Legs Tim keek ongetwijfeld trots toe vanaf De Overkant en zag zijn poulain hier –wellicht niet voor het laatst– een Groots Concert geven in hun thuisstad.
Telkens wanneer hij vanuit de Ierse westkust afzakt naar Gent, voelt dat voor LUKA BLOOM (****) een beetje als thuiskomen. De vonk voor die blijvende liefde voor de Arteveldestad sloeg al over in 1989, toen Barry Moore onder zijn kersverse nom de plume Luka Bloom in de Vooruit mocht opwarmen voor de Cowboy Junkies.
Tijdens het uur speeltijd dat de Ier deze keer kreeg toebedeeld, gunde hij het publiek een intieme inkijk in zijn levensverhaal. Persoonlijke herinneringen en anekdotes vormden hierbij de natuurlijke aanloop naar de songs die eruit waren gegroeid. De aan zijn overleden vader opgedragen opener “The Man Is Alive” bleek de voorbode van één lange aaneenschakeling van hoogtepunten. In combinatie met zijn diep in de Celtic tradition gewortelde zweverige gitaarspel weet Bloom in z’n dooie eentje het publiek keer op keer ademloos aan de grond te nagelen. Tijdens het anti-oorlogslied “I’m Not at War With Anyone” kon je haast een speld horen vallen, terwijl hij het publiek zachtjes zijn mantra liet meefluisteren: ‘I don’t need to be friends with everyone, but I’d like to live in peace with everyone’.
Met de tijdloze neo-folk evergreens “Gone To Pablo”, “Rescue Mission” en “You Couldn’t Have Come At A Better Time” –alle drie geplukt uit zijn weergaloze doorbraakschijf ‘Riverside’– verliet de kleine Ier de Bijlokesite langs de grote poort, na alweer een Gentse thuismatch die niemand onberoerd liet.
De prijs van stijlvolste performance had SUZANNE VEGA (****) al van bij haar opkomst beet. Met goudkleurige sandalen, keurig gemanicuurde nagels, flink aangezette pretoogjes en een zwarte Victoriaanse hoge hoed etaleerde ze meteen haar fascinatie voor klassieke diva’s. Het bruggetje naar opener “Marlene On The Wall” –het iconische folkrock liedje over (de poster van) Marlene Dietrich– was daarmee snel gemaakt. Meteen was ook de toon gezet voor een strak geregisseerde set.
De rol van haar sidekick Gerry Leonard, meesterlijk gitarist en voormalig artistieke rechterhand van David Bowie, bleek daarbij van onschatbare waarde. Met een funky bluesriff herleidde hij het muzikale complexe “99.9 F°” moeiteloos tot zijn naakte essentie. Vega zelf liet geen kans onbenut om met het publiek te dollen, en kondigde met een knipoog aan dat we eerst allemaal oude klassiekers zouden voorgeschoteld krijgen alvorens nieuw werk te ‘moeten’ aanhoren. “The Queen and The Soldier” omschreef ze als ‘a long and very sad song’, maar mede dankzij de subtiele bijdragen van celliste Stephanie Winters groeide het uit tot het tweede beklijvende anti-oorlogslied van de avond.
Ook na ruim vier decennia blijft de 67-jarige New Yorkse nieuwe parels aan haar repertoire toevoegen. In Gent kregen zowel het titelnummer van haar jongste album “Flying With Angels” als “Speaker’s Corner” een plaats op de setlist, een donker relaas over hoe de freedom of speech almaar verder onder druk komt te staan. Toch bleef Vega nooit lang hangen in zwaarmoedigheid. In “Chambermaid” kroop ze met zichtbaar plezier in de huid van Bob Dylan’s imaginaire kamermeisje, inclusief een ondeugende knipoog naar diens “I Want You”. Na trefzekere uitvoeringen van haar twee ultieme signature songs, “Luka” en “Tom’s Diner”, bracht ze met “Walk On The Wild Side” ook nog een warm eerbetoon aan stadsgenoot en vriend Lou Reed.
Eén conclusie drong zich op: deze Suzanne Vega is nog lang niet van plan op haar lauweren te rusten.
Exacte cijfers hebben we niet, maar we durven erop te wedden dat het laatste concert van JOHN HIATT (***½) op Belgische bodem dé doorslaggevende trekpleister was van deze al vroeg uitverkochte festivaldag. De bijna 74-jarige Amerikaan wil zich in de toekomst onthouden van uitputtende trans-Atlantische trips, en gunt daarom de landen waar hij al vroeg in zijn carrière voet aan de grond kreeg nog een laatste passage tijdens zijn European Farewell Tour.
Op de Bijlokesite –de voorlaatste halte van deze akoestische solotour– werd echter al snel duidelijk dat ook Hiatt’s stembanden hun beste tijd hebben gehad. Zelf sprak hij over ‘a frog in the throat’, maar moeilijker te verbergen was dat sommige hoge noten en lange vocale uithalen hem niet meer moeiteloos afgingen. De introspectieve opener “My Old Friend” kreeg daardoor ongewild een extra emotionele lading. Ondanks die vocale kwetsbaarheid werkte de veteraan zich dapper door een gevarieerde set, enkel gewapend met een akoestische gitaar en mondharmonica. Aan rootsrock klassiekers geen gebrek in Gent: “Thing Called Love”, “Memphis In The Meantime”, “Slow Turning”, “Tennessee Plates” en “Real Fine Love” bleven ook in hun meest uitgepuurde vorm overeind als bakens binnen de Amerikaanse singer-songwritertraditie.
Van vorige passages herinneren we ons vooral een spraakzame, guitig entertainende Hiatt. Dit keer bleef de interactie met het publiek beperkt, alsof het nakende afscheid alle woorden overbodig maakte. Net daardoor wonnen ingetogen songs als “Long Time Comin’” en “Feels Like Rain” alleen maar aan zeggingskracht en groeiden ze uit tot de beklijvendste momenten van de avond. En daar bleef het niet bij. ‘Dat was onze openingsdans!’ fluisterde ergens een trotse fan toen uberclassic “Have A Little Faith In Me” als slotakkoord werd ingezet. Het daaropvolgende applaus hinkte op twee gedachten: uitgelaten dankbaarheid voor alles wat geweest is, maar tegelijk het pijnlijke besef dat één van de grootste Amerikaanse singer-songwriters van de voorbije halve eeuw wellicht voorgoed afscheid heeft genomen van het Europese continent.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Prins S. en De Geit - Great Gigs In The Park - Een gek avondje alle remmen los
De Great Gigs In The Park-reeks zet dit weekend een punt achter een geslaagde editie. Op zondag 5 juli volgt nog een gratis slotfeest met de plaatselijke helden Steppin' Tone, die ongetwijfeld voor een flinke dosis reggae- en dubvibes zullen zorgen.
Voor ons lag de laatste afspraak echter op zaterdagavond. De affiche beloofde een feest van begin tot einde, met als absolute publiekstrekker Prins S. en De Geit. Het Nederlandse collectief staat bekend om zijn onweerstaanbare cocktail van rauwe dancebeats, pompende elektronica en spitsvondige, licht absurde Nederlandstalige teksten. Een combinatie die al talloze clubs, concertzalen en festivalweides volledig op hun kop zette. Alsof dat nog niet volstond, stond ook het afscheid van Willy Organ op het programma. De Gentse cultfiguur, die de voorbije jaren een haast mythische livefaam opbouwde met zijn compromisloze en heerlijk eigenzinnige optredens, zou nog één keer de toetsen beroeren. Alle ingrediënten voor een memorabele festivalavond waren dus aanwezig.
We zouden dit verslag kort kunnen houden en meteen besluiten: dit was de meest absurde avond van de hele reeks. Die absurditeit bleek immers de rode draad.
Willy Organ, getooid in een jeansvest zonder mouwen vol badges en een opvallende short, mocht de spits afbijten. Helemaal in zijn gekende stijl. Schlagers brengen en die overgieten met een flinke dosis humor en jolijt. Hij kreeg moeiteloos de handen op elkaar. Sommigen waren zelfs speciaal voor deze unieke farewell show afgezakt naar Sint-Niklaas. Nog één keer het dak eraf laten gaan, dat was duidelijk de boodschap. Meermaals bewees deze grappenmaker pur sang bovendien dat hij ook een aardig stukje kan zingen én brullen. Maar vooral: hij weet als geen ander hoe hij zijn publiek moet bespelen. Je haat het of je houdt ervan. Hij haalde grappen en grollen uit, ging zelfs op de grond gaan rollen en op het einde van de set mochten fans mee op het podium.
Dat hij als enige voorprogramma van de volledige Great Gigs In The Park-reeks nog een extra bisronde mocht draaien, zegt eigenlijk alles.
Stoppen vóór je een karikatuur van jezelf dreigt te worden: dat leek de onderliggende boodschap. En daarin is Willy Organ met glans in geslaagd.
Wat een heerlijk feestje, met het verstand volledig op nul. Het ga je goed, Willy. Misschien tot bij een volgend project?
Absurditeit op Hollandse wijze: het is eens iets anders. Bands als Goldband spelen met die ingesteldheid moeiteloos grote zalen plat en prijken hoog op de affiches van de grootste festivals. Prins S. en De Geit voegen er nog een flinke scheut punkattitude aan toe, en dat kunnen wij alleen maar smaken. Feesten staat centraal; het leven is al ernstig genoeg.
De bijzonder spraakzame frontman neemt zijn publiek vanaf de eerste noot mee in een compleet losgeslagen sfeer. Daarbij worden alle klassieke concertclichés bovengehaald: een sit-down, van links naar rechts bewegen tijdens “Kinderboerderij”, meerdere keren de handen massaal de lucht in ... Maar de band komt er moeiteloos mee weg.
Muzikaal valt Prins S. en De Geit nauwelijks in een hokje te stoppen. Als er dan toch een etiket op moet, dan misschien ‘pretpunk’, al dekt ook dat de lading niet volledig. De groep speelt zijn set alsof ze voor een afgeladen festivalweide staan, en dat siert hen. Opvallend genoeg was er deze avond immers minder volk aanwezig dan je op basis van de affiche zou verwachten. Daar was tijdens het optreden echter niets van te merken. Het aanwezige publiek ging zo enthousiast tekeer, aangestuurd door een band die zelf minstens even speels uit de hoek kwam. Zelfs een moshpit tijdens “Bidden in de Moshpit”, waarbij de frontman doodleuk tussen het publiek ging staan, zorgde voor een extra hoogtepunt.
Prins S. en De Geit zorgden voor een gek avondje alle remmen los, volledig volgens de beste Hollandse traditie. Met humor, kwinkslagen en een dosis absurditeit werd het een feestavond die nog lang zal nazinderen.
Deze muzikale België-Nederland-ontmoeting eindigde op een mooi gelijkspel. Beide acts bleken in hun compleet eigen universum even sterk. Klasse.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Rock Werchter 2026, van 2 juli t-m 5 juli 2026 - Het aftellen naar Rock Werchter 2027 kan beginnen
Rock Werchter blikt terug: sfeer, muziek en vernieuwing vallen in de prijzen.
De sfeer zat er meteen goed in. Met de The Karaoke Singalong Showdown en euforie na de gewonnen WK wedstrijd België-Senegal kreeg deze editie van Rock Werchter de beste kick-off. Er was zon, er was sfeer, en er waren heel veel sterke concerten van o.a. Zwangere Guy, Keo, The Haunted Youth, FKA Twigs, Viagra Boys, Charlotte de Witte, Cory Wong, CMAT, Bleech 9:3, Kaat Van Stralen, Dressed Like Boys, David Byrne, The War On Drugs en The xx. Vanavond sluit The Cure Rock Werchter 2026 af.
Elvis Costello en The Warning moesten wegens ziekte last minute afhaken. Triggerfinger en Alice Mae namen de vrijgekomen spots met verve in. Mumford & Sons verrasten met special guest Pommelien Thijs. Ze brachten samen Badlands én Pommeliens Atlas. Twenty One Pilots waren de stuntmannen van dienst: ze surften over het publiek, er werd gedrumd vanop een hoge toren, ze kregen gezelschap van Lowie van de Rock Werchter-crew. Opvallend detail van deze editie: veel Ierse acts op de podia. Er zit duidelijk iets goeds in het water, daar in Ierland.
Het Festivalpark werd herschikt, goed voor 1,5 hectare extra beschikbare ruimte voor de festivalganger. Dat betekent niet meer volk of extra tickets, wel meer plek om te bewegen, meer ademruimte, meer zit- en chillplekken, en een vlottere doorstroming tussen de podia en zones. Kortom: alles wat nodig is voor een nog betere festivalbeleving.
Meest in het oog springende veranderingen: de herlocatie van KluB C en het gloednieuwe NEST. De Smaakfabriek en verschillende activatiestanden van partners kregen een nieuwe plek toebedeeld.
Organisatorisch verliep alles op wieltjes. Het heen-en-weerverkeer verliep rustig, er werden amper files gemeld. Bij de fietsstallingen was het druk. Het Rode Kruis kende een rustige editie, het noteerde 5.100 verzorgingen.
Nieuw dit jaar was RWTV powered by KBC. Via Studio Brussel, VRT MAX en VRT Canvas kon het het festival live gevolgd worden. Wie iets gemist heeft of wil herbeleven, vindt de hoogtepunten en de opnames van de Secret Sessions terug op VRT MAX. Proximus bundelt de beste momenten in een special van anderhalf uur: Best of the festivals – Rock Werchter is te zien vanaf maandag 6 juli op Proximus Show Case.
Tot slot een welgemeende en grote dank aan alle artiesten, crew en vrijwilligers die deze editie weer tot een succes maakten.
In 2027 is Rock Werchter er op 1,2,3 en 4 juli.
Stay tuned via www.rockwerchter.be
Tot volgend jaar!
Gent Jazz 2026 - Van ingetogen luistermuziek, José González, naar dansende benen, Dressed Like Boys, en broer en zus, Angus & Julia Stone, die liefdevol op het podium
Gent Jazz 2026
Bijlokesite
Gent
2026-07-03
Jasper Vanassche en Michiel De Meyere
De tweede festivaldag begon zoals een zomerdag hoort te beginnen: veel zon, weinig haast. Het publiek druppelde binnen, de tent vulde zich pas laat op de dag echt. Van ingetogen luistermuziek naar dansende benen en broer en zus die liefdevol op het podium.
Marble Sounds - Aan Marble Sounds de taak van de opener. Deels ondankbaar, want het publiek was nog matig aanwezig, en dat voel je op zo'n groot podium. De band, het geesteskind van de Vlaamse singer-songwriter Pieter Van Dessel, trok zich daar echter weinig van aan. Het samenspel van instrumenten en lichtontwerp zat mooi in elkaar, en er bleef zelfs ruimte voor een improvisatiemoment dat je bij deze band niet altijd verwacht. De glasheldere stemmen van de zangers droegen het geheel. Een ingetogen en zorgvuldige start.
Cassandra Coleman - Cassandra Coleman zorgde voor de soundtrack bij het eerste glas. De singer-songwriter uit Nashville brengt indiefolk en dreampop die je ergens tussen Florence Welch, Bon Iver en AURORA kan plaatsen, ingetogen en filmisch. Haar tonen dreven op de achtergrond terwijl mensen iets gingen bijhalen aan de bar en zich lieten opwarmen door dat zalige zonnetje. Niks mis mee: niet elke set hoeft de aandacht op te eisen. Ze bleef ondertussen interactief met het publiek, wat de losse, ontspannen sfeer alleen maar versterkte.
Dressed Like Boys - Hier ging de knop om. Dressed Like Boys is het soloproject van de Gentenaar Jelle Denturck, bekend van de indieband DIRK, en op het podium kwam dat binnen alsof het zo uit de jaren 80 was gestapt, outfits incluis. Zijn muziek leunt ergens in de buurt van Sufjan Stevens, Rufus Wainwright en Perfume Genius, en live vertaalt dat zich in songs met veel tempowisselingen en een mooie opbouw naar de climax. Het meest aangrijpende moment was "Jaouad", een eerbetoon aan Jaouad Alloul, de Belgisch-Marokkaanse acteur, schrijver, zanger en dragqueen die hij bezingt als iemand die simpelweg zichzelf durft te zijn. Ondertussen stond de tent helemaal vol. "Lies" kreeg het publiek na een intiemer stuk in beweging, "Pinnacle" hield dat vast, en met "Stonewall Riots Forever" als afsluiter zette hij er een punt achter dat bleef nazinderen. Een sterk optreden, het kantelpunt van de dag.
Lambert - Na dat feestje kwam Lambert de temperatuur weer wat terugdraaien. De pianist en componist, geboren in Hamburg en gevestigd in Berlijn, treedt altijd op met een gehoornd Sardijns masker. Zijn neoklassieke piano heeft diepe jazzwortels, en improvisatie staat er centraal. Dat verklaart de gezellige, bijna garden-style sfeer waar het publiek gezapig op doorbabbelde. Geen muziek die de zaal stillegt, wel muziek die een namiddag draagt, en op een jazzfestival zit die man met het masker helemaal op zijn plek.
José González - José González bracht het concert waar je even je adem voor inhoudt. De Zweeds-Argentijnse singer-songwriter uit Göteborg, zoon van ouders die de Argentijnse dictatuur ontvluchtten, begon ooit in punk- en hardcorebands en studeerde biochemie voor hij met zijn debuut ‘Veneer’ (2003) koos voor fluisterzang en klassieke gitaar. "Line of Fire" en "Killing for Love" zetten het publiek weer in beweging, en met zijn eigen "Crosses" en zijn befaamde cover van "Heartbeats", oorspronkelijk van The Knife, bewees hij nog eens hoeveel hij uit één gitaar en één stem haalt. Zijn versie van "Teardrop", naar Massive Attack, was een hoogtepunt, en hij sloot af met "Blackbird" van The Beatles. Knappe songs van een echte artiest, al bleef het eerder luistermuziek dan festivalmuziek. Prachtig, op voorwaarde dat je erbij stilstaat.
Angus & Julia Stone - En dan het slot. Angus en Julia Stone zijn broer en zus uit Sydney, kinderen van folkmuzikanten, en sinds hun doorbraak met ‘Big Jet Plane’ (2010) een van de mooiste duo's in het genre. Wat kan Julia eigenlijk níét: gitaar, trompet, mondharmonica, ze pakt het allemaal op. "Yellow Brick Road", met die regel "she shot me down with a revolver", en "Just a Boy" deden hun werk, en hun cover van Sam Smiths "Stay With Me" werd een meezinger met de hele zaal. Fans houden hen wel eens voor een koppel door die gedeelde achternaam, maar het is net de zichtbare band tussen broer en zus die het mooiste was. Ze amuseerden zich duidelijk terwijl ze speelden, en dat plezier stapte zo de zaal in. Het publiek genoot mee.
Conclusie
Dag twee had een duidelijke boog: van de ingetogen opener naar een uitverkochte tent, van dansmuziek naar fluisterstil luisteren en weer terug. Dressed Like Boys leverde de energie, José González de klasse, en Angus & Julia Stone de warmte om op af te sluiten. Zon, goede timing tussen de sets, en een publiek dat mee ademde.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
Danny Vera - Great Gigs In The Park - Tussen een crooner en een rasechte rocker
De Nederlandse singer-songwriter Danny Vera schrijft al sinds zijn tienerjaren liedjes over het leven, de liefde en de dood. In 2019 scoorde hij met “Roller Coaster” een gigantische hit, waarna heel Nederland hem in het hart sloot. Intussen speelt hij moeiteloos uitverkochte zalen en is hij ook volop bezig Vlaanderen te veroveren. Geen wonder dus dat zijn optreden op Great Gigs in the Park in Sint-Niklaas zo goed als uitverkocht was.
Danny Vera beweegt zich moeiteloos tussen de charme van een crooner en de kracht van een rasechte rocker. Die unieke combinatie maakt hem tot een artiest die zowel kan ontroeren met ingetogen ballads als het publiek kan meeslepen met een stevige portie rock-'n-roll.
Jan Bas is songwriter, gitarist en rock-'n-rollromanticus, met het hart op de juiste plaats. Met een sound in americana, soul en roots bouwt hij aan een eigen, doorleefde sound, ergens tussen Richard Hawley, Leon Bridges en de jonge Bruce Springsteen in. Zijn debuutalbum verschijnt pas in 2027, maar live bewijst hij nu al zijn kunnen.
Met enkel zijn gitaar en zijn doorleefde stem doet hij zijn uiterste best om het talrijk opgekomen publiek te ontroeren. Dat vergt aanvankelijk wat inspanning, maar gaandeweg krijgt hij het park wonderwel stil. Met eigen nummers, covers van onder meer Chris Isaak en Bruce Springsteen én een eigen song geïnspireerd op Elvis Presley oogst hij moeiteloos applaus.
Toch bewijst Jan Bas vooral over een eigen smoel te beschikken. Hij laveert tussen melancholie en aanstekelijke americanarock, precies de stijl waarvoor het merendeel van het publiek naar Sint-Niklaas was afgezakt.
Op 1 april 2027 stelt hij zijn debuutalbum ‘Sundust’ voor in de AB Club. Dat is allerminst een aprilgrap, maar wel een concert om nu al naar uit te kijken.
De charismatische crooner en hartenbreker Danny Vera zorgt vervolgens voor een zwoele zomeravond vol kippenvelmomenten. Zijn songs raken de gevoelige snaar en zetten aan tot enkele danspasjes bij valavond. “Night of a 1000 Lights”, “Sound of Long Ago” en vooral het prachtige “The Devil's Son” komen sterk binnen.
Terwijl een zachte avondbries over het park waait en de temperaturen eindelijk wat draaglijker zijn na de hittegolf van de voorbije weken, doen Vera en zijn uitstekende begeleidingsband de temperatuur figuurlijk opnieuw richting kookpunt stijgen. Ruim negentig minuten lang - en zelfs iets langer - houdt hij het publiek volledig in zijn greep. Enkele technische problemen met de boxen vooraan zorgen wel voor wat ergernis, maar kunnen de pret nauwelijks drukken. Danny Vera is een ras entertainer die zich niet snel uit zijn lood laat slaan en zijn publiek moeiteloos meeneemt in zijn verhalen. Soms worden zijn bindteksten wat langdradig, maar dankzij zijn ontspannen charisma stoort ook dat nauwelijks.
Met nummers als “Make It a Memory” en de prachtig gebrachte cover van “Zijn het je ogen” doet hij menig hart smelten onder de ondergaande zon. Net als de persoonlijke ode aan een overleden vriend, “Bye Bye Eddie”, laat ook dat nummer niemand onberoerd.
De hele avond blijft Vera balanceren tussen dansbaar en intiem. Hij weet perfect wanneer hij gas moet terugnemen en wanneer hij net een versnelling hoger moet schakelen. Die afwisseling werkt aanstekelijk, waardoor het concert voorbij lijkt te vliegen. Songs als “Morning Dawns Again”, “Livin' Proof”, “Pressure Makes Diamonds” en “Sugah Rush” illustreren het perfect.
Er volgt nog een bisronde. Eerst krijgt Danny Vera het park muisstil met een bijzonder persoonlijke song, solo gebracht met enkel gitaar. Daarna trekt hij samen met zijn band nog één keer alle registers open in een meeslepende americanawervelstorm, met onder meer “Roller Coaster”, “If You Want Me To” en “Folsom Prison Blues”.
Als een volleerd entertainer bewandelt hij de lijn tussen een hartveroverende crooner en een pure, rasechte rocker. Een kunst!
Setlist : Night of a 1000 Lights - Sound of Long Ago - The Devil's Son - Plastic Jesus - Morning Dawns Again - Livin' Proof - All Night Long - Zijn het je ogen (Koos Alberts-cover) - Bye Bye Eddie - Switchblade - Make It a Memory - Pressure Makes Diamonds - Road Rhythm Blues - Sugah Rush - Honey South - Roller Coaster - If You Want Me To - Folsom Prison Blues
Pics homepage @Tim Vermoens
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Het Depot Leuven - concertinfo 2026
events
05 + 06-06 Arnout Van Den Bossche
09-06 Cool presents an evening w/ Theo Katzman
11-06 10cc
13-06 Keb’Mo’
WK voetbal
23-06 The Wailers ‘rasta vibration’ 50Y Bob Marley
24-06 Cool presents Dilated Peoples
09-09 Cool presents Arrested Development
11-09 Daft Funk live
12-09 TP Le green
16-09 Todd Rundgren
19-09 The Longest Johns
24-09 Holy holy
25-09 Black stone cherry
26-09 Meuven pride, closing party
01-10 Kaizers Orchestra
02-10 Donny Benét
05-10 Tje
09-10 Dub unit: Touch above, Brian da Lion & Highwayman, Elimb’ AmboaKingstep soundsystem
13-10 Buffalo Tom
14-10 Birthe
15-10 Sanada Maitreya
18-10 Levellers ‘35Y ‘levelling the land’
24-10 Bizkit Park
28-10 Zap mama & K.Zia
29-10 High Hi
30-10 Camille Camille ‘enchanted sea’
01-11 Frazey Ford
06-11 Fischer-Z 50Y
07-11 Son mieux
08-11 The Del Fuegos
10-11 New wave night: Crash Course In Sciecne + afterparty The Whatevers, Malcolm Nix
11-11 Iskander moon
13-11 Frank Boeijen
14-11 Utopia
18-11 The Scene x Syb Van Der Ploeg
19-11 Andries Beckers
20-11 Psychonaut, The Guru Guru
21-11 Breaking barriers presents The Kids 50
21-11 Youngblood Brass Band
24-11 Baby Lasagna
25 + 26-11 Ao
28 + 29-11 Merol (ism Live Nation)
04-12 Bimdek
05 + 06-12 Sofie Lemaire
07-12 Lézard
08-12 Hiqpy
09/12 Jeroen Baert
12-12 Sons of the culture clash
15-12 Milow
19-12 De Mens x-mas show
2027
16-01 Young gun silver fox
20 + 21-01 Xander De Rycke
26-01 Happy Mondays
27-01 Roel Steeno
28-01 Steven Mahieu
06-02 The Bootleg Beatles
09-02 Heather Nova
10-02 Radio Guga
17-02 Ila
18-02 Ariel Posen
20-02 Wouter Deprez & Tcha Limberger
22 + 23 + 24 + 25-02 Lieven Scheire ‘Robots’
06-03 Hetty Helsmoortel
15-03 Pokey Lafarge
02 + 03-04 Wim Helsen
14-04 Jan Verheyen
24-04 Stan Van Samang 20
25-05 Jeroen Leenders
Wetenswaard
Het Depot en Stad Leuven werkten samen aan nieuwe bruisende plek in Leuven voor muziek, events en nachtcultuur! Het stadsbestuur van Leuven besliste om het gebouw van Domo Meubelen in de Bondgenotenlaan aan te kopen. De stad sluit nu met muziekcentrum Het Depot een samenwerkings- en een erfpachtovereenkomst af voor de invulling, de uitbating en de verbouwing van het pand.
Sound Track
Sound Track! Heb je een band, ben je singer-songwriter of heb je een coole solo act? Heb je ambitie of wil je speelkansen, nationale exposure en begeleiding? Make some noise! Nieuw muziektalent uit Vlaanderen en Brussel.
45Toeren finalisten - zie site
NIEUWE ARTIST IN RESIDENCE - zie site
Elk jaar haalt Het Depot een aantal interessante bands en muzikanten in huis. Wie het kwaliteitslabel 'artist in residence' krijgt opgeplakt, geniet van de know-how van Het Depot om de muzikale carrière een duwtje in de rug te geven.
Depot Academy - zie info site
COOL Festival
COOL Festival zet de meest prominente figuren en beloftevolle talenten van de genres funk, soul, afrobeat, jazz en hip-hop in de kijker! Come groove with us …
Info Cursussen - Workshops - check de site
M-idzomer - M-IDZOMER is een eigenzinnige muziek- en cultuurfestival stopt na 14 onvergetelijke edities in 2026
Open mic - zie info site
Depot & Muziekgieterij lanceren samenwerking rond talentontwikkeling – album bij V2 records
Info https://www.hetdepot.be
Democrazy Gent - events
Concerten
Boomtown 2026 – 25 jaar, van 17 juli t-m 23 juli 2026 (Gentse Feesten)
De gratis concerten op de Kouter blijven dé blikvanger van Boomtown. Een groot deel van de line-up staat inmiddels als een huis, al hebben we nog een paar verrassingen in petto. Deze namen mag je in ieder geval alvast noteren:
Vieze Meisje, Le Motel x Magugu, Deki Alem, Coco María, CC:DISCO!, HUNEE, Emma Hessels, Luisa Almaguer, Frans Kalf, Croptopcore, Sophie Straat, Ploegendienst, Klakmatrak, Aghogho, Fred Gata, Frontal XXL, t Hof Van Commerce, Knives, HotWax, Doodseskader, RONKER, PALA10 x STDJ, UNOS, Steffi, Luke Slater.
‘Alles Kan’ met alles kan – podium
17-07 Buiten dienst
19-07 Gonzalo Temmermans, Kique Collective
20-07 Panic Pixie Scream Girl
21-07 Hardere aanpak
22-07 Jongeduld
Tussen de sessies ‘Journey of Yoga’
Superette okay podium: met Azertyklavierwerke, Gameboyz II Men, Linedancen , Maya Teklal, Boenkboenk, Amaea Rae, Libntworm, silent rave (Giecheltrien, Anna, diln rachkovsky)
18-07 Brussels salsa project, Ha Concerts, Gent (ism Ha Concerts)
18-07-Dressed like boys
21-07 Amenra, ‘tHof Van Commerce, Ha Concerts, Gent (ism Ha Concerts)
22-07 Inspiratiedag rond inclusie en gelijkwaardige festivalbeleving @Ha Concerts (ism Oranje vzw)
23-07 Shame, Ha Concerts, Gent (ism Ha Concerts)
Ghost fire walk with me party, Club Wintercircus, Gent op 5 september 2026
AZ, 30 years of doe or die, Club Wintercircus, Gent op 8 september 2026
Fear Factory, Hate, Crystal Lake, The Nocturnal Affair, Vooruit, Gent op 11 september 2026
Daft Funk live Vooruit, Gent op 12 september 2026
Ciska Ciska, Minard schouwburg, Gent op 15 september 2026
Tje, Niels Orens, Club Wintercircus, Gent op 24 september 2026
Lippstick, Fall in love, Club Wintercircus, Gent op 25 september 2026
Charlie Cunningham, Sorren Maclean, Minard Schouwburg, Gent op 29 september 2026
Big next: GB, Trefpunt, Gent op 29 september 2026
Dizzee Rascal, Club Wintercircus, Gent op30 september 2026
Laibach, Club Wintercircus, Gent op 4 oktober 2026 (ism VierNulVier)
Yaelokre, Ben Caplan, Club Wintercircus, Gent op 7 oktober 2026
Skeler, Club Wintercircus, Gent op 8 oktober 2026
Videodroom 2026: Send in the clowns presents a cabaret party, Club Wintercircus, Gent op 9 oktober 2026
The Bones of J.R. Jones, Ha Concerts, Gent op 12 oktober 2026 (ism Ha Concerts)
The mountain goats, Craig Finn (Hoild Steady), De Centrale, Gent op 13 oktober 2026
Waste, Charlatan, Gent op 15 oktober 2026
Uberdope, Club Wintercircus, Gent op 14, 15 oktober 2026 (+ twee data)
Humo’s rock rally 2026: halve finale, Club Wintercircus, Gent op 16 oktober 2026
Mo’Kalamity & Tke Wizards, Pirates crew, Team damp, Club Wintercircus, Gent op 17 oktober 2026
Hippotraktor, Hypno5e, Club Wintercircus, Gent op 18 oktober 2026
Berre, Minard schouwburg, Gent op 21 oktober 2026
Dotan, Vooruit, Gent op 22 oktober 2026
Swell, Charlatan, Gent op 22 oktober 2026
Stef Kamil Carlens & The Poem, Ha Concerts, Gent op 22 oktober 2026 (ism Ha Concerts)
Uberdope ‘uitgespeeld’, Club Wintercircus, Gent op 23 en 24 oktober 2026
Ezhel, Ha Concerts, Gent op 27 oktober 2026 (ism Ha Concerts)
Big next: Soft Loft Trefpunt, Gent op 27 oktober 2026
Big next: Tracey Nelson, trefpunt, Gent op 28 oktober 2026
Elijah Fox, Kunsthal, Gent op 29 oktober 2026
Jamie Woon solo, Club Wintercircus, Gent op 3 november 2026
Iskander moon (extra show), Club Wintercircus, Gent op 4 november 2026
Slow crush, Club Wintercircus, Gent op 6 november 2026
Health, Vowws (voor fans van NIN, Deftones, Carpentur Brut), Vooruit, Gent op 10 november 2026
Ao, Ha Concerts, Gent op 11 + 12 november 2026 (ism Ha Concerts)
Tanya Donelly x Chris Brokaw op 12 november 2026, Kunsthal, Gent
Max Cooper: 3d/av live ‘feeling is structure tour op 13 november 2026, Club Wintercircus, Gent (ism VierNulVier)
Max Cooper/DJ op 14 november 2026, Club Wintercircus, Gent (ism VierNulVier)
Tsar B op 19 november 2026, Club Wintercircus, Gent (ism VierNulVier)
Psychonaut, The Guru Guru, Vooruit, Gent op 19 november 2026
The Scene x Syb Van Der Ploeg, Jan Douwe Kroeske, op 20 november 2026, Club Wintercircus, Gent
Joe Jackson, hope & fury tour, Vooruit, Gent op 24 november 2026 (ism Live Nation en VierNulVier)
Lost in KYIV, Arabrot, Aufhebung, Club Wintercircus, Gent op 24 november 2026 (ism VierNulVier en dunk!festival)
Pongo, Club Wintercircus, Gent op 1 december 2026 (ism VierNulVier)
The scratch, Dug op 2 december 20026, Club Wintercircus, Gent
Modestep, Club Wintercircus, Gent op 3 december 2026
Nauscan the story of lung-ta op 10 december 2026, Club Wintercircus, Gent (ism VierNulVier)
Oathbreaker, Portrayal of guilt, Vooruit, Gent op 11 december 2026 (ism VierNulVier)
Emmy d’Arc, Ha Concerts, Gent op 12 december 2026 (ism Ha Concerts)
The Selector, Mise en scene op 18 december 2026, Ha Concerts, Gent (ism Ha Concerts)
Danko Jones, Split dogs, Ha Concerts, Gent (ism Ha Concerts)
2027
Johannes is zijn naam, Minard schouwburg, Gent op 12 januari 2027
De Mens late night, Vooruit, Gent op 15 januarie2026 (ism VierNulVier)
Madou, Ha Concerts, Gent op 29 januari 2027 (ism Ha Concerts)
Iceage, Club Wintercircus, Gent op 10 februari 2027
Heideroosjes, Vooruit, Gent
Daniel Norgren, Vooruit, Gent op 21 april 2027
Celebrating Meat Loaf, Vooruit, Gent op 29 april 2027
INFOS
2021 - Democrazy 40 jaar
Workshops - zie site
SOUND TRACK: GLOEDNIEUW PODIUM- EN KANSENPARCOURS VOOR ARTIESTEN
Vi.be (voorheen Poppunt) en het volledige livecircuit slaan de handen in elkaar en lanceren Sound Track: daarmee gaan we dit najaar op zoek naar de sound van elke regio in Vlaanderen en Brussel! Samen met N9 en Casino organiseert Democrazy Sound Track in Oost-Vlaanderen.
De 18 finalisten krijgen een jaar lang exposure, speelkansen en top level coaching op maat om op eigen snelheid te kunnen groeien als artiest.
Club Midi: samenwerking Muziekclub Democrazy en Kunstencentrum Vooruit
Kunstencentrum Vooruit opent zijn deuren voor Muziekclub Democrazy. De gezamenlijke concertreeks die in 2005 werd opgestart onder de noemer Club Midi, kreeg vanaf het najaar 2008 een vervolg. Club Midi staat voor een brede reeks van muziekavonden: van smerige rock and roll tot alternatieve pop, intieme folk en singer-songwriters, projecten rond elektronica en dansmuziek en specifieke thema-avonden (reggae, soul, hiphop, hardcore, ....).
Muziekclub Democrazy en Kunstencentrum Vooruit
Vooruit, St Pietersnieuwstraat, 9000 Gent
Info 09 – 223 22 27 (Democrazy), 09 – 267 28 28 (Vooruit)
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken., Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.democrazy.be, www.vooruit.be
Palmarium
Palmarium brengt een zinderende concertenreeks in de prachtige idyllische plantentuin van het Gents Universiteitsmuseum. Verspreid over zeven donderdagavonden presenteert de reeks veertien unieke concerten, elk met een eigen sound die resoneert met de natuurlijke omgeving. Van tropische trips tot vibrerende soundscapes.
Palmarium is een uitloper van de programmatie in Theresia, de eigenwijze culturele invulling in een voormalig slotklooster midden in de Gentse studentenbuurt.
Deze concertenreeks organiseren we in samenwerking met VIERNULVIER en Kunstmest en GUM.
Boomtown – www.boomtown.be
Boomtown, hét muziekfestival van de Gentse Feesten, midden juli, is er met de spannendste acts uit binnen- en buitenland. Hier spelen de strafste acts uit binnen- en buitenland op 3 verschillende podia op en rond de Kouter: Ha Concerts, Kiosk en het Alles-Kan podium.
Concerten op de Kouter zijn gratis, Ha Concerts is betalend. Tiny town (kinderconcerten) – zie site de namen
Bar Juno - Junoboat aan de Gentse Stropkaai
Theresia - samenwerking Viernulvier– Demo
Theresia, DEMOCRAZY en Viernulvier verblijden jullie weer met
een eigenwijs programma vol lokaal en minder lokaal talent. Theresia is terug en kleurt
menige (voor)zomeravond van mei tot september met muziek. Palmarium: Concerten in de plantentuin.
Wintercircus - Democrazy & Viernulvier uitbaters
Muziekclub Wintercircus eerste club in Europa met immersive sound en 360° projectie
DOK Gent – zie info site www.dokgent.be
Demokaart
www.democrazy.be
We volgen de Belgische formatie Splendidula al vanaf het prille begin, en hebben hen zien evolueren door de jaren heen. De laatste jaren - van 2022 tot nu - heeft de band heel wat woelige waters doorzwommen. Een understatement als je het ons vraagt.
Ze hebben de stormen doorstaan, en ze profileren zich nu binnen de sferische Black/Doom Metal. Het blijkt ook uit het recente album 'Absentia'. Een plaat waar de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools nog meer op de voorgrond treedt.
Lees gerust het interview https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102446-splendidula-het-idee-om-de-release-show-in-een-kerk-te-doen-is-ontstaan-als-afscheids-ritueel-in-navolging-van-de-thema-s-van-de-plaat
Lees gerust de albumvoorstelling in Church 'Het Marca' in Maarkedal - https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102554-splendidula-splendidula-brengt-ons-in-een-wave-van-loslaten
Het sacraal mooi klinkende “Absentia” met inbreng van Tim Yatras komt heel hard binnen, de emoties borrelen op en de sfeer lijkt somber, maar ergens zie je steeds een lichtpuntje. In een weerbarstige finale, waarbij de frustraties hoogoplopend zijn, worden alle demonen een eerste keer verdreven.
“Echoes of Quiet Remain” met Aaron Staithrope klinkt zelfs nog intenser, alsof dat nog kon. “Donkerte” luidt een eerste Nederlandstalige song in. De grens wordt overschreden, de stem van Kristien bereikt hier een breekpunt. Grauw waar het grauw moet zijn, zalvend waar nodig. Telkens worden we tot een punt van waanzin gedreven door die opvallende stemvariaties van Kristien, zonder afbreuk te willen doen aan de instrumentatie.
Die lijn wordt verder doorgetrokken op “Dalkuldar” en het verbluffende mooie “Kilte”.
De band liet al weten dat ze meer de Black Metal toeren willen opgaan, hier komt het reeds naar boven. Geen satanische black, maar het soort Black Metal die de donkere ziel voedt en intrigeert; een duisternis die de donkere gedachte beschermt. Met “Let it come, to an End” wordt een eindpunt bereikt, waarbij de mens alle emoties loslaat, niet meer achterom kijkt en eindelijk de tunnel naar het licht kan bereiken.
Afrekenen met demonen, en vooral loslaten, is de rode draad doorheen deze prachtplaat. Live wist Splendidula ons tot tranen toe te bedwingen, ook het beluisteren van deze plaat brengt ons tot hetzelfde. De leegte die je voelt bij verlieservaringen komt op dit album in een schreeuw van pijn boven drijven. We voelden die pijn dus ook. Maar kregen vooral kracht om ook eindelijk alles los te laten… Zelfbevrijdend. Missie geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=d56IoOv2x6U
Tracklist: Absentia 07:35 Echoes of Quiet Remain 09:36 Donkerte 05:51 Dalkuldar 03:05 Kilte 09:13 Let It Come to an End 07:37
Blackened/Doom
Absentia
Splendidula
We citeren: ‘Anke Verslype heeft een reeks eenvoudige en melodieuze stukken gecreëerd die tijdens een live studiosessie door middel van improvisatie tot stand zijn gekomen. Het album is in één doorlopende opname opgenomen en kan worden beluisterd als één lange reis, hoewel elk deel ook op zichzelf staat.
De muziek combineert vrije improvisatie met warme, toegankelijke melodieën die je bijblijven. Het album schakelt tussen verrassende klanken en eenvoudige, prachtige thema's en nodigt de luisteraar uit voor een spontane en oprechte muzikale ervaring.
Bron: https://verslypecornelisbuleshkaj.bandcamp.com/album/one-song-until-the-day-breaks ‘
We hebben de plaat dan ook in één ruk beluisterd. En inderdaad, elke song is een pareltje waar de muzikanten op intieme wijze laten horen wat voor een ingenieuze talenten ze wel zijn. Zachtmoedig waar het hoort op “Intro”, ook al klinkt in de verte iets mystieks en ongrijpbaars, alsof iets donkers nadert vanuit een schaduw. Zonder pijn te doen, want die zalvende klanktapijtjes zijn bedwelmend. Het maakt de overstap naar “Part one” en Part two (until the day breaks)”, het voelt aan als een wandeling die je met dit trio ondergaat, op het pad kom je de mooiste bloemen tegen, het siert de eenvoud van het leven en maakt het zo mooi! Dingen die we in de gejaagdheid van het leven vaak zijn vergeten.
Dee tocht wordt verdergezet bij “Part three” dat iets meer overstuurds klinkt dan de vorige songs. Maar daarom niet perse luidruchtiger. “Part four” op zijn beurt laat een iets meer 'experimenteel' en 'improviserend' kantje horen. Het gaat op die manier naar “Bells” en afsluiter “Part five', een slot dat mooi op dit alles aansluit.
Verslype/Cornelis/Buleshkaj bewandelen een uitgekiend zachtmoedig pad, waardoor je als een ander mens naar buiten komt. We moesten de versterker op sommige momenten zelfs wat hoger zetten, om het echt te voelen en ervoor te zorgen dat geen enkel ander storend geluid binnen kwam.
Een aanrader in deze tijden. Elke song ademt diezelfde intensiteit en tederheid uit, waardoor je best de plaat met de ogen gesloten op je laat inwerken. Wij geraakten alvast in een diepe trance en voelden ons na enkele luisterbeurten compleet zen worden.
Een mediatieve totaalbeleving, zonder meer!
https://www.ankeverslype.com/verslype-cornelis-buleshkaj
Tracklist: Intro 03:42 Part One 03:40 Part Two (Until the Day Breaks) 05:07 Transition ### 03:49 Part Three (Lilies) 03:49 Part Four (I've Come Home) 05:50 Bells 01:16 Part Five (Outro) 02:49
The Electrozixx is een duo uit Floreffe. Met deze EP zijn ze niet aan hun proefstuk toe. Als ik het goed voor heb is dit, naast enkele singles, hun vijfde EP sedert begin 2025. Ze zijn dus behoorlijk actief. Ze zitten op het EastLondon Recordings label waardoor ze ook regelmatig in London spelen. Vooralsnog zijn ze in onze Vlaamse contreien te onbekend. Fred zorgt voor het muzikale deel en Cat voor de vocals.
Deze EP bevat zes tracks en werd opgenomen in de Noise Factory Studio door Peter Rainman van People Theatre.
Er wordt geopend met “Paris-London”. Een typisch The Electrozixx nummer bestaande uit een mooi opgebouwde intro, naar 80’s neigende synthsounds, sfeervol en melancholische zanglijnen. “Mystery” vind ik nog een stuk beter met de afwisseling in de vocals van hoog naar laag register en de intrigerende en uit meerdere algen bestaande synths. “Dreams” zou, net als “New Age”, met een gepaste mix zo een clubtrack kunnen zijn. “Echoes of the Past” is een sfeervolle en dromerige song. Persoonlijk vind ik de heel lage zanglijn hier en daar minder sterk uitkomen. Afsluiter “Tu N’en Finis Pas” is een heerlijke gezongen feel good track.
‘Frenzy Touch’ is een degelijke en goed opgebouwde EP waar liefhebbers van Vive La Fete, Eli & Jacno, Ladytron etc mogelijks ook van zullen houden.
https://theelectrozixx.bandcamp.com/album/frenchy-touch
Synthpop
Frenzy Touch EP
The Electrozixx
Live is Live 2026 - van 27 juni t-m 29 juni 2026 - Een legendarische Iron Maiden zonder sleet
Live Is Live 2026
Middenvijver Park
Antwerpen
2026-06-29
Stijn Raepsaet
De derde en laatste festivaldag van Live is Live in het Antwerpse Middenvijverpark stond volledig in het teken van metal. Met Doro, Testament, Epica en als absolute headliner Iron Maiden, had de organisatie een affiche samengesteld waar menig metalhart sneller van ging slaan. Het publiek kreeg bovendien nog een flinke portie zomerse hitte voorgeschoteld, waardoor het een dag werd waarop vuur, zweet en klassiekers hand in hand gingen.
De Duitse metalqueen Doro had er geen enkel probleem mee om het mondjesmaat toestromende publiek op temperatuur te brengen. Alsof de resterende hittegolf nog niet voldoende was, werd opener “I Rule The Ruins” (cover Warlock) begeleid door imposante vuurfonteinen. In haar compacte maar krachtige set passeerden verder onder meer “Burning the Witches”, “Raise Your Fist in the Air” en “Für Immer” de revue. Afsluiten deed ze met het onvermijdelijke “All We Are”, dat door het inmiddels talrijker aanwezige publiek luidkeels werd meegezongen.
Vervolgens was het de beurt aan Testament, zonder twijfel de zwaarste band op de affiche. Toch bleek al snel dat de gemiddelde Iron Maiden-fan ook wel raad wist met een stevige portie San Francisco Bay Area thrash metal. De immer sympathieke Chuck Billy leidde zijn band door een kolkende set met onder meer “Into The Pit”, “Demonic Refusal” en “Sins of Omission”. Als afsluiter werd “Over The Wall“ de weide ingeknald. Testament leverde een bijzonder strakke prestatie af, waarbij ook de indrukwekkende stagep(r)op – een dreigend skelet dat hoog boven het publiek uittorende – de aandacht trok.
Het Nederlandse Epica had vervolgens weinig moeite om de inmiddels goed gevulde festivalweide verder van de nodige metal te voorzien. Opener “Cross The Divide” kampte nog met enkele fout afgestemde geluidsinstellingen, maar zodra “Sensorium” werd ingezet, was dat euvel helemaal vergeten. Wat een fenomenaal nummer blijft dat live. In een set die op veel festivals moeiteloos headlinerwaardig zou zijn, sprongen vooral “Cry for the Moon”, “Unchain Utopia” en het epische “Consign to Oblivion” eruit. Daarnaast viel vooral de warme interactie tussen de bandleden op, met toetsenist Coen Janssen als vrolijke sfeermaker die voortdurend het publiek wist te entertainen.
Omstreeks negen uur brak dan eindelijk het moment aan waar iedereen voor gekomen was: Iron Maiden. Met hun ‘Run For Your Lives Tour’ focust de band uitsluitend op nummers uit de eerste negen studioalbums (1980-1992), een periode die door veel fans wordt beschouwd als de absolute gouden jaren van de band.
De openingscombinatie van “Murders in the Rue Morgue”, “Wrathchild” en “Killers” zorgde meteen voor een stevige dosis nostalgie. Opvallend blijft hoe ongelooflijk energiek de bandleden op hun inmiddels respectabele leeftijd nog steeds over het podium razen. Waar andere bands misschien af en toe naar een zuurstoffles zouden grijpen, leek Iron Maiden alleen maar sterker te worden naarmate de avond vorderde. Van enig krachtverlies in Bruce Dickinsons stem was geen sprake en Janick Gers demonstreerde opnieuw zijn kenmerkende elegante gitaaracrobatiek. Iron Maiden lijkt simpelweg niet te verouderen.
Na een weergaloze uitvoering van “Phantom of the Opera” volgde met “The Number of the Beast” de eerste massale zangstonde van de avond. Het publiek zou nog vaak uit volle borst mogen meebrullen. “Infinite Dreams” haalde door zijn relatieve onbekendheid tijdelijk wat vaart uit de set, maar stelde muzikaal geen seconde teleur.
Toen vervolgens een gigantische piramide op de videowall verscheen, wist iedereen wat eraan zat te komen. “Powerslave” blijft persoonlijk een van mijn favoriete Maiden-nummers en Bruce Dickinson, gehuld in een imposant verenmasker, nam het publiek moeiteloos mee naar het oude Egypte.
Het persoonlijke hoogtepunt van de avond was echter zonder twijfel “Rime of the Ancient Mariner”. Het ruim dertien minuten durende meesterwerk, gebaseerd op een gedicht van Samuel Taylor Coleridge, kreeg dankzij de indrukwekkende videobeelden een extra dimensie. Antwerpen beleefde dit epische nummer zichtbaar intens. Daarna volgde “Seventh Son of a Seventh Son”. Hoewel het eveneens een monumentaal nummer is, voelde het door de opeenvolging van lange instrumentale passages net iets te snel geprogrammeerd na “Rime of the Ancient Mariner”. Het enige kleine minpuntje in een verder haast perfecte set.
Vanaf dan was het enkel nog raak met klassieker na klassieker. Voor de bisronde kregen we nog “The Trooper”, “Hallowed Be Thy Name” en “Iron Maiden”, waarbij een levensgrote Eddie letterlijk uit de videowall leek te kruipen.
Tijdens de bisronde gingen we eerst de lucht in met een magistrale uitvoering van “Aces High”, gevolgd door een meeslepende “Fear of the Dark”, waarbij Dickinson met een lantaarn door het donkere podium dwaalde onder een volle maan. Als afsluiter werd het podium omgetoverd tot een futuristische tijdsmachine voor “Wasted Years”, een perfecte afsluiter van een indrukwekkende avond.
Bruce Dickinson bedankte het Antwerpse publiek nog uitvoerig en liet verstaan dat we binnenkort nog nieuws over Iron Maiden mogen verwachten. Dat vooruitzicht alleen al deed duizenden fans tevreden huiswaarts keren. Iron Maiden bewees opnieuw waarom de band al bijna een halve eeuw tot de absolute wereldtop behoort. Ze zijn niet zomaar een legende. Ze blijven er één.
Ook de organisatie van Live is Live verdient een welgemeende pluim. Alles verliep bijzonder vlot, de logistiek zat goed in elkaar en ondanks de grote opkomst bleef de festivalsfeer de hele dag aangenaam.
Tot volgend jaar!
In beeld @Live Is Live
PRESS - Dropbox
dag 1, dag 2, dag 3
Organisatie: Live Is Live (ism FKP Scorpio)
Cactus Club, Brugge - concerts
2026
Cactusfestival 2026, Minnewaterpark, Brugge van 10 juli t-m 12 juli 2026
Rooftop street food, van 04 juli term 30 aug 2026
31-07 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Tje
Brugge Centraal Open Air van 05 augustus t-m 13 augustus 2026
05-08 Raymond V/H Groenewoud
06/08 Tom McRae
07-08 Kraantje Pappie, ’t Hof van commerce, S10, NAFT, Blu samu
12/08 Emmy d’Arc
13/08 Alfa mist
07/08 Benenwerk
14/08 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Fenne Kuppens (Whispering sons)
03/09 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Abel Ghekiere
18-09 Humo’s rock rally 2026, voorronde W-Vlaanderen
22-09 John Carroll Kirby (ism Kaap)
23-09 Cory Hanson (new date)
24-09 Fisher-Z (ism Stricto Tempo)
27-09 Sergeant, Klein Volk
06-10 Berre
07-10 Ploegendienst
10-10 Benenwerk indoor - classix edition
11-10 Bizkit Park (Org: Show-Time.be)
13/10 The Lemoheads
14-10 Spain plays ‘the blue moods of Spain’, Stadsschouwburg, Brugge (ism CC Brugge)
15-10 High Hi
18-10 Devotchka, Sons of town hall (ism Stricto Tempo)
24-10 Teenage Fanclub
25-10 Bruges is doomed: Wolves in the throne room, Worm, Final dose
27-10 Breaking waves: Personal Trainer
28-10 Kirk Fletcher (ism Stricto Tempo)
30-10 St. Paul & The Broken Bones
29-10 Zap mama + K.Zia
04/11 Tsar B
05-11 Portland
07-11 De Staat, Hiqpy
10-11 Spike and the gimme gimmes (ism MCLX)
10-11-Breaking waves: Coh3 (Soyuz)
11-11 Joan as police woman, 20 Y ‘real life’
13-11 Surprise (ism Stricto Tempo)
19 + 20-11 Ao
21-11 Nubiyan Twist (ism CC Brugge)
22-11 Luka Bloom @Stadsschouwburg (ism Cultuurcentrum Brugge)
24/11 Breaking waves: Shaking Hand
25/11 Patches
26-11 Jah Wobble plays ‘metal box rebuilt in dub’
02-12 Lézard
07-12-Breaking waves: The Tubs
13-12 Duyster. festival: Sophia, Jake, Xerxes Fussell, Camille Camille, …
2027
24-02 Ila
27-02 The Reytons
27-03 Pokey Lavarge
21-04 Oko Yono, we are stardust, we are golden, the women of the 60s and 70s (ism CC Brugge) (new date)
INFOS
Sound Track
Cactus draait op zonne-energie (en iedereen kan mee investeren)
Poppunt, Clubcircuit vzw, Ancienne Belgique, Formaat en de Brusselse Jeugdhuizen, Cactus Muziekcentrum, Het Depot, Muziekodroom, muziekclub N9, Trix, De Casino, Democrazy, De Zwerver, Het Entrepot, Nosta, Wilde Westen en 4AD presenteren Sound Track, een live- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie! Met Sound Track, als opvolger van Westtalent, gaan we op zoek naar de sound van onze regio! Je hebt muzikaal talent en je staat te trappelen om je te laten begeleiden naar een roemrijke carrière? Inschrijven is de boodschap!
Meer weten? www.sound-track.be
Too many keys: gloednieuw pianofestival (ism Concertgebouw Brugge) – info zie site
Cactusfestival www.cactusfestival.be
Cactusfestival 2026, Minnewaterpark, Brugge van 10 juli t-m 12 juli 2026
10/07 The Afghan Whigs, Zwangere Guy, Action Bronson, Stone, SONS, High Hi
11/07 Goose, Madness, Aldous Harding, Dry cleaning, Kevin Morby, Nusantara Beat, Joshua Idehen (excl concert), Lézard
12/07 Editors, The Haunted Youth, Osees, Ao, Los Bitchos, Hiqpy, Jehnny Beth + Madra Salach
Moods!
Benenwerk
In augustus wordt de Brugse binnenstad opnieuw omgetoverd tot één grote dansvloer tijdens de editie van Benenwerk 'Ballroom Brugeoise'. Op verschillende podia kan het publiek een hele avond proeven van een uitgebreid aanbod aan dansstijlen en dat volledig gratis. Het evenement is door de jaren heen dan ook uitgegroeid tot een vaste waarde.
Brugge Centraal Open Air van 05 augustus t-m 13 augustus 2026
https://www.cactusmusic.be
Robyn – ‘The Sexistential Tour’ - Grote artiest in (te) grote arena
Robyn (+Smerz)
Na 15 (!!) jaar eindelijk terug de eer een Robyn solo-concert in ons land te mogen verwelkomen. België heeft lang moeten wachten op de Zweedse elektropop-prinses en ‘The Sexistential Tour’ werd een meer dan degelijke comeback met vooral een ijzersterke tweede helft. Dat het merendeel van Robyn’s hits al van 2 decennia geleden dateren, benadrukt haar stempel op de huidige muziekindustrie. Stadium-uitverkopers Charli XCX & Lorde geven beiden toe voor een groot deel geïnspireerd te zijn door platen ‘Body Talk (2010)’ en ‘Robyn (2005)’. Of nieuwste album ‘Sexistential’ ook generaties zal inspireren is nog af te wachten, maar een reminder dat ze nog niet toe is aan ‘best of’ concerten is het zeker wel.
Met Smerz stond een mede-Scandinavische (Noorse) band geprogrammeerd om het publiek te verwelkomen. Aan critical acclaim geen tekort, recentste plaat ‘Big City Life’ verdient volgens Pitchfork en Metacritic zeker een plekje tussen de sterkste platen van 2025. Vooral “You Got Time And I Got Money” kwam sterk door live. Toch laat het grote commerciële succes na 10 jaar nog steeds op zich wachten. Of ze op 30 juni in de ING-Arena veel mensen overtuigd hebben, betwijfel ik. Een genre-clash met de elektronische nummers van Robyn zorgde misschien voor een net iets anders ingesteld publiek dat dan ook grotendeels door de set heen praatte. Op Dour binnen 2 weken een herkansing!
Robyn’s huis-dj LIL C vulde het halfuurtje voor haar opkomst op met zomerse remixes. Laten we dat vanaf nu voor elk concert verplichten? Dat er geen uitverkocht bordje kon uitgehangen worden en ook Ticketswap de laatste dagen volstroomde met half-priced tickets was verrassend, maar helaas wel te merken in de zaal. De ING-Arena is al groot, maar als deze dan ook nog zoveel open ruimte laat, inclusief afgesloten tribunedelen, valt dit nog meer op. Genoeg hierover, want Robyn liet het niet aan haar hart komen. Van achter een wit doek kregen we om negen uur stipt een herkenbare schaduwpostuur te zien. Een trucje dat we nog nooit eerder zagen? Allesbehalve, maar het werkte wel. “Blow My Mind” en “Fembot” lijken op papier misschien niet de meest aangrijpende opening tracks, maar de electronic vocals & industriële ondertoon werden vanaf het begin perfect overgebracht. Dat de soundmix in de evenementenhal op de Heizel het soms laat afweten is een onoverkomelijke struikelblok. Extra jammer is het dan dat een aantal dagen voor Rock Werchter een arenatour geboekt is en geen hoge Barn-spot later deze week. Met grote radiohit van het album “Talk To Me” (voelt overdreven met nog geen tien miljoen streams) vergaten we de sound issues even, een sterk dansbaar nummer dat live zeker overeind blijft.
Met flashy rode hakken en een been-sleeve (enkelvoud) in panterprint werden de iets zomersere “Ever Again” en “Honey” (beiden live zeer sterk) afgewisseld door het nieuwe “Dopamine”. Waar deze eerste twee uitblinken in hoe anders ze zijn dan Robyn’s diepere repertoire, zit “Dopamine” vol van cliché’s. Aangevuld met een act op draaiend platform dat zomaar uit een Zweedse Eurovision act had kunnen komen, zien we er de charme van in. We krijgen te zien hoe Robyn zich on stage omkleedt. Geen intermezzo’s, geen lange wachtpauzes, deze show gaat als een sneltrein vooruit. We zijn nog geen halfuur ver en al 7 nummers zijn gepasseerd.
Een eerder zwak onderdeel met “Life” en “Love Is Free” volgt, als er dan al een toilet break zou moeten gekozen worden, raad ik deze tandem aan. “I’m so happy to have you”, een eerste interactiemoment van de avond. Titeltrack “Sexistential” wordt ingezet met meteen de meest experimentele sound van de plaat. Sterk, neigt soms naar techno. Met “Love Kills” volgt een eerste hoogtepunt. Een tweede laat niet lang op zich wachten, want voor een piano-versie van “Be Mine!” wordt support act Smerz nog eens teruggeroepen. Als enige ballad op de setlist kan deze wel tellen. Na een drietal iets minder opmerkelijke nummers van het nieuwe album zijn we duidelijk toe aan de hits.
“With Every Heartbeat”, één van de beste elektronische nummers ooit gemaakt? Niet alleen muzikaal een uitblinker in Robyn’s repertoire, maar ook visueel overtuigde de staging nu volledig. Met windmachines werden de witte doeken die tijdens de intro nog als schaduw-opvangers gebruikt werden nu volledig de zaal in gestuurd.
Een live decibelmeter vroeg om meer commotie om het Zweedse icoon nog voor drie nummers terug te roepen. “Missing U” en “Call Your Girlfriend”, bewezen allebei waarom ze zonder een gigantisch aantal streams toch tot de encore van de set behoorden. Bijzonder sterk live. Afsluiten met je grootste hit, altijd een goed idee toch? Zeker als die naar de naam “Dancing On My Own” luistert. Een eerste refrein volledig a-capella door het publiek, een emotioneel moment van stilte en applaus erna, een grote uitbarsting inclusief vuurwerk wanneer de instrumental er terug bijkomt. Alle cliché’s werden bovengehaald en dan vergeet ik nog te vermelden dat ze zich met glitters insmeerde voor het laatste refrein. Kippenvel! Laat ons niet nog eens 15 jaar wachten Robyn, dank U wel.
Setlist: Blow My Mind – FEMBOT – Talk To Me – Hang With Me – Never Again – Dopamine – Honey – Life – Love Is Free – Sexistential – Really Real – Love Kills – Be Mine! – It Don’t Mean A Thing – Sucker For Love – Light Up – With Every Heartbeat – ENCORE – Missing U – Call Your Girlfriend – Dancing On My Own
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Robyn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9916-robyn-30-06-2026?Itemid=0
Smerz
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9917-smerz-30-06-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Elvis Costello & The Imposters - En of die veelzijdige ouwe rot het nog kan!
Elvis Costello & The Imposters – Radio soul! The early songs of Elvis Costello
Een introtune die herinneringen opriep, “Ghostrider” van Suicide knalde door de boxen. Elvis Costello was het dus niet vergeten, dat tumultueuze en legendarische concert in de AB in 1978 met die iconische band van Martin Rev en Alan Vega in zijn voorprogramma. Een groep die zijn tijd ver vooruit was, maar die op zijn zachtst gezegd niet echt gesmaakt werd door het geërgerde publiek, waardoor Costello zelf ook kwaad werd op zijn fans en zijn eigen set terugschroefde tot een half uurtje. Gevolg, een rel van jewelste, en een concert dat voor eeuwig geboekstaafd staat als een stukje AB geschiedenis. Het was ook nog in volle punkperiode, moet je weten, de toenmalige opschudding paste dus perfect in de tijdsgeest.
Maar liefst 48 jaar later stond er een goedgeluimde, spraakzame en alerte Elvis Costello op datzelfde podium. Hij had met The Imposters én Charlie Sexton, die heel wat diensturen bij Bob Dylan op de teller heeft staan, een stel ervaren rotten meegebracht. Nog beter nieuws, met deze tournee greep Costello terug naar de beginperiode van zijn rijkgevulde carrière, laat ons zeggen zowat de eerste 10 jaar. Dit kon dus niet misgaan.
Costello toonde zich van zijn meest veelzijdige kant, we kregen zowel de frisse rocker, de soulzanger, de jazzcrooner als de intieme singer/songwriter. En telkens was het er pal op, dankzij een 72-jarige rasperformer wiens immer herkenbare stem ook nog steeds uitmuntend en ongeschonden klonk.
Na een gemoedelijke inloopronde met “Radio Sweetheart” en “Watch Your Step” werd Costello zijn elektrische gitaar aangereikt en was “Mystery Dance” een korte stroomstoot die zijn doel niet miste, het greep ongegeneerd terug naar de prille punkjaren. Daarna kregen we meteen een topper met een onverwachte insteek. Middels wat creatief plak-en knipwerk had Costello van “Watching The Detectives” een verrassende doch geslaagde medley gemaakt met “Help Me” van Sonny Boy Williamson. Vanuit die gekende reggae riff werd plots overgeschakeld naar een brok authentieke blues, inclusief een fijne harmonica solo van the man himself. Dat hadden we Costello nog nooit zien doen, zich compleet overgeven aan de blues, en dan nog midden in één van zijn grootste hits, maar hij kwam er fantastisch mee weg.
Een terugkerend fenomeen vanavond, Elvis Costello die er werk van maakte om zijn eigen songs binnenstebuiten te keren en die een frisse nieuwe weg te doen inslaan zonder ze daarbij de nek om te wringen, dit is Bob Dylan niet.
Van achter zijn piano croonde hij zo “Every Day I Write a Book” naar eenzame jazzy hoogtes. En een fris klinkend “Clubland” kreeg zowaar een samba sausje over zich heen. Ook “Honey Are You Straight or Are You Blind” kreeg een intieme 18 karaatsversie mee die niet vies was van een streepje blues.
Het sierde Costello dat hij niet zomaar voor een greatest hits show ging, hij greep regelmatig naar minder bekende tracks die uiteindelijk verborgen parels bleken te zijn. Zo werd “Lovers Walk” een weerspannige, venijnige en tegendraadse rocksong waarin Costello en Sexton duelleerden op zijn Velvet Undergrounds. Ook “Poor Napeleon” kreeg een stel ruwe en ongepolijste gitaren over zich heen.
De gevoelige snaar werd ook meermaals geraakt. Met “Who Will Be the Next Fool to Be” kwam de jazz-crooner in Costello naar boven en “Indoor Fire Works” flirtte met de grens van de country meligheid maar bleef net aan de juiste kant ervan. “Alison” was natuurlijk de tearjerker die voor het nodige kippenvel zorgde en de hartjes van de aanwezige oudjes sneller deed slaan, de defibrillators mochten collectief aan het werk.
Tijd voor een versnelling, “I Don’t Wanna Go To Chelsea” en “Pump It Up” werden in hun meest energieke vorm aan elkaar genaaid en gingen naadloos over in het absolute hoogtepunt van de show, de pure en ongeslepen diamant “I Want You”. Hierin was Costello’s stem in bloedvorm en daarbovenop toverde hij een stel rauwe gitaarsolo’s uit zijn hoed, en hij had die niet eens op. Zo soleerde hij die prachtsong naar ongekende hoogtes. Je moet het maar durven, Charlie Sexton in je groep opnemen om dan zelf doodleuk uit te pakken met de meest briljante gitaarpartijen van de show.
Na een gedreven en snedig “What’s so Funny ‘Bout Peace, Love and Understanding” werd de band getrakteerd op een uitzinnig applaus, maar Costello wou het momentum nog even verderzetten. Toen zijn band nog volop het applaus dankbaar in ontvangst nam zette hij alweer “Oliver’s Army” in waarop de anderen zich moesten reppen om hun baasje bij te benen. “Oliver’s Army” was zo de ultieme eindsprint van een rit die onderweg eigenlijk al lang gewonnen was.
Een geweldig concert. We hadden inderdaad, zoals een paar morrende fans, kunnen klagen over de krakers die hij niet gespeeld had. Maar dit is Elvis Costello, een songschrijver die kan terugvallen op een duizelingwekkend repertoire. Hij had ook 60 songs kunnen spelen in plaats de 23 stuks die hij er nu met klasse, gevoel en toewijding gedurende twee volle uren doorjoeg, maar dan waren we nu nog niet thuis.
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
