Twee jaar na hun debuut staat het trio hier terug met een opvolger bestaande uit tien songs. Ze hebben even moeten denken welke weg ze gingen opgaan met hun tweede album. Ze konden gekozen hebben voor een tweede noisy en meeslepende plaat. Ze kropen echter eerst in hun repetitiekot en begonnen te jammen op zoek naar de ideale sound en songs. De songs zijn groepswerken zoals ze het zelf aangeven. Dat vraagt wel wat meer energie en tijd dan wanneer er één songschrijver is die bepaalt wat het gaat worden. Er werd veel geschreven, gewerkt en nagedacht en misschien daarom dat de songs soms iets introspectiever en aangrijpender zijn geworden. Dit in combinatie met de postpunk avant la lettre geeft het ons een heel mooi resultaat.
De songs zijn iets uitgebalanceerd dan op hun debuut. De zang neigt bij momenten iets meer naar Harry Mc Veigh van White Lies (in de hogere regionen). Luister bijvoorbeeld maar eens naar de melancholie in “Not Here”. Opener “Loner” is een fantastische track om een album mee op gang te trappen: een gejaagde drive en een desperate zang erboven op geven de luisteraar een dosis adrenaline mee. De andere songs bevinden zich ergens tussenin het speelveld van deze twee songs. Zeker ook de moeite waard is het traag op gang komende “Drift” dat dan mooi overgaat in een uptempo nummer. Of het schitterende, naar Interpol neigende, “Momentary”.
‘Lost Today’ is hedendaagse postpunk op zijn best. Muzikaal maar ook tekstueel zitten ze een stuk boven de middelmaat. Wie van Interpol, White Lies of o.a. Joy Division houdt moet deze op zijn minst eens van nabij beluisteren.
Postpunk
Lost Today
Disorientations
Stef Kamil Carlens & The Swoon - Funky ode aan vriendschap en non-conformisme
Stef Kamil Carlens & The Swoon
Een vlakke loopbaan is niet besteed aan een muzikale kameleon als Stef Kamil Carlens. Na twee eerder ingetogen singer-songwriter albums én zijn lockdown project met The Gates Of Eden waarmee hij Bob Dylan op een soulvol eerbetoon trakteerde laat de Antwerpenaar nu de funkateer in zich los. Op het nieuwe album ‘Be Who You Wanna Be’ mag er dus al eens gedanst worden, het liefst voor een spiegel waarin het publiek een maatschappijkritische blik op de wereld kan werpen.
Daags na de langverwachte release van hun kersverse worp stonden Stef Kamil Carlens & The Swoon al in vol ornaat te blinken op de planken van de Gentse Ha Concerts. Een nieuwe bandnaam die toch vertrouwd in de oren klinkt, net zoals een paar van de klasse muzikanten die Carlens op diens nieuwe tour vergezellen. Na de eerste paar nummers werd meteen duidelijk wie dé nieuwe sterkhouder van dienst is. Niemand minder dan Arno’s boezemvriend en voormalige muzikale spitsbroeder Mirko Banovic liet zijn mighty bass zodanig lekker rollen en stuiteren dat we hem ervan verdenken een grote Chic fan te zijn. Quasi op zijn ééntje vormde hij de ruggengraat van een eclectische set waar funky escapades en melancholische downtempo vibes naadloos in elkaar overliepen.
Zei daar iemand ‘eclectisch’? De broeierige opener “Bombo” katapulteerde ons ineens 30 jaar terug in de tijd, toen Carlens & co vermomd als Moondog Jr. nog op een dieet leefden van Dr. John’s voodoo funk gekruid met wat avant-garde blues uit het receptenboek van Captain Beefheart. Of wat te denken van de daaropvolgende zwoele dub reggae versie van de Zita Swoon classic “I Feel Alive In The City” die zo leek weggelopen uit de Black Ark studio van Lee ‘Scratch’ Perry.
Na nog een tweede opwarmertje uit de Zita Swoon back catalogue “Still Half My Friend?” werden de spotlights dan eindelijk gericht op het nieuwe album. Hierbij heeft Carlens niet enkel oog voor zijn eigen schrijfsels, maar ook die van zijn muzikale helden. Zo kreeg Alain Bashung’s “C’est Comment Qu’on Freine” een hoekig spacefunk jasje aangemeten waar ook een 80ies band als Shriekback al eens mee op straat kwam. Wie funk zegt komt vroeg of laat ook uit bij His Purple Highness. Het bijna vergeten Prince hitje “The Future” uit de soundtrack van Tim Burton’s ‘Batman’ film (’89) werd naar onze bescheiden mening moeiteloos overtroffen in de groovy funkrock versie van The Swoon. Jammer genoeg verandert niet elke song die Carlens aanraakt eensklaps in goud. Dez Mona’s “Suspicion”, de derde en laatste cover vanop de nieuwe plaat, blijft na de eerste paar luisterbeurten toch futloos klinken en kreeg ook live het niet voor elkaar om het meesterlijke origineel van zijn stadsgenoten te doen vergeten.
Geen idee of het lag aan valse bescheidenheid of aan een overdreven gevoel van introvertie, maar opvallend was wel dat Carlens zelf met geen woord repte over zijn eerste album met eigen materiaal in vijf jaar tijd. Dat hoefde ook niet, want in tal van zijn nieuwe songs steekt een niet mis te verstane boodschap. Onderwijzers en bankiers slaan jong en oud om de oren met regeltjes, en als het even tegen zit, sancties. Lead single “Walk On Red, Stop On Green” is naast een funky oorworm ook een niet mis te verstane uitnodiging tot een non-conformistische tegenreactie. De anders zo introverte Antwerpenaar voerde zijn protest nog verder op tijdens de furieuze album afsluiter “So Much Love”, een grillige brok electro funk die eigenlijk niet eens had misstaan op de jongste worp van, jawel, dEUS. ‘Fuck politics/Your dirty scams and dirty tricks/There is no progress to be made in the selfish way you operate!’: een treffender lijflied kunnen de naar schatting half miljoen Belgen die als ‘De Afgehaakten’ de politiek de rug hebben toegekeerd zich niet wensen.
Omdat je nu eenmaal meer indruk maakt als je samen op de barricaden staat ,vond Carlens het geen moeite om ook wat laidback songs in de set te smokkelen die een ode zijn aan vriendschap en verbondenheid. “Love Me Like A Prayer” en “Take A Little Time” kabbelen rustig en onopgemerkt voorbij wanneer je thuis het nieuwe album beluistert, maar kwamen live een pak beter uit de verf eens de frontman in zijn flashy roze pak naar crooner modus overschakelde.
De eigenzinnige Antwerpenaar liet een dozijn aan crowd pleasers en radiohits links liggen en koos moedig voor de Zita Swoon deepcut “JosieWitchGirl” als afsluiter. Niet de groovy funk maar de rauwe blues kreeg vanavond dus het laatste woord. Maar ach, gedaantes en genres zijn louter bijzaak.
Vanavond bewees Stef Kamil Carlens vooral dat hij als muzikale kameleon nog steeds op eenzame hoogte staat én dat nederigheid en non-conformisme perfect hand in hand kunnen gaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics naar de set @De Casino, Sint-Niklaas op 15 mei 2024 @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6060-stef-kamil-carlens-15-05-2024.html?ltemid=0
Organisatie: Ha Concerts ism Democrazy, Gent
Piet Breda (De Casino, Sint-Niklaas) - Generatie na generatie komt er een nieuwe strekking binnen de jazz bij, zolang dat blijft groeien, blijft ook jazz bestaan
De bezieler en programmatorische duizendpoot Piet Breda neemt afscheid van de dagelijkse werking van De Casino, maar zoals hij ooit startte met de crème de la crème van de Belgische jazzwereld te programmeren in De Spiegel vzw, zal hij ook eindigen met een Belgische jazztopper.
In het kader van dat nakend afscheid bij De Casino vzw, organiseert Piet Breda een slotconcert op zaterdag 25 mei met een gratis show van Flat Earth Society. https://decasino.be/concert/flat-earth-society-afscheid-piet . Het concert is uitverkocht. De band symboliseert het traject dat De Spiegel/De Casino heeft afgelegd op het gebied van jazz en in de band spelen tal van muzikanten die de voorbij dertig jaar hun projecten aan ons publiek hebben voorgesteld.
Tijdens deze speciale avond is er ook ruimte voor een babbel, hapje en een drankje. Wij vonden het echter een unieke gelegenheid om op voorbaat al eens met Piet te palaveren over het verleden en heden van VZW De Spiegel tot De Casino, over jazz en wat de toekomst brengt.
We komen elkander wel vaker tegen in de gangen van De Casino, en zijn zo een beetje leeftijdsgenoten, van VZW de Spiegel tot De Casino; kun je in het kort eens wat vertellen over dat parcours dat je hebt afgelegd?
Ik was in 1995 coördinator van de Spiegel in Beveren. Dat bestond al van 1978. Men was, wegens problemen met subsidies en dergelijke perikelen, van plan de culturele activiteiten en concerten te schrappen en mensen te ontslaan. Ik had ondertussen al enkele contacten gelegd met het Cultuur Centrum en het Museumtheater in Sint-Niklaas voor enkele concerten, de Spiegel in Beveren had toen geen eigen zaal. We waren op zoek naar een vaste zaal, en de directeur van Cultureel Centrum Jan Bral en de huidige schepen Rika De Backer vonden het een goed idee dat wij de concerten zouden verzorgen van De Foyer van de Stadschouwburg. Ik was op zoek naar een zaal en zij naar een concessionaris. Ze wilden De Foyer een betere bestemming geven dan hun tot op heden was. Wij hebben onze concessie aanvraag ingediend, wat niet evident was want we waren een VZW. Zo een concessie werd eerder gegeven aan particulieren of brouwerijen. We hebben dus enkele hindernissen moeten overbruggen. In 1996 kwam de heropening van de Stadsschouwburg met De Spiegel als concessionaris van De Foyer. In 1998 heb ik een dossier ingediend bij de Vlaamse Gemeenschap in het kader van het muziekdecreet. Met de bedoeling om subsidies te krijgen om ook de wat nieuwere muziek kansen te geven. Dat werd goed bevonden, en op die manier hebben we onze werking verder kunnen uitbouwen. In het begin was dat voornamelijk jazz, Etnische muziek en pop rock. Dat liep zeer goed. De Spiegel lag trouwens toen ook aan de basis van de opstart van Jazzlab Series. Met enkele directeurs en programmatoren uit de sector hebben we samen gezeten. Zo ontstond Jazzlab Series, waardoor eenzelfde concert doorheen heel Vlaanderen reisde naar verschillende clubs en concertzalen. Dat ging zeer goed, onder initiatief in samenwerking met de gewezen Directeur van De WERF Rik Bevernage en onder andere De Spiegel, Gele zaal, Limelight en Netwerk. Onze voornaamste doelstelling was om jazz wat uit de cafés te krijgen, en hen te laten optreden op volwaardige podia en naar een breder publiek te brengen en daar zijn we goed in geslaagd. Jazzlab Series (nu Jazzlab) boert al dertig jaar zeer goed. We zijn blijven groeien. Na een tijdje kregen we meer en meer kansen om onze bands in de Stadschouwburg te plaatsen, zodanig dat andere verenigingen wat begonnen te morren. Soms moesten die tot twee jaar wachten om de zaal te kunnen gebruiken, en wij zaten er met soms met 6 concerten per jaar in. We kregen ook steeds meer aanbiedingen, het publiek groeide ook enorm. We organiseerden De Lawijtstrijd, Selah Sue edm voor meer dan 350 personen in De Foyer. We waren op zoek naar een nieuwe locatie. We kregen een brief van Notaris Philippe Verlinden die via de pers had vernomen dat we op zoek waren naar een nieuwe locatie, en die stelde ons de zaal De Casino voor. Er waren wel twee voorwaarden, het moest De Casino noemen en niet meer De Spiegel, en we moesten zelf instaan voor de volledige renovatie van het gebouw. De eerste eis was geen probleem, de site was gekend als De Casino. Dat tweede heeft wat meer tijd gekost. We zijn begonnen in 2009 om de activiteiten het jaar daarop te beginnen, maar het gebouw was in zo slechte staat dat we pas in 2011 de activiteiten in De Casino konden opstarten.
Ik heb De Casino zelf ontdekt in 2014 … Hoe ben je eigenlijk in jazz terecht gekomen, persoonlijk was dit door platen van mijn vader (die vorig jaar helaas is overleden) al spraken zijn kleinkunst platen me meer aan, jazz is op latere leeftijd pas echt iets geworden dat me aansprak, en ik ondervind ook dat het vooral een toch wat ouder publiek is dat naar jazz concerten afzakt.
Jazz vernieuwt zich continue. Het steeds verleggen van grenzen, wat eigen is aan jazz, heeft ervoor gezorgd dat enkele jongere jazz muzikanten zoals Louise Van Den Heuvel (dit interview was net voor het optreden Louise Van Den Heuvel) op de kar gesprongen. Die nieuwe generatie van jazzmuzikanten zorgen ervoor dat het genre blijft bestaan. Maar ook de wat oudere fans blijven jazz heel trouw. Een echte jazzliefhebber gaat steeds op zoek naar nieuws strekkingen binnen deze muziekvorm . Ik heb jazz leren kennen als jobstudent in een muziekcafé. Het was een jongeren muziekcafé dat vroeger een jazzcafé was. Naast al de oude new wave en funk platen stond er nog een ganse rij albums met klassieke jazz. Miles Davis, Coltrane, de Bossanova van Stan Getz, … heb ik daar mogen ontdekken.
Maar toch, dat is toch iets waar jongeren dus ook op zoek naar zijn ‘prikkelingen en avontuur’ maar toch is het moeilijker om die jongeren naar jazz concerten te lokken heb ik de indruk, heb je daar een verklaring voor?
Er zijn jonge mensen, meestal studenten van de band die optreedt bijvoorbeeld. Jongeren zijn gewoon niet op zoek naar jazz, maar naar heel andere stijlen en genres. Maar dankzij die jongeren die dus, als student, jazz ontdekken dooft de vlam ook niet uit. We moeten dus wel aandacht hebben voor die nieuwe instroom via conservatorium en dergelijke.. Generatie na generatie komt er een nieuwe strekking binnen jazz bij, zolang dat blijft groeien, blijft jazz ook bestaan.
Je stopt er nu mee, en toch ook niet volledig heb ik ergens gelezen: ‘Ik blijf actief binnen de concertzaal en zal ook garant staan voor de jazzprogrammatie’, las ik in HLN. Ik denk niet dat je nu compleet op je lauweren gaat rusten dan?
Ik blijf nog actief meewerken aan de programmatie rond jazz tot 2026, wat er daarna gebeurt zien we wel. De VZW blijft gewoon verder gaan, er zijn genoeg gemotiveerde mensen die ook jazz verder zullen blijven opvolgen. Jazz als genre wordt ook breed geprogrammeerd, er zijn veel clubs die jazz standaard opnemen in hun programma. Wat dat betreft zit het zeker goed.
Ik denk ook niet dat je nu plots voor de TV naar soaps zult gaan zitten kijken, wat zijn je plannen nu je een stap terug zet?
Ik ga in eerste instantie op reis. De Scandinavische landen afreizen, tot Finland staat bijvoorbeeld op het programma. Ik ga enkele maanden reizen en zien wat er op mij afkomt. En ik blijf uiteraard nog steeds verbonden met De Casino in het algemeen en met jazz in het bijzonder… We zijn echter een echt team, het is maar één persoon die wegvalt, er is zelfs al een opvolger. Steven, artistiek leider van De Casino is al even gemotiveerd met jazz bezig. over. Steven werkte al mee in de Spiegel toen we op ons hoogtepunt stonden wat jazz betreft. Hij is de man die toen de promotie deed. Dus dat zwart gat, nadat ik min of meer afhaak, zal er niet komen. Geen zorgen maken daarin.
Pics homepag @Sven Dullaert
Goed om weten, veel succes in alles wat je doet, we komen elkaar wellicht nog tegen …
“New Ground” is na “Tell Me” de tweede song die Silent Presence loslaat op de wereld. Zo krijgen we steeds beter zicht op het universum van dit muzikale duo. Terwijl “Tell Me” over communicatie ging, gaat “New Ground” over nieuwe paden bewandelen en nieuwe wegen vinden. Ook muzikaal is dit een beetje een nieuwe weg. “Tell Me” was meer smooth en voluit dansbaar in de productie (toch voor de vleermuispopulatie), terwijl bij deze “New Ground” het verhaal, of noem het de boodschap, voorrang krijgt op het ritme. Minder verpakking, meer inhoud.
De synthpop op deze nieuwe single klinkt meer basic. Ruwer en kouder. De kille sound biedt een aangenaam contrast met de warme, vibrerende stem van Corina en met de hoop in de lyrics. De vocalen op deze single liggen iets verder van Siouxie en Marianne Faithful dan op de eerste single.
Voor een nieuwe band of project als Silent Presence was het makkelijk geweest om snel een kopie van het goed ontvangen “Tell Me” uit te brengen. Wim en Corina willen zich echter niet laten vastpinnen op één sound of één thema en dat verdient een dikke pluim. “New Ground” heeft wat meer luisterbeurten nodig om binnen te dringen, maar overtuigt zodra de lyrics helder worden.
https://www.youtube.com/watch?v=U8He79iiWuw
“Desinteresse” is de nieuwe single van punkdichteres Nel en bassist/producer JP. Muzikaal staat dit opnieuw een stapje verder dan de EP ‘Honger’ van vorig jaar. De formule is nog dezelfde, maar daar wordt nu al het uiterste uitgeperst. En dan is het de vraag of dit duo zich niet te snel zal opbranden.
Muzikaal is “Desinteresse” pompende electroclash. Inhoudelijk klopt het plaatje wel. Nel heeft op een mooie manier een actueel thema aangesneden: het gebrek aan engagement in onze maatschappij. We klagen en zagen een eind weg op de socials, maar we doen er zelf niets aan. Nel heeft talent voor het aankaarten van heikele thema’s. Maar als je kijkt naar de plaats van de lyrics in deze energieke track, dan is het enige nieuwe element hier het korte ‘vraag en antwoord’ met (vermoeden we) JP en dat is wat mager als evolutie. Er had wat meer tijd en ruimte mogen gegeven worden aan die ‘tweede stem’, zowel letterlijk als figuurlijk.
N.E.L. & J.P brengen later dit jaar hun eerste full album uit.
https://www.youtube.com/watch?v=wFnNvIj4xco
The Skadillacs is één van de betere of toch zeker één van de leukste skabands van Vlaanderen en na de singles “Bella Ciao” en “Pick It Up” hebben ze nu het full album ‘Gangsters’ uit.
Op ‘Gangsters’ staan enkel covers en dat is zowel de sterkte als de zwakte van dit album. De band zet de covers naar hun hand, maar we missen toch een eigen nummer dat de Skadillacs nog meer een eigen gezicht zou geven.
De covers die we krijgen, zijn dan wel om duimen en vingers van af te likken. De twee reeds in 2019 uitgebrachte singles zijn terecht toegevoegd aan dit album. “Bella Ciao” kent iedereen van het Netflix-kijkcijferkanon Casa de Papel en het ska-jasje past deze rebelse song perfect. “Pick It Up” is een leuke en welverdiende ode aan onze eigen Employees.
De albumopener is een verrassende cover: “Red Right Hand” van Nick Cave. Geen makkelijke klus om daar een ska-nummer van te maken, maar de Skadillacs wisten er wel raad mee. De dreiging van het origineel zit er nog in, maar het krijgt ook een swing/schwung die Nick Cave-fans er nooit zouden in verwacht hebben.
“Time Bomb” van Rancid is dan weer geen onverwachte keuze. Proper en netjes. Ook “King Kong Five” is een eerder logische keuze, omdat Mano Negra vaak flirtte met ska en rocksteady. Hier verslikken de Skadillacs zich misschien toch een beetje. We missen de hitsige vibe en het zweterige ritme van het origineel. Live zal dit vast wel helemaal ‘werken’ voor de Skadillacs, maar de studio-opname ‘werkt’ voor mij niet.
Met drie geherinterpreteerde nummers is de Britse 2Tone-legende The Specials heel nadrukkelijk aanwezig op dit album. De bekendste, “Ghost Town” en “Gangsters”, kleven heel hard aan de originele versies en dat zal voor de ene respectvol zijn en voor een ander misschien een gemiste kans. “Wondering Now” is misschien net iets minder bekend, maar dit mellow ska-nummer krijgt hier een bijzonder knappe versie, met een mooi gebalanceerd evenwicht tussen de tragiek van de lyrics en het ‘zon-achter-de-wolken’-gehalte van de muziek.
Twee jaar na de EP ‘Visitations’ en bijna een jaar na de digitale single “Valley of Dreams” is de Belgische gothic rockband Velvet Mist terug met de nieuwe single Midnight Fire. Jonathan Verstrepen en Anton Mergaerts, het creatieve duo achter Velvet Mist, werkt aan een album dat binnenkort uitkomt.
Op basis van deze “Midnight Fire” wordt dat album iets om naar uit te kijken. Alles klinkt nog matuurder en organischer dan op de EP van 2022. Al maskeren de super-productie en het direct meezingbare refrein ook een beetje de clichés in de lyrics. Maar dat zien we makkelijk door de vingers. Wat een sound! Fields of the Nephilim-revisited.
https://www.youtube.com/watch?v=GQo2TvpDwgQ
Op dit vijfde album is er duidelijk sprake van evolutie in de sound van METZ. De furieuze noise-rock is nog steeds het uitgangspunt, meer die klinkt duidelijk genuanceerder en gevarieerder dan op de onstuimige voorgangers. METZ verbreedt het spectrum en laat tracks als “Reservation/ Loves Comes Crashing” en “Entwined (street light buzz)” wat meer ademen zonder dat ze daarbij aan intensiteit verliezen. Vooral in afsluiter “Light Your Way Home” treedt METZ volledig buiten de comfortzone, dit is onvervalste shoegaze met een vette knipoog naar Slowdive. Totaal nieuw territorium dus, maar verder musiceert METZ wel nog altijd met het mes tussen de tanden, kwaad en gloeiend as ooit tevoren. De withete noise-rock hangt dus wel degelijk nog overal in de gordijnen, er is gewoon wat meer verfijning toegevoegd. Sterke plaat.
Lawijtstrijd 2024 – Finale - Een verruimde blik naar een gouden toekomst
Lawijtstrijd 2024
De Casino
Sint-Niklaas
2024-05-11
Erik Vandamme
We laten als inleiding bezieler en mede organisator Bert Reniers zelf aan het woord :’’ Na bijna 10 jaar is LAWIJTSTRIJD opnieuw vanonder het stof geblazen omdat heel veel beloftevolle bands vroegen naar podiumkansen en we merkten dat er toch wel wat potentieel aanwezig is in deze regio. Ondertussen zijn we terug opgestart en zijn we toe aan de tweede editie sinds de reanimatie. Nog meer dan vorig jaar had de jury het bijzonder lastig om de bands te selecteren die doorstoten naar de finale. En dat het niveau opnieuw hoog ligt zal blijken tijdens de finale op zaterdag 11 mei die bijzonder divers én jeugdig is’’
Het volledige interview kun je hier nog eens nalezen .
Wij waren aanwezig op de finale in een goed vol gelopen De Casino in Sint-Niklaas en zagen zes beloftevolle bands met enorm veel potentieel. Er kan maar één winnaar Lawijt en één winnaar van de publieksprijs zijn, maar elk van hen zette hun beste beentje voor, en bezorgde ons een verruimde blik naar een gouden toekomst …
Een wedstrijd openen is geen gemakkelijke opgave, er is nog niet zoveel volk aanwezig buiten de meegekomen fans …Pink Mantra (*****) had hier helaas mee af te rekenen. Nochtans zet het collectief hun beste ‘funky’ beentje voor, met twee saxofonisten en een springerige, actieve frontman. De sound was aanstekelijk en opzwepend en deed onsverlangen naar lange zomeravonden. We kregen een mengelmoes aan stijlen. Pink Mantra intrigeerde en sprak de dansspieren aan. Iedereen genoot hier.
Het ‘dertien –in-een-dozijn’ spook komt ook bij Ide Snake (****) wel eens boven drijven, maar toch brengt de man gerugsteund door zijn DJ iets unieks in die hiphop/rap, door de sax en bijkomende zang. Wat Ide Snake bijzonder maakt, is zijn gedrevenheid, recht vanuit het buikgevoel. Hij verkondigde bovendien een boodschap die iedereen begreep, met een dosis humor. De sound was ook hier best groovy, dansbaar. De clichés zoals gehurkt zitten en terug recht springen, of lekker een moshpit of een wall of dead creëren, namen we er graag bij.
Cracks (*****) had een enorme horde fans meegebracht, bij voorbaat leek het een gewonnen thuismatch … Maar een wedstrijd dient nog steeds te worden gespeeld, thuisvoordeel of niet …. Cracks vloog er meteen in en trok een ondoordringbare geluidsmuur op. Al gauw zijn er moshpits en vliegt er een crowdsurfer voorbij. Cracks halen hun inspiratie bij bands als Idles, Nirvana, Fontainas D.C en Turnstile. Wat een intensiteit en vuurkracht live en in hun sound merken we naast de referenties dat ze een eigen smoel hebben !
Na deze energieke set etaleert Mellecrack (*****) een brede waaier aan stijlen. We krijgen krachtige punk als door een schitterende viool klank, een emotievolle jazzy sound. De frontman gaat als een wildeman tekeer en zoekt het publiek op. Wat een dynamiek en enthousiasme straalt deze band uit! Het werkte aanstekelijk.
Mellecrack werd omschreven als ‘rauw en tegendraads’. Inderdaad; we kunnen dit beamen. Hun gevarieerde aanpak boeide en klonk spannend. In een wervelende finale werden alle registers open getrokken. Mooi overtuigend.
Walvos (****) is een doorwinterde band en heeft een meer doorleefde, ingetogen, frisse sound. De vocals zijn warm, zweverig en klinken mijlenweg van al dat geweld. Hier kreeg je beeldrijk materiaal , die ons deed wegdromen naar weidse berglandschappen. Harmonieus overtuigend …
A Point of Protest (****) deed al talrijke shows en voorprogramma’s van bands als Evergreen Terrace, Harm’s Way en Bad Omens. Ze zijn nu klaar om meer airplay te verkrijgen. De band is ervaren en heeft reeds een plaat uit. A Point of Protest zorgt voor uppercuts met hun krachtige, energieke ‘into the face’ sound. Ook hier wordt een ondoordringbare muur opgetrokken, met moshpits tot gevolg; ze klinken als een meute losgeslagen olifanten.
Band met een mening ook … Zonder meer krachtig, gedreven.
De publieksprijs ging helemaal terecht naar Cracks en de wat verrassende overwinnaar was Ide Snake die geprezen werd om zijn veelzijdige aanpak en dynamiek binnen de hiphop/rap.
Onze persoonlijke top drie zag er als volgt uit. Mellecrack, Cracks en Pink Mantra.
INFO Lawijtstrijd 2024, De Casino, Sint-Niklaas – Ide Snake wint deze strijd! (musiczine.net)
Organisatie: Lawijtstrijd ism De Casino, Sint-Niklaas en Lokerse Feesten
Labadoux 2024 – 03 t-m 05 mei 2024 – Labadoux vindt zichzelf opnieuw heerlijk genietbaar uit!
Labadoux 2024
Festivalterrein
Ingelmunster
2024-05-03 t-m 2024-05-05
Els Gheysen en Filip Gheysen
Dit jaar kiest LX voor twee prominente tenten: een grote en kleine concerttent. Daarbij wisselen de optredens in beide tenten elkaar netjes af zodat de veelvraat die alles wil horen perfect heen en weer kan wandelen, onder de Wantebrug door, om van alles ten volle te genieten!
In de grote tent staan heel wat oude en nieuwe bekenden geprogrammeerd. Het zal blijken dat geen enkel optreden ontgoochelt, integendeel: de verwachtingen worden ruim ingelost! De kleine tent is eerder een opvolger van de Dranktent uit vervlogen tijd (mét bar achter in de tent!). Daar horen we hoofdzakelijk dans- en feestmuziek waarbij de sfeer primeert.
Daarnaast zijn er nog de DJ-sets die op het einde van het terrein hun stek kregen en de Buskerstage die op een klein openlucht podium vlak naast het kanaal hun ding mogen doen. Daarvan hebben we niet veel kunnen meepikken want die optredens liepen gelijktijdig met het programma in beide concerttenten. Het verdient in ieder geval navolging dat (jonge) beginners een (klein) podium krijgen zodat de festivalganger ook hiermee kennis kan maken!
Ons besluit is dat Labadoux in 2024 een memorabele editie neerzette met o.a. het 1000ste optreden… op naar de 2000!
dag 1 - vrijdag 3 mei 2024
GEPPETTO
Hier zit een scenario in voor een muziekfilm: muzikant (Florian Cosaert) stapt gitaarshop binnen en ontmoet verkoper met passie voor muziek en instrumenten (Jarne Debue). Van instrumenten testen komt samen wat tokkelen, en zo wordt Florian deel van het interieur van de shop. Met Issa Hellebaut erbij wordt het trio GePpetto gevormd (niet te verwarren met Gepetto and the Whales).
Een betere opener voor Labadoux kunnen de organisatoren zich niet voorstellen! Op het eerste gehoor doet het stemgeluid van Jarne Debue ons denken aan Lenny (van de Wespen). Met een rauwe stem die uit een kille kelder lijkt te komen, zingt hij zijn eigen nummers waarmee hij naar eigen zeggen zijn frustraties wil wegschrijven zoals in het nummer "Hondenleven". Ondersteund door contrabas en accordeon brengt hij verhalen met een waterval van woorden. Met een tekstboekje erbij zou het duidelijker worden.
We moeten ons zeker nog eens verdiepen in hun mix tussen americana, blues en kleinkunst.
Ook in 2024 belooft LX niet teleur te stellen: zoals elk jaar hebben we tegen zondagavond weer een pak nieuwe bands leren kennen waar we meer van willen horen. GePpetto mag bovenaan het lijstje staan!
DIRK.
Sinds jaar en dag vind je de muziekbroers ‘De Wilfrieds’ op het podium van LX. En zoals dat overal gaat, werden genen doorgegeven en ook paplepels vol muzieknoten aan de volgende generatie zoals aan frontman Jelle Denturck. De vierkoppige band speelt hier inderdaad een thuismatch en is voor een groot publiek een absolute must-see op LX. Jelle kijkt zelf met goede herinneringen naar zijn tijd in het publiek van LX: " Het was 10 minuten wandelen in het deuregaan en een uur in het werekeren... ". In zijn herinnering was LX iets met Willem Vermandere en veel folk. Hij vond het dan ook verbazingwekkend dat ze erbij mochten zijn “met al hun lawaai” en “zonder fluitjes of accordeon.” Alleen puristen vallen hier over en in de tent stonden alleen fans want DIRK. (mét een punt) moet eigenlijk niet meer voorgesteld worden. Ze werden ooit ‘Koning van de afrekening’ genoemd toen ze 3 hits tegelijkertijd in de afrekening hadden.
Ze komen op met “Pass The Dutchy” van Musical Youth, een leuk hitje dat je op Radio 2 nog wel eens hoort. Een gimmick die fantastisch contrasteert met de snerpende gitaren van het eerste nummer. Daarmee is de radiozender definitief naar StuBru geswitcht, er volgt een energieke show met internationale allures. Wij zijn geen kenner, vraag ons geen titels (of toch niet veel) maar de nummers zijn snedig en snel. De bandleden spelen flitsend als jonge volbloed hengsten. Ze schuwen geen experimenteel gitaargeweld waarbij de snaren en de versterkers zich schrap moeten zetten (ons oude geheugen grijpt terug naar Jimmy Page die het in de 70ies met een strijkstok deed). Uit de gecontroleerde chaos aan klanken vloeit een direct herkenbaar “ I can’t sleep”. Jelle omschrijft hun songs zelf ironisch: "Normaal begint het luid, daarna gaat het wat luider en eindigt het zeer luid”. Daarom vraagt hij de aandacht voor een atypisch nummer dat van stil naar luid gaat… Gelukkig hebben we onze oordoppen in: die filteren de decibels maar laten ons toch nog genieten van “Alarms”.
DIRK. bouwt verder aan een traditie waarin een klein landje als België heel groot geworden is: muziek van eigen bodem die zo internationaal klinkt dat het evengoed een Britse of een Amerikaanse band had kunnen zijn. “Doe zo verder", zou hun schooljuf zeggen.
Mr. PAUL & THE LOWRIDERS
Na Ruben Block in de vorige edities van LX komt Paul Van Bruystegem, de ‘koning van de Belgische bas’, ook bekend van Triggerfinger, met zijn project Mr. Paul & The Lowriders. Dat doet hij met een indrukwekkende groep: Stoy Stoffelen (drums), Matthias Moors (bas), Patrick Cuyvers (toetsen), Jan Oelbrandt (pedal steel en gitaar), Alain Louie (zang en gitaar) en Tijs Vanneste (zang en gitaar). Bovendien springen sporadisch Sam Vloemans (trompet en percussie) en/of Frank Deruytter (sax) mee op het podium om het gezelschap van Mr. Paul als special guests te vervoegen.
Alain Louie zingt niet alleen fantastisch als Tom Waits, hij bespeelt ook de bodhran de gitaar en percussie. We krijgen covers zoals “Eight Miles High” van het nieuwste album ‘Ungarded Thoughts’ uit 2023. Misschien zullen de meesten dit pas herkennen na de psychedelische intro? De stem van Tijs Vanneste kleurt perfect bij het klanktapijt van deze sixties hit die ons achterover blaast. Niet alleen het publiek maar ook de organist geniet van de hoge nootjes in "Everybody wants to live together".
Als een dirigent zit Lange Polle opzij van het podium, van waaruit hij de groep perfect naar een outro dirigeert. Check eens "Out of the city" van Alain Toussaint: met een stevige riff doen ze er hun eigen ding mee en Tijs stelde de overbodige vraag: “Labadoux zijn jullie wakker?" Helaas wordt het tijd om af te ronden: "Cinnamon Blood" (ook van de nieuwste) heeft een zalig JJ Cale ritme. “Low Rider" (een cover van War) moet hun lijflied worden met de blazers op volle toeren.
Ze eindigen met een medley voor de muziekquizzers onder ons. Ergens in het midden herkennen we de riff van “Interstellar overdrive” van Pink Floyd, perfect geïntegreerd in een lappendeken van herkenbare tunes waar je niet altijd de vinger kan op leggen.
Wat ons betreft een eerste hoogtepunt van dit weekend!
DAAN
De banjo opent de set en meteen herkent iedereen “Western”, een atypisch popnummer want zoveel banjo horen we niet in de ultratop! Daan wordt op de website van LX dan ook omschreven als een muzikale kameleon vol speelse rebellie. Fotografisch is een optreden van Daan ‘kameleon spotten’ want vestimentair zorgt hij voor afwisseling en dat begint na enkele nummers met: "Wanneer zal hij zijn zonnebril afzetten! Nu!" en meteen wordt "Icon" ingezet. De hits volgen elkaar in snel tempo op en "Exes" wordt door de hele tent begeleid ritmisch klappen. Het jasje gaat ook uit en er volgt een Frans nummer met bouzouki klanken. Er volgt een vreemde bekentenis: “Ik was dan ook liever een jonge blonde vrouw geweest in de 70ies… al is Ingelmunster in 2024 ook niet onaardig.” We krijgen "Dag vreemde man" in een hels ritme, een cover uit Liefde Voor Muziek.
Multitalent Isolde Lasoen, al jaren vast bandlid bij Daan, ruilt haar drumstel met Daan en speelt in blazersduo met de trompettist de soundtrack van een Franse film. Daar heeft ze zelf een patent op (Check haar nieuwste “Oh Dear”). Ze zingt ook de partij van Naima Joris op "Be loved". Als fotograaf krijgen we een choreografie van het duo met sprekende gelaatsuitdrukkingen.
Als een echte "Player" neemt hij een loopje met het publiek: wie vooraan in het midden staat krijgt een (kleine) douche van zijn waterflesje. Uit dankbaarheid mag het publiek het woord “player” meezingen. Ook "Swedish designer drugs" wordt een flitsend duet met Isolde en "Victory" en "Housewife" gaan erin als kerstgebak!
Met Daan wordt een trend gezet voor het hele weekend: de klasbakken in de grote concerttent ontgoochelen niet en de luisteraars krijgen waar voor hun geld!
FEROCIOUS DOG
Dit folk-punk fenomeen uit Nottingham verovert opnieuw Labadoux 2024! Na een geweldige show vorig jaar, belooft Ferocious Dog deze editie opnieuw een onvergetelijk optreden.
Het zal een trend blijken op de deze editie van LX: folk in een punkjasje of beter punk in een folkbezetting. Ze kondigen het ook zelf aan: "They say you can't play punk with a violin and a banjo in your band... Fuck the Punk Police", een titel uit hun plaat uit 2021. Sommige folk klassiekers worden bijna onherkenbaar: alleen de tekst van "Poor Paddy on the railway" klopt nog maar ze krijgen er wel de hele tent mee aan het dansen! Wie zweert bij ‘zuivere folk’ zal met de handen voor de oren naar buiten rennen. Voor de muzieksnoepers op LX zit de sfeer er goed in en hiermee wordt de tweede trend gezet: de bands die aantreden in de kleine zet het kot op stelten en bouwen telkens weer een zot feestje!
The O’Reillys and the Paddyhats
Het is intussen middernacht en in de grote concerttent kampen ze met technische problemen, uitgerekend voor de 1000ste band die door LX geprogrammeerd wordt! Dus stelt leadzanger Sean O’Reilly een akoestisch set voor met enkele klassiekers zoals "The wild rover" en "Whisky in the jar". Het is improvisatie maar met de klassiekers zitten we plots in een Ierse pub met enkele jammende muzikanten. Sean drukt hun dankbaarheid uit voor een publiek dat geduldig meezingt en -klapt. Stiekem vinden wij dat het leukste van de avond. De ene technische ploeg helpt de andere en uiteindelijk gaan ze toch van start, drie kwartier later dan voorzien. Zwaaiend met Ierse vlaggen vliegen ze er meteen in. Ook nu is het beproefde recept een mengsel van Keltische en traditionele deuntjes met een rauwe rocksound. Zeven topmuzikanten, elk met een unieke achtergrond, creëren een onderscheidende mix van Ierse folk-punk.
We trekken de kille nacht in met onze vermoeide dansbenen. We kijken al uit naar de komende muziekdagen!
dag 2 - zaterdag 4 mei 2024
ZONEN MET VADERS
Als we de kleine concerttent op zaterdagmiddag betreden, zorgt het lentezonnetje buiten voor een zomerse festivalsfeer binnen! De winnaars van de publieksprijs Nekkawedstrijd 2022 brengen verrassende songs over tandeloze dwergen, gulzige bankiers en kunstenaars zonder etenswaar. Met zeven op het podium kan je qua stijl en orchestratie alle kanten uit. LX zegt het zelf: “Blazers, samenzang, elektronica, synths en zowel zachte als ontregelende gitaren smelten samen tot een eigentijds poporkest.” De zangstijl van Jeroen Boone doet ons denken aan Huub Van der Lubbe van De Dijk.
De teksten zijn gelaagd en intelligent, al is een concerttent niet de ideale plek om die te volgen. "Iedereen is het beu" is een rake schets van de huidige tijdsgeest die drijft op een nijdig ritme: “Waar blijft die mensheid met gezond verstand?” Soms klinken ze ook wrang en sarcastisch: "Ik heb nog 13 foto's van een snoezig konijn, meer heb ik niet nodig om gelukkig te zijn." “We spelen ook nog op de Gentse feesten, mochten jullie nog een gaatje vinden in onze dichtslibbende agenda's.” We gaan onze agenda zeker checken want dit is voor ons alweer een ontdekking die we verder moeten uitpluizen met een tekstboekje erbij. Op de radio hoor je niet elke dag literatuur op muziek
AO
Na DIRK. op vrijdag, krijgen we vandaag nog een raspaard uit de stal van Mayway Records. Het contrast tussen beide kan moeilijk nog groter zijn. Dit keer geen snerpende gitaren maar sfeervolle klanken. Je mag je niet mispakken aan de zoetgevooisde stem van Brenda Corijn, ze kan ook uithalen met veel kracht! De zangeres met Portugees-Mozambikaanse roots bewerkt haar eigen stemgeluid met een digitaal device aan de microstandaard zodat het een nieuw instrument wordt.
In 2023 presenteerde de band de plaat ‘Ao Mar’(naar zee). Siebe Chau (gitaar, bas) begint met fingerpicking, een nummer dat in de richting van fado lijkt te gaan maar dan sturen de Afrikaanse ritmes van Bert Peyffers alles een andere kant op en belanden we in een Braziliaanse bossa nova. De roots van Corijn dooraderen de songs. Ze vertelt zelf over Avõ Pondina, de moeder van de krokodillen in het dorp van haar moeder in Mozambique. Als men haar vroeg of het veilig was om te zwemmen, dan kon je op haar kennis rekenen.
Kraftwerk meets Santana in de intro van "Meninas": toetsenist-elektronicawizard Johan Decaestecker gaat in dialoog met de percussie van Peyffers zodat afrikaanse ritmes gemengd worden met dissonante synths.
Ze eindigen met “More” dat de luisteraar van radio 1 zal herkennen. Dit Belgische viertal liet intussen al tot ver buiten onze landsgrenzen een diepe indruk na. Prachtige keuze van LX!
CELTIC ROSES
In de kleine tent wordt “Dancing Tales by the Fire” gepresenteerd: een unieke Ierse dansshow die door de eeuwen heen reist. Een voice-over vertelt een verhaal dat met dans en (uiteraard live) muziek wordt uitgebeeld. We krijgen er ook stukjes toneel bij uit de voorbije eeuwen. Het spektakel wordt gesmaakt door het publiek.
TOM MCRAE
De sympathieke eenzaat met de gitaar weet dat hij niet met een jukebox vol hits naar België gekomen is. Voor velen is hij misschien de grote onbekende in het programma. McCrae heeft intussen wel een unieke band met België: recent scoorde hij een hit met een remake van zijn “Bloodless” in duet met Wannes Capelle.
Met humor slaag je erin om je publiek in te pakken: "Let's pretend this next song is your all time favorite. It's the first dance of your wedding and the song you go be buried with." Het publiek doet perfect wat hij gevraagd heeft en bezorgt hem zijn ‘Bruce Springsteen moment’. Een mooi moment... maar volgens hem "too much". Uiteindelijk wordt toch het refrein meegezongen! Met zijn bijzonder stemgeluid pakt hij zijn publiek in. Het stadion met de gitaar hoog in de lucht, wordt ingeruild met een ingetogen huiskamer met de piano: "the universe is cooling down"
The “Boy with the bubblegun” gaat niet over een jongetje met kauwgum maar wel over de machteloosheid van de woorden in een lied die niets veranderen aan de wereld. Ze zijn als wapen even effectief als een pistool met zeepbelletjes… "if songs could kill, this one's for you" zegt genoeg.
Dit was een prachtig optreden van een man alleen, tussen al het geweld van grote (soms luide) bands!
THE REVEREND PEYTON’S BIG DAMN BAND
Voor bands als deze moet je elk jaar op LX zijn! In de VS genomineerd voor de Blues Music Awards, lijkt deze ‘grootste front-porch bluesband ter wereld’ zo weggelopen uit de tijd van de burgeroorlog aldaar. Bandleider Reverend Peyton, is een vingervirtuoos op (naar eigen zeggen) “zoveel mogelijk gitaren”. Wijdbeens op het podium wringt hij de instrumenten bijna de nek om met zijn weergaloos gitaarspel. “Oh my goodness how are you??”, roept hij en prijst meteen de Belgische gastvrijheid en “the good food and good coffee“.
Het is ook écht genieten van het beeld van “moeder de vrouw aan de wastobbe”, een karikatuur die hier gebracht wordt door zijn échte echtgenote op washboard met de plastic handschoenen en de plectrum-vingernagels! Is er iets mooier dan samen aan dezelfde weg timmeren? Hij stelt ook de bassist voor: zijn eigen duim! Die speelt bas en de andere vingers doen de rest, dus alles is écht! En dat voelde je, LX weet de échte te programmeren!
10cc
Is een band waarbij nog 1 of 2 originele groepsleden meedoen na 50 jaar nog relevant? Ja! Al was het maar omdat hun muziek intussen tijdloos geworden is. Nog elke week hoor je nummers van 10CC op de radio en niet alleen op de 70ies zenders! Deze avond is Graham Gouldman de centrale figuur: begin van de jaren zestig schreef hij voor anderen al geschiedenis met 'Bus Stop', 'For Your Love', 'Heart Full of Soul' en later de 10cc's klassiekers 'I'm Not in Love', 'The Things We Do for Love', 'Dreadlock Holiday'. Voor die belangrijke bijdragen aan de geschiedenis van de popmuziek werd hij in 2014 erkend toen hij werd opgenomen in de ‘Songwriters Hall of Fame’.
De show neemt een vliegende start met “Wall Street Shuffle”, gevolgd door “Art for Art's Sake”. Het ene herkenbaar na de eerste seconde, het andere wat gecamoufleerd met een arty farty intro. Graham Gouldman maakte deel uit van alle bezettingen die 10CC gekend heeft. Hij schreef dat tweede nummer zelf en voegt eraan toe: “Money for God's sake” is een tekst van mijn vader.
Een song van een halve eeuw oud is nog altijd actueel: “Life is a Minestrone”, we hebben er inderdaad een soepje van gemaakt! “The Dean and I” uit het eerste album (1973!) een nummer van Kevin Godley en Lol Crème (die na de split als duo ook nog een resem hits scoorden): alle andere bandleden worden nog eens genoemd door Gouldman.
Voor de zangpartijen in de hoogte is Ian Hollow de geknipte man! Wie een tiener was in de 70ies heeft geen moeite om al die nummers te herkennen. We voelen ons aangesproken als Gouldman zegt “you're gonna know this one”; natuurlijk herkennen we “The things we do for love” en “Silly" nog meer met de gedreven gitaren op een rij.
We geven toe: het enige nummer van de hele set dat we niet herkenden kwam van de LP ‘Bloody Tourist’: “From Rochdale To Ocho Rios” met Caraïbische kettledrums op orgel.
De bekendste nummers zijn wel “I'm not in love” (written by myself (Graham Goldman) and Eric Stewart (daar is het vierde bandlid)) en “Dreadlock Holiday”: het refrein mag meegezongen worden maar dat doen ze al vanaf de eerste zin. "I don't like Labadoux, I love it". Een fantastische afsluiter met een grappige apotheose is de a capella versie van eerste single “Donna”. Een sublieme close harmony van de bandleden waarbij de drummer als laatste een basnoot mag produceren. Met een encore als een “Rubber Bullet” vliegen ze eruit. Het deed ons deugd dat we dit mochten meemaken!
RISERVA MOAC
Deze Italiaanse formatie bedient iedereen met zin om te dansen met hun aanstekelijke ska ritmes. Het lijkt wel een knotsgekke bende kanaries met hun gele pakjes die joggend huppelen over het podium. De twee gitaristen dollen met elkaar alsof ze in een kleine moshpit samen gegooid zijn en het duo aan de microfoon zal met hun stappenteller een dikke duim omhoog oogsten! Het is duidelijk dat de gasten in de kleine tent er met volle teugen van genieten. Nogmaals verbazend hoe uiteenlopend muziek hier kan zijn met toch altijd hetzelfde doel voor ogen! LX zegt zelf: “Hun muziek doet je al je zorgen vergeten en voert je mee op een prachtige wereldreis.” Vandaar trokken we inderdaad naar de Noordkaap!
NOORDKAAP
Nog altijd staat Stijn Meuris op een podium met meer energie dan een kerncentrale! We krijgen opnieuw één van die Vlaamse Supergroepen waarvan de songcatalogus compleet in Lijst der Lage Landen mag staan. Hij doet een vertwijfelde poging om Westvlams te spreken, maar daarvoor mag je toch niet van de overkant van Brussel komen! In “Hoopvol” valt de regen zo zacht in mijn hart... “Gelukkig valt hij ook zacht in Ingelmunster…”
De voorstelling van de groepsleden is ook een West-Vlaamse grapje: “Wat een toeval:ze komen uit Ingelmunster, Izegem en Tielt.” Allemaal leuk maar de aardrijkskunde van de provincie kan toch wat bijgespijkerd worden! "Hoe ver is Veurne hier vandaan?” Het antwoord is: “Stif verre!” Maar “Will Tura is in de house: Arme Joe!”, de lyrics van dit Rock Rally nummer zijn basiskennis voor de hele tent!
“Pretentious-moi” doet deze seventiestiener altijd denken aan die aflevering van Fawlty Towers waarin een gigolo een lief mee smokkelt naar zijn kamer. Stijn ziet ook jonge mensen in de tent die volgens hem vragen aan papa: "Ken ik die groep van ergens?" Het antwoord is volgens hem: “Ja, van Satelliet Suzy!”
Ze spelen niet uitsluitend hits: een sinister nummer dat ze niet zo vaak spelen is "Soms schrik"? (Op sommige dagen krijg ik schrik, ik weet niet waarom. Mijn inzicht is volledig fout, als ik iets zeg wordt ik uitgejouwd). Met gitaarsolo van Bambost en er doorheen het orgelriffje uit “Riders on the Storm” krijgt het nummer epische proporties. Lars van Bambost (neefje van nonkel Roel en intussen ook al 55) stond aan de wieg van het leeuwendeel van hun nummers! Met scheurende stembanden schreeuwt Stijn “Gigant”. Je vraagt je af of zijn stem het einde van de set zal halen!
Werd de show op vrijdag gestolen door Daan, dan moet Stijn er op zaterdag niet voor onderdoen. “Wat is kunst” en daarna de eerste single uit een nieuwe plaat die deze week exact 39 jaar geleden uitkwam: "Druk in Leuven". De hits blijven komen! “Een heel klein beetje oorlog” hebben we in deze tijd niet meer nodig maar de prachtige gitaarsolo van Bambost rondt alles mooi af!
UNCLE BARD & THE DIRTY BASTARDS
Ook op zaterdag wordt er een mix van Ierse traditionele muziek en punkrock geserveerd in de klein tent: gekke gitaren waarbij de ullean pipes letterlijk en figuurlijk naar de achtergrond verdrukt worden. Als de danseressen die er plots bijkomen kunnen we de groep omdopen tot Beauties and the Bastards.
Ook zij zien de kleine concerttent als een dranktent 2.0. The Bastards zingen ondermeer over "the most important thing, that's beer". Maar ze brengen ook afwisseling met ballads waar de pipes beter tot hun recht komen. De banjo krijgt ook een prominente rol: het oplopende tempo is voor de vingervlugge speler geen probleem. LX heeft alweer gelijk: “...het wilde podiumoptreden sleept het publiek in een draaikolk van opzwepende deuntjes en oprechte folkvreugde.”
THE SIDH
Deze groep met Ierse folk komt eigenlijk uit Italië. In het begin vindt de frontman het nodig om te onderhandelen over de taal: Engels? Frans? Italiaans?
Doedelzak en fluit worden magistraal bespeeld! Daar valt niet over te discussiëren! Voor wie houdt van de combinatie met synths en elektrische gitaar zijn het “doedelzakken die niet saai klinken” zoals we een kenner horen verwoorden tegen een newbie.
Een kleine schare fans is gebleven voor het klank-licht-en rookspel. De fotograaf in ons blijft op zijn honger zitten: mistige foto’s nemen we liever op een koude wintermorgen. “De vrolijke fluiten en indrukwekkende doedelzakken vermengd met percussie en een vleugje hiphop” zuigen het laatste restje energie uit ons vermoeide lijf. We laten de tent aan de energieke dansers en zoeken onze kafzak op. Kortom: LX biedt voor elk wat wils!
dag 3 - zondag 5 mei 2024
SAX MINDED PEOPLE
Als een echte big band presenteert Sax Minded People een mooi aperitiefconcert op deze zonnige zondagmiddag. "You are the sunshine of my life" is de perfecte inzet van een medley ‘Stevie Wonder in concert’. Het repertoire van Sax Minded People overspant de diversiteit van onze muziekcultuur. Van jazzy composities van Duke Ellington, Herbie Hancock en George Gershwin tot hartstochtelijke tangoklanken van Piazzolla, popnummers van The Beatles en klassieke meesterwerken. Er staan ook crooners op het programma zoals "New York°" van Frank Sinatra. Daarvoor kunnen ze rekenen op special guest star Hans Denturck van de Wilfrieds die in smoking zijn beste Sinatra ten beste geeft!
Dirigent Rik Vaneyghen hebben we ooit als saxofoonleraar leren kennen. Een niet te onderschatten job! Misschien past de bâton van de dirigent hem beter? Al is dit een andere job waarvan velen geen idee hebben hoe moeilijk die is! We herkennen ook de huisfotografe van LX op de tweede rij! We zorgen ervoor dat ze zelf ook in het fotoalbum van deze editie terechtkomt! Misschien wordt dit wel een primeur?
SPILAR
LX heeft er in editie ‘24 voor gezorgd dat we geen enkel optreden moeten missen, in beide tenten wisselen de optredens elkaar netjes af. Alleen de buskerstage doorkruist dit programma. Toch is het niet evident om als verslaggever bij alles aanwezig te zijn.
We slagen er nog in om het laatste nummer van Spilar mee te pikken en herkennen onmiddellijk een mooie cover van Willem Vermanderes “Voor Marie-Louise”. LX programmeert altijd West-Vlaamse groepen met ‘korte-keten-muziek’ (zoals Spilar hun werk zelf noemen). We hebben duidelijk iets gemist maar herkansen kan gelukkig nog: check hun kanalen en gaat dat allen zien in Bredene, de Gentse Feesten of Dranouter, of iets kleiner in de Kloostertuinconcerten in Wevelgem. Wij zetten één ervan alvast in onze kalender!
MADOU
Misschien denk je dat Madou zo’n groep is die verder surft op de golven van enkele oude hits waarvan de golfslag na vele decennia nog niet uitgedeind is? “Witte Nachten” en “Niets is voor Altijd” uit begin de jaren ‘80 behoren nu tot het collectief geheugen van de Vlaamse muziek, maar intussen is een nieuwe generatie opgegroeid die muziek in de genen en de boterhamdoos mee kreeg. Madou is herrezen dank zij Thomas Devos, de zoon van Jan en Vera Coomans en muzikaal bekend van Rumplestitchkin en Tommigun. Hij bracht vers materiaal aan dat het vuur liet heropflakkeren en maakte nieuwe arrangementen voor de oude songs. "Is er iets" wordt omkaderd met minimalistische begeleiding die meestal haar stempel drukt op de nieuwe muziek: ingehouden slagwerk, spaarzame noten van de piano en de saxofonist blaast bijna met ingehouden adem. Een nieuwe klassieker in wording is "Roncqières" (dat regelmatig airplay krijgt op radio 1). Het werd ook door zoon Thomas bedacht toen hij langs het kanaal fietste. Het zou de prequel van “Niets is voor altijd “ kunnen zijn: vluchten uit een verstikkende relatie (“..hierbinnen word ik gek / ik wil naar buiten / laat me toch gaan / je adem in mijn nek…”) vooraleer er zich een onomkeerbaar drama voltrekt. Het lijkt op een zomers vakantieliedje: "...rijden langs 't kanaal...", maar met een bittere ondertoon: "...en nooit meer terug..."
Het is altijd mooi om te zien hoe muzikanten zoals Vera Coomans, Jan Devos en Wiet Van de Leest in de herfst van hun leven een nieuwe lente beleven onder impuls van hun eigen kroost.
SCOTT H. BIRAM
‘De kleine tent’ kreeg in ons geheugen voor altijd een link met de blues van Tiny Legs Tim. Hij blies de blues in verschillende edities nieuw leven in en wordt nog altijd gemist sinds hij overleed in 2022. SCOTT H. BIRAM herinnert ons met zijn speelstijl en stemtimbre aan Tim De Graeve. Voor even bracht de gebrilde Texaan de ziel van gebrilde Tim terug in de tent. Someone up there will like it!
Op de website van LX: Gezeten bovenop een stompbox waar zijn voeten het ritme aangeven, brengt deze muzikale krachtpatser een unieke mix van country, blues en punkrock. Doordrenkt met authentieke roots en doorgroefd met zijn karakteristieke rauwe stem, belichaamt hij de essentie van Amerikaanse muziek.
We komen de tent binnen tijdens een wilde rollercoaster op de slidegitaar. De snelheid waarmee zijn vingers de snaren mishandelen is adembenemend! Even gas terugnemen met een soort roadmovie op de akoestische. Beide instrumenten tonen al de slijtsporen van rijkgevuld muziekleven. En dan begeeft de micro het plots, weg verhaal, weg sfeer. Maar Scott gaat meteen een handje toesteken bij de technicus van dienst en in een handomdraai kan hij weer de draad opnemen: "Hey, I've got cable! ...in my pants..."
Mondharmonica spelen en zingen tegelijkertijd, het moet kunnen: in "Ain't it a shame" klaagt hij het onrecht aan dat mensen elkaar aandoen. Die bril boven de vuisten met mondharmonica… dat lijkt wel het stoute jongere broertje van Toots Thielemans. Opnieuw is de kleine concerttent omgetoverd in een sfeervolle muziekpub met deze keer de blues in al zijn verschijningsvormen en de medewerkers van LX geven je gratis tips: Luister naar Dr. Boogie op de Franstalige zender Classic21, elke maandag van 21 tot 00 uur!
KADRIL & LIEVEN TAVERNIER
In de vorige eeuw waren we erbij toen Kadril optrad met Patrick Riguelle en hun live plaat opnamen in de Cactus in Brugge. We zijn enkele decennia verder en nu mag Kimberley Claeys sinds 2019 de zangpartijen invullen op de nieuwste plaat ‘Jolie Flamande’.
We kennen ook Lieven Tavernier als (toen nog) mysterieuze leverancier van een paar iconische nummers voor Jan De Wilde op zijn al even iconische plaat ‘Hè hè’. Hij brengt een ironisch lied waarin West-Vlaanderen in zee verdwijnt tot zijn eigen (gespeeld?) jolijt. Of de tent vol West-Vlamingen zich daar ook vrolijk over maakt, is een andere vraag…
Na een nummer uit de nieuwe plaat volgt een koppel instrumentals in de goede oude danstraditie van Kadril. Ze brengen ook een Franstalige versie van De Eerste Sneeuw ("Les yeux perdus dans les vagues...") waar ook een elektrische gitaarsolo in past. "Johnny en Alice" is ook een liedje waarin Tavernier met nostalgie terugkeert naar "de jaren van de liefde": "Iemand zei alles gaat voorbij, maar ik wist dat hij loog…"
Uit de jongste plaat van kadril “Jolie Flamande” , krijgen we “Paloma Dorada” met Peter en Erwin Libbrecht als ondersteunende vocals. Van hun optreden op de Gentse Feesten samen met Kommil Foo hielden ze "Eenzaam is de spits" over. De switch tussen Kadril en Tavernier zorgt voor de nodige afwisseling: één van de meest maatschappelijk relevante nummers uit ‘Sprokkelgoud’ van Tavernier: "Hij was een vreemdeling" met als afsluiter het titelnummer van “Jolie Flamande”.
Groepen als Kadril die decennia lang stand hielden in de woelige waters die de folk soms overspoelen; moeten op festivals als LX blijvend geprogrammeerd worden!
THE DEPUTEES
Het is zondagnamiddag en je familie komt ook genieten van zon, gezelschap en muziek op LX. Wat kan een mens nog meer wensen? Je tweejarige kleinzoon wil op je arm maar je neemt hem op de schouders zodat hij kan mee genieten van een Marleyklassieker: “Is this love?” Het antwoord is volmondig: Ja!
De 11-koppige Belgische formatie brengt covers van Bob Marley met een eigenzinnige toets. De muziek is pure klasse en de nummers zijn voor de hele tent gekend! De perfecte soundtrack voor een zondag die eindelijk naar de zomer begint te ruiken! Ook op mijn schouder zit er ééntje enthousiast mee te wippen! De toekomst van de reggae is verzekerd! Als we oud en krom gegroeid zijn, neemt hij ons misschien nog mee en duwt onze rolstoel tot voor het podium?
TINA’S LEGACY
In de grote tent staat een band geprogrammeerd met leden die stuk voor stuk hun sporen verdiend hebben bij artiesten als Axelle Red en Jo Lemaire of Vaya Con Dios. Na The Deputees die Bob Marley eren, krijgen we nu een tribute aan Tina Turner. “What's love got to do with it?”, we weten het niet. Op het podium staat in ieder geval een zangeres met een machtige stem die bij tijd en wijle aan “de échte” doet denken. De backing vocals en ook de bandleden geven het beste van zichzelf. Het zijn dan ook mega hits uit de muziekhistorie die ze mogen brengen: “Proud Mary” met twee zangeressen die een lange teasende intro geven die dankbaar met applaus onthaald wordt. Meteen volgt de snerpende gitaarintro van
“Nutbush City Limits”. Het songbook wordt vakkundig afgewerkt met “Disco Inferno”, “River Deep Mountain High” en “Simply The Best”: een mooi meezingmomentje van het publiek Dat ze ‘de ziel en passie van Tina tot leven brengen’ hebben wij niet gevoeld, maar dat kan aan ons liggen.
THE LUCKY TROLLS
De laatste band die de kleine tent op haar grondvesten mag doen daveren met Ierse Folk is van Luikse bodem. Opnieuw klinken luide gitaren in combinatie met krachtige keltische ritmes. We merken dat de violiste al enkele maanden zwanger is. Hopelijk zorgt het vruchtwater voor afdoende geluidsdemping! We zien in onze fantasie al een embryo met zo’n “koptelefoon” voor kinderen…
Het is alweer vollen bak feest in de kleine tent want “stilstaan op The Lucky Trolls is zo goed als onmogelijk!” (sic LX).
En nu bedenken we plots dat de folkmuziek uit de jeugdjaren van Jelle Denturck (zie verslag over DIRK op vrijdag) verworden is tot feest-punk-drank-muziek, om het even of die nu gebracht wordt door de feestbands van de kleine (pub)tent of door de bands in de grote concerttent (met uitzondering van Kadril dan). Blijkbaar is dit type muziek onverteerbaar geworden zonder het glijmiddel uit de tube met punk, harde gitaren en snelle ritmes. Voor ons mag er gerust nog een formatie in de traditie van Planxty of The Chieftains (een vijftal jaar geleden nog op LX) geprogrammeerd worden naast het geweld van Lucky of andere Trolls.
bvba Vandamme
Voor het eerst dit weekend komen we ook even postvatten vóór de busker stage. Deze groepsnaam die evengoed op een bedrijf in plastic rolluiken zou kunnen slaan, dekt een heel andere lading! Meteen horen we bindteksten en nummers in onversneden West-Vlaams van jonge dertigers. In de loop van onze carrière in het onderwijs (waar AN uiteraard de standaard was en is) moesten we met lede ogen aanzien dat de kennis van onze streektaal snel aan het verdwijnen was. Maar dat blijkt dus toch nog goed te komen!
Sam Vandamme en zijn vier kompanen spelen folk me nen ‘oek af. Intussen hebben ze ook al een plaat uit die ze op 5 juni voorstellen in De Leest! Check hun werk alvast op Spotify, kennis van het West-Vlaams is een vereiste, al wisten wij zelf ook niet wat “Fadroei” was. Dat blijkt te slaan op “vadrouille” dat uit het Frans komt, wat ons weer bij een film van De Funès en Bourvil brengt en daarmee zijn we weer bij bvba Vandamme: ook daar was het soms slapstick op het podium tussen de vijf bandleden die zich misschien nog meer geamuseerd hebben dan het publiek dat in veel te groten getale was toegestroomd voor de beperkte zitplaatsen. Maar zo gaat dat voor wie een thuismatch speelt langs het kanaal dat verder stroomt naar Oostrozebeke en omstreken… Volgend jaar rendez-vous met Vandamme en Co in de Kleine Concerttent en wie weet daarna??
AXELLE RED
Met haar album 'AR 30’ viert Axelle Red 30 songs van de voorbije 30 jaar. Met die release uit december 2023 herneemt Axelle Red de succesvolle ’30 ans de sensualité’ tour. En zo strijkt ‘de koningin van de Belgische pop’ ook neer op het Labadoux festival!
Over haar songwriting zegt ze zelf: "Ik schrijf in het Frans maar eronder zit de poëzie van Bill Withers, Carole King en Leonard Cohen”. Ze werkte samen met de grootste namen uit de Amerikaanse soul en is in Frankrijk één van de grootste artiesten, al kijken ze daar soms neer op ‘Les Petites Belges’. Maar in alle bescheidenheid en met duidelijk plezier komt ze het West-Vlaamse Ingelmunster verbazen met de warmste sensueelste klanken!
In de grote concerttent is het op de koppen lopen voor de afsluiter van dit weekend! De vakkennis straalt van het podium terwijl ze de ene na de andere ‘tube’ (zoals ze een “hit” noemen in het Frans) brengt. De schare topmuzikanten die ze meebrengt, blinken uit in virtuositeit. Het speelplezier druipt ervan af. Zelf beweegt ze over het podium met de elegantie van een balletdanseres. Dat haar liedjes niet zomaar leuke deuntjes zijn, maakt ze duidelijk met haar bindteksten: “Si tu savais” gaat bv. over poging tot loslaten. Zelf zegt ze: “Nu zoek ik alleen nog naar zoveel mogelijk manieren om met het publiek echt iets te delen, naar contact.”
Die connectie was duidelijk voelbaar op LX! Voldaan konden de festivalgangers naar huis. Een weekend vol muziek was in schoonheid afgesloten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6015-labadoux-2024.html?Itemid=0
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Dunk!festival 2024 – Postrockgenre in al z’n moves – Een intens totaalbeleven
Dunk!festival 2024
Vooruit
Gent
2024-05-09 t-m 2024-05-11
Sam De Rijcke
Het is een verademing dat er in het overaanbod aan festivals nog iets bestaat als Dunk!fest, een niche festival dat al meer dan 15 jaar trouw blijft aan zijn oorspronkelijke opzet, en dat is het programmeren van de betere post-rock en aanverwanten. Je moet het maar doen, want het zou het eerste festival niet zijn dat afwijkt van het oorspronkelijke doel. Neem nu Pukkelpop, wat vroeger hét festival was voor de alternatieve meerwaardezoeker, en nu een toevluchtsoord is geworden voor popprinsesjes, hitgroepjes en tieneridolen. Of Blues Peer, dat nauwelijks nog bluesbands op de affiche zet, Folk Dranouter dat nog weinig of niets met folkmuziek te maken heeft of Rock Werchter, dat zo stilaan de ‘rock’ uit de naam mag weglaten.
Dunkfest zweert daarentegen bij de originele formule en houdt geen uitverkoop met populaire namen om hun tickets aan de man te brengen. Ze gaan steevast met kennis van zaken op zoek naar de crème van het post-rock genre en hebben ieder jaar enkele heuse revelaties in de aanbieding. Zelfs de meest uitgekookte post-rock freak zal op Dunk!fest nog altijd nieuwe ontdekkingen doen, dat is wat dit festival zo uniek maakt.
Dunk!fest slaagt er ook elk jaar in om enkele grote namen in het genre te strikken. Al is dat wel relatief, want wat grote namen zijn in de post-rock, zijn voor de gemiddelde Rock Werchter-ganger nog altijd vreemde diersoorten. Waarmee we willen zeggen, dit is en blijft een nichefestival, en dat is maar goed ook.
Dit jaar werd er al wat breder geprogrammeerd zonder het originele concept te verloochenen. Naast de hoofdbrok aan post-rock acts kon je er immers ook terecht voor experimentele elektronica, shoegaze, prog-rock, extreme metal en donkere folk. Veel variatie met behoud aan kwaliteit dus, en zoals gezegd geen uitverkoop.
Hier volgt onze greep uit Dunk!fest 2024
Vervang de vervanger. De Belgische post-metal band Pothamus was als invaller opgeroepen, maar die stuurden op hun buurt hun kat. Jammer, want wij houden van de gedreven post-metal van Pothamus. Geen nood, Capitan (***1/2) mocht het gat vullen, en dat deden ze prima. Niet de meest originele sound, dat klopt, maar wel intens en meeslepend. Een soort post-metal die middels een stel loodzware riffs al eens overslaat in doom-metal. Amenra is duidelijk een referentie, maar dan met cleane vocals in plaats van gekrijs. We meenden ook een lichte Tool toets te herkennen, en daar is op zich ook niets mis mee. Feit is dat Capitan ons gedurende een uurtje wist te overtuigen met een potige en gevarieerde set.
Capitan heeft tot op heden één album uit, ‘Cascades’ uit 2021. Tijd voor iets nieuws, want er zit potentieel in deze band. Eén werkpuntje misschien, iets meer eigen smoelwerk inlassen.
Een unieke niet te evenaren sound was er te beleven met het Zuid Koreaanse Jambinai (****1/2). Door een paar Oosterse instrumenten klonk hun post-rock heel apart en helemaal anders dan het gros van de bands hier aanwezig. Met die traditionele Koreaanse instrumenten kon Jambinai nochtans ook een aardig potje noise produceren, maar evengoed werd die noise-lawine afgewisseld met heerlijke verstilde momenten. De Vooruit smulde ervan, dit was inderdaad adembenemende klasse uit het verre Oosten. Jambinai eindigde de set met het wonderlijke “Unda” dat rechtstreeks uit de jungle leek te komen. Oosterse snaren, fenomenale opzwepende drums, een gierende gitaar en vocals uit hogere oorden. Prachtsong, zoals eigenlijk de hele set van Jambinai.
Ranges (****1/2) zijn vaste klanten. Ze zijn niet alleen ondergebracht bij het Dunk label, maar zijn ook al eerder op Dunk!fest verschenen en hebben er steevast een bijzonder sterke indruk nagelaten. Ranges liet de balzaal vollopen voor hun gelaagde instrumentale post-rock die zich diep in onze aderen nestelde. De band had hier een meesterwerk van een laatste album (‘33’) voor te stellen en deed dat met klasse, toewijding en muzikale pracht. Ranges greep ons een uur lang bij het nekvel met gitaren van het zuiverste water, af en toe een hemelse explosie en steeds adembenemende soundscapes.
Waar we het meest naar uitkeken vanavond was de set van Emma Ruth Rundle (***). Wij zijn immers fan van haar doordringende post-rock die gedreven wordt door venijnige gitaaruithalen en we konden niet wachten om dit live mee te maken. Maar we zijn hier van een kale reis teruggekomen. Emma Ruth Rundle was immers helemaal in haar eentje naar Dunkfest afgezakt om er een naakte akoestische set te spelen. In plaats van de venijnige rocker kregen we eerder de gekwelde folktroubadour te horen. Dat deed ons toch wel even slikken, wij hebben bijvoorbeeld ook nooit zitten wachten op Motörhead Unplugged.
Dit neigde meer naar Tori Amos en Heather Nova dan naar de intrigerende post-rock waarop wij gehoopt hadden. Emma Ruth Rundle bracht weliswaar met veel moed, intimiteit en overgave haar songs, maar slaagde er ondanks een hemelse stem niet in om onze aandacht vast te houden. En duidelijk niet alleen de onze, want na een half uur was de zaal al voor de helft leeggelopen. Met de eerste songs kon ze die zaal nog muisstil houden, maar naarmate de klad er begon in te zitten nam het geroezemoes alsmaar toe. Op het einde kregen we wel nog mooie versies van “Protection”, “Control” en “Marked For Death”, maar die konden onze ontgoocheling geenszins goedmaken.
Emma Ruth Rundle wist zelf ook wel dat het merendeel van de zaal iets anders had verwacht, dit is immers Dunk!fest. Ze verontschuldigde zich dan ook meermaals voor deze aanpak en vertelde dat ze in de nabije toekomst de band er terug zal bijhalen. Hoe sneller, hoe liever, wat ons betreft.
Shoegaze op Dunk!fest, moet kunnen. Met Cloakroom (****) had men hiervoor de juiste act te pakken. De Britten serveerden hun shoegaze met een stevige portie stoner en zelfs doom. Hier zit misschien een nieuw genre in, stonergaze of doomgaze. My Bloody Valentine en Swervedriver waren steeds in de buurt, maar ook af en toe Black Sabbath. Bij momenten scheurde de gitaar dwars door de muren, elders was het dan weer genieten van verstilde meeslepende pracht. Cloakroom leek ons alleszins een band te zijn die live een stuk meer overtuigt dan op hun albums.
Eén van de meest aangename ontdekkingen was de Noorse band Spurv (****1/2). Gelaagde post-rock (met blazers!) zoals ze die het liefst hebben op Dunk!fest, getuige een volgelopen en bijzonder enthousiaste balzaal. Begeesterende pracht en subtiele klanken afgewisseld met aanzwellende gitaaruitbarstingen, Spurv bleken er meesters in. De Noren stelden hier het fantastische nieuwe album ‘Brefjaere’ voor, en dat is een absolute aanrader.
Even dachten we dat we van Dunk!fest een tijdelijke uitstap maakten naar Graspop of Alcatraz. Met Conjurer (*** ½) kregen we immers genadeloze en hondsbrutale metal op ons bord. Barbaarse vocals, striemende gitaren, mokerslagen van drums. Toch bemerkten we hier en daar een verstild of sferisch momentje, waarmee we de post-metal indicaties wel konden thuisbrengen. Ergens dachten we aan Cult Of Luna, maar dan met minder subtiliteit. Dit was pletwalsmetal die ons murw geslagen achterliet.
Misschien niet de beste keuze om te bekomen van het meedogenloze geweld van Conjurer, maar toch wilden wij het Schots Dvne (*** 1/12) even checken. Wederom hardvochtige metal met brulvocals en verschroeiende gitaren. Liefhebbers van pakweg Psychonaut konden hier wel hun hart aan ophalen. Dvne bleek een krachtige band met een volumineuze sound, maar zo kunnen we er nog wel een honderdtal opnoemen, en Dvne springt er niet echt uit. We hebben dit soort metal met name al vaker en beter gehoord.
Met voorsprong één van de beste momenten van deze editie was de geweldige set van Maserati (*****). Post-rock met immer prikkelende gitaren op een opzwepende beat, en met een fenomenale drummer die centraal op het podium had plaatsgenomen, kwestie van hem extra in de kijker te zeten, en terecht. Maserati had met een gedreven en opwindende set de ganse zaal in een greep. Geen band die meer ritme en opwinding kan brengen in het post-rock genre dan deze heren. Maserati maakt post-rock zowaar dansbaar, en dat dankzij een immer gedreven beat. Maar toch waren het de immer zinderende gitaren die de bovenhand kregen, en dat is wat hun formule uniek maakt in het genre. Meest bewogen concertje van het weekend.
Arms & Sleepers (***) toonde aan dat Dunkfest met deze editie meer dan ooit voor een bredere programmering had geopteerd. Dit duo was eerder een buitenbeentje en bracht, geruggesteund door een drummer, elektronische muziek die mikte op sfeerschepping maar daar niet echt in slaagde. De voorzichtige beat was onvoldoende om het publiek loos te doen gaan en men lukte er ook niet in om de juiste vibe over te brengen op de zaal. Het had wel iets, maar te weinig. Te vrijblijvende elektronica, zeg maar.
Pruillip (****) was van een heel ander allooi. Gestripte en donkere doom/sludge van het duo Louis Evrard op gitaar en Annelies Van Dinter op zang en drums. Zij produceerden een indringende en beklijvende sound aan een slowmotion tempo. Het werd ons meteen duidelijk waarom deze band in één adem genoemd wordt met de legendarische doom-act Earth. Slepend, rauw en hypnotiserend, net zoals op het ongezouten debuutalbum dat meer dan uw aandacht waard is.
In tegenstelling tot de eerste avond was de headliner op dag 2 in de concertzaal er deze keer wel boenk op. Kon ook niet anders, met This Will Destroy You (*****) had Dunk!fest één van de grote en legendarische namen in het genre gestrikt. Hun geweldige set was een schoolvoorbeeld van hoe post-rock moet klinken. Adembenemende tussenpozen en wervelende climaxen die niet zelden in een poel van heerlijke noise uitmondden. De intieme passages kregen de zaal muisstil, de zinderende gitaaruitbarstingen creëerden bloedstollende apotheoses. Dit was zonder meer prachtig, een uitzinnig publiek bedankte deze buitengewone performance dan ook met een daverend applaus.
Post-rock met een zanger, het kan ook, alhoewel we ons bij Oh Hiroshoma (***1/2) wel hardop mochten afvragen of dit wel een goed idee was. Frontman Jakob Hemström had nu ook weer niet zo een begenadigde stem en de songs die gedreven waren op zijn vocals flirtten af en toe met de grens van de meligheid. Op de meest benarde momenten meenden we zelfs een flard U2 te ontwarren, of erger nog, Coldplay. Dit kan toch de bedoeling niet geweest zijn. De sound van Oh Hiroshima hengelde elders dan weer naar prog-rock die, het moet gezegd, stijlvol en geraffineerd geserveerd werd. Knap, maar helaas wel een beetje ten koste van de energie en vitaliteit.
Oh Hiroshima kwam pas echt op dreef toen de microfoon met rust werd gelaten om een paar heerlijke en potige brokken post-rock te etaleren, hier waren ze wel terug volledig bij de les. Gemengde gevoelens dus, de band probeerde in dat kleine uurtje in te veel verschillende watertjes te zwemmen en dat kwam hun set niet te goede.
Het beste werd voor het laatst gehouden, zo bleek. Wat een geweldig, springerig en uiterst energiek concert van Sleepmakeswaves (*****)! Dunk!fest werd zo afgesloten met een fameuze knal.
De vitaliteit die deze Australiërs op een podium tentoonspreiden is van een ongekende dimensie, even intens en hectisch zeg maar als hun collega’s van And So I Watch You From Afar.
Omwille van de sterk voelbare en zichtbare kracht en intensiteit van deze dynamische bende kwam dit veel sterker, heviger en snediger binnen dan op hun uitgebalanceerde platen, waaronder het splinternieuwe en alweer bijzonder knappe ‘It’s Here But I Have No Names For It’. Sleepmakeswaves bracht hun uiterst explosieve riff-geladen post-rock met een uitgelaten bedrijvigheid en enthousiasme. Nieuwe hitsige songs als “All Hail Skull”, “Ritual Control” liepen over van elektriciteit en spankracht, zinderende klassiekers als “The Stars Are Stigmata” en “Pyramids” waren al even extatisch.
Na al het moois dat we van deze Dunk!fest editie kregen, was dit de ultieme kers op de taart.
Thank You Dunk & See You Next Year
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6005-dunk-festival-2024.html
Organisatie: Dunk!festival ism VierNulVier, Gent
Rod Stewart - Passionele Rod Stewart kan het nog!
Een avondje Sportpaleis in plaats van kijken naar het Eurovisiesongfestival bleek de juiste keuze. Dit keer was het Rod Stewart die met een ‘One last time’ tour nog eens een Europese tournee maakt. De laatste keer dus. Het zou kunnen natuurlijk want hij is ondertussen 79 jaar.
Rod Stewart verkocht meer dan 120 miljoen platen. Hij had 10 nummer 1 albums . Sir Rod had 16 top 10 singles in the United States en 31 top 10 singles in het Verenigd Koninkrijk. Hij begon in 1962. Maar in Antwerpen dus op deze zaterdag. De zaal was volledig gevuld met weliswaar een bovenste ring die afgesloten was.
Er was geen voorprogramma en op de tonen van “Just Can’t Get Enough” van Depeche Mode kon het beginnen. Nadat het doek omhoog ging, startte het optreden met “Addicted To Love”, een cover van Robert Palmer. In videoclipstijl met de kortgerokte zangeressen, gitaar in de hand werd de toon gezet.
In twee uur werd een pleiade van hits gebracht door een kranige zeventiger die de danspasjes niet schuwde. Hij gebruikte het volledige podium om de fans meermaals te groeten. Waar dan weer enthousiast op gereageerd werd. Bij “You Wear It Well” kwamen er nog een paar muzikantes bij.
De volledige band bleek uiteindelijk uit twaalf muzikanten te bestaan. Onder andere J’Anna Jacoby (viool en mandoline) speelt al meer dan 20 jaar in de band van Rod Stewart.
Hij begon in een kostuum met veel glitter, maar tijdens het optreden wisselde Rod meermaals van outfit, van tijgerprint tot rood hemd met gele kostuumvest. Daardoor kon de band zichzelf in de kijker spelen. “ I’m So Excited” en “Lady Marmelade” werd uitstekend gebracht door de achtergrondzangeressen. Tijdens “Forever Young” werd er zelfs getapdanst door de 2 violistes. Ook heel wat covers passeerden de revue met eerbetoon aan onder andere Christine McVie (“Id Rather Go Blind”) die op vraag een applaus kreeg, Tom Waits (“Downtown Train”) en Tina Turner (“It Takes Two”).
Rod Stewart was in vorm maar vooral ook gezegend met een uitstekend humeur, want zijn favoriete voetbalploeg, Celtic Glasgow, bleek die zaterdagnamiddag kampioen te hebben gespeeld. Hij was daarvoor eventjes over en weer gevlogen met de privé jet. Gisterenavond deed ik nog de soundcheck en hier ben ik terug. “A long day, but a great fuckin’ day”. Met een groen-witte sjaal rond de nek zong hij “Have I Told You Lately (That I Love You)”. Voetbal en vooral Celtic is naast muziek een grote passie.
Als je zoveel hits hebt kan je natuurlijk niet alles brengen. Zoals daar waren “Infatuation”, “Passion” en vooral “Hot Legs” vond mijn buur jammer. Maar de andere hits maakten dit ruimschoots goed. “Maggie May”, “Tonight’s The Night” en vooral bij “First Cut Is The Deepest” en “You’re In My Heart” werd er luidkeels meegezongen. “Young Turks” en “Baby Jane” was voor mij puur jeugdsentiment. Na “Some Guys Have All The Luck” viel het doek. Het publiek werd aangemoedigd door teksten op het doek om hem te doen terugkomen wat natuurlijk ook gebeurde.
Het dak ging eraf met “Da Ya Think I’m Sexy” en met “Sailing” werd er in schoonheid afgesloten.
2 uur pure nostalgie. Misschien was het de laatste keer dat ik hem op een podium zag, maar zijn rauwe stem is nog steeds in orde en ik zag een uitermate fitte zeventiger.
Rod Stewart, you still got it!
Setlist: Addicted to Love - You Wear it Well - This Old Heart of Mine - It’s a Heartache - Forever Young - The First Cut is the Deepest - I Don’t Want to Talk About It - Maggie May - I’d Rather Go Blind - Young Turks - Baby Jane - Downtown Train - I’m So Excited - Tonight’s The Night - You’re In My Heart - Have I Told You Lately - Lady Marmelade - It Takes Two - Some Guys Have All The Luck
Bis: Da Ya Think I’m Sexy – Sailing
Organisatie: Live Nation
Catherine Graindorge – Magisch spanningsveld tussen blauw, grijs en donker zwart
Tussen 2 mei en 26 juni heeft een gezellig festival plaats in de plantentuin van het Gents Universiteitsmuseum, onder de noemer Palmarium. Een bijzonder idyllische locatie die tot de verbeelding spreekt. In de serre, midden in dat prachtige park, gaan negen concertavonden door, aanvang met Fievel is Glauque op 2 mei, en verder met Sam De Nef & Camille (16/05), Midori Hirano + Adriaan De Roover (06/06), MIAUX (16/06) tot Greg Foat (27/06) op het eind van het programma.
Voor een volledig overzicht verwijzen we jullie graag door naar de website .
Wij waren er voor Catherine Graindorge en KREIS die elk op hun eigen manier erin slagen een magisch spanningsveld te creëren tussen blauw, grijs en donker zwart.
Benjamin Hermans, rietblazers , Stan Maris, accordeon en Kobe Boon, double bass, vormen samen het trio KREIS (*****) . Uit het debuut 'Askr' bleek al dat KREIS een band is die het soort filmische jazz brengt, die zodanig vervormd wordt , dat het tot kunst wordt verheven. De versmelting van aanstekelijke accordeon, bombastische double bas en ijle sax van deze muzikanten, deden ons toen afdwalen naar een onontgonnen oord in ons onderbewustzijn, om zen van te worden. Met opvolger 'Embla' bevestigden ze, lees de review . In 2023 bracht KREIS met 'Fimbul' hun derde plaat uit, ze tasten hun sound verder af.
Binnen elk van de drie platen is er een verwijzing naar de Noorse mythologie, en dat komt dus ook live tot uiting. Het meest opmerkelijke, binnen dit verhaal is hoe drie instrumenten die schijnbaar, elk op zich, niet 100% bij elkaar horen, elkaar toch zodanig weten aan te vullen.
Al vanaf die eerste songs “Mani” en “Lehla’s Watltz” zit de sfeer dan ook zeer goed in. De intrigerende klankentapijtjes die het trio uitspreidt doen de oorschelpen soms trillen, door het lichtjes flirten met geluidsnormen. Ook de fantasie wordt geprikkeld. Mits een beetje verbeeldingskracht, voel je de sfeer uit die Noorse hoogdagen dan ook letterlijk op je afkomen, zoals bij het prachtige “Stev”, “Joik” en het afsluitende “Visser”. Waaruit dus vooral blijkt dat er binnen de muziek van KREIS enorm veel diversiteit schuilt.
In die korte tijdspanne van iets meer dan een half uur, horen we een brede waaier van een muzikaal avontuur. De magie zit hem bij KREIS echter vooral in het vertellen van een verhaal, bepaald door de instrumenten.
Het daverend applaus na hun set bewijst dat iedereen diep geraakt werd door wat dit trio hen voorschotelt, meteen ook de perfecte opwarmer.
De Belgische muzikant-componist Catherine Graindorge (*****) heeft met ‘Songs for the Dead’ een opvolger klaar voor haar bejubelde samenwerking met Iggy Pop, 'The Dictator', uit 2022.
Op haar nieuwe elpee geeft Catherine Graindorge een metafysische dimensie aan haar kunst. Gebaseerd op een gedicht van Allen Ginsberg en de mythe van Orpheus en Eurydice, onthullen de 8 nieuwe composities een droomachtig, romantisch universum dat paradoxaal genoeg zowel donker als helder is.
De Belgische violiste produceerde het in samenwerking met onder andere Simon Huw Jones, leadzanger van de cultgroep And Also The Trees, die zijn stem en inspiratie deelde op lyrische wijze. Een ontroerend mooie LP, die de artiest aan Musiczine voorstelde in een interview in samenwerking met het WAVES-programma, check hier
Vorig jaar wist ze ons in deBOZAR , tijdens Les Nuits Botanique al compleet omver te blazen met haar bijzondere stem en vioolspel. Lees gerust .
Binnen het intieme kader van Palmarium kwam haar poëtische muziek en teksten zelfs nog beter tot zijn recht. Deze keer stond ze er zonder koor. Catherine Graindorge laat zich in Palmarium echter wel bijstaan door Simon Ho op keyboards, Cyrille de Haes (live) op bas, en zanger Simon Huw Jones, wat zorgt voor een enorme meerwaarde.
Simon zijn stem doet denken aan een kruisbestuiving tussen Mark Lanegan en Nick Cave. Intens dus. Er is de betoverende, dreigende viool klank van Catherine Graindorge, die soms aanvoelt als het luiden van doodsklokken, terwijl haar zalvende, kristalheldere stem eerder dan weer zorgt voor een rustpunt in je donker hart. Het wordt aangevuld door een bedwelmende keyboard en een verbluffend mooie baslijn. Ook als Catherine solo met haar stem en prachtige vioolspel verder gaat, blijft die magie overeind. Op het einde van de set vullen de muzikanten terug aan, om te eindigen in een climax tijdens de bisronde.
'Song for The Dead' is een eerbetoon aan de liefde. Live wordt het kleurrijk en veelzijdig aangepakt, wat een spanningsveld oplevert tussen blauw, grijs en donker zwart.
Organisatie: Democrazy, Gent ism VierNulVier
The Killing Floors - Gefixeerd op de sixties
Als aperitief kregen we Public Toys geserveerd. Niet de punkrockband uit Düsseldorf en ook niet Human Toys, zoals verkeerd vermeld op de affiche, maar een nagelnieuwe groep uit Lille. Een groep die ook wel enige verwachtingen schiep met leden die hun sporen reeds verdienden bij bands als Crusaders Of Love, Ashtones of het Poolse Moron's Morons. Het viertal bracht gedreven ouderwetse punkrock en daarmee sla je de bal nooit mis in een punkhol als The Pit's.
Hun naam refereert aan het gelijknamige nummer van Eater en ze klonken ook wat als die Britse band: snel en stevig. Een behoorlijk goede zanger die af en toe in duet ging met bassiste Didine Guillotine wiens ijzingwekkend hoge, door merg en been snijdende zang al even spectaculair klonk als haar naam. Wat mij betreft had ze gerust wat meer mogen zingen. Het zorgde in ieder geval voor wat afwisseling en dat was broodnodig. Want soms kreeg ik de indruk telkens naar hetzelfde nummer te luisteren. Voor de laatste twee nummers mochten de twee gitaren dan toch uit hun keurslijf breken en schoven ze wat op richting eigentijdsere postpunk.
Toen ik hoorde dat The Killing Floors naar The Pit's kwamen was mijn aandacht meteen gewekt hoewel ik de groep van haar noch pluim kende. Die naam intrigeerde me. Niet vanwege de betekenis (de slachtvloeren) maar omdat hij me herinnerde aan ‘Hard time killing floor blues’, een song uit 1931 van één van mijn favoriete bluesmannen, Skip James. Het nummer werd trouwens in 1992 voortreffelijk gecoverd door een andere held van me, Ramblin' Jeffrey Lee (Pierce).
Of The Killing Floors bij dezen hun inspiratie vonden voor hun naam valt sterk te betwijfelen want hun muziek had weinig van doen met de blues. Dit vijftal uit Los Angeles zweert immers bij sixties rock-'n-roll. Dat werd meteen duidelijk toen ze het podium opkwamen. Gekleed in de juiste pakjes waarbij ik me afvroeg waar ze die nog wisten op de kop te tikken en met al evenzeer gedateerde kapsels. Toen we de eerste noten van "The getaway" hoorden was er geen twijfel meer mogelijk: deze hispanics beten zich fanatiek vast in de sound van de sixties. Een ongelooflijke drive en een ongebreideld enthousiasme zorgden ervoor dat dit nooit achterhaald klonk en met drie uitstekende zangers in huis was afwisseling ook al geen probleem. Toch wierp de kleine gitarist Jorge Martinez Jr., tevens songschrijver van de groep, zich duidelijk op als onbetwiste frontman. Joel I. Giron, die met zijn Vox orgel de sixties sound completeerde, zong op vrij indrukwekkende wijze de meeste Spaanstalige nummers die de kleine helft van de setlist besloeg. Uiteraard ontbraken de twee nummers van hun tweede en nieuwe single niet: "Too far gone" en "You know it ain't right".
Van een volledige lp lijkt voorlopig geen sprake. Nochtans is de groep reeds zo'n 10 jaar actief en geniet ze een uitstekende livereputatie. Zo kregen ze enkele jaren geleden een vermelding in de top 100 live performers van Music Connection Magazine. Die reputatie maakten ze hier helemaal waar met een erg gevarieerde set, gebracht met de gedrevenheid van een pas beginnende punkband. Bovendien bleken The Killing Floors erg sympathieke kerels die de Pit's, die nochtans verre van vol gelopen was, opvallend dankbaar waren terwijl ze tevens ontzettend hoog opliepen met hun eerste Europese tour.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Nederlands 
Français 
