Vier jaar na hun goed onthaalde debuut is er nu een opvolger die naar de naam ‘Hart in Neonlicht’ luistert. Een goede titel trouwens die door iedereen vrij ingevuld kan worden. Ditmaal met teksten die nog iets meer geëngageerd klinken, dan op hun debuut, en met een poëtisch inslag.
Ze zoeken muzikaal en tekstueel terug de donkere kanten van het bestaan op zonder depressief te worden. Ze tonen gewoon in dertien observaties de andere kant van de maatschappij. Het titelnummer opent het album en kenden we reeds als single en van de clip. Voor wie hem nog niet kent: “Hart in Neonlicht” is uptempo met de donkere bas van Tom Kets, een vrij melodieuze synth van Silke Verslype en de gekende zang van Dries Emmerechts. Met een tekst die over covid gaat. Naar het einde van de song toe krijgen we een instrumentale outro waar ook de gitaren van Menno Buggenhout en Laurens Primusz wat meer speelruimte hebben. Een heerlijke gitaarriff die voorbijkomt trouwens. De beats die Buggenhout eronder gestoken heeft , kunnen mij alleszins ook bekoren. Een ideale opener.
“Nieuwe Planeten” is niet erg donker qua muzikaliteit. Het bevat een pulserende ritmesectie. De wat Oosters aandoende saxofoon (Floris De Smet) en synths geven het nummer de spacy touch. Een catchy nummerke. “Onder de Vloer” was ook al een single en gaat over mensen die voor de maatschappij niet meer waardevol en aan de kant geschoven zijn. Dit alles werd gegoten in een mooie tekst en wordt begeleid door leuk gitaarspel, bas, synths en attractief drumwerk. Rene Hulshbosch van Struggler komt naar het einde toe, als je goed luistert, vocaal ook nog even meedoen. Een topsong.
“We Zijn Niet Echt” is lekker uptempo en bezwerend gezongen met sfeerrijke synths en een leuke bas. Een heerlijk nummertje. “Koud In Berlijn” is een rusteloze song over iemand die alleen en eenzaam door de grote stad doolt. “Hoofdspoken” is een opzwepend nummer met pop-aspiraties. Een heerlijk melodieus thema dat nu al klassiek in de oren klinkt. Daarbij denk ik aan de songkwaliteit van de Frank Boeijen Groep (“Kronenburgpark”), De Mens, Noordkaap of Clouseau (“Nobelprijs”). Dat geldt trouwens ook voor “Dansen op de Bodem van de Oceaan”. Ook hier krijgen we een mooi uitgewerkt totaalgeluid met een sterk melodie en harmonie. “De Laatste Vallei” is ook een aangename luistersong geworden. “Autostrade” is een plezante song en lijkt meer op een spielerei dan op een ernstige song. Toch zit er meer dan alleen spielerlei in het nummer. “Noodkreten zonder Geluid” is dan weer een toppertje. Met een intrigerende tekst en met mooie synths. “Zet Alles Uit” doet de new wave/electro wave uit de jaren 80 heropleven.
Op hun tweede album zijn ze gegroeid en volwassener geworden in vergelijking met hun debuut. De songs zitten nog beter in elkaar dan. Het album bevat voldoende variatie, goed songmateriaal en hun sound is heel herkenbaar. Muzikaal herken je een blend met elementen van postpunk, darkwave, pop en rock. Eclectisch noemen ze dat naar het schijnt. Maar bovenal bevatten ze enkele pareltjes die hun muziek naar een hoger niveau brengt, als “Onder de Vloer”, “Hoofdspoken”, “Dansen op de Bodem van de Oceaan”, “Nieuwe Planeten” en “Noodkreten zonder Geluid”.
Dit album is absoluut een aanrader!
Arbeid Adelt viert dit en volgend jaar de 40ste verjaardag van hun debuutalbums ‘Jonge Helden’ en ‘Le Chagrin en Quatre-Vingts’ (met hun hit “Lekker Westers”). Dat doen ze door volgend jaar een nieuw album uit te brengen. En daar hoort een voorafgaande cassette-single bij, of noem het een EP, met vijf tracks kan dat. Het is het eerste nieuwe werk sinds het album ‘Slik’ dat uitgebracht werd naar aanleiding van een reünietournee in 2015.
Deze legendarische synthwaveband draait nog steeds rond Marcel Vanthilt en het lijkt erop dat ook Luc Van Acker (Ministry, Schriekback, Revolting Cocks, …) opnieuw van de partij was. We krijgen op deze EP twee nieuwe nummers: “Fris! Fris! Het Heelal Is Hier” en “Pelikaan”.
Stel u bij de titels en de lyrics niet te veel voor, die bizarre nonsens komt zoals wel vaker bij Arbeid Adelt gewoon uit de mouw van Vanthilt. En dan komen de noisy gitaarpartijen los uit de pols van Van Acker. Het ene houdt het andere mooi in evenwicht.
Voor wie minder nonsens en meer gitaar- en synthnoise verkiest, staan er van elk van die nummers nog remixen op deze cassette, als “Frismix” en “Pelmix”. Misschien vindt u deze instrumentale versies wel interessanter.
Als extraatje is er een remix van de cover die Arbeid Adelt maakte van “Death Disco” van PIL. Arbeid Adelt maakte een eerste cover-versie op hun EP ‘Disco Death’ in 1987 en later kwamen daar al eens remixen van uit. In deze nieuwe 22.22-remix is het origineel nog nauwelijks te herkennen, maar het is wel een leuke track.
https://www.cluster-park.com/shop/arbeid-adelt-het-heelal-is-hier-k7/
Desertfest 2022 - Kleurrijke sound in die stoner/psychedelica/doom
Desertfest 2022
Trix
Antwerpen
2022-10-14 t-m 2022-10-16
Erik Vandamme
De Trix was op 14,15 & 16 oktober drie dagen vol gelopen voor een avontuurlijke wandeling in het wereldje van de stoner/doom/psychedelische muziek voor de nieuwste editie van Desertfest.
Desertfest trekt eigenlijk een breed publiek aan , gezien de organisatie niet vies is om buiten de grenzen van de genres te treden; maw bands en artiesten programmeren die hun grenzen aftasten en experimenteren. De uitnodigende club sfeer, met een gezellig terras buiten, met foodtrucks, de bijzonder intimite en gezellige sfeer die er drie dagen heerst, vormen een belangrijk onderdeel om dit verhaal tot een goed einde te brengen. Al deze diverse, aantrekkelijke elementen, het aanbod en de locatie tekenen dit festival.
Wij genoten drie dagen lang van deze kleurrijke sound in die stoner/psychedelica/doom.
dag 1 - vrijdag 14 oktober 2022
De uit Charleroi afkomstige doom/slugde band Hispÿn (****) opent het festival op de gezellige Vulture stage, gevestigd in het Trix café, met een bijzonder emosound van verschroeiende riffs. De teksten van Hispyn zijn gebaseerd op de ervaringen van social worker Esteban Lebron-Ruiz, de zanger. Het klinkt donker en grauw en zowel de zang als de instrumentatie boeien .
Eén zelfde donker, mysterieus kader horen we bij Dommengang (*****) op de Canyon stage, de bovenverdieping van Trix. Dommengang speelt gestroomlijnde riffs en slepende drums. Een kenmerkende ‘stoner’ bedwelmende klank, die je brengen naar woestijnlandschappen. Overtuigende set.
Op Desert stage, in de grote zaal van de Trix, kregen we een experimentele totaalbeleving van IIVII (*****) . Dit is het ambient gerelateerd project rond multi-instrumentalist Josh Graham (Red Sparowes, A Storm of Light) met gitaar en loops, geruggesteund van onheilspellende klanken en drums. IIVII huivert! Adembenemend. Het duo maakt gebruik van beelden op een reuzengroot scherm, die het filmische van dit project nog meer onderstreept. Het is een set waarbij visuele effecten en de intense klank samengaanEens binnengestapt in de wereld van IIVII is een terugweg niet meer mogelijk.
De uit Eindhoven afkomstige band Severant (****) steekt zijn voorliefde voor de '60/'70 muziek niet onder stoelen of banken. Hun psychedelische muziek heeft een donker randje.. Severant maakt het aanstekelijk, gedreven, boeiend. De Nederlandse band heeft voldoende potentieel om binnen de kortste tijd door te breken naar een ruim publiek.
Pink Room (****1/2) is een Gents trio dat vertoeft in het wereldje noisepunk en garagerock. Ze brengen een eigenzinnige, gewaagde versie van het album 'Paranoid' van Black Sabbath, een belangvolle schijf voor iedere post-punk/new wave liefhebber, die zich ook verdiept in het metalgenre.
De band heeft Bart Baele (Speedözer, Tubelight), Lynn Claus (Ponykamp) en Jelle Denturck (DIRK.) uitgenodigd om dit huzarenstuk tot een goed einde te brengen, en slaagt dan ook met brio in zijn opzet. Het slepende en sinistere dat zowel Black Sabbath als de plaat 'Paranoid' zo tijdloos maakt, blijft overeind staan.. Pink Room speelt sterk en verdeint alle respect om dit album te spelen.
Cave In (*****) mocht, achteraf bekeken, de Desertstage afsluiten. De band speelde een ‘headlinerwaardige’ set. Knap hoe de band zich na het tragische overlijden van bassist Caleb Scofield herpakt heeft, niet alleen door het uitbrengen van de overtuigende plaat 'Pendulum', een versmelting tussen de grunge van Soundgarden en het betere metal werk, maar ook live zorgen Stephen Brodsky en C° voor energie! De verschroeiende riffs, de vunzige drumsalvo’s en de zang waren als mokerslagen … Wat een set!
Samavayo (****) uit Berlijn heeft reeds veel ervaring binnen de scene. Met 'Payan' krijgen we een waar meesterwerk in de stoner/psychedelica. Ook live blijkt Samavayo nog steeds tekeer te gaan als jonge wolven. Uiterst genietbaar gigje.
Acid Mammoth (*****) werd ons aangeraden. De Griekse band stond namelijk vorig jaar nog in Trix-café een indrukwekkende set te spelen. En inderdaad, Acid Mammoth was één van de hoogtepunten. Acid Mammoth haalt in de instrumentatie als in de vocals de sloophamer boven. Wat een pletwals! De vettige stoner/doom sound zinderde na door die verschroeiende sound. Schitterend.
De afsluiter op Desertstage dag 1 Brian Jonestown Massacre (***) is ook van een bijzonder kaliber. De indrukwekkende, groovy psychedelische sound is overtuigend en frontman Anton Newcombe heeft een lijzige stem. Helaas bleef de interactie naar het publiek beperkt; de swung ging soms uit het concert door de stiltes, toen de band bezig was aan het stemmen, en Anton een sigaretje opstak. Niettemin, we lieten ons gewillig meeslepen in dat intens, loom psychedelisch klankentapijt.
Geef ons dan maar Gozu (****) die met een stampende set van pure rock en stoner het Trix-café deed daveren. De muzikanten haalden lekker hard uit. Mokerslagen. De imposante verschijning alsook de zang van gitarist Mark Gaffney sprong in het oog. We sloten dus af met een ondoordringbare geluidsmuur.
dag 2 - zaterdag 15 oktober 2022
Zaterdag starten we met een typische stoner set door de Griekse band Half Gramme of Soma (****) . Een mooie woestijnstorm ontstond. Mooi binnen het genre.
"De band biedt in de instrumentatie als in de vocals vuurkracht. Het trio verstaat de kunst om verschroeiend uit te halen, donker en rauw, met een dosis humor" schreven we over het optreden van Gnome (****) eerder dit jaar in N9, Eeklo. En dat is wat Gnome dus ook doet op de Canyon stage, die dosis humor met een duister, luguber kantje … zoals de clown in een circus vaak grappig uitziet, maar ook soms angst kan zaaien, slaan deze opgeschoten kabouters ook diezelfde weg in.. met een lach en een bittere traan tot gevolg. Muzikaal een energieke sound.
Tijd voor levende legendes op de Desertstage. Unida (****) - Unida is de band rond voormalige zanger John Garcia, die in 1995 na de split-up van Kyuss begon met Slo-Burn om later dan door te gaan met Unida. Garcia zelf is er nu niet meer bij, drummer Miguel Cancino en gitarist Arthur Seay laten zich omringen door een andere legendarische zanger Mark Sunshine (Elysium en Riotgod ). De band brengt lekkere old skool stoner, met een lekkere ondoordringbare geluidsmuur. Technisch sterk alvast.
Irist (****) doet Vulture stage op zijn grondvesten daveren door een wall of sound van doom en metalcore. De instrumentatie als de oorverdovende stem van brulboei Rodrigo Carvalho staan in voor een overweldigende gewaarwording. Wat een mokerslagen!
Slomatics (****) op z’n beurt was evenzeer de moeite . Slomatics overdonderde door een intens, lang doom sfeertje te creëren. De band brengt op meeslepende, bedwelmende wijze een hypnotiserend, duister sfeertje, eigen aan het genre. Een verslavende inwerking. Sjiek.
Naxatras (***1/2) was iets aparts. De band speelde fuzzy riffs, voegt keys toe en heeft een langdradige zang. Het creëert een vreemd aandoend sfeertje. De band tast grenzen af en experimenteert met klanken. Een avontuurlijke aanpak van een Griekse band, die niet iedereen aansprak.
Op de Vulture stage hadden we intussen de energiebom Rosy Finch (****1/2), een opzwepende sound van gitaar en drums, om je murw te slaan; daarnaast ook een bijzonder beweeglijke frontvrouw Mireia Porto, die een klok van een stem heeft, rauw en intens. Hier dus een overtuigend sludge feestje, een aanstekelijke wervelstorm, met een knipoog naar de jaren '90.
Radar Men From The Moon (****) heeft een nieuwe zanger Niels Koster. Zij zorgden voor een psychedelisch totaalbeleving. De man schreeuwt zijn keel schor en zet de trommelvliezen onder spanning. Maar ook de sound is de moeite , met verschroeiende riffs, en met twee drummers op het podium ontstaat een overdonderd, oorverdovend geluid.
De gereputeerde Amerikaanse doomband Pallbearer (*****) zorgt voor een rustpunt, dat er eigenlijk geen is. De ferm zware logge sound biedt geen lichtpuntjes. Het ietwat klein beetje licht komt door de kristalheldere stem van de imposante frontman. Een intens, duister , aanstekelijk sfeertje krijgen we , uniek aan de band. Ze tekenen dan ook voor één van de sterkste doom optredens op Desertfest.
We zagen de band My Diligence (****) recent nog op Les Nuits Botanique. ''My Diligence ging als een diesel van start, maar eens het gaspedaal compleet is ingeduwd, werden we overdonderd door prachtige climaxen en werden we van onze sokken geblazen!'', schreven we. De nieuwste plaat ' The matter, the form and power' is een donker, duister fantasieprikkelend meesterwerkje. Ook live gaat het in diezelfde richting door de energieke aanpak, de sound gaat in uitersten, voortkabbelend, opbouwend, zwevend en explosief in een geordende chaos.
Op de bovenverdieping probeert Alunah (***1/2) ons met bezwerende danspassen en hypnotiserende vocals ons toe te laten in hun sprookjesachtige fantasiewereld, van griezelige wezens en liefelijke elfen. Een occulte totaalbeleving waar niet iedereen zich vermoedelijk kon in vinden; wij houden wel van die avontuurlijke aanpak, de lijn tussen lichtvoetigheid en bittere ernst, met een knipoog naar mystieke folklore en sprookjes uit onze kindertijd.
De sloophamer werd plots boven gehaald door Elder (*****) op de Desertstage.. De beste lange songs, o.m. “Compendium” klokt af op dertien minuten. Aan interactie doet de band niet echt, Elder laat zijn muziek voor zich spreken. De adrenalinestoten volgen elkaar op door de snaren die gespannen staan. Die sound krijgt meerwaarde door de beweeglijkheid van de zanger. Een doomsfeertje op z’n sterkst door dat klankentapijt.
Van het ene donkere straatje naar het andere, nu op de Vulture stage (of Trix-Café) waar The Necromancers (****) de strijd aangaan tussen donker en licht. Het is zo bijzonder aan deze band, die zijn inspiratie haalt uit religie, fantasie verhalen uit de Europese folklore en klassieke horror, voorzien van een vleugje humor , die subtiel de kop opsteekt; absurditeit wordtverbonden met donkere gedachtenkronkels. The Necromancers zijn trouwens grootmeesters in het prikkelen van de fantasie, die je als luisteraar zelf mag invullen.
Weedpecker (****)biedt een psychedelisch totaalbeleving op de Canyon stage. De Poolse spacerock band vertoeft letterlijk in hogere sferen. De hypnotiserende klanken en de vernuftige vocals bieden een mooi aanvoelend bevreemdend sfeertje in het heelal. Toch iets aparts met die sound!
Een band zien evolueren in zijn kunnen is n al die jaren nog steeds de hoofdreden waarom we concerten blijven bezoeken, naast de voortdurende ontdekkingsdrang uiteraard.
Red Fang (*****) zagen we enkele jaren terug op Deserfest, ze bliezen ons toen letterlijk omver met een verschroeiende stoner sound. De band is geëvolueerd en uitgegroeid tot het ultieme stoner rock fenomeen , die een waar oorgasme bezorgt. De ene riff na de andere schudt Red Fang uit zijn mouw, zonder oponthoud blijven ze doorbonken tot de muren beginnen te barsten. Red Fang sluit overtuigend dag twee af. Een knaller!
dag 3 - zondag 16 oktober 2022
Wij waren van plan om het op de derde festival dag wat kalmer aan te doen, het werd weer een marathon met zestien bands…
Openen deden we met Polymoon ( *****) de kosmische space-rock band uit Tampere, die met hun debuutalbum, ‘Caterpillars of Creation’ in 2020 een sterke indruk nalieten. Een fijne mix van progressieve psychedelica, dat een buitenaards sfeertje ademt, ietwat ongrijpbaar dat je enkel in het heelal terugvindt. Als het ware een reis naar verre planeten. Een spacy begin van de dag door deze Polymoon , met een tot de verbeelding sprekende frontman in vocals als uitstraling.
Pure rock’n’roll met verschroeiende gitaarlijnen en donderende drumpartijen horen we bij Plainride (****). De band deelde ferme uppercuts uit. Mooi om hen eens aan het werk te zien.
Van eenvoud naar messcherpe death metal, dan belanden we bij Incantation (*****) die op de Desertstage alle registers compleet open trekt. Incantation trekt een ondoordringbare, donkere geluidsmuur op met allerlei mokerslagen. Ook het publiek genoot met volle teugen van deze wervelstorm aan gitaar/zang en drums.
Terwijl we op de Desert stage werden geconfronteerd met de meest intense duisternis, brachten de twee andere podia op de derde dag een klein beetje licht aan het einde van die tunnel.
De Zweedse band Sleepwulf (****)zit in hetzelfde muzikaal bedje van Black Sabbath; die heavy metal sound zorgt voor positief gevoel van welbehagen, lekker stevig en energiek.
Ook de Noorse formatie Slomosa (***1/2) gaat energiek, aanstekelijk te werk, met groovy ritmes en die herkenbare, psychedelische gitaarsound. Met die heldere vocals krijg je die typische 'Tundra rock ' . Een interessante trip, totaalbeleving.
De Poolse band Belzebong (***1/2) sleurt ons weer eens mee naar de donkerste krochten van de Hel, met een vuurkracht waarbij de geluidsmuur dreigt te worden gesloopt, en met een zekere occulte aankleding eraan verbonden. Het is hier meegaan in de trip naar de donkerste kant van je onderbewustzijn. Belzebong confronteert ons ermee!
Cities of Mars (****) combineert stoner met doom. Een groovy donker sfeertje dus. Gezapigweg brengt de band ons een strakke set; een lekkere mix van doom/postrock/sludge en donkere stoner viel in de smaak.
De uit Londen afkomstige stoner band STEAK (****) bracht onlangs een nieuwe plaat uit 'Acute Mania' die een meer psychedelisch kantje van de band laat horen. Dat komt ook live tot uiting. STEAK dompelt ons gezapigweg onder in een dromerige, hypnotiserende, kleurrijke psychedelica, met toch een donker kantje.
Lucifer (***1/2), de Scandinavische doomrockband rond de Duitse zangeres Johanna Sadonis, haalt inspiratie bij heavy metal bands als Deep Purple en Black Sabbath en voegt er iets occults aan toe in die typische doom sound. Heel interessant allemaal zeker omdat ze dit combineren met hypnotiserende visuele effecten. Het zou moeten zorgen voor een onvergetelijke trip naar een fantasierijke omgeving, maar het gaat er allemaal nogal braafjes aan toe, waardoor we lichtjes op onze honger blijven zitten …
Geef ons dan maar de Italiaanse furie van Mr. Bison (*****) die op de Vulture stage alle registers open trekt en binnen een razend tempo tekeer gaat. Wat een uppercuts hier, letterlijk een pletwals. Het publiek geniet met volle teugen.
Stygian Bough (*****) , de samenwerking tussen Bell Witch en Aerial Ruin, is van nog een ander kaliber. De band brengt een mengeling van funeral doom en darkrock, door een intense, logge sound. We zijn ver werwijderd van de harde realiteit en we worden geconfronteerd met onze meest donkere kant. Klonk sterk.
Oorverdovend is een understatement bij Bongripper (***1/2) die vaak start vanuit een traag opbouwende doom, naar een climax toewerkt en de trommelvliezen onder spanning brengt. Een dreigende, krachtige sound dus van een band die grenzen aftast in de genres.
Hippie Death Cult (*****) is een sludgy rock 'n roll-trio met een bevallige vocaliste, die een klokheldere stem heeft. Hippie Death Cult klinkt aangrijpend en sleurt je mee naar een tot de verbeelding sprekende wereld van een doom/sludge sfeertje. De band zet dan ook de Vulture stage in vuur en vlam. Er blijft iets opgewekt onderhuids in die donkere wereld . Wat een verschroeiende totaalbeleving.
Wucan (*****) zorgt op Canyon stage voor een occulte totaalbeleving, door de bezwerende sound en de vocals. Een band als Jethro Tull borrelt op door de flute in de sound. Wucan brengt alvast diezelfde mysterieuze, hypnotiserende , fantasieprikkelende sound , met een knipoog naar de folklore
We hadden al enkele donkere acts gezien, maar wat Wolves in the Throne Room (***1/2) in hun black metal achtige sound doet, is toch ook iets bijzonder. Een intens ritualistische sfeertje creëerden ze. Wolves in the Throne Room gaat in een razend tempo te keer. Een ondoordringbare geluidsbrij, die het licht niet toelaat. Verschroeiend.
We besloten toch nog even te 'verpozen' in Vulture stage , en lieten ons nog éénmaal onderdompelen in een intens sludge sfeertje, met Tons (****). Een emotievolle muzikale wervelstorm, de perfecte afsluiter voor deze boeiende derde dag Desertfest 2022.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4383-desetfest-antwerp-2022.html?ltemid=0
Organisatie: Desertfest (Belgium)
Lucie Lefauconnier timmert als Lou K al enkele jaren aan haar muzikale carrière. Het is voor haar en haar band wat moeilijk om voorbij de grenzen van het Brusselse gewest te geraken en dat is eigenlijk jammer, want dit is best leuke, frisse en interessante Franstalige rock.
Deze “Nazareth” leunt op een lange en gestage opbouw met veel cello en Lefauconnier die mij vocaal een beetje doet denken aan Caroline Loeb (die van “La Ouate”), om pas op het einde naar een Cranberries-crescendo te komen. De video erbij is minstens zo interessant.
Op de eerdere single, “Les Chiens”, deed deze Lou K mij dan weer eerder denken aan een brave versie van de jonge PJ Harvey en aan de niet-zo-strakke indierock van The Breeders en Belly.
https://lou-k.bandcamp.com/
Die van Sharp Cookies begonnen in 2019 aan hun muzikale veroverings- en ontdekkingstocht op zoek naar de allerbeste gitaarpopsong.
Herwig Verhovert had als radiomens decennialang melodieën opgezogen en laat de songs nu uit zijn lijf vloeien. Drummer Samuel Mampuya, basgitarist Toon Dockx (And They Spoke in Anthems, Hannelore Bedert) en leadgitarist Jan Evenepoel (Head Full of Flames) zorgen voor beats, licks en riffs.
Het resultaat is zonnige Britpop met een Vlaamse twist. Een beetje Weezer, Beech, Komisar, Boo Radleys, Housemartins, Danny Blue The Old Socks, The Beautiful Babies, The Machines, …
De eerste single heet “Surrender” en gaat over kleine strubbelingen die in tijden van verplicht cocoonen gigantische proporties kunnen aannemen. Zonnige popmuziek die licht brengt in de donkerste periode van het jaar. Dat noemen we dan goed getimed. Wij geven ons over!
https://www.youtube.com/watch?v=seDMLwfxOOY
Cybergrindcore voor gevorderden en volgens het boekje. Over het debuut van Torpedo Tits schreven we eerder dat vooral de songtitels leuk waren en sommige van de soundbites.
Dat is ook voor deze nieuwe release opnieuw de hoofdconclusie, al is er misschien ook een lichte evolutie naar net iets langere en net iets beter uitgewerkte tracks. Songtitels als “Sticky Clitty Gang Bang”, “We Use Your Anus As A Pencil Sharpener” en “Breakfast At The Urinal” getuigen van een gezonde dosis humor en ongezonde dosis slechte smaak. Er is zelfs een kleine gastrol voor voormalig Amerikaans president Bill Clinton op “We Use …”.
Het vergt wat van ons inlevingsvermogen, maar hoe meer we horen van Torpedo Tits hoe meer we gaan uitkijken naar een volgende release.
https://torpedotits.bandcamp.com/album/bare-tits-and-bird-shit-on-your-forehead
The Very Very Danger bestaat uit Michélé De Feudis (Almighty Mighty, Cobra The Impaler), Femke Decoene (Wolker) en lan Clement (Wallace Vanborn). Als trio brengen ze een mix van garage, rock, indie en doom.
In 2019 brachten ze reeds de EP ‘Witness The Legitness‘ uit en nu staat hun nieuwe album in de steigers. Op ‘Submarine Chase In Outer Space’ moeten we nog wachten tot volgend jaar, maar we mogen wel reeds kennismaken met ‘The Fastest Forward’.
Die bouwt voort op eerder werk als “Light My Litah” en roept bij ons spontaan fijne herinneringen op aan Electric Six en The Hives. En dat mag u als een compliment beschouwen.
The Shadow’s Gone Out is een Frans duo met enkel een bassist en een drummer. Beiden doen ze ook nog iets met samples, maar een zanger(es) hebben ze niet. Dat ontbreken van zang is jammer, want in hun composities lijkt het alsof er stukken ‘open’ gelaten zijn voor zang. Met zang zou dit in de buurt komen van Marilyn Manson of een Ministry: opzwepende industrial synth-rock. Bij momenten doet deze EP mij denken aan het solo-werk van Martin Gore van Depeche Mode.
Deze EP omvat slechts drie tracks. Die vormen samen een coherent geheel, maar toch hadden we graag nog meer gehoord van dit Franse duo om een gefundeerd oordeel te kunnen vellen. Van de drie vind ik “Sous La Pluie” de sterkste compositie. Titeltrack “Final Alarm” is dan weer het meest toegankelijke nummer van de drie.
https://theshadowsgoneout.bandcamp.com/releases
Mauger - Een meer persoonlijke plaat omdat het dieper ingaat op waar ik op het moment mee bezig ben
Muziek die de oren streelt en het hart een sprongetje doet maken. Dat is MAUGER, het geesteskind van zanger/gitarist Mauger Mortier, een nine-to-fiver met een steady job in het bedrijfsleven, die tijdens saaie meetings weleens stiekem flarden tekst noteert. Aanvankelijk deed MAUGER zijn ding als singer-songwriter, maar met Jan Duthoy en Jakob Nachtergaele - tien jaar dienst bij Absynthe Minded - en Matthias Debusschere (ex-Sioen) vond hij gelijkgestemde zielen. Less is more bij MAUGER. De vier brengen hun uitgepuurde indiepop zonder franjes, met eenvoudige maar rake arrangementen. Het debuut ‘Sunday Competition’ uitgebracht in 2019, werd overal goed ontvangen. Nu in oktober komt de tweede plaat op de markt ‘SHINY’, we polsen bij Mauger naar de verwachtingen, de toekomstplannen en de moeilijke tweede…
Hoe is alles begonnen, wie en wat zijn je grote inspiratiebronnen?
Ik ben afkomstig uit Oostende, ben daar opgegroeid en heb ook daar muziek beleefd en leren kennen als het ware. In mijn studententijd heb ik wat bezig geweest met muziek, links en rechts ook wat bandjes opgericht. Na een tijdje had ik iets van ‘met muziek ga ik niet echt iets kunnen doen’ ik ben dan maar een gewone job beginnen doen, maar had wel wat materiaal liggen. Ik had ondertussen een nieuwe vrouw leren kennen, en die stimuleerde me om daar toch iets mee te doen. ze heeft een kennis die in Costa Rica een eigen studio heeft , die me geholpen heeft om dat materiaal ook op plaat te zetten. Bleek dat mensen die nummers wel mooi vonden. Door die ervaring is ook de goesting om volop muziek te schrijven terug naar boven gekomen . Ondertussen heb ik ook gelijkgezinden gevonden die me wilden bijstaan, zoals Jan Duthoy en Jacob Nachtergale. En uiteindelijk ook Matthias Debusschere. Ik ben daar verder beginnen op doorborduren, waarna ik dus in 2019 mijn debuut heb uitgebracht.. een samenloop van toevalligheden, dus , die er hebben voor gezorgd dat de bal pas echt aan het rollen is gegaan.
Ik heb ‘SHINY’ al een eerste luisterbeurt gegeven en ben onder de indruk van de ingetogenheid, die me niet in slaap wiegt maar wel rustgevend is e invloed heeft op het gemoed. Dat was ook al een beetje het concept op de eerste plaat, dacht ik, wat is er nu anders dan?
Bij die eerste plaat draaide het vooral rond ideeën van vroeger. Terwijl de tweede plaat draait rond hoe we met diezelfde ideeën iets kunnen doen . Een mooie tijd samen beleven, en dat in het momentenboek optekenen is een rode draad doorheen dit tweede album. De sfeer was trouwens ook meer organisch en ongedwongen dan bij de eerste plaat. De tweede plaat is meer verbonden met het leven dat ik nu aan het beleven ben, veel losser en onbedwongen dus. Kortom: Het ging toen meer over herinneringen over een ver verleden, terwijl het bij SHINY meer draait rond vandaag en waar ik nu mee bezig ben. Laat het ons daarbij houden.
Kunnen we stellen dat SHINY een meer persoonlijkere plaat is geworden?
Een meer persoonlijkere zou je inderdaad wel kunnen stellen, omdat het dieper ingaat op waar ik op het moment mee bezig ben. In die richting bekeken is het zeker en vast een meer persoonlijke plaat geworden. Ook mezelf in vraag stellen, en daardoor kwetsbaar opstellen speelt een belangrijke rol op deze nieuwe plaat.
Geef je door je zo op te stellen niet teveel van jezelf prijs, of zit je daar niet mee? Je weet dat het bij sommige mensen kan zorgen voor minder leuke reacties (kijk maar naar BV’s die soms ronduit walgelijke reacties krijgen op sociale media doordat ze zich volledig open stellen naar hun fans en de media) . Ben je daar niet bang van?
Ik denk dat dit mag, jezelf open stellen voor anderen. Het is ook therapeutisch, naar jezelf toe, goed dat je dat kunt doen. Omdat je zo de dingen naar boven brengt waar je mee worstelt bijvoorbeeld, en die gevoelens zo kan uiten. De meeste muziek wordt trouwens altijd geschreven vanuit iets waar je mee worstelt of mee bezig bent, door dat op tafel te leggen helpt het om met een bepaald gemis dat je voelt, om te gaan. dus nee ik ben daar niet bang van om mezelf open te stellen, integendeel.
Wat ik ook zo mooi vind, is de verbinding tussen vreugde en weemoedigheid, je kwetsbaar opstellen maar ook heel sterk op de dansspieren inwerken. Een heel gevarieerde aanpak, maar ook soms dat ‘rock gehalte’ dat naar boven komt. Een mooi voorbeeld van die is “Nr 79” een lekker uptempo song, beetje rock gehalte dus , is dat een richting die je toekomstgericht meer zou willen uitgaan? Los van het melancholische?
Rock muziek is sowieso iets dat de richting van mijn eigen muzikale smaken uitgaat,. We houden trouwens binnen de band allemaal van zowel zachte muziek als hardere rock, dus ergens logisch dat het erin wordt verwerkt. Ik hou van artiesten als Neil Young die dit ook doen, er mag wat dynamiek tussen zitten links en recht , dat variëren maakt het net leuk.
Ik hoor ook een snuifje The Beatles in sommige songs, of die een inspiratiebron zijn hoef ik niet te vragen.. maar is dat een richting die je wil uitgaan naar de toekomst toe
Als je op zoek gaat naar bepaalde referenties dan bots je sowieso op muziek van vroeger, ook de muziek van The Beatles hoort daar logischerwijs bij, dus ja zeker een inspiratiebron, zonder meer..
Doorgaans wordt de lat na een schitterend debuut bij pers, fans en zo heel hoog gelegd ‘de moeilijke tweede’ noemen sommige artiesten het. Hoe sta je daar zelf tegenover, ligt de druk hoger of hoe zie je dat zelf?
Zeker in het begin , toen was alles een beetje te star en gefixeerd op een bepaald beeld van wat het zou moeten zijn. Daardoor gaat de speelsheid en spontaniteit wat verloren, net doordat je het toch een beetje anders wil proberen doen dan op die eerste. Het is dus een heel proces geweest om dat los te leren laten, we hadden nummers gemixt waar bijvoorbeeld niets mee werd gedaan. We zijn ons beginnen focussen op andere nummers, waardoor gaandeweg alles wat los is beginnen komen. Die uiteindelijke spontaniteit is er wel gekomen, waardoor we het gewoon maar laten zijn, wat het is als het ware..
Wat zijn je persoonlijke verwachtingen van deze nieuwe schijf? Waar hoop je op om het zo te zeggen…
Harten breken. Nee, ik probeer zo weinig mogelijk daarmee bezig te zijn, dat is ook een onderdeel van dat los laten. Als je daar teveel mee bezig bent met jezelf hoge verwachtingen opleggen, loopt het sowieso al fout. ik zie wel wat er op mij afkomt of net niet. Wat ik wel hoop is die continuïteit te kunnen opzoeken, en mensen die je volgen niet ontgoocheld zullen zijn in deze nieuwe plaat, dat is dan wel belangrijk. En meteen zou het leuk zijn om met een derde plaat af te komen, daarop volgende.
In eerste instantie zou je kunnen stellen, dat er veel singer-songwriters zijn die in diezelfde richting denken. Ik was direct mee in 2019, deze plaat overtuigt me ook. Ik ben dus fan ? . Hoe kun je de andereen overtuigen? Wat maakt MAUGER uniek waardoor ik jullie per se zou moeten uitchecken
Dat is een goede vraag, maar wat maakt bijvoorbeeld een band als The Beatles uniek? Dat is een vraag die sowieso moeilijk te beantwoorden is. Ik denk dat het in deze tijden onmogelijk is om ‘uniek’ te zijn, maar wat mijn muziek betreft? Als je het even niet meer weet, en op zoek bent naar antwoorden op de vraag ‘wat ben ik hier eigenlijk allemaal aan het doen met mijn leven’ dan kun je dat in mijn muziek het antwoord misschien wel terugvinden, dat is misschien een antwoord op deze vraag. Maar uniek zijn is in deze tijden dus heel moeilijk, tot onmogelijk.
‘Een leidraad voor mensen die zoekende zijn dus’? lijkt me een mooi statement… De coronatijden liggen (min of meer) achter ons. Hoe heb je als artiest deze tijden doorstaan, was het een inspiratiebron voor nieuwe songs bijvoorbeeld?
Die periode is zeker een inspiratie geweest, omdat daardoor ook die vraag naar boven is gekomen ‘wat ben ik hier nu allemaal aan het doen’. het contact in die periode met mijn familie en gezin, heeft me zo versterkt in de persoon die ik al was, dat je al jarenlang in datzelfde straatje zit van in je auto stappen, naar je werk rijden en dergelijke meer, diezelfde routine dag in, dag uit werd door die corona periode bruusk onderbroken waardoor je meer geconfronteerd wordt met jezelf, en je die vraag letterlijk gaat stellen ‘wat ben ik hier nu echt allemaal aan het doen met mijn leven’, dus ja…. Dat is waar SHINY ook voor staat, iets dat glimt en er zeer mooi uitziet, maar ook een ander kantje aan vasthangt. De meeste liedjes gaan over de confrontatie met jezelf, over dat je mensen die je graag ziet niet altijd kan bieden wat ze verdienen, omdat je net verplichtingen hebt die je moet doen … Die coronatijden hebben de andere kant van de medaille laten zien, waardoor ik daar dieper ben over beginnen nadenken. Of als je met een bepaalde rugzak zit, of iets waar je al lang mee bezig bent. Dat zit allemaal verwerkt in deze plaat, en is dus ook deels verbonden met die coronatijden, deze periode was dus zeker een inspiratie om dat allemaal in songs te gieten
Wat zijn de verdere toekomstplannen? Voorlopig zijn er al enkele live optredens gepland heb ik gezien…
Er liggen ondertussen al een zestal concerten vast dacht ik, en er komen er zeker nog bij. We zijn wel in gang geschoten wat optredens betreft. Alles was stil gevallen door corona, en nu kunnen we terug volop boeken.
Sommige artiesten en organisatoren hebben het net moeilijk om hun kaarten verkocht te krijgen, omdat mensen nog steeds tickets liggen hebben van uitgestelde concerten en er (deels door de slechte tijden waarin we leven) geen nieuwe meer bijkopen; ondervind ook jij daar hinder van?
Er is gewoon niet altijd plaats, omdat die agenda’s opgevuld zijn met concerten die waren uitgesteld. Dus voorlopig stelt dit probleem zich wel. Ik vind het leuk om muziek te spelen voor mensen die daarvoor willen komen, om de plaat live voor te kunnen stellen,. In die optiek vind ik het helemaal niet erg om in oktober een album uit te brengen, en pas in februari die echt live te kunnen voorstellen, omdat de mensen dan de songs al wat hebben leren kennen en echt komen om die live te horen.
Is er een soort doel dat je voor ogen hebt, wat zijn je ambities?
Een echt doel op zich niet, het zou leuk zijn moest mijn muziek iets maatschappelijk kunnen teweeg brengen, waardoor mensen warmer met elkaar leren omgaan of zo.. puur muzikaal wil ik gewoon een derde album uitbrengen, Gewoon het blijven creëren is één van de leukste dingen die er zijn, en dit kunnen blijven doen voor lange tijd, dat is eveneens een doel op zich. In die optie kan ik alle richtingen uitgaan, misschien kom ik ooit wel met een techno album voor de pinken, wie weet.
Een Sportpaleis uitverkopen of een naam worden in het clubcircuit (AB, De Casino, TRIX en die dingen) wat geniet je voorkeur? En waarom?
Als ge het Sportpaleis kunt uitverkopen, kun je die andere sowieso uitverkopen (haha). Nee, mijn ambitie is vooral platen blijven uitbrengen die mensen raken, of dat tien zijn of duizend speelt daarbij geen enkele rol. De maximale impact hebben op die bepaalde persoon die door mijn verhalen persoonlijk is geraakt, daar draait het vooral om. Of dat in die optiek tien of duizend mensen zijn? Ik hoop ze allemaal te kunnen bereiken. In welke zaal dat is speelt dan geen rol. De impact op mensen is belangrijker, dan het aantal dat staat te kijken. Live spelen is sowieso is het hoogste dat je kunt bereiken. Proberen iets te kunnen vertellen, daar draait het vooral om…
De impact kunnen hebben op iemand, dan is je doel bereikt … Een mooie ingesteldheid om dit interview mee af te sluiten…
Dat is inderdaad het punt waar ik naartoe wil werken, dat die bepaalde persoon in mijn muziek een connectie voel met zijn eigen leven.
Dez Mona - We maken gewoon ontzettend graag muziek, en als we het gevoel hebben dat we iets te vertellen hebben, gaan we daarmee aan de slag
In de voorbije twee decennia hield Dez Mona nooit op het publiek te verrassen. Nog geen jaar na Lucy, een ‘werelds oratorium’ in samenwerking met het Antwerpse Baroque Orchestration X, komen zanger Gregory Frateur en C° nu aankloppen met het kosmopolitische 'Loose Ends'. Op de negende langspeler van de groep wordt hoekige funk vaak afgewisseld met stuiterende discopop. Over die nieuwe release hadden we een fijn gesprek met Gregory , over vroeger-nu, en we polsten even naar de verdere plannen.
Dez Mona – ik verwissel jullie altijd met Monza van Stijn Meuris (sorry e) – is nu al bezig sinds september 2003. Je hebt intussen een lange weg afgelegd. Wat waren de hoogte- en dieptepunten tot nu toe?
De hoogtepunten zijn vooral elk moment dat we op het podium mogen staan. En er publiek in de zaal zit om naar ons te komen luisteren. Dat is de voornaamste reden waarom we muziek maken, dat we dit op een podium kunnen brengen ‘live’. Doordat we bijna twintig jaar bezig zijn, zijn dit er ondertussen behoorlijk wat. De mindere momenten zijn wanneer het wat moeilijker gaat met de band. Er zijn altijd wel meningsverschillen, dat is logisch. Maar we zijn er altijd sterker uit gekomen. Echte dieptepunten zijn er niet direct, los van het vertrek van Nicolas, dat was heftig maar ook voor Nicolas zelf. Dat heeft ons echter nooit tegen gehouden om muzikaal broeders te blijven. En goede vrienden. Het is om die reden fijn dat ik voor andere projecten nog steeds met hem samenwerk. De nieuwe plaat is trouwens ook opgenomen in zijn studio.
Was de voorbije (volledig voorbij is het nog niet) coronatijden dan geen minpunt of eerder bron voor inspiratie naar het het nieuwe album. Of hoe moet ik dat zien?
In het prille begin, toen die corona de kop op stak, was dit zeker geen dieptepunt want we waren sowieso begonnen aan een maakjaar. We waren net begonnen aan het schrijven van songs voor LUCY en hadden geen optredens gepland, en toen het even terug mocht en er merendeels Belgische bands werden geboekt, hebben we zelfs meer gespeeld dan was voorzien. Het is pas later als concerten werden verplaatst, er een nieuwe lockdown aankwam en cultuurhuizen nogmaals dicht gingen hebben we wel wat achterstand opgelopen. Ondertussen zelf ook corona gehad, waardoor sommige concerten dan niet konden doorgaan. Dat zijn allemaal dingen die uiteraard niet fijn zijn, maar niet zo extreem voor ons dan veel collega’s die in die periode net iets hadden gereleaset en die twee jaar hebben moeten wachten om die muziek van toen live voor te stellen. Wat je nu wel merkt, is een overaanbod aan releases, en dan is het vechten om ook een beetje aandacht te krijgen. Je merkt vooral dat het voor het middenveld, waartoe wij ook behoren, echt vechten is voor dat plaatsje in de schijnwerper. Of wat ticket verkoop betreft en zo.. dat is vooral een uitdaging naar de toekomst toe, hoe gaan we daarmee omgaan.
Het is inderdaad opvallend dat grote concerten in een mum van tijd uitverkopen, maar er kleinere festivals moeten cancelen wegens te weinig tickets verkocht…
Ja, en toch we hebben enkele try-outs gedaan en gemerkt dat er een publiek op afkomt die ons nog nooit live hebben gezien. Als je dit na twintig jaar bezig te zijn, kunt bereiken? Dan is dat uiteraard fantastisch.
Ik heb ‘Loose Ends’ een eerste luisterbeurt gegeven, ik vind het een zeer zomerse, luchtige en dansbare plaat… je kunt er niet op stil zitten. Was het een bewuste keuze iets luchtigs te gaan doen?
Het was zeker een bewuste keuze, we wilden een ‘up’ plaat maken. We wilden vooral een positieve energie uitstralen met deze plaat, zelfs in melancholie kun je dat. Dat was voor ons meteen duidelijk, dat we deze plaat zo positief mogelijk wilden maken. Startend vanuit meer dynamiek, vooral dan ook naar het podium toe. Dat het een dansbaardere plaat moest zijn, het stond in de boeken geschreven... het was dus zeker de bedoeling, en blij dat het ook zo overkomt.
We kunnen die positieve energie zeker gebruiken in deze donkere tijden
Ja, en ook de vorige plaat ging over oorlog en de gevolgen daarvan. Dus na een het maken van een redelijk heftige plaat als ‘Book Of Many’, vonden we het tijd om het wat meer luchtiger aan te pakken. Ook met de bedoeling om de bezwering van de ritmes er terug wat in te krijgen, na enkele eerder met ballades gedragen albums. Het was ook een leuk parcours om op zoek te gaan naar dat ander uiterste van Dez Mona, een weg die we al eens waren ingeslagen met ‘Origin’ eigenlijk.
Er zitten, ondanks dat, toch ook enkele eerder melancholische songs tussen, waar je je ziel bloot legt binnen een weemoedig kader; “The Power” bezorgt me rillingen… ook hier een bewuste keuze om ook die tour op te gaan?
Dat melancholische is ook gewoon Dez Mona in een notendop, het zou wat raar zijn moesten we plots lichte, vrolijke pop muziek gaan maken. Dan is het gewoonweg niet meer Dez Mona. Dat is ook een beetje de oefening, als je nieuwe platen maakt. Op zoek gaan naar die balans om jezelf als band heruit te vinden, het heeft geen zin om twee keer dezelfde plaat te maken. Zo zitten we niet in elkaar. Maar je moet jezelf kunnen blijven uitdagen om ergens de balans te vinden tussen uitersten.
Op de plaat springt er een song enorm uit “The One” blaast ons omver, een heel andere wending die ik niet gewoon ben van Dez Mona, zitten daar perspectieven in naar de toekomst toe, om ook die kant op te gaan ...
Het was voor ons ook nieuw, het is een nummer dat Sjoerd heeft geschreven. Sjoerd is wel met iets heel andere dingen bezig, en kwam daarmee af. Ik was direct verkocht. Hjj twijfelde dus, of dit wel Dez Mona song was. Ik antwoordde ‘we gaan daar Dez Mona van maken’ het is dus zeker een nieuw element dat we toevoegen hier, maar toch bevat het ook dat tripperige dat we hebben gebruikt bij ‘The Back Door’ vroeger . maar we zijn er heel blij mee, het brengt ons ergens anders en we gaan daar in de toekomst zeker en vast meer mee doen.
Nu we daar aanbeland zijn, jullie hoeven niets meer te bewijzen, hebben al zoveel mooie dingen gedaan en doen het nog maar eens. Waar blijft die inspiratie toch vandaan komen?
We maken gewoon ontzettend graag muziek, en als we het gevoel hebben dat we iets te vertellen hebben gaan we daarmee aan de slag. Die muziek zit zodanig in ons DNA dat dit allemaal heel natuurlijk groeit. We zijn nooit een band geweest die teveel nadenkt over wat ze gaan doen, het is gewoon ontzettend moeilijk om zoiets te analyseren net omdat het allemaal zeer natuurlijk is gegroeid door de jaren heen. Vanaf dat je het gevoel krijgt dat je bent uitverteld, dan moet je dat durven erkennen, en dat is bij ons nog steeds niet het geval. Kortom, door de jaren heen groei je daar gewoon in ‘hoe maken we onze liedjes’ laat het ons daar bij houden.
De schijf werd voorgesteld in de AB op 19 oktober, de rest volgt nu zeker … Hoe voelde (of voelt het) om na al die corona tijden weer echt op het podium te mogen staan …
We doen nu vier release concerten, één in AB – was op 19 oktober – dan nog eentje in Wilde Westen (Kortrijk), Handelsbeurs (Gent) en De Roma (Borgerhout) dan stopt het even. Om daarna vanaf januari op tour te vertrekken doorheen Vlaanderen en Nederland. Die data staan allemaal aangekondigd op onze website.
http://www.dezmona.com/concerts/
at zijn je persoonlijke verwachtingen van deze nieuwe plaat?
Wat ik fijn zo vinden is dat we via deze plaat, ook richting de buurlanden, onszelf terug op de kaart kunnen zetten. Ook wat meer staande club concerten kunnen doen. omdat, dat merkte ik ook bij de try-outs, voor een staande publiek een andere ervaring is dan voor een zittend publiek. Hoewel ik dat ook graag doe in theaters optreden. En in verlengde daarvan terug festivals kunnen doen, want dat hebben we de laatste jaren bijna niet meer gedaan. Mede omwille van het karakter van de vorige platen, dat was beetje moeilijker om te programmeren op festivals, ik hoop en denk dat dit met deze plaat wel gemakkelijker zal gaan. Ik doe ontzettend graag festivals, omdat dit leuke plekken zijn, maar ook plekken waar mensen je gemakkelijker kunnen ontdekken.
Ondanks die lange weg die je hebt afgelegd, lijkt het me nog steeds moeilijk om als Belgische band (of artiest) echt ‘door te breken’ een Belg staat nu eenmaal zeer sceptisch als het om eigen kweek gaat, ondervind je dat ook?
Wat ik vooral bijzonder jammer is, een band wordt nogal vlug in een vakje geduwd. En eens je in dat vakje zit, geraak je in Vlaanderen en België daar niet gemakkelijk meer uit. We ondervinden dat, als we onze muziek willen promoten naar bepaalde radio zenders de reactie krijgen ‘’jullie zijn toch een radio 1 groep’.. ons streefdoel is een zo ruim mogelijk publiek te bereiken van alle leeftijden, mensen die zich er kunnen in vinden en fan worden. En om dat doel echt te bereiken, is het toch een enorme strijd hier in ons landje. Ik heb echter geleerd om mezelf daar niet teveel om te frustreren. We hebben een parcours afgelegd waar we trots mogen op zijn, ik hoop alleen dat een nieuw publiek ons nog wil leren kennen en appreciëren.
Ik citeer even een oud interview dat ik ergens heb gelezen ‘’ Toen ‘Pursued Sinners’ verscheen, zei je dat je die plaat enkel had opgenomen omdat dat handig was om optredens te krijgen.’’ Is dat een stelling waar je na al die tijd nog steeds achter staat of hoe moet ik dat zien?
Ja, toen was dat heel hard zo. Nog steeds eigenlijk. Voor ons is het nog steeds de bedoeling, als we een plaat uitbrengen, om die live voor te stellen dat is voor ons een logische evolutie. Dat hoeft niet altijd, er zijn perfect genoeg bands die een plaat uitbrengen maar daarom er niet per se mee optreden… het kan dus, maar voor ons is dat na twintig jaar nog steeds de belangrijkste reden om een plaat uit te brengen , ja. Ermee kunnen optreden.
Zijn er na al die tijd nog ambities of doelstellingen die je als artiest wil bereiken (wereld dominantie is zo afgezaagd e)
Persoonlijk zou ik nog graag eens een jazz plaat willen maken, volgens de oude stijl. Dat is dan persoonlijk. Maar wat Dez Mona betreft, zijn we op het moment zodanig gefocust op die nieuwe plaat dat we niet verder kijken dan dat. Ik heb zeker niet het gevoel dat ik uitverteld ben of met Dez Mona uitverteld ben, dus dat komt wel goed. Er komt dus zeker nog iets op ons pad, maar wat? Dat zal de toekomst wel uitwijzen.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ons zie je in Handelsbeurs op 29 oktober, veel succes met de release van jullie nieuwe plaat
Pics homepag @Filip Van Roe
Het album te beluisteren & te koop via deze link: https://link.newsdistribution.be/LooseEnds
Dez Mona tourt dit najaar en voorjaar door gans Vlaanderen. Aangekondigd op de website: http://www.dezmona.com/concerts/
UMM - Ik hou ervan contrasten op te zoeken, ik doe het bewust in mijn muziek, om op die manier een balans te vinden tussen beide uitersten
De Belgische band UMM presenteert hun debuutalbum 'Deep Sea Diver'. UMM is het muzikale project rond muzikante en producer Lise Daelemans. Samen met muzikanten Roos Denayer (Rosa Butsi, Douglas Firs), David Broeders (Pauwel, Brent Beukelaer), Hanne Vandekerckhove (Aarde aan Daan, Noedels) en Jonas Everaert (Himshe) maakt UMM alternatieve pop met invloeden van Julia Holter, Warpaint en Beach House. Dat die stelling niet zover gezocht is , stellen we na een eerste luisterbeurt vast, maar vooral beschikt UMM over een eigen smoel en zijn ze met niemand te vergelijken, daarover hadden we een fijn gesprek met Lise Daelemans… even polsen naar de toekomstplannen en de ambities..
Laten we eerste even terugkeren in de tijd…Jullie brachten eerst twee EP’s uit, gingen op tour, niet simpel met corona, eerst jezelf op kaart zetten en dan pas een full album uitbrengen?
Op zich is het leuk om via het uitbrengen van EP’s een beetje te experimenteren, zoekende naar de sound die bij ons past. Er is dan ook niet die grote druk van het uitbrengen van een full debuut, je kunt je grenzen wat meer aftasten op die manier. Het was gewoon een lange en toffe experimentele fase.. Dat hoor je trouwens in die twee verschillende EP’s. ‘the Good Side’ klinkt anders dan ‘Libra’. Op zich waren dit twee verschillende intensiteiten en hadden we tijd om aan de nummers zelf te werken. Met het debuutalbum wist ik duidelijker hoe het moest klinken. Ik had in de coronaperiode in co-writerschap met Jens Paeyeneers en Ben Tanghe. Dat was vooral online ideeën naar elkaar doorsturen. Na die vier songs is de vibe om verder te schrijven vrij snel gekomen.
Waren die coronatijden dan een inspiratie of heb je even getwijfeld om de handdoek in de ring te gooien (ik hoor verschillende antwoorden op die vraag)?
Ik denk dat het vooral een goede manier was om muziek te maken, en ondanks we elkaar niet zagen, contact te houden met elkaar. Ik heb ook wat rust kunnen nemen in die periode, maar de ideeën stoppen niet en je blijft muzikaal bezig. Ook al is dat dan op een heel andere ‘online’ wijze.
Ik heb het aspect ‘streaming ‘ leren kennen in die COVID periode, ondervind je dat je door die streaming een ander publiek hebt kunnen aanspreken, dat je anders moeilijk zou kunnen bereiken?
Ik heb daar geen zicht op, maar ik heb wel het gevoel dat de mensen die je op streaming volgen niet per se de mensen zijn die naar je optredens gaan. Het is natuurlijk veel internationaler, wat op zich wel leuk is. Door zelf in het buitenland te spelen, ontdek je dat er daar mensen zijn die onze muziek streamen. En ons zo hebben leren kennen. We vinden het toch nog belangrijk om dit album zowel digitaal als op vinyl uit te brengen, omdat daar toch nog steeds vraag naar is. Alleen digitaal is geen optie, er moet fysiek zeker nog wat bij komen..
En via live streaming, voel je daar dat je een publiek aanspreekt, die je anders niet zou kunnen bereiken denk je?
Misschien wel, er kwamen wel reacties uit onverwachte hoek. Vooral dan vanuit het buitenland. Zo hebben we de vorige EP ‘Libra’ voorgesteld in Minard Gent, via streaming. De regisseur van onze videoclip woont in Rotterdam en had onze live streaming gezien. We waren namelijk op zoek naar een regisseur voor onze video clip van ‘Come Undone’ En hij is ons dus op door die live streaming beginnen volgen en heeft zo contact met ons opgenomen. Zonder die live streaming hadden we hem vermoedelijk niet leren kennen. Op die manier wel, maar dat we een publiek hebben dat naar andere genres luistert door die live streaming? Het kan, maar daar hebben we nog niet echt iets van gemerkt.
Het afgelopen half jaar kroop je dus samen met je band in de studio en producete 8 nieuwe songs. Daar zocht en vond je een mooie balans tussen een elektronische en een dansbare vibe zonder de warmte van akoestische instrumenten te verliezen. Een bewuste keuze om dit pad te volgen (rekening houdende dat er veel visjes in het water zwemmen wat dit ‘genre’ betreft?)
Dat is eerder organisch gegroeid. Omdat ik de nummers eerst produceer. Ik geef het vorm met vooral elektronische drums en dan ga ik daarmee naar mijn supergetalenteerde bandleden. , allemaal zeer geëngageerde muzikanten die in verschillende projecten zitten. Ik laat hen de demo horen en dan vraag ik hen om wat bij te sturen. We gaan dan samen zitten daarvoor , we vullen elkaar aan en daar komt veel plakwerk bij kijken, dus organisch wordt dat een mengeling van ideeën, maar ook een mengeling van zowel akoestisch als elektronische drums. Dus door die vele laagjes die ontstaan, is dat gewoon natuurlijk zo gegroeid eigenlijk.
Je laat je omringen door top muzikanten en performers die inderdaad druk bezig zijn met andere projecten, net als jij, hoe vonden ze de tijd om met hun drukke agenda ook jouw project nog eens op te volgen?
Soms is dat wel moeilijk, maar door het feit dat ze allemaal zo getalenteerd zijn en weten met wat ze bezig zijn, is dat allemaal vrij vlot verlopen. Uiteraard spelen we al een tijdje samen,. Zelfs al voor het uitkomen van ‘The Good Side’ deden we dingen samen, dus ja.. we zijn op elkaar ingespeeld als het ware, en weten wat we allemaal aan elkaar hebben. We hebben dus niet veel woorden nodig om elkaar te begrijpen. Nog een voordeel, Jonas heeft zijn eigen studio (Dunk!studio) hij kon zijn gitaarpartijen daar opnemen, ik knutsel daar wat mee verder en we nemen links en rechts wat partijtjes op, daar kruipt niet zoveel tijd in. De meeste tijd is eigenlijk het drum werk gekropen. Alles dus heel vlot verlopen, dus gewoon omdat je elkaar kent en elkaar blindelings opvult. De plaat leunt ook, behalve de twee laatste songs, aan bij de eerste EP dat speelt ook wel mee om het zo vlot te laten verlopen.
Er komen op deze plaat dus wel degelijk aspecten voor die ik ook op de EP’s, tegenkwam. En toch is het wat verschillend, wat is volgens jou het grote verschil tussen de EP’s en dit full album?
Door het feit dat er acht nummers zijn, heb je sowieso een langer spanningsboog. Vergeleken met ‘The Good Side’ kun je nog horen dat we duidelijk zoekende zijn naar de sound die bij ons past, en dat het hier meer een weg is die we bewust volgen. Er is ook meer aandacht aan de tekst gegeven. Om het verhaal te vertellen, ook al is het geen concept album. het is een meer gepolijst geheel geworden. Een heel groot verschil is dat niet, alleen dus die langere spanningsboog. Met ‘Libra’ wel, omdat dit een EP is die we live in de studio hebben opgenomen, daar komt minder producewerk bij kijken. De laatste twee nummers op ‘Deep Sea Diver’ zijn nog meer elektronischer, niet om te zeggen dat dit een voorbode voor later vormt, dat ook niet. Ik laat dit in het midden.
Het is geen concept plaat zeg je, maar ik vind, naast de meerstemmigheid , je ook vaak belandt in een sprookjesachtige wereld waar van alles gebeurt, iets dat de fantasie prikkelt. Ook hier weer een bewuste keuze?
Ik hou wel van een surreëel kantje aan de muziek, zo had ik een tekst over een diepzeeduiker geschreven, daar zaten veel fantasie elementen in en dat wilde ik dus bewaren. Visueel hebben we dat ook in beeld gebracht in de videoclip van Come Undone. Ik hou ook van zweverige klanken en zachte geluiden. Klanken die een soort van droomwereld creëren. En de voorliefde voor het beeldende komt uit de sciencefiction en fantasie stripverhalen die ik als kind heb verslonden. Het triggert me wel om nog iets meer beeldend te doen met mijn muziek… misschien bij de volgende plaat.
Is er een ambitie om iets te doen met die muziek in de richting van film of TV series eigenlijk?
We hebben daar geen plannen voor, maar ik heb wel interesse om samen te werken met mensen die beeldend bezig zijn…
Het is een gevarieerde plaat dus, die de fantasie prikkelt. Maar wat me ook opvalt, Kijk ik ben een donkere ziel, ik voel me daar zeer comfortabel bij, maar er zit in de plaat een zekere spanning tussen iets lichtvoetigs, zonder al te ‘kitsch’ te gaan klinken, en een sound die mijn donkere geest beïnvloedt … Is dat iets bewust of is het iets groeiends?
Zoals ik had aangegeven, ik hou van zachte klanken. Ik heb een zachte stem die ik probeer te contrasteren met diepere bassen. Of donkere drums om ervoor te zorgen dat het dus niet te kitsch of te liefelijk gaat beginnen klinken. - Ik hou ervan contrasten op te zoeken, dat steek ik dus bewust in mijn muziek. Om op die manier een balans te vinden tussen die beide uitersten.
In de biografie zijn er vergelijkingen met o.m. Beach House, maar ik vind dat jullie eigenlijk over een eigen smoel beschikken en met niets te vergelijken zijn - een compliment - Hoe sta je daar zelf tegenover?
Dankjewel voor het compliment. We doen daar niets speciaals voor. Het maakproces van de muziek is een speeltuin en ik laat me triggeren door klanken die ik tof vind en weet op voorhand nog niet hoe die song op het einde van de rit zal klinken. Dat is een puzzel die zich steeds verder ontvouwt. Daarnaast in plaats van te denken ‘we willen zo klinken’ denk ik dat ieder van de band net heel erg zijn eigenheid heeft, zijn eigen invloeden van diverse muziekstijlen met zich mee brengt en die toevoegt in dit project. We hopen dat het publiek ons ook in dat opzicht uniek vindt qua sound. Daarnaast geven we er ook niet echt om, om iets te doen wat ‘raar of gewaagd’ zou zijn in een standaard popsong zoals atypische songstructuren of harmonieën. We vinden dat alles moet kunnen zolang wij het cool vinden en het bijdraagt aan de song.
Wat zijn je persoonlijke verwachtingen van deze plaat? Wat zou je er graag mee bereiken? Of welk publiek?
Welk publiek sta ik niet bij stil. Ik zou het gewoon leuk vinden als de mensen zich in mijn muziek kunnen vinden, wie dat is maakt dan niet veel uit. Ik hoop met deze plaat vooral veel live te kunnen spelen, dat is de eerste verwachting met deze plaat. Want het is voor de kleinere bands blijkbaar nog steeds moeilijk om geboekt te worden, zoals in de pre corona tijden. In samenspraak met de band heb ik besloten om voorlopig solo sets te gaan spelen in het najaar. Op die manier kan ik de plaat al voorstellen en in de periode januari/maart zijn we shows aan het booken om met full band op te gaan treden. Door die solo sets kunnen de mensen de plaat al horen dus, om er daarna met de volledige band na nieuwjaar compleet in te kunnen vliegen!
Dat is zeker een goed idee om het zo aan te pakken, je merkt dat er festivals of concerten worden geannuleerd wegens een tegenvallende voorverkoop, zeker bij de kleine en middelgrote.
Je merkt het ook aan het publiek, dat ze nog niet 100% ervoor gaan en een afwachtende houding aannemen. We gaan daarom dus niet stil blijven staan, door het op die wijze te doen kan ik mezelf ook verder ontplooien. Uiteraard ga ik in die periode mijn bandleden enorm missen op het podium, maar het is gewoon een leuke manier om mijn plaat al te kunnen voorstellen. Er zijn trouwens al vijf solo shows bekend.
Naast UMM ben je ook nog met andere projecten bezig …
Ik speel ook bij Yùrt, de band van Brecht Plasschaert. We hebben indertijd een double bill gedaan in de Handelsbeurs, toen we allebei onze EP daar hebben voorgesteld. Bij Yurt komt er ook prachtige nieuwe muziek uit binnenkort. Maar voor de rest focus ik me op UMM. Ik ben ook producer in bijberoep en ben ook muziekleerkracht, dus ja mijn handen vol…
Een heel gevulde agenda, vallen die dingen nog allemaal te combineren eigenlijk?
Dat is soms de moeilijkheid. Maar ik doe het gewoon enorm graag muziek schrijven, het is een passie. Om dat met mensen te kunnen delen, dat is iets dat ik sowieso ga blijven doen.
Wat zijn de verdere ambities (zowel bij UMM als persoonlijk) ; zijn er nog doelen die je wil bereiken of nastreeft?
Het is al een beetje aangekaart daarnet. Maar ik zou enorm graag iets willen doen voor film of series. Of een animatiefilm, daarvoor iets componeren is ook een droom. Daarbuiten? Gewoon nog meer live spelen en in de zomer op toffe festivals spelen. En we hebben gemerkt aan kleinere tours die we hebben gedaan, dat dit aspect super fijn is om te doen, dus eens een echte grote Europese tour, dat is ook een droom. Het is een manier om samen te zijn, nieuwe mensen te leren kennen en een beetje op reis zijn.
De groei naar dit debuut via twee EPs zijn de stap om je dromen te verwezenlijken.
Alle succes alvast, we blijven jullie op de voet volgen en hopen elkaar spoedig eens live te zien.
Bedankt! Graag tot dan!
Pics homepag @Mayli Sterkendries
Dirk Da Davo en Sanchez hebben hun sound gevonden en ‘HappyGrey’ is daar het bewijs van. Een mengeling van pop, electro en Mexicaanse muziek met daarbovenop wat nihilistisch aandoende teksten. Volgens Dirk kwam Sanchez onverwachts aan in Spanje. Hij vluchtte uit Mexico, waar hij gekend en populair is, omdat hij een nichtje van de Pablo Escobar-clan zwanger had gemaakt en ze een prijs op zijn hoofd hadden gezet. Zo verbleef hij een tijdje bij Dirk waar ze in de studio deze plaat maakten. Een boeiend verhaal alvast.
Opener “Vampire State” klinkt broeierig en heeft een roestige percussie waardoor beelden van een man op een ezel door de bloedhete woestijn ronddwaalt. Op “One Thing” wordt het tempo wat opgeschroefd en krijgen we een catchy song met een begeesterend gitaartje en refrein. Ook de reeds gekende single “Man in the Dark” is catchy. Een begeesterend baslijntje en slimme opbouw maken de track af. “She Prays” begint als een soundtrack voor een western. Verder in het nummer komen we een wandelende bas, spaarzame gitaar, synths en beats tegen. De tempowissels maken het nummer af. “Cities in Dust” klinkt heel donker en onheilspellend. De tekst versterkt het gevoel nog. Op vele songs horen we een wandelende, vertellende bas. Zeker iets typisch voor deze plaat. De gitaarsound is ook een kenmerkend iets. De nihilistisch zang en dito teksten ook. Zo ook op “What Comes Around”. Op “Whirl” gaat het richting dance-electro. Hier geen hoofdrol voor de bas en gitaar maar wel voor de beats en de synths. Ook “Push it up, Pull It Out” lijkt te lonken naar de dansvloer.
Zo hebben we tien nummers die soms lonken naar de dansvloer en dan weer niet. Die donker klinken. Soms traag, soms niet. Maar allemaal met een eigen smoel en overgoten met dezelfde saus van electro, dance en pop. Stuk voor stuk sterke nummers waar geen enkel teveel op staat.
Dance/Electro
HappyGrey
DD Sanchez
De redders van de alt.country komen zowaar uit Griekenland. Thee Holy Strangers bouwen voort op de erfenis van Cowboy Junkies, Low, Giant Sand en Calexico.
Ze betoveren met tweestemmige zang in dezelfde traditie als the Jayhawks, ze beginnen bij americana en gaan van daar tot net waar stoner zou beginnen, maar passeren wel langs de psychedelische blues van King Gizzard. Het is geen alt.country volgens het boekje, maar het heeft er wel de look & feel van. En als Grieken kunnen ze het zich makkelijk permitteren om eens buiten de lijntjes te kleuren, bv. door nog zuinig wat piano of een muzikale zaag toe te voegen.
Ze hebben niet het strakke, gepolijste, afgelikte van de Amerikaanse voorbeelden uit de opsomming. Er zit nog een charmant los en ruw kantje aan Thee Holy Strangers, zoals we dat ook al hoorden bij hun Nederlandse genre-genoten van Nighthawker en de veel te vroeg ter ziele gegane Prodigal Sons.
Hun “Fire In The Woods” is geen cover van de hit van onze Wolf Banes, maar is hier het Magnus Opus van “Diary Of The Shadow”. Het is niet alleen het langste nummer van het album, maar ook het nummer waar alles in samen komt. De opbouw gaat tergend traag en zelfs de afsluitende gitaarsolo in de outro lijkt in een slow motion-modus te zijn opgenomen. “Words” start met dezelfde traagheid, maar een heel stuk voorbij komt er dan een aangename versnelling met een weergaloze gitaarpartij.
“A Star Is A Star” is vrolijk en roept herinneringen op aan “I’d Run Away With You” van The Jayhawks. “The Lotus Song” heeft smooth galopperende drums. Zo valt voor elke track wel iets positiefs te zeggen. Missers of vullers heeft dit album niet.
Internationale klasse!
https://theeholystrangers.bandcamp.com/album/diary-of-the-shadow
“Loose Ends” is reeds de negende langspeler van Dez Mona en komt slechts een jaar na “Lucy”; dat een samenwerking met het Antwerpse Baroque Orchestration X was. Ditmaal is de plaat vrij poppy, funky en indiegericht. Tijs Delbeke, die vele jaren deel uitmaakte van Dez Mona maar verkaste naar Balthazar, was verantwoordelijk voor de productie. Frateur vond hem de beste keuze omdat Delbeke weet wat hij vocaal aankan en weet waar Dez Mona muzikaal voor staat.
Meteen bij de broeierige opener “Wicked” hoor je dat de electronica iets meer aanwezig is geworden ten aanzien van vroeger. De baslijnen hebben net als bij “The Power” wat Balthazar dna in zich. Het zijn twee aantrekkelijk songs die de plaat op gang trekken. “Better Place” is een soepele, dromerige song met fijne percussie en met echt heel mooie zang van Gregory Frateur. Heerlijk! “Connection” drijft op een hoekig ritme. De zang doet mij hier qua zangstijl en klankkleur soms wat aan Alex Turner (Arctic Monkeys) denken. “Fresh Water” bevat een fijne funky bass en “Your Way” is dan terug helemaal anders met een donkerder geluid van synth en gitaar. Met trouwens ook mooi drumwerk. Zo staan er maar liefst tien van die heerlijke topnummertjes op dit album. Elke muzikant speelt top en de composities zitten sterk in elkaar. Je hoort het al dat ik fan ben van dit album. Het is bij momenten catchy maar altijd wel op een slimme manier. Net zoals bijvoorbeeld ook Millionaire doet, maar dan net nog een tikkeltje toegankelijker.
“Loose Ends” is een plaat die af is. Ze biedt veel muzikale variatie en toch heeft het album een vrij homogeen geluid. Productie- en compositiegewijs is het een knap album geworden. Je blijft tevens dingen ontdekken tijdens het herbeluisteren. Er staan heel veel songs op die bij het betere radiomateriaal horen. Muziek die broeit, funkt, droomt en swingt. Een topplaat! Verkrijgbaar in onder andere zwarte en roze vinyl.
Nederlands 
Français 
