Lokerse Feesten 2026 - DAG 6 - De onverwachte ster van de avond: Tom Odell
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-05
Sarah Vandamme
Woensdagavond stond op de Lokerse Feesten volledig in het teken van melodieuze pop en meeslepende emoties. Met High Hi, The Kooks, Tom Odell en Oscar and the Wolf stond er een affiche die heel wat te bieden had. De sfeer op de Grote Kaai zat er al vroeg goed in: het publiek kwam duidelijk om te genieten, mee te zingen en vooral veel te dansen.
De avond werd geopend door High Hi, een Belgische band die met een mix van indie, rock en alternatieve pop meteen voor een eigen sfeer zorgde.
Daarna was het de beurt aan The Kooks. De Britten bewezen opnieuw waarom ze al jaren een vaste waarde zijn op de festivalweides. Hun herkenbare nummers zorgden voor enthousiasme en de eerste echte meezingmomenten van de avond.
Lees gerust uitgebreider verslag van hun set op Festival Dranouter
Festival Dranouter 2026 – Vernieuwde, vertrouwde blik tekent voor een totaal beleving van muziek, ontmoeten sfeer, en vakantie
Maar de grootste verrassing kwam van Tom Odell. Zijn stem klonk live bijzonder sterk en vooral de manier waarop hij met piano en zang de Grote Kaai muisstil kon krijgen, maakte indruk. Uiteraard zorgde “Another Love” voor een massaal meezingmoment, maar opvallend genoeg was het “Can’t Pretend” dat mij misschien nog het meest bijbleef. Ik kende het nummer uiteraard, maar live kwam het zoveel sterker binnen dan verwacht. Het kon die avond zelfs verrassend dicht in de buurt komen van “Another Love”. Dat zegt veel over de kwaliteit van Tom Odells optreden. Waar je bij sommige artiesten vooral uitkijkt naar de grote hit, bleek zijn set ook zonder die bekende nummers te boeien.
Hij wisselde intieme pianomomenten af met passages waarin de hele Grote Kaai uit volle borst meezong. Voor mij was Tom Odell dan ook dé verrassing van de avond.
Na zo'n sterk optreden lag de lat bijzonder hoog voor Oscar and the Wolf. Als grote fan keek ik enorm uit naar zijn passage, maar achteraf bleef ik met een dubbel gevoel zitten. Muzikaal was er weinig mis: de herkenbare sound, de stem van Max Colombie en de donkere, mysterieuze sfeer waren opnieuw aanwezig.
Toch overtuigde het optreden mij minder dan zijn passage op de Lokerse Feesten twee jaar geleden. Ook het decor en de volledige show speelden daarin een rol. Twee jaar geleden stond er een enorme kubus op het podium, gecombineerd met een indrukwekkende licht- en visuele show. Dat decor maakte deel uit van de beleving en gaf het optreden iets groots en bijna buitenaards.
Dit jaar was het podium veel soberder. Er waren wel enkele wolkjes en opnieuw was er aandacht voor licht, maar tegenover de productie van twee jaar geleden voelde het geheel een stuk minder spectaculair aan. Daardoor miste ik een beetje de magie van toen.
Twee jaar geleden voelde het alsof je naar een complete show stond te kijken; dit keer eerder naar een goed concert met een minder indrukwekkend visueel totaalplaatje.
Een absoluut hoogtepunt kwam er wel toen S10 onverwacht het podium opkwam. Samen brachten ze “Safe and Sound”, een mooi en ingetogen moment dat duidelijk werd gesmaakt door het publiek. De combinatie van hun stemmen zorgde voor een bijzondere sfeer en was één van de momenten die mij van de Oscar and the Wolf-set het meest zullen bijblijven.
Kortom: Uiteindelijk werd het een avond waarop mijn verwachtingen behoorlijk werden omgedraaid. Als grote Oscar and the Wolf-fan ging ik ervan uit dat hij opnieuw de show zou stelen, maar het was Tom Odell die mij compleet wist te verrassen. “Can’t Pretend” bleek live een onverwachte parel en kwam voor mij zelfs verrassend dicht in de buurt van “Another Love”. Onverwachts onvoorstelbaar en onvoorspelbaar dus.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Igorrr + guests, 013, Tiburg op 6 augustus 2026 – Pics
IGORRR + HEALTH + DOODSESKADER
Drie acts die elk op hun eigen manier de grenzen van heavy muziek verleggen, staan samen op het podium in 013. Stilistisch liggen ze misschien wel ver uit elkaar, maar in hun drang om de randen op te zoeken vinden ze elkaar moeiteloos.
Achter Igorrr schuilt het onvoorspelbare brein van Gautier Serre, die breakcore, black metal, barok en Balkaninvloeden met ogenschijnlijk gemak op elkaar laat botsen.
Operazang, blastbeats, akoestische passages en digitale chaos volgen elkaar in razend tempo op. Wat begint als experiment slaat om in iets totaal ongrijpbaars.
Vanuit industriële noise bouwt HEALTH aan een sound die even beklemmend als verslavend werkt. Melancholische elektronica, loodzware gitaren en strakke ritmes schuiven in elkaar tot nummers die balanceren tussen kilte en emotie. Dansbaar, donker en constant onder spanning.
Bij Doodseskader gaat het recht op de kern af. Het Belgische duo mengt sludge, hiphop, elektronica en grunge tot een sound die schuurt, duwt en ontregelt. Hun tracks voelen als momentopnames van een wereld die op knappen staat.
(bron 013)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Igorrr
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10144-igorrr-06-08-2026
Health
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10143-health-06-08-2026
Doodseskader
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10142-doodseskader-06-08-2026
Org: 013, Tilburg
Festival Dranouter 2026, van 7 augustus t-m 9 augustus 2026 – 52ste editie van start, uitkijken naar gloednieuw festivalterrein
52STE EDITIE FESTIVAL DRANOUTER UIT DE STARTBLOKKEN: uitkijken naar GLOEDNIEUW FESTIVALTERREIN
Festival Dranouter 2026 trapte haar 52ste editie af met het startprogramma op donderdag 6 augustus. De kampeerders stroomden volop toe, waarna Park Bazaar als eerste festivalzone de deuren opende. Pas op vrijdag, de eerste echte festivaldag, kan het publiek alle andere festivalzones ontdekken van de vernieuwde opstelling. Die omvat aansluitende, thematische terreinen die voor nog meer Dranouter sfeer zorgen, terwijl het festival tegelijk even compact, vertrouwd en overzichtelijk blijft als bezoekers gewend zijn. De organisatie kijkt uit naar een top editie met aangenaam festivalweer en een zeer grote publieksinteresse. Wie er nog wil bij zijn, kan enkel nog een dagticket aankopen voor zondag 9/8, met op de line-up The Kooks, ZAZ, De Dolfijntjes, Raymond van het Groenewoud en meer.
"We hebben maandenlang naar de opening van onze nieuwe festivalindeling toegewerkt", vertelt festivaldirecteur Bavo Vanden Broeck. "Na maanden van voorbereiden, bouwen en aftellen gaat het volledige, nieuwe terrein vanaf vrijdag open. Op onze socials hebben we bewust nog niet alles prijsgegeven, want we willen dat bezoekers zelf op ontdekking gaan. We kijken enorm uit naar hun eerste reacties." Het driedaagse festival blijft stevig verankerd in de dorpskern, maar krijgt een nieuwe indeling. Verschillende aansluitende festivalzones worden samengebracht tot één geheel, waarbij elke plek een eigen karakter, sfeer en naam krijgt.
NIEUW FESTIVALTERREIN, ZELFDE DRANOUTERGEVOEL
Donderdagavond zette festivalterrein Park Bazaar meteen de toon voor het festivalweekend. Kampeerders en festivalgangers genoten van een eerste zomerse festivalavond met tenten De Bruine Kroeg en Palace. Van een gezellige aperitiefsfeer tot een uitbundige dansvloer: deze festivalzone bewees meteen waarom ze dé ontmoetingsplek van het weekend wordt.
Vanaf vrijdag opent het volledige festivalterrein, met op de line-up Pommelien Thijs, Bart Peeters & De Ideale Mannen, Uwase, ISE... Naast Park Bazaar kunnen bezoekers dan kennismaken met de nieuwe festivalzones 'Nouter Park, Theater Plein, 'Nouter Club en alle verschillende podia. "Hoewel het festivalterrein een nieuwe inrichting krijgt, blijven de totale oppervlakte, bezoekerscapaciteit en het vertrouwde concept ongewijzigd", benadrukt Bavo Vanden Broeck. "Festival Dranouter blijft de gezellige muziekvakantie waar vrienden en families samen genieten, op dezelfde vertrouwde schaal als de voorbije jaren."
Eerste keer festival voor concertwerking 'Nouter Club
"Bezoekers zullen de typische ingrediënten terugvinden: een verrassende line-up, comfort, kwalitatieve tenten, een warme familiesfeer, toegankelijkheid en een brede waaier aan (kinder)animatie in een unieke landschappelijke omgeving. Met de nieuwe opstelling versterken we vooral de beleving, de sfeer en de kwaliteit van het festival."
Ook 'Nouter Club, de concertwerking van Muziekcentrum Dranouter, maakt dus integraal deel uit van de festivalsite. In deze intieme indoorlocatie vinden het hele weekend folkconcerten plaats. Wie een concert wil bijwonen, haalt eenvoudig een gratis toegangstoken op aan het tuinhuis op het terras. Ook 'Nouter Bar, het vernieuwde Eetcafé 't Folk, beleeft zijn eerste festivalweekend. Bezoekers kunnen er zonder festivalticket terecht voor een drankje of maaltijd. Op het dakterras zorgt een cocktailbar in samenwerking met Aperol Spritz voor extra zomerse sfeer.
ODE AAN DE VRIJWILLIGERS
Achter de schermen ging aan deze editie maanden voorbereiding vooraf. "Nog nooit eerder organiseerden we zoveel vergaderingen, brainstormsessies en draaiboekbesprekingen", vertelt Bavo Vanden Broeck. "Het nieuwe festivalterrein is het resultaat van maanden samenwerken. De opbouw verliep bijzonder vlot, maar vooral: de sfeer zat fantastisch. Onze vrijwilligers zijn het kloppende hart van Festival Dranouter."
Tijdens de warme opbouwdagen zorgde de ploeg ook voor elkaar. Zonnecrème, een aangepast werkritme tijdens de warmste uren, voldoende pauzes en af en toe een welverdiend ijsje maakten deel uit van de dagelijkse werking. "Als je dit weekend een vrijwilliger tegenkomt, geef hem of haar gerust eens een complimentje. Zonder deze fantastische groep mensen zou Festival Dranouter simpelweg niet bestaan. Ze zijn goud waard."
KLAAR VOOR EEN ZOMERS FESTIVALWEEKEND
Ook de weersvoorspellingen ogen veelbelovend. Er wordt aangenaam festivalweer verwacht, ideaal om drie dagen lang van muziek en sfeer te genieten. Festival Dranouter is voorbereid op elk mogelijk weerscenario en draagt comfort hoog in het vaandel. Het terrein beschikt over voldoende overdekte locaties en schuilmogelijkheden zodat bezoekers comfortabel kunnen blijven genieten.
Op elke camping is gratis drinkbaar water voorzien. Daarnaast kunnen bezoekers gratis drinkwater tappen aan de ingang van Park Bazaar en op Nouter Park. Concerttent Chateau is ook uitgerust met extra LED-schermen.
BIJNA VOLLEDIG UITVERKOCHT
De belangstelling voor deze 52ste editie is bijzonder groot. Wie er nog wil bij zijn, kan enkel nog dagtickets voor zondag 9 augustus aankopen. Alle andere tickettypes zijn uitverkocht. Zondag sluit Festival Dranouter af met een sterke affiche, met onder meer The Kooks, ZAZ, HUMO's Comedy Club, De Dolfijntjes, Raymond van het Groenewoud en tal van andere concerten.
www.festivaldranouter.be
Fonnefeesten 2026 - DAG 5 – Wat een intensiteit van Ænima en een afscheid in majeur van Channel Zero
Fonnefeesten 2026
Festivalterrein
Lokeren
2026-08-04
Erik Vandamme
De Lokerse Feestweek was op dinsdag al aan haar vijfde dag toe, halfweg dus. Wij zakten af naar de Fonnefeesten voor lokaal talent Dalver, een Tool 'experience' met Ænima en een afscheid in majeur van Channel Zero. Die laatste verving Stahlzeit, de Rammstein-tributeband annuleerde zijn show door het geldende vuurwerkverbod door de droogte. Het publiek was massaal aanwezig en het werd het een avond voor de geschiedenisboeken.
Dalver (*****) is een Lokerse band die ons vorig jaar op het minifestival Ow Zekers! in De Casino, Sint-Niklaas al omverblies met een mix van post-metal en sfeervolle stoner. Waanzinnige drums en verschroeiende riffs van bas en gitaar vormden de basis van een vernietigende trip als een losgeslagen rollercoaster. Enkel de zalvende krachtige stem van gitarist/zanger Marijn Aper zorgde voor een zucht van verlichting in de duisternis.
Ook hier even overtuigend. Een intense, mystieke sound met beelden op het scherm en die intrigerende vocals zorgde voor kippenvelmomenten. Gewoonweg verbluffend. Een positieve vibe en energie in een donker decor.
De muzikanten zochten het contact met het publiek op en zorgden voor een aangename luchtigheid. Drummer Lennert De Mey was net papa geworden en stond er door niet op het podium, maar wel vooraan in het publiek, waar hij massaal werd geknuffeld.
Dalver staat nog wat in de startblokken in hun muzikale carrière. Een gewonnen thuismatch, de handen gingen moeiteloos op elkaar. Dalver haalde alles uit de kast . Mooi geslaagd optreden.
Het verschil tussen een 'tribute band' en een 'experience' werd door de formatie Ænima (*****) haarfijn uitgewerkt. Waar een tribute band de songs van zijn idolen zo dicht mogelijk probeert te benaderen en er vervolgens een eigen, feestelijke draai aan geeft, is een Tool Experience toch iets helemaal anders. De muziek van Tool is immers geen gemakkelijk stuk muziek.Om die complexe en gelaagde sound overtuigend in klank om te zetten, moet je als muzikant haast over een buitenaardse kracht beschikken.
Hun instrumentatie was gewoonweg magistraal. Vuurwerk mocht er door het geldende verbod dan wel niet worden ontstoken, maar wat een muzikale vuurpijlen uit hun gitaar- en basriffs met oorverdovende drums. En tot slot de onaardse zangpartijen van confronterende diepe, duistere gedachtenkronkels. Het is de muziek van Tool aanvoelen dus. Ænima hoefde als Tool Experience dan ook helemaal niet onder te doen voor het origineel. De intense beelden op het scherm zorgden voor een visuele prikkeling en meerwaarde, die de totaalbeleving alleen maar versterkte.
De set bestond uit 'hits' als “Vicarious”, “Sober”, “Ænema” en “Schism”: nummers die niet alleen bij de doorgewinterde fans, maar ook bij de meer occasionele Tool-liefhebbers bekend in de oren klonken. Met deze aanpak kreeg Ænima het volledige plein muisstil én bracht hen onder een hypnotische headbang. Missie met glans geslaagd!
Bij een afscheidsfeestje horen er hapjes, liters bier en een dansfeestje tot in de vroege uurtjes bij. Channel Zero (*****) is al ruim twee jaar bezig aan een afscheidstournee onder de noemer ‘End of an Era Tour’. In mei stonden ze nog in de HA Concerts in Gent, "Channel Zero maakte vanavond een moedig statement waar veel bands een voorbeeld aan kunnen nemen. Voor fysieke aftakeling of artistieke meningsverschillen blijvende reputatieschade kunnen aanrichten, doet de groep binnenkort zelf het licht uit." , schreven we.
Het laatste woord kwam toen uit de strot van Franky De Smet-Van Damme: "Fucking hell, what a ride it was!" O
p de Fonnefeesten gaf Channel Zero er nog een stevige lap op. Franky, met zijn arm ingepakt, had er duidelijk zin in; de bandleden evenzeer. Vanaf de eerste knaller “Fool’s Parade” gingen alle registers open. Het duurde even voor het publiek echt wakker schoot, maar al gauw ontstonden de eerste moshpits en werd de ene crowdsurfer na de andere op handen gedragen. Diep respect voor de security vooraan, die geen seconde rust werd gegund. Ook Franky sprak zijn oprechte appreciatie voor hen uit.
Channel Zero is een band die keihard uithaalt, en wanneer het publiek volledig meegaat, legt de groep de lat nog een flink stuk hoger. We kregen verbluffend werk als “Succeed or Bleed”, “Heroin” en “No Light (At the End of Their Tunnel)”. Na deze uppercuts kwamen de pletwalsen “Suck My Energy”, “Tales of Worship” tot het helemaal meegebrulde “Help”. Schitterend. De apotheose volgde met de absolute Channel Zero-klassieker “Black Fuel”, hier in een nog wat langere versie.
Op de tonen van AC/DC's “It's a Long Way to the Top (If You Wanna Rock 'n' Roll)” werd deze magistrale set met een laatste knal afgesloten. De passage op de Fonnefeesten was de meest opmerkelijke totnutoe, na al die keren dat ik hen aan het werk zag. Eentje voor de geschiedenisboeken. Een afscheid in majeur!
Franky zette de avond nadien nog verder met een dj-set onder de naam DJ Turbeau. Wij genoten nog even na van die knallende metaldeuntjes, die nazinderden … Mooi!
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 5 – Een muzikale avond vol boodschappen en fijn samenzijn in deze wereld!
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-04
Sien Ranschaert
De aftrap van de avond is voor Aõ met sympathieke frontzangeres Brenda Corijn die de Zuiderse roots van de mama benadrukt als keuze voor hun muziekstijl. Bij het begin bedankte ze het publiek om al zo talrijk aanwezig te zijn op dit uur.
Met het plein halfvol startte ze haar optreden – of je mag zeggen performance - geflankeerd door dansers die het optreden meer diepte en emotie brachten, waanden we ons op een mooie vakantiebestemming.
De eerste nummers waren eerder emo-etherisch, erna volgde het betere slagwerk en kregen we het gevoel in een zuiderse bar te genieten, te chillen , zeker bij deze temperaturen. Liggend op het podium startte ze het nummer “Cada Vez”, waarbij ze duidelijk maakte dat dit er één was om te vluchten tekstueel. Maw het zijn songs met een maatschappijkritische insteek.
Ook met “More” van hun debuut, weten ze het publiek te ontoeren. Het optreden gaat verder met mooie choreografie gecombineerd met een tijdelijk vreemd harig masker. Met het nummer “Talvez” eindigt de mix van fado, indiepop en elektronische invloeden in een positieve vibe, waarmee ze hun nieuwe album ‘Malandr’a mooi in de kijker zetten.
Het veelbeloofde Dressed Like Boys stond als tweede op de mainstage. De organisatie had hoge verwachtingen gelegd door de superlatieven aan te geven van ‘wereldsongs’, ‘allermooiste Belgische plaat’ en ja zowaar Jelle Denturck tot de Leopoldsorde toe te wijzen voor alle moois dat hij maakt en brengt.
De intensiteit hadden we meteen met “My Friend Joseph“ - “Song for Jaouad”, “Lies” en “Pinnacles”. Tijdens de twee “Lies” en “Pinnacles” kreeg hij de menigte aan het bewegen. Dat hij als Queer zich een weg gezocht heeft en een sterke vechter voor queer mensen is, werd erg duidelijk tijdens het optreden, waarbij hij soms net iets teveel opgaat in zijn muziek en het theatrale duwt naar het randje van drama.
Het optreden eindigt met het verhaal van de dierbaarheid in ” Stonewal riots forever”, die net de belangrijkheid als queer-persoon onderstreept, omdat het de grondlegging is voor het mogen en kunnen zeggen wie of wat je bent. Het betoog gaat verder en wordt opgedragen aan voornamelijk de slachtoffers, maar ook aan alle mensen die een band hadden met hen, o.m. bij de laffe daad recent in Berlijn.
Zaz - Als derde van de avond trad de Franse zangeres Isabelle Geffroy, beter bekend als ZAZ aan. Ze charmeerde het plein door ons aan te spreken in de Nederlandse taal.
Het werd al vlug duidelijk dat de meeste toeschouwers toch voor haar naar de Grote Kaai kwamen.
Afwisselend praatte ze de liedjes aan elkaar met op de achtergrond vertaling op het scherm, tegen een camera of rechtstreeks tegen het publiek. Ondersteunend met een boodschap van liefde, van jezelf blijven, blijven dromen met open hart.
Maar ook het optreden voldeed aan de verwachtingen. Zowel de intiemere nummers als haar energiekere wereldsongs kwamen goed aan bij het publiek. Met “On ira », « Mon coeur tu es fou », « Si jamais j'oublie”, “La Fee” en « Je veux” maakte ze een mooie mix van haar optreden. Ze deed de mensen genieten en dansen, met de talrijke ‘Paris’ songs’ en Franse chansons. Schitterend zondermeer van deze amicale dame!
Xavier Rudd - De afsluiter van de avond komt binnen met een knaller, een korte lichtflash zorgt ervoor dat het publiek naar voren gezogen wordt. Dat de man muzikaal is, wordt gedurende zijn optreden almaar duidelijker. Van didgeridoo, gitaar, drum tot banjo en mondharmonica, al dan niet gecombineerd, maakt hij eer en muzikaal festijn van .
Hij staat alleen op het podium, maar maakt de buhne zo vol met zijn ‘kunnen’. Al van bij de start laat hij iedereen bewegen en zorgt voor een ‘instant happiness’. De songs “Storm boys” van het gelijknamige album, “We all deserve to dream” voor alle dromers, tot “Queensland” met de banjo brengt de mensen aan het denken én muzikaal genot. Soms verloor hij het publiek door liedjes te lang instrumentaal uit te melken en de tussenstukken te lang te laten duren.
Gelukkig kan hij bij start van elk nieuw nummer het publiek makkelijk weer op sleeptouw nemen. Na zijn oorsprong te benadrukken met de Australische Aboriginal vlag start hij het nummer “Spirit bird”. Waar de verwachting lag dat hij de avond zou afsluiten met “Follow the sun”, koos hij voor een ander nummer. Maar het idee dat dit nummer als topper zou ingezet worden heeft natuurlijk te maken met het programma ‘Dwars door Vlaanderen’ van Arnout Houben. Na “Follow the sun” had hij een nog mooiere afsluiter in gedachten. De nieuwe release: “Part of life” werd op luid gejuich onthaald door de dames. Zijn relaas dat het als man niet altijd makkelijk is en er voor zorgt dat mannen beter moeten luisteren naar de vrouwen zorgde toch voor de waarheid van de avond.
Het eindigen met de laatste woorden van Jane Goodal ( Brits antropologe) zorgde voor opnieuw voor een mooie boodschap om over na te denken, ‘De wereld is een mooie plaats, we moeten ons best doen om voor onze kinderen ...’
Het plein was goed gevuld op deze avond en het was er één vol met muziek en interessante boodschappen. We leerden vandaag om onszelf te zijn, lief te hebben, liefde is liefde en respect te hebben voor onze wereld. En laat ons eerlijk zijn, is er een mooiere samenvatting van wat de Lokerse Feesten zijn? Een mooie combinatie van muziek en samenzijn, het was me er eentje van zo’n mooie avond!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 – van 31 juli t-m 09 augustus 2026- halverwege
LOKERSE FEESTEN HALVERWEGE
Drukke en sfeervolle dagen, weinig incidenten
De Lokerse Feesten zijn halverwege. Na vijf dagen feest maakt de organisatie de balans op: een drukke, sfeervolle editie tot nu toe, die opvallend rustig verliep op vlak van incidenten. "We kijken terug op een drukke maar bovenal sfeervolle vijf dagen. Qua incidenten was het heel rustig", aldus Steven Latre, woordvoerder van Lokerse Feesten.
Openingsweekend nagenoeg uitverkocht en ook voor komende dagen laatste tickets
Het openingsweekend zette meteen de toon: met popicoon Diana Ross, Pommelien Thijs en een New Wave-avond met onder meer Gary Numan, Soft Cell en The Human League was het nagenoeg overal uitverkocht. Ook voor de komende dagen voorziet de organisatie nog uitverkochte dagen. De dag met Lenny Kravitz is intussen al helemaal uitverkocht, maar ook voor vanavond, met Tom Odell en Oscar and the Wolf, en voor vrijdag, met Suede en Editors, zijn nog maar de allerlaatste tickets beschikbaar. "Snel zijn is de boodschap", klinkt het bij Latre, "Zo stevenen we stilaan af op een recordeditie qua ticketverkoop". Ook de nachtbussen, die dit jaar opnieuw werden ingelegd, kennen een succesvolle editie. De meeste bussen zaten nagenoeg vol. "Ook hier is het een kwestie van op tijd tickets te kopen", aldus Latre.
Livestream al goed voor 30.000 kijkers
Wie er niet bij kan zijn, hoeft niets te missen: concerten zijn nadien te herbekijken via VRT MAX, en wie liever live meekijkt, kan terecht op de livestream via www.lokersefeesten.be. Een hele reeks concerten is nu al beschikbaar. Die livestream mag nu al een succes genoemd worden: in de eerste vijf dagen van het festival telde ze al 30.000 kijkers. "Dat de livestream in amper vijf dagen tijd al 30.000 kijkers optekende, is echt een succes", besluit Latre.
www.lokersefeesten.be
Lokerse Feesten 2026 - DAG 4 - Hoogtepunten uit onverwachte hoek
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-07-03
Erik Vandamme
De Lokerse Feesten mogen terugblikken op een bijzonder geslaagd openingsweekend. Met de komst van Diana Ross op de eerste festivaldag, een ontketende Pommelien Thijs op dag twee en een new-wave dag waarop we als Lokeraars alleen maar trots konden zijn, viel er al heel wat te beleven.
De eerste festivaldag was zo goed als uitverkocht, de twee daaropvolgende avonden waren zelfs volledig uitverkocht.
De vierde festivalavond stond in het teken van folkpunk, of hoe men dat energieke en moeilijk- in-een-hokje-te-plaatsen-genre ook wil noemen. Met Dropkick Murphys en Gogol Bordello stonden er twee klinkende namen op de affiche. Toch waren het achteraf bekeken niet noodzakelijk de twee headliners die het meest indruk maakten. Die eer ging eerder naar de 'vreemde eend in de bijt', Therapy?, en naar enkele acts die op de Club Stage voor de aangenaamste verrassingen van de avond zorgden.
De avond werd op gang getrokken door de Ierse folkband The Mary Wallopers (****), die gebruik maakt van traditionele instrumenten, waaronder een soort doedelzak en harmonica. Met hun lekker opzwepende en aanstekelijke klanken, aangevuld met een troubadourachtige vocale aanpak, zorgde de band op geheel eigen, puur Ierse wijze voor een vermakelijke start van de festivaldag.
Misschien niet meteen muziek die elke punkliefhebber zal aanspreken, maar wie houdt van authentieke Ierse folklore kon bij The Mary Wallopers zeker zijn gading vinden. Vooral wanneer alle traditionele instrumenten samenkwamen, wist het gezelschap ons helemaal te overtuigen.
Van een heel ander kaliber was Waste (*****) op de Club Stage. We ontdekten de band destijds op Humo's Rock Rally en ondertussen heeft het gezelschap een hele weg afgelegd. Een klein minpuntje? De songs lagen soms wat in dezelfde lijn. Toch stoorde dat nauwelijks, want Waste ontketende een nietsontziende wervelstorm en schoot vuurpijlen richting het publiek. Het publiek was wel geïnteresseerd, maar stond opvallend onbeweeglijk toe te kijken.
Nochtans heeft de band die wisselwerking tussen podium en publiek nodig om volledig loos te gaan, iets wat deze keer niet helemaal lukte. Vonden we Waste toen al energiek, dan kunnen we alleen maar vaststellen dat de band nu volwassen is geworden, zonder ook maar iets van die knallende energie te hebben ingeboet. Die energie is alleen maar toegenomen.
Stellen dat Therapy? (****) de vreemde eend in de bijt was op deze festivalavond, is wellicht wat kort door de bocht. De band is al een tijdje op tournee om het dertigjarig bestaan van ‘Troublegum’ (1994) te vieren. Met die plaat wisten ze ons in 2024 in de AB nog compleet omver te blazen, en op de Lokerse Feesten deden ze dat op hun eigen unieke manier nog eens dunnetjes over. ‘Troublegum’ zette Therapy? destijds stevig op de kaart, en deze avond werd nog maar eens duidelijk waarom. De plaat staat vol songs die in het geheugen gegrift staan van een generatie die de jaren negentig aan den lijve heeft meegemaakt.
De band had er duidelijk zin in en duwde vanaf “Stop It You're Killing Me” het gaspedaal volledig in. Ook de Joy Division-cover “Isolation” kwam al vroeg in de set. Therapy? zette die song volledig naar zijn hand, zonder de eigenheid van het origineel uit het oog te verliezen. Op dit knallende en knetterende elan ging de band onverminderd verder. Nauwelijks bekomen van de vuurpijl die “Trigger Inside” was, kregen we met “Brainsaw” en “Femtex” meteen twee nieuwe mokerslagen.
Frontman Andy Cairns zocht voortdurend de interactie met het publiek op. Hij porde het publiek telkens aan: her en der ontstonden stevige moshpits. Therapy? is een band die zich weinig aantrekt van regeltjes, en precies dat siert hen. Een iconisch album integraal spelen, daar hadden ze duidelijk geen behoefte aan. In plaats daarvan kregen we een verrassende versie van “Diane”, die in een veel hoger en sneller tempo werd gebracht. De rauwe kantjes van het nummer, oorspronkelijk van Hüsker Dü, bleven daarbij volledig behouden. De tekst werd bovendien uit volle borst meegebruld, alsof het opnieuw 1994 was.
Maar daarmee was het nog lang niet gedaan. Met onder meer “Die Laughing” en “Nowhere” volgden nog enkele stevige wervelwinden. Twee absolute klassiekers werden zo speels en energiek gebracht dat we volledig overstag gingen.
Therapy? was op de Lokerse Feesten helemaal zichzelf: eigenzinnig, compromisloos, uniek. Zo zien en horen we het graag.
Men had me aangeraden om Madra Salach (*****) zeker eens te gaan bekijken op de Studio Brussel Club Stage. En als die aanbeveling van een kenner komt, dan doen we dat gewoon. Binnen de Ierse traditie wist Madra Salach verrassend veel verschillende deuren open te zetten, en precies dat maakt de band zo bijzonder. Wat folklore, een flinke scheut punk en tonnen energie die alle hoeken van de zaal werd ingestuurd.
De band heeft voorlopig nog maar één album uit, maar lijkt nu al op weg om heel groot te worden. Live maakten ze vooral duidelijk waarom. Intensiteit in het kwadraat, energie in overvloed en vooral: lekker keet schoppen. Het was allemaal aanwezig.
Madra Salach voldeed niet alleen aan de hoge verwachtingen, maar groeide zelfs uit tot dé ontdekking van de hele festivaldag. Wat volgde, was kleurrijk met vele uppercuts.
Een band om in het oog te houden.
Met Gogol Bordello (****) bleven we in die energieke sfeer hangen, al was er - zoals het hoort –een hoekje af . De band staat bekend om zijn wervelende en uitbundige feestjes, waarbij stilstaan haast onmogelijk is. Daar is wel één belangrijke voorwaarde aan verbonden: Gogol Bordello heeft een enthousiast publiek nodig om zelf volledig uit zijn dak te kunnen gaan. Ondertussen werden we verrast door een stevige regenbui. Een groot deel van het publiek zocht dan ook beschutting onder de afdakjes bij de drankstanden of trok naar achteren. Wij wurmden ons daarentegen door de menigte en posteerden ons wat meer naar voren, om gewoon in de regen te dansen. Want op de opzwepende muziek van Gogol Bordello kun je moeilijk stil blijven staan. Vooraan ontstonden al snel verschillende moshpits, waarop de band nog een versnelling hoger schakelde en alle registers opentrok.
Gogol Bordello deed gewoon waar het bijzonder goed in is: een uitbundig feest bouwen en het publiek daarin volledig meesleuren. Niet meer, maar ook niet minder.
Daardoor groeide de band voor ons niet uit tot de meest toonaangevende of verrassende act van de festivaldag, maar de feestelijke sfeer, de regen en de aanstekelijke muziek zorgden er wel voor dat ook wij heerlijk meedansten en volledig uit de bol gingen. Heerlijk zoiets.
We hebben in het verleden al folkpunkfeestjes van Dropkick Murphys (***) meegemaakt waarbij het gerstenat rijkelijk vloeide en het dak er af vloog. Zelfs in openlucht wist de band onvergetelijke feestjes te bouwen waarin punk en folk op een bijzonder aanstekelijke manier samensmolten.
Persoonlijk zag ik hen laatst in 2018, toen Dropkick Murphys op diezelfde Lokerse Feesten stonden. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Het optreden begon nochtans sterk. Met “The Lonesome Boatman” en het sublieme “The Boys Are Back” werd meteen een stevige basis gelegd voor een uitbundig folkpunkfeest. Ook vooraan zat de sfeer goed. Het publiek ging gewillig mee, er ontstonden geregeld moshpits en de band kreeg duidelijk heel wat energie terug vanuit de eerste rijen.
Gaandeweg bleef de set voor ons echter wat te veel voortkabbelen. De politieke boodschappen tussen de nummers door kwamen geregeld terug en haalden naar ons gevoel te vaak de vaart uit het optreden. Niet de inhoud van die boodschappen, maar vooral de manier waarop ze de flow van de set onderbraken, zorgde ervoor dat de opgebouwde drive meermaals wegviel.
Gelukkig waren er sterke en mooie momenten. Zo volgde een bijzonder eerbetoon aan de overleden Sick Of It All-zanger met “One Last Goodbye”, gebracht als 'Tribute to Shane' en samen met The Scratch, die eerder die avond ook op de Club Stage hadden gestaan.
Ook de samenwerking met The Mary Wallopers werkte uitstekend. De samensmelting van de ruwe folkpunk van Dropkick Murphys met de authentieke Ierse folkklanken van hun landgenoten tijdens “Dirty Old Town” en “Bury the Bones” bleek een schot in de roos.
Naar het einde toe volgde met “You'll Never Walk Alone”, “Worker’s Song” en “I'm Shipping Up to Boston” alsnog een stevige reeks publieksfavorieten. Toen vervolgens ook muzikanten van andere bands mee het podium opkwamen, kreeg het optreden eindelijk opnieuw die extra feestelijke dimensie waar we eerder op de avond naar hadden gezocht. Het zorgde voor een passend slot en bewees nog maar eens hoe goed Dropkick Murphys hun publiek kunnen verenigen.
We zetten het feestje voort in de Studio Brussel Club met The Rumjacks (*****), die vanaf de eerste tune, zonder ook maar één keer achterom te kijken, het ultieme folkpunkfeest brachten. De gensters vlogen naar alle hoeken van de zaal en de band deed niet aan te veel 'zever verkopen' tussen de nummers door. Eens het gaspedaal werd ingedrukt, was er gewoonweg geen houden meer aan. The Rumjacks brachten het perfecte folkpunkfeest, met alles erop en eraan, en sloten deze festivaldag alsnog met een knal af.
Opvallend trouwens hoe net de drie bands die we op de Club Stage aan het werk zagen, ons uiteindelijk het meest konden bekoren. The Rumjacks zorgden voor de apotheose die we nodig hadden om strijdvaardig naar huis terug te keren. Klasse!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Sandra Kim bewijst op de Fonnefeesten veel meer te zijn dan een one-hitwonder
Is het scoren van één onvergetelijke hit voor een artiest een vloek of een zegen? Neem nu Sandra Kim (*****). Toen ze in 1986 - tot op heden als enige Belgische artiest - het Eurovisiesongfestival won met “J'aime la vie”, gingen heel wat deuren voor haar open. Maar die enorme doorbraak bleek ergens ook een keerzijde te hebben. Door de jaren heen kregen we vaak de indruk dat Sandra Kim door slimme marketing in een bepaalde richting werd geduwd, waardoor ze zich als artieste misschien niet altijd volledig kon ontplooien. Een indruk uiteraard, want helemaal zeker kunnen we daar niet van zijn.
Wat we wel zeker weten, is dat Sandra Kim veel meer in haar mars heeft dan het grote publiek soms lijkt te beseffen. Dat bewees ze onder meer onlangs nog in 'The Masked Singer', maar vooral ook tijdens haar optreden op de Fonnefeesten.
Persoonlijk beschouwen we haar als een van de weinige Belgische artiesten die over beide landsgrenzen heen een breed publiek wist te bereiken. Met een stem en uitstraling die schakelen tussen chanson, soul en pop, bezit ze een veelzijdigheid die veel meer aandacht verdient dan ze doorheen de jaren vaak heeft gekregen.
Op de Fonnefeesten nam Sandra Kim de plaats in van Isabelle A, die haar tour wegens een borstkankerdiagnose moest annuleren. Geen eenvoudige opdracht, maar Sandra Kim voldeed aan de hooggespannen verwachtingen. Vanaf de eerste noot wist ze haar publiek op een innemende manier te grijpen. Met eigen nummers en enkele knappe covers kreeg ze al snel de handen op elkaar.
De beminnelijke Sandra Kim ontpopte zich bovendien tot een rasechte entertainer die, zonder ook maar één moment diva-allures te tonen, haar publiek met veel warmte, liefde en speelsheid wist te bespelen. Ze sprak vol lof over haar bandleden en liet de aanwezigen lachen, meezingen en dansen. Meermaals zorgde haar krachtige en doorleefde stem voor kippenvel en zelfs een weggepinkte traan, terwijl op andere momenten de dansspieren werden aangesproken.
Ook haar respect voor collega-artiesten viel op. Sandra Kim sprak uitgebreid haar bewondering uit voor Isabelle A en wenste haar een spoedig herstel toe. Die warme steun en dat oprechte respect voor een collega leverden haar van onze kant alvast een extra pluim.
Bij de hoge temperaturen, waarbij een groot deel van het publiek een plekje in de schaduw opzocht, was het niet vanzelfsprekend om iedereen meteen mee te krijgen. Sandra Kim moest het gaspedaal stevig indrukken en had het aanvankelijk wat moeilijk om alle aanwezigen volledig mee te krijgen.
Maar dankzij haar spontane uitstraling en een gevarieerde performance, die zweefde tussen pop, soul en chanson, kreeg ze het plein uiteindelijk helemaal mee. Iedereen was mee met “J’aime la vie”, dat ze met zichtbaar veel liefde en gedrevenheid bracht. Maar net op dat moment werd ook duidelijk dat die wereldhit slechts één hoofdstuk vormt in een veel rijker en veelzijdiger verhaal.
Tijdens een wervelende finale, opnieuw voorzien van een mooie ode aan Isabelle A, liet Sandra Kim het plein dansen in de brandende zon.
Met een optreden dat het leven vierde, bewees Sandra Kim wat we eigenlijk al jaren wisten: ze is veel, veel meer dan de zangeres van “J'aime la vie”. Het is alleen jammer dat een groot deel van het publiek die veelzijdigheid nog altijd te weinig lijkt te zien.
Op de Fonnefeesten toonde Sandra Kim echter met verve dat ze veel meer is dan een 'one-hitwonder'. Wat volgde, was anderhalf uur puur genieten.
Pics homepag @Isabel Van Oosthuyse
Organisatie: Fonnefeesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 3 - Veel meer dan een nostalgie trip voor zwartzakken
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-02
Erik Vandamme
Een thematische new-wave dag organiseren, blijkt een schot in de roos. De generatie die de jaren tachtig bewust meemaakte, bestaat vandaag uit veertigers, vijftigers en zestigers: mensen die doorgaans nog actief concerten bezoeken en graag nog eens terugkeren naar de muziek van hun jonge jaren.
Ook de Lokerse Feesten spelen al enkele jaren succesvol in op die kaart. In 2024 mocht Front 242 er zijn afscheid vieren en vorig jaar stonden de Pet Shop Boys op de Grote Kaai.
Dit jaar was er een volledige festivaldag voor de liefhebbers van new wave, postpunk en industrial.
Op papier zag de affiche er met Midge Ure, Gavin Friday, Gary Numan, The Human League en Soft Cell al bijzonder indrukwekkend uit. Maar wat volgde, bleek uiteindelijk veel meer dan een nostalgietrip voor zwartzakken.
We pikten nog iets mee van Vive La Fête (****). De ogenschijnlijke weerspannigheid tussen Danny Mommens en Els Pynoo blijft echter even oog- als oorstrelend. Terwijl Danny ogenschijnlijk achteloos op zijn gitaar speelt en het publiek nauwelijks aankijkt, trekt Els haar keelgat open en huppelt ze als een spring-in-t-veld uitgelaten over het podium. De kruisbestuiving tussen beide persoonlijkheden blijft, zelfs na al die jaren, zo uniek dat je haast zou vergeten dat er naast hen nog enkele andere topmuzikanten op het podium staan.
Vive La Fête deed in Lokeren vooral waar de band al jaren bijzonder goed in is: een wervelend dansfeestje op gang trekken, met een mysterieus, licht duister hoekje eraan. Ook in de blakende zon werkte de formule aanstekelijk op de dansspieren.
Setlist: Tokyo // Schwarzkopf // Machine Sublime // Touche Pas // Mots Bleus o Liberté // La Vérité // AC // Jaloux // Nuit Blanche // Maquillage // Noir Désir // Attaque
Midge Ure (*****) was een van de artiesten op de affiche naar wie we het meest uitkeken, niet in het minst omdat we altijd grote fans van Ultravox zijn geweest. Uiteraard is Midge Ure solo geen Ultravox, maar op het podium van de Lokerse Feesten wist hij wel diezelfde unieke sfeer op te roepen. We werden volledig meegesleurd. De set bestond bijna uitsluitend uit songs van Ultravox. Midge Ure zocht voortdurend contact met zijn publiek. “Passing Strangers”, “If I Was” en “I Remember (Death in the Afternoon)” deden ons langzaam terugglijden naar vroeger, terwijl we tegelijk met beide voeten in het nu bleven staan.
De inmiddels 72-jarige zanger bleek vocaal niet meer zo sterk als vroeger. Vooral tijdens “Vienna”, nochtans nog steeds met dezelfde geestdrift en magie gebracht, viel hetop. Ure vertolkte zijn songs erg emotioneel en vanuit het buikgevoel, wat erg mooi was.
De oprechte beleving gaf de nummers extra zeggingskracht. Op het verbluffende “Dancing With Tears in My Eyes” stonden we letterlijk met tranen in de ogen te dansen: een onvergetelijk kippenvelmoment. Eerder had “Fade to Grey” van Visage al voor een uitbundig dansfeestje gezorgd. Midge Ure wist algemeen ook een hele reeks intense, emotionele momenten op te roepen. Magie in volle zon!
Setlist: Passing Strangers (Ultravox) // If I Was // I Remember (Death in the Afternoon) (Ultravox) // Monster // Vienna (Ultravox) // All Stood Still (Ultravox) // The Voice (Ultravox) // Fade to Grey (Visage) // Love's Great Adventure // Dancing With Tears in My Eyes (Ultravox) // Hymn (Ultravox)
The Virgin Prunes hebben we nooit live gezien, maar de band behoort wel tot die artiesten die een belangrijke invloed had op onze muzikale smaak. Door hen zochten we vaker de donkere en rauwe kant op van de new wave. Geen Virgin Prunes op de Lokerse Feesten dus, wel Gavin Friday (***). Een bevreemdende uitstraling én zijn gezicht vol glitters, leek hij haast een zonsverduistering over de Grote Kaai te brengen. Een sterke groep muzikanten begeleidde hem. Hij wist de aandacht naar zich toe te trekken. Vooral de gitariste viel daarbij op: haar fluwelen stem wist ons te betoveren.
Gavin Friday zelf zit ergens tussen het muzikale pad van kitsch en duisternis, die de fantasie voortdurend prikkelt. Vooral tijdens het begin van de set had die aanpak een aangename invloed op ons gemoed. De hardere nummers, zoals “Lovesubzero”, wist ons het meest te bekoren. Gaandeweg begon de aandacht echter wat te verslappen. Maar we kregen een wervelende finale, met onder meer “Baby Turns Blue” en “Caurcasion walk”, net van de Virgin Prunes, die voor vuurwerk zorgde.
Gavin Friday bracht een set die ongetwijfeld een deel van het publiek wist te bekoren, maar in z’n geheel klonk het wat wisselvallig.
Setlist: Theme for Thought (Virgin Prunes - eerste deel) // Lovesubzero // Ecce Homo // The Church of Love // Dolls // Baby Turns Blue (Virgin Prunes) // Caucasian Walk (Virgin Prunes) // King of Trash // Cabarotica // Angel
Na het overlijden van zijn kompaan Dave Ball in oktober 2025 dachten we Soft Cell nooit meer live te zullen zien. Tot Marc Almond besliste om toch onder de naam Soft Cell (****) op te treden. Met “Memorabilia” en “Danceteria” werd al snel duidelijk dat deze set vooral rond Marc Almond zou draaien. Meer nog: we misten de unieke inbreng van Dave Ball enorm, ondanks het feit dat de overige muzikanten zeker een puike inbreng hadden. Op “Monoculture” ging het plots mis en werd de song voortijdig afgebroken. Het aanstekelijke “Purple Zone” werd ingezet en bracht de vaart opnieuw in de set.
Al bij al werd het optreden op de Lokerse Feesten vooral een nostalgietrip voor de fans van het eerste uur. Wie vooraf geen grote fan was, bleef vermoedelijk wat op zijn honger zitten. Wij lieten ons echter graag meevoeren naar het verleden. Songs als “Torch”, “Bedsitter” en “Out Come the Freaks” ademen de sfeer van de jaren tachtig haast letterlijk uit en zorgden voor heel wat herkenning.
De set ging naar de finale van een “Tainted Love” uiteraard de verwachte apotheose.
We kregen hier niet een perfect optreden. Door het overlijden van Dave Ball is Soft Cell als duo gehalveerd en lijkt ook een deel van de oorspronkelijke magie verdwenen. Maar de nostalgische reis naar het verleden deed, ondanks alles, veel deugd.
Setlist: Memorabilia / Danceteria // A Man Could Get Lost // Monoculture (afgebroken) // Purple Zone // In Heaven (When I Dance With You) // Torch // Nostalgia Machine // Bedsitter // Out Come the Freaks // Soul Inside // Heat // Say Hello, Wave Goodbye // Tainted Love / Where Did Our Love Go // Sex Dwarf
Het contrast met Luc Van Acker (*****) in de Club kon nauwelijks groter zijn. Waar we voordien nog door de nostalgie werden meegesleurd, belandden we hier plots in een haast apocalyptische totaalbelevin, door messcherpe beats, een demonische sound die doorheen de zaal kliefde en de grauwe brabbelende zegvocals van Luc Van Acker en zijn zangeres - naar verluidt zijn dochter (de appel valt duidelijk niet ver van de boom). We werden meegesleurd in een verstikkende, duistere sfeer. De temperatuur steeg tot het kookpunt hier. Wat een intense, hypnotiserende muzikale gewaarwording. We ondergingen de muziek en dansten op de vurige beats. Wat een oplawaai. Een helse trip zondermeer.
De lange gang naar de uitgang voelde na dat optreden bevreemdend mooi aan, alsof er ergens een lichtje begon te branden aan het einde van die donkere tunnel. Onderweg genoten we nog van een fijne babbel en een Desperados-biertje, om tot slot opnieuw de Main Stage op te zoeken. Daar bleek echter geen doorkomen meer aan: we moesten noodgedwongen achteraan postvatten.
En wat bleek? Gary Numan (*****) bleef met zijn rauwe klanken en verbrijzelende vocals deels in hetzelfde donkere vaarwater vertoeven als Luc Van Acker. Al kwam er bij Numan een meer lichtvoetige, elektronische aanpak om de hoek kijken. Volgens sommigen zat het geluid niet helemaal goed, maar qua sfeerbeleving wist Gary Numan ons moeiteloos te overtuigen. Duistere krachttoeren op “Metal” en “The Chosen” deden ons naar adem happen, terwijl “The Gift” opnieuw voor een intens kippenvelmoment zorgde.
Veel woorden maakte Gary Numan er niet aan vuil. Samen met zijn uitstekende band liet hij de pompende, meedogenloze sound voor zich spreken. Wat een mokerslagen op een “Down in the Park”, “Pure” en het verbluffende “Cars”, dat voor een eerste echte apotheose zorgde.
In snelvaart bleef Gary Numan onverminderd doorgaan, via “Love Hurt Bleed” naar de onvermijdelijke afsluiter “Are Friends Electric?”. Sterk hoedanook!
Setlist: Halo // Metal // The Chosen // I Am Dust // The Gift // Down in the Park (Tubeway Army) // Pure // Cars // My Name Is Ruin // Love Hurt Bleed // Are "Friends" Electric? (Tubeway Army)
Tijd voor iconen binnen de industrial in de Club. Cabaret Voltaire (****) mag worden beschouwd als een van de pioniers die tot op de dag van vandaag een duidelijke invloed uitoefenen op deze stijl. De Club was terecht bomvol. We spraken zelfs enkele fans die bewust een Clubticket hadden gekocht om Cabaret Voltaire live aan het werk te kunnen zien. Cabaret Voltaire tekenden voor een rave door opzwepende industrialsounds. Songs als “24/24”, “The Set Up” en “Seconds Too Late” werden door de dansende menigte enthousiast onthaald. “Nag Nag Nag” is er dan eentje die door een breder publiek werd gedragen. Een rauw industrialfeestje kregen we. Heerlijk.
Setlist: 24/24 // Why Kill Time (When You Can Kill Yourself) // The Set Up // Landslide // Seconds Too Late // Crackdown // Spies in the Wires // Just Fascination // Taxi Music // Yashar // Sex Money Freaks // Easy Life // Do Right // Nag Nag Nag // Sensoria
Om de dag af te sluiten, stonden we plots op een popconcert. Een contrast tav de vorige acts met The Human League (****) op de Main Stage. Na al die donkere, grauwe sets klonk de aanstekelijke synthpop van de Britse band opvallend lichtvoetig, braaf. Het lag echter allerminst aan de prestatie van de groep zelf. Integendeel. De songs werden speels gebracht, wat zorgde voor meer dan zomaar een jukeboxoptreden. “Mirror Man” was al een eerste voltreffer. Met meezingers als “The Lebanon”, “Human” en uiteraard “Don't You Want Me” ontpopte The Human League zich tot een van de meest toegankelijke acts van de dag. En met zoveel liefde, warmte en speelsheid. Iedereen hield ervan.
Met “Being Boiled” in de bisronde en “Together in Electric Dreams” werden we letterlijk uitgewuifd. The Human League bracht kleur in de duistere sound van de new-wave. Een nostalgische, aanstekelijke popformule die nog steeds werkt.
Setlist: The Sound of the Crowd // Mirror Man // The Things That Dreams Are Made Of // Heart Like a Wheel // Louise // Seconds // The Lebanon // One Man in My Heart // Human // Love Action (I Believe in Love) // Tell Me When // (Keep Feeling) Fascination // Don't You Want Me
Encore: Being Boiled // Together in Electric Dreams (Philip Oakey & Giorgio Moroder-cover)
Na een meer dan geslaagde dag vol new wave, postpunk en industrial verlieten we de Grote Kaai met de brede glimlach.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 2 - Een popavond met vele gezichten, bekroond door Pommelien Thijs
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-08-01
Amber Vandamme
De tweede festivalavond op de Grote Kaai stond volledig in het teken van de hedendaagse popmuziek. Met Bente, Roxy Dekker, Holly Humberstone, Pommelien Thijs en Used koos de organisatie voor een affiche die moeiteloos schakelde tussen gevoelige luisterliedjes, radiovriendelijke pop en een stevige portie elektronische energie.
Een combinatie die zorgde voor een gevarieerde festivalavond.
Bente mocht de avond op gang trekken en deed dat zonder grote gebaren. Haar songs kregen alle ruimte om te ademen en vonden langzaam maar zeker hun weg naar een publiek dat nog volop toestroomde. De eerste rijen reageerden zichtbaar enthousiast, terwijl verder op het terrein de festivalmodus stilaan werd ingezet.
Een sobere maar verzorgde opener die meteen de toon zette voor wat nog zou volgen.
Met Roxy Dekker veranderde de sfeer meteen. Het podium was rijkelijk in roze aangekleed, terwijl zij zelf voor een blauwe outfit koos. Haar frisse popnummers en losse podiumprésence zorgden vrijwel onmiddellijk voor beweging op het terrein. Er werd uitbundig meegezongen en gedanst, vooral door de jongere festivalgangers.
De productie gaf de show extra cachet: krachtige rookpluimen en goed getimede vuur- en pyrotechnische effecten versterkten de climaxen van verschillende nummers zonder de aandacht van de muziek weg te nemen.
Muzikaal bleef haar set toegankelijk, maar de combinatie van energie, showelementen en publieksinteractie maakte van haar optreden een van de opvallendste momenten van de vooravond.
Wel werd het nummer “Huisfeestje” door de fans gemist in de setlist. Tussen alle (feest) hits door bracht ze ook één breekbaarder nummer, waarbij ze aangaf dat ze lang had getwijfeld omdat haar set vooral een feestje moest zijn, maar dat ze toch ook ruimte wilde maken voor een rustiger moment. Die keuze kon het publiek duidelijk smaken.
Holly Humberstone bracht vervolgens rust in de programmatie. Haar breekbare stem en sfeervolle indiepop vormden een welkom contrast na de uitgelaten pop van haar voorgangster. Zonder overdreven showelementen wist ze de aandacht vast te houden. Het publiek luisterde aandachtig en gaf haar nummers de stilte die ze verdienden. Haar optreden zorgde voor een mooi evenwicht binnen de gevarieerde affiche.
Pommelien Thijs bewees daarna waarom ze momenteel een van de grootste Belgische liveacts is. Nog voor de eerste noot weerklonk, hing er een voelbare spanning op de Grote Kaai. Ondanks een set van anderhalf uur voelde het voor veel fans nog steeds te kort aan, zeker omdat enkele populaire hits zoals “Roekeloos”, “Mensen zoals jij” en “Kleine tornado” niet in de setlist waren opgenomen.
Haar set werd ondersteund door een verzorgde visuele productie, waarbij de videoschermen en de achterwand van het podium de korte, treffende boodschappen ondersteunden met beelden over omstreden personen, maar ook over, ‘Cassandra’, waardoor het publiek nu ook kennismaakte met het verhaal achter haar verschijning.
Deze visuele elementen gaven de nummers extra lading en zorgden ervoor dat muziek en beeld mooi in elkaar overvloeiden.
In combinatie met een sterke liveband, een zelfverzekerde podiumprésence en een publiek dat haast elk nummer woord voor woord meezong, groeide haar optreden uit tot één van de hoogtepunten van de avond.
Alle nummers uit haar repertoire lijken eigenlijk een plaats te verdienen in elke set, wat de keuze voor de setlist allesbehalve eenvoudig maakt.
Alsof iemand vervolgens een schakelaar omdraaide, nam Used de Grote Kaai over. De Belgische drum-and-bassproducer joeg het tempo onmiddellijk de hoogte in. Zware bassen, strakke beats en een energieke productie zorgden ervoor dat het terrein veranderde in één grote dansvloer.
De technische productie kwam hier volledig tot zijn recht: ondanks het hoge tempo bleef het geluid krachtig en helder.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2026 - DAG 1 - Een niet te stoppen hitmachine die generaties verbindt
Lokerse Feesten 2026
Grote Kaai
Lokeren
2026-07-31
Erik Vandamme
Sommige artiesten hoeven niet meer te bewijzen dat ze levende legendes zijn. Diana Ross deed dat op de Lokerse Feesten ook niet. Met een indrukwekkende reeks Supremes-klassiekers en solohits, een warm en persoonlijk moment met haar dochter Rhonda Ross Kendrick en een afsluitende 'Thank You' bewees de 82-jarige wereldster dat haar muziek nog altijd moeiteloos generaties weet te verbinden. Daarbij stond ze allerminst alleen. Geflankeerd door vier blazers, een pianist, een violiste, een percussionist, een drummer en vier achtergrondzangers bracht Diana Ross een indrukwekkend totaalspektakel waarin Motown-erfgoed, soul, pop en pure entertainment samensmolten.
De lat lag daarmee meteen bijzonder hoog voor de rest van de avond.
Axelle Red (****) behoort al jarenlang tot de absolute top van de Belgische muziekscene. Niet alleen door haar indrukwekkende reeks hits, maar vooral door de veelzijdigheid waarmee ze soul, pop, funk en dansbare ritmes verweeft met de warme, emotionele uitstraling van de Franse chanson.
Die eigenzinnige kruisbestuiving maakt haar tot een unieke artieste binnen het rijke Belgische muzieklandschap en verklaart meteen waarom ze al decennialang een bijzonder breed publiek weet te bekoren.
De ondertussen 58 jaar jonge artieste zou dit jaar, na acht jaar stilte, een nieuw album uitbrengen. Of ze op de Lokerse Feesten al een tipje van de sluier zou oplichten, vroegen we ons vooraf luidop af. Een afdoend antwoord op die vraag kregen we niet meteen.
Axelle Red had er wél duidelijk zin in en porde haar publiek, na een instrumentale intro, vanaf de eerste tune aan.
Opvallend was ook hoe haar uitstekende band de muziek naar een bijzonder hoog niveau tilde, zonder daarbij afbreuk te doen aan de sterke inbreng van Axelle zelf. Integendeel: ze ontpopte zich tot de perfecte gastvrouw, zocht voortdurend contact met haar publiek en stond zichtbaar vol geestdrift op het podium.
Fijne, sfeervolle ballads wisselden af met lekker opzwepende kleppers die de dansspieren stevig aan het werk zetten. “Elle danse seule”, “Rester femme”, “Who's Gonna Help You” en “Rouge ardent” waren enkele hoogtepunten binnen haar gevarieerde, wervelende set. Uiteraard mocht ook de absolute tophit “Sensualité” niet ontbreken.
Axelle Red bleek zonder meer de perfecte opener van de eerste festivaldag. Met haar warme uitstraling, sterke band en de brede, aanstekelijke aanpak wist ze het publiek meteen in de juiste festivalstemming te brengen.
Mijn buurman vroeg vooraf: "Wie is Craig David?" We moesten het zelf ook even opzoeken. Craig David (***½) is een Britse legende binnen de R&B- en garagescene, die begin jaren 2000 mee een revolutie teweegbracht in de Britse muziekwereld. Zijn debuutalbum ‘Born to Do It’ groeide uit tot een van de snelst verkopende debuutalbums uit de geschiedenis van de Britse hitlijsten.
Meer dan twee decennia later heeft Craig David zijn status als een van de succesvolste en meest geliefde Britse artiesten nog steeds weten te behouden.
Met enkel een laptop, zijn stem en flitsende beelden op de achtergrond kregen we een opzwepend dansfeest voorgeschoteld, waarbij vooral de R&B-liefhebbers ruimschoots aan hun trekken kwamen.
Craig David bracht niet alleen eigen nummers, maar haalde ook geregeld covers boven. Vooral daarmee kreeg hij de handen op elkaar. En daar knelde het schoentje toch een beetje: zijn eigen repertoire kwam daardoor minder nadrukkelijk naar voren.
Na een wat te lang uitgesponnen middenstuk leek Craig David af te stevenen op een degelijke, maar weinig beklijvende set. In de wervelende finale herpakte hij zich echter overtuigend. Met onder meer “Insomnia”, de Destiny's Child-klassieker “Bills, Bills, Bills” en Beyoncé's “Break My Soul” kreeg hij het publiek alsnog volledig mee. Die sterke eindsprint tilde het optreden uiteindelijk naar een hoger niveau en zorgde ervoor dat Craig David op de valreep toch nog wist te overtuigen.. Zo noemt men dat wellicht: in de slotminuten de match beslissen.
En daar lag meteen het grote verschil met Diana Ross (****½). Zij greep haar publiek vanaf de eerste minuut bij het nekvel, bleef gedurende de volledige set op hetzelfde hoge niveau presteren en liet pas los na het allerlaatste nummer.
Aanvankelijk kregen we ongeveer tien minuten lang beelden te zien die een overzicht boden van haar indrukwekkende carrière. Daarna zorgden haar muzikanten met een sprankelende intro voor de perfecte opmaat. Meteen werd duidelijk dat zij veel meer te bieden hadden dan louter ondersteuning. Hun sterke en energieke inbreng tilde het volledige concert naar een nog hoger niveau. Ook de achtergrondzang speelde daarbij een belangrijke rol. Die bracht kleur en kracht toe aan de songs en ondersteunde Diana Ross subtiel tijdens de hogere passages. Zonder ook maar iets af te doen aan haar eigen prestatie, zorgde die sterke muzikale omkadering ervoor dat het volledige concert nog meer glans kreeg.
Uiteraard trok Diana Ross op diva-iaanse wijze alle aandacht naar zich toe. Opvallend was hoe goed ze, op haar hoge leeftijd, nog steeds bij stem was. Diana Ross bleef onmiskenbaar het stralende middelpunt: een geboren performer die op haar 82ste nog altijd met vitaliteit, speelsheid en charisma een groot festivalpubliek wist te begeesteren.
In verschillende opvallende outfits schitterde Diana Ross bovendien als de ultieme podium artieste. Van routine was geen sprake. Speels probeerde ze haar publiek én haar medemuzikanten aan het dansen te krijgen op Supremes-klassiekers als “Baby Love”, “You Can't Hurry Love”, “Come See About Me” en “Stop! In the Name of Love”. Tijdloze songs die al meer dan zestig jaar generaties pop- en soulfans aan het dansen en meezingen krijgen. Het publiek bleef aanvankelijk eerder rustig en echte uitbundige dansfeestjes ontstonden niet meteen. Toch had Diana Ross iedereen mee in haar muzikaal verhaal.
Was het tijd om even op adem te komen? Daar dacht Diana Ross duidelijk anders over. Van “The Boss” tot “Take Me Higher” bleef het muzikaal spannend en boeiend. De ene muzikale vuurpijl en adrenalinekick volgde de andere op.
Een van de allermooiste momenten volgde toen Diana samen met haar dochter Rhonda Ross Kendrick het prachtige “Count on Me” bracht. Hier viel vooral de bijzondere stem van Rhonda op. De appel valt duidelijk niet ver van de boom. Met “Ain't No Mountain High Enough” en “I Will Survive” volgden vervolgens twee absolute hoogtepunten, waarna Diana Ross tijdens de bis nog “Freedom” en het warme “Thank You” bovenhaalde. Dat laatste nummer vormde de perfecte, persoonlijke afsluiter van een optreden waarin een levende legende net verschillende generaties wist te verbinden.
“Ain't No Mountain High Enough” vat eigenlijk perfect samen hoe dit volledige optreden in elkaar stak. Diana Ross is een van die levende legendes die schijnbaar met de vingers in de neus iedereen rond haar vinger kan winden, zonder daar veel moeite voor te moeten doen. Maar onderschat deze kranige tachtiger niet: met dezelfde vitaliteit en speelsheid als tijdens haar hoogdagen in de jaren zestig, straalt ze nog altijd een aanstekelijke energie uit.
Het resultaat was een dampend feest waarin niet alleen verschillende generaties, maar ook verleden, heden en toekomst op een haast vanzelfsprekende manier met elkaar werden verbonden. E
en niet te stoppen hitmachine die bewijst dat echte klasse geen houdbaarheidsdatum kent.
Setlist: Overture // I'm Coming Out // More Today Than Yesterday (Spiral Starecase cover)// Baby Love (The Supremes song) // You Can't Hurry Love (The Supremes song) //Come See About Me (The Supremes song) // Stop! In the Name of Love (The Supremes song) // The Boss // Chain Reaction // Tomorrow // Reach Out and Touch (Somebody's Hand) // Upside Down // Love Hangover // Take Me Higher // Ease on Down the Road (Diana Ross and Michael Jackson song) // Count on Me // If the World Just Danced // Why Do Fools Fall in Love (Frankie Lymon & The Teenagers cover) // Ain't No Mountain High Enough (Ashford & Simpson cover) // I Will Survive (Gloria Gaynor cover) // Encore: Freedom // Thank You
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10061-lokerse-feesten-2026?ltemid=0
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Cactus Club, Brugge - concerts
2026
Rooftop street food, van 04 juli term 30 aug 2026
31-07 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Tje
Brugge Centraal Open Air van 05 augustus t-m 13 augustus 2026 @De Burg
05-08 Raymond V/H Groenewoud
06/08 Tom McRae
07-08 Kraantje Pappie, ’t Hof van commerce, S10, NAFT, Blu samu
12/08 Emmy d’Arc
13/08 Alfa mist
07/08 Benenwerk
14/08 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Fenne Kuppens (Whispering sons)
03/09 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Abel Ghekiere
18-09 Humo’s rock rally 2026, voorronde W-Vlaanderen
22-09 John Carroll Kirby (ism Kaap)
23-09 Cory Hanson (new date)
24-09 Fisher-Z (ism Stricto Tempo)
27-09 Sergeant, Klein Volk
06-10 Berre
07-10 Ploegendienst
10-10 Benenwerk indoor - classix edition
11-10 Bizkit Park (Org: Show-Time.be)
12-10 Fat White Family
13/10 The Lemoheads
14-10 Spain plays ‘the blue moods of Spain’, Stadsschouwburg, Brugge (ism CC Brugge)
15-10 High Hi
18-10 Devotchka, Sons of town hall (ism Stricto Tempo)
24-10 Teenage Fanclub
25-10 Bruges is doomed: Wolves in the throne room, Worm, Final dose
27-10 Breaking waves: Personal Trainer, Spike Fuck
28-10 Kirk Fletcher (ism Stricto Tempo)
30-10 St. Paul & The Broken Bones
29-10 Zap mama + K.Zia
04/11 Tsar B
05-11 Portland
07-11 De Staat, Hiqpy
10-11 Spike and the gimme gimmes (ism MCLX)
10-11-Breaking waves: Coh3 (Soyuz)
11-11 Joan as police woman, 20 Y ‘real life’
13-11 Surprise (ism Stricto Tempo)
19 + 20-11 Ao
21-11 Nubiyan Twist (ism CC Brugge)
22-11 Luka Bloom @Stadsschouwburg (ism Cultuurcentrum Brugge)
24/11 Breaking waves: Shaking Hand
25/11 Patches
26-11 Jah Wobble plays ‘metal box rebuilt in dub’
02-12 Lézard
07-12-Breaking waves: The Tubs
13-12 Duyster. festival: Sophia, Jake, Xerxes Fussell, Camille Camille, …
2027
24-02 Ila
27-02 The Reytons
27-03 Pokey Lavarge
21-04 Oko Yono, we are stardust, we are golden, the women of the 60s and 70s (ism CC Brugge) (new date)
INFOS
Sound Track
Cactus draait op zonne-energie (en iedereen kan mee investeren)
Poppunt, Clubcircuit vzw, Ancienne Belgique, Formaat en de Brusselse Jeugdhuizen, Cactus Muziekcentrum, Het Depot, Muziekodroom, muziekclub N9, Trix, De Casino, Democrazy, De Zwerver, Het Entrepot, Nosta, Wilde Westen en 4AD presenteren Sound Track, een live- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie! Met Sound Track, als opvolger van Westtalent, gaan we op zoek naar de sound van onze regio! Je hebt muzikaal talent en je staat te trappelen om je te laten begeleiden naar een roemrijke carrière? Inschrijven is de boodschap!
Meer weten? www.sound-track.be
Too many keys: gloednieuw pianofestival (ism Concertgebouw Brugge) – info zie site
Cactusfestival www.cactusfestival.be
Moods!
Benenwerk
In augustus wordt de Brugse binnenstad opnieuw omgetoverd tot één grote dansvloer tijdens de editie van Benenwerk 'Ballroom Brugeoise'. Op verschillende podia kan het publiek een hele avond proeven van een uitgebreid aanbod aan dansstijlen en dat volledig gratis. Het evenement is door de jaren heen dan ook uitgegroeid tot een vaste waarde.
Brugge Centraal Open Air van 05 augustus t-m 13 augustus 2026
https://www.cactusmusic.be
Kobe Gregoir (FinFactor Jazz Damme) - We willen geen pop-jazzfestival worden, maar vooral een duurzaam jazz festival blijven
We citeren: “Midden in het schilderachtige decor van Damme ontpopt FinFactor Jazz Damme zich als een uniek baken voor de jazzliefhebber. Dit tweedaagse festival brengt niet alleen gevestigde namen en internationale grootheden samen, maar biedt ook een podium aan de nieuwe generatie muzikanten die de grenzen van het genre verkennen. In een sfeer die even intiem als meeslepend is, wordt het publiek meegezogen in een muzikale ontdekkingsreis vol onvoorspelbare wendingen en grensverleggende improvisaties.
FinFactor Jazz Damme is een initiatief van vzw22, een organisatie met een passie voor jazz en een missie om muziek van topniveau naar Damme te brengen.
Meer dan een festival, is het een ontmoeting tussen traditie en vernieuwing, tussen musici en publiek, tussen jazz en de tijdloze schoonheid van Damme zelf.”
Vorige zomer waren we één dag aanwezig, en waren we onder de indruk van de intieme sfeer die er heerste.
Ons verslag https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/99843-finfactor-jazz-damme-2025-tussen-vernieuwing-en-traditie
Naar aanleiding van de editie van 2026, de vijfde intussen , hadden we een fijne babbel met bezieler en mede organisator Kobe Gregoir.
Band Kobe Gregoir Group ft. Daniëlle Zawadi - Een confronterende inkijk in woord en klank
Even terug naar het begin. Hoe is FinFactor Jazz Damme ontstaan en wat was vijf jaar geleden de drijfveer om het festival op te starten?
Het begon eigenlijk met kleinschalige jazzconcerten die we in Brugge organiseerden onder de naam Izzy Jazz Club. Jazz kwam daar toen niet zo vaak aan bod, terwijl we merkten dat er wel degelijk een publiek voor was. Die concerten waren succesvol en brachten ons op het idee om een volwaardig jazzfestival op te starten. In Brugge heb je wel een winterfestival in het Concertgebouw, maar we wilden jazz ook een plek geven in de zomer en in openlucht. Zo is FinFactor Jazz Damme ontstaan. We wilden het beperkte aanbod aanvullen, en ik denk dat we daar ondertussen behoorlijk in geslaagd zijn.
Is het beperkte jazzaanbod iets wat je alleen in Brugge ziet, of is dat volgens jou een breder West-Vlaams verhaal?
Er gebeurt eigenlijk heel veel in West-Vlaanderen. Denk maar aan Cactus Festival in Brugge, Campo Solar in Damme of de vele buurtfeesten. Mensen komen dus zeker buiten voor cultuur en muziek. Alleen merk je dat jazz daar nog altijd een kleinere plaats inneemt.
België telt heel wat jazzfestivals. Jazz leeft, en ook bij de jeugd. Heb je er een verklaring voor van die ommekeer?
Dat heeft veel te maken met het onderwijs. Vroeger lag de focus in muziekscholen en academies bijna uitsluitend op klassieke muziek. Vandaag kunnen jongeren er ook jazz en pop studeren. Daardoor maken ze veel vroeger kennis met het genre en groeien ze er als vanzelf in mee. Ook is het genre enorm geëvolueerd en omvat het ondertussen een brede waaier aan stijlen en invloeden. Daardoor is er voor bijna iedereen wel een ingang: van hiphop, soul en R&B tot elektronische muziek, funk, folk of klassieke invloeden. Zodra iemand via zo'n subgenre een eerste klik met jazz voelt, wordt de stap naar andere vormen van jazz veel kleiner. Die eerste kennismaking wekt nieuwsgierigheid, waardoor luisteraars steeds verder op ontdekking gaan. Zo groeit jazz uit tot een muzikaal avontuur waarin je voortdurend nieuwe artiesten, stijlen en geluiden leert kennen.
Merk je dat ook aan jullie publiek? Is het publiek van FinFactor Jazz Damme de voorbije vijf jaar jonger geworden?
Onze focus ligt niet zozeer op het verjongen van ons publiek, maar op het samenbrengen van verschillende generaties. We merken wel dat steeds meer jongeren de weg naar het festival vinden, zonder dat ons trouwe publiek wegblijft. Zo ontstaat er een mooie mix. Met ons jongerentarief proberen we de drempel voor een eerste festivalbezoek te verlagen. Daarnaast geven we via de Dragon Jazz Contest jong talent een podium. Dat trekt niet alleen jonge bezoekers aan, maar inspireert ook andere jonge muzikanten om jazz te ontdekken.
Waar onderscheidt FinFactor Jazz Damme zich volgens jou van andere jazz festivals?
Ik denk dat FinFactor Jazz Damme zich onderscheidt door de combinatie van kwaliteit, intimiteit en talentontwikkeling. We zetten bewust sterk in op Belgische jazz, met een mooie mix van gevestigde namen en jong opkomend talent. Daardoor krijg je een programma waarin verschillende generaties muzikanten elkaar ontmoeten. In de intieme festivalsfeer zitten bezoekers bovendien heel dicht bij de artiesten, wat elk concert een bijzondere beleving maakt.
Wat betekent jazz in 2026 voor jou persoonlijk?
Voor mij is jazz vandaag een levende muziekvorm die voortdurend in beweging is. Jazz is altijd al een veelzijdig genre geweest, maar die diversiteit is vandaag zichtbaarder dan ooit. Jonge muzikanten brengen invloeden mee uit hiphop, elektronica, soul, wereldmuziek en klassieke muziek, waardoor jazz zich niet meer in één hokje laat plaatsen. Improvisatie blijft de rode draad, maar de manier waarop die tot uiting komt, evolueert voortdurend. Net die openheid spreekt ook een nieuw publiek aan. Veel jongeren ontdekken jazz via een bepaald subgenre of een artiest die verschillende stijlen combineert. Van daaruit groeien ze vaak verder en gaan ze ook de rijke geschiedenis van het genre verkennen. Voor mij is dat de kracht van jazz: ze blijft vernieuwen zonder haar identiteit te verliezen.
En is dat niet precies wat jullie festival ook probeert te doen: jonge mensen laten kennismaken met jazz?
Absoluut, al is dat niet ons enige doel. We willen vooral een festival zijn waar verschillende generaties en verschillende vormen van jazz samenkomen. Als iemand voor het eerst naar Jazz Damme komt omdat hij of zij een hedendaagse jazzact ontdekt en daarna ook blijft hangen voor een meer traditionele of avontuurlijke band, dan is dat voor ons een groot succes. We willen nieuwsgierigheid aanwakkeren en laten zien hoe rijk en veelzijdig jazz vandaag is.
Wat me opvalt, is dat Afro-jazz de laatste jaren steeds prominenter aanwezig is op festivals. Zie jij dat ook? Hoe verklaar je die evolutie?
België heeft een bijzonder rijke Afro-jazzscene, zeker ook in Brussel. In welke mate volgen jullie die scene bij het samenstellen van het programma?
We volgen die scene zeker, net zoals we de bredere Belgische jazzscene goed in de gaten houden. Brussel is daarin een heel interessante plek, waar muzikanten met heel verschillende achtergronden en invloeden elkaar tegenkomen. Dat zorgt voor veel nieuwe ideeën en samenwerkingen.
Bij het samenstellen van ons programma vertrekken we niet vanuit één bepaald subgenre, maar kijken we vooral naar artiesten met een eigen verhaal en een sterke muzikale identiteit. Afro-jazz hoort daar zeker bij, en er zijn vandaag heel wat sterke en boeiende projecten binnen dat spectrum. Of en wanneer die een plek krijgen op het festival hangt ook af van de beschikbaarheid en de agenda’s van de muzikanten. Maar als alles past, nemen we die projecten graag op in onze programmatie, omdat ze goed aansluiten bij de diversiteit die we met het festival willen tonen.
Benjamin Herman vertelde me onlangs dat hij een duidelijke heropleving ziet van spirituele jazz. Merk jij die evolutie ook, en spreekt die stroming jou aan? https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103103-benjamin-herman-ik-kan-alleen-adviseren-als-je-naar-japan-gaat-zorg-dat-je-niet-in-die-food-trap-terecht-komt
Die stroming is er zeker, en ik merk ook dat ze opnieuw meer aandacht krijgt. Waarom precies, vind ik moeilijk te verklaren. Wat me vooral opvalt, is dat er vandaag opnieuw veel muzikanten zijn die inspiratie halen uit die traditie en er een eigentijdse invulling aan geven. Dat maakt het een heel interessante ontwikkeling binnen de jazz.
Veel organisatoren geven aan dat festivals organiseren de voorbije jaren moeilijker is geworden, onder meer door stijgende kosten, exclusiviteitscontracten en de impact van corona. Herkennen jullie die evolutie?
Een festival organiseren is altijd een complexe puzzel geweest, en die is de voorbije jaren alleen maar uitdagender geworden. Mensen denken vaak eerst aan de artiesten, maar een groot deel van het budget gaat naar zaken zoals podium, techniek, tenten, sanitair, veiligheid en communicatie. Die kosten zijn de afgelopen jaren ook sterk gestegen. Tegelijk moeten we als organisatie heel bewust omgaan met onze middelen. We hebben het geluk dat ons festival gedragen wordt door een enthousiaste groep vrijwilligers, waardoor we onze middelen maximaal kunnen investeren in de beleving van het publiek en de artiesten. Daarnaast zijn ticketverkoop en de steun van onze sponsors essentieel. We krijgen geen structurele financiële ondersteuning van de Vlaamse overheid, waardoor we voor de realisatie van het festival volledig afhankelijk zijn van onze bezoekers, partners en sponsors. Ze noemen ons soms al lachend dat we de wielerploeg onder de festivals zijn, omdat we zoveel sponsors op de affiche hebben staan. Maar net dankzij die brede groep partners kunnen we elk jaar opnieuw een kwalitatief festival neerzetten.
Op het programma staan enkele opvallende namen. Brussels Jazz Orchestra met Nathalie Loriers is er één van. Wat mogen bezoekers van die samenwerking verwachten?
Brussels Jazz Orchestra met Nathalie Loriers is voor ons een van de absolute hoogtepunten van deze editie. Met Envols staat de piano centraal binnen de bigband, wat een heel bijzondere invalshoek geeft. Nathalie Loriers behoort al jaren tot de absolute top van de Belgische jazz en samen met Brussels Jazz Orchestra levert dat een concert op met enorm veel muzikaliteit, dynamiek en verfijning. Die samenwerking past ook perfect binnen de visie van het festival. We willen de rijkdom van de Belgische jazz tonen, met een programma waarin gevestigde namen en jong talent elkaar versterken. Brussels Jazz Orchestra is daar een prachtig voorbeeld van.
Philip Catherine geldt als één van de absolute grootheden van de Belgische jazz. Hoe belangrijk was het voor jullie om hem op het programma te krijgen? En ik had hem als afsluiter verwacht.
Sinds vorig jaar werken we samen met Jazz Contest, een wedstrijd voor jonge jazzmuzikanten. We willen hen een mooi podium geven. Vorig jaar was Jef Neve peter van de wedstrijd. We programmeerden hem bewust na de jonge laureaten, zodat het publiek vroeger kwam en die jonge muzikanten ook voor een vol festival konden spelen. Dat werkte uitstekend. Dit jaar neemt Philip Catherine die rol op zich. Hij was meteen enthousiast om jong talent letterlijk in zijn voetsporen te laten treden.
Het is mooi dat jullie dat doen, want veel organisaties spelen op veilig en durven dat risico niet meer te nemen. Jullie wel dus?
Er zit altijd een zeker risico in, maar we hebben de voorbije jaren stap voor stap een vertrouwensband opgebouwd met ons publiek. Mensen weten ondertussen waar FinFactor Jazz Damme voor staat en vertrouwen erop dat we een kwalitatief programma samenstellen, ook als ze niet elke naam op de affiche kennen. Dat vertrouwen is niet vanzelf gekomen. We luisteren ook heel bewust naar de feedback van ons publiek en proberen het festival elk jaar verder te verbeteren. Net daardoor durven we ook jonge of minder bekende artiesten een plek te geven. Vaak zijn dat achteraf net de concerten waar mensen het meest door verrast worden.
Lady Linn spreekt zowel jazzliefhebbers als een breder publiek aan. Hoe zijn jullie bij haar terechtgekomen en wat maakt haar volgens jullie zo'n goede match voor het festival?
Vocale jazz zit duidelijk in de lift en de nieuwste plaat van Lady Linn sluit daar mooi bij aan. Ze spreekt bovendien een breder publiek aan, zonder haar band met jazz te verliezen. Ze is een veelzijdige artieste, een fantastische zangeres en heeft een sterke band rond zich. Voor ons een zeer mooie afsluiter van het weekend.
Het valt me wel op dat jullie de jazz trouw blijven, waar andere jazz festivals er soms compleet van afwijken. Ook een bewuste keuze?
Dat is een heel bewuste keuze. Natuurlijk mogen we af en toe wat buiten de lijntjes kleuren. Kijk bijvoorbeeld naar North Sea Jazz, waar ook funk, soul en andere verwante genres een plaats krijgen. Dat past perfect bij een festival met meerdere podia en een heel brede programmatie. Wij kiezen er bewust voor om een jazzfestival te blijven. Jazz is en blijft het vertrekpunt van alles wat we programmeren. Binnen dat genre is er vandaag al zoveel diversiteit dat we nog heel veel kunnen ontdekken, zonder onze identiteit te verliezen. We houden het festival bewust kleinschalig en luisteren goed naar ons publiek. Die duidelijke focus is volgens mij net één van onze sterktes.
Zijn er in de programmatie opvallend veel vrouwelijk artiesten, zeker de eerste dag. Is het een bewuste keuze?
Dat is eigenlijk heel spontaan zo gegroeid. We stellen het programma niet samen op basis van gender, maar puur op artistieke kwaliteit. Tegelijk zien we dat er vandaag steeds meer sterke vrouwelijke jazzmuzikanten zijn. Op onze affiche zie je dat terug met artiesten als Elly Brouckmans, Margaux Vranken, Nathalie Loriers, Christie Dashiell en Lady Linn. Dat is een mooie evolutie. Ook bij de Dragon Jazz Contest merken we dat steeds meer vrouwelijke muzikanten doorstromen.
Zijn er nog artiesten die je zou aanprijzen op de affiche ?
Eigenlijk allemaal. Persoonlijk? Ik ben als drummer een groot fan van Gregory Hutchinson die met ‘Joe Sanders Parallels aantreed op zondag, dus daar zie ik persoonlijk wel naar uit. Maar voor de rest is het gewoonweg die mooie combinatie tussen gevestigde waarden en jonge beloftevolle talenten die ik wil aanprijzen. En dat tweede podium, zal zeker velen verrassen.
Als je na vijf edities terugblikt, waar ben je het meest trots op? En zijn er zaken die je vandaag anders zou aanpakken?
Natuurlijk zijn er altijd dingen die beter kunnen. Maar uiteindelijk blijven vooral de mooie momenten hangen: de reacties van het publiek, de enthousiaste gesprekken achteraf en mensen die na een optreden in de rij staan om een artiest te ontmoeten. Dat zijn de momenten waarop je beseft waarom je het doet.
Waar willen jullie met Jazz Damme de komende jaren naartoe? Zijn er nog ambities of groeiplannen?
Onze ambitie is om uit te groeien tot een vaste afspraak aan het einde van de festivalzomer. Als mensen FinFactor Jazz Damme ooit in één adem noemen met festivals als Jazz Middelheim of Gent Jazz, zou dat fantastisch zijn. Grote uitbreidingsplannen hebben we niet. Met het tweede podium zetten we opnieuw een stap vooruit, maar we willen vooral trouw blijven aan het concept dat we de voorbije jaren hebben opgebouwd."
Is er nog iets dat je wenst mee te geven?
Denk dat alles wel gevraagd is. Dankjewel!
Meer informatie: https://jazzdamme.be/
Pics homepag @Stephen Sarre
Bedankt voor dit interview. Veel succes met het event.
Jacqui Hunt – Doorheen ons verdriet kunnen we nog altijd schoonheid vinden
Na achttien jaar radiostilte keert Jacqui Hunt terug met ‘Desiderium’, haar meest persoonlijke en kwetsbare album tot nu toe. De plaat ontstond in een periode van verlies, ziekte en herstel, maar is veel meer dan een muzikale verwerking van verdriet. Met een intrigerende mix van filmische elektronica, warme pianoklanken en dromerige melodieën zoekt Hunt naar licht, innerlijke rust en de kracht om opnieuw vooruit te kijken.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103509-desiderium
In dit interview vertelt ze openhartig over het verlies van haar ouders, de helende kracht van muziek, de kwetsbaarheid die haar uiteindelijk sterker maakte en haar verlangen om ‘Desiderium’ ook live tot leven te brengen. Boven alles wil ze met dit album één boodschap meegeven: dat we zelfs in tijden van rouw nog schoonheid kunnen vinden, dat het leven voortduurt en dat er altijd iets blijft om te vieren.
Na achttien jaar stilte keer je terug met ‘Desiderium’, een album dat aanvoelt als een persoonlijke en emotionele wedergeboorte. Wat maakte dit het juiste moment om terug te keren en deze songs met de wereld te delen?
Na het overlijden van mijn vader, en bijna twee jaar later ook van mijn moeder, gevolgd door mijn eigen gezondheidsproblemen, voelde ik de motivatie om eindelijk werk te maken van dingen die ik al lange tijd wilde doen. Ik wilde opnieuw een deel van mezelf terugvinden dat naar de oppervlakte moest worden gebracht om mijn helingsproces te ondersteunen. De energie opnieuw in beweging brengen. Het leven omarmen.
De titel ‘Desiderium’ komt uit het Latijn en verwijst naar een diep verlangen naar iets dat verloren is gegaan of niet langer aanwezig is. Waarom vat dit woord de essentie van het album zo goed samen?
Het woord ‘Desiderium’ kwam pas bijna aan het einde van het maakproces van het album bij me op. Ik voelde er meteen een sterke connectie mee: het klonk prachtig en de betekenis sloot perfect aan. Het dook als een geschenk uit het niets op, want tot dan toe wist ik niet hoe het album zou heten. Het had alles te maken met mijn rouwproces. Tegelijk ging het ook over het verlangen naar innerlijke rust, spirituele groei en vreugde.
Het album voelt als een heel persoonlijke reis door emoties zoals verlies, herinnering, verlangen en hoop. Wist je al toen je aan deze songs begon te schrijven, dat je zo’n intieme plaat aan het creëren was, of werd dat pas duidelijk tijdens het proces?
Ja, het album begon zich als het ware vanzelf te vormen, vertrekkend vanuit mijn emotionele toestand op dat moment. Ik putte uit schetsen en zette enkele ideeën opzij die niet juist aanvoelden. Ik wilde een momentopname maken van die periode en de ruimte die toen ontstond, vastleggen. Dat was het geluid dat naar boven kwam, en ik voelde dat ik daar niet tegen moest vechten.
Hoe ontwikkelde het songwritingproces zich? Kwamen de songs vanzelf tot stand, of werkte je bewust toe naar een bepaalde sfeer of een specifiek verhaal?
Het was een combinatie van beide. Nadat de eerste vijf songs waren afgewerkt, begon ik te zien welke sfeer er zich aan het vormen was. Er loopt een rode draad door het album, als een abstract verhaal. Dat was belangrijk voor mij, omdat het me een plek gaf om naar terug te keren, als een soort observatieplatform.
Is er één song op ‘Desiderium’ die voor jou persoonlijk een bijzondere betekenis heeft? Wat maakt net dat nummer zo speciaal?
Eigenlijk hebben ze allemaal een diepe betekenis voor mij. Ik kan wel zeggen dat het voelde alsof ik ‘This Love’ samen met een geest schreef. De dag waarop ik het nummer schreef, had ik het emotioneel bijzonder moeilijk. Ik voelde me helemaal niet liefdevol, was boos over een aantal zaken en ergerde me bovendien aan mezelf omdat ik dat gevoel niet kon overwinnen. Ik ging aan de piano zitten, begon wat akkoorden aan te slaan en zong precies het tegenovergestelde van wat ik op dat moment voelde. Uiteindelijk hielp dat om mijn stemming te verzachten. Het herinnerde me ook aan de kracht van iets positiefs doen, zelfs wanneer je jezelf daar in het begin toe moet dwingen omdat je er geen zin in hebt. Energie kanaliseren totdat die er daadwerkelijk is. Mijn vader deed dat vaak aan de piano, en die herinneringen hielpen me om de situatie om te buigen.
Veel luisteraars zullen hun eigen ervaringen herkennen in de emoties die op dit album naar voren komen. Was het creëren van een band met mensen via gedeelde gevoelens iets wat je bewust wilde bereiken?
Ik had geen idee hoe het album ontvangen zou worden. Ik ben ontzettend blij dat ik een band met anderen kan creëren; dat betekent heel veel voor mij. Tegelijk is het niet iets waarvan ik weet hoe je het vooraf kunt uitstippelen.
Het album heeft een mysterieuze en bijna droomachtige sfeer. Sommige luisteraars zullen misschien aan artiesten zoals Kate Bush denken, al blijft je eigen identiteit als artieste heel duidelijk aanwezig. Zijn er artiesten of invloeden die het geluid en de sfeer van ‘Desiderium’ hebben gevormd?
Tijdens het maken van Desiderium luisterde ik eigenlijk niet veel naar andere muziek. Ik was volledig opgegaan in mijn eigen creaties en wilde me niet laten afleiden. In de auto luisterde ik wel naar de radio, die ik op een klassieke zender had afgestemd. Dat deed ik voordien meestal niet. Ik wist dat het album zowel akoestische als elektronische elementen zou bevatten. Dat was alles wat ik bij het begin wist. Ook wist ik dat de piano een belangrijke rol zou spelen, als eerbetoon aan mijn vader, die goed piano speelde, en aan het begin van mijn leven, toen mijn ouders nog samen waren.
Je muziek klinkt op dit album erg kwetsbaar en oprecht. Was het moeilijk om je op die manier open te stellen en zulke persoonlijke emoties met de wereld te delen?
Misschien was dat vroeger moeilijker, omdat ik om uiteenlopende redenen releases heb uitgesteld. Deze keer voelde het op dat vlak gemakkelijk. Na verlies, ziekte en pijn is kwetsbaarheid iets wat je moet aanvaarden en erkennen om verder te kunnen gaan en vanuit die positie te kunnen groeien. Een innerlijke waarheid onder ogen zien, vraagt moed, maar kan ook bijzonder verrijkend zijn. Uiteindelijk kan kwetsbaarheid je dus juist sterker maken.
Wanneer je iets zo persoonlijks uitbrengt, kunnen de reacties van luisteraars erg betekenisvol worden. Hoe hebben mensen tot nu toe op ‘Desiderium’ gereageerd?
Ik heb al enkele bijzonder hartverwarmende reacties ontvangen. Ik kan niet ontkennen dat het me enorm opbeurt wanneer dat gebeurt. Dat mensen de tijd nemen om contact met me op te nemen, raakt me diep en maakt me erg nederig. De vriendelijkheid van vreemden is een onverwacht geschenk, een waardevolle rijkdom die we allemaal op onze eigen manier kunnen waarderen.
Als je terugkijkt op je werk met Single Gun Theory, wat is volgens jou het grootste verschil tussen muziek creëren binnen dat project en het maken van dit soloalbum?
Om te beginnen was het volledige proces van het opnemen van de zang heel anders. Voor Single Gun Theory kreeg ik meestal vier dagen om alle zangpartijen in de studio op te nemen. Dat werd bepaald door het opnamebudget en de tijd die nodig was om het album te mixen en af te werken. De muziek van Single Gun Theory was al geschreven vóór de uiteindelijke opnames. Bij Desiderium liepen het schrijf- en opnameproces daarentegen gelijktijdig en door elkaar. Er was geen vast tijdschema, behalve het schema dat ik zelf bepaalde.
Het album voelt als iets dat ook op een podium tot leven zou kunnen komen. Zijn er plannen om deze songs live te spelen of ‘Desiderium’ via concerten naar het publiek te brengen?
Dat zou ik heel graag doen. Terwijl ik deze antwoorden aan jou schrijf, werkt Brian Conolly voor mij aan de technische kant van dat verhaal. We zullen dus zien wat daaruit voortkomt, maar het ziet er alvast veelbelovend uit. Ik sta te popelen om met repeteren te beginnen.
Na het maken van zo’n diep persoonlijk album: heb je al ideeën over waar je muzikale reis je hierna naartoe zal brengen?
Ja, die heb ik. Ik heb al een gevoel bij de zang en er begint iets in mij te groeien. Ik kan niet wachten.
Heb je, na al die jaren nog bepaalde ambities of dromen als artieste die je graag zou willen verwezenlijken?
Met dit album ben ik opnieuw bezig mijn dromen waar te maken. Ik wil geweldige concerten spelen, mijn beste song ooit schrijven, nog een album maken, een nummer produceren voor een andere artiest en een abstract, theatraal werk creëren. En dat is nog maar het begin.
Wat hoop je dat luisteraars meenemen nadat ze ‘Desiderium ‘hebben beluisterd?
Dat we zelfs doorheen ons verdriet nog schoonheid kunnen vinden. Dat het leven voortduurt en dat dat iets is wat we mogen vieren.
Hartelijk dank dat je de tijd wilde nemen voor dit interview, en proficiat met het maken van zo’n prachtig en emotioneel album
Met plezier, Erik. Bedankt voor je interesse in en steun voor mijn muziek, en voor je doordachte vragen.
Nederlands 
Français 
