Rudi Vranckx + artists, ‘Door de ogen van …’ – Een pakkende verhalenrijkdom door de ogen en de blikken van vrouwen in talrijke beelden, tekeningen en muziek
Rudi Vranckx + artists

Een beklijvende avond vol verhalen, beelden en muziek door de ogen van vrouwen en van Rudi Vranckx

Hij nam ons mee in de wereld vol oorlogen van Oost-Europa tot het Midden-Oosten door de ogen van de vrouwen in de oorlog en de ogen van Vranckx zelf. Sommige zijn helden, andere slachtoffers. Jong of oud, moedig of wild. In al die decennia heeft hij er velen ontmoet. En nooit vergeten. Zij beschrijven wat ze zien en hij laat hen hun verhaal vertellen. Om over na te denken en stil van te worden.
Rudi Vranckx is een Belgisch oorlogsjournalist. 35 jaar lang volgde hij voor de VRT oorlogen en conflicten en maakte hij documentaires. Vranckx ontving voor zijn werk als oorlogsverslaggever in conflictgebieden terecht vele prijzen. Voldoende conflictstof om over te vertellen …
Onze verteller Rudi Vranckx laat zich muzikaal begeleiden door zangeres/actrice Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers) en muzikanten Wigbert, Serge Feys (Arno/T.C. Matic …) en Gertjan Van Hellemont (Douglas Firs). Zij speelden passende songs bij de aangrijpende verhalen en beelden in een rootsamericana/psychedelische aanpak.
In 'Door de ogen van' geeft dit gezelschap een gezicht en een stem aan iemands moeder, iemands kind … die in de moeilijkste omstandigheden boven zichzelf uitstijgen en het verschil maken in hun eigen leven en dat van anderen.
Een inspirerende, bezielende voorstelling, de (wan)hoop nabij .

Muzikaal start hij met een krakende tape opname van Simon & Garfunkel, “The sound of silence”, die ons onderdompelt in al de verhalen. Het start met de oorlog aan de frontlinie in Ukraine, met de song “The last train to Maruipol” van Suzanne Vega, meteen een sneert aan Poetins waanzin, over wat de Ukrainese mensen er meemaakten met die niet te verstane aanvallen en de oorlog. Hij leidt ons doorheen de killer zone, ‘the wasteland’.
Machthebbers gooien olie op het vuur, de wereldvrede staat plots op de helling en er is een nieuwe wereld na corona; “Fuel to fire” van Agnes Obel wordt spaarzaam in een mooie dromerige, dreigende versie gespeeld.
Het brengt ons bij de figuren van de dag Netanyahu, Trump en Poetin, hun hitsende (oorlogs) taal , het fake news en de huidige ook al niet te verstane ontwikkelingen in Iran. “Lonely at the top” (Randy Newman) beheersen ze de wereld. Ze zijn “The masters of war” (Bob Dylan). Dit nummer uit 63 btw, brengt Vranckx eerst in een spoken word zelf, en zal de avond besluiten op z’n krakende tape.
Zaken die evident waren, worden nu geweerd. Vrije meningsuiting zit in de koelkast en heeft een wrange nasmaak gekregen. Hij refereert aan ‘1984’ (George Orwell) en ‘Brave new world’ van Aldous Huxley.
ICE komt aan bod, Bruce klopt hier aan met z’n “Streets of Minneapolis”, opnieuw prachtig emotievol, gevoelig gespeeld door onze vier muzikanten. Vranckx houdt ons bij de leest met dit alles.
Het brengt ons naar de trieste splinterbom verhalen van Gaza. Pakkende verhalen in z’n geheel en –zeker, naast het bestrijden van Hamas, van al die Palestijnen, de kinderen, hulpverleners, journalisten enz die worden aangevallen of gedood. De menselijkheid wordt begraven. Er is de slingerbeweging van machteloosheid, radeloosheid, onbegrip, woede, afkeer.
Het veilige gevoel is definitief opgeborgen. “Peace, love & understanding” ( a world of insanity) (van Nick Lowe/Elvis Costello) verbrokkelt.
De verhalen, de beelden en de muziek, het is even doorslikken en je krijgt er kippenvel van …
Op adem komen, nee hoor, er zijn verder de drugkartels in Z-Amerika , de protesten in Iran, er is de propaganda oorlog, de bommen, de raketten die gedropt worden. “Dancing in the dark” horen we nu.
Het brengt ons naar de IS in Syrië met de vrouwen als martelaar, slachtoffer of als heldinnen, duivelinnen (vanuit het beleven van IS).
Oorlog is ook afscheid nemen. En we nemen afscheid van de wereld(vrede) die er was.
De verhalenrijkdom door de ogen en de blikken van vrouwen in talrijke beelden en tekeningen, het zijn de portretten van Vranckx, het gezicht, de ogen van de oorlogen. Politiek activiste Patti Smith (“Gloria”) en Gerry Rafferty’s “Woman right down the line” waren muzikaal niet te ontbreken afsluiters.

We werden er allemaal stil van, iets om nooit te vergeten. Mogen we toch streven om dat sprankeltje hoop te hebben en te behouden, een streven naar de meest ideale wereld van ‘love, peace & understanding’.

Organisatie: Kras events (ism CC De Bouckere, Torhout)

Dressed Like Boys - Kwetsbaarheid als statement

Het concert van Dressed Like Boys in de Gentse Ha Concerts voelde als een zorgvuldig opgebouwde emotionele reis: klein en breekbaar in aanzet, maar gaandeweg verrassend groots in impact.
Vanaf de ingetogen Intro en het daaropvolgende “Nando” werd meteen duidelijk dat Jelle Denturck hier niet de flamboyante frontman van zijn vroegere werk wilde zijn, maar een verteller die zijn publiek dicht bij zich trok. De 70’s-invloeden uit zijn debuutplaat waren live nadrukkelijk aanwezig: warme pianoklanken, subtiele arrangementen en een licht rafelige DIY-esthetiek die de nummers net extra karakter gaf.
Met songs als “Healing” en “Finger Trap” werd de toon gezet: kwetsbaarheid als kracht. Denturcks stem balanceerde voortdurend tussen breekbaarheid en beheersing, wat de thematiek rond identiteit, liefde en zelfacceptatie tastbaar maakte. Het publiek luisterde opvallend aandachtig, een zeldzame stilte die alleen ontstaat wanneer een zaal echt mee is. Een eerste hoogtepunt kwam er met “Agony Street”. Diezelfde oprechtheid zat ook in “My Friend Joseph” en “Jaouad”, nummers die duidelijk geworteld zijn in persoonlijke verhalen en daardoor des te harder binnenkomen.
Halverwege de set zorgde “Questions” voor een verstilde kern. Hier viel alles weg behalve stem en emotie, en precies daarin schuilt de kracht van dit project. Denturck durft ruimte te laten, en die ruimte zegt vaak meer dan eender welke grootse productie. Naar het einde toe werd het geluid iets voller met Lies en Pinnacles, zonder ooit zijn fragiele essentie te verliezen. Het publiek werd als het ware zachtjes meegenomen naar een bisronde die volledig tot ontplooiing kwam.
De encore was ronduit indrukwekkend in zijn opbouw: “And Then I Woke Up” voelde als een intieme biecht. “Gregor Samsa”, opgedragen aan zijn overleden moeder, was het emotionele zwaartepunt van de avond: breekbaar, eerlijk en zonder franjes. Met “Stonewall Riots Forever” kreeg het geheel een uitgesproken, bijna strijdvaardige, ondertoon, waarin queer identiteit en engagement duidelijk naar voren kwamen.
De afsluiter, een tapeversie van “Over the Rainbow”, was een bijzonder mooi gekozen slot: een klassieker die perfect aansloot bij de thematiek van verlangen, identiteit en hoop die doorheen de hele set sijpelde.

Wat dit concert zo sterk maakte, was niet alleen de kwaliteit van de songs, maar vooral de coherentie van het geheel. Alles (van setlist tot performance) stond in dienst van een duidelijke artistieke visie. Denturck bewees dat hij als Dressed Like Boys een totaal ander, maar minstens even overtuigend hoofdstuk heeft aangeslagen.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Gerrit Van De Vijver
Dressed Like Boys
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9517-dressed-like-boys-02-04-2026?Itemid=0
Frans Kalf
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9516-frans-kalf-02-04-2026?Itemid=0

Organisatie: Democrazy, Gent ism Ha Concerts, Gent

The Hickey Underworld – Gitaarrockandrollende, rammelende boys are back!
The Hickey Underworld en Bed Rugs

Blij dat ze terug zijn onze Hickey Underworld uit Antwerpen, Belgen in meerdere muzikale en filmische kunstvormen. ‘Cold sun’, return van deze rock’n’rollende rammelaars, staat in de spotlight en toont aan dat tegendraadsheid en verslavende hoekende melodieën elkaar moeiteloos verbinden.

20 jaar The Hickey Underworld, vier cd’s uit en na tien jaar terug van de partij, een bont kwartet allegaartje rond Jonas Govaerts en Younes Faltakh, won in 2006 de Humo’s Rock Rally, net voor The Black Box Revelation. Een herriebandje, die hard verwoestend kon uithalen met rauwe, noisy, snedig, gedreven songs in allerlei tempowissels; sterke liedjes, pakkende melodieën en een stevige ritmiek, zeker het titelloze debuut en hun comeback ‘Cold sun, in een productie van Niek Meul van Das Pop. Het waren trouwens die twee platen die vanavond hier centraal werden geplaatst. Af en toe viel er eentje van de twee langspeelplaten tussenin.
De Hickeys speelden verder waar TC Matic, Evil superstars, dEUS, Millionnaire en Vandal x ooit waren geëindigd en mengden er de internationale couscous van QOSA, Foo Fighters en Shellac aan toe. Mooie referenties dus voor een band die grunge, indierock, psychedelica in schuurpapier en een ‘alternative way’ spelen. De schreeuwende zangpartijen en de zegzang kleurden en maakten het geheel compleet.
Een goed uur werden we in hun muzikale onderwereld gedropt. De klemtoon kwam meteen op hun pas verschenen album met de titelsong, “Oligargoyle”, “Bloody muscle builder in hell”, “Constant wave on a rock” en “Magical divorce”. Rechttoe-rechtaan, opwindend, snedig, meeslepend, spannend, overspoeld van massa’s hakkende, hoekige tempowissels en een repeterende ritmiek die een TC Matic ooit uniek, groots maakte.
Ergens ervaren en voelen we de filmische tune van Govaerts, die zich hier op toelegde. Scherp snijdend materiaal kregen we dus, die ons bij de leest hielden. Enkele oudjes kregen we dan te verteren uit hun debuut, gitaarrock’n’rollend, en die er trouwens nog steeds staan, o.m. het bizarre “Of asteroids and men”, het opzwepende “Blonde fire” en die doorbraaksingle “Future words”, intens explosief met een zeker meezinggehalte. Ook “Zero hour” en “Mystery bruice”, die twee andere singles, hadden iets overweldigends. Wat een muzikale tsunami die ons wist te overspoelen.
Op adem konden we maar een keer komen, met de huidige single “Keep” , het enige echte Hickey nummer die als ballade fungeert, en ons even doet wegdromen. Het smaakte naar meer om er af en toe zo eentje uit te werken. Al snel werden we verder in hun rauwe wereld gekatapulteerd met een “Euromancer”, “Whistling” en “Capt fragile”, die laatste gaf alvast een schop onder de kont met een Kyuss stoner injectie.
Rauw van de knorre klonk het na twintig jaar zonder maar iets te hebben ingeboet aan dynamiek en opwinding. Ze bleven ons bij het nekvel grijpen met “DWAMGOZ” en een lekker uitgesponnen “Flamencorpse” , die nazinderde in de uiterst boeiende, strakke set. Kortom, The Hickeys are back. 

Support was Bed Rugs , ook uit A’pen en ook al zo’n vijftien jaar bezig, momenteel werkend aan een mooie return met o.m. de nieuwe single “The power runs ripe”. Bij hen overheerst nu het dromerige indie gevoel die het nauwst beantwoordt aan Death cab for cutie en Tame Impala. De samenzang, de sfeervolle psychedelica keys en de wisselende, opbouwende gitaarpartijen sieren de sound. Energiek, sfeervol, indringend, overtuigend, mooi. Ook Bed Rugs are back!

Organisatie: Cactus Club, Brugge

Psychonaut - Post-metal met panache

Wijf uit Gent is vrij nieuw aan het Belgische alternatieve metalfront, maar we gaan hier zeker nog van horen. De frontdame Marie De Graeve haalde verduiveld scherp uit met haar schelle en krachtige stem. Een geluk dat er in de Kreun geen glaswerk aanwezig was, anders was er hier gegarandeerd één en ander aan diggelen geslagen.
Met “Liar”, “Hysterical” en “Maniac” bracht Wijf een stel vlijmscherpe en snerende songs, de gitaar spuwde vuur en scheurende riffs tegelijkertijd, de vocals kwamen binnen als een frontale peer op uw bakkes. Dit was is Bikini Kill in een metalbad. Daarbovenop leek een veelbewogen “Circles” een geweldige song die gerust de battle met Brutus kon aangaan.
Verder waren hun invloeden alleszins niet af te leiden uit hun t-shirts, The Mars Volta hoorden we nergens (goeie smaak, dat wel) en laat ons hopen dat die Taylor Swift shirt als grap bedoeld was. Alhoewel, op foto hebben we die bassist ook al met een Dua Lipa shirt opgemerkt, draagt die kerel de kleren van zijn twaalfjarige zus, misschien?

Met alweer een ijzersterk nieuw album ‘World Maker’ onder de arm kon het Mechelse trio Psychonaut ondertussen al een kloeke setlist vullen met een stel onsterfelijke mokerslagen van songs.
In een dik uur propten ze het stinkende beste van zichzelf in een stevige wall of sound, een muur opgetrokken uit massieve post-metal met hier en daar enkele aangename en welgekomen rustpunten.
De heerlijke dubbele vocals, van razend naar clean en terug, zijn ondertussen ook een handelsmerk waar ze steeds bedrevener in zijn geworden. Binnenkomer “And You Came With Searing Light” was daar al meteen het toonvoorbeeld van, na een ingetogen start gingen onherroepelijk alle sluizen tegelijk open, de gitaar was verschroeiend en de vocals konden een volgroeide eik in tweeën kunnen splijten. Psychonaut was op die manier al direct op kruissnelheid en “All Your Gods Are Gone” en “Endless Currents” zoefden op dat daverende elan verder.
Met de excellente instrumental “All I Saw as a Huge Monkey” wist Stefan De Graef ons terug te overweldigen met zijn striemende en snedige gitaarspel. Dit was sowieso een hoogtepunt in de set, een track om Russian Circles stikjaloers te maken.
Met een ronduit fantastisch “Violate Consensus Reality” en een verpletterend “Interbeing” werden twee hoogvliegers uit het vorige album er met panache en verbetenheid doorgejaagd. Die aanhoudende spanning werd verder ten top gedreven met een verzengend “The Fall of Conciousness”. Hoe sterk de nieuwe songs ook mogen zijn, deze inmiddels 6 jaar oude kanjer is nog steeds de onbetwistbare topper in elke Psychonaut set, een zwaar ontvlambare knaller die zijn gelijke niet kent, met hier in de Kreun een alweer schitterende en wilde uitvoering.
Psychonaut eindigde met de tandem “You Are The Sky/Everything Else is Jus the Weather”, naar eigen zeggen hun favoriet uit de nieuwste plaat. En wie zijn wij om dat tegen te spreken.
Het trio raasde hier immers als een dolle bizon op het doel af en laste er dan halverwege een mooi en intiem rustpuntje in. Bespeurden wij daar trouwens geen Dire Straits-achtig gitaartje in de intro van “Everything Else”? En mag dit wel bij een hardvochtige metalband als Psychonaut? Tuurlijk wel, het onderstreepte de veelzijdigheid van Stefan De Graef en was het bewijs dat er ook gevoelige snaren op diens gitaar zitten.

Een betere setlist hadden we zelf niet kunnen bedenken, Psychonaut had er al de sterkste songs uit hun repertoire in gebald. Een dik uur bronstige en potige post-metal met een neus voor gevoel en variatie.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Psychonaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9100-psychonaut-02-04-2026?Itemid=0
WIJF
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9101-wijf-02-04-2026?Itemid=0

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk