Millionaire ≠ Millionaire
 
Broken Glass Heroes, dEUS, Disko Drunkards, Eagles of Death Metal, Evil Superstars, Horns, The Hickey Underworld, … het lijstje met topbands waar Tim Vanhamel deel van uitmaakt(e), is schier eindeloos. Toch kennen we hem best als frontman van Millionaire, de Limburgse rockband die begin jaren 2000 furore maakte in De Afrekening en op menig festivalwei. Na een pauze van 12 jaar werden we de voorbije periode tweemaal getrakteerd op nieuw werk, benieuwd dus wat dit optreden in de Gentse Handelsbeurs brengt.  

Als opwarmer krijgen we eerst Mattias De Craene voorgeschoteld. Naast Rumble Jungle Orchestra, MDCIII en Nordmann brengt de neef van Wim De Craene ook solomuziek uit. Na de EP ‘MATTIASDECRAENE’ vorig jaar, komt eind deze maand zijn eerste album ‘Patterns For (A) Film’ uit. De experimentele, minimalistische jazz, met af en toe streepje sax, komt niet alleen op cd maar ook live tot zijn recht, mede dankzij de mooi verzorgde lichtshow van Rien Coorevits. Na het concert brengt Mattias nog een leuke anekdote: blijkbaar moest Tim Vanhamel kiezen tussen hem of een goochelaar als voorprogramma, hij is dus maar al te blij dat hij het podium op mocht!  

Na dit spannende voorspel verwachten we een spetterende climax. Naast Vanhamel herkennen we ook bassist Bas Remans, gitarist Sjoerd Bruil en drummer Damien Vanderhasselt. “I'm Not Who You Think You Are” zet meteen de toon voor de rest van het concert. De single uit de comeback-plaat ‘Sciencing’ wordt erg gesmaakt, alsook de “Strange Days” en “Love Has Eyes”, nummers uit de allernieuwste ‘APPLZ ≠ APPLZ’. Appelen en peren vallen niet te vergelijken, dat geldt ook voor oude vs. nieuwe nummers van Millionaire. De herkenbare ruwe en tegelijk sexy sound is steeds aanwezig, al zijn de nieuwe songs toch net dat tikkeltje braver.
‘Streetlife Cherry’ luidt een trio ‘Paradisiac’-hits in en toont aan waarom de band gerust de ‘Queens of The Stone Age van Zonhoven’ genoemd mag worden. Na deze vette riff kondigt Tim aan de hand van een gebarenrebus de volgende klassieker aan: “We Don’t Live There Anymore”. Watchoutforthegiants-frontman Bicky kan als eerste raden over welk lied het gaat, en verliefde blikken worden uitgewisseld. Ik ben stiekem jaloers, maar geniet des te meer “Wake Up The Children” nadien.
Het langgerekte hoogtepunt van de show start met de single “Can’t Stop The Noise”, gevolgd door de twee monsterhits van weleer: “I’m On A High” en “Champagne”. De doorzichtige gitaar van Sjoerd Bruil schittert door licht en lucht en een voorzichtige mosh pit bewijst dat het publiek zin heeft in snoeihard lawaai. Dat hebben de heren goed begrepen, want na het uitgesponnen “Little Blue Boy” (waarbij ook Mattias De Craene meespeelt) sluiten ze af met “A Face That Doesn’t Fit”, misschien wel het hevigste nummer dat ze ooit schreven.

Millionaire overtuigt zonder te overdrijven. Deze knappe mix van oud en nieuw materiaal toont aan dat de band gegroeid is. Het is zinloos om de oude en de nieuwe Millionaire te vergelijken, beide versies brengen supermuziek uit, en dergelijk vakmanschap komt live uitstekend tot zijn recht.
Tim kondigt nog aan dat dit het voorlopig laatste optreden in België was en dat er nu opnieuw een pauze volgt. “Hoe lang, dat weet ik nog niet. Dat kan een korte pauze zijn, maar ook een lange. Of een medium pauze”. Wacht maar niet te lang, Tim!

Organisatie: Democrazy ism Handelsbeurs, Gent

HeavyLake Metal Festival 2021 - Variatie en Energiebommetjes!
HeavyLake Metal Festival 2021
Festivalhal Overmere Donk
Overmere (Berlare)
2021-11-06
Erik Vandamme

De omgeving van Overmere Donk is doorgaans een perfecte omgeving voor lange wandelingen langs de waterkant, om dan eens te vertoeven in één van de restaurants gespecialiseerd in visgerechten. Een rustige omgeving dus, die dit weekend ruw werd verstoord  door hevige gitaarriedels , knallende drum salvo's en bulderende vocalen.
Voor het eerst ging er een metal festival door in de Festivalhal van Overmere Donk onder HeavyLake Metal Festival.
Organisatorisch zat alles perfect in elkaar, de affiche oogde gevarieerd met bands als FireForce, Cult of Scarecrow, Exoto, Reject the sickness, Iron Mask en Objector. Een Belgische affiche dus van getalenteerde bands in ons kleine landje. De publiek opkomst was wellicht mager, maar dat kon de pret niet drukken. Twaalf uur lang, genoten wij met volle teugen.
Hopelijk komt hier een vervolg op, want dit festival is alvast een fijne toevoeging aan het aanbod van indoor metal festivals, een aanrader voor de doorsnee metal liefhebber die houdt van variatie én… energiebommetjes.

Een festival openen is nooit een gemakkelijke opgave. Devonport Band (***1/2) is een uit Lede afkomstige rock formatie die grunge, garagerock en typische hardrock van de jaren '90 combineert. Het zorgt voor een episch stroom aan energieke bommetjes. Trekpleister zijn de heldere vocals, de lekkere riffs en de drums die zorgen voor adrenalinestoten.
De band speelde voor een handvol fans, maar speelde alsof ze voor een volle zaal stonden. Met dit soort enthousiasme zien we veel potentieel in de band, die overtuigde met hun toegankelijke garage-grunge en hardrock.

Worlds Beyond (****) tapt van een heel andere vaatje. Deze symfonische metal band heeft een paar gitaristen die sterk voor de dag kwamen. Ze hadden ook een klassiek geschoolde zangeres die met haar indringende stem nogal wat aankon. Een spooky, sprookjesachtige wereld opent zich; het materiaal heeft een hypnotiserende inwerking. In het begin van de set leek alles nogal statisch en stroef te verlopen, maar gaandeweg - mede door de enthousiaste respons van het publiek - werden de registers meer open getrokken. Worlds Beyond kon op die manier overtuigen.

If I May (*****) bracht onlangs nog een knappe schijf uit 'As Above//So Below’, hun tweede sinds de start in 2016; het laat een iets donkerder kantje horen van de uit Herzele afkomstige Post hardcore/metalcore formatie.
De band bestaat uit muzikanten die hemelse riffs uit hun instrumenten toveren. De zanger/frontman trekt de aandacht met z’n diverse vocals, van zalvend naar verschroeiend hard uithalen, en zorgt voor dat ietsje meer in de totaalsound. De band had het niet gemakkelijk om een statisch publiek voor zich te winnen, in normale omstandigheden zou door de energiebommen een moshpitje moeten ontstaan, maar ze lieten het niet aan hun hart komen; ze duwden het gaspedaal zelfs dieper in waardoor we compleet murw geslagen werden. De afwisseling in donkere intensiteit en lichtvoetigheid was een extra pluspunt. If I May werd één van de ontdekkingen.

Objector (*****) steekt duidelijk uit binnen de trashmetal  in z’n muzikanten en het zangtalent. Bij elk optreden blazen ze ons compleet omver. Ze drukken hun stempel op het genre en moeten niet onderdoen op de groten als Kreator of Evil Invaders. Bovendien is frontman Bock niet alleen een begenadigd gitarist, maar ook een klasse entertainer die zijn publiek voortdurend aanport te bewegen. Een kleine groep gaat over tot een moshpit en gaat gewillig in op zijn oproep. De band blijft ondanks de wat flauwe respons, toch dat gaspedaal verder indrukken, en dat zorgt ervoor dat de band ons ook nu weer sterk weet te overtuigen. Sjiek.

‘Rauwe, griezelige waanzin' schreven we over Exoto (****) . Net als de gruwelijke beelden op de achtergrond, met demonische wezens die mensenvlees eten, enz, gaat Exoto muzikaal bijzonder intens tewerk. Hard, ruw en meedogenloos, zonder opkijken drijft de band, vocaal als instrumentaal, het tempo op tot immense hoogte. Huiverend en angstaanjagend. Een strakke lijn weliswaar, maar wie zich - zoals wij - gewillig laat meedrijven in die fantasieprikkelende rauwheid, voelt de vuurtongen van de hel.
Exoto verstaat die kunst om z’n publiek te confronteren met zijn meest innerlijke demonen … met geen kans op terugkeer naar de realiteit. Zelfs in de meer ingetogen songs, is die dreiging nog steeds zo verbluffend, van pure angst en vertwijfeling.

Plots stond de zaal, voor het eerst op de dag, goed gevuld tot aan de PA voor Cult of Scarecrow (*****) . Niet zo verwonderlijk, de band bestaat uit muzikanten die al heel wat hebben uitgevoerd in succesvolle projecten in de jaren '90 als Dead Serious, in de regio Zele en omstreken, toen een grote naam binnen de speed/thrash.
Cult of Scarecrow dompelt je onder in een doomachtig sfeertje binnen het genre. De recente release 'Tales of the Sacrosanct Man' toont zijn veelzijdigheid. Live voegt de band er tonnen spelplezier aan toe, de kwinkslagen vliegen in het rond, waardoor een doom/thrash/heavy metal feest ontstaat. Het publiek reageert laaiend enthousiast. In het genre duidelijk energiek en open-minded in variatie.. Sterk.

Iron Mask (****) is een powermetal formatie die al actief is sinds 2002, en opgericht is door top gitarist Dushan Petrossi, ook bekend van de band Magic Kingdom. Iron Mask bracht al een hele rits platen uit, en nu verscheen 'Master of Masters'. De fantasieprikkelende powermetal van Iron Mask gaat erin als zoetekoek, ook al worden er epische clichés boven gehaald om het publiek te paaien; het publiek ondergaat letterlijk Iron Mask. Het spelplezier druipt er van af. Headbangen was hier de boodschap.

Met een nieuwe plaat  'While our world Dissolves' en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness (*****) tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. Hun gretigheid kwam ook hier op HeavyLake Metal Festival naar boven. Conceptueel gaan de teksten over jongeren die in moeilijkheden verkeren. Zanger/frontman Guy werkt namelijk als opvoeder in de Bijzondere Jeugdzorg. De vertwijfeling, die als een mokerslag in je gezicht terecht komt, voel je ook als een muur op jou afkomen tijdens een live optreden. De bijzonder intense manier waarop de band, vocaal en instrumentaal tekeer gaat , is zodanig confronterend dat je zelf tot een punt van waanzin wordt gedreven. Dat is de grote sterkte van deze band op plaat, maar ook live. Hun donkere mokerslagen zijn krachtig, een tsunami aan duistere gedachten. Compleet murw geslagen zijn we, en blijven we verweesd achter na zo’n set.

De onderwerpen van FireForce (****) zijn nu niet direct feestelijk om een festival af te sluiten, want het gaat over alles wat oorlogen aangaat. We zagen de band al diverse keren, en telkens werden we aangenaam verrast.
Momenteel is ieders inbreng binnen FireFoce van even groot belang, de snijdende gitaarriffs en de knallende mokerslagen op drums brengen een aardverschuiving teweeg. De adrenaline loeit door de boxen. De instrumentatie is intens sterk. De muzikale trillingen dreunen na door de riffs en de helse drumsalvo's.
Het meest opmerkelijke echter binnen FireForce anno 2021 is de vocale inbreng die enorm emotioneel beladen is en vaak rauwer klinkt dan ooit, perfect passend binnen het concept. 'FireForce blijft zijn roots trouw, maar kijkt ook vooruit. Ze tekenen zondermeer voor een fijne (metal) concertbeleving (die we eerlijkheidshalve toch nog liever live hadden meegemaakt , pint in de hand en headbangend) ' schreven we nog over de live streaming eerder dit jaar.
Oog in oog met een echt publiek, kenmerkt zich een verschroeiende aanpak, powermetal, knallend, op z’n best.
HeavyLake Metal Festival kon zich geen betere afsluitende act voorstellen.

Neem gerust een kijkje naar de pics  (bevriende website Musika @Andy Maelstaf
https://www.musika.be/2021/11/10/heavy-lake-metal-festival-6-november-2021/

Organisatie: HeavyLake Metal Festival

Zingem Beeft 2021 - Een mooie dwarsdoorsnede van de beste Belgische metal
Zingem Beeft 2021
De Griffel
Kruisem
2021-11-06
Filip Van der Linden

Zingem Beeft is na vier edities gegroeid van een metalavond naar een metalfestival. Met nog steeds oog voor lokaal talent en met steeds meer en ‘grotere’ bands op de affiche en elke keer meer bezoekers. En ze hebben bovendien de ambitie om nog zeker een paar jaar die groei aan te houden. Dit jaar stonden voor het eerst zes bands op het podium van De Griffel in Ouwegem/Kruisem.

Op de affiche van de afgelaste editie van vorig jaar stond An Evening With Knives als eerste niet-Belgische band voor Zingem Beeft, maar die band moest alsnog verstek geven voor de eerste post-lockdown-editie. De Nederlanders werden vervangen door twee bands en dat was geen slechte zet. Zes van de betere Belgische bands voor een nog steeds correcte ticketprijs: niet moeilijk dat de organisatie het bordje met ‘Uitverkocht’ aan de ingang mocht ophangen.

De Gentse band Our Common Sense mocht de spits afbijten in De Griffel in Ouwegem met hun cocktail van postmetal met stoner, sludge en doom. Het vijftal bracht in 2018 de EP ‘Mankind’s Worst To Know’ uit en het debuutalbum volgt binnenkort bij WormHoleDeath. Dat zal bestaan uit de nummers van de EP, aangevuld met evenveel nieuwe tracks. Dat was ook ongeveer de setlist in Ouwegem: overwegend nieuw materiaal en een paar oudere tracks. Voor heel wat mensen in het publiek was dit een eerste kennismaking met Our Common Sense, maar dit smaakte zeker naar meer.

Temptations For The Weak werd aangekondigd als circlepit-materiaal en zanger Djoni nodigde het publiek al meteen uit om de stevigheid van de nadarafsluiting aan het podium even uit te testen. Het publiek reageerde enthousiast op de metalcore van deze Antwerpse band, maar over de nadarhekkens moest niemand zich zorgen maken. Temptations For The Weak bracht een helse set met slecht één ouder nummer, een raak gekozen cover van Gojira en veel nieuwe tracks van hun binnenkort uit te komen album ‘Fallen From The Stars’. Afgaand op de reacties in het publiek worden die nieuwe nummers best gewaardeerd, want in de eerste rijen voor het podium gingen de vuisten massaal de lucht in.

Splendidula is intussen al een household name in de wereld van doom, sludge, postmetal en stoner. Deze band krijgt al langer dan vandaag internationale erkenning voor zijn albums, al vertaalt zich dat niet meteen in concerten in het buitenland. Dat wordt dan wel de volgende stap voor deze band. Hun jongste album ‘Somnus’ werd opnieuw enthousiast onthaald in binnen- en buitenland en dat album kreeg het publiek in De Griffel integraal en in de juiste volgorde te horen. De podium-act van Splendidula is eerder statisch en dat vangen ze goed op met videos die voor elk nummer een beetje anders zijn. Splendidula bracht een sterk concert met gelaagde en intrigerende tracks.

De Waalse metalcoreband Komah was een beetje een verrassing op de affiche van Zingem Beeft. Deze band heeft een mooi curriculum opgebouwd, maar je kan moeilijk zeggen dat ze nog grote sprongen vooruit gaan maken. We wachten bv. al zes jaar op de opvolger van ‘Flashing Nightmare’ en in Ouwegem stond er nog steeds geen enkele nieuwe track op de setlist. Maar terugvallend op jaren ervaring en met een flinke portie doorzettingsvermogen kon de bende van Leny het publiek wel begeesteren. Er was zelfs een heuse moshpit voor het podium.

Fire Down Below is eerder stoner dan metal maar de brede programmatie van Zingem Beeft is eerder een voor- dan een nadeel. Nog maar een week eerder mocht deze Gentse band de Vulture-stage van de eerste Gentse editie van het Desertfest afsluiten. De fans kijken uit naar de opvolger van ‘Hymn Of The Cosmic Man’ uit 2018 maar daarvan was er in de set nog geen spoor te bekennen. Fire Down Below brengt soms lang uitgesponnen tracks met lange instrumentale stukken, die soms wat aan spacerock doen denken, maar er gebeurt altijd wel wat op het podium. Is het niet zanger-gitarist Jeroen die net niet het publiek induikt, dan wordt er wel een extra drum aangesleept. Het is mooi dat Fire Down Below nu op het podium van Zingem Beeft staat, want straks wordt deze band daar misschien te ‘groot’ voor.

Thurisaz staat voor een donkere mix van death metal met atmosferische blackmetal. Hun vijf studio-albums zijn top, maar live brengen ze hun tracks nog intenser. In Ouwegem vulden ze hun set met vier tracks uit hun jongste album ‘Re-Incentive’. Die vulden ze aan met ouder werk uit o.m. ‘The Pulse Of Mourning’ (2015) en ‘The Cimmerian Years’ (2011). Het publiek was intussen al goed uitgedund, maar voor de blijvers was dit zeker het hoogtepunt van de avond. Een knappe afsluiter.

Alweer een geslaagde editie van Zingem Beeft. We zijn nu al benieuwd naar de affiche van volgend jaar.

Organisatie: Agera Events vzw

Fatoumata Diawara - Multitalent + wereldburger + activiste = topperformer

Fatoumata Diawara is een Malinese zangeres die op een schijnbaar achteloze manier haar publiek kan innemen. Het multitalent - ze is ook actrice en een uitstekend gitariste - brengt op speelse wijze haar nummers die overstromen van moderne, dansbare Afrikaanse ritmes.
De wereldburger - ze werd geboren in Ivoorkust en woonde een tijdlang in Frankrijk - brengt daarbij ook een belangrijke boodschap rond gelijkheid en gelijkwaardigheid. De geëngageerde activiste is extreem trots op haar roots en deelt deze passie maar al te graag met de uitverkochte zaal.

De Ancienne Belgique wordt getrakteerd op nummers uit allebei haar albums, het bloedmooie ‘Fatou’ uit 2011 en het ietwat recentere ‘Fenfo’ uit 2018. Door het opzwepende karakter van de wereldmuziek en de feilloze overgangen van het ene nummer naar het andere, is het soms moeilijk om door te hebben welk lied nu plots te berde wordt gebracht. We herkennen “Kanou Dan Yen”, “Bonya”, en het de oorwurm “Sowa”, maar vooral bij Nina Simone’s “Sinnerman” gaat het publiek uit de bol, swingen de heupjes los en klappen alle handjes moeiteloos op elkaar.
Fatoumata kwam al eens naar de AB in 2014 en weet perfect hoe ze het Belgische publiek moet bespelen. Enkele woordjes in het Frans en het Engels en iedereen is mee in het verhaal.
Er komen ook steeds meer muzikanten het podium op waardoor we op den duur kunnen spreken van een waar volksfeest. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk en ons geluk kan niet op.
Deze performance is een plezier voor het oog én voor het oor, want we mogen ook de uitstekende gitaarsolo’s niet vergeten.
De funky encore “Anisou” legt nog eens een vette baslijn bovenop de heerlijk zomerse akoestische klanken. Wij knikken instemmend en zijn maar wat blij dat we deel mogen nemen aan dit unieke groepsmoment.

Schrijven dat we in hogere sferen kwamen is misschien ietwat overdreven, maar deze ervaring kwam toch dicht in de buurt. Bedankt, Fatou, dit moeten we nog eens doen! Op 12 maart 2022 in de Roma, Antwerpen.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel