Le Villejuif Underground - Nathan Roche - My career is a joke, I get by on a hobby, a hobby horse, it’s a hobby that gets you from A to B but only because I have low-standards of living

Last week we”ve been to Les Nuits Botanique Brussels, and saw some wonderful bands on a underground evening with Vox Low + Le Villejuif Underground + Bryan's Magic Tears You can read the review of this evening here . 
Le Villejuif Underground, for its part, offers more variety and puts more zest into its set. The band around Nathan Roche has a kind of punk attitude, which is regulation. The gentlemen play impressively, and Nathan has vocals that will thrill you. We had a nice conversation with Nathan about the band, his future plans, and so on. It was an interview full of humor and entertainment, with the same charisma that he has on and off the stage...

Nathan, you're a jack of many trades, tell us a little more about yourself and your projects? 
My plan was to attempt to be a literary character out of something like a Blaise Cendrars novel, boy-turned-jewl-thief-turned-butcher-lawyer-conman-gambler-prisoner-murder-sporting-hero-chef-shepard-comedian and so on, to squeeze the juice out of the grapes of life as much as possible. Get something out of every corner and aspect..
But you know, for now I got stuck somewhere between musician-homeless-author-cyclist-actor-living-in-a-hotel-in-the-forests-of-ardeche ..
The solo music is simple, it says whatever is in front of me, it is constructed with the same simple chords I’ve used and never advanced from since I was fifteen, and I don’t think about it for more than 15 minutes…Le Villejuif Underground is slightly more, wordy? Almost like rapping but not in a embarrassing slam poetry way (at least i hope not)..
the others in Villejuif provide their individual personality and chaos and let me run riot.. on the other hand, experimental duo with painter Paul Bonnet, CIA Debutante, is pure body horror, paranoia and current or permanent obsessions lurking through cracks, and gas leaks of noise and confusion…most of my mind is dedicated to that project, physical energy to villejuif. 

I’ve read you’re being from Sydney, however you grew up in Townsville. What was it like growing up in North Queensland as an artistically minded kid and what took you to Sydney?
It was an incredible place to grow up, and I learnt more from there than anywhere else about character. CHARACTER! There are so many characters, and not wanting to miss out, I tried to adapt to all of them,,, the footballers, the I.T geeks, the drama students, the artists, the handymen and women, ship workers, port people, junkies, scholars, miners, bakers, and whatever else…my life might seem exciting to someone in Townsville now, but maybe my life wasn’t as versatile as it was back then, hanging out with graffiti gangs, and then going to the horse-races..
These days I seem to be stuck with the same crowd, which isn’t a bad thing. But I miss going to rugby matches, and following friends to go gambling at the casino on the weekends.. waking up on the beach in a three-piece suit and overlooking Magnetic Island before a military man walks past and calls me a faggot.
Of course when you are younger, you want to go to where the art is, or more of it and that was Sydney. I loved this city, living on the harbor, riding my bike everywhere. It was a very exciting place to live and somedays I am sad that I left it all behind, all that harbor beauty.
But, after 2 weeks going back to Australia I suddenly feel the same way about France/Europe so you can never win…and must be forever stuck in limbo… the dangling man..

You also have write a book or books? Is that correct? Tell us more about this please?
Ah, I’ve written some poetry collections and about 15 novels.. none of them are incredible except the last three,
“What Without Character” a metaphysical detective novel, the final in a trilogy about a detective in St Kilda who has a homeless bum for a sidekick, and a psychiatrist giving him pills to cancel out the first person narrative. Its a satire take on cancel-culture. Thank god the internet never read it or i’d never get a gig on this planet again.
Before that, “The Shallow End Of Enceladus” , a women obsessed with swimming pools, set in the near future where the sea has been polluted and the only solution lays underneath the layers of ice of Enceladus (a moon of Saturn)
No one read it except my dad and the musician King Khan, and he wrote a song about it  and I saw him perform it with The Shrines to 1500 people in Lyon.
The other book, “Behind The Curtain of Death”, is a political satire set in Czech Republic where a absinthe-obsessed magician makes a death with death to make people disappear for the sake of his magic show, he later sobers up on spring water in Karlovy Vary. 

You also  are a traveler , is that correct? You lived everywhere?
Well, not everywhere. .I think that would be impossible… I’ve definitely travelled to a lot of places, but most Australians have,,
Australians are obsessed with travelling, they work for a bar for six months then disappear off the face of the earth in the jungles of Thailand or the beaches of Mexico for six months.
It’s actually considered normal.
I can’t travel alone anymore, I’ve become so used to touring as a musician in Europe these past 7 years, that the idea of going to an Auberge de Jeaunesse or not having free alcohol, food and a guide makes me scared…Honestly, it’s a shame. .I’ve become reliant on a system of luxury and decadence. 

You moved to Paris. How is Paris ?
So good that I went insane and had to leave. I think Hemmingway said to live there in your twenties was the best thing you could possibly do, but that was probably if everyone knew you were a great author, artist and drunkard..
I lived in Paris from 24 until 28 years old,
and the horrors of poverty and the help of strangers really opened my brain up to a whirlwind of experiences that occurred literally every night of the week for four years…
I love going back there all the time, but I can’t live there even if it seems romantic…
I have been exhausted by this place, but it was my own fault for wanting it all.. Parisians know how to live, and I didn’t know how to live as a Parisian, just a young man who wanted to see everything and go eventually go mad.

How does the French audiencs go with your extremely Australian sense of humor?
It doesn’t really work, because self-deprecation is a very big part of Australian humor.
But, in saying that.. Anglo-Saxon types, have grown up around television more so than French, and if I’m in Australia, USA or UK I feel like I’m in a TV show when I talk to people,  sometimes I just talk to Australians like it’s an episode of Seinfeld or Arrested Development and I love it, it’s hilarious…but I can’t do that here.. no one knows what those shows are.. anyway, “taking the piss” doesn’t really work here, people just think you are arrogant if you try to do it.. in English you can just invent metaphors, just invent them, on the spot.. you can do whatever you want with the language.. in France you can’t bend it, you can’t be as spontaneous or ridiculous…because there is a system to the language.. I find it beautiful, but somewhat restricting, especially when humor should be limitless. 

How did you get in touch with Born Bad Records and what impact did it have on your career?
My career is a joke, I get by on a hobby.. a hobby horse ..it’s a hobby that gets you from A to B
but only because I have low-standards of living. I sent JB an email at like 2h in the morning five years ago seeing if he’d like to put out a 7” and I think he replied at 8h saying yes…
we reached a bigger audience after years of small bars, and it was a wonderful experience, but as with all things villejuif..every good experience we were given we completely fucked up.
Like Kevin Ayers, we blew lots of great opportunities and might never bounce back from them. Oh well, this isn’t a big priority. We don’t have band meetings if that’s what you’re thinking, not even band rehearsals really… 

I saw you live with 'Le Villejuif Underground' and was particularly impressed by the punk attitude spiced with post punk elements, dashes of absurdity but also bitter seriousness ; is that the right description of your music?
I am used to playing more guitar in bands, but since Villejuif that gave me the freedom to dance around. In Sydney I saw bands like Royal Headache, and Eddy Current Suppression Ring, Straightjacket Nation, Whitehorse or whatever hundreds of times,,,, so it just seemed normal to be a psychopath and do whatever like the front men of those bands… I am definitely influenced by punk like everyone, but also the absurdity of Ivor Cutler or life in general..

What was the general reaction and how did you like Brussels?
I’ve been to Brussels about 40 times I think, starting from when I was 17 backpacking around Europe and there was an old man sitting next to me jacking off in the botanic gardens on the park bench.. this traumatized me as a teenager, and I don’t think I ever recovered… I’m more of a Gent person, because Brussels makes me stressed.. but Jeu de Balle is great, and of course all the people and music is amazing.. but the city itself never really made me want to live there, I don’t know why.. It doesn’t matter..

I agree with you, I prefer Gent myself to, I have a kind a of hate/love thing with Brussels, but that’s a chat for when we meet again in real.
Tell us a bit more about the further plans with this project?
With Le Villejuif? That is anyone’s guess! No one ever knows…I’m sure I could say that is part of its charm, but I’d be lying.. that is it’s curse! its treacherous curse that will never be lifted. We are doomed! No matter what large French festival calls us up after another band has cancelled…
It would be much more efficient if we functioned like the other cogs of the music industry.
The latest plan is we will try and AirBNB a Chateau in November to record our third album called “En Daxi” …  but we will probably just end up riding horses and drinking a hundred bottles of wine in the country side, or the Tuscan 388 will explode and kill us all instantly.

You also have a record out 'Drink up, rainforest Sinatra' fan of Frank Sinatra? it's also a very different path that you're going out on there? Tell us a little more about this release?
Well, it’s my fourth solo album under my own name since 2013 so its the same path but I just took a break on the walk..
to be honest its more of the same from the first three solo albums, or even the Marf Loth albums which came out as far back as 2008… its that sorta 70s avant-rock arty stuff, Brian eno solo pop records, John Cale,,,bloody Fear is a man’s best Alex chilton, blablabla all the same chords, hundred overdubs.. girls singing, saxophones howling, honkytonk piano etc sure, I love Frank Sinatra, but just as much as Frank Zappa, Frank Herbert, Frankenheimer, or any other Frank .. but none nearly as much as Belgiums finest..Frankie Traandruppel!!!!! 

Frankie Traandruppel ? I’m fan. But ok. I always ask some questions about corona … How did you experienced these times as a musician and a human being? 
I drank a lot of them, with squeezed lime inside. 

Hahaha , I’m not much into that beer honesty, I prefer Duvel.  anyway.. Did you come out stronger as a musician?
Alcohol has always fueled my life. 

It always does. Something else. What are the further plans with this and other projects? 
To buy another case of corona, and get back on the road … CIA Debutante have two records coming out in the next few months, the next full length LP is called “Dust” and it could very well be the thing I am most proud of in my musical attempts..  it finally seems like something original, which is what I hoped to achieve with the last books I did.. I can’t describe it,,, but I’ll probably hate it in two months.

What are you future ambitions, are there any ‘end goals?’ or are you not busy with that?
I don’t know, I toured Italy last month. .I’d like to learn Italian and move there, maybe to Sicily or Roma, or Naples, or Bologna or something..
like that old Woody Allen joke, a shark dies when it stops moving.
I have given up writing books, chosen to live life instead..  there is no point being alone in a room for ten hours a day anymore..
I wouldn’t mind some more acting jobs, because I was in two short films this year and I loved the experience…it was wild, like being on tour! But everyone was so focused and productive, it gave me an electric energy..
 I would also like to write for theatre, and then be on Saturday night live,  and then die peacefully in my sleep next to my wife and cat. 

Thanks for this nice interview, we sure need to chat face to face and drink some more ‘corona’, even I prefer Duvel... Good luck in everything you’re  doing. See you soon

Fleur De Feu - Omdat ik de laatste jaren als persoon zo geëvolueerd ben, vertrouw ik er meer en meer op dat wat er ook gebeurt, dit dan gewoon het beste voor me zal zijn

We zakten af naar Les Nuits Botanique voor een avondje met Jozef Van Wissem + Fleur De Feu. Het werd een ceremoniële en occulte totaalbeleving die aan het netvlies bleef kleven. Vooral bij Fleur De Feu bleek dat zelfs bepaalde grenzen te overschrijden, ons verslag kun je hier nog eens nalezen.  
We hadden naderhand een heel fijn gesprek met Dominique Van Cappellen, over dit bijzonder project en het ontstaan daarvan. Maar ook haar project ‘Baby Fire’ en het managementbureau ‘Une Fois’, dat zich inzet voor de ondersteuning van vrouwen in de muziek wereld.

Hoe is het idee rond het project Fleur De Feu ontstaan?
In april 2020 stierf een vriendin van mij alleen in het ziekenhuis. Wegens covid veiligheidsmaatregelen mocht niemand op bezoek. Niemand mocht bij haar begrafenis. Dit vond ik overweldigend. Zoals de Franstalige schrijver Françoise Bloch zei: « On a pu réfléchir à comment ouvrir un fastfood, pas comment honorer les morts » (« we were capable of devising how to reopen a fastfood joint but not how to honour the dead »)

Het was op Les Nuits Botanique een bijzonder occulte totaalbeleving, maar niet enkel als eerbetoon aan mensen die gestorven zijn aan corona had ik de indruk? Het gaat toch verder dan dat?
Het ging echt om de mogelijkheid te bieden  aan het publiek om hun tijdens de corona periode gestorven  vrienden en familieleden te kunnen eren . Ik heb wel gebruik gemaakt van elementen die belangrijk zijn in de sjamanistische tradities, zoals vuur en sjamanistische beats. Deze laatste kunnen helpen om uit de lineaire tijd te stappen. Het inleidende stuk van onze set was een uitnodiging om uit de lineaire tijd te stappen en de heilige tijd binnen te gaan. In de heilige tijd bestaat de dood niet. Wat het gebruik van vuur betreft, dit symboliseert eeuwigheid, niet alleen in de sjamanistische tradities maar ook in vele andere religies. De ceremonie was dan ook  spiritueel, voor iedereen. Men kon ook onze set zoals een gewone optreden beleven.

Het meest pakkende was toen op het einde van de set blaadjes ceremonieel werden verbrand; had je die impact verwacht dat er toch heel wat mensen zouden in meegaan?
Ik had niet verwacht dat zoveel mensen een laurier blaadje zouden willen branden. Ik was heel ontroerd. Mensen hebben echt nood om te kunnen rouwen. Tijdens de lockdown was dit mogelijkheid  er vaak niet  en dat is tragisch en angst inducerend.

Hoe waren de algemene reacties naderhand?
Vrienden hebben heel mooie teksten in het Fleur de Feu gastboek geschreven. Na de ceremonie zei een vriend mij dat ook hij graag zijn angsten had verbrand. Ik had nog een blaadje bij. Die heb ik hem gegeven en aanbevolen om er zijn angsten op  te schrijven en het blaadje te verbranden als hij thuiskwam.  De ceremonie was trouwens gefilmd. De film heb ik schrijver en filosoof Penny Rimbaud (one of the founding members of Crass, the anarcho-punk collective) gestuurd. Penny liet me weten dat hij had tranen in zijn ogen had, van vreugde en liefde . Hij bedankte me ook om mezelf te zijn.  Ik heb heel veel van Penny Rimbaud geleerd qua DIY en artistieke ethos, en ook qua levenswijze. Dat ik iets kon teruggeven vind ik nog steeds ongelooflijk.

Zijn er nog verdere plannen met het project Fleur De Feu in de richting van platenwerk of zo?
Er komt een digitale release op 15 oktober, in eigen beheer, alleen op Bandcamp en helemaal gratis.

Of nog andere live optredens? Waar kunnen we je nog live zien?
Toen ik in mei en juni e-mails stuurde naar culturele centra  en zalen kreeg ik vaak te horen dat ze al volgeboekt waren. Voorlopig is maar één ceremonie gepland en dat is in La Zone in Luik op 10 december. Deze keer met Déjà (Wolvennest…) op gitaar en Cécile Gonay (Seesayle, Baby Fire…) op viool.

Hoe heb je persoonlijk deze corona periode  eigenlijk beleefd en overleefd als muzikant maar ook als mens?
In maart en april 2020 was het helemaal frustrerend , ik had optredens met Baby Fire in België en Frankrijk. ‘Searching for Grace’, de vierde Baby Fire release, kwam uit op 6 maart 2020. Perfect timing, niet waar? (lacht)

Hoe groot was de honger om terug op te treden?
Met het ouder worden leer ik om niets te forceren. In 2020 heeft Baby Fire 3 keer mogen optreden en ik was al blij omdat onze laatste optreden het beste concert ooit was. Dit jaar was het moeilijker omdat we maar één keer hebben kunnen repeteren. Er is maar één optreden gepland dit jaar, op 5 november in de Rockerill in Charleroi.

Je gaf het al een beetje aan. Ik had het  dus ook graag over je andere projecten gehad. Je bent ook frontvrouw van ‘Baby Fire’ , hoe is het met deze band en wat zijn de plannen voor de toekomst?
‘Grace’, de vijfde plaat van Baby Fire, zal in maart 2022 gereleaset worden. Het is een project van lange adem. De plaat moest in oktober 2019 verschijnen. De release show en een tentoonstelling (over de thema van de genade) waren in culturele centrum BRASS in Brussel gepland sinds oktober 2018. Maar in november 2018 heb ik mijn schouder gebroken en alles was afgelast.

Hoe heeft de band deze crisis doorstaan? Zijn jullie er sterker uit gekomen?
We zijn dankbaar geweest voor die drie optredens die we mochten geven in 2020. De lente van 2021 was moeilijker voor mij omdat het onmogelijk was om elkaar te zien en te repeteren. Toen we eindelijk elkaar konden weerzien eind mei praatte ik daarover en ik kreeg onmiddellijk steun van de andere bandleden. Het was hartverwarmend.

En jij persoonlijk, ben jij er sterker uit gekomen uit deze crisis? Sommige artiesten wisten me te vertellen dat ze tot rust en bezinning zijn kunnen komen, anderen hebben de stekker eruit getrokken. En jij?
In het begin van de lockdown, toen alle optredens afgelast werden, voelde ik me in zekere zin opgelucht dat ik niet meer aan het boeken van optredens moest werken. Ik boek zelf de optredens voor Baby Fire, Stroheim, Veda en Fleur de Feu. Het is geen keuze van mij maar een noodzaak. DIY boeking is veeleisend ook omdat je vaak geen antwoord hebt. In het verleden heeft dit me soms bijna gek gemaakt omdat ik me daardoor onzichtbaar voelde als artiest.
Verleden mei was ik weer een beetje zenuwachtig omdat het tijd was  om weer boeking e-mails te sturen. Sinds maart 2020 voel ik dat ik sterker en wijzer geworden ben. Spiritueel ben ik gegroeid, deels dankzij meditatie, deels dankzij een online cursus in wicca en een paganisme gegeven door Phyllis Curott. Ik heb daardoor nu een grotere band met de natuur. Ik leer ook steeds meer om los te laten en te vertrouwen op het levensproces. Dat Baby Fire na zoveel albums nog steeds underground is, maakt me niet meer zo van streek als vroeger. Wat ik leuk vind aan het Fleur de Feu project is dat het meer over andere mensen gaat. Artiesten kunnen vaak egocentrisch zijn. Er is nauwelijks sprake van ego bij Fleur de Feu, alleen de minimale wil en drive om de vuurceremonies te laten gebeuren.

Je bent ook mede- oprichtster van managementbureau Une Fois, waar je vrouwen in de muziek wil ondersteunen. Is de muziekwereld nog steeds een mannen bastion? Of is er wat verbetering?
De muziekwereld blijft helaas een mannen bastion. Er is wat verbetering maar er is nog steeds een grote meerderheid van mannen in « key posts » bij labels, boeking agency, journalisten en op de radio. In sommige muziekgenres zoals Metal, Doom, Black Metal zijn vrouwelijke muzikanten weinig te zien in ons land. Soms, als zangeres bij Von Stroheim, ben ik de enige vrouw op de affiche van de hele avond. Er is dus nog heel veel werk aan de winkel.

Wat is het voornaamste doel van Une Fois?
Samen netwerken, elkaar steunen, adressen uitwisselen, elkaar om advies vragen. We zijn van plan om af en toe optredens zelf te organiseren en andere vrouwelijke muzikanten uit te nodigen. Sisterhood is essentieel voor ons.

Je zit eigenlijk niet stil ? vallen al die projecten nog met elkaar te combineren en met je privé leven? Hoe doe je dat toch allemaal?
Ik heb het geluk het kunstenaarsstatuut te hebben. Ik kan dus veel tijd aan muziek besteden. Ik heb geen kinderen - mijn platen zijn mijn baby’s - en ik krijg steun van mijn partner.

Wat zijn je grote ambities en doelstellingen na al die jaren? Iets dat je absoluut zou willen bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Na bijna 30 jaar muziek weet ik dat ik nooit een rockster zal worden en ik ben OK daarmee (lacht). Het zou prachtig zijn als met het aankomende ‘Grace’ album Baby Fire meer bekendheid zou krijgen. Maar omdat ik de laatste jaren als persoon zo geëvolueerd ben, vertrouw ik er meer en meer op dat wat er ook gebeurt, dit dan gewoon het beste voor me zal zijn. Wat er gebeurt met Fleur de Feu is een zegen op zich.

Heeft u nog belangrijke mededelingen of ‘links’ waar mensen eventueel merchandiser of zo kunnen kopen?
Via http://www.babyfire.net/   is het mogelijk om mij te contacteren of  in te schrijven voor een ‘newsletter. En we zijn op Bandcamp: https://babyfire.bandcamp.com/
Von Stroheim heeft ook en Bandcamp: https://vonstroheim.bandcamp.com/
Veda : https://veda-doom.bandcamp.com/releases
En last but not least, Fleur de Feu: https://fleurdefeu.bandcamp.com/

Pics homepag @Cécile Gonay

Enorm veel succes in alles wat je doet, ik was diep onder de indruk van je performance in de Botanique en hoop je spoedig in een van je projecten live te zien
Hartelijk dank, Erik

Les Nuits Botanique 2021 - Emy - Dankbaar voor zoveel oprechte innemendheid
Les Nuits Botanique 2021 - Emy - Moli
Botanique (Orangerie)
Brussel
2021-09-22
Jerome Bertrem

Op deze double bill stonden de superpop van Moli en het neo-soul van Emy geprogrammeerd. Een Belgische concertavond van twee beloftevolle artiesten, dus.

Als eerste kwam de Brits-Belgische Moli aan beurt. Ook al is ze nog maar sinds 2018 bezig, toch heeft ze met haar twee EPs ‘Résumé’ en ‘Préface’ plus een handvol singles genoeg songs om een dik halfuur te vullen.
“Comfortable” legde meteen haar muzikaal palet bloot: krachtige gevarieerde vocals, dansbare tracks met nostalgische 80s disco hooks en licht compromisloze lyrics. Met “On the Weekend” bracht ze een ode aan Berlijn dat nu haar thuisbasis is. Uniek is ook haar mix van Engels en Frans in haar teksten. Deze speelse, maar toch doeltreffende keuze klonk goed in onder andere  “Cloud No 9”,  “Shapeshifting”, “Disconnected” en “Something What I’ve Said”. Achter de opwekkende glossy pop schuilen er soms ernstige thema’s als eindeloze zelfreflectie en piekergedachten.
Moli bracht al bij al dus mooi uitgebalanceerde pop. Ze leek af en toe wat overweldigd te zijn door het feit dat ze voor het eerst optrad voor een Belgisch publiek, inclusief haar vrienden en familie, maar we wilden toch nog meer horen. Zo gevraagd zo gekregen, want als bisnummer schudde ze opnieuw “Shapeshifting” uit haar mouwen dat trouwens nog net beter klonk dan de eerste keer.

De in Parijs-geboren en nu Gentse Emy Kaboré is een rijzende ster van wie haar singer-songwriter act tijdens haar deelname aan Humo’s Rock Rally in 2018 ontbolsterd is tot de neo-soul/funk met full band. Dat ze ernstig met haar muziek bezig is, viel ook meteen op aan de live setting. Begeleid door vier stuk-voor-stuk sterke muzikanten, maakte ze in een huiselijke setting (tv, plant, tapijtje) het zeer gezellig .
Al vanaf de eerste tonen en zanglijnen liet ze een ontspannen en zelfverzekerde indruk na. Moeiteloos brak Emy uit haar schelp in “Comfort Zone” waarna het publiek - op haar vraag - dichter ging staan. Deze intimiteit werd beloond met een breekbare en pakkende “Down the Lonely Street”.
Halfweg de set was het moment gekomen voor het op radio-vaak-gespeelde “Inconvenient” dat live met volle overgave een terechte kippenvelmoment bezorgde.
Authentiek is ook een woord op de juiste plaats: na het intieme “Does it matter” is Emy zelf duidelijk ontroerd. Als publiek konden we alleen maar dankbaar zijn voor het mogen aanschouwen van deze oprechte emoties, die ze via dit nummer (over een emotionele periode in haar leven) met ons wil delen.
Nog een heerlijke glimp van haar talent (en van haar muzikanten) was “Freestyle” waar ze op funky wijze komaf maakt met hokjesdenken en onterechte verwachtingen.
Emy vergelijken met andere artiesten zou haar talent onrecht aan doen. Wat ze vanavond bracht, belooft voor wat ze nog zal uitbrengen. We kijken er dan ook halsreikend naar uit wanneer het eerste album het daglicht zal zien.
We zijn Emy dankbaar voor zoveel oprechte innemendheid

Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/emy-22-09-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2021/moli-22-09-2021.html

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)

Les Nuits Botanique 2021  - Chantal Acda - Gepolijste pareltjes enig mooi gebracht
Les Nuits Botanique 2021
Botanique (Rotonde)
Brussel
2021-09-21
Jerome Bertrem

In de Rotonde wachtte er ons die avond een innemend en toch dreunend concert van Chantal Acda. De Nederlandse woonachtend in Antwerpen heeft haar strepen al lang verdiend met allerlei samenwerkingen (o.a. Isbells, Sleepingdogs, Bill Frisell, Nils Frahm en nog zo veel meer) en uiteraard haar solowerk (5 albums en 3 live albums).

Na de release van het laatste album ‘Saturday Moon’ was Chantal Acda ongeduldig om het nieuwe materiaal te delen. Ook al probeerde ze tijdens de lockdown de songwriting op haar eentje (enkel met gitaar en micro), uiteindelijk nodigde ze een hele reeks muzikanten uit om haar muzikale ideeën vorm te geven.
Met “Fight Back” viel ze meteen met de deur in huis, dan wel in de meest huiselijke zaal van de Botanique, de Rotonde en meteen werd de toon gezet. Hier en daar moest de begeleidende band (onder andere haar partner Eric Thielemans, Niels van Heertum, Alan Gevaert en Gaetan Vandewoude) zich nog wat opwarmen, maar het zittend publiek was toch al mee.
Al snel volgde “Saturday Moon”, single track van haar laatste album. Het zeemzoete nummer over vervlogen tijden was als een aangename gloed op de eerste herfstdag van het jaar. In “Disappear” zette Acda haar zachte vibrerende stem (denk aan Janis Joplin of Mimi Parker van Low) goed in de verf terwijl de berg van aluminiumfolie als achtergrond prachtig werd verlicht. Hoewel het nummer gaat over twijfel om menselijke connectie te maken, lukt het haar moeiteloos om elke toeschouwer te raken.
Omringd door zeer ervaren muzikanten, is het wel duidelijk dat Acda het geheel dirigeert. Toch gaat het er ontspannen aan toe en laat ze regelmatig haar bandleden hun ding doen. In “Times Frames” en “Still we Guess” was deze chemie een streling voor de oren en ogen.
Tussendoor kwamen ook nog het enig mooie en ontroerende “Wolfmother” en het opzwepende “Conflict of Minds” aan bod waardoor ze meer pareltjes uit haar laatste werk te delen.
De toeschouwers - inclusief Italiaanse fans (!) - waren Acda overduidelijk dankbaar om sinds lang haar live te mogen aanschouwen.
Des te dankbaarder waren we toen ze ons de nacht instuurde met het afsluitertje “The Lifer” (cover van Chris Eckman). Kortom, dit waren gepolijste pareltjes enig mooi gebracht!

Setlist: Fight back - Saturday Moon - Disappear - Back against the wall - My night - Conflict of Minds - Times Frames - Wolfmother - These terms - Still we guess - The lifer (cover Chris Eckman)

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)