Madrugada - Wat een emotievolle totaalbeleving van sound en visuele effecten
De Noorse band Madrugada (*****) stond in 2007 op het hoogtepunt van zijn kunnen toen het noodlot toesloeg …het plotse overlijden van gitarist Robert Burås op amper 31 jarige leeftijd luidde ook het einde van de band in. Madrugada had ondertussen een lange weg afgelegd, ze lieten na hun afscheidsconcerten in 2008 - dat hen o.a. naar Dour Festival bracht - een grote leegte achter.
In 2019 ging de band plots weer op tour en ondertussen kwam een nieuwe plaat uit 'Chimes at Midnight' . Nu stond Madrugada in een overvolle Ancienne Belgique en we vroegen ons af of de band ons nog steeds zo diep kon raken als die keer op T/W in 2002, ook al twintig jaar geleden…
Dat de band er zin in had, bleek al vanaf de start van het concert. De band speelt gretig en zanger Sivert Høyem heeft z’n kenmerkende melancholische hoge stem, die het geheel typeert. Ze zijn perfect op elkaar afgestemd en maken er een fijne, emotievolle totaalbeleving van. Bij de ene song ging het er wat meer ingetogen aan toe, terwijl op een ander nummer het gaspedaal werd ingeduwd zonder die weemoedige kant uit het oog te verliezen. Sjiek die aanpak!
Het enthousiasme van de fans en de gemoedelijke sfeer die heel de avond overheerste , in combinatie met het op elkaar ingespeeld zijn en het spelplezier, zorgden ervoor dat we werden omver geblazen.
Op de gekende songs ,"The kids on High Street” of “Vocal” kreeg de band de meeste handen op elkaar; ook de songs uit het nieuwe album gingen erin als zoete broodjes. Op die manier werd “Nobody Loves you lik I do” door iedereen mee gezongen. Bovendien kon er soms een grappige kwinkslag vanaf, of ging Sivert zijn publiek letterlijk opzoeken. Evenzeer waren we diep onder de indruk van de al even adembenemende, mooie lichtshow en beelden op het scherm; O.m. komt Sivert op “Blood Shot Adult Commitment” op het podium gekleed in een glitter jas, het licht valt op die jas, en Silvert is net een levende discobal.
Verder in de set schijnt hij met enkel een schijnwerper door de zaal. Soms is de zaal getooid in fel blauw licht , dan weer bloedrood. Het is een duiding dat de visuele effecten minstens een even grote impact hebben.
Wat een emotievolle totaalbeleving van sound en visuele effecten ervaarden we hier in dit (duister) kader.
Check https://www.youtube.com/watch?v=tM2vscbsnb4
Setlist:
Look Away Lucifer - Strange Colour Blue - Majesty - Honey Bee - Black Mambo - Blood Shot Adult Commitment - The Kids Are on High Street - Vocal - Electric - Help Yourself to Me - Nobody Loves You Like I Do - Valley of Deception - Stabat Mater - What's on Your Mind? - The World Could Be Falling Down
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Come - Come, met de ‘C’ van ‘Catharsis’
Wanneer je als beginnend bandje in de early 90ies na amper één plaat werd bewierookt door J. Mascis (Dinosaur Jr.), Bob Mould (Hüsker Dü) én Kurt Cobain dan moest er wel iets op til zijn. Het overkwam het in Boston geboren Come, al heeft de geschiedenis ons intussen geleerd dat de roem van dit noiserock gezelschap uiteindelijk nooit verder reikte dan een beperkte schare indie fans. Voor die laatste groep is er trouwens uitstekend nieuws: de recente reissues van Come’s opus magnum ‘Don’t Ask, Don’t Tell’ (’94) en hun verzamelde Peel Sessions door het Engelse Fire Records gaan vergezeld van een Europese clubtour met haltes in zowel Brussel als Diksmuide.
De perstekst van de 4AD windt er geen doekjes om: “...met Come staat hier vanavond één van de mijlpalen uit de nineties muziekgeschiedenis op de planken”. Bovendien treedt de cultband terug op in de oerbezetting ten tijde van de eerste twee albums, weinig verwonderlijk dus dat het gros van de setlist werd opgediept uit de periode ’92-’94. De pastorale slowcore van opener “Bell” maakte meteen duidelijk dat Come anno 2022 veel verder reikt dan een plichtmatige trip down memory lane. Nee, dit zou een avondje worden diep doordrongen van catharsis, een emotionele climax gedistilleerd uit de dissonante gitaaruithalen van het core duo Thalia Zedek en Chris Brokaw, de abrupte tempowisselingen van ritmetandem Sean O’Brien en Arthur Johnson, en de verwrongen zang van Zedek. Kortom, de muziek van Come intrigeert en provoceert, getuige het ‘HATE’ statement geafficheerd op Zedek’s gitaar.
Nu Zedek de kaap van de 60 lentes heeft overschreden lijkt haar vocale rasp steeds nadrukkelijker aan te leunen bij die van andere vrijgevochten muzikale boegbeelden zoals Marianne Faithfull, Patti Smith en ja zelfs een prille Courtney Love. Aan sympathiek gekeuvel met het publiek doet ze niet; veel liever identificeert Zedek zich met de getormenteerde zielen in “Finish Line”, “String” en “Dead Molly”. Haar hoekig gitaarspel haakt wonderwel ineen met het meer subtiele snarenwerk van ex-Codeine legende Chris Brokaw. Die laatste mag met “Recidivist” de enige track uit Come’s zwanezang album ‘Gently, Down The Stream’ (’98) voor zijn vocale rekening nemen, waarbij hij de 4AD familie uitvoerig bedankt dat uitgerekend Come het nieuwe concertseizoen aan de Kleine Dijk mag aftrappen.
Tijdens de tweede concerthelft toonde Come pas echt wat ze in hun mars hebben als het op muzikale moodswings aankomt. “Yr Reign” en “Poison” bleken stevige brokken noiserock die eerst vakkundig in vitriool werden gedrenkt vooraleer ze de zaal in te spuwen. Als Zedek & co vervolgens de voet van het gaspedaal halen schuren ze ineens dicht aan tegen de claustrofobische blues-noir van The Gun Club. Toevallig of niet zijn het net die gruizige slowburners zoals “Let’s Get Lost” en “Sad Eyes” die we als hoogtepunten van de avond inkaderen. En van blues gesproken: Brokaw’s monumentale slide intro van “Off To One Side” blies alle puristen in het genre moeiteloos van hun sokken.
Tijdens de korte encores trakteerden de Bostonians ons nog op “In/Out”, één van de handvol singles waarmee Come toendertijd niet verder raakte dan de onderste regionen van de alternative charts maar ondertussen wel is uitgegroeid tot een 90ies college radio classic. Het andere vermeende radiohitje “Wrong Side” bleef jammer genoeg in de kast, maar dat doet niks af aan de glorieuze terugkeer van de indie veteranen.
Tijdens de signeersessie vertrouwde Brokaw ons trouwens toe dat Fire Records weldra ook de rest van de Come catalogus gaat oppoetsen. De aanvullende aalmoes die onze welwillende regering onlangs tevoorschijn heeft getoverd kent bij deze al zijn bestemming.
Organisatie:4ad, Diksmuide
The Black Crowes - ‘Shake Your Money Maker’ bruist als nooit tevoren
Die goeie ouwe nineties, een tijd waarin rockmuziek alom aanwezig was en gitaren hoogtij vierden, een periode waarin bands als Nirvana, Pearl Jam, Smashing Pumpkins, Afghan Whigs en Jane’s Addiction, om er maar enkele te noemen, hun beste albums maakten. Tussen al dat grungy gitaargeweld kwamen ook de hennep-verslindende rock’n’roll-slungels van The Black Crowes hun neus aan het venster steken met een formidabel debuutalbum ‘Shake Your Money Maker’ dat onbeschaamd teruggreep naar de seventies. De plaat was gemarineerd in een retro-extract dat samengesteld was uit hoge dosissen Stones en Faces, lekkere ramshackle rock’n’roll met een hoog soul gehalte. Tot op vandaag is dit ook nog steeds het beste en strakste album dat The Black Crowes hebben opgenomen.
Met de integrale vertolking vanavond van dit meesterwerkje bleek dat het album nog steeds staat als een huis en dat The Crowes na al die jaren de songs nog met evenveel groove, enthousiasme als energie brachten, alsof het pasgeboren baby’s waren. Eens te meer viel het op dat er heel wat Stones-vuur in de songs brandde, meer trouwens nota bene dan bij de Stones zelf die met hun bedenkelijke doortocht van afgelopen zomer in Brussel bijlange niet zoveel vinnigheid voor de dag wisten te leggen.
Een dikke pluim ook voor zingende joint Chris Robinson wiens stem soulvoller en krachtiger dan ooit klonk, vooral in pareltjes als “Sister Luck”, “Seeing Things” en “She Talks To Angels”, pure kippenvelsoul. De Otis Redding song “Hard To Handle” was wederom een hoogtepunt, de Black Crowes bewerking moet zowat de meest swingende versie van deze klassieker zijn die ooit werd gemaakt. The Crowes schakelden moeiteloos over naar de meest potige rock’n’roll met een denderend “Thick and Thin” en stoomden dan rechtdoor naar een hevig ‘Stare It Cold’ als bruisend slotakkoord van het ‘Shake Your Moneymaker’-luik.
Als uitgebreid dessertbuffet kregen we nog een heerlijk “Bad Luck Blue Eyes” en een stevig “Wiser Time”. Daarna kwam de jam-band in The Crowes tevoorschijn met een heerlijk uitgesponnen “Thorn In My Pride”, een minutenlang borrelend steekspel van gitaren en keyboards, en niet te vergeten een verbluffende Chris Robinson op mondharmonica. Met de onvermijdelijke kolkende publiekslieveling “Remedy” daar achteraan kon er niks meer stuk gaan.
The Black Crowes hadden hier zomaar voor een onvergetelijk concertje gezorgd. Als ultieme toetje waren we dan nog eens aangenaam verrast met een superbe uitvoering van “Moonage Daydream”, onze favoriete Bowie song. Thank You, Crowes! Thank You Very Much.
Geen idee of hier nog een vervolg kan aan komen, van ons mag het zeker. Het is in ieder geval goed nieuws dat de broertjes Robinson terug door één deur kunnen, hun deurgat is blijkbaar iets breder dan dat van de Gallaghers.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4343-the-black-crowes-30-09-2022.html
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4342-dewolff-30-09-2022.html
Organisatie: Live Nation
Derek And The Dirt - Nog steeds de smerigste rockers van het land
De comeback van Derek And The Dirt werd in 2017 gestart en ondanks de grote coronapauze dendert die trein nog steeds door. Er kwam een nieuw album (‘All Today’s Words’ in 2018) en daarna nog een paar singles, maar vooral veel concerten. Dat Derek en zijn Dirt nog steeds rocken als de beesten bewezen ze zopas nog eens in de Elpee.
Peter De Bosschere zit opnieuw aan de drums bij the Dirt en dat is goed nieuws. Geen kwaad woord over Frederik Van Den Berghe, maar De Bosschere voegt toch wat meer smerige rock ’n roll toe. Dat De Bosschere er ook al in de laatste jaren van de eerste versie van Derek And The Dirt bij was, maakt het plaatje compleet. Ook bassist Philippe De Vuyst eist steeds nadrukkelijker zijn plaats in de spotlights op en dat is alleen maar toe te juichen. Het is nog altijd mooi om te zien hoe Derek en Pim elkaar blindelings vinden op het podium en vaak rug aan rug of elkaar diep in de ogen kijkend duelleren op gitaar. De Wolf is overigens niet alleen een prima gitarist. Op ‘Opex’, het laatste album van Arno, krijgt hij een verdiende dankuwel voor zijn diensten als geluidstechnieker.
De set in Deinze was zoals te verwachten was een mix van oud en nieuw werk. Voor de nostalgici waren er mooie versie van “Marlene”, “Simenon Girl” en “Run”. De oude ballads – “Talking To God”, “Rosie” en “Oh By The Way” – werden nog twee tandjes trager gebracht dan in hun oorspronkelijke versie. Vooral bij “Oh By The Way” leverde dat vuurwerk op, met een lange solo van Pim Wolf.
We zagen Derek And The Dirt eerder deze zomer al een eerder slordig concert spelen, maar in de Elpee wisten we opnieuw waarom we Wolfie ooit de Slash van de Lage Landen genoemd hebben.
Van het comebackalbum kregen we in Deinze enkel “Come On”, “Sugar” en “My Mistakes”, aangevuld met de nieuwe singles “Massa” en het lekker uptempo-rockende “Listen To Me Baby”. Voorts stond er nog “Running Out” op de setlist, een nummer dat we niet meteen herkenden.
Wat we wel herkenden was “Dancing Barefoot”, een cover van Patti Smith die op veel enthousiasme werd onthaald in Deinze.
Wat de Elpee helemaal deed ontploffen was setafsluiter “Love’s Exaltation”. En dus kwam er nog een toegift en dat werd “Stealin’ From Rock ’n Roll”. Kat zegt dat ze nog eens mogen terugkomen naar de Elpee en dat is iets om naar uit te kijken.
Derek And The Dirt staat met één voet in het verleden en met één voet in het heden. En wat ons betreft is er voor deze rockers zeker ook nog een toekomst.
Organisatie: Elpee, Deinze
BUSKERfestival Herent 2022 - Het ultieme huiskamerconcert
BUSKERfestival Herent 2022
GC De Wildeman
Herent
2022-09-30
Erik Vandamme
We citeren: '' Rootstown en GC De Wildeman stellen met veel trots de 2de editie van BUSKERfestival Herent voor. Deze muzikale wandeling trekt doorheen jullie geliefde cultuurcentrum. In kleine groepen trekken jullie op ontdekking doorheen het gemeenschapscentrum. Bij elke tussenstop staat er een muzikant of groep uit de Rootstown-stal klaar om de deelnemers te beroeren met 100% akoestische liedjes.''
Op 30 september weliswaar … Met een optreden op de zolder verdieping, in de 'trouwzaal', en op twee intieme locaties, werd vooral een soort huiskamerconcert sfeer gecreëerd die tot de verbeelding sprak.
Na een korte voorstelling, werden we dus in groepjes rond geleid, en belandden we in een vrij donker en vooral intieme zaal, waar David Newbould (*****) helemaal op zijn eentje als een straatmuzikant akoestisch zijn songs bracht. Dat de man een verhalenverteller is, bewees hij al met zijn album 'Power Up' - de recensie kun je hier nog eens nalezen .
Ook tijdens die korte set op BUSKERfestival vertelt hij uitvoerig zijn verhalen in zijn muziek als in de bindteksten op een gezapige, humorvolle en emotioneel beladen wijze. Het zijn persoonlijke ervaringen. Je voelt je als luisteraar sterk verbonden .
In een nog intiemere, warmere omgeving vinden we RUTH (*****) die voor de gelegenheid wordt bijgestaan door een cello speler Daan De Meyer; hij is een enorme meerwaarde. Met haar gitaar en zeemzoetige , kristalheldere en bijzonder hypnotiserende stem voert RUTH je naar een sprookjesachtig oord. RUTH ontroert door haar unieke stem en uitstraling . Feeëriek, gelukzalig is het, met een zekere gemoedsrust. Ze promoot haar komende EP en speelt er enkele songs uit. Een hemels mooi akoestisch optreden dus.
Er ging ook een optreden door op de iets frissere zolderverdieping met Mirco Gasparrin (*****) . Hij zorgde voor een warme gloed met z’n zwoel banjo/gitaar geluid die de temperatuur tot een kookpunt deed stijgen. De man heeft met zijn project Everyone is Guilty een plaat uit 'A Wolf and a lamb' , maar zat dus nu helemaal alleen op een stoel. Hij vertelt uitvoerig over zijn twee banjo's die hij mee heeft, en zorgt voor een warm klankentapijt. Op die zolderverdieping zorgt Mirco Gasparrin trouwens voor een cultuurschok die de verschillende windstreken met elkaar verbindt, van het Oosten, het Westen tot het Zuiden en het Noorden . Een wereldse totaalbeleving.
Een Chileen, een Amerikaan en een Australiër zaten eens samen op café … Het zou zo het begin kunnen zijn van een leuke mop. Maar het is ook het verhaal rond Yonder Boys (*****) Het trio leerde elkaar kennen in Berlijn, en stelden vast dat ze alle drie verknocht zijn aan bluesgrassmuziek … Van het één kwam het andere, en de heren besloten samen muziek te maken.
De band bestaat uit banjospeler David Stewart Ingleton afkomstig uit Forster, Australië, gitarist Jason Serious stamt uit Baltimore, USA en Tomás Peralta heeft zijn roots in Santiago, Chili en speelt in de band op contrabas, mandoline en banjo. Verschillende culturen zijn met elkaar geconnecteerd, wat zorgt voor een uiteenlopende muziekstijl. Naast de Bluesgrass horen we elementen uit folk, americana en country. De instrumentatie is met die aanstekelijke banjo en harmonieuze samenzang erg overtuigend. Yonder Boys bracht een gevarieerd en bijzonder kleurrijk slot van deze boeiende avondwandeling.
Het ultieme huiskamerconcert gevoel overheerste.
Pics homepag Yonder Boys @Lissens Johan Photography
Organisatie: Rootstown/GC De Wildeman
Pyrefest 2022 - September 2022 - Een wandeling doorheen donkere straten en gezellige huiskamers
Pyrefest 2022
JH Vizit
Wilrijk
2022-09-23 + 2022-09-24
Erik Vandamme
Pyrefest in Wilrijk heeft kunnen doorzetten na de pandemie en in deze energiecrisis. We waren twee dagen op 23 en 24 september in het gezellige JH Vizit voor een aanbod aan voornamelijk Belgische kleppers die ondertussen een plaatsje hebben ingenomen binnen de metal underground. Het werden twee boeiende dagen van ontdekkingen en bevestigingen, een bonte wandeling doorheen donkere straten en gezellige huiskamers.
dag 1 - vrijdag 23 september 2022
Voor een handvol fans opende Scarificator (***1/2) met lekkere thrash/death metal. De set kwam vrij traag op gang, maar de aanwezigen gaven hen al vanaf de eerste song een welgemeend applaus, en dat zorgde ervoor dat de band een versnelling hoger ging gaan schakelen. Deze band bestaat uit klasse gitaristen, die duivelse riffs uit hun instrumenten toveren, geruggesteund door een drummer die knetterende mokerslagen uitdeelt.
Wat Scarificator brengt, is wellicht niet vernieuwend, maar je voelt wel dat de band tot veel in staat is. Ze speelden een verschroeiend heet slot, waarbij een kleine mini moshpit ontstond en de gitarist zelfs even van het podium sprong.
Geef deze jongens nog wat tijd in het clubcircuit …
Lekkere old school heavy metal, met een donkere twist daarbovenop, kregen we met Cardinal (***1/2). Vanuit Mechelen put het jonge grut inspiratie uit het repertoire van de Britse heavymetalbands als Judas Priest en Saxon, net bands waarmee we groot zijn geworden. Hun strakke sound krijgt meer pit , biedt adrenalinestoten en raakt niet aan de roots. Een beetje meer variatie had gemogen. Band met groeimogelijkheden.
Speed Queen (*****) heeft een bijzondere charismatische frontman Thomas Kenis. Samen met de band gaat hij er tegenaan, het siert hen. Meteen krijgen we snoeiharde riffs en knetterende drums. Het gaspedaal blijft stevig ingedrukt. Er is meer volk en Thomas port het publiek aan. Op het eind waagt hij zelfs een sprong in de armen van zijn fans.
"Speed Queen is ondertussen geëvolueerd van een doorsnee speed metal bandje, tot een geoliede machine waar iedereen diezelfde kant uitkijkt.”, schreven we over hun optreden op Evil Or Die Fest in 2018. Ze moeten echt niet onderdoen voor grotere bands. Klasse!
Pure heavy metal/hardrock uit de jaren '80 vind je ook terug bij een band als Wildheart (****) met hun lekker aanstekelijke riffs en drums. Die vroegere ingesteld en muziek tekenen voor een leuk muzikaal feestje. Wildheart heeft een lichtjes uitzinnig publiek nodig, vanavond zagen we het publiek eerder teruggedrongen, dat aan het genieten was. De beweeglijke frontman deed zijn uiterste best en de aanwezigen reageerden redelijk enthousiast. Wildheart verdiende meer door hun onversneden, eerlijke aanpak.
Schizophrenia (****) speelt 'old school' extreme metal! Ze stonden eerder dit jaar in TRIX als voorprogramma van Evil Invaders. Ze hebben de nodige vuurkracht om de boel te doen ontploffen in gelijk welke club. De band had op Pyrefest af te rekenen met een storend achtergrond geluid. Hun old school set overtuigde door de messcherpe riffs , de adrenalinestoten, de drums en de rauwe vocals.
dag 2 - zaterdag 24 september 2022
Voor het programma op zaterdag hadden we twee podia, de Pyre Stage en de Hermit Stage. Het zorgde voor een totaalbeleving, die de bonte wandeling van donkere straten en gezellige huiskamers mooi onderstreepte. Publiek en band staan gewoon heel dicht bij elkaar. Een interessant concept, dat je o.m. terugvindt in de Music City in Antwerpen, een geliefde locatie voor de doorsnee 'underground' metal liefhebber..
Rechttoe-rechtaan klinkt de melodieuze hardcore formatie Piron (****) uit Aalst . Ze gingen er ferm tegenaan. Uppercuts werden uitgedeeld en de beweeglijke frontman stond voor het podium zijn longen gor te schreeuwen, en porde het publiek aan mee te bewegen. Er was op dit uur nog niet zoveel volk, maar ze speelden alsof een uitzinnige menigte voor hen stond.
Ihloosuhree (****1/2) gooit het over een andere boeg, en dompelt ons onder in een donker sfeertje. Een intense duisternis dus . De beelden die ze toonden, waren huiveringwekkend en soms waanzinnig van aard, o.m. gieren die zich voeden met menselijke resten. Wat een demonisch geheel.
Throatsnapper (***1/2) zit ook vervat in die aparte wereld. "Hier komt de klemtoon op loodzware, ijzige riffs en bedwelmende, knallende drums. Zanger Wouter Goolaerts heeft een grauwe, indringende stem. Throatsnapper zorgt voor een intense totaalbeleving; het is een soort duistere macht die je strot dichtknijpt met klauwen, happende naar adem en je verdwaasd achterlaat in een donkere hoek.", schreven we over het optreden van de band op Catacombfest 2021. Spijtig genoeg was er weinig tot geen interactie met het publiek enkel de mededeling dat er cd's te koop waren … Hun zware doomachtige muziek sprak voor zich en had een hypnotiserende inwerking op de donkere ingesteldheid.
Works of the Flesh (*****) zorgt voor een feestelijke stemming in die donkere, hevige sound, een wervelwind van duistere gedachten met een vleugje humor. Ze konden lekker hun ding doen. De muzikanten gingen fel tekeer , wat een energie samen met de beweeglijke frontman, die in je gezicht brult. Puike set.
Aeveris (****) is het vrij nieuwe project rond brulboei Louis Soenens en bestaat uit leden van o.a. Fields Of Troy, Thorium, Lethal Injury, Always Fallen en Horizons. Hun muzikaal project overtuigde door messcherpe riffs en bommen energie. De bandleden straalden tonnen spelplezier uit, en renden van de ene kant naar de ander kant. Een muzikale wervelwind met evenzeer een duister kantje. Sterk.
Incinerate (****) is al sinds 2008 bezig , en brengt speed/thrash metal met een donkere twist. Strak en energiek klinkt het. Wat een wilde rollercoaster creërden ze.
WALFANG (****) was een beetje de vreemde eend in de bijt met hun doomachtige, blackened, speed/death metal. Hun sludge/post rock/metal hoorde wel degelijk thuis op dit festival. WALFANG trok alle registers open en bouwde een ondoordringbare geluidsmuur op en loodste ons van de ene naar de andere climax. We waren sterk onder de indruk van die muzikale combinatie en hun gedreven set.
Slaughter the Giant (*****) is duidelijk gegroeid in hun muzikaal kunnen en performance. Ook hier een tsunami van donker geweld … De muzikanten zijn geconcentreerd bezig en de beweeglijke frontman zoekt zijn publiek op. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld. Slaughter the giant brengt een boeiende, gevarieerde set.
Binnenkort komt de nieuwe plaat uit: https://www.facebook.com/events/1108304500100719 ; op basis van deze verpletterende mokerslag, is die plaat en hun concert een aanrader.
Serpents Oath (*****) brengen nog meer duisternis mee met hun occulte black metal. De band is uitgegroeid tot een vijfkoppige slang die al kronkelend en sissend zijn weg baant door het zompige blackmetal land. Intens, doordringend gaan ze te werk. Wij lieten ons gewillig meevoeren naar dit donkere bos, en werden tot pure waanzin gedreven.
Hun symboliek sprak boekdelen. Dit was een black metal optreden met een verschroeiende sound en aparte visuals. Ze lieten ons verweesd achter …
When Plagues Collide (****) mag de Hermit Stage afsluiten, en gaf het beste van zichzelf met een opmerkelijk energieke set van deathcore. When Plagues Collide ging snel, krachtig tekeer. Een set vol mokerslagen. Een strakke, daverende sound dus. Sjiek in het genre.
Mijn mama heeft altijd gezegd dat spelen met vuur gevaarlijk is, sommige bands doen het toch gewoon maar… Bütcher (*****) maakt maar al te graag gebruik van occulte rituelen, met brandend kaarslicht op het podium, later zou dat podium zelfs bijna letterlijk in brand staan.
Zijn ze op het podium iets apart , het zijn gewone, sympathieke gasten naast het podium, die je prompt aanspreken en stevig de hand drukken met een glimlach op de lippen.
Live transformeert de band naar een meute demonische wezens recht uit horror films, sages en legendes; een vervaarlijk kijkende frontman die als een demonisch wezen zijn slachtoffers rauw lijkt te verscheuren. Hij heeft een bulderende stem. Een visuele act die op het netvlies blijft kleven.
Bütcher zet een uur lang het podium in vuur en vlam, die de put van de Hel compleet open zwaait en de kolkende lava stroomt eruit.
De sound gierde door ons lijf. Wat een indrukwekkende gewaarwording, maar eentje die we gewillig ondergingen. Een vurige knaller die het festival afsloot.
Pyrefest was een boeiende tweedaagse met deze verschillende bands.
Organisatie: Pyrefest, Wilrijk
Laïs - Laïs heeft zijn tweede adem gevonden
Danny Feys
Je kent ze nog allemaal wel uit het verleden, het trio uit Kalmthout, Nathalie Delcroix, Jorunn Bauweraerts en Annelies Brosens die ons oude Midden-Nederlandse folk lieten kennen alsook een rits Vlaamse volksliederen a capella gezongen. Na een 8-jarige stilte komen ze toch opnieuw boven het muzikale water …
De groep zelf is volledig vertimmerd : Annelies is er niet meer bij, Nathalie en Jorunn worden nu vergezeld van een quintet supermuzikanten waaronder hun partners Boris Eriksson op allerlei gitaren en Tomas De Smet die contrabas en basgitaar speelt. Verder nog drummer Roel Poriau , akoestisch gitaarspeler Tom Theuns en als geheim wapen violiste , toetseniste maar ook vooral danseres en prima zangeres Esther Lybeert.
Ze kwamen vorige week hun nieuwe cd ‘De langste nacht’ voorstellen. Deze plaat is terug volledig in het Nederlands en verrast aangenaam. Tijdens het bijna twee uur durend concert merkten we dit op.
Een volledig uitverkocht AB , zittend weliswaar, verwelkomde de groep uitzinnig. Vooral de twee nog steeds zeer bevallige dames werden zeer warm onthaald. En het publiek kreeg die warmte volledig terug.
Het werd een afwisseling van oude en nieuwe nummers, covers ("Pieter Breughel in Brussel" van Wannes Van de Velde, "Opzij" van Herman van Veen , "Niets is voor altijd" van Madou) , ze zongen meestal in het Nederlands , soms in het Frans, soms in het Engels en zelfs in het Pools (het nummer "Sorsew") daar hun nummer" ' t Smidje" ginder nu enorm populair blijkt te zijn.
De oude nummers kregen hier en daar een verwacht nieuw muzikaal tintje maar waren nog héél herkenbaar . De nieuwe nummers verrasten aangenaam door hun Midden-Oosterse klanken en arrangementen. Samen met de buikdansende dames was het een bijzonder ontspannend, vernieuwend en interessant kijk- en luisterspel.
En wanneer de groep a capella gaat , is dit nu de dames alleen of samen met hun levenspartner, wordt het muisstil in de zaal en is het tranen van schoonheid wegpinken. Ze werden op die manier groot, bekend en zijn ze ó zó goed.
Het moment van de avond werd ingeleid door een jongere broer van Jorunn op doedelzak. Gans de zaal veerde recht en ging uit de bol bij " 't Smidje". Het blijkt nog altijd de sterkhouder van deze groep. Een volksfeest als gevolg.
De groep kreeg na afloop minutenlang een staande ovatie en waren tot tranen toe bewogen.
Eén ding weten we zeker na deze avond, Laïs is 100% terug , overtuigde compleet en toonde geen enkel zwakte. Daar zijn we dan ook bijzonder blij mee en zéér fier op.
Setlist : Wilder dan wild / Ik geniet / Als ik in de lente sterf / Orion / Marie Madeleine / Niets is voor altijd / Overal nabij / La plus belle de Céans / Sorsew / Lindeboom / Pieter Breugel in Brussel/ Zwarte feest / 1 en 1 is 2 / 't Smidje / Opzij // Le renard et la belette / Lucia / 7 steken / Soldier and the Lady ( One morning in May).
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Godspeed You! Black Emperor - De ideale soundtrack buiten met het druilerige weer in de Bota
Het Canadese postrockcollectief GYBE is een unieke band die z’n kenmerkende sound in een avantgarde kleedje stopt en er iets ongrijpbaars van maakt , het begint ergens en eindigt ergens waar een transcendent universum wordt bereikt .
Een optreden in de Botanique openlucht bood iets speciaals dus, met in die donkerte het druiligere weer, de maan op een kwart, en in en rond de tuin, die (Romaanse) beelden , de trappen en de imposante deels verlichte gebouwen . In de verte zagen we de blauwe lichten van de politie, de brandweerwagens, de ambulances en hoorden we sirenes, kortom, het ideale decor van die grauwe, onheilspellende wereld met verborgen (schone) droomplekjes die Godspeed muzikaal anderhalf uur lang tekende.
Godspeed You! Black Emperor onderscheidt zich met hun imponerende sound en hun verslavende tracks die het publiek meeslepen in een apocalyptische totaalbeleving van geluid en visuals. In coronatijd brachten ze een nieuwe plaat uit ‘G_d’s Pee at state’s end’.
De pandemie besliste er anders om hun plaat voor te stellen in de Bota Orangerie en in de 4ad, Diksmuide. In uitgesteld relais is er nu een korte tour die halt houdt in de tuinen van de Bota. Volgend jaar in april dan komen ze naar hun vrienden in Diksmuide.
‘Sfeer’, ‘Beleven’ zijn de sleutelwoorden , ze doen waar ze goed in zijn, van schoonheid tot chaos, van spanning, dreiging , woede tot kalmte en stilte, van somberheid tot euforie. Als een rustgevende vulkaan die onderhuids onder spanning komt en durft te exploderen door de lavastromen,
Een louterende ervaring , een soundtrack gevoel met hun filmische muziek . Niet meer , niet minder.
De songs zijn fijnzinnig, subtiel, bezwerend van aard , ze zijn mooi uitgewerkt, gaan van ingenomenheid naar een crescendo opbouw , klinken feller , krijgen noise erupties en durven te ontploffen en te ontsporen.
De leden stappen één voor één het podium op , houden er een stoïcijnse houding op na en zijn dé vertegenwoordigers van hun instrument , van drie gitaren, twee basses , twee drums en strijkers.
Een muzikale drone opent de avond. Die laatste plaat kwam centraal te staan , met hun composities in twee grote stukken, tussenin een adempauze, om er dan gevoelsmatig terug tegen aan te gaan. Een donkere, prachtige totaalsound die kan openscheuren , de grijze wereld om ons heen , verstevigd door grotendeels zwart-wit beelden van verbouwingen, protest , oorlogsdreiging,-geweld, riots, vliegtuigaanvallen, brandhaarden, … Gepresenteerd in een live uitvoering van muzikale magie die tot de verbeelding spreekt .
We werden al in hun aparte wereld ondergedompeld toen we naar Brussel reden, maandagavond . Onderweg het herfst-/regenweer , het fileleed in de tunnel , toeterende auto’s, ongeduldige chauffeurs , opgefokte konijnen, sirenes , wegversperringen, omleidingen, … tja beter kon kalmte en frustratie elkaar niet vinden …
Na de voorstelling van de nieuwe plaat , waarop de songs, composities , van een “Job’s lament”, “Cliffs gaze” wel eens verbouwd werden, was er ruimte om te grasduinen naar hun begindagen met o.m. “Moya” , die uitmondde in een een nietsontzeggende improvisatie, kakafonie en geloodst werd naar de grenzen van de drone/noise/en feedbackgeraas. Band als publiek bereikte hier een extatisch hoogtepunt.
De muzikale werkstukken van Godspeed zijn adembenemend en zinderen na. Het leek op een ‘Brug der Zuchten’ , vóór, tijdens en na het optreden … De niet makkelijke tijden van de coronapandemie, de talrijke crisissen waarin we steeds vertoeven , de werkdruk , de spanningen, enz onderstrepen net de muzikale wereld van Godspeed, die op zoek gaat naar contrasten , gecombineerd met ons goed doortastend vermogen van positive vibes …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/nl/photos/category/4337-godspeed-you-black-emperor-26-09-2022.html
Organisatie: Botanique, Brussel
De Brugse hardrockers van BEUK slaan nog eens onverbiddelijk toe. Er komt van hen een nieuwe EP aan en daarvan kregen we al het snedige “Woord Voor Woord” als single op ons bord.
Bij “Woord Voor Woord” waren we blij dat BEUK eindelijk het ‘brave’ van zich afgeschud had. Dat blijkt hier opnieuw, met in de tekst onder meer een rolletje voor een ‘vochtige Vera’.
De nieuwe single heeft in de lyrics – in tegenstelling tot Vera - misschien iets minder ‘diepgang’, maar het is wel een knaller van een party-anthem en dat had BEUK nog niet in het repertoire.
Live wordt dit waarschijnlijk de track waarmee op het einde van de set een bisnummer wordt afgedwongen.
De lyric video is een compilatie van beelden van hun concert op Alcatraz Open Air eerder deze zomer.
https://www.youtube.com/watch?v=-_XIQHbeoiM
Sovjet War is een Leuvense postpunkband die al even aan een comeback bezig is. De bandnaam is dus niet ingegeven door de fratsen van Vladimir Poetin, eerder door één van zijn voorgangers. Sovjet War begon in 1979 als The Sovjets en hun grootste wapenfeiten in hun ‘eerste leven’ waren een concert als support van Red Zebra en enkele opmerkelijke en een leuke single (“It Became A Problem/Guns For Fun”). Hun comeback werd deels gedwarsboomd door corona, maar zopas stonden ze in het Depot in Leuven als support van the Stranglers.
Sinds enkele jaren werken ze aan een comeback en al dat harde werk wordt nu beloond met een vinylalbum (hun eerste!). Die heeft niet een A- of B-kant, meer één kant ‘new’ en de andere ‘old’.
De nieuwe is interessant, met een mix van postpunk (new wave) en punk. In de begindagen van de postpunk waren de grenzen van de genres niet zo duidelijk. Dat hoorden en horen we ook bij de Definitivos, de Kortrijkse band met een vergelijkbare levensloop.
De opnamekwaliteit van het gedeelte ‘new’ is niet altijd helemaal top, maar zo klonk deze band ook in zijn begindagen en dat geeft een zekere c harme aan de muziek. Het zijn allemaal toptracks: het dreigende van “The Killer”, het meezingbare refrein op “The Fall”, de tastbare doom en gloom op “Ruins”, het heerlijke Engelse accentje in “Deaf Death Story”, de punky (UK Subs)-vibe op “All Systems Go”, … Die laatste track stond reeds op een EP van 2018. Het mooiste geschenk aan de fans is misschien wel de 2021-versie van “The Nuthouse”, de track waarmee ze in 1983 op de verzamelaar ‘No Big Business 2’ stonden.
De geluidskwaliteit neemt een duik op de ‘old’-kant van ‘Psychopuppets’. Van drie songs krijgen we de demo-versie (“Full Control”, “State Police” en “Commercial Business”) en van vier andere krijgen we de live-versie (opgenomen in de Lido in Leuven in 1983). Van die live-opnames bestaat al een album dat in 2005 op CD werd uitgebracht. Leuk voor de oude fans en als document voor de geschiedenis, deze old-kant, maar voor de veel grotere groep van postpunkliefhebbers die Sovjet War nog moeten ontdekken, was het waarschijnlijk interessanter geweest om de originele opnames erbij te zetten. Dat kan natuurlijk nog op een volgende release.
Met ‘Psychopuppets’ claimt Sovjet War terecht zijn plaats in de Belgische new wave-geschiedenis en laat deze Leuvense band horen dat ze nog steeds alive and kicking zijn.
Op 25 november staat Sovjet War in de B52 in Eernegem, samen met de Definitivos en Dead High Wire.
‘Gaps in time’ is het debuutalbum van de Gentse band momoyo. De titel verwijst voor de band naar momenten die buiten de tijd vallen en die je helpen om vanop een afstand naar jezelf te kijken. Elk nummer gaat over een ogenblik waarop je door de snelheid van het leven breekt en tot volmaakte stilstand komt.
Over hun debuut-EP ‘momoyo’ waren wij in 2020 al zeer te spreken en dat is deze keer niet anders. In de lyrics lijkt het allemaal wat ernstiger dan in 2020. Het nieuwe album verkent de versplintering die gepaard gaat met ouder worden en gaat over de liefde, uiteraard, maar ook over ziekte, kunst, klimaat, bewijsdrang, teleurstelling en transformatie. In de droefnis snijdt dit album dieper en tegelijk is dit ook het meest dansbare dat momoyo tot dusver maakte.
Dat dansbare en de soms heel catchy refreintjes maken het verschil met de EP. Muzikaal gaat ‘Gaps In Time’ breder en dieper. Zijn gebleven: de broeierige, loungy triphop met vage referenties aan Portishead en Massive Attack en bij momenten moet ik denken aan de baanbrekende art-pop van die andere Gentse band, Thou. Mooie referenties zijn dat en momoyo zet die compromisloos in het hier en nu en voegt daar nog een paar dimensies aan toe: diepgang in de muziek en in de lyrics.
“Mouth”, “Bones” en “Hands” zijn de sterke singles van dit album, maar mijn favoriet is toch de ontwapenende openingstrack “Shut”.
Dat België te klein zou zijn voor momoyo stond in de sterren geschreven. De Britse tournee die ze volgende maand ondernemen voor ‘Gaps In Time’ is misschien nog maar het begin van een veel groter verhaal.
Heel wat fans keken reikhalzend uit naar ‘Opex’, het postume album van Arno. Opgenomen terwijl de man met de zeis al mee in de studio stond. Het is een mooi afscheid geworden, maar dan ‘schoon’ op zijn Arno’s, met af en toe een middelvinger, een paar vloeken en een knipoog naar alle vrouwelijk schoon dat langskomt.
“La Vérité” en “Take Me Back” zetten de toon op ‘Opex’. Arno’s zang is dun en fluisterachtig, prevelend, maar gezien de omstandigheden is dat uiteraard geen probleem. Op “Take Me Back” is de hunkering naar de liefde bijna tastbaar.
“I Can’t Dance” is als Tjens Couter-nummer een eresaluut naar Paul Decoutere, zijn eerste muzikale compagnon de route, die Arno al zat op te wachten in het hiernamaals. Mooi, maar ergens hadden we voor dit album een beetje gerekend op een reünie met Jean-Marie Aerts of Serge Feys. Zelfs met de eindhalte in zicht blijft Le Plus Beau stronteigenwijs zijn zin doen.
“Honnête” lijkt op het eerste zicht een banale, vulgaire ode aan een dame die vakkundig op Arno’s ‘trompet’ kon spelen, maar dan merk je in de lyrics zinnetjes als ‘j’ai vu mon destin, dans tes yeux’ en dan interpreteer je die hele song toch weer anders.
“La Paloma” had Arno al eens onder handen genomen als Charles et les Lulus, een album waar heel wat Arno-fans hun neus voor ophaalden. Voor die ondankbaarheid worden ze hier gestraft met een “Paloma Adieu” met ook nog eens Mireille Mathieu zelf erbij. Ondanks het grote respect voor beiden, zullen velen het met mij eens zijn dat objectief gezien dit de minste track is van het album. Het is een beetje alsof Arno moet gedacht ‘ik zal ze daar nog eens goed liggen hebben’. Een opgestoken middelvinger vanuit het graf.
‘Opex’ is een familie-album geworden, met een ode aan Arno’s grootvader (op “Mon Gran-Père”) en voorts nog de saxofoon van zijn broer en de programming van zijn zoon. Op “Boulettes” blijkt dat we met z’n allen Arno’s kl*ten kunnen kussen zolang we niet iedereen als onze gelijke behandelen. “One Night” (With You) kennen de meesten in de versie van Elvis. Arno zet deze klassieker volledig naar zijn hand, samen met gitarist Bruno Fevery die er een bombastische, ruige, rammelende retro-feel aan geeft.
Op “Court-Circuit Dans Mon Esprit” komt pianist Sofiane Pamart nog eens langs. Hij tilde Arno’s album ‘Vivre’ al naar een hoog niveau en hier doet hij dat nog eens over. De pianobegeleiding is sober en in de lyrics is Arno ontwapenend eerlijk: ‘maintenant je paie mes conneries du passé’.
Op “I’m Not Gonna Whistle” toont Arno Magritte-gewijs als afsluiter nog eens zijn talent op mondharmonica.
‘Opex’ is een mooi afscheid geworden. Adieu, godverdomme!
The Wolf Banes zijn al even bezig aan hun comeback. Het was wachten op een single die zich complexloos kan meten met de ‘oude’ hits. Die is er nu met “Neverday”, een vlotte en catchy rocktrack die het midden houdt tussen pakweg “Fire In The Woods” en “Miles Away From Here”. Met bovendien een refrein dat je meteen kan meebrullen.
Met de stem van Wimmeke Punk is deze single meteen herkenbaar als The Wolf Banes. De lyrics gaan ook ergens over en muzikaal zit alles snor. Het is niet grensverleggend nieuw, maar dat verwachten we ook niet van The Wolf Banes. Degelijke en herkenbare rock, meer moet dat soms niet zijn.
De leuke clip werd opgenomen op de Fonnefeesten in Lokeren.
https://www.youtube.com/watch?v=C14LdouTVes
De Nederlandse rockband Nighthawker wist ons eerder te overtuigen met hun eerste EP’s en vooral met het album ‘From Wither To Bloom’, dat nog regelmatig rondjes draait op de platenspeler. Hun nieuwe single laat het beste verhopen voor hun aanstaande EP.
“Soon” heeft alles wat we eerder al leuk vonden aan Nighthawker: de verfrissende wisselende man/vrouw-zang en heerlijke brokken klassieke rock met tal van referenties naar allerlei parels uit de rockgeschiedenis. Degelijke songwriting en netjes ingespeeld en opgenomen.
Laat die EP maar komen.
https://www.youtube.com/watch?v=m6RDvFF2288
Nederlands 
Français 
