Einstürzende Neubauten - BRDCST 2026 - Intens genot
Na een lang weekend vol avontuurlijke uitspattingen voegde de organisatie van BRDCST nog een extra avond toe aan hun programma, met eén van de meest experimentele bands. In een goed vol gelopen AB Flex kregen we dus Einstürzende Neubauten (****), die al verschillende keren in de AB stonden én graag in België optreden. In 2024 stonden ze nog in De Roma trouwens.
Zo stonden ze in 2024 nog in Roma, A’pen. Lees gerust Einstürzende Neubauten - Een hallucinante trip naar een bijzondere wereld
In hun aparte, unieke sound staat de kleurrijke percussie voorop, in al z’n diversiteit. De winkelkarretjes hebben we nu niet direct zien staan én er stonden ook wat minder tonnen opgesteld dan vroeger. Maar het massieve drumwerk primeerde dus nog steeds. Het kwam al tot uiting op bijtende songs als het recentere “Ten Grand Goldie”. Even meegeven, het is trouwens opvallend dat het oudere materiaal wat is opgeborgen. En intussen heeft één van de belangrijkste leden van het eerste uur, bassist Alexander Hacke, de band verlaten. Zijn vervangster Josefine Lukschy speelde echter feilloos en weet hacke dus goed op te vangen. Spil Blixa Bargeld had er duidelijk zin in, met een grapje en een kwinkslag tussenin. Zijn charisma zorgde er dan ook voor dat hij het publiek moeiteloos mee had in zijn verhaal.
Songs als “Rampe”, “Dead friends (around the corner)” waren smaakmakers..
In eerste instantie kwam de set wat traag op gang met songs “Ist Ist” en “Wedding”, maar er kwam dan wat meer schwung in het concert. We werden verbluft door die overload aan drums en percussie in een zekere experimenteerkracht en – drift. Hoewel het allemaal wat braver klinkt dan vroeger, werd het steeds warm geapprecieerd door het publiek.
Verder kregen het mooie “How did I die” en “Ein leichtes Ieises Säuseln”, zonder het geïmproviseerde en de speelsheid te verliezen.
Het absolute hoogtepunt van de avond kwam echter in de bis, met “Stella Maris”, waar Josphine in duo ging zingen met Blixa. Een kippenvelmoment.
Het onderstreept de brede diversiteit van Einstürzende Neubauten na al die jaren.
Einstürzende Neubauten klinkt momenteel iets braver, toegankelijker, maar de intensiteit en het beleven blijven voorname troeven. Intens genot dus.
Setlist: Ten Grand Goldie / Pestalozzi / Ist Ist / Wedding / Möbliertes Lied / Grazer Damm / Die Befindlichkeit des Landes / Sonnenbarke / Rampe / Sabrina / Dead Friends (Around The Corner) / Youme & Meyou / Gesundbrunnen / How Did I Die / Ein leichtes leises säuseln / / Let's Do It A Dada / Stella Maris
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2026 - DAG 3 - Een rechtstreekse confrontatie van belevingen en brede culturen
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-05
Erik Vandamme
De derde dag begon al 'erg vroeg', want omstreeks elf uur had er een piano concert met beelden op een scherm plaats, om 14 u een film in de Palace. En met curator Ichiko Aoba kregen we de inbreng van Oosterse culturen.
Frederik Croene 'Sans Retour' - AB Salon
Pianist Frederik Croene (****) is van vele markten thuis. Hij oogstte internationale lof met zijn soloalbums ‘Cul de Sac’ (2019) en ‘Solastalgia (2022)’. ‘Sans Retour’ (2025) is de laatste in een trio die hij zelf 'Trilogie van Hopeloosheid' noemt. Deze plaat bestaat uit zes pianostukken, en zijn een ode aan gevallen luchtvaartpioniers. Er is bijhorend videowerk van beeldend kunstenaar Karl Van Welden. De beklijvende beelden bezorgen ons een krop in de keel, en zijn voorafgegaan door opnames net voor de crash, een beetje zoals Yuri Gagarin een kosmonaut die op 34 jarige leeftijd overleed tijdens een routine training vlucht. Eerst hoor je de radio communicatie tussen hem en de grond controle, waarna de muziek het dreigend, spannend en intens overneemt. Op hetzelfde elan zijn elk van de vijf andere songs.
Wie kregen we? Yukio Seki (de eerste kamikazepiloot), Bessie Coleman (de eerste zwarte Amerikaanse stuntvrouw met een vliegbrevet), verder Richard Russell (a.k.a. Sky King) die in 2018 een passagiersvliegtuig - een Horizon Air Bombardier Q400 - stal zonder vliegervaring en een uur lang stunts uitvoerde waarna hij neerstortte op Ketron Island. Tot slot nog schrijver/piloot Antoine de Saint-Exupér die in 1931 hoog aanzien oogstte met zijn Novell 'Vol the Nuit', en de jong verongelukte Daniel Kinet. De pakkende beelden, de onvergetelijke opnames en de integrerende muziekstukken in bewerkt, zorgden voor een kippenvelmoment.
Claire Rousay x The Bloody Lady (Viktor Kubal) - Cinema Palace
Ook op zondag was er een filmnamiddag gepland. Claire Rousay (*****) kwam muzikale ondersteuning geven bij de film ‘The Bloody Lady’ (Viktor Kubal). We citeren: ''Viktor Kubal (1923 - 1997) wordt beschouwd als de vader van de Slovaakse animatiefilm. Zijn paradepaardje is Krvavá pani ofwel The Bloody Lady. De film is gebaseerd op het lugubere volksverhaal van Elisabeth Báthory (1560 - 1614): de bekendste seriemoordenaar in de Slowaakse en Hongaarse geschiedenis. Ze haalde zelfs het macabere record in het Guinness Book of Records als moordenares met de meeste doden op haar naam. De reden voor haar moordzucht: in de hoop eeuwig jong te blijven, was ze ervan overtuigd dat baden in een bloedbad haar huid letterlijk zou verjongen. '
Het macabere verhaal wordt in die film niet zo luguber uitgebeeld als het wel lijkt, het gebeurt eigenlijk eerder heel subtiel. De emoties laaien op, nadat Elisabeth schijnbaar haar hart letterlijk heeft 'verloren' aan haar geliefde. Het zorgt op zijn beurt voor een ommekeer in haar handelen die verontrusting opwekt.
De muzikale omlijsting door Claire Rousay, die opzij zit omgeven van mengpanelen en keyboards, doet die spanning nog meer snijden. Op de juiste momenten binnen de film, trekt ze registers open of zorgt eerder voor een rustpunt. Haar muzikale inbreng geeft de film dan ook een boost waardoor het lugubere nog meer tot de verbeelding spreekt, en dat maakt deze film begeleid door muziek opnieuw een bijzondere totaalbeleving.
Park Jiha - Vanhaerents Art Collection
Even gaan verpozen in Vanhaerents Art Collection met de Koreaanse multi-instrumentalist Park Jiha (****). Hij bespeelt traditionele Koreaanse instrumenten zoals de piri (een bamboehobo), de yanggeum (een soort metallofoon) en de saenghwang (een mondorgel). Ze doet het uiterst uitgekiend, met oog voor detail en met zoveel emoties, waardoor die oude instrumenten nieuw leven wordt ingeblazen. Letterlijk dan door bedwelmende fluit klanken met een Oosters tintje eraan verbonden, bezorgt Park Jiha ons een ware cultuurschok. Een intense walm die een bezwerende invloed heeft op ons gemoed, waardoor we - na toch twee confronterende visuele belevingen - compleet zen de zaal verlaten.
Het zou ons laatste bezoekje zijn aan Vanhaertens Art Collection, maar hopelijk breit de organisatie hier een vervolg aan, want dit is een locatie met duidelijke mogelijkheid. Een meerwaarde voor BRDCST.
Bertel Schollaert & Hein Devos - AB Salon
Uiteenlopende werelden die elkander vinden, bleek het geval bij het duo Bertel Schollaert & Hein Devos (****). De klassiek geschoolde saxofonist Bertel Schollaert (Nadar Ensemble) en de vaste Amenra klankman Hein Devos zoeken uitersten op, om het publiek bewust mee te nemen met hun brede, uiteenlopende klanken. Met als basis composities van de Spaanse componist Alberto Posadas en Berlijns componist Genoël von Lilienstern.
Het zorgt voor een intense totaalbeleving die baadt in zachtmoedigheid en dreiging. Het klinkt zalvend en rauw in een golvende beweging. Het publiek wordt letterlijk meegesleurd naar hun wereld vol diversiteit en klankkleur. Fijne intrigerende muzikale botsingen.
Julien Desprez - AB Flex
De uit Parijs afkomstige Julien Desprez (***) vindt zijn inspiratie bij rock, jazz en tapdans en zorgt voor een dosis humor en absurditeit in zijn spel. Er is er een subtiele verwijzing naar het Franse chanson merkbaar. Een veelzijdige aanpak die de avonturiers aanspreekt.
Het is een tot de verbeelding sprekende figuur deze Julien Deprez met deze muzikale en absurdistische aanpak, maar de overdrive aan chaos kon ons toch niet volledig boeien. Muzikale gekte.
Fenne Kuppens - AB Club
In de AB Salon stond Julia Eckhardt met haar vioolspel iedereen diep te ontroeren. Wijzelf prefereerden het solo project van Fenne Kuppens (*****), die hier iets anders bewandelt dan met haar band Whispering Sons. We horen haar integere, breekbare vocals deze keer ipv de diepgravende stem.
Met haar bijzondere stem, de brede aanpak en haar muzikanten vertelt ze niet enkel een heel persoonlijk verhaal, dat heel ontroerend is. Ze neemt je volledig mee.
Een overtuigend solo uitstapje dus.
JFDR - AB Flex
De IJslandse JFDR (*****) wordt door o.m. door Björk gezien als een inspiratiebron, en dat is iets waar je als artiest toch mee mag uitpakken. Jófríður Ákadóttir, zo heet deze zangeres voluit, greep iedereen bij de keel en liet ons totaal verweesd achter. De AB Flex werd er zelfs helemaal stil van.
JFDR bracht vorig jaar nog een EP uit, ' From Figure 8', die overal sterk werd ontvangen. Live zette haar vocals de Hemelpoorten compleet open. Duizenden engeltjes namen ons mee in haar unieke leefwereld Meer nog. Wat een beleving!
Klinck Trio - AB Salon
Omschreven als 'supergroep' bestaat het trio Klinck Trio (*****) inderdaad uit drie toppers binnen de improvisatiemuziek. Adia Vanheerentals (saxofoon, stem), Maya Dhondt (piano, stem) en Elisabeth Klinck (viool, stem) verkennen op hun debuut 'My Hair is Everywhere' de weg tussen intimiteit en geborgenheid. Het is uitgekiend en het geeft een ‘zen’ gevoel. Live kleurrijke prikkels in een wervelstorm aan emoties. Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed.
Klinck Trio raakte sterk.
GEZAN - AB Flex
Japanse punk met een hoek af … Op die manier kan je de Oosterse underground van de populaire band GEZAN (****) het best omschrijven. Hier werd een ondoordringbare muur opgetrokken, en de beweeglijke meute op het podium zette de AB Flex in een mum van tijd in vuur een vlam. We kregen stevige uppercuts in een feestelijk geheel. Een ziedende wervelstorm op Oosterse wijze, scherp, snedig, wervelend. Een cultuurschok.
Ichiko Aoba - AB Flex
Ons plan was om terug te keren naar de AB Salon voor Richard Youngs maar er bleek geen doorkomen mogelijk; we besloten dan maar te verpozen en te wachten op de hoofd act van deze derde festivaldag, met name De Japanse parel Ichiko Aoba (*****). Ze zorgde, zittend in in een soort fauteuil , omgeven van schemerlampjes en dergelijke, voor een ware huiskamersfeer. De sfeervolle verlichting op het podium deed de rest.
Ze heeft een prachtige stem, tonnen charisma en troonde haar publiek mee naar een Oosters wereldje van intimiteit en rust. Een ontroerend intens huiskamerconcertje in een grotere zaal. Een perfect slot van deze boeiende driedaagse BRDCST, … maar er volgde nog iets moois …
Los Thuthanaka - AB Club
Los Thuthanaka (****) is het project van de Amerikaans-Boliviaanse Chuquimamani-Condori (beter gekend als Elysia Crampton) en diens broer Joshua Chuquimia Crampton. Met hun cowboy hoeden deed het wat denken aan een soort Italiaanse spaghetti western. Flikkerende lichtjes en absurde uitspattingen zorgden voor een feestelijke stemming met een Boliviaanse hoek af.
In de AB Club werden de dansspieren geprikkeld, en de lightshow triggerde het alleen maar. Een mooi overtuigend zuiders getint slot. Wat een knaller!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2026 - DAG 2 – BRDCST in het voetspoor van David Lynch
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-04
Erik Vandamme
Het is een jaarlijkse gewoonte om tijdens het weekend BRDCST een bezoekje te brengen aan de Cinema Palace. In 2024 stuntte BRDCST nog met het concept film-muziek door de vertoning van de film 'Nosferatu (1922)' onder muzikale begeleiding van Black metal fenomeen Attila Csihar.
Vorig jaar mocht saxofonist Mattias De Craene een door de tijd vergeten film 'The Holy Mountain (1973)' komen voorstellen, in een eigenzinnig muzikale omlijsting.
Op de huidige editie waren zelfs twee namiddagen voorzien. Op zaterdag traden we in het voetspoor van David Lynch, wiens geest vandaag over de hoofden heen zou blijven waaien.
Xiou Xiou / Eraserhead
Jamie Stewart (Xiou Xiou) bundelde in 2015 de krachten met componist Lawrence English. Samen maakten ze, op uitnodiging van Lynch, een live soundtrack bij diens ‘Factory Photographs’. Stewart, steeds een enorm liefhebber van Lynch zijn werk geweest, bleef er zich verder in verdiepen. De LP 'Plays the Music of Twin Peaks' bezorgde Xiou Xiou een cultstatus. David Lynch zelf was heel tevreden.
De band Xiou Xiou (*****) staat bekend om zijn grillige aanpak, en schuwt de controverse niet. Het duo Jamie Stewart en Angela Seo kreeg de opdracht die ‘Twin Peaks’ te hernemen, maar deed iets heel anders. Ze besloten na zijn overlijden vorig jaar een ode te brengen door Lynch zijn oeuvre aan te pakken, even eigenzinnig als Lynch himself altijd tewerk is gegaan. Een sound met o.m. veldopnames, zelfgebouwde instrumenten, orgel, modulaire synths, stem, zaklampen, elektrische ruis, … De muziek en bewerking rond de film 'Eraserhead' is dus geen kopie van de film zelf. De emotionele rauwheid van de film, blijft echter overeind. In een wereld vol seksuele spanning, industriële dreiging en bizarre uitspattingen gaan alle remmen los.
We worden visueel als in de instrumentatie meegezogen in een landschap waar angst en vertwijfeling heerst. Xiou Xiou brengt een ode aan de grootmeester, zoals Lynch het gewoonweg deed, nl. grauw, rauw en nooit de controverse uit de weg gaan. Een confrontatie met de rauwste kant van de mensheid kon je zeggen
Golem Mecanique - Vanhaerents Art Collection
Vanhaerents Art Collection is een kunstgalerij in een oud industrieel pakhuis op een boogscheut van de AB. Het was nu de 15e verjaardag van het label Ideologic Organ, opgericht door Stephen O'Malley (Sunn O)))) en wijlen Editions Mego-labelbaas Peter Rehberg. O'Malley was curator van dienst. Hij bracht enkele artiesten naar Vanhaerents Art Collection die door dronegeluiden onaardse sferen opriep.
Wij namen enkele concerten mee. Golem Mecanique (****). De Franse multi-instrumentalist Karen Jebane bracht in 2025 met 'Siamo tutti in pericolo '' een ode aan de gruwelijk vermoorde Italiaanse, Marxistische filmregisseur Pier Paolo Pasolini. Muzikaal ging het van golvende bewegingen van dreigende intimiteit en rauwe uitbarstingen. Golem Mecanique wist een even gruwelijke sound te creëren zonder gebruik te maken van visuele effecten. Intens beeldrijke monotone muziek in z’n geheel.
Jessika Kenney - Vanhaerents Art Collection
We waren in diepe trance verzonken door de vorige act en bleven er nog even, want iets later kwam Jessika Kenney (*****). Zij experimenteerde met klanken en met haar stem, die soms onverstaanbaar was. De emoties werden uitgeschreeuwd in een intiem, intens kader. Een bezwerende performance want op haast sacrale wijze, neemt Jessika je mee naar een bijzonder spookachtige wereld. Vreemde en vaak onsamenhangende klanken zorgden voor een spirituele confrontatie met het innerlijke. Ondanks de dreigende ondertoon, voelden we een soort gelukzaligheid, een gemoedsrust die donkere gedachten verdrijft.
Olan Monk - AB Flex
BRDCST zet dit jaar het label AD 93 in de kijker met artiesten als James K, Feeo, Lankum-offshoot One Leg One Eye en ook Olan Monk (****). Met een mengeling van shoegaze, witch house en traditionele Ierse muziek tastte Olan Monk de grenzen af. De shoegaze botste op een fluit/cello klank die toegankelijk als experimenteel klonk. Het weet toch een breed publiek aan te spreken. De vocals waren fragiel, doorleefd en een link naar Ian Curtis van Joy Division was niet ver door diezelfde emotionele geladenheid. Een Ierse ontdekking zondermeer.
Lucy Railton - Vanhaerents Art Collection
De celliste Lucy Railton (*****) stelde in Vanhaerents Art Collection haar debuut 'Blue Veil' voor, maar heeft al een pak ervaring binnen de avant-garde en de hedendaagse klassieke scene.
Elke strijker- en tokkelbeweging is uitgekiend. De luisteraar wordt meegezogen in een bevreemdende mooie wereld. We schreven dan ook 'Hemelse klanken dwingen je tot een gemoedsrust’.
We kregen van deze drie acts een mooie totaalbeleving.
James K - AB Flex
De New Yorkse Jamie Krasner is al van haar tienerjaren bezig en heeft intussen haar stempel gedrukt op de underground bewegingen. Onder de naam James K. (*****) stond ze met een heuse live band op het podium van de AB Flex. Met invloeden uit triphop, shoegaze, dream pop en zelfs een vleugje new age is dit een eerste fijne kennismaking van haar muzikale wereld.
Een bedwelmende, aangrijpende sound binnen een sprookjesachtige sfeer hoorden we. Magisch mooi, intiem, dansbaar. Met live band diept James K haar talent als performster nog meer uit. Een veelzijdige, kleurrijke aanpak die boeiend bleef.
Ultan O'Brien w/ Sam Comerford - AB Salon
Intussen waren mensen onder de indruk van de performance van Claire Rousay in de Vanhaerents Art Collection.
Wij maakten de keuze van enkele samenwerkingen in de AB Salon.
Het eerste was Ultan O'Brien w/ Sam Comerford (****). Een samenwerking tussen twee virtuozen in hun vak. De jonge Ierse violist Ultan O'Brien maakt muziek die diep geworteld is in de Ierse tradities, en liet de deur open naar improvisatie. Er waren vele samenwerkingen en vandaag was dit er eentje met Sam Comerford, die wij leerden kennen door zijn project Thunderblender. Zijn sax is gewoonweg meesterlijk en grensverleggend. O'Brien stopt wat humor in zijn speelse vioolspel. Heerlijk genietbaar het samenvloeien van deze instrumenten? Ierse Folklore met een hoek af, ondersteund van een zwevende, zalvende saxklank.
Lord Spikeheart w/ NMR.CC - AB Flex
Spijkerharde metal met een Afrikaans tintje kregen we met Lord Spikeheart w/ NMR.CC (****). Een brute waanzinnige sound. Wat een rollarcoaster over ons heen. In 2020 zorgde het Keniaanse duo Duma reeds voor een onvergetelijk uppercut en in 2022 sloten ze dan ook terecht BRDCST met een knal af.
"Oorverdovend in een donkere walm klonk het, alsof je in een voodoo ritueel was aanbeland en wordt verscheurd. Ongelofelijk duister, luidruchtig, waanzinnig" , schreven we.
Frontman Lord Spikeheart aka Martin Kanja gaat met zijn solo project op ditzelfde elan door, in samenwerking met NMR.CC. Rauwe kost met een Afrikaanse tint.
Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin - AB Salon
Ons doel was om erna in de Club SUMAC te zien maar er was geen doorkomen aan. Dus besloten we naar de AB Salon af te zakken voor twee toetsen wizards Joseph Branciforte & Jozef Dumoulin (****), die elk op hun eigen manier hun carrière hebben uitgebouwd. Met hun album 'Iterae' tasten ze de mogelijkheden van de unieke klank van Fender Rhodes verder af. En improvisatie troef. We lazen nog 'Het resultaat is muziek die zweeft tussen strakke, minutieuze klankarchitectuur en een dromerige, bijna vloeibare flow.' Een aanstekelijke klankkleur, die de dansspieren prikkelde.
Nihiloxica - AB Flex
Nihiloxia (****) is het samenzweringsverband van Nilotika Cultural Ensemble - een traditionele percussiegroep uit Kampala - en producers Spooky-J en PQ . Het zorgt voor een versmelting van Afrikaanse ritme tamtam geluiden en Westerse percussie en drums.
Percussie staat centraal dus. De culturen zijn met elkaar verweven. De tempowissels zijn heerlijk genietbaar, meeslepend, bezwerend en opzwepend. Een uniek project.
Berlinde Deman - AB Salon
Het contrast kon niet groter zijn, we sloten af met een intiem concertje om middernacht met Berlinde Deman (*****). Ze is de vaste tubiste van Flat Earth Society Orchestra en duikt op in tal van bands en projecten in de jazz-, theater- en klassieke wereld. Met het 16de-eeuws blaasinstrument Serpent, iets in de vorm van een slang, verbluft ze iedereen in de AB Salon.
Met haar debuut 'Plank 9' verkent ze de mogelijkheden van dat instrument tot in de puntjes, en tast de grenzen van de ‘weg der traagheid’ af, ver weg van alle drukte van het dagdagelijkse leven. Een verademing op BRDCST.
De luisteraar in trance brengen was de opdracht, met het flirten in uitersten en klankexperiment door de best unieke klank van het instrument. Modern traditioneel. Een magisch einde.
Het onderstreepte het geheel van een dagje David Lynch, die grenzen wist te verleggen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2026 - DAG 1 – Een BRDCST in de schaduw van het leven
BRDCST 2026
Ancienne Belgique
Brussel
2026-04-03
Erik Vandamme
BRDCST festival in de AB is er eentje voor wie houdt van avontuur. Je moet het ondergaan en betekent zoveel meer dan enkel puur beleven. Het is sinds 2016 'the place to be' voor wie durft de comfortzone te verlaten, op zoek naar fijne pareltjes.
Het was vooral uitzien naar de vernieuwde AB Salon, en er stonden ook concerten gepland in Vanhaerents Art Collection op zaterdag en zondag. Er ook werd een extra avond toegevoegd met Einstürzende Neubauten op paasmaandag.
De eerste avond vertoefden we vooral in de Salon en de AB Flex.
Hekla - AB Salon
Het instrument 'Theremin' werd in 1919 uitgevonden door de Rus Leon Théremin. Een unieke klankenwereld werd gecreëerd , met fluisterende ondertonen en diepe baslijnen.
De uit IJsland afkomstige Hekla (****) brengt , mede door haar klassieke achtergrond, een heel bevreemdende, mooie sound. We worden meegenomen naar een onaardse wereld en inde sound hoorden we een monotone ondertoon , die evenwel niet stoorde. Integendeel zelfs. De experimentele aanpak, deed ons even wegglijden van de realiteit. In het bijna donker zorgde Hekla voor een hypnotiserende trance klankkleur.
Rainy Miller - AB Flex
Het recente album 'Joseph, What Have You Done?' scoorde goed van de uit VK afkomstige Rainy Miller (****). Hij werd geprezen voor z’n mix van avant-garde, R&B en ambient. Live resulteerde dit in een soort poëtische 'rap'. Het hand een rauw als zachtmoedig kantje. Het klonk mooi uitgekiend en gevarieerd. Hij gaat zijn publiek zelfs opzoeken, tot in de tribunes waar hij tussen de aanwezigen neer zit. Rainy Miller neemt zijn publiek letterlijk mee in zijn verhaal. We hadden hier een bevreemdend als beklijvend mooi optreden.
Carme López- AB Salon
Het instrument doedelzak wordt al te vaak geassocieerd met een folkloristische gebeurtenis. Verschillende muzikanten wisten dit uit te spitten om dit instrument in een ander kader onder te brengen.
Ook de Galicische artieste Carme López (*****) onderzoekt de mogelijkheden ervan, en voegt er zelfs elektronica aan toe, met een dosis experiment en –experimenteerdrift, in een intiem kader. Carme López tast die grenzen af van dit instrument en laat de sound alle richtingen uitgaan. Een bijzondere klankenwereld dus met dit instrument!
Kukuruz Quartet - AB Flex
Componist, pianist en zanger Julius Eastman (1940 - 1990) verwierf vooral bekendheid in de experimentele muziekscene van de jaren zeventig en tachtig. Eastman's geestesgenoten waren o.a. John Cage, Morton Feldman en Petr Kotik. Door zijn vroegtijdig overlijden, ging zijn invloed een beetje verloren.
Het Zwitserse Kukuruz Quartet (****) brengt ze echter terug tot leven. Dit viertal bevindt zich tussen jazz klassieke muziek en pure improvisatie. De muzikanten aan hun piano met de rug naar het publiek, tekenden voor een verbluffend piano recital, met een dosis experiment. Ze weten elkaar aan te porren en hebben het publiek mee in het verhaal.
Naar het einde van de set kwamen de vier vooraan staan, met een soort mini- metronoom waarmee ze op ritmische wijze het publiek lichtjes deden heupwiegen.
Kukuruz Quartet nam daarna weer plaats aan hun piano, en speelden overtuigend verder op speels improviserende wijze.
Een mooiere ode kon Eastman zich niet dromen. Knap staaltje dus!
Silvia Tarozzi - AB Salon
Voor haar optreden werd gevraagd aan het publiek om zeker te blijven zitten tot het einde. De Italiaanse componiste en violiste Sylvia Tarozzi (*****) verkent op eigenzinnige wijze de klankkleur en neemt haar publiek hier graag erin mee. De kracht van de stilte klonk maar zelden zo luid, eens Sylvia haar talent als een improviserend en experimenterend artieste onderstreepte. Het bijzondere aparte vioolspel viool dito klankkleur was inets unieks. Ze heeft ook een warme stem en gaat speels te werk, met zelfs een ritmische meezingmoment. Grenzen worden afgetast en het publiek weet het sterk te appreciëren!
Keeley Forsyth - AB Flex
Een van de meest beklijvende optredens op BRDCST 2025 was voor Keeley Forsyth (*****). "Met spots half gericht op haarzelve en op de twee muzikanten die je in het donker haast niet zag staan, verblufte Keeley ons door bariton stem, het klonk als tranen die als regendruppels op onze ziel neerdwarrelden", schreven we.
Het was een heel speciale show, zelf zei ze erover: "A distillation of that which is essential: only voice and keys" , gebaseerd op de novel van de gevierde Franse auteur Jean-Baptiste Del Amo, die een specially commissioned tekst schreef in een narratief spoken word bij deze voorstelling.
Die spoken words huiverden en de griezelige piano en cello klank vervolledigden dit aanvoelen. De teksten die Keeley op haast sacrale wijze predikte, waren niet steeds niet verstaanbaar, maar haar bijzondere stem en uitstraling ondersteunden de dreigende toon. Geen muzikale evidentie maar het onderstreept BRDCST in de schaduw van het leven. Een apart zen gevoel dus.
The Bug vs Ghost Dubs - AB Club
Een indrukwekkende totaalbeleving om de eerste avond af te sluiten met The Bug vs Ghost Dubs (****). Dit is het veelzijdige project rond Kevin Martin a.k.a. The Bug en dubmeister Michael Fiedler die iedereen in 2024 verraste met zijn debuut 'Damaged'. Met 'Implosion' maakte The Bug vs Ghost Dubs één van de beste platen van het voorbije jaar. "Een donker feest, met opzwepende beats richting de Hel'' schreven we. In navolging van wat we al meemaakten met Keeley Forsyth, ging dit gezelschap nog een stapje verder naar de demonen uit ons onderbewustzijn. Een afsluiter die nazinderde.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
50 Y of Punk - Deadletter - Rauw talent in ontwikkeling
Postpunk kent de laatste jaren een weelderige wildgroei waar veel goeds uit komt. Een van die bands is DEADLETTER die sinds 2020 met hun energieke, geslepen sound en catchy, scherpzinnige lyrics aan hun carrière timmeren. Voor hun tweede langspeler ‘Existence is Bliss’ beitelen ze verder aan hun eigen sound.
Het is met die nieuwe muziek onder de arm dat ze nog eens afzakken naar een Belgisch publiek.
Goed op tijd en zelfs te vroeg, warmde het Dublinse Bleech 9:3 het publiek op. De prille band speelde voor het eerst op een Belgische podium en deed dat met volle overgave. Soms wat vlagen Fontaines DC, dan al eens Stone Roses of nog Wunderhorse. Toch drukten ze graag hun eigen stempel door met een dreigende “Underrated”. De frontman schuwde het contact met het publiek niet waardoor er toch al vroeg op de avond een eerste pogo te zien was. Ook het initieel breekbare en later uitspattende “Cannonball” was meer dan raak. De vocals van de frontman, tijdens onder andere “Jacky”, waren best indrukwekkend. Met pure furie in “Ceiling” sloten ze overtuigend af en werden ze overladen met dankbaarheid van het publiek.
Onder de epische tonen van Ennio Morricone betraden de zes leden van DEADLETTER het podium van de AB Box, een bijna filmische intro die meteen contrasteerde met de industriële spanning van opener “Purity I”. Wat traag en dreigend begon, barstte halverwege open in een eerste uitbarsting waarbij frontman Zac Lawrence zich zonder aarzelen het publiek in stortte. Die fysieke présence, half prediker half dansende agitator, werd de rode draad van de avond. Nieuwe nummers als “To The Brim” en “He, Him, and Himself” klonken gelaagder en ambitieuzer, met saxofoon, percussie en subtiele instrumentkeuzes die hun postpunk verder openbraken. In “Mere Mortal” kwam alles mooi samen: een strakke opbouw, een sax die snijdt en een publiek dat gretig mee opgaat in het momentum.
Toch zat er niet altijd dezelfde flow in de set. De band schakelde soms bruusk tussen nummers, met korte stiltes die de vaart uit het optreden haalden. De balans tussen ouder, directer werk en de meer uitgewerkte nieuwe songs voelde nog zoekende aan. Waar nummers als “Bygones” en “Fit for Work” zonder moeite een kolkende massa op gang trokken, leken andere passages iets te snel afgehaspeld of net te uitgesponnen. De intensiteit bleef, maar de spanningsboog werd niet altijd strak gehouden. Zelfs wanneer Lawrence opnieuw de zaal introk of het publiek in tweeën spleet voor een moshpit, voelde het soms alsof de band nog zoekende was naar de juiste cadans tussen controle en chaos.
En toch, ondanks die kleine haperingen, bleven ze overtuigen. Er zat meer dan genoeg energie, spelplezier en muzikaal vernuft in de set om de zaal mee te krijgen.
Hoogtepunten als “Mere Mortal”, “Binge” en het opzwepende slot met “Hero” en “Cheers” bewezen dat de band perfect weet hoe ze een publiek in beweging krijgen.
De nieuwe plaat ‘Existence is Bliss’ klinkt live rijker en ambitieuzer, maar vraagt nog wat finetuning om live echt volledig te landen.
DEADLETTER leverde zo een goed, bij momenten zelfs zeer sterk optreden af, al ontbrak dat laatste tikje scherpte om het geheel echt naar een hoger niveau te tillen.
Setlist
Purity I - To the Brim - Mere Mortal - He, Himself, and Him - (Back to) the Scene of the Crime - More Heat! - Bygones - Songless Bird - Deus Ex Machina - What the World Missed - It Flies - Among Us - Fit for Work - It Comes Creeping - Frosted Glass — Binge - Hero - Cheers!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9518-deadletter-2026-04-07?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgque, Brussel
Met ‘Drift Off’ brengt de Gentse band Toa Toa zijn eerste EP uit. De drie songs zitten tussen dromerige introspectie en onvoorspelbare energie.
Toa Toa is een vijfkoppige psychedelische rockband met invloeden uit indie, jazz, surf, kraut, rockabilly, exotic dreampop en desert blues. Hun muziek blendt genres en sferen, met galmende gitaren, bezwerende vocalen, blazers en eigenzinnige ritmes als rode draad. Soms zacht en meeslepend, dan weer ritmisch en explosief - met een sterke focus op melodie, gelaagdheid en contrast.
De EP omvat drie tracks: “Western” (met een surf-americana-touch en met Jon Birdsong die meedoet), “Drag Me Home” (met een spaghetti-western-vibe) en “Interesting Idea For a Song” (loungy impro met een leuke exotisch-experimentele gitaar-eruptie). Mij doet het allemaal een beetje denken aan Momoyo of Lip Service. De songs gaan over verbondenheid, verwondering, houvast verliezen en jezelf heruitvinden.
Elk nummer heeft een eigen karakter, maar toch vormen ze op een bepaalde manier een geheel. De dreampop-vocalen zijn een beetje de gemene deler in het verhaal: ze zorgen voor een rake sfeerzetting en houden alles wat mysterieus. Er is nog veel wit op het blad dat de luisteraar zelf kan invullen.
‘Drift Off’ brengt een leuke, lentefrisse en intrigerende muzikale mix. Hier wil ik meer van horen, alleen al om te weten wat het volgende hoofdstuk zal zijn van Toa Toa.
Lazer is een relatief nieuwe band uit Oostenrijk. De band staat voor heavy psych rock en hun debuutalbum ‘Far Away’ kwam zopas uit bij StoneFree Records.
Aan ‘Far Away’ ging in 2025 al de EP ‘Live At Beardy Mountain Studios’ vooraf. Alle vier de nummers van die live-in-de-studio-sessie staan nu op het full album, aangevuld met nieuw werk. De vier nummers van de EP vormen trouwens de beste helft van dit album.
Lazer is een prima band die een massieve groove kan neerzetten en die heavy psych grotendeels brengt volgens het boekje. Er zijn wat uitstapjes naar de prog en naar de bluesy retrorock en af en toe hoor ik wat stoner-invloeden. Een paar songs hebben een gloomy kantje. Die komt dan vooral van zangeres Tanja – Aunty – Peinsipp. Meestal zingt ze gewoon krachtig, helder en klassiek, met veel soul erin, maar bij momenten haalt ze snerend en schreeuwend uit.
Een dubbeltje met twee kanten, die Aunty. Ze heeft naast Lazer overigens een solo-carrière in de neo-soul. De vocale en muzikale afwisseling tussen ingehouden atmosferisch, catchy rockend en rauw maakt dat ‘Far Away’ een heel onderhoudend en gevarieerd album is geworden.
De band zelf bakent inzake referenties zijn terrein af met Elder, Mars Red Sky en Weedpecker. Zelf zou ik daar nog een paar andere richtingswijzers aan toevoegen, zoals Lurch, Frayle, Mould, LA Witch, Willow Child, Tess Parks, Witchrot, Nighthawker, Fuzzard, …
Mijn favoriete tracks van dit album zijn “Can’t Speak”, “Sheeps In Clothes” en “Can’t Resist”. Na het beluisteren van ‘Far Away’ als album en ik vooral benieuwd hoe deze band hierna voort zal evolueren.
De (eerste) reeks concerten voor de promotie van dit album heeft enkel haltes in Oostenrijk, Duitsland en Italië. Dat Vlaanderen daar niet bij hoort, is wel jammer, want deze band heeft een prima live-reputatie opgebouwd als support voor bekendere bands die in Wenen/Oostenrijk komen spelen.
https://www.youtube.com/watch?v=q6WmKEDIfs0
Vorig jaar was deze jonge Oekraïense muzikante ( Nicole Selivan) nog finalist van de Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Deze single is een voorganger voor het album dat in het najaar moet verschijnen. Binnenkort worden de data van de releaseshows in december meegedeeld.
De single is een track die een verrassende mix en productie meekreeg. Daardoor klinkt ze wat tegendraads en heeft het zijn eigen sound en vibe. De tekst gaat over een toxische relatie waarin pijn en passie met elkaar verstrengeld zijn.
Een heel leuke track die mij doet uitkijken naar het komende debuutalbum.
Cold wave/indierock/postpunk
Petting Love and Vodka -single-
Petting Love and Vodka
Danny Blue is de nieuwe naam van Danny Blue & The Old Socks, de Antwerpse alternatieve indie-rockband die haar oorsprong vindt op de middelbare school. Geïnspireerd door de 21e-eeuwse golf van eclectische indie rock wist het viertal in 2017 voor het eerst de aandacht te trekken met hun EP 'Backyard Days' en de song “Belgian Venice”.
De jaren daarna speelde de band talrijke concerten in uiteenlopende bezettingen en verscheen in 2020 de EP 'Boys'. Tegelijkertijd groeide bij de bandleden de behoefte om hun eigen artistieke pad te verkennen. De bijkomende druk van de coronaperiode leidde uiteindelijk tot een tijdelijke stilte.
Vijf jaar later keert de band als Danny Blue terug naar de oorspronkelijke vierkoppige bezetting. Het collectieve schrijfproces voor de songs staat opnieuw centraal en bracht de band dichter dan ooit bij haar essentie. Hun vernieuwde geluid zoekt het spanningsveld op tussen verleden en toekomst. Dreamy shoegaze-texturen en een rockende grunge-catharsis vloeien samen met een eigenzinnige indie-rockenergie met een jaren ’90-vibe. Dromerig maar ruw, nostalgisch maar vooruitstrevend. De naamsinkorting symboliseert die evolutie: bewust een stap vooruit, maar met respect voor waar het allemaal begon.
“Tears”, de eerste, knappe single onder de nieuwe bandnaam, is geen klaagzang, maar een innerlijke schreeuw. Het belichaamt voor de band een moment van confrontatie waarin je niet langer zeker weet wie je bent of waar je naartoe gaat. Waar dromen en sterren ooit richting gaven, groeit het besef dat niet alles voorbestemd is. Met “Tears” willen ze die twijfel vangen: een luide uitbarsting tijdens een stille strijd tussen vasthouden en loslaten.
Dit is er eentje voor De Afrekening van Stubru, zou ik denken.
https://www.youtube.com/watch?v=fWdXHwRoBww&t=1s
Montagne Noir is het alter ego van Emanuel De Vos. De EP ‘Zombie Circuit’ is niet zijn eerste release – er was vorig jaar bijvoorbeeld al ‘Destroyer’ -, maar hij kwam eerder toevallig nu op mijn radar terecht.
Montagne Noir brengt new beat of noem het neo new beat, omdat de glorieperiode van dat genre al even voorbij is. In de neo new beat hoorden we al interessante releases van onder meer Belgica Erotica en er was de release van de verzamelaar ‘Walhalla New Beat’ in 2023.
Montagne Noir past in dat rijtje. Geluidsmatig – en waarschijnlijk ook inzake apparatuur – blijft Montagne Noir soms heel dicht bij de originelen van eind jaren ’80, begin jaren ’90. De vervormde stem op ‘Destroyer’ was niet altijd goed te volgen, en het mag zeker een beetje mysterieus blijven, maar op ‘Zombie Circuit’ is die veel minder track te horen. Het overgaan van het ene focus-ritme naar het volgende was op ‘Destroyer’ soms wat warrig en dat is op de nieuwe release al stukken beter.
“The Executioner” klinkt een beetje industrial met een laagje retro-space erover. De vervormde stem klinkt mechanisch en traag en koud en kil, wat een contrast vormt met de gesproken soundbite, die net heel warm klinkt. “Lunar Tides” heeft iets luchtigs, zweverigs in de intro en heeft een tekstfragment dat uit een film of docu zou kunnen komen. “Broken Circuit” zit meer tegen de oldschool new beat aan, met het typische dance-ritme en de sound van die periode. “Zombie” kan mij het minste bekoren op deze EP.
Op korte tijd is er al behoorlijk wat evolutie dus voor dit project. Benieuwd waar dit naartoe gaat. Je vindt Montagne Noir makkelijk op Spotify.
https://www.youtube.com/watch?v=XYXeNQ0Dl4Y
The Black Crowes scoorden begin jaren ’90 van vorige eeuw met enkele goedgemaakte singles en albums. De geest van die begindagen horen we vandaag terug op hun nieuwe album.
De doorbraak van The Black Crowes in België en de rest van de wereld kwam er in 1990. De muziekbusiness zou in 1991 leren dat je ook met bands uit de underground als Nirvana, dEUS, Guns ’n Roses, Within Temptation en Metallica belachelijk veel (toen nog fysieke) albums kon verkopen. Wel meer dan wat tot dan toe als de mainstream werd beschouwd. De meeste labels haastten zich toen om een kloon van Metallica of Nirvana in hun aanbod op te nemen, maar bij het Def American-label van Rick Rubin zagen ze het grotere plaatje. Het moeten geen klonen zijn, gewoon alles is mogelijk. Def American kwam in die periode met bands als The Jayhawks en The Black Crowes en muziekfans omarmden die net zo als ze eerder met die andere bands hadden gedaan.
Het eerste salvo van The Black Crowes was het album ‘Shake Your Moneymaker’, met de singles “Jealous Again” en “Hard To Handle”. Gewoon bluesrock volgens het boekje, met een scheut gemene southern rock erbij. Daarna kwam “The Southern Harmony & Musical Companion” (met de singles “Sting Me”, “Remedy” en “Hotel Illness”) en op dat album werden nog soul en gospel toegevoegd aan het al uitstekende recept.
Het wereldwijde succes van die albums kwam voor de band wat onverwacht, maar ze genoten van het touren (met onder meer Aerosmith) en kregen wat sterallures. Of anders gezegd: alles wat ze vertelden werd uitvergroot in de Amerikaanse en Europese pers. Kleine opmerkingen werden opgeblazen tot grote verwijten – intern en extern - en dat deed de sfeer tussen de broertjes Robinson geen goed.
Daarna volgde nog het album ‘Amorica’. De ietwat controversiële hoes is bij vele fans langer in het geheugen blijven hangen dan de muziek. De singles van The Black Crowes deden het vanaf dan minder goed. De wereld had in die periode alweer zoveel nieuwe bands ontdekt. Dat de groei gestopt was, zorgde voor nog meer strubbelingen in de band. Een split volgde al snel en daarna waren er wel reünies.
Vandaag zijn ze meer dan 30 jaar verder dan de release van “Shake Your Moneymaker” en twee jaar verder dan comeback-album ‘Happiness Bastards’. De ruzies zijn bijgelegd bij de broers Robinson en de solo-albums en solo-shows staan op een laag pitje. Ze hebben misschien begrepen dat de bandnaam dan toch het meeste tickets, albums en streams en dus inkomsten oplevert. Tegelijk zullen ze moeten vaststellen dat de fans nog steeds de oudste albums koesteren en dat maar weinigen echt zitten te wachten op nieuw werk.
Nieuwe singles doen het doorgaans niet slecht, maar de impact van een “Jealous Again” zullen ze nooit meer evenaren. Maar genoeg context en over naar het nieuwe album.
Het album opent met twee pittige bluesrockers. “Profane Prophecy” is stevig, catchy en massief, met een beetje een southern Rolling Stones-vibe. “Cruel Streak” heeft een leuke intro en een nog leukere versnelling in het ritme. Deze gaat wat meer in de richting van de swampy blues. Beiden zijn vintage Black Crowes. Hadden perfect op ‘Moneymaker’ of ‘Southern Harmony’ kunnen staan.
Ook “Do The Parasite!” heeft een pittig tempo. Als dat tempo dan wat zakt, overtuigen de broertjes Robinson mij net iets minder. “Pharmacy Chronicles” is een trage bluestrack die een paar luisterbeurten nodig heeft om mij te kunnen overtuigen. “High And Lonesome” is een akoestische ballad met een treurende viool en ook “Queen Of The B-Sides” is een akoestische ballad. Van deze twee ballads is de eerste de sterkste.
Op naar de tweede helft van het album is er “It’s Like That”, met fuzzy southern rock en flink wat soul en gospel, zoals op ‘Southern Harmony’. “Blood Red Regrets” en “Doosmday Doggerel” zijn voor mij een verrassing, met hun gloomy sfeerzetting. Meer rillingen dan bij een murderballad en dat associeerde ik eerder nog niet met The Black Crowes. Misschien wel het pareltje dat het hardst schittert op ‘A Pound Of Feathers’ is voor mij “You Call This A Good Time?”.
Voor mij mag je het vraagteken in deze songtitel vervangen door een uitroepteken. Dit is schitterende dirty & gritty stompin’ bluesrock.
Algemeen besluit: ‘A Pound Of Feathers’ laat een versie van The Black Crowes horen die sterk neigt naar de begindagen. Tegelijk zitten er enkele leuke verrassingen tussen alle bevestigingen.
Of The Black Crowes live nog zo goed zijn als vroeger, dat kan je eind juni ontdekken in Antwerpen.
https://www.youtube.com/watch?v=OijKt39iE9M
“Feel The Flames” is de eerste single van het aankomende debuutalbum van Suecide High, een nieuwe Belgische band onder leiding van Renaud Mayeur (Hulk, Triggerfinger, Dario Mars and the Guillotines, La Muerte, …), met voorts nog Fabrice Giacinto (Romano Nervoso), Stephane Panozzo (Nehal & Osvald) en Charly Cornez (the Sidz, Criminal Animal).
“Feel the Flames” staat bol van de rauwe energie die de band ook op het podium brengt: ergens op het kruispunt tussen Kyuss en Black Flag met een flinke scheut 70’ jaren punkrock. Inhoudelijk gaat het nummer over de onmacht om positief te blijven in een steeds meer chaotische en vervreemde wereld.
Dit is de eerste single van het album ‘Chaos Has Its Charm’.
https://www.youtube.com/watch?v=ZyGXFY6ZXQE
Met deze gelimiteerde vinyl sluit Dirk Da Davo een era af. Bijgestaan door zijn trouwe muzikale metgezellen Glenn keteleer (aka Radical G) en Pieter-Jan Theunis moet deze verzameling songs op ‘Liberation’ de essentie van zijn productieve en sterke periode voorstellen.
De plaat bestaat uit zeven tracks en opent met “Liberation”. Een track die zo de donkere dansvloer kan vullen. Een sterke opener. Daarna krijgen we twee versies van “Justification Unknown”. Enerzijds de original mix en anderzijds de ‘Ancient Methods’-mix. Die laatste geeft een heel andere vibe aan het nummer en je hoort de EBM nadrukkelijker in de muziek.
“Nothing For Nothing” uit 2025 staat hier in zijn origineel kleedje en tevens in een N4N Covict Remix door Patrick Codenys van Front 242. “One Word, One Crime” doet aan de jaren 90 denken. Met name het begin van de Electro en New Beat scene toen de mainstream in het genre nog ver weg was. “Disappear” sluit de vinyl stijlvol af.
Voor de digitale format is er nog een achtste song: “Walking Around” dat vrij aardig richting postpunk gaat. Zeker ook een song dat het ontdekken waard is.
Met deze kwaliteitsvolle release sluit men bij Neon Electronics hun era sterk af!
Electro/ebm/postpunk
https://dirkdadavo.bandcamp.com/album/liberation
Brazzmatazz is een 18-koppige steampunk-brassband uit Gent die theatrale showelementen combineert met rauwe muzikale energie. Met een unieke mix van New Orleans-grooves, Balkan-vibes, funk, drum-’n-bass en stevige beats creëren ze hun kenmerkende brassband bangers: energieke, dansbare nummers die elk publiek meeslepen.
De band staat bekend om explosieve concerten vol kleur, kostuums en stoomkracht, waarin het publiek wordt ondergedompeld in een totaalervaring.
De voorbije jaren speelde Brazzmatazz doorheen Europa, met shows op de Boomtown Fair (UK) en optredens in Kroatië, het Baskenland, Nederland, Frankrijk, Luxemburg en België, (Gentse Feesten, Dranouter, Bozar, Vooruit en DeSingel).
Daarnaast bracht de band een eigen boek uit, waarmee ze hun steampunk universum en verhaal verder tot leven brengen.
In de lente van dit jaar verschijnt hun derde studioalbum ‘Crank Up The Pressure’, waarin ze hun sound en energie naar een hoger niveau tillen. Als voorproefje van het aankomende album is er “Walk The Plank”, een zinderende brass-expeditie vol zilte zeelucht, krakende masten en dreigend tromgeroffel aan de horizon. De groove rolt als golven tegen de boeg, terwijl de blazers als meeuwen boven een naderend gevecht cirkelen. Het nummer laveert tussen een strak arrangement en ontembare energie, met solo’s die als kanonschoten door de mist knallen: baritonsaxofonist en componist Mathias Van Severen laat zijn instrument grommen als een onweer boven open zee, terwijl trombonist Pieter Verraes de luisteraar meesleurt in een kolkende draaikolk van koper en bravoure.
De grappige videoclip toont de band als een bende moderne zeerovers die verschillende schepen proberen te kapen. Het nummer werd opgenomen, gemixt en co-geproduced door Geert De Waegeneer (Thou, Va Fan Fahre, Ghent Folk Violin Project, …) en gemasterd door Jonas Nyaarrr.
https://www.youtube.com/watch?v=5HhNdntepQI
Nederlands 
Français 
