Met “Never Leave My Heart” laat Marble Sounds wat meer horen van de muzikale richting die het nieuwe, vijfde album uitgaat. Vanuit een meeslepende piano en Pieter Van Dessels fluwelen stem ontvouwt de song zich tot een sublieme popparel.
Opnieuw heel weinig gitaar te horen dus op deze nieuwe single. Wel een heel breekbare, intieme sound, alsof Pieter net naast je zit te zingen/fluisteren. En de mood is heel uplifting. Heel anders dan het overaanbod aan tranerige melancholie horen we hier iemand die de liefde lijkt te omarmen en ook dat kan al eens deugd doen en fijne muziek opleveren.
Prima single, net als voorganger “Quiet”. Van het album verwachten wij nu minstens hetzelfde.
https://www.youtube.com/watch?v=wJjtdKBDLbY&t=1s
Rex Rebel is het nieuwe muzikale project van transman Sam Bettens, vroeger de stem van K’s Choice. Het trans-gegeven is belangrijk genoeg om al meteen te vermelden, want in de lyrics van debuutalbum ‘Run’ en het daarvan afgeleide ‘Live At The AB’ is dat veruit het belangrijkste onderwerp.
Het lijkt wat vroeg om zo kort na de release van ‘Run’ en met nauwelijks concerten (corona !) op de teller al met een live-album te willen komen, maar dat maakt vast deel uit van het statement dat moet gemaakt worden dat dit echt het nieuwe project is van Bettens en dat K’s Choice misschien wel voorgoed in de ijskast zit.
Nochtans zaten alle leden van het trio Rex Rebel ook in K’s Choice en dat is zowel de sterkte als de zwakte van dit nieuwe muzikale project. Als je enkel de muziek beschouwt, lijkt het alsof men in de klassieke rockbandopstelling enkel de gitaar ingewisseld heeft door synths. De songopbouw, de melodie en de arrangementen ruiken nog hard naar die bij een rockband en missen de elementen van de synthpop-traditie, hoewel daar best wel nog ideeën voor het rapen liggen.
Op «‘Live At The AB’ klinkt die vaststelling nog wat harder door dan op debuutalbum ‘Run’, waar productioneel en in de arrangementen het rock-dna nog wat verdoezeld kon worden. Maar dat zegt niets over de kwaliteit.
Als je de tracks van ‘Live At The AB’, en dus ook die van ‘Run’ op de weegschaal legt, duidt de wijzer telkens ‘degelijk’ aan en een paar keer ‘fantastisch’ (op “Big Shot“).
In de lyrics geeft Sam Bettens ons een eerlijke en van overdreven pathos ontdane inkijk in zijn leven en gevoelens bij zijn transitie. Dat is mooi en moedig. Ook Sam’s stem is in transitie, maar in deze live-registratie wel nog duidelijk herkenbaar voor de fans van zijn oudere werk.
De keuze op ‘Live At The AB’ om de set af te sluiten met de cover van “Freedom“ van George Michael ligt voor de hand. Hoewel het geen albumtrack is op ‘Run’, heeft Rex Rebel deze cover immers reeds uitgebracht als single. De live-versie rammelt wat harder dan de single-versie. Het tempo van de zanglijn bleef onveranderd ten opzichte van het origineel, maar aan de muziek en melodie werd wel wat gesleuteld. Dichter bij het origineel van “Freedom“ blijven hadden we misschien meer gewaardeerd.
Dat er live geen K’s Choice-track werd gespeeld, heeft waarschijnlijk ook te maken met het willen benadrukken van Rex Rebel als nieuw en onomkeerbaar begin. Dat is zeker een te verdedigen keuze. Er blijft nog tijd genoeg om daar naar terug te grijpen.
Twee zomers geleden las Wim Guillemyn (The Other Intern) het berichtje van Mika Goedrijk (This Morn’ Omina, Nebula-H, Pow(d)er Pussy) dat hij een creatieve, gemotiveerde bassist zocht voor Sygo Cries. Wim had de groep nog onlangs gezien toen ze voorprogrammma waren van Your Life On Hold. Hij wist wat hij muzikaal kon verwachten en wilde vooral meebouwen aan songs en meldde zich zonder verwachtingen aan. Na wat gechat, spraken ze af. Het klikte meteen. Een idee of een stukje melodie mondde elke keer uit tot een song. Inhoudelijk was het ook een match.
De volgende zomer (2021) kwam Olivier Moulin (The Mars Model) erbij voor live keys en synths. Kort erna kwam de vraag van een jonge hond genaamd Brooklyn Machet om gitaar te mogen spelen bij de band. Na een paar sessies vonden ze dat de andere invalshoek van Brooklyn een meerwaarde bracht en werd hij een vast lid. Een goed jaar later is er dit eerste mini-album op 12” clear blue vinyl.
Voor de productie van ‘Talking About Walls’ vroegen ze Jon Wolf (Your Life On Hold, Mildreda, Diskonnekted, Der Klinke, Dive). Het mini-album omvat vier songs met een mix van verschillende invloeden. De echoes van de Belgische coldwave-en postpunkscene zijn onmiskenbaar aanwezig.
Op de A-kant staan twee songs die zowel catchy als stevig klinken. “Spiders (in our head)” heeft een onderhuidse dreiging en wisselt inventieve baslijnen met de klassieke ijle riffs van het genre. De tempowisseling bij elk refrein is bijzonder catchy. Van “End of the Century” konden we hier reeds de demo-versie bespreken. Het was de eerste song die Wim en Mika samen schreven. Waren we over de demo reeds lovend, dan is de afgewerkte versie nog sterker geworden, met opnieuw heel inventieve versnellingen en pauzes in het tempo. De dreiging is hier iets minder dan op de openingstrack, maar het gevoel van onbehagen is wel tastbaar. Live wordt deze A-kant een bommetje.
Op de B-kant vinden we een herwerking van “Ship of Friends”, een track van de ‘vorige’ versie van Sygo Cries, die op het album ‘Split’ (2016) stond. Hier krijgen de synths een hoofdrol en dat levert een bijzonder dansbare track op die flirt met EBM en EDM. Het mini-album eindigt met de duistere elektro-ballad “The Parting Glass” die mooi in laagjes opbouwt.
‘Talking About Walls’ is een prachtig mini-album. Het enige dat we kunnen opmerken is dat er ‘maar’ vier songs op staan, terwijl we al uitkijken naar een volledig album.
Stikstof - Een intense doortocht van een Brusselse hiphop wervelstorm, alles kapot!
In de beslissingen van het Overlegcomité moet o.m. de evenementsector opnieuw schakelen, waardoor staande concerten voorlopig onhold worden geplaatst. We blijven in deze fase ferm geconfronteerd met dat taaie virus . Stikstof bracht net voor die definitieve beslissing een Brussels hiphop wervelstorm, een feestelijke avond , nog even proevend van de vrijheid. Kregen we dus nog even ‘adem’ruimte …
DJ Unregular (***1/2) mocht de boel wat opwarmen. Er stond nog niet veel publiek en voor de meesten was het een aangenaam moment om een pint te halen aan de toog en lekker te keuvelen, iedereen genoot van de aanstekelijke hip hop.
De tweede act RonnyHuana (****) is een ‘coming up’ hip hop fenomeen, aan het doorbreken naar een ruim publiek, dankzij enkele knappe releases. Een donker kantje is verbonden met de hardheid uit de straat, de humor is niet veraf . RonnyHuana had het in het begin nog even moeilijk om het publiek mee te krijgen, maar door z’n charisma en het klasse entertainment vormde dit geen probleem. Klaar voor de doorbraak dus!
Stikstof (*****) is uit het goede hout gesneden. Het trio bestaat op zich uit klasse muzikanten, die er live tegenaan gaan! Stikstof schakelde een versnelling hoger om iedereen aan z’n kant te krijgen.
De laatste omstandigheden omtrent de beperkingen (CST ticket, mondmasker en een laatste keer rechtstaand) zorgden ervoor dat het publiek eerst rustiger was, leek het.
In het begin dus namen velen een afwachtende houding aan. Maar Stikstof zijn hongerige wolven die hun prooi verslinden en dus live gretig klinken . Ze zoeken hun publiek op, doen al gauw enkele 'wall of deaths', en doen een pogo/moshpit feestje ontstaan.
Het publiek mag het podium op, tot groot jolijt van de menigte dus, waarna die gingen crowdsurfen tot voorbij de PA. Naarmate de set vorderde, stond dan ook niemand meer stil.
Bijna twee uur lang ging Stikstof op dit elan door, zonder adempauze. De Casino werd herschapen in dansende hiphopfans die nog eens goed uit de bol gingen. “Alles kapot” is niet alleen een energieke top song, het werkt even aanstekelijk, energiek op het publiek …
Alles gewoon kapot spelen, na een ietwat moeizame start. Hiphop op z’n best, muziek en zijn teksten, die emoties losweken.
Iedereen genoot van deze intocht; een laatste doortocht btw van deze Brusselse hiphop wervelstorm met een uitzinnig publiek, at last …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/stikstof-26-11-2021.html
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Balthazar - Belgische klasse op internationaal niveau
Balthazar - Eén van de drie wijzen die mirre bracht aan het kindeke Jezus … En hier op muzikaal gebied is Balthazar één van de beste Belgische muziekgroepen op dit moment. Dit bewezen ze in de Lotto Arena met hun éerste concert van een tweeluik dat hun Europese tournee ter promotie van hun nieuwe plaat ‘Sand’ afsloot.
Voor we naar Antwerpen trokken hadden we al even de buitenlandse pers geraadpleegd en die waren bijzonder positief. We hoopten dan ook op iets moois.
In het voorprogramma kregen we Sylvie Kreusch, nu de ex van Balthazar-kopman Maarten Devoldere. Na haar avontuur met Maarten en het zijproject Warhaus, is ze solo gegaan en heeft ze net de soloplaat ‘Monbray’ uit. Ze trad op in een opvallend wit kostuum waar haar jas toch wel wat te groot was. Maar dit bleek helemaal bijzaak, want haar halfuurtje op het podium was er eentje om van te snoepen. Klare, heldere songs met regelmatig passende schrille screams ertussen; veel percussie en synthesizer aangevuld met slangenachtige dansmoves over het ganse podium van Kreusch zelve, maakten er een zeer aangenaam kijk- en luisterspel van. Hier is een nieuwe Fever Ray opgestaan , The Knife achterna. En dat weet je het muzikaal wel … Imponerend! Deze dame heeft héél wat in haar mars. Wat een songs. We duimen verder voor haar.
Playlist Sylvie Kreusch : Walk Walk, Seedy tricks, Haunting melody, All of me, Just a touch away, Please to Devon, Let it all burn
Een kwartier later dan aangekondigd kwamen de vijf heren van Balthazar de bühne op in een wat typisch lichtjes arrogante stijl. De twee directeurs van de groep, Maarten en Jinte, waren in stijlvol pak , in tegenstelling tot drummer Michael Balcaen , die op zijn kousen achter het summiere drumstel kroop.
Maar al vanaf de eerste minuten merkte je dat ze een zeer geroutineerde, opper-professionele groep zijn die niets aan het toeval overlieten. Ook hun zeer mooie bedachte lichtshow was hier een bewijs van. Ze timmeren dan ook al gestaag vijftien jaar aan hun muziekcarrière. En dat was dus te merken.
Meestal zet ofwel Maarten of Jinte op klaaglijke wijze het nummer in , maar dan volgt al héél vlug , en dat maakt Balthazar zo uniek , de samenzang . Op zowat alle nummers zingen alle bandleden mee en niet zomaar op de achtergrond. De schuiftrompet van Tijs Delbeke draagt bij tot het geheel . Sjeik en compact.
Dit resulteert in een unieke Balthazar-sound die door de bijna volledig uitverkochte Lotto Arena bijzonder werd gesmaakt. De nieuwe en oudere nummers zijn perfect over de set verspreid en lopen soms naadloos in mekaar over. Een zeer aangenaam luisterstuk dus.
De groep zijn geen echte publiekmenners en vragen ook niet constant om mee te zingen of mee te klappen, maar lokken dit spontaan uit met hun uniek funky speelstijl en zang.
Naar het einde toe stak iedereen dan ook enthousiast zijn drank omhoog bij de woorden “Rise your glass” van het nummer “Blood like wine”. En bij de nummers “Fever” en afsluiter “Losers” hadden ze het publiek volledig op hun hand en werd er dus duchtig meegezongen en geklapt. Wat een apotheose.
Daarvoor kregen ze dan ook , na ruim anderhalf uur, terecht minutenlang een staande ovatie. We hopen dat ze deze richting blijven uitgaan en bij hun volgende doortocht in ons landje zullen we zeker opnieuw op de afspraak zijn!
Playlist Balthazar : Hourglass, Grapefruit, Do not claim them anymore, Sinking ship, the boatman, Moment, On a roll, I’ll stay here, You won’t come around, Blood like wine, linger on, I want you(ode aan Sylvie ), Fifteen floors, Fever, Entertainment … Bunker, Losers
Organisatie: Live Nation
In het kleine maar gezellige zaaltje van Villa Bota aan het Brugse Astridpark, ontvouwde afgelopen donderdagavond zich een fijn en gezellig tafereel met J. E. Sunde. De Amerikaanse singer-songwriter, voluit John Edward, brengt vanuit Wisconsin, prachtige americana/folkpareltjes uit. Die pareltjes kregen we te horen in een intieme gezellige sfeer waar Sunde ook graag met ons in gesprek ging.
Ondanks dat het op plaat, tot dusver twee, zeer rijk klinkt qua arrangementen, was het live zeer sober. Slechts uitgerust met een gitaar en microfoon, slaagde hij er al zittend in om het publiek te beroeren. Als binnenkomer was er “Fire of the Mountain” die de verhouding tot een god en de nietigheid al meteen beklemtoonde. Zijn stem was met de typische vibrato meteen herkenbaar en al duidelijk voldoende opgewarmd.
Vervolgens deed zijn vocale behendigheid in “Clover” soms denken aan The Tallest Man on Earth of Passenger. In datzelfde nummer schudde hij zijn eerste sterke gitaarsolo van de avond losjes uit zijn mouw. Als ijsbreker had hij het in zijn eerste bindtekst over de mooie Brugse binnenstad waar hij handig zijn eigen woonplaats aan breidde. Hoewel Wisconsin muzikaal weinig bekend is, toonde hij aan met het rake “Love Gone to Seed” hoe de afkomst voor een muzikant van weinig belang is. Sufjan Steven-gewijs beeld hij zich vervolgens een leven in Los Angeles met “Sunset Strip”.
Het unieke aan concerten van zo’n kleine omvang, is dat de artiest graag de tijd neemt om het over zijn muziek te hebben. Bij J.E. Sunde was het niet anders. Als een folktroubadour gaf hij geregeld inkijk in hoe zijn nummers zijn ontstaan of door wat ze zijn geïnspireerd. Op haast filosofische wijze haalde hij op zeer gevatte wijze zijn kunstwerkjes uiteen. Soms leek hij het spoor kwijt te zijn van wat hij precies wou zeggen, maar het publiek was telkens mee. Bijvoorbeeld ging het in "Prism" chronologisch snobisme oftewel waarom we op sommige vlakken niet verder staan. Dat iedereen een eigen pad volgt met zijn ups en downs maar ook met blinde bochten was enig mooi gebracht in "Blind Curve". “We Live Each Other’s Dreams” behandelde het feit dat je bij anderen opkijkt naar dingen die jij niet hebt.
Toch was het concert ook luchtig en licht komisch. "Easy kid" ging over een vervelende ontmoeting op een moment dat Sunde daar niet echt zin in had. Zijn beginnende kennis van het Frans was de aanleiding voor "Alice". Als de Amerikaan over liefde zong, dan was dat alles behalve platte pastiche. Zo bracht hij veel nummers uit zijn laatste langspeler ‘9 Songs about Love’ zoals onder andere “Love Gone to Seed”, “I Love you, You’re my Friend” en “Your Love Leaves a Mark on Me”. Ontroerend mooi was het hoogtepunt “I Don’t Care to Dance”.
De gelukkigen die aanwezig waren, kregen met afsluiter "Creature feeling", die hij rechtop en zonder micro zong, een zoveelste extraatje.
Op een natte koude novemberdag slaagde J.E. Sunde met zijn benaderbaarheid en vrijgevigheid iedereen met een gelukzalig gevoel naar huis te sturen.
Setlist
Fire of the Mountain - Clover - Love Gone to Seed - Sunset Strip - I Love You, You’re My Friend - Prism - Your Love Leaves a Mark on Me - We Live Each Other’s Dreams - I Don’t Care to Dance - Alice - Easy Kid - Risk - Wedding Rings - Blind Curve - I Will Smile When I Think of You - Glory, Gloria - Creature Feeling
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Viagra Boys - Must see bluepills in clubs en festivals!
Het Zweedse Viagra Boys is een must see in de clubs en voor de komende festivalzomer. Het doet deugd zo’n zootje ongeregeld rond zanger Sébastian Murphy te zien, die hun nihilistische rock’n’roll onderdompelen in een smerig, zompig , vunzig poeltje. Het blauwe pilletje smolt in de mond. Pijlsnel voelden we ons opgaan om een band te zien spelen op een anarcho-gevoel van adrenaline en fun, omringd van alkohol & cigarettes.
Een klein anderhalf uur werden we in volle coronacrisis meegevoerd in een muzikaal no-rules wereld, net dertig jaar na datum met het even verticaal middenvinger optreden van Nirvana in de Vooruit, Gent.
In uitgesteld relais zagen we de Viagra Boys uit Stockholm nu aan het werk en ze zijn de ideale schoonzonen als festivalband; de volgetattoeërde Murphy in ontbloot bovenlijf en soms met bivakmuts op, heeft al een pak jaren op de teller en al een zwaar leventje achter de rug. Mede oprichter gitarist Benjamin Vallé had evenzeer een zware rugzak en verleden; hij verliet de band vóór de opnames van de tweede ‘Welfare jazz’ en overleed nog onlangs in oktober. Hij werd geëerd in één van de nummers, “Slow learner”, een intrigerende, ontspoorde punkyjazzsong van die nieuwe tweede effectieve plaat, die begin 2021 verscheen.
Viagra Boys heeft een eigenwijze , unieke kijk op rock’n’roll, maakt er een potpourri van postpunk, psychedelische synthpop en punkyjazz. Ze injecteren het op losse, ontspannende, humoristische wijze, met een zekere relativering.
Het stoomt, bruist en sist. Ze creëren een broeierig, spannend, opzwepend sfeertje door de repeterende, aanstekelijke ritmes , de diep ronkende bas, discokitschtunes en anarchosax. Ze hebben een kolos van een zanger die lekker leuk , gek kan doen.
Bands als Nirvana, Hayseed Dixie , Barkmarket, God, Pigbag, X-Ray Spex en Suicide en ja ook ons Arno/TC Matic borrelen op bij hun sound en hun optreden. Dit betekent dat de 80s, 90s mooi geïntegreerd zijn.
Het sextet bracht ons meteen in de juiste stemming met het oudje “Research chemicals”, terug te vinden op één van de debuutEPs. Eentje van zo’n zevental minuten. Wat een start door de repeterende, dreunende , opbouwende ritmes en de lekker vervormde lallende brulpraatzang dito act van Murphy. Cowpunk, Demonisch! Wild, onstuimig, chaotisch, geschift en toch groovy, melodieus, dansbaar, gecontroleerd. Alles in één nummer.
Murphy is een volleerd Shane MacGowan, met een plasticzak biertjes bij zich , hij stapt , danst, valt, rolt op het podium, of is bij de eerste rijen te vinden. Het tempo houden ze hoog, strak met “Ain’t nice”, één van de recente singles. Verdomd wat klinkt dit goed . Het intense , slepende “Just like you”, deed onderliggend aan TC Matic denken. De teugels zijn losgeslagen op het zo goed als instrumentaal klinkende “6shooter”, die alle richtingen uitgaat , als een ‘unstoppable train’ in een walm van fuzz en noise. Het muzikaal venijn druipt verder door in een spannend, broeierig soms explosief “Down in the basement”, “TOAD” en “Worms”. “Sports” en “Shrimp shack” zijn uitermate bezwerend door de opbouwende , rollende grooves en free jams . Apocalyptisch! Ze vormden de apotheose in hun muzikale gekte.
De bluepills van de Viagra Boys werden in een goed gevulde Aéronef sterk onthaald , de eerste rijen hotsten op en neer . Het publiek werd warm gehouden en smaakte deze band, een live-festivalband bij uitstek!
Opener was Tamar Aphek, een relatief onbekend kwartet uit Tel Aviv, Israël. Het goed ingeënte kwartet, ergens muzikaal tussen Fugazi en The Breeders in, speelt lofi speedy indierock gekruid van psychedelica en freejazz. Zij wisten ons regelmatig te raken!
Organisatie : Aéronef, Lille
Osees - Het gaat vooruit in de Vooruit
Er zijn zo van die bands waar een mens niet genoeg kan van krijgen. Wie een roodgloeiende band als Osees al eens eerder aan het werk gezien heeft , is er gegarandeerd de volgende keer terug bij, want dit is een rollercoaster waar je steeds terug in wil zitten.
De band heeft ondertussen al een omvangrijke backcatalogue bij mekaar geschreven, dus is er heel wat voorraad om uit te putten, en wat we vanavond op ons bord krijgen is om van te smullen en compleet uit de bol te gaan.
Met een weerzinwekkend tempo jagen onze geliefkoosde garage-rockers zowat 22 kolkende songs door de Vooruit. Psychedelische waanzin, striemende punk of briesende trashmetal, bij Osees kan het allemaal. En dit voortgestuwd door twee ontketende drummers en de immer driftige frontman John Dwyer.
Een hoop klassiekers zijn natuurlijk van de partij, zoals een weergaloos “The Dream”, een stomend “Toe Cutter/Thumb Buster”, een uiterst heavy “Withered Hand”, een riffmonster “Ticklish Warrior” of de lange jam “Sticky Hulks”, een zogeheten -nou ja- rustpunt.
Het gaat waanzinnig snel en bij momenten loeiend hard, check geflipte songs als “Terminal Jape”, “Electric War”, “Scramble Suit II” en “Animated Violence”, regelrechte trashmetal met een hoek af. Of “Dreary Nonsense”, “The Fizz” en “Heartworm”, gewoon pure punk in speedmodus.
Explosiviteit is een handelsmerk, een niet aflatende rotvaart is het middel, een losgeslagen en overenthousiast publiek is het resultaat.
Osees is een wervelwind die zijn gelijke niet kent.
Organisatie: Democrazy, Gent
‘Red Light’ is de tweede single van Silent Flag, het nieuwe project van Dirk Vreys (Zombikini, A Slice Of Life, the OcsCURE) en net als bij de vorige single (“Enter The Batcave”) krijgt hij hierop bijstand van zijn Franse So What?-maatje Yannick Rault (Photon, This Grey City, Closed Mouth…).
De nieuwe single is opnieuw een sterk staaltje dark wave, met een boodschap aan de bevolking. Dat het misschien wel even genoeg is geweest. Het rode licht van de songtitel verwijst naar allerlei signalen inzake politiek, klimaat, corona, migratie en Vreys roept ons op om die signalen niet langer te negeren (te blijven slapen). Wat we dan wel moeten doen, vertelt hij er niet bij.
In zijn analyse en zeker ook muzikaal leunt deze “Red Light” aan bij “Different World”, het jongste album van Enzo Kreft. Al voegt Silent Flag wel nog wat gitaren toe aan de synths en zitten ze toch in een ander muzikaal universum. Geen remixes deze keer, hoewel dat bij “Enter The Batcave” soms toch wel een meerwaarde was.
Na twee singles wordt stilaan duidelijk waar Silent Flag naartoe gaat. En voor die richting kunnen wij enkel groen licht geven.
https://www.youtube.com/watch?v=t_PXfOxEDQI&t=3s
Crashdiët is terug met een nieuwe single. Deze sleaze/glamrockband is vooral bekend vanwege de steeds wisselende samenstelling, ondanks hun status en succes. Het zesde album waarvoor ze nu in de studio zitten en dat in 2022 uitkomt, zal misschien het eerste album van deze band zijn met dezelfde zanger als het vorige album.
Het proevertje heet “No Man’s Land” en deze single laat het beste verhopen. Dit overstijgt de glam en sleaze en heeft catchy elementen van Crashdiët’s landgenoten als Europe en Sabaton. Het ritme, de aanstekelijke vibe, de meezingbaarheid, … Het lijkt een makkelijke formule, maar enkel als alles juist zit werkt ze ook en dat is hier het geval. Voor de liefhebbers van klassieke hardrock is dit gesneden koek.
https://www.youtube.com/watch?v=eidua-3li_Q&t=4s
Deep Purple kent iedereen natuurlijk van “Child In Time” of “Smoke On The Water”, zogenaamde onsterfelijke classic-rocksongs die al decennialang genadeloos door onze strot geramd worden tot we er indigestie van krijgen. Deep Purple is echter ook verantwoordelijk voor pareltjes als “Lazy”, “Highway Star”, “Mistreated, “Hard Lovin Man”, “Flight Of The Rat”, “Burn” of “Fireball”, stuk voor stuk songs die rauwer, intenser en potiger klinken dan die belegen klassiekers. Dat is natuurlijk allemaal al lang geleden, want Deep Purple is in feite al jarenlang dood maar ze weten het zelf nog niet. De dood is met name ingetreden bij het definitieve vertrek van de geniale maar helaas ook onhandelbare Ritchie Blackmore. De enige vermeldenswaardige stuiptrekking die Purple zonder Blackmore nadien nog heeft ingeblikt is ‘Bananas’ (2003).
De koppigaards houden zichzelf tot op vandaag nog kunstmatig in leven -het zijn volhouders, dat moeten we hen dan wel toegeven- met als vervanger Steve Morse, een dertien-in-een-dozijn gitarist die telkenmale meent een rits overbodige guitar-hero-clichés uit de kast te moeten halen terwijl niemand daar om gevraagd heeft.
Dead Purple (nee, geen drukfout) vindt nu dat de tijd rijp is om een hoop all time classic-rock songs te gaan coveren. Alsof daar iemand zit op te wachten. Wie kan er nu in hemelsnaam iets aanvangen met de zoveelste versie van “White Room”, ook weer zo een song die we net een keertje te veel gehoord hebben. Bovendien is de abominabele Purple versie dan ook nog eens een regelrechte blamage voor Cream. Ook aan Peter Green’s “Oh Well” voegen ze niets toe, of het moet een lepel smakeloze stroop zijn. En zo gaat dat de hele plaat door. Als afsluiter komt Dead Purple dan nog eens af met “Caught In Te Act”, een zogeheten rockmedley, ook iets wat dateert uit de prehistorie en nooit meer opgegraven had mogen worden. Onder meer Led Zeppelin, Spencer Davis Group en Booker T & The MG’s worden hier schaamteloos verkracht.
Grootste pijnpunt op dit covervehikel is echter zanger Ian Gillan, ooit een gedreven hard-rock giller die alle toonaarden aankon, nu een eentonige brompot wiens stem elke vorm van animo is kwijtgeraakt. Een mens zou haast compassie krijgen met de arme man, zeker nadat we nog eens ‘Machine Head’, ‘Made In Japan’ of ‘In Rock’ achter de kiezen hebben gedraaid.
De oudjes zullen hiermee waarschijnlijk wel de tijd van leven hebben gehad, maar konden ze dit echt niet gewoon binnen de muren van de studio houden?
Dit is de meest tenenkrommende plaat van het jaar.
De naam Jim Davies zal misschien niet direct een belletje doen rinkelen, maar hij speelde gitaar op de singles “Firestarter” en “Breathe” van The Prodigy. Daarna deed hij nog mee met Pitchshifter en tal van andere projecten. Deze ‘Prey Later’ is zijn tweede solo-album als producer (en ook nog gitarist).
Er staan op dit album een paar stompers die inzake aanpak en energie herinneren aan The Prodigy. EDM met een flinke dosis industrial, redelijk donker ook.
De vocale hulp komt o.m. van Tut Tut Child, zijn echtgenote Abbie Aisleen en van Jamie Mathias, de bassist van Bullet For My Valentine. Twee nummers werden gemixed door Empirion. Dat komen en gaan van vocalisten en de diversiteit aan subgenres bovenop de twee Empirion-mixes maken van ‘Prey Later’ een heel nerveus album, maar dat kan dit genre van electro/EDM wel hebben.
De beste tracks op dit album zijn zonder meer “Hit The Reset” en “Choose Your Poison”, de twee Empirion-mixes die op een album van The Prodigy hadden kunnen staan, het slepende, dreigende, apocalyptische “Prey Later” en het duistere “The Killing Way”.
https://jimdavies.bandcamp.com/album/prey-later
Nils Frahm werd bekend dankzij zijn mix van klassieke muziek en elektronische muziek (synths, drumcomputers, loops). Deze ‘Old Friends New Friends’ is een lange verzameling van eerder onuitgebrachte stukjes piano van 2009 tot 2021. Volgens Frahm is het niet echt een nieuw album omdat er geen grote lijn, verhaal of thema in zit en ook niet echt een verzamelalbum, maar zo voelt het wel.
De Duitser geeft twee redenen op voor dit album. De eerste is dat hij wil vermijden dat er later iemand door zijn muzikale kluizen zou graaien end at die dan zomaar wat bij elkaar zou graaien om langs de kassa te komen. Hij ‘redt’ deze 23 fragmenten en de rest wordt voorgoed gewist of opgestookt. Een tweede reden is dat Frahm broedt op een soort van nieuw begin. Daarover wil hij nog niet veel kwijt, maar het moet zijn dat deze pianostukjes niet langer bij dat nieuwe verhaal zullen passen.
Het verzamelalbum dan. Het gaat – zoals je kan verwachten – een beetje alle kanten op. Van heel naakte, verstilde en kleine piano-akkoorden tot al meer uitgewerkte en ge-arrangeerde stukken. “Rain Take” is bv. heel mooi uitgewerkt, tegenover ingetogen, kleine stukjes als “Berduxa” of “Late”. Het treurende “Todo Nada” heeft een typische ruis als van een stoffige vinyl. “Wedding Waltzer” swingt en walst een klein beetje, op een jazzy kind of way. “Further In The Making” heeft een wat Oosterse look & feel.
Bij heel wat tracks op ‘Old Friends New Friends’ bekruipt je hetzelfde gevoel: je snapt meteen waarom die track niet op de brandstapel ging, maar je voelt ook duidelijk dat ze (nog) niet de innerlijke kracht hebben van zijn werk op ‘Felt’ of ‘Screws’. Je voelt je getuige van een artiest die zoekt en probeert, die dingetjes uitwerkt of weggooit. In hun soms nog onbewerkte vorm herinneren sommige liedjes meer aan zijn soundtracks dan aan pakweg ‘Juno’. De opnamekwaliteit is niet altijd fantastisch.
“New Friend” is – op de intro en outro na misschien – een mooie, voldragen track die met een beetje meer vijlen en schaven zeker sterk genoeg is voor een regulier album. Hetzelfde geldt voor “Nils Has A New Piano”. Mijn persoonlijke favoriet is “Strickleiter”.
Deze goedgevulde verzamelaar zal toch vooral de bestaande fans plezieren. Ondertussen kijken we uit naar dat nieuwe begin van Nils Frahm.
Onlangs bespraken we hier nog de debuutsingle van het Nederlandse Chica Chica en inmiddels krijgen we in bijna geheel dezelfde sfeer een single van Los Bitchos. Dat is een vierkoppige instrumentale meidenband die net als Chica Chica en My Baby, die andere Nederlandse band, een beetje retro klinkt en verschillende leuke genres blendt: psych, poprock, desertblues en allerlei retro-exotica.
Hun vorige single, “Las Panteras”, was dansbaarder, met wat meer cumbia en chicha, maar “Good To Go” heeft – na de spaghetti-western-intro dan, meer een zweverige mantra-feel.
Deze tracks zijn niet wereldschokkend vernieuwend of grensverleggend, zelfs helemaal niet perfect uitgevoerd, maar wel onweerstaanbaar leuk.
https://www.youtube.com/watch?v=yo-18aT_Hwo
Nederlands 
Français 
