Wacken Battle Belgium 2026 - Witchlords - België vertegenwoordigen op Wacken Open Air
Wacken Battle Belgium 2026
JOC Tielt
Tielt
2026-05-23
Filip Van der Linden
Elk jaar worden er in heel wat landen band battles georganiseerd om dan per land één winnaar te laten spelen op Wacken Open Air in Duitsland. Daar spelen ze in een internationale competitie tegen elkaar.
Voor bands als Battle Beast uit Finland of Torture Squad uit Brazilië betekende deze wedstrijd het begin van hun internationale carrière. In ons land leverde dat eerder al een mooie reeks winnaars op, zoals Primal Creation, Objector, Poseydon, Evil Invaders, Carrion, Monster Joe, Speed Queen, Trouble Agency, Unleash The Fury, Demolished, en Powerstroke.
België stuurt dit jaar Witchlords. Die powermetalband haalde het in de Belgische finale nipt van Insomnia.
Er waren heel wat veranderingen aan de Belgische Wacken Battle. Er is de nieuwe locatie. De vertrouwde Volkskring in Zingem werd ingeruild voor het JOC in Tielt. Voorts gingen de voorrondes op de schop en werd er gesleuteld aan het puntensysteem. Oorspronkelijk zouden acht bands de finale spelen, dan zes en uiteindelijk werden het er zeven. Eén band had de selectie pas heel laat teruggevonden tussen de spammails en werd nog toegevoegd aan de finale. Met een beperkte tijd tussen de datum van de bekendmaking van de selectie en de wedstrijd zelf, waren er weinig mogelijkheden voor de bands om hun fans mee te krijgen naar Tielt.
De opkomst kon beter, maar desondanks werd het een leuke avond met een paar interessante ontdekkingen.
Carasidem is een jonge Brusselse band die een mix brengt van djent, metalcore en deathcore. Deze band heeft nog niet zo gek veel opgetreden en dat vertaalt zich in een heel statische show. Muzikaal en in de lyrics ontbreekt het nog wat aan eigen identiteit, maar Carasidem laat op zich wel interessante stukken horen en er is duidelijk ambitie om nog te groeien.
Misschien de grootste fout was dat deze band – als opener – niet stipt op tijd startte. Wat de redenen ook zouden kunnen geweest zijn voor de vertraging, je start gewoon op tijd.
Op Wacken spelen zowat 200 bands op acht podia. Daar laat niemand het uurschema in de war gooien omdat een Belgisch bandje niet tijdig kan opzetten en soundchecken.
Rage Feeds Death komt uit Antwerpen en de Kempen en brengt een leuke crossover van agressieve thrash en militante hardcore, al lijken er soms ook stukjes cosmic stoner in de mix te zitten. Ze laten zich echt niet in één hokje duwen. Deze band stond in 2023 in de band battle in een Nederlandse band battle voor een stek op The Rock Circus. Dat doel hebben ze toen niet gehaald.
In Tielt druipt het spelplezier van de bandleden af en op zich is er weinig mis met deze band: heel matuur, podiumvast en technisch sterk. Dit was nog maar het eerste of tweede concert sinds Rage Feeds Death afscheid nam van de tweede gitarist, maar dat zag je nauwelijks in de performance. Deze band stond vooral met de juiste attitude op het podium. Er waren probleempjes met een microfoon en nadien met de gitaar, maar telkens werden de tracks netjes afgewerkt. Frontman Maarten deed iets leuks met een posthoorn/jachthoorn, maar als gimmick voegde dat weinig toe. Wacken is op dit moment misschien wat hoog gegrepen voor deze band, maar deze band wordt een vaste waarde voor het clubcircuit.
Bij de entourage van Behind The Veil waren de verwachtingen hoog gespannen. Niet onterecht, want deze band heeft eerder al vlot twee andere, eerder lokale band battles gewonnen. En Behind The Veil heeft net de EP ‘Betrayed By Shadow’s uit die goed ontvangen is door de pers en de fans, wat hen recent een reeks leuke concerten heeft opgeleverd. De tracks van de EP vormden de basis van de set in Tielt. Misschien lagen de verwachtingen te hoog. Een derde plek is leuk, maar daar was deze band niet voor naar Tielt gekomen.
Het bandconcept met twee heel verschillende vrouwelijke vocalen, dat werkt. De dames vinden elkaar ook blind op het podium en visueel gebeurt er veel tegelijk. Muzikaal wordt het gegeven van twee gitaristen te weinig uitgespeeld en missen we misschien nog wat diepgang. Behind The Veil staat dit jaar dan misschien niet op Wacken, ook zonder die hoofdprijs zullen zij een mooi traject afleggen.
Cuttermess is een crossover-metalband uit Oost-Vlaanderen. Ze hebben al twee releases uit: ‘Take ‘m To The Guillotine’ uit 2020 en ‘Lie/Sense’ uit 2025. Ze spelen regelmatig in Vlaanderen en ook in Nederland. Ze rijgen de leuke supports aan elkaar: Hiraes, October Changes, Epinikion en Infected Rain. Opvallend is dat ze al het podium gedeeld hebben met vier eerdere winnaars van de Belgische Wacken Battle (Behind Bars, Poseydon, Primal Creation en Objector) en de recent in de band gekomen bassist komt ook al van bij voormalig winnaar Poseydon.
In de set in Tielt brachten ze vier tracks uit ‘Lie/Sense’. Zanger Kris kwam op in een badjas, was gul met grapjes en had zelfs een bindtekst voorbereid in het Duits. Want Wacken, dat is ten slotte toch in Duitsland. Hij was ook één van de weinigen die de trap achter het podium meenam in de podiumact. Grappig zijn, dat moet je goed doseren en het moet voor iedereen duidelijk zijn. Die badjas was maar één minuut grappig. Daarna hebben we ons met z’n allen staan afvragen waarom we dat nou eigenlijk grappig vonden.
Cuttermess is een prima band met degelijke tracks en uitstekende muzikanten. Een terechte finalist.
Skobbejak was een beetje de vreemde eend in de bijt, met hun mix van postmetal, stoner, posthardcore en punky lyrics. Tot voor kort was dit punkband Fubar. Als Skobbejak (kwajongen) was de finale in Tielt nog maar hun tweede concert. Voor hun eerste concert deelden ze het podium met Columbarium en The Desolation Process, wat toch een mooie start betekent. Dit was een heel aangename verrassing voor velen.
Muzikaal moet er misschien nog wat gekneed worden aan de nummers, maar de driestemmige zang was een knisperend fris concept. “Fear of Life” klonk al bijzonder goed.
In Tielt ontbrak er rook en de juiste belichting om helemaal in de sfeer te komen voor deze band en de wedstrijd-set was bovendien wat kort. Kwatongen beweren dat het voor een band uit het postmetal/stoner/sludge/doom-universum onmogelijk is om de Belgische Wacken Battle te winnen, terwijl deze band het tegendeel bewezen heeft. Met een iets ‘rijpere’ versie van Skobbejak zat er misschien wel een podiumplek of meer in.
Insomnia is een band uit Luik die grossiert in metalcore en powergroove. De band bestaat al zowat 30 jaar. In 2019 haalden ze al eens de finale van de Belgische Wacken Battle. Toen moesten ze de duimen leggen voor Primal Creation. Een jaar later wonnen ze via een andere battle hun stek op Durbuy Rock. Door corona konden ze die overwinning pas in 2021 verzilveren. Later dat jaar overleed zanger Fred en daarna bleef het lang stil bij Insomnia.
Met nog maar eens een nieuwe bandsamenstelling kwamen ze vol vertrouwen naar Tielt. Hun act was minutieus uitgekiend en de band had eigen extra verlichting en eigen technici voor licht en geluid mee. De intro kwam van een didgeridoo, bespeeld door iemand met een verentooi zoals van een native Amerikaan. Diezelfde didgeridoo zat in de outro. Voorts hanteerde deze band een soort van pletwals-tactiek.
Het zag er dan wel heel professioneel uit, toch was niet iedereen helemaal overtuigd. Het was ze nochtans gegund. Met slechts een paar punten verliezen is zuur als je dit zo hard voorbereid hebt. Misschien kunnen ze zich optrekken aan de gedachte dat bands die de finale net niet gewonnen hebben, het vaak ver kunnen schoppen. Denk aan Cathubodua, Signs of Algorithm en Painted Scars.
Zou het kunnen dat de loting voor de volgorde waarin de bands aantreden, dat dat de doorslag geeft? Dit is de derde editie op rij waarin de band wint die als laatste mag aantreden. Witchlords is geen onbekende voor wie Musiczine al enige tijd volgt. Deze powermetalband kreeg in 2019 een lovende review voor hun in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum ‘Demons in the Dark’. Witchlords laat zich voor de lyrics inspireren door tabeltop-wargames als Heroquest en Dungeons & Dragons. Zanger Kristof werd opgeleid tot zanger door Ralf Scheepers van Primal Fear.
De band speelde voorlopig vooral concerten in Vlaanderen, als support van Killer, Fireborn en Razorblade Messiah. In 2024 haalden ze al eens de halve finale van deze band battle.
De band heeft de voorbije jaren gewerkt aan de podiumvastheid en aan hun act. Kristof is een prima vocalist en entertainer en gitarist Pieter haalt uit met snedige riffs en solo’s. In de set zat vooral ouder werk – dat ze uiteraard goed in de vingers hebben – naast één nieuwe track (“See Me In The Light”).
Omdat ze als laatste aantraden vroeg iemand naar een bisnummer en na kort overleg met de mensen van het geluid kon dat ook. Dat was een teken dat de aanwezigen zich aan het amuseren waren.
Witchlords was met een gezonde ambitie naar Tielt gekomen en was toch een beetje (blij) verrast dat ze net iets meer punten scoorden dan Insomnia.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/73941-demons-in-the-dark
Na de bekendmaking van de resultaten was niet iedereen blij. Dat heb je natuurlijk met elke band battle. Het ligt niet voor de hand om bijvoorbeeld postmetal te gaan vergelijken met powermetal of djent. Het ene jurylid kijkt naar de performance en het talent van een band terwijl een ander jurylid misschien vooral de potentiële groeimogelijkheden ziet.
Zoals sommigen denken te weten wat het Wacken-publiek wil zien en horen, terwijl anderen een band naar voren willen schuiven die de beste ambassadeur van België zou moeten zijn.
Elke mening heeft zijn waarde.
Organisatie: Racing Thunder Promotions
Vive La Fête - Vrolijk huppelen op soms donkere synthwave
De electroclash-iconen Vive La Fête hebben zopas een fotoboek uitgebracht over de geschiedenis van de band. Om dat boek aan de man te brengen, is de band op tournee. Later dit jaar staan ze op de Lokerse Feesten en in Spanje, maar wij gingen kijken en luisteren in de Schakelbox (CC De Schakel) in Waregem.
Een voorprogramma was er niet. Dat opende mogelijkheden voor een extra lange set van Vive La Fête en daar hebben ze op ingespeeld met een set van ruim anderhalf uur en zowat 20 nummers. De zaal was niet uitverkocht, wel goed gevuld. Enkele fans hadden net zo’n zwarte balk als de bandleden op hun gezicht ‘geschilderd’.
Van deze band rond Els Pynoo en Danny Mommens verscheen vorig jaar de EP ‘Les Sauvages’. Dat was het eerste nieuwe studiowerk sinds jaren. Wie hoopte dat de EP integraal gespeeld zou worden, die was eraan voor de moeite. Sinds enkele jaren zit Vive La Fête in een soort van ‘Greatest Hits’-modus als het over concerten gaat. Van ‘Les Sauvages’ speelden ze enkel “Notre Planète” en niet de single/titeltrack “Sauvage”. Een beetje jammer is dat toch wel, want zo zit er maar weinig variatie in de set voor wie deze band regelmatig gaat zien.
Singles en hits bij de vleet. Dat dan weer wel. In de reguliere set was er plaats voor onder meer “Tokyo”, “Schwarzkopf”, “Hot Shot”, “Touche Pas”, “Mots Bleus”, “Liberté”, “La Verité” en “Jaloux”. Enkel “Je Ne Veux Pas” ontbrak misschien, naast enkele van hun bekende covers, maar achteraf kon je geen ontevreden fan bespeuren. Heel wat nummers werden op herkenningsapplaus onthaald en voor het podium werd volop gedanst en meegezongen.
Iedereen in de band gaf zich voor het volle pond. De eeuwig lachende en dansende frontvrouw nam de hele zaal op sleeptouw vanaf de eerste noot die gespeeld werd.
De toegift was zo mogelijk nog leuker, met superhit “Maquillage”, hun lijflied “Nuit Blanche”, een medley met “Noir Desir” en “Attaque Surprise”, hun cover van de Moog-klassieker “Popcorn” en “2005”.
Setlist: Tokyo / Schwarzkopf / Hot Shot / Mon Dieu / Machine Sublime / Touche Pas / A Paris / Exactement / Pousse Pas / Mots Bleus / Notre Planète / Liberté / La Verité / AC / Jaloux / Nuit Blanche / Maquillage / Noir Desir-Attaque Surprise / Popcorn / 2005
Reviews
https://musiczine.net/index.php/nl/item/99314-vive-la-fete-great-gigs-in-the-park-2025-balancerend-tussen-pop-elektro-wave-en-alternatief
https://musiczine.net/index.php/nl/item/96973-sauvage-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/94298-vive-la-fete-vive-la-fete-mag-nooit-met-pensioen-gaan
https://musiczine.net/index.php/nl/item/93777-vive-la-fete-al-25-jaar-explosief-in-feestjes
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Tarmak - Tarmak houdt een confronterende spiegel voor op de wereld waarin we leven
Er zit wel iets in het Gentse water, gezien er steevast bands te vinden die de moeite zijn en ons weten te overtuigen ... Interessant is Tarmak (****1/2), een post-rock/post-metal formatie die hun muziek bouwt rond een narratieve flow.
Hun nieuwste album ‘Delete to Proceed' is geschreven als één doorlopend verhaal, opgebouwd uit zes met elkaar verweven hoofdstukken. De band bereidt een reeks shows voor waarin het volledige album van begin tot eind op het podium tot leven komt. In een goed gevuld Café Charlatan speelden ze een heuse thuismatch.
Lees gerust het interview net voor het optreden Tarmak - We zijn een band die thuishoort in een donkere scene, en als we opgepikt worden binnen een eventueel breder kadering, zou het al heel mooi zijn
We waren net te laat om de formatie YKO aan het werk te zien. Tweede band was Stories From the Lost (****), die al sinds 2011 bezig is. Ze intrigeren door hun logge riffs, verstikkende mooie elektronica en puike vocals. Alles kwam goed samen in snedigheid en gemoedsrust en we werden door hun sound ideaal voorbereid op de closing act Tarmak.
Tarmak is vooral een band die je live eens moet ervaren. Het album 'Delete to Proceed' is een gitzwarte trip, maar valt op door z’n subtiliteit en enkele fijne melodieuze kantjes.
Hoop op betere tijden staat voorop, met de boodschap dat je de toekomst zelf in handen hebt. Fantasie prikkelend materiaal die aan de verbeelding overliet.
Live klonk het intens. Beelden op het scherm hielden het midden tussen de angst en de rauwheid van het bestaan. Toekomstperspectieven die op de helling staan. Maar er zijn ook mooie kantjes. De instrumentatie binnen die postrock/postmetal deed de rest.
Hopelijk worden ze opgepikt door een festival als Dunk!festival, met hun donkere muziek en beeldmateriaal in de setting van een donker bos.
Tarmak hield ons een confronterende spiegel voor, op de wereld waarin we leven
Organisatie: Café Charlatan, Gent
Automatic Lovers - Punk 'n roll uit Madrid
Keeper Volant uit Brussel werd aangekondigd als een punktrio maar veel punk heb ik niet gehoord en ze oogden al helemaal niet als een punkband. Dit zou ik eerder catalogiseren als vuile (pub) rock. Voor hun Franstalige nummers vonden ze inspiratie bij vooral vrouwen, auto's en voetbal.
Tijdens het nummer "Erling", ongetwijfeld een ode aan Erling Haaland, sterspeler van Manchester City, bleek de band ook een mondje Duits meester te zijn. Hoogstaand zal het niet geweest zijn en ook muzikaal bleef het een wat rommelige bric-à-brac. Soms klonk het als een zwijmelende Jacques Dutronc na een stevig nachtje stappen en dat mag gerust als een compliment worden opgevat. Ik hou wel van dit soort kaduke rock-'n-roll die elk ogenblik lijkt te kunnen ontsporen. Die slordige aanpak, gecombineerd met de weinig toonvaste zang van Samuel Durt deed me tijdens een traag nummer zelfs even denken aan Cheater Slicks, toch een van mijn favoriete groepen. Bassist Wilfrid Morin, met een sardonische grijns op het gezicht gebeiteld, deed er alles aan om de schwung erin te houden maar na een tijdje begon Keeper Volant toch tekenen van metaalmoeheid te vertonen.
In een te lange set werden de mooie momenten te vaak afgewisseld met onuitgewerkte probeersels. Met wat snoeiwerk had dit een boeiende set kunnen zijn, nu werd het vooral slepen richting eindmeet.
Het verschil met Automatic Lovers was immens. Hoewel de Madrilenen heel wat jonger waren, leken ze over tonnen meer ervaring te beschikken. Dit was pure dynamiet verpakt in strakke songs vol pakkende melodieën.
Het openingsnummer was de B-kant van hun debuutsingle: een cover van "Who cares if tomorrow never comes" van Kirk and The Jerks, een mij totaal onbekende groep uit Pennsylvania uit de jaren '80.
Daarna volgde zowat het volledige pas verschenen debuutalbum in exact dezelfde volgorde als op de plaat. Daarmee stonden meteen ook de enige twee covers en toevallig ook de beste nummers van die plaat, zonder het eigen werk tekort te willen doen, helemaal vooraan in de set.
Eerst "High degree", dat zo mogelijk nóg obscuurder was dan die eerste song. Het nummer verscheen in 1977 op de B-kant van de enige single, met op het hoesje in grote letters 'English rock 'n roll', die Next, een Britse groep die in het Franse Toulouse resideerde, ooit uitbracht. Het blijft me een raadsel hoe een stel jongelingen uit Madrid hier ooit op is uitgekomen maar het is verdomd een fantastische song. Het nummer wordt op gang geknald met een uitgesproken Chuck Berry-lick waarna het ergens tussen Dr. Feelgood en The Flamin' Groovies voortdendert.
De tweede cover klonk een stuk vertrouwder: "Pushin' too hard" in de versie van The Vibrators, die het op hun beurt haalden bij de Amerikaanse sixties oergarageband The Seeds. Automatic Lovers lijken trouwens iets te hebben met The Vibrators, want hun groepsnaam haalden ze naar alle waarschijnlijkheid ook bij een single van die Britse punkband uit de jaren zeventig.
Britse seventiespunk, gemixt met Amerikaanse garagepunk, vormde het recept voor hun van rauwe energie barstende sound.
De bijzonder snedige gitarist Arthurr Crash (né Arturo Rodriguez) absorbeerde subtiel invloeden uit andere genres waarbij soms een zweem Angus Young opdook.
Zanger Passedout Kid had een gemene snauw die aanvankelijk nauwelijks hoorbaar was maar dat werd gelukkig snel rechtgezet. Een geboren frontman van wie ik vermoed dat hij nogal wat jonge meisjesharten wat sneller kan doen slaan. Deze keer stond wel wat vrouwvolk vooraan, al waren het eerder dames van rijpere leeftijd maar dansen deden ze in ieder geval vol overgave.
Ondertussen hielden bassist Whisky David en drummer Juan Sinovas het tempo ongenadig hoog.
Tijdens het eindoffensief dook de zanger, terwijl zijn lijf parelde van het zweet, het publiek in, waarna de gemoederen met een Spaanstalig nummer nog verder werden verhit.
Na die zinderende finale sloot Auromatic Lovers stijlvol af met een instrumentale outro die duidelijk schatplichtig leek aan "Purple Haze" van Jimi Hendrix.
Het was weer al een tijdje geleden dat een jonge debuterende band me nog zo bij de kladden greep.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Les Nuits Botanique 2026 – Donkere Electro-Hyperpop
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-22
Audric Govaert
Donkere Electro-Hyperpop - Mura Masa, Dorian Electra, EQ, Yaeger, SWORDES, MEYY
Op de eerste vrijdagavond van Les Nuits Botanique zakten niet alleen de top van de internationale underground hyperpop af naar hartje Brussel, maar ook Grammy-winnaar en Brits multi-talent Mura Masa als headliner.
Perfecte setting, 30 graden, 2 indoor stages (Museum & Orangerie) en een tijdelijke outdoor venue in de prachtige Brusselse Kruidtuin.
De sterk geprogrammeerde mix van gevestigde waarden en opkomende artiesten gaf de line-up een waardig festivalgevoel met de nodige timetable-afwegingen en rustmomenten.
Resoluut in 1 genre programmeren wordt vaak als riskant gezien ten opzichte van een ticketverkoop, maar een line-up zoals deze bewijst dat als het op een doordachte manier uitgevoerd wordt, het doelpubliek zeker de weg naar de ticketsite vindt.
Dat het merendeel van het publiek nog niet aanwezig was tijdens de openingsset van SWORDES deed niets af van haar enthousiasme. Het podium voelde wat leeg aan, alsook de tribune en dansvloer, maar de New-Yorkse opende sterk. Opvallend: Na afloop van haar set was SWORDES zo goed als bij elke andere set in het publiek terug te vinden, charmant!
Snel naar de opkomende Belgisch-Koreaanse zangeres MEYY in Museum. Wat een zaal, rook- en windmachine, lichtshow en stevige instrumentals kwamen perfect tot hun recht. Een ietwat voorzichtige set waarin MEYY in een roze latex jurk zelf op haar MacBook de setlist bepaalde. Vooral “Hot!Love!!” kwam er sterk door en het publiek ging na een klein halfuurtje (reguliere set-time 45 minuten) tevreden de zaal uit.
De kortere set gaf ons wel de kans om nog een stukje van Yaeger in de Orangerie mee te pikken, bleek nu net deze zowaar de sterkste live-set van de avond te brengen. Een stalen tribune-/stellingsconstructie op het podium was genoeg om de emotionele rave-popmuziek van de Zweedse sfeer bij te brengen. Tijdens een kort gesprek achteraf gaf ze toe zich een stuk meer thuis te voelen bij dit enthousiaste (maar minder talrijke) publiek dan als support act voor Zara Larsson een aantal jaar terug in de AB. Dit vertaalde zich ook in de sterkte van haar performance, waar het in 2024 nog eerder voorzichtig en op de achtergrond bleef, blonk het nu uit in het experimentele. Opvallende nummers: “Jaguar” & “Ciao”.
Dat zo goed als iedereen zich hierna naar de outdoor Fountain stage verplaatste voor Dorian Electra was geen verrassing. Het Amerikaanse hyperpop-icoon werkte al samen met namen zoals Charli XCX en telt als 1 van de grondleggers van het hedendaagse genre. Gedurfde uitstapjes naar rock en zelfs metal maken hun live-show blijvend interessant, maar hiervan kreeg Brussel niets te zien.
Zoals aangekondigd bracht Dorian enkel een dj-tafel mee: Het Boiler-room gevoel werd overgebracht in een set waar covers van bevriende artiesten, tijdloze hits en eigen nummers de revue passeerden, maar echt spannend werd het helaas nooit. Sommige sets zijn dan ook niet bedoeld om muzikale meerwaarde op te zoeken of neer te zetten, vervelen deed het nooit en de vrijdagavondsfeer bleef hoog.
Nagenieten kon nog een laatste keer indoor in Museum met het aanstekelijke Brits/Argentijnse electro-/techno-duo EQ. Vooral afsluiter “EQetamine” maakte indruk.
De Britse producer en songwriter Mura Masa laat de laatste jaren zijn grootste hits liever thuis en vertoeft liever in de underground clubs en niche-festivals. Om het publiek voor een laatste keer om 21uur richting de Fountain-stage te krijgen, werd opvallend wel grote hit “Love$ick” (feat. A$AP Rocky) als intro gebruikt.
Een sterke set met een mix van herkenbare songs en sterke instrumentale beats volgde en na een uurtje ging Alex al terug het podium af. Dat de performance eerder kort aanvoelde bewijst alleen maar dat de set (inclusief het volledige publiek) gerust nog een extra uur verder kon gaan zonder in te boeten aan kwaliteit, een meer dan waardige afsluiter van een sterke festivaldag.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Bospop 2026, 44ste editie – van 10 juli t-m 12 juli 2026 – reeks namen
LENNY KRAVITZ, VOLBEAT, MOBY EN NÓG 36 KLINKENDE NAMEN BEVESTIGD VOOR BOSPOP 2026
Met trots kondigen we aan dat Lenny Kravitz, Volbeat en Moby de drie headliners zijn voor Bospop 2026. Ook onder andere ZZ Top, Anouk, Counting Crows, Within Temptation, Kaiser Chiefs, OMD, Chris Isaak, Kensington, Airbourne, Steel Panther en Palaye Royale reizen het tweede weekend van juli af naar Weert, net zoals onder meer Clouseau, Floor Jansen, Razorlight, Biohazard, Triggerfinger, Fantastic Negrito, The Rumjacks en The Fatal Flowers. Met 39 acts is al bijna de gehele line-up rond voor het jaarlijkse festival dat in 2026 op vrijdag 10, zaterdag 11 en zondag 12 juli plaatsvindt op Evenemententerrein Weert Noord.
De Amerikaanse muzikant, producer, acteur en fotograaf Lenny Kravitz brak in 1989 door met zijn single ‘Let Love Rule’ en staat sindsdien bekend als een van de meest iconische rocksterren van de jaren ’90. In deze
tijd volgen hits als ‘It Ain’t Over ‘Til It’s Over’, ‘Fly Away’, ‘Are You Gonna Go My Way’ en ‘Again’. Zijn unieke sound combineert ‘70’s soul en psychedelische hardrock met zware riffs en een stem die iedereen herkent. Lenny Kravitz wordt nog altijd geroemd om zijn enorm strakke rockshows met een flinke bak energie: zie daarbij maar eens stil te blijven staan. Zijn nieuwste album ‘Blue Electric Light’ brengt hem opnieuw naar de grootste podia ter wereld, waaronder die van Bospop!
Moby, geboren als Richard Melville Hall in 1965 in Harlem, kreeg zijn bijnaam door zijn familieband met schrijver Herman Melville. Hij begon al op jonge leeftijd met klassieke muziek en vond zijn muzikale identiteit in de New Yorkse punk- en undergroundscene van de jaren ’80. Zijn doorbraak kwam in 1991 met de single ‘Go’, door Rolling Stone genoemd als een van de beste tracks allertijden. Sindsdien verkocht hij meer dan 20 miljoen albums wereldwijd. Naast zijn eigen werk produceerde en remixte Moby muziek voor o.a. David Bowie, Public Enemy, Ozzy Osbourne en Daft Punk. Met zijn bedrijf Little Walnut maakte hij bekroonde documentaires zoals Moby Doc en Punk Rock Vegan Movie, en werkt hij aan de speelfilm Tecie (verwacht in 2026).
Ook Volbeat komt naar Bospop! De Deense rockband, opgericht in 2001, speelt een mix van heavy metal, rockabilly en hardrock. Met acht studioalbums (and still counting!) speelt Volbeat al jaren een dominante rol in de Rock- en Heavymetal scene. Catchy melodieën ondersteund door overdonderende metalriffs geven deze band zijn unieke en vernieuwende sound. Of je het nu ‘Elvis-metal’ noemt of ‘Johnny Cash on steroids’, één ding is zeker: een Volbeat show moet je gewoon een keer meegemaakt hebben. Het is dan ook geen wonder dat de band erg geliefd is in Nederland: de afgelopen jaren speelden ze de Ziggo Dome, Rotterdam Ahoy en GelreDome al plat. Hoog tijd voor een snoeihard debuut in Weert.
Line-up Bospop 2026:
Vrijdag 10 juli: Volbeat, Within Temptation, Airbourne, Floor Jansen, Steel Panther, Biohazard, Parris, Bizkit Park, The Damn Truth, Regressive Hypnosis en Heartland Drive
Zaterdag 11 juli: Moby, ZZ Top, Kaiser Chiefs, Kensington, Clouseau, Razorlight, Triggerfinger, The Ultimate Eagles, The Commoners, Cooking with Knopfler, Tribute to TOTO, Henrik Freischlader, The K’s en Green Crow Collective
Zondag 12 juli: Lenny Kravitz, Anouk, Counting Crows, Chris Isaak, OMD, Palaye Royale, Fantastic Negrito, The Rumjacks, The Fatal Flowers, Goodbye June, Grace Bowers & The Hodge Podge, Jesper Lindell, D.K. Harrell en Dawn Brothers
Er zullen nog enkele namen worden toegevoegd.
Over Bospop
Op het jaarlijks in Weert terugkerende festival Bospop treden zowel internationaal klinkende namen als nationale artiesten op, verdeeld over drie podia. In 2026 vindt Bospop voor de 44e keer plaats en het festival kent van vrijdag 10 tot en met zondag 12 juli drie volledige festivaldagen. De gezellige festivalcamping opent al op donderdag en vanaf 18.00 uur kunnen campinggasten het festivalweekend aftrappen in Nocturna, de nachtelijke hotspot waar de DJ iedereen direct in feeststemming brengt. Bospop biedt behalve een toffe line-up, een ruim assortiment aan eten en drinken, een uitgebreide festivalmarkt en ook de sfeervolle spiegeltent met daarin de speciaalbieren-bar keert terug op het terrein. Op de website van Bospop staat alle beschikbare informatie over de programmering, kaartverkoop, kampeermogelijkheden en alle overige faciliteiten.
Stichting Bospop en MOJO presenteren
BOSPOP 2026
Vrijdag 10 juli, zaterdag 11 juli en zondag 12 juli 2026
Evenemententerrein Weert Noord
Weekendkaarten (vr, za, zo): € 260 (inclusief servicekosten)
Dagkaarten: € 117,50 (inclusief servicekosten)
Voor Bospop zijn ook camping-, camper- en parkeertickets te koop evenals diverse upgrades.
Alle informatie hierover is te vinden op www.bospopfestival.nl
Pinkpop 2026 – van 19 juni t-m 21 juni 2026 - Pinkpop presenteert: Hoogmis van het Zuiden, een ode aan de Limburgse popmuziek
Met Jeroen van Koningsbrugge, Rowwen Hèze, Beppie Kraft, Lex Uiting, Frans Pollux, Pablo van de Poel (DeWolff), Blackbird en John Tana. Regie: Servé Hermans.
Pinkpop pakt tijdens haar 55e editie (19 t/m 21 juni 2026) uit met een eenmalige, exclusieve jubileumproductie: Hoogmis van het Zuiden. Een unieke belevenis waarin muziek, humor en traditie samenkomen op de heilige grond van Pinkpop, het podium waar ook 's werelds grootste artiesten staan. Met deze special viert Pinkpop haar 5x11e editie én de bijzondere verbondenheid met de regio.
Op de zondagmiddag verandert de North Stage in het decor van een theatrale en muzikale ode aan de Limburgse popcultuur. Onder regie van Toneelgroep Maastricht-regisseur Servé Hermans brengen toonaangevende artiesten uit de provincie een bijzondere voorstelling waarin concert en theater samensmelten. Jeroen van Koningsbrugge leidt 'de mis' in zijn iconische rol als Pastoor Adriaans (Draadstaal).
Van rock tot vastelaovend
Hoogmis van het Zuiden is een initiatief van het Limburgse duo Träcksäck, gevormd door accordeonist Tren van Enckevort (Rowwen Hèze) en muzikant Bart Storcken, en Pinkpop-directeur Tirsa Creusen. Van Enckevort en Storcken zorgen voor de muzikale invulling.
De voorstelling brengt een indrukwekkende cast van gastartiesten samen, met onder anderen Rowwen Hèze, Beppie Kraft, Lex Uiting, Frans Pollux, Pablo van de Poel (DeWolff), Blackbird en John Tana. Voor het eerst komen daarmee iconische Limburgse muziekstromingen samen op één podium: van rock tot vastelaovend, van klassiek tot pop, van dialect tot Top 2000-klassiekers.
Pinkpop-directeur Tirsa Creusen: "De regio speelt van oudsher een belangrijke rol in het verhaal van Pinkpop, zowel op het podium als achter de schermen. Voor artiesten als Rowwen Hèze, DeWolff en Blackbird vormde het festival een springplank naar landelijke bekendheid. Daarnaast wordt Pinkpop traditioneel geopend door de winnaar van de Limburgse popprijs. In deze streek wordt zoveel prachtige muziek gemaakt die ook nationaal overal wordt meegezongen. We zijn er dan ook trots op dat we deze bijzondere muzikale reis door de provincie op deze unieke manier tot leven kunnen brengen, samen met een geweldige groep artiesten."
Iconisch Limburg op de North Stage
Al meer dan vijf decennia vormt Pinkpop in Landgraaf het decor voor legendarische optredens van wereldsterren en is het uitgegroeid tot een iconische plek voor muziekliefhebbers. Juist die status maakt dat Hoogmis van het Zuiden de vorm van een 'hoogmis' krijgt: een eerbetoon op een plek die voor velen als heilige muziekgrond voelt.
Tegelijkertijd is Pinkpop onlosmakelijk verbonden met de regio. Het succes van het festival wordt mede mogelijk gemaakt door de inzet van duizenden vrijwilligers en lokale verenigingen, die elk jaar met passie bijdragen aan de unieke sfeer en het succes van het evenement.
Creusen: "Wat Pinkpop zo bijzonder maakt, is de gemeenschap erachter. Generaties vrijwilligers dragen bij aan de warmte en toegankelijkheid van het festival. Met Hoogmis van het Zuiden brengen we een ode aan deze gemeenschap en de regio waarin Pinkpop diep geworteld is."
Culturele betekenis van Pinkpop
Volgens regisseur Servé Hermans reikt de betekenis van Pinkpop verder dan muziek alleen: "Net zoals het Guggenheim Museum in Bilbao en Sundance in Utah hun regio internationaal op de kaart zetten, vervult Pinkpop die rol voor Limburg. Het festival trekt jaarlijks een internationaal publiek en heeft grote impact op horeca, toerisme en werkgelegenheid. Het is bijzonder waardevol dat we met Hoogmis van het Zuiden nu ook de culturele kracht van deze regio zélf op dit podium zichtbaar maken."
De Hoogmis van het Zuiden vindt eenmalig plaats op zondag 21 juni 2026 van 14.10 uur tot 15.10 uur op de North Stage. Het volledige tijdschema van Pinkpop 2026 is nu beschikbaar op pinkpop.nl en in de Pinkpop App.
Programma Pinkpop 2026
Vrijdag
Twenty One Pilots o Teddy Swims o Zara Larsson o Electric Callboy o Kingfishr o Natasha Bedingfield o The Pretty Reckless o Roxy Dekker o The Vaccines o Balu Brigada o The Beaches o The Plot in You o Ski Aggu o Sleep Theory o De Herfshane Band o Buffalo Traffic Jam o Ecca Vandal o Isabel van Gelder o Linka Moja o VOILÀ o YONG YELLO
Zaterdag
The Cure o Halsey o Editors o Franz Ferdinand o IDLES o Lauren Spencer Smith o Sofi Tukker o Soulwax o Suzan & Freek o Triggerfinger o Alessi Rose o Giant Rooks o HAEVN o Hang Youth o The Haunted Youth o Jehnny Betho Chezile o Jerub o LEAP o Thijs Boontjes o Wodan Boys
Zondag
Foo Fighters o YUNGBLUD o DI-RECT o JADE o Royel Otis o Tom Morello o Wet Leg o White Lies o BENTE o Daði Freyr o Dogstar o Fat Dog o Good Neighbours o Max McNown o MY BABYo Ben Ellis o Die Spitz o HotWax o Leila Lamb o NAFT o Sofia Camara o Pinkpop presenteert: Hoogmis van het Zuiden
Weekendticket (3 dagen incl. camping): €305 incl. servicekosten.
Dagticket: €155 incl. servicekosten.
Over Pinkpop
Pinkpop is het meest iconische festival van Nederland. Al meer dan vijf decennia biedt het festival een podium aan absolute wereldsterren én de legendes van morgen, van The Rolling Stones en Metallica tot Justin Bieber en Olivia Rodrigo. Wat Pinkpop uniek maakt, is de gemoedelijke sfeer waarin generaties samenkomen en verschillende muziekstijlen elkaar vinden.
Daarnaast zijn er verspreid over het terrein ook een verrassend randprogramma waar bezoekers de hele dag door van kunnen genieten. Het is een roze bubbel waarin grootse optredens en spontane momenten samen een onvergetelijk weekend vormen.
De 55e editie van Pinkpop vindt plaats van vrijdag 19 tot en met zondag 21 juni 2026 op Megaland in Landgraaf.
www.pinkpop.nl
Bospop 2026, 44ste editie – van 10 juli t-m 12 juli 2026 – blokkenschema + nominatie voor Ticketmaster award 2026
TIJDSCHEMA BOSPOP 2026 BEKEND
Daar is ’ie dan. Het moment waar iedereen elk jaar weer op zit te wachten: het tijdschema van Bospop is bekend!
Wie speelt wanneer? Op welk podium staat jouw favoriete artiest? En waar moet je straks echt op tijd vooraan staan? Je kunt nu beginnen met puzzelen, plannen en keuzes maken. Of juist ontdekken dat je van de ene mooie show zo door kunt naar de volgende.
Bekijk het volledige tijdschema op de website of in de Bospop-app. In de app vind je makkelijk je favoriete artiesten terug en kun je je eigen planning bij de hand houden tijdens het festival. Handig, want zo mis je niets van jouw ideale Bospop-weekend.
BOSPOP GENOMINEERD VOOR TICKETMASTER AWARD 2026
Goed nieuws! Bospop is genomineerd voor een Ticketmaster Award 2026 in de categorie Beste Nederlandse Festival.
Dank aan iedereen die Bospop elk jaar weer zo bijzonder maakt. We zijn trots op onze Bospop-familie en hopen je deze zomer natuurlijk weer te zien op het festivalterrein!
www.bospopfestival.nl
John 5 + South of Salem, Muziekclub Wintercircus, Gent op 22 mei 2026 – Pics
John 5 is al bijna 30 jaar een vaste waarde in de internationale gitaarwereld. Als gitarist van Mötley Crüe én als rechterhand van Rob Zombie, Marilyn Manson en Rob Halford stond hij op de grootste podia. Ook solo laat hij horen waarom hij zo’n unieke speler is. John 5 zomaar een shredder noemen, doet hem tekort. Er is weinig wat hij niet aankan op gitaar. John 5 doet alles, en doet het met stijl.
Hij kwam nu naar de Club Wintercircus. Een set die even technisch verbluffend als muzikaal veelzijdig is: van messcherpe riffs tot onverwacht melodieuze wendingen, met een sound die alleen John 5 kan neerzetten. Zijn solowerk, intussen goed voor negen studioalbums, krijgt live alle ruimte.
John 5 leeft voor gitaar. En dat voel je in elke noot.
Voor fans van Van Halen, Mötley Crüe, Rob Zombie
South of Salem is een van de snelst rijzende sterren binnen de moderne Britse hardrock- en goth-metalscene. De band, afkomstig uit het Engelse Bournemouth, staat bekend om hun energieke mix van hardrock, alternatieve metal en punk-attitude, gecombineerd met een duistere, theatrale horror-esthetiek.
Hun geluid doet denken aan een kruising tussen bands als Avenged Sevenfold, Papa Roach en Wednesday 13.
(bron: Democrazy)
Neem gerust een kijkje naar de pics
John 5
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9595-john-5-22-05-2026?Itemid=0
South Of Salem
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9596-south-of-salem-22-05-2026?Itemid=0
Org: Democrazy, Gent
The Green Mean Machine - De grenzen van jazz opzoeken
The Green Mean Machine (****) is en jazzfusion kwartet, opgericht in 2019 door oud-studenten van het Conservatorium van Gent. Bekend om hun speelse energie en onverschrokken improvisatie, zijn ze vooral bezig met zichzelf live te tonen in uiteenlopende clubs.
Hun vorige plaat 'The Engine' kon op heel wat bijval rekenen, mede door de voortdurende muzikale dialogen die ontstaan. De band brengt in september een plaat uit, ook iets om naar uit te zien. Ze kwamen op zondagnamiddag in zeer goed gevulde de Casino en toonden wat ze echt in hun mars hadden.
Werend Van Den Bossche (alt saxofoon), Warre Van de Putte (tenor saxofoon), Marcos Della Rocha (drums) en Zjef Van Steenbergen (contrabas) halen hun inspiratie bij Miles Davis Quintet, Keith Jarrett & The Bad Plus. Bands die, net als zijzelf, graag die grenzen van wat jazz betekent, opzoeken. Het kwartet gaat in oogpunt daarvan, zeer ingenieus tewerk. Uiteraard zijn het één voor één talenten. De versmelting tussen tenor saxofoon en alt saxofoon, zorgt in het begin van de set al voor magie. Eens alle instrumenten samen komen, genieten we van de diversiteit in aanpak. De improviserende wijze siert.
We kregen een tipje van de sluier in de toekomst. Hoewel het op bepaalde momenten wat neigt naar hapklare jazz, waar niets mis mee is, zijn het die groovy momenten die zorgen voor enig soelaas. Op het einde van de set brengen ze één voor één een aanstekelijke, groovy solo en eens de drums, al even intens aansluit, gaan plots alle registers compleet open. Een wervelstorm van hun jazz virtuositeit krijgen we, die smaakt naar meer van dat.
Er volgt nog een bisnummer, in het verlengde van hun boeiende sound.
The Green Mean Machine doet de jazz liefhebber watertanden, en durft ook wel eens buiten de lijntjes te kleuren voor de avontuurlijke liefhebber. Waardoor iedereen op zijn wenken wordt bediend.
Hun sterkste punt? een explosieve energie creëren , waarbij de strakke jazztradities in ere worden gehouden, gecombineerd met die speelse, vrij vloeiende improvisatie-elementen die het publiek geboeid houden.
'De grenzen van jazz opzoeken', ze slagen er met met brio in . Er zitten zelfs nog groei mogelijkheden in, waardoor we nog meer uitzien wat de nieuwe plaat te bieden zal hebben.
Binnen de jazz scene klinken ze kleurrijk en zijn ze een pareltje om te koesteren.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Phosphorescent mag dan al jaren meedraaien binnen de indie-folk en americana, toch blijft Matthew Houck een artiest die vooral op gevoel lijkt te varen. Zijn laatste plaat ‘Revelator’ uit 2024 laveerde opnieuw tussen dromerige melancholie, persoonlijke twijfels en warme arrangementen. Sindsdien werkte hij ook aan een soundtrack, maar in Trix leek het vooral een avond te worden waarin hij rijkelijk uit zijn eigen repertoire kon putten. Geen grote verrassingen dus, wel een nieuwe liveband en hopelijk opnieuw die typische warme sfeer waar Phosphorescent ondertussen om bekendstaat.
De opwarming werd verzorgd door Rich Ruth, die later op de avond ook mee op het podium zou staan bij Phosphorescent. Alleen tussen een indrukwekkende verzameling pedalen, elektronica en gitaren bouwde hij drie lange nummers op die balanceerden tussen ambient, jazz en psychedelische elektronica. Soms deed het denken aan Caribou of Tycho, al bleef het geheel wat abstracter en experimenteler. Onder dikke rookwolken en subtiel licht werkte hij met loops, samples en repetitieve gitaarlijnen naar sferische hoogtes toe.
Niet elk moment was even meeslepend, maar Ruth hield duidelijk strak controle over zijn soundscapes. Het publiek reageerde eerder voorzichtig enthousiast, al groeide het respect zichtbaar naarmate zijn set vorderde.
Phosphorescent zelf begon bijzonder sterk. Vanaf “C’est La Vie No. 2” viel meteen op hoe helder de soundmix zat en hoe goed de nieuwe liveband op elkaar was ingespeeld. De subtiele synths, gelaagde gitaren en losse ritmes gaven nummers als “Revelator” en “Wide as Heaven” extra ademruimte.
Houck bleek wel ziek te zijn: zijn stem kraakte geregeld en leek soms op de rand van instorten te balanceren. Toch gaf die extra korrel de songs vreemd genoeg nog meer doorleefdheid. Bovendien stonden er met de tweede gitarist, bassist en drummer bijzonder vaardige muzikanten op het podium, wat nummers als “At Death, a Proclamation” en “Around the Horn” een stevige psychedelische punch gaf.
Halverwege de set werd het iets losser en intiemer. Houck wandelde tijdens “There From Here” over het podium zonder gitaar en zocht zichtbaar het contact met het publiek op. “The Quotidian Beasts” was ondanks zijn bijna volledig versleten stem nog steeds indrukwekkend, mede dankzij een muisstille tussenpassage en een strak lichtspel. Uiteraard bleef “Song for Zula” hét emotionele ankerpunt van de avond, ook al miste de afwezigheid van viool ergens een extra laag magie.
In de bisronde bracht Houck met “Wolves” en “Endless Pt. 1” twee breekbare solomomenten, waarbij hij tussen bindteksten door even zijn draad leek kwijt te raken. Vermoeid, ziek of misschien gewoon wat loom: het maakte hem alleen maar menselijker.
Veel verrassingen bracht Phosphorescent uiteindelijk niet naar Trix, maar dat hoefde ook niet. De warme sfeer, het sterke samenspel en de broze schoonheid van Houcks songs bleven moeiteloos overeind. Zelfs met een stem die zichtbaar afzag, wist hij zijn publiek volledig mee te nemen in zijn melancholische universum.
Geen perfect concert misschien, wel een bijzonder innemende avond die zachtjes bleef nazinderen.
C'est la vie no.2 - Revelator - Wide as Heaven - Terror in the Canyons (The Wounded Master) - New Birth in New England - There From Here - At Death, a Proclamation - Around the Horn - Muchacho's Tune - The Quotidian Beasts - Song for Zula — Wolves - Endless, Pt. 1 - Tell Me Baby (Have You Had Enough) - Down To Go
Organisatie: Trix, Antwerpen
Angel Dust, Kavka Zappa, Antwerpen op 19 mei 2026 – Pics
Angel Dust - Angel Du$t are a Baltimore-born, genre-bending rock band led by vocalist Justice Tripp, evolving out of the city’s hardcore scene in 2013 into a wildly catchy blend of punchy punk energy, jangly guitar-pop, and classic rock & roll swagger. Built from members of influential groups like Turnstile and Trapped Under Ice, the project has remained a revolving cast around Tripp, constantly reshaping its sound while keeping the songs fast, melodic, and built for sing-alongs and stage dives. Across a run of increasingly adventurous records, they’ve pushed from rough-edged hardcore into hook-heavy, genre-blurring anthems, a trajectory that continues on their latest release, the ferocious and hook-packed COLD 2 THE TOUCH, a 26 minute blast that reunites the band with early collaborator Brian McTernan and captures Angel Du$t at their most direct, aggressive, and live-ready yet.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Angel Dust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9564-angel-dust-19-05-2026
Speedway
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9565-speedway-19-05-2026
Force
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9566-force-19-05-2026
Org: Kavka, Apen
Local Punkheroes - The Spanks - Tijdloze garagerock vol passie
Rock-'n-roll brengt een mens nog eens ergens. Zoals in een godvergeten gat als Schuiferskapelle, deelgemeente van Tielt. Dirty Pik, voorman van The Dirty Scums, organiseert er af en toe, wanneer het hem uitkomt, een festivalletje in zaal Club 77. De release (de 31ste!) van de nieuwe Dirty Scums cd, ‘Before we die!’, vormde de perfecte aanleiding om nog eens enkele lokale punkgroepen op te trommelen.
De eerste twee bands liet ik aan me voorbijgaan en dat had ik met de derde groep net zo goed kunnen doen. Street Rock Rebels uit Maldegem bracht streetpunk, een variant van oi!, en dat is niet meteen het soort punk waar ik warm van loop. Maar met bassist UxJx - alias Jan Vandekerckhove, bekend van onder meer Liar en Congress - had de groep toch een prominent figuur in de rangen, wat mijn interesse wekte.
Hoewel het niet echt mijn ding was, kon ik deze simpele, strak gebrachte, meebrulbare punk best wat smaken. Soms kreeg ik wel de indruk telkens naar hetzelfde nummer te luisteren, iets wat bij "Ghosts & demons" zelfs letterlijk gebeurde. Daar viel nog mee te leven, in tegenstelling tot het oeverloze gezwam tussen de nummers door van Fred Van Opstal, die nochtans als zanger niet onverdienstelijk was, maar met zijn geleuter alle geloofwaardigheid te grabbel gooide.
Daarna liep het zaaltje plots helemaal vol voor The Dirty Scums, de langst onafgebroken spelende punkband van België en wellicht zelfs van West-Europa. Zanger-gitarist Dirty Pik, drummer Dirty Zjantie en bassist Dirty Keez werden als helden onthaald en de sfeer zat er meteen goed in.
Ik keek er wat verweesd naar want de gammele punk van de Tieltse sterren wist me nooit echt te raken. Nieuwe nummers als "Debbie Harry" leken kant noch wal te raken terwijl ik de oudere nummers vroeger zeker al beter gehoord had. Toen de groep de carnavaleske toer opging met nummers als "Rit'n zat te skit'n" en "Bob De Brouwer" haakte ik helemaal af. Ik had toch veel meer verwacht van een groep die al 45 jaar actief is.
Dat smaken verschillen werd duidelijk toen meer dan de helft van het publiek al vertrokken was voordat The Spanks aan hun set begonnen. Vooral de diehard punkers waren met de noorderzon verdwenen. The Spanks zijn dan ook geen punkband.
De groep uit Merchtem zag in 1984 het levenslicht nadat zanger Rik Tielemans en gitarist Jan Van Den Bergh The Nomads aan het werk hadden gezien. Samen met The Paranoiacs en The Mudgang vormden ze het hart van de toen bloeiende Belgische garagerockscene. The Spanks maakten drie albums waarvan ‘In your face’ uit 1990, verscheen op het befaamde Get Hip Records, het label van Gregg Kostelich, gitarist van The Cynics.
In 1992 houden ze er noodgedwongen mee op nadat de gitarist voor zijn job naar Madrid verhuist. Nadat zanger Rik Tielemans ernstig ziek wordt en bassist Willy Annaert sterft, lijkt het einde definitief. Maar wanneer Jan Van Den Bergh terugkeert uit Spanje, worden The Spanks in 2022 nieuw leven ingeblazen. Naast Van Den Bergh maakten ook drummer van het eerste uur Bart Teugels en de nieuwkomers Mike Du Bois (zang) en Willy Douterloigne (bas) hun opwachting.
The Spanks namen een wat aarzelende start en "Keep on hidin'" klonk zelfs wat braaf, al kan een half leeggelopen zaal die indruk versterkt hebben. Heel wild werd het nooit, maar gaandeweg werd het vuur toch steeds meer opgepookt. Wat kon ik mijn hart ophalen aan die met zorg gekozen covers van obscure nummers uit lang vervlogen tijden: "Good guys don't wear white" van The Standells, "Night of the phantom" van Larry & The Blue Notes, "Picture my face" van Teenage Head, "Dateless night" van Allen Page with The Deltones, "Long gone" van The Customs.
Tussen al dat moois verbleekten de eigen nummers zeker niet. Integendeel, "Baby please come back", de gloednieuwe single die net zo goed in de sixties gemaakt had kunnen zijn, zou zeker niet misstaan in dat rijtje. De bevlogen zang en de immer smaakvolle gitaar zorgden voor pretentieloze, tijdloze garagerock die me steeds meer in haar ban kreeg. Zeker toen klassiekers als "Strychnine" van The Sonics en "You're gonna miss me" van The 13th Floor Elevators de zaal in werden gevuurd.
Een enkele keer sloegen ze wat mij betreft toch de bal mis. "(What's so funny 'bout) peace, love and understanding" van Nick Lowe vind ik best een aardig nummer maar het aangemeten garagejasje zat niet echt als gegoten.
Ondanks het fel uitgedunde publiek en het feit dat ze eerder die avond al een set in Gent hadden gespeeld, maakten The Spanks nog tijd voor een uitgebreide bisronde met drie songs die voor eeuwig in mijn denkbeeldige jukebox gestationeerd blijven.
Nadat Mike Du Bois tevergeefs naar zijn mondharmonica had gezocht volgde alsnog een excellente cover van "It's all over now, baby blue" van Bob Dylan, die me deed denken aan de versie van Thee Cha Cha Chas, het duo uit Melbourne, van enkele jaren geleden.
Om het feest compleet te maken volgden nog "Have love will travel" van Richard Berry, vooral bekend in de versie van The Sonics, en "Teenage kicks" van The Undertones. Misschien wat veel covers, maar garagerockbands hebben eigenlijk nooit anders gedaan.
Met een energieke set waar de passie van afdroop, bewezen The Spanks dat ze er weer helemaal staan.
Organisatie: The Dirty Scums
Les Nuits Botanique 2026, OBSIDIAN DUST 2026 - Natte woestijnrock dondert over Brussel
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-17
Sam De Rijcke
Veel ‘dust’ was er niet te bespeuren op dag 2 van Obsidian Dust, water des te meer. Zo kon het festival deze keer zijn naam niet letterlijk waarmaken, maar de ‘Fountain Stage’ dan weer wel, want het water zeikte bij momenten naar beneden. Maar goed, het weer had weinig invloed op de vaak sterke prestaties van de diverse bands, en ook het publiek worstelde er zich zonder veel problemen doorheen.
Als u net als ons dacht bij Fuzz Sagrado ‘dit lijkt verdacht veel op Samsara Blues Experiment’, dan was u volledig bij de les. Dit was met name de nieuwe band van Samsara bezieler Christian Peters, en de sound ligt volledig in het verlengde van zijn voormalige band. Want we kregen een klein uurtje psychedelische space-rock die zich manifesteerde als een lange LSD-trip verdeeld over een viertal uitgesponnen songs met benevelde keyboards en freaky gitaren. Deze keer met nogal wat kraut-rock uitweidingen en een stevige noise-eruptie aan het eind. Vooralsnog klinken de platen van Fuzz Sagrado lang nog niet zo goed als die van Samsara Blues Experiment, maar deze live set smaakte absoluut naar meer.
De slome, lauwe en tergend trage doom-metal van Acid King zorgde voor weinig animo, en met de regen die alsmaar heviger naar beneden kletterde zat de klad er algauw helemaal in. Toen de band dan nog eens kwam aanzetten met de meest idiote song van het ganse weekend werden wij overvallen door plaatsvervangende schaamte. Luidop tellen van 1 tot 39, u zal het waarschijnlijk ook ooit moeten doen hebben in de kleuterschool, hier was het -wij verzinnen dit niet- een volledige songtekst. Zelfs in een zorgtehuis vol met alzheimerpatiënten zou men zo een oefening nog te dwaas gevonden hebben om de dementerende oudjes bij de zaak te houden, bij Acid King was het een volwaardige song. Voor ons het moment om Acid King definitief de rug toe te keren.
Neptuniun Maximalism is niet bepaald een hapklare brok, dat zullen we geweten hebben. Als u thuis al eens iets van Sun O))), Earth, Swans of Gnod durft op te zetten dan was dit misschien wel iets voor u, anders was u hier maar beter weggebleven. De band speelde eigenlijk maar één track, en die vertrok vanuit een ellenlange drone-intro die via een berg noise uitmondde uit in een soort van apocalyptische climax. Op de beste momenten had het iets van Yob, maar elders ging het dan weer volledig de mist in. Ergens halverwege waande de frontman zich Michael Gira en braakte hij er allerhande indianengeluiden uit, en dat bleek geen goed idee, want bij de kerel kwam het toch een beetje potsierlijk over. De legendarische Michael Gira lijkt ons inderdaad tot op heden de enige die met dergelijke sjamanistische gebaren echt geloofwaardig overkomt.
Een goede reden om de gutsende regen te trotseren was het immer fantastische King Buffalo. Zanger/gitarist Sean McVay moest er genoodzaakt bij gaan zitten omdat zijn linkerpoot in het gips zat, maar dat weerhield er hem niet van om een beklijvende en briljante set neer te zetten. Het was smullen van die prachtige en lange heavy psych-songs met splijtende en vernuftige gitaarpartijen en heerlijke riffs. King Buffalo was wederom uitmuntend.
Hoeveel lawaai kan een mens verdragen? Dat kon je op eigen risico gaan uittesten bij Dope Purple. De Japanners tastten de grenzen van de extreme psychedelische noise af en gingen er dan los over. Met een op hol geslagen saxofoon in de rangen deden ze soms wat aan Ecstatic Vision denken, maar don nog wilder, luider en chaotischer (voor wie Ecstatic Vision een beetje kent, wil dat wat zeggen). Toch zat er wat inhoud in al die janboel en had het iets verslavend, waardoor we die helse teringherrie op één of andere manier alsnog wisten te appreciëren. Daarom zijn we er nog niet uit wie hier nu echt gek was, wij of die ontspoorde Japanners?
Tijd voor een levende legende op de Fountain Stage, John Garcia, met Kyuss mede grondlegger van de stoner-rock en nog steeds gezegend met een unieke stem die uit de duizend te herkennen is. De man heeft al in ettelijke bands gespeeld, en eentje daarvan, Hermano, werd nu met succes terug tot leven geroepen. Hermano leek een band die is trouw gebleven aan de originele intentie van de stoner-rock, namelijk broeiende desert-rock spelen met laaggestemde heftige gitaren en een regelrechte punk-attitude. Tot grote vreugde van de fans, die deze aanpak wel lustten en enorm genoten van stoner-klassiekers als “The Bottle”, “Senor Moreno’s Plan” en “Landetta”.
Wolvennest serveerde hun set in de Orangerie onder het mom van een soort rituele misdienst, en dat bleek een goede zet. Het altaar stond klaar, de rookmachine deed overuren, er zat heel wat echo op de vocals van meesteres Shazulla en de drieledige gitaartandem gaf op een bezwerende manier van jetje. In ieder geval wist deze band ons volledig in te palmen met hun verslavende, occulte en donkere post-metal met hier en daar wat black-metal invloeden. Als men ons zoals Wolvennest weet te hypnotiseren met almachtige songs als “All That Black”, “Purple Poison” of “Décharné”, dan willen wij gerust terug elke week naar de mis gaan.
Potige, rauwe en compromisloze testosteron-rock zonder pretentie, dat kregen we bij Red Fang. Als een stoomtrein op kruissnelheid raasden de Amerikanen door hun optreden. Het denderde de hele tijd, er zat een ronkende drive in de hele set en via een stel kloeke stroomstoten als “Prehistoric Dog” en “Blood Like Cream” kwamen de fans helemaal onder stoom.
Het fantastische, energieke en ronduit zinderende Gnome mocht in de Orangerie afsluiten. En daar maakten ze een heuse party van, dankzij een superenthousiast publiek dat na een slopende en kletsnatte dag nog heel wat energie leek over te hebben. Gnome maakte er gretig gebruik van om er een ultiem uitzinnig feestje van te maken, en dat met hun prettig gestoorde en uiterst driftige stoner-rock. Vooral de geniale zanger/gitarist Rutger Verbist schitterde met stuiterende riffs en vlijmscherpe solo’s.
Gnome schoot de ganse tijd met scherp, en daarvoor hadden ze ook de perfecte songs in hun wapenarsenaal, zoals “Duke of Disgrace”, “Old Soul”, “The Gods Are Evil” en “Ambrosius”, uiterst boeiende en immer prikkelende tracks die inmiddels tot heuse klassiekers zijn uitgegroeid.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Nederlands 
Français 
