De bandnaam No Pan Kissa verwijst naar een soort van cafés in Japan waar de diensters korte rokjes en geen ondergoed droegen (no pants café). Op de vloer lagen als bonus hier en daar spiegels.
Als band bracht No Pan Kissa al een paar singles uit. Met “Spiral Of Sound” hebben ze -afgaand op de video - iets meer ambitie en dat is niet helemaal onterecht. Het is een progressieve rock/grunge-tune die een beetje leunt op Alice in Chains, Smashing Pumpkins en andere grunge-buitenbeentjes. De hoge zang voelt bij de eerste luisterbeurt wat vreemd aan, maar het kan nog net. De look & feel zit goed, maar productioneel en in het afmixen heeft No Pan Kissa wel nog wat werk. Als je refereert naar de nineties moet je ook gaan voor het volle, gelaagde gitaargeluid van die periode.
https://www.youtube.com/watch?v=W2_FPFlcqQM
Na “Multitudes” en “Wake up” brengt Paul Numi zijn derde single “So High” uit. Waren de vorige iets meer in de richting van de postpunk, dan gaat deze derde single misschien iets meer in de richting van de 90’s Britpop. Upbeat, aanstekelijk, meteen herkenbaar als Paul Numi en met een sterk refrein. De poëtische tekst beschrijft een onbeantwoorde liefde die alleen in de droom haar werkelijkheid vindt.
Opnieuw een sterke song van Paul Numi en ook de psychedelische clip is zeker de moeite. Laat dat album maar komen.
https://www.youtube.com/watch?v=ixVmhn_r4KM
Belgian Blast Festival 2021 - Een rollercoaster vol energieboosts
Belgian Blast Festival 2021
OC de Coorenaar
Desselgem (Waregem)
2021-09-04
Erik Vandamme
Blast From The Past Festival is uitgegroeid tot een begrip binnen de indoor metal. Op 11 december zal er zelfs een nieuwe editie plaatsvinden in Kuurne met o.a. Cyclone, Ostrogoth, Tokyo Blade en Sortilège. De affiche ziet er dus weer schitterend uit.
Meer info op https://www.facebook.com/events/1502036593280374
Maar nu was er een heuse Belgische editie onder Belgian Blast Festival in OC De Coorenaar in Desselgem (Waregem). De opkomst was wat aan de magere kant, want er waren meerdere festivals die avond, o.a. Crammerock. Maar de afwezigen hadden, naar goede gewoonte, ongelijk. Want het was een topavondje …
De avond openen is altijd een moeilijke opgave, er stond nog weinig volk in de zaal maar dat kon Entheogen (***1/2) niet tegen houden om alle registers open te trekken. De band gaat als hongerige wolven tekeer op het podium, de riffs en de soli klieven door ons vege lijf en voor je het weet heb je een rollercoaster vol energieboosts. Entheogen gaf een goede indruk, we zien duidelijk potentieel maar helaas kwamen de vocals niet altijd boven de orkaan van muzikaal geweld. Er zijn dus nog werkpuntjes.
At The Front (****) timmert al enkele jaren aan de weg, en heeft ondertussen een sterke live reputatie opgebouwd. De band had blijkbaar lang stil gezeten door corona en dat was in het begin van de set ook te merken. Het geluid zat ook niet direct goed en de band kwam wat traag op gang. Maar verder hadden we een geoliede machine, vooruit gestuwd door een erg beweeglijke, charismatische frontman die wild om zich heen slaat en zijn publiek aanport.
At The Front zet in een wervelende finale de puntjes op de 'i' en deed een muzikale aardbeving ontstaan in een ondertussen wat voller gelopen zaal. We genoten alvast met volle teugen van hun energieke set!
Primal Creation (****) heeft een nieuwe plaat uit . We schreven over 'News Feed': Primal Creation bewijst met deze plaat hun status van progressieve thrashmetal. Hun sound smeekt naar een live ervaren om helemaal uit ons dak te gaan . Wij werden volledig van onze sokken geblazen.''
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Live creëert de band een wervelstorm van geluid, die de songs sterk doen uitkomen. De zaal was wat uitgedund, maar de beweeglijke (soms gevaarlijke) molenwieken van de frontman Koen Mattheeuws passen in het geheel . Ook is er een dosis humor in hun muziek !
Bovendien waren we diep onder de indruk van de gitaarriedels en de vlijmscherpe riffs van de gitaristen en de bassist, mooi aangevuld door de drums . Eénieder is belangrijk in de sound!
Hier kon, een moshpit ontstaan door het knallend en knetterend klankentapijt. Dit was een groovy thrash feest, waarop we stonden te headbangen.
Ook Fields Of Troy (*****) heeft ondertussen zijn kunnen bewezen. Wat hen zo bijzonder maakt, is een rollercoaster aan metal emoties die recht door je hart boren. Het is de grote verdienste van de muzikanten die perfect aanvoelen hoe het moet klinken, riffs en drums die huiveren. Frontman Louis Soenens grijpt bij het nekvel met z’n vocals , sferisch en met een lichte echo naar boven toe. Een angstgevoel en innerlijk genot overvalt ons.
Fields of Troy legt de lat hoog. Louis gaat zelfs het publiek letterlijk opzoeken. Hij bespiedt zijn publiek vervaarlijk. Een muzikale wervelstorm waarbij de demonen ons strak in de ogen kijken en die de poorten van de hel doen opengaan, waardoor we trillend op de benen totaal verweesd achterblijven..
Woyote (*****) roert in het metalwereldje. Mike Doling (behalve bij Channel Zero vroeger ook nog bij SNOT en Soulfly) verzamelde een ploeg uit Vlaanderen en Wallonië rond zich met o.m. Jari De Roover (So We Collide), Quentin Cornet (Firedown), Sebastiaan Verhoeven (Hell City, waarvoor Doling nog producer was) en Charles Degolia (drumtech van Channel Zero). Aangevuld met zanger Aaron Nordstrom, van onder andere Gemini Syndrome .
Met hun single “The Hard Way” en “Way of the Wolf” liet de band reeds van zich horen, en ook nu, op het podium bewees de band dat top muzikanten samen brengen niet per se hoeft te resulteren in een routineklus afwerken. Niet alleen waren we onder de indruk van de verschroeiende solo's , of de bedwelmende vocale inbreng, ook het spelplezier van deze band werkt uiteraard heel aanstekelijk op het ondertussen toch goed opgekomen publiek, die lekker uit de bol ging . Stevig, sferisch en knallend hard klonk het.
Met After All (****) staat een levende legende op het podium van Belgian Blast Festival. De band is al bezig van de jaren '90 en heeft met de grote namen binnen de thrash metal scene op het podium gestaan.
After All heeft reeds vele personeelswissels doorstaan; de recente is de nieuwe zanger Mike Slembrouck wiens hoge vocals perfect past binnen het concept. After All doet wat ze moeten doen, een lekker strakke set spelen met alle thrash ingrediënten. Niks meer, maar ook niets minder.
Ze laten de muziek voor zich laten spreken. Persoonlijk hadden we graag wat meer variatie gehoord, toch ging het publiek stevig uit de bol. Een verschroeiende set. Missie geslaagd!
Ondertussen was het bijna middernacht toen afsluiter Cowboys & Aliens (*****) het podium betrad. De band hoeft ondertussen niets meer te bewijzen; al sinds 1996 zijn zij bezig. Ze waren de perfecte afsluiter van deze avond. Wat een energieke rollercoaster en gevarieerde sound.
Op Alcatraz verliet Cowboys & Aliens maar al te graag de comfortzone van stoner. Ook nu hoorden we dit. Er is de zeer charismatische frontman, die met grappen en grollen de sfeer erin houdt, en de muzikanten etaleren tonnen spelplezier. Sterke set bijgevolg!
Organisatie: Blast From the Past Festival
Footprints 2021 - Vinger aan de pols op de jazz van morgen
Footprints 2021
Minardschouwburg
Gent
2021-09-03
Erik Vandamme
We citeren even de introductie op de facebook pagina van het evenement Footprints: Met Footprints heeft Gent er sinds kort een gloednieuwe jazzbeleving bij. Een reeks showcaseconcerten, waar je de Belgische jazzhelden van morgen aan het werk kan zien. Verwacht je aan een gedurfd, avontuurlijk programma met artiesten die jazz op hun eigenzinnige manier weten te benaderen. Een muzikale viering van de ontdekkingstocht.
Op 3 september stonden volgende acts op het programma: Schreel van De Velde - Serendip Quartet - Under the reefs Orchestra - Vitja Pauwels (solo).
Dat er, wat jazz betreft, al jaren iets bloeit in Gent is geen geheim meer. Een opvallend jong publiek genoot met volle teugen van het aanbod in de Minardschouwburg , een schouwburg nauw verbonden aan de Gentse Geschiedenis.
Schreel Van De Velde (****) mocht de spits afbijten. Het duo - drum en gitaar - heeft in verschillende projecten zijn kunnen al bewezen. Samen ontstaat een magie. De heren vullen niet enkel elkaar aan, ze voelen elkaar perfect aan en dat binnen een set waar sfeerschepping en improviseren bovenaan staat.
De speelse wijze waarmee de band het publiek vaak op het verkeerde been zet, werkt trouwens heel aanstekelijk op de dansspieren. Je voelde de adrenaline door je, hierop stil zitten was onmogelijk.
Een kleurrijk, gevarieerd klankentapijt was het aanbod.
Serendip Quartet (****) is een naam die verwijst naar het Perzische sprookje van ‘De Drie Prinsen van Serendip’ door Amir Khusrau . Ze brachten met 'Queen of Fire' een plaat uit geïnspireerd op het verhaal van de vele vrouwen in de Democratische Republiek Congo die de afgelopen 20 jaar het onderwerp waren van aanslagen.
Emotioneel beladen klinkt en giert het, als ze de rauwheid van dit bestaan onderstrepen. Ook hier valt op hoezeer de muzikanten elkaar blindelings vinden. Weemoed, pijn en smart worden verbonden met deze songs waaruit hoop voortvloeit.
Serendip Quartet drukt ons met de neus op de feiten, zonder de beelden daarvan te tonen. Door hun muziek haal je wel die beelden voor de geest. Een heel confronterend optreden trouwens, dat dus je hart diep raakt en aan je netvlies kleeft. Sterk intens indrukwekkend dus.
Ook Under the Reefs Orchestra (*****) bespeelt uiteenlopende emoties van de luisteraar. Over hun in 2020 uitgebrachte schijf schreven we: ‘Under the Reefs Orchestra’ is een wondermooi debuut, voor liefhebbers van dromerige muziek, waarbij het zoeken is naar het verhaal. Een zoektocht die je wegvoert naar onontgonnen plekken in je hart, die je ziel tot een gemoedsrust brengt.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen.
Under the Reefs Orchestra bestaat slechts uit drie muzikanten, gitarist Clement Nourry, baritonsaxofonist Marti Melia en drummer Louis Evrard. En toch voelt het aan alsof een gans orkest staat te spelen. Het trio verstaat de kunst van een bedwelmend, oorverdovend geluid. Dit trio verlaat de comfortzone van instrumentale muziek . Je verdiept in je gedachte en je wordt omvergeblazen. Een magische mooie trip dus.
Vitja Pauwels [solo] (****) bezorgde ons al enkele keren koude rillingen in zijn gitaar virtuositeit, o.a. bij Naima Joris. Hij steekt zodanig veel gevoel in zijn gitaarspel, dat hij ontroert en je van je sokken blaast.
Of dat ook helemaal alleen op dat podium zou lukken? Jawel hoor, de man had verschillende gitaren bij zich, die elk een eigen insteek hebben. Wat een variatie.
Ingetogen momenten, met een haast akoestische inbreng, lekker alle teugels los vieren en lichtjes flirten met geluidsnormen. Hij raakt ons steevast, die je in een bedwelmende sfeer doet weg drijven. Heerlijk.
Vitja Pauwels etaleert niet enkel zijn talent als volbloed gitaar virtuoos, hij leeft zich uit op dat instrument, en dat maakt hem zo bijzonder in de nieuwe lichting jazz.
Elke gitaarriedel speelt hij met zoveel gevoel dat je als luisteraar onder hypnose wordt gebracht en een gelukzalig gevoel krijgt. Op zijn eentje pakt hij ons letterlijk in met z’n kleurrijk (gitaar)klankentapijt. Schitterend!
Organisatie: Footprints, Gent
Cult of Scarecrow - De belangrijkste doelstelling is omna meer dan dertig jaar in de muziekwereldeindelijk erkenning te krijgen
We citeren even de informatie van de vi.be pagina van de band: ‘’ In 1995 hielden ze er mee op, maar in 2017 kwamen de bandleden van Die Sinner Die (met in hun rangen vooral oud-leden van de Belgische thrashmetalband Dead Serious) terug bij elkaar. De bandleden, inmiddels meer dan 20 jaar ouder, maar met nog meer goesting dan vroeger, gingen nieuwe nummers schrijven. Onder invloed van diverse muziekstijlen die elk van de muzikanten had meegebracht, ontstond een soort grunge infused doom-metal.’’
Cult of Scarecrow bracht in 2018 een gesmaakte EP op de markt, en staat er nu terug met een nieuwe plaat ‘TalesoftheSacorsanct Man’. Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met gitaristen Jan Van Poorten enIvan DeStrooper.
Meer dan 20 jaar nadat jullie ermee ophielden, kwamen de bandleden van Die SinnerDie in 2017 terug bij elkaar. Hoe is alles begonnen?
Eigenlijk is het allemaal veel vroeger begonnen, ergens begin jaren ’80 toen we (ik, Yvan en de recent overleden zanger ArmandThièbaut) aan het jammen waren op onze kamer. Vanuit dat is de band Explorer ontstaan in 1984. Die band heeft bestaan tot medio 1987. Op dat moment hadden we een optreden in Denemarken en werden er plannen gesmeed voor een tournee metDestructionin Duitsland.De twee andere bandleden haakten echter af, waardoor we de stekker eruit hebben getrokken. Via Trial, die ook net waren gesplit, zijn we bij MarcVereecken– die in 1993 is verongelukt – en Gunther Poppe terecht gekomen en hebben we DeadSeriousopgericht in 1987. Uit die band is DieSinnerdus uiteindelijk ontstaan.Maar de goesting was een beetje weg, velen hadden andere interesses ondertussen, dus is dat snel gestopt. De dingen die ze ons trouwens doorheen de jaren hebben beloofd is onvoorstelbaar, en daar is nooit iets van terecht gekomen … dat speelde ook mee. En vandaaruit is dus in 2017 Cult of Scarecrow ontstaan..In eerste instantie gewoon door de nummers van DieSinnerDie te brengen, en uiteindelijk zijn er vandaaruit nieuwe nummers ontsproten.
Je hebt het over de jaren ’80, was dat niet een beetje typisch toen, ook bands als Ostrogoth en dergelijk waren wel gekend maar bleven ook wat ter plaatse trappelen. Is op dat vlak nu niet iets meer veranderd denk je?
We hebben nog altijd de indruk dat Belgische bands nog altijd ‘tweede keus’ zijn, en niet dezelfde kansen krijgen. Nochtans is er enorme kwaliteit aanwezig. Al is er een beweging aan de gang, kijk maar naar de affiche van Alcatraz dit jaar. Een beetje noodgedwongen moest men teruggrijpen naar Belgische bands, maar kijk eens wat een succes. We hopen dat dit geen éénmalige gebeurtenis was.
Jullie zaten in het speed/thrashgenre, wat ik me altijd al beetje heb afgevraagd, wat is volgens jullie het grote verschil tussen speed enthrash?
De snelheid. Speed was een snellere versie van heavy metal.Met nog steeds melodie in. TerwijlThrashmet ‘kappen’ is eigenlijk recht-toe-recht-aan.
Jullie hebben als muzikant heel wat watertjes doorzwommen; wat is voor jullie de grootste verandering door de jaren heen – we gokken op de digitalisering – en welke positieve of minder positieve invloed heeft die gehad op jullie carrière?
Jan: De grootste verandering?Het leukste vind ik, als je optreed sta je voor een publiek dat even oud is als jezelf. Omdat het mensen zijn die al circa dertig jaar in die scene zitten En die er dus met de volle goesting staan.
Yvan: Dat je nu meer in kleine cafés moet spelen, is ook veranderd. Vroeger was het vaarwater van bands en zo kleiner, ook van zalen. En kon je daardoor gemakkelijker op een groter festival geraken dan nu. Omdat er nu dus gewoon een overaanbod van groepen is.
Jan: Dat is ook zo, we doen het niet voor het geld laat dit duidelijk zijn, we zijn puur voor het plezier terug samen gekomen met dit project. Maar het is wel schrikken als je in een café staat voor maar 50 man, als je vroeger zo grote festivals hebt gestaan en zo. Het voelt een beetje aan als van nul terug beginnen. We hebben het ervoor over, als je naderhand reacties krijgt dat mensen je concert goed vonden, daar doe je het voor? Erkenning is het sleutelwoord.
Yvan: los daarvan is er zeker de ambitie om ons volgend jaar wat meer te laten gelden en iets grotere festivals te doen.
Is het net niet interessant om net nu, vanuit die kleine cafés op te klimmen naar boven? En eerst daar iets op te bouwen?
We zouden echt willen opteren voor een combinatie deze keer. Met onze eerste EP hebben we voornamelijk cafés en kleinere clubs gedaan. Nu hebben we iets, ons product is af, de mensen kennen ons ondertussen. We hebben zeker niet de pretentie om te zeggen, we willen alleen maar grotere dingen meer doen, maar we willen nu toch ook een beetje vooruit kijken..
Heeft de digitalisering nu , voor meer voordelen gezorgd dan vroeger denk je?
Voordeel is dat je nu gemakkelijker en sneller iets kunt opnemen dan vroeger. Je gaat naarYoutubeen kunt op basis van filmpjes al direct beginnen. Want je ziet in vijf verschillende snelheden hoe je iets kunt spelen. Vroeger als je begon met gitaar spelen was dat met en pick-up, daar was je uren bezig om een paar noten onder de knie te krijgen. Nu is dat allemaal veel sneller door die digitalisering, zeker en vast.Dat is een enorme verbetering.
Schept dat ook niet meer mogelijkheden om nu meer in binnen- of buitenland te gaan optreden, dan in de jaren ’90?
Ik denk het niet echt, nee. Wat wel anders is. We krijgen wel berichten dat onze muziek op de radio wordt gedraaid in Brazilië of Amerika of zo, dat krijgen we dan weer wel nu. Dat is dan wel door dat internet ofspotifyof zo. Ook dat is dus veranderd, vroeger moest jeCD’sen zo opsturen en afwachten of dat wel in orde kwam, nu zet je het opspotifyof zo en het gaat de wereld rond.
Heeft het dan nog zin om cd’s op de markt te brengen?
Het vermindert enorm, veel mensen hebben geen CD speler meer. Maar in de muziekliefhebber is toch anders eigenlijk, daar zijn nog veel mensen die Cd’s en vooralLP’s kopen.
Met Wormhole Death Records, zitten jullie bij een Italiaans label. Hoe is die samenwerking ontstaan en heeft het nieuwe deuren geopend?
We hebben opnames gestuurd naar verschillende labels, en ook aanbiedingen gehad.Maar zij hebben heel snel en heel enthousiast gereageerd, en ze hadden overduidelijk heel goed geluisterd naar onze muziek. Hun voorstel was veruit het beste. Onze bassist Gunther heeft contact metGuy VercruyssevanRejecttheSickness en die zitten daar ook bij.Guy was vol lof overWormHoleDeath, iederéén die we spraken eigenlijk, dus de keuze was snel gemaakt.
Er werd opgenomen en gemixt in de Oceanside Studios (o.a. Diablo Blvd, Spoil Engine, Hexa Mera, King Hiss, …) door Ace Zec, en de mastering werd gedaan door Carsten Bucher (werkte o.m. met Napalm Death en Agnostic Front) in de Track1 Studios in Bremen. Hoe groot was de impact van deze toch wel heel sterke samenwerking op dit debuut?
Dat heeft zeker deuren geopend. We zijn bij Ace terecht gekomen. Hij is zeer correct, een super goede drummer ook, en ook wel streng. De eerste keer heeft hij die EP gewoon opgenomen. Alles werd tot de puntjes uitgewerkt, maar dan ook alles… hij heeft er echter iets van gemaakt dat we bij niemand anders zouden kunnen hebben verwezenlijken. Hij heeft trouwens zelf demasteringook gedaan. Hij heeft het niveau van dat debuut dus zeker opgetrokken, en dat heeft zeker voor meer deuren gezorgd die open zijn gegaan.
We zijn ondertussen bij de nieuwe plaat ‘Tales of the Sacorsanct Man’ aanbeland; ik heb hem helaas nog meer eenmaal beluisterd, veel te weinig. Maar het balanceren tussen donkere klankentapijtjes en een eerder toegankelijke ‘touch’ viel me enorm op. Is dat een bewuste keuze en zijn jullie het eens met die mening?
Dat komt door de inbreng van meerdere muzikanten binnen ene band die hun zegje mogen doen, we zijn met zes – eigenlijk zelfs zeven – en dat klikt je muzikale pad open.We schrijven onze muziek niet in de zin van ‘zo moet het zijn’. Om een voorbeeld te geven, Yvan is meer eenThrashgitarist terwijl ik veel rustiger en melodieuzer tewerk ga. Ook de andere gaan soms een andere gang uit. Ieder idee van iedere muzikant binnen de band is belangrijk, daardoor krijg je dus dat schipperen in vele uitersten.
Waarom zijn er trouwens twee verschillende datums voorzien van de release, eentje in juni voor België via Sounds Of Hell en de rest pas in september via Wormhole?
Om commerciële redenen wildeWormHoleDeathgeen release doen in de zomermaanden. Nochtans was alles al klaar. De wereldwijde releaseis dus pas op10 september.Maar we hadden al een paar optredens, en we wilden onze fans al de mogelijkheid bieden om de CD te kopen. Enkel de fysieke CD. Download en streaming is ook voor 10 september.
Er is ook een soort release show, wanneer en waar? In Diest dacht ik? (25 september) Dat is wel ver… en zijn er nog optredens gepland?
We hebben dat gedaan omdat Sounds of Hellonze online distributie doet in de Benelux, en dus is het maar logisch dat wedat daar doen.Het is eigenlijk ook wel een ideale locatie, centraal gelegen. https://www.facebook.com/events/136705741727879 We spelen volgendeweek ook inAsgaard, Gent-Brugge, 6 november op Donk, Overmere, een festival met o.a.FireForce: https://www.facebook.com/events/906314409963586/ . Ook nogRock Classic Bar in Brussel:
https://www.facebook.com/events/4183929715007074
Heeft deze COVID tijden het groei proces vertraagd? Met andere woorden hoe heb je als band (en mens) deze periode doorstaan?
Veel optredens die door COVID niet zijn kunnen doorgaan, niet kunnen repeteren. Nee, simpel was dat allemaal niet. Iedereen is zijn stukken thuis beginnen opnemen en we hebben dat naar elkaar gestuurd, en zo hebben we die nieuwe plaat in elkaar geknutseld om die te laten releasen in juni. Dan zijn we de studio in gegaan, rekening houden met de corona maatregelen van afstand houden en mondmaskers dragen.
Ben je daar als band sterker uit gekomen? En ook.. hadden jullie problemen om bepaalde skills terug onder de knie te krijgen door dat lang stil zitten?
We speelden sowieso verder gitaar thuis, dus nee daar hebben we geen problemen van ondervonden.We zijn wel beginnen repeteren online en hebben daarin even geïnvesteerd. En via skype zo iets te kunnen uitwerken, maar dat werkte langs geen kanten; we hebben ook een COVID video clip opgenomen, dus we zijn eigenlijk altijd wel bezig gebleven met elkaar… het is zeker niet gemakkelijk, door elkaar niet meer zoveel te zien , komen er bij sommige andere interesses en dat zorgt ervoor dat sommige er dus de stekker uit trekken. Dat is bij ons dus niet gebeurd, dus op dat vlak zijn we er sterker uit gekomen.
Over enkele live optredens hadden we het al. Wat zijn de verdere plannen in die richting, voor dit en volgend jaar?
Eigenlijk optreden, dat is het grote plan, zoveel mogelijk om onze nieuwe plaat voor te stellen.
Er zijn geen nieuwe nummers ontsproten of zo uit deze tijden? Plannen in die richting dan?
Nee, bewust hebben we daar niet aan gewerkt. We hebben de afspraak gemaakt ons niet bezig te houden met nieuwe nummers, wat we wel deden is op onszelf eens iets op te nemen , maar op repetities zijn we bezig met die plaat repeteren zodat de routine erin zit om dat op het podium te brengen. We moeten er gewoon staan! Dus nieuwe nummers of zo is niet aan de orde nu.
Na al die jaren , wat is jullie grote ambitie/en of doelstelling , of ben je daar niet mee bezig?
Yvan: Ik ben blij met wat ik heb , maar wil nog meer. Mooiere optredens, en ook in Vorst Nationaal optreden is zeker een droom. Dat is al een droom sinds we bij Explorer speelden. En ook eindelijk wat meer erkenning, na al die jaren, voor wat we hebben gedaan en doen. We zijn al meer dan dertig jaar met muziek bezig, we hebben toch al wat bewezen. En nog een nieuwe cd opnemen…
Jan: Zoals Yvan zegt, erkenning krijgen na dertig jaar in de muziekwereld , zou al heel leuk zijn en is een doel op zich. Voor ons het grote en belangrijkste punt. MetExplorer hebben we nooit iets echt uitgebracht. Het was de bedoeling om het vroeger materiaal vanDeadSerious terug uit te brengen, maar eerst komtCult ofScarecrow. Maar het idee om dat ooit te doen is er… dus dat is ook ergens een doelstelling. Maar het voornaamste dus eindelijk die erkenning krijgen…We doen wat we niet kunnen, maar willen wel doen wat we kunnen.
De erkenning … die jullie in mijn ogen al lang verdienen, daar duimen we voor.
Dank voor dit fijne gesprek, veel succes met de nieuwste plaat en hopelijk zien we jullie snel op het podium.
Funeral Dress - Wanneer houdt het op? Indien ik voel dat het lichamelijk niet meer gaat zal ik de stekker er wel moeten uittrekken; ik hoop dat het nog lang mag duren
Sinds 1985 drukt Funeral Dress zijn stempel op het punk gebeuren in ons landje en zelfs in het buitenland. De band heeft heel wat watertjes doorzwommen, en staat nog steeds als een huis. Onlangs stonden ze op Alcatraz Metal Fest en bewezen dat de lijn tussen metal en punk dunner is dan ooit tevoren, door de SWAMP stage van de eerste tot de laatste seconde, van voor tot ver naar achter in vuur en vlam te zetten.
We hadden een fijn gesprek met frontman Dirk.
Funeral Dress bestaat ondertussen 36 jaar, dat is een heel leven ? ; als je terugkijkt op het verleden, wat zijn zo een beetje de hoogte- en dieptepunten?
Ik ga eerst met dieptepunt beginnen toen in 1991 onze drummer was gestopt en onze bassist en gitarist besloten om een andere band te beginnen; toen was het even slikken om de band terug op te starten Op elke toer kom je ook wel een slecht moment tegen Ik zal 1 voorbeeld geven, rond 2010 waren we op toer in de USA, we moesten in Las Vegas spelen, de dag nadien speelden we in Salt Lake City, een trip van meer 10uur, we kwamen aan in Las Vegas mooie zaal maar zag er allemaal nieuw en niet open uit. We wachten daar enkele uren in de verschroeiende zon (en geloof me daar kan het heet zijn) komt daar ineens een pipo op een veloke aan “sorry guys we re not open yet”… de verbouwingen waren wat uitgelopen en hij vond het niet nodig om ons of ons agency te verwittigen. Maar kom in enkele weken terug dan kunnen we de show wel doen…maar door zo’ n pippo doe je veel verlies. Je moet die dag wel je camionette, chauffeur en slaapplaats betalen maar geen gage,…zo maak je op elke toer wel iets mee?
Hoogtepunten voor mij persoonlijk? Daar kan ik al een boek over schrijven…We zijn begonnen in 1985 toen punk in de touwen lag, geen optredens meer geen goede cafés, .toen vond ik het net het juiste moment om zelf een band te vormen…we dachten nooit buiten de Kempen te geraken Het eerste hoogtepunt was toen we opeens gevraagd werden om te spelen in o.a. Duitsland en Nederland. .Ondertussen staat de teller op meer dan 1000 optredens van ziche zussen bolder tot NY en Moskou. .Er zijn teveel leuke momenten en hoogtepunten maar elke toer zal zijn ups en downs hebben zeker?
Waar kwam die interesse voor punk vandaan, wie zijn jullie grootste invloeden?
Toen ik een14jarig jongetje was had ik lang haar en een jeansvestje met AC/DC en Kiss maar toen ik voor eerst bands als The Sex Pistols, Damned,…hoorde, voelde ik een rush. Mijn hart bonkte in mijn keel en wist dadelijk, dit is het .. Bands die veel voor mij betekenen zijn vooral UK SUBS , The EXPLOITED. Met deze bands speelden we trouwens ontelbaar keren samen. Ik ben in 1992 ook voor 6 weken met The Subs mee naar USA geweest naar het huwelijk van de zanger, dat was juist de tijd van het Guns N’ Roses spaghetti incident (ze coverden toen doen ‘down on the farm’ van UK Subs) ben ook mee geweest met backstage pasjes van o.a. Poison, Guns N’ Roses etc.,….
Een vraag die velen zich stellen. Is punk nu dood of niet?
Nee, maar zoals bij elk genre zijn er ups-and-downs
Met “Party On” hebben jullie een monster hit te pakken , vaak is dat een zegen, maar ook soms een vloek.
Ik zag een tijdje geleden The Kids voor hun 40ste verjaardag in de AB en iedereen was aan het wachten op “There will be no next time”, een beetje frustrerend eigenlijk, vond ik. Ondervinden jullie dat ook?
Bwa dat is dubbel dankzij ‘party on’ zijn er veel deuren opengegaan. Dus vooral positief voor ons ..
Jullie hebben in binnen- en buitenland gestaan, overal een beetje. Welke buitenlandse optredens zijn je het best bij gebleven?
Toen we voor het eerste in CBGBS speelden dat was toch zeer speciaal . Dat is zowat de meest legendarische zaal in het punkmilieu. als je ziet dat daar bands als Ramones of Blondie hun eerste stappen hebben gezet…In 2013 speelden we ook op punkrockbowling in Las Vegas. Dat is een van de grootste punkfests in USA. We hebben ondertussen ook 15x gespeeld op Rebellion Fest in Blackpool UK. Als laatste British punk invasion in Ca gedaan, waar er de grootste rellen zijn uitgebroken die ik ooit heb gezien. Dat is toen op CNN , FOX news etc. geweest. Het festival is trouwens ook stilgelegd.
Funeral Dress stond onlangs op Alcatraz Metal Fest. Een punkband op een metal festival? Maar dat viel zeer goed mee, volgens ik heb vernomen (tot mijn schaamte jullie niet live gezien daar, ik had een interview) ? … Hoe waren de algemene reacties?
Dit was zeer tof en ik wil langs deze weg de organisatie bedanken om ons als punkband te boeken, de tent ontplofte vanaf eerste song.. Vroeger werd alles meer in hokjes gemurwd. Je bent punker of new Waver of metalhead. Nu heb je meer een geheel binnen zowel de rockscene als de techno dance.. .Ik luister zelf naar veel verschillende soorten muziek. Zo ben ik o.a. een zeer grote Motorhead fan maar hou ook van oude metal als Judas Priest, accept, girlschool,…. It s all rock n roll zou ik zeggen en we zijn ‘ one family.. Zo spelen we in oktober ook voor de 2x op Sinners day; in een ver verleden ben ik dj geweest in new wave dancings. dus de cirkel is rond ik kijk enorm uit om met Gary Numan te spelen daar.
Ondanks alles zijn er wel raakpunten tussen metal en punk, toch? Of niet?
Zoals in vorige vraag al aangegeven, heel veel raakpunten. punk is iets ruwer, metal meestal iets technischer
Er is ook een personeelswissel geweest, vertel er eens wat meer over?
We hebben een nieuwe gitarist Ben die heeft een 20tal jaren geleden ook al bij Funeral Dress gespeeld maar dan als drummer. Strum , onze vorige gitarist, heeft zoveel gedaan voor de band zonder hem hadden we niet gestaan waar we nu staan. En ik vond het enorm jammer dat hij de band verliet maar met Ben hebben we de ideale vervanger.
Ik veronderstel dat het een van jullie eerste echte optredens was sinds lang, heb ik het mis? Hoe groot was de honger om terug echt op te treden?
Ja onze laatste optreden was in 2019 in Berlijn en dan na 2 jaar ineens op een topfestival als Alcatraz staan was echt de max.
Hoe heb je trouwens als band (en mens) deze tijden doorstaan?
Zoals iedereen vermoed ik thuis
Heeft die periode niet gezorgd voor meer tijd om nieuwe songs te componeren? Zo ja of nee, mogen we ons nog aan nieuw platenwerk verwachten?
ja in November gaan we in de studio een eerste single mag je in januari verwachten en dit gaat zijn “FUCK THE FUCKING FUCKERS BEFORE THE FUCKING FUCKERS GETS YOU” … we gaan voor Guinness record boek (lol) meeste x fuck in 1 song
Haha ? Wen wanneer kunnen we jullie verder live bewonderen?
We spelen dit jaar nog op zaterdag 18 sep op Ratrock Harelbeke, 31 OKT Sinners Day Heusden-Zolder, vrijdag 19nov in cc zwaneberg Heist op den berg met The kids en BA en op 4 december in den dreef in Vorselaar (met o.a. red zebra, Exploited) maar deze laatste is uitverkocht.
Voor 2022 is o.a. Rebellion Fest in uk al bevestigd en doen we ook een groot Festival in San Francisco.
Ik vind het prachtig hoe Funeral Dress zijn punk roots trouw blijft, maar wanneer houdt het voor jullie op, denk je zelf, hopelijk nooit uiteraard…?
Punk zit in mijn hart. Ik zou , als sideproject misschien éénmalig nog wel eens een heavy metal song en new wave song willen opnemen. Maar Wanneer houdt het op? Ik heb wat gezondheidsprobleempjes (cvs/fybro) indien ik voel dat het lichamelijk niet meer gaat zal ik de stekker er wel moeten uittreken ik hoop dat dit nog lang duurt.
Na al die jaren, zijn er nog ambities en doelstellingen die je voor ogen hebt?
Een goeie nieuws plaat maken en nog vele toffe optredens
Jonge beginnende punk bands, welk advies wil je als oude rot in het vak ? meegeven?
Volg je hart spring niet in op een rage maar speel iets dat je recht uit het hart komt . Dat is niet alleen voor punk band maar geldt evenzeer voor elk genre. En vooral volhouden .
Bedankt, zet hieronder eventueel een link waar onze lezers merchandiser of zo kunnen aanschaffen?
Op onze optredens of je kan me mailen op Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Pics homepag @ShootnRock – Tim Vermoens photography
Maanzaad - We zijn zeven jaar verder gegroeid, zonder iets fysiek uit te brengen, dat is opmerkelijk aan ons
Maanzaad put zijn inspiratie niet enkel uit de typische dubreggae – zoals zijn voorgangers - maar verlaat heel bewust de comfortzone en trekt op avontuur door het weidse landschap. Voor de doorsnee reggae fanaat zijn ze een beetje een vreemde eend in de bijt, maar zij die houden van bands die binnen dat genre buiten de lijntjes durven te kleuren, genoten met volle teugen.
De band legt de lat vanaf de eerste noot enorm hoog en beschikt over topmuzikanten die improvisatie en spelplezier heel hoog in het vaandel dragen. Ze sloten op 28 augustus de eerste editie van Festivital in Sint-Pauwels. We hadden vóór hun concert een interview met zanger Adriaan en zangeres Shikha over de evolutie van de band, dit optreden en hun toekomstplannen.
Review hier Festivital 2021 - ‘Pally town edition’ - Een perfect huwelijk van rock, opzwepende reggae en dub (musiczine.net)
Hoe kwam de band tot stand? Waar leerden jullie mekaar kennen en hoe versmolten jullie tot Maanzaad?
Adriaan: Maanzaad is ontstaan uit de as van Grasjas, doordat de instrumentalisten niet meer op dezelfde lijn zaten als de frontman, er zijn enkele muzikanten binnen de band wel samen verder gegaan. Ik heb dan Moustafa (onze drummer) ontmoet toen we samen werkten in de concertzaal van ‘De Spiegel’ (nu De Casino), in de foyer, Sint-Niklaas; we kenden elkaar dus al een tijdje.
Ik zat in andere projecten, en we zijn samen wat beginnen jammen en zo, en ik ben dan beginnen zingen voor hun instrumentaal project, zo is de bal aan het rollen gegaan eigenlijk. De band zelf speelde al een tijdje toen ik erbij gekomen.
Shikha: De vrouwelijke vocalisten zijn er pas later bij gekomen, toen was de band al een tijdje bezig (van 2010)
Adriaan: We hebben eerst met een paar backing vocals zangeressen gezongen, we waren eerst met drie backing vocals. Met Kimberly en Ineke, die hebben Shikha mee gebracht. Dan hebben we de mooiste jaren van de band meegemaakt op Polé Polé en de Gentse Feesten. En ook Parkies in Sint-Niklaas (2012)… Een heel fijne periode.
Waarom in Het Nederlands, al lijkt me dit een mooie tendens tegenwoordig om je ding te doen in eigen moertaal?
Adriaan: Ik heb altijd in Nederlandstalige bands gezeten, ik heb nooit de ambitie gehad om in een andere taal te zingen. Gewoon omdat de mensen hier de taal begrijpen, je kunt sommige dingen in het Engels zeggen of zingen, als je die in het Nederlands zingt , komen ze gewoon beter of anders binnen doordat de mensen het wel begrijpen. Dat is belangrijk voor mij.
Je ziet het tegenwoordig wel meer en meer dat bands teruggrijpen naar de Nederlandse taal, niet alleen in wat jullie doen, maar ook in de hiphop wereld bijvoorbeeld
Adriaan: Dat is vaak ook meer dialect terwijl Nederlands toch eerder uitzonderlijk is. Er is wel een band die in het West-Vlaams reggae heeft gedaan, maar in het Nederlands is toch nog net iets anders.
Jullie beschrijven jullie muziek als dub/reggea/rock? Maar ik zie vooral zeven verschillende ideeën die ontspruiten uit de zeven muzikanten . Klopt dit? Hoe zou je je muziek omschrijven , los van deze regels?
Adriaan: Er is geen baas in de band, we zijn een democratie. En iedereen doet wat hij doet, zonder dat iemand daar raar op zal reageren. Uiteraard zijn er dingen die je bespreekt, maar elk idee wordt onder de loep genomen. Ik kom eerder uit de punk scene, onze gitarist houdt van jimi hendrix en zo kunnen we doorgaan, al die verschillende uitgangspunten zetten we in de band.
Voor mij maakt dit weinig uit, maar is dat soms niet frustrerend naar promotors of zo toe die er moeilijk over doen omdat ze jullie niet in een hokje kunnen zetten?
Adriaan: We krijgen daar wel soms opmerkingen over, Reggae is vaak over vrolijke vibes en zo, bij ons komt daar toch soms andere dingen om de hoek kijken waardoor men de wenkbrauwen fronst. Maar als we puur reggae zouden doen sluit dit niet aan bij onze eigen realiteit
In dat donker kantje, wordt de humor niet vergeten; een bewuste keuze?
Adriaan: Ik heb, zoals hierboven gezegd, in Punk bands gezeten en die punk spirit blijft toch ook wel hangen. Vandaar misschien dat ‘donker kantje’. Die Maatschappij kritiek is trouwens geen gimmick integendeel, laat dit duidelijk zijn.
Shikha: Het is gewoon zo gegaan, zo gegroeid door de jaren heen eigenlijk.
Adriaan: Wat ook een beetje speelt, we zijn niet echt Jamaicaans, we zitten niet in die cultuur. Pas op, begrijp het niet verkeerd , we zijn er niet tegen dat mensen die niet tot die cultuur behoren dat doen. Maar voor ons is dat wel zo, dat we daardoor niet puur reggae kunnen (en willen) brengen ; eigenlijk ik heb het gewoon soms lastig met ‘white boys’ die Jamaicaans zingen… zonder nogmaals dat echt te veroordelen.
Shikha: Als je niet echt tot die cultuur behoort, kun je ook niet echt ‘menen’ wat je zingt. Of zegt… Het verhaal klopt dan gewoon niet.
Zit er in jullie muziek een verhaal?
Adriaan: Wat er rondom ons gebeurt in Europese context , is het verhaal achter veel teksten. Ik hou ervan dingen te schrijven met een zekere twist achter . Neem nu “Camping Guantanamo”, dat begint heel vrolijk, maar als je het verhaal erachter begrijpt , wordt het vlug wat meer grimmig. Dat zit er bewust een beetje in , in veel van die songs. Daarom zullen we bijvoorbeeld nooit op Reggae geel staan vrezen we, omdat zij wel vasthouden aan dat Reggae idioom en wij niet. We trekken ons daar weinig van aan, het is geen frustratie ook, maar het is wel ergens spijtig dan. Gewoon op basis van dat ze daar aan vasthouden.
Ondertussen kwamen al enkele knappe albums op de markt, zelfs op korte tijd tussen 2010 en 2013 maar nu is het een beetje stil … Hoe komt dat?
Adriaan: Dat is allemaal door omstandigheden eigenlijk, we hadden ook een promotor die vroeger wilde dat we met een product moesten afleveren; Er is in onze privé leven ook heel wat veranderd de laatste jaren, ikzelf en ook Shikha hebben kinderen gekregen en zo… Er is ook een brand geweest in de voormalige opname studio, we hadden eigenlijk al iets klaar maar door die brand is er heel wat verloren gegaan
Shikha: Nu beweegt er toch weer wat meer. Er zijn al wat nieuwe nummers en zo.
Ik heb ergens gelezen dat jullie binnenkort een nieuwe plaat uitbrengen? Of is me iets ontgaan?
Adriaan: We hebben wel wat nummers klaar, maar door niet meer samen te kunnen spelen, zijn die niet verder uit gewerkt. Wat wel opvalt, zelfs al gebeurt er niets, en zijn er geen optredens, niemand binnen de band stoort het dat er geen releases zijn , we zijn elkaar niet beu geworden ondanks die periode dat we elkaar niet meer hebben gezien of niet meer samen konden repeteren en zo…dat is toch ook belangrijk om weten. Iedereen mag gewoon zijn goesting doen.
Shikha: Op die manier zijn er dus zeker nieuwe nummers ontstaan, ondanks die corona en zo.. dat is toch ook positief. De kans is groot dat er ooit nog wel eens iets uitkomt, het is zeven jaar geleden. We zijn zeven jaar verder gegroeid, zonder iets fysiek uit te brengen, dat is opmerkelijk aan ons.
Als ik het goed begrijp, zijn jullie uit die corona periode sterker uit gekomen?
Corona heeft al bij al onze relatie en muziek niet beïnvloed, enkel de progressie vertraagd.
Over nieuwe nummers, er was wel iets van een single. De single “De Zon” draait om de digitale vs. de reële wereld. Hoe sta je tegenover die digitalisering, voor- en nadelen?
Adriaan: Ik vind het een beetje te ver gaan, de dag dat het internet uitvalt kan er bijna niemand nog echt met zijn auto rijden. Ik vind het een beetje hoogmoedig allemaal die digitalisering. We moeten mee, we kunnen niet anders. Ik ben op dat vlak nog wat ouderwets , ik ben er niet zo 100% fan van, ik zit op sociale media voor mijn werk /studie
Jullie hebben onlangs terug live gespeeld, hoe groot was de honger om terug op een podium te staan?
Adriaan: Dat was eerder corona proof, maar vandaag op dit festival is het de eerste keer. De honger is bij iedereen enorm.
Zijn jullie niet door stil te vallen bepaalde skills kwijt geraakt?
Dat is een beetje als fietsen, je geraakt dit niet kwijt.
Wat zijn de verdere plannen?
Shikha: Spelen, spelen, spelen en veel optreden…
Wat is jullie grootste ambitie? Is er een soort doelstelling dat je voor ogen hebt of ben je daar niet mee bezig
Adriaan: Samen blijven spelen, is de voornaamste ambitie, ik denk zelfs dat deze band kan overleven zonder concerten. Onze kinderen zien opgroeien.
Shikha: We zijn gewoon een grote familie, als band , dat is voor ons een drijfveer om gewoon verder te doen zoals we bezig zijn. We hebben uiteraard ambitie, samen op stap kunnen blijven zijn en verder met elkaar opschieten als familie zoals we nu doen.
Er is geen ambitie om bijvoorbeeld in Sportpaleizen of zo te staan? Als je via een promotor of zo de kans krijgt om wereld succes te hebben, veel geld te verdienen? Zou je dat doen?
Wat belangrijk is voor ons als band, we zijn een familie en willen dat blijven. We gaan niet over lijken, bij wijze van spreken zoals sommige dit helaas doen. Met mensen waar je tien jaar hebt mee samen gespeeld, plots stoppen en een totaal andere band rondom jou nemen puur voor het succes? Nee, dat is niet wat we willen… maar er is zeker ambitie, zolang we die familieband die we nu hebben kunnen behouden.
Veel succes in alles wat jullie doen, we blijven het op de voet volgen…
Guy Verlinde - ‘Do it yourself’ … wat je zelf doet, doe je beter; ook al zit je te prutsen, prutsen is ook nodig om het licht te zien
Guy Verlinde is een bluesmuzikant die z’n sporen al heeft verdiend. Hij is voornamelijk bekend als solo artiest en als bandleider van The Mighty Gators en The Houserockers. Daarnaast staat hij samen met zijn Blues Brother Tiny Legs Tim aan de wieg van de Gentse blues scene. Tevens treedt hij op in scholen met zijn educatieve muziekvoorstellingen.
Daar houdt het niet mee op. Met ‘Standing in The Light of a Brand New Day’ bracht hij eind augustus zijn nieuwste solo plaat op de markt, wij hadden een fijn gesprek met Guy.
Laten we even terugkeren in de tijd. Je bent voornamelijk bekend als solo artiest en als bandleider van The Mighty Gators en The Houserockers. Hoe is alles begonnen - vertel eens meer over die projecten?
Ik ben begonnen met muziek toen ik 16 a 17 jaar jong was. Ik was al heel snel gepassioneerd door de blues. Zo ben ik van het ene groepje in het andere, het ene al meer succesvol dan het andere , terecht gekomen. Rond mijn 32ste, op een moment dat je al wat kilometers hebt afgelegd en eveneens op een moment dat je weet wat niet wil, maar ook nog niet wat je wel wilt. Werd, het me al duidelijk dat ik vooral mijn eigen ding moest doen. Ofwel werd ik een middelmatige blues muzikant die afgeleide koppies maakt van de grote helden; Ofwel zou ik dus mijn eigen weg volgen, en dat was de eerste stap met The Mighty Gators in 2008. Dat was eigenlijk onder de naam Lighthnin’ Guy & The Mighty Gators. Daar ben ik begonnen met slide gitaar en harmonica. We brachten een beetje een mix van Chicago Blues en New-Orleans blues. Die band is pijlsnel gegroeid, in ons eerste jaar in 2008 speelden we 32 concerten, waaronder een tour in Oostenrijk en we hadden toen ook een live plaat opgenomen.
Later kwamen de ‘growing pains’ zoals mensen die door omstandigheden de groep verlaten en dergelijke meer. Dat is trouwens een beetje het verhaal van alle bands. In die tien jaar, tussen 2008 en 2018 hebben we een heel mooi parcours afgelegd. Heel mooie platencontracten, de eerste keer in AB en Blues Peer, het zijn enkele hoogtepunten van de vele die we met die band hebben gehad. Die band is dus gaandeweg geëvolueerd van eerder ‘Chicago & New-Orleans blues‘ naar mijn eigen sound en eigen ding.
In 2015 besloot ik mijn eigen naam te gebruiken en werd de band Guy Verlinde & The Mighty Gators. De reden? Lighthnin’ Guy & the Mighty Gators was meer ‘party’ maar wat ik deed werd meer en meer persoonlijk, vandaar die naamverandering. Ik dacht, als Thorbjørn Risager en Erja Lyytinen bekend kunnen worden met hun eigen naam, dan kan ik dat toch ook als Guy Verlinde.
The Houserockers van de andere kant, was een heel onverwacht succesverhaal. Er werd me gevraagd om op Kwadendamme Blues Festival een ode te doen aan Hound Dog Taylor. Met de bedoeling om dit te beperken tot één optreden, maar dat viel zodanig goed mee, dat we vonden dat we daar iets moesten mee doen. We besloten ons volgende optreden in The Bordeline in Diest op te nemen en daaruit is de plaat ‘Plays Hound Dog Taylor’ ontstaan. Dat heeft een mooi leven beginnen leiden. Zo stonden we niet alleen terug op Blues Peer, maar speelden we ook in het buitenland zoals Noorwegen. De ode aan Hound Dog Taylor, mijn grote voorbeeld – ruwe slide Blues – was dus zeker een hoogtepunt op zich. In 2018 heb ik dat allemaal een beetje naast mij neergelegd om solo iets uit te bouwen. Omdat ik aanvoelde dat die akoestische muziek belangrijker werd voor mij.
Ik heb de beide projecten op een hoogtepunt neer kunnen leggen. Met The Houserockers heb ik nog een cd ‘How How How’ uitgebracht met nummers in de traditie van Hound Dog Taylor, maar dan eigentijds en met eigen composities. En met The Mighty Gators nam ik nog het album ‘X’ op. We hebben daarmee een tour gedaan, naar aanleiding van onze tiende verjaardag in de eerste helft van 2018. In de tweede helft werd het een ‘Farwell tour’. We hebben daarmee in OLT Rivierenhof, AB, De Roma, Cognac Blues Passions, … gespeeld. De cirkel was gewoon rond.
In 2019 wou ik wat intiemer, en van daaruit is mijn eerste solo plaat ‘All is forgiven’ ontstaan. En nu is er dus ‘Standing in the Light of a Brand New Day’.
The Houserockers zijn gesplit dacht ik, niet? En komt er ooit nog iets uit van The Mighty Gators?
The Houserockers zijn niet gesplit, op een bepaald moment moet je kiezen om er echt compleet voor te gaan. En iedereen was ondertussen ook bezig met andere projecten. Het was een mooie rit geweest. En we hebben het gewoon mooi afgerond. Maar is zeker geen split geweest. Het kan goed zijn dat we binnen enkele jaren er terug iets mee doen. Hetzelfde geldt voor The Mighty Gators, we kunnen dus niet zeggen dat we gesplit zijn. Beide projecten staan gewoon even ‘on Hold’. Misschien voor altijd, maar even goed ontspruit er binnen enkele jaren toch iets nieuw met diezelfde projecten.
Samen met Tiny Legs Tim sta je ook aan de wieg van de Gentse Blues scene, die nauw verbonden is aan de bluesclub Missy Sippy. Vertel daar eens iets meer over
Sommige dingen plan je in het leven, andere komen onverwacht spontaan op je af. In 2011, bij gebrek aan bluescafés in Gent, ben ik met een elektrische bluesjam begonnen. Ik had toen al wat maturiteit en wat naam gemaakt als Lightnin’ Guy. Samen met Tim ben ik begonnen met ook akoestische jams te organiseren. En zo zijn we in Hotsy Totsy beland, waar we Marie Follebout leerden kennen. Het was voor Marie tijd om haar eigen verhaal te schrijven. En doordat er bij die bluesjams zoveel animo was, is de Missy Sippy ontstaan. Logischerwijze zijn Tim & ik daar beginnen bluesjams en optredens organiseren. We hebben een hele nieuwe generatie blues muzikanten podiumkansen gegeven. Het verschil met andere bluesjams is dat iedereen met iedereen speelt ongeacht het niveau. Bij veel bluesjams willen de goede vaak niet spelen met de beginnelingen. Dat hebben we bewust willen vermijden. Dat heeft er wellicht voor gezorgd dat sommige mensen afhaakten, maar ook dat jonge mensen wel op het podium durfden komen. Daardoor hebben we een soort sfeer gecreëerd van ‘iedereen helpt elkaar’. Dat is op de dag van vandaag nog steeds zo. Neem nu Olivier Vander Bauwede waar ik nu in duo mee speel en ook veel gespeeld heeft op mijn nieuw album, is zo iemand die ik leerde kennen op de bluesjams. Hetzelfde met Toon Vlerick die ook naar de bluesjams is gekomen, hij heeft ook enkele jaren bij The Mighty Gators gespeeld. Hij speelt nu bij Absynthe Minded en andere projecten.
Weet je, ik heb altijd kansen gekregen als jonge muzikant waardoor ik het gevoel heb dat je zelf jongeren de kans moet geven. Dat is trouwens hoe de bluestraditie altijd gewerkt heeft. Daarom ben ik blij dat er nu een florerende blues scene is in Gent. Ik heb me wel een beetje terug getrokken, omdat ik voel dat het loopt en goed draait. Blij dat het nu nog steeds blijft lopen.
Is het geen groot voordeel dat je in Gent een grote florerende muziek scene hebt, zoals in de jazz, die open staat voor veel waardoor je daar ‘gemakkelijker’ (ik wik mijn woorden) iets kunt mee doen? Of zie ik dat verkeerd?
Ja, maar Gent stond vroeger niet open voor blues. Ik heb bijna nooit in Gent gespeeld. Men keek een beetje neer op Blues in Gent. Het was meer de stad van de Jazz en alternatieve pop en rock muziek . Maar blues heeft het ook soms een beetje aan zichzelf te danken, omdat het zich soms wel profileert als bluesrock, bier drinken en platte ambiance. Terwijl Blues veel meer is dan dat. Daarom ben ik ook blij dat er in de Missy Sippy akoestische jams zijn geweest, waarbij we naar die meer Afro-Amerikaanse blues konden gaan. En minder de blues rock van ZZ Top of zo, waar niets mis mee uiteraard. Maar bluesrock staat toch dichter bij hardrock of classic rock dan bij de blues van Muddy Waters en zo. Er was dus weinig blues in Gent, maar doordat we die bluesjams op zo een bijzondere wijze deden, zag je dat plots studenten van het jazz conservatorium in Gent plots geïnteresseerd geraakten om naar die bluesjams te komen. Hun ogen vielen dan ook open wanneer ze jonge mensen heel wild op die blues zagen dansen. Terwijl jazz toch wat meer gereserveerder was. In het begin was het dus moeilijk, maar doordat er nu veel muzikanten zijn die de blues energie ontdekten , kreeg de bluesscene een hele grote lift in Gent.
Leeft blues dan bij de jeugd, want ik heb altijd de indruk gehad dat jongeren toch eerder naar die Bluesrock gaan, zoals ZZ Top, en niet echt die Blues van Muddy Waters bijvoorbeeld? Of zie ik dat verkeerd?
Het klopt, toen ik veel naar de Banana Peel ging was ik altijd de jongste. Maar wat de Gentse bluesscene en Missy Sippy hebben bewezen, dat vele jongeren wel open staan voor bluesmuziek wanneer ze de kans krijgen om in contact te komen met goede bluesmuziek. Ik ken geen enkele club waar jonge mensen ‘s avonds gaan dansen op oude bluesmuziek. Meestal zijn het oudere mensen die pintjes staan drinken terwijl ze genieten van blues, daar is ook niets mis mee. Maar in Missy Sippy hebben ze dus die danstraditie kunnen doen heropbloeien. Wat er ook vaak over het hoofd wordt gezien is dat vanuit de Lindy Hop en de Swing dansscene er een ook een florerende blues dansscene is ontstaan waar koppels hele avonden op bluesmuziek dansen. Dat wordt jammer genoeg nog te weinig gelinkt aan de globale bluesmuziekscene. Zo speelde ik in o.a. Rijsel, Antwerpen en Brussel voor een volle zaal dansers, die een hele avond dansten op trage bluesmuziek. Dit noemt men ‘Slow Drag’ avonden. Fantastisch om mee te maken, maar jammer genoeg te weinig gekend bij het traditionele blues publiek. En dat waren trouwens meestal jonge mensen, dus het stemt me hoopvol dat bluesmuziek niet zal uitsterven. Sommige clubs moeten enkel durven openstaan en leren hoe ze die jonge mensen kunnen bereiken, en daar is Missy Sippy heel goed in geslaagd.
Iets totaal anders. In 2010 werd je werkloos en koos je voor een leven als beroepsmuzikant, klopt dat? Was dat ook geen risicovolle beslissing, want echt rijk kun je met muziek niet worden in ons landje?
Ik ben daar ingerold. Ik was anders wel tevreden geweest wanneer ik naast mijn job in een band had gespeeld, vier à vijf keer had kunnen optreden in de maand, om de twee jaar een cd kunnen opnemen, en links en recht een festival kunnen spelen. Maar in 2009 verloor ik mijn job door de economische crisis, maar ik kreeg toen ook mijn eerste platencontract bij Parsifal. En na elf jaar te hebben gewerkt leek het me een goed idee om zes maanden te doppen en mijn album op te nemen. En ik ging er vanuit dat ik daarna een job zou moeten gaan zoeken. Ik ondervond vlug dat ik alles beter kon organiseren. Zo kan ik bijvoorbeeld mijn eerste mails versturen om acht uur in de ochtend, terwijl de meeste muzikanten dit pas kunnen na hun job, het eten en zo. En dan is dat pakweg zes à zeven uur in de avond. In die zin heb ik een grote voorsprong op iemand die dit niet full time met muziek kan bezig zijn. Daarnaast zat ik vroeger in de socio-culturele sector, waar ik sowieso veel dingen heb moeten organiseren. Alles wat ik daar geleerd heb, gebruik ik voor mijn eigen muzikale carrière. Door meer tijd te hebben om te kunnen bellen en mailen, kreeg ik plots meer optredens. En ik kreeg veel steun van het platenlabel. Nico Mertens van Parsifal heeft een belangrijke rol gespeeld in de ontwikkeling van mijn muzikale carrière. Rijk zal ik er inderdaad niet van worden, maar ik kan er wel van leven. Op een gegeven moment komt ‘de kar’ in beweging, en is het gemakkelijker om die in beweging te houden dan die vanuit stilstand in beweging te krijgen. En sinds 2012 doe ik buiten de spotlight van de avond concerten ook schoolconcerten. En zo kon ik er op een gegeven moment van rond komen. Ik leef redelijk sober, dat helpt ook. Ik heb als muzikant al veel meer bereikt dan ik ooit had gehoopt: ik heb meerdere keren op Blues Peer en in de AB gespeeld. Ik hoopte om ooit één plaat op te nemen, maar dit nieuw album is ondertussen al mijn dertiende plaat. Ik kom misschien niet in de grote media, maar “I’m living the dream”. En dat is toch bijzonder.
Nu is er ‘Standing in the Light of a Brand New Day’. Ik vind het een zeer warme, aanstekelijke schijf, maar niet typische blues (dat is positief bedoeld ). Je verlaat vaak de comfortzone van het genre. Is dat bewust of zie ik het verkeerd?
Ik beschouw mezelf nog steeds als een ‘bluesman’. Maar het eindresultaat is niet altijd een typische bluessong meer. Op een bepaald moment moet je keuzes maken en daarom ben ik blij dat ik steeds meer mijn eigen identiteit aan mijn muziek kan geven. Mijn liedjes klinken niet meer als de slide blues van Elmore James of de fingerpicking van bijvoorbeeld Mississippi John Hurt of Fred McDowell. Maar ik vertaal die slide en fingerpicking nu steeds meer naar mijn taal. En combineer die oude bluestraditie met mijn voorliefde voor bijvoorbeeld Wereldmuziek, Bob Dylan, Tom Waits, … De plaat toont vele facetten van mijn identiteit. Sommigen zullen ontgoocheld zijn omdat het geen typische blues plaat is, andere houden van die hele rijke mengelmoes van blues met een eigen inbreng van stijlen. Vroeger maakte ik genre albums, nu wil ik enkel nog Guy Verlinde platen maken. Op ‘All Is Forgiven’ wilde ik terug naar de basis met kleine uitgeklede akoestische songs. Maar nu had ik het gevoel dat ik klaar was voor een volgende stap, waardoor de songs terug wat meer aangekleed worden. De blues zit er nog in, maar zit nu wat meer verstopt. ‘Standing in the Light of a Brand New Day’ gaat over een nieuw begin, opgenomen in één van de moeilijkste tijden van mijn leven, maar wou er een positieve eigentijdse flow aan geven.
Kijk, als je iets maakt dat al ooit gedaan is, voeg je heel weinig toe. Vandaar dat ik bewust mijn eigen weg aan het gaan ben als songwriter. Ik kan proberen Muddy Waters na te doen, maar dan voeg ik niets toe en het zal nooit zo diep gaan als het origineel. Daarom kon ik mijn eigen originaliteit als Guy Verlinde ontdekken.
De plaat straalt ook veel warmte uit, niet alleen vocaal, maar ook instrumentaal. En toch hoor ik er ook wat weemoed in, klopt dit?
Sinds maart vorig jaar is het leven ontwricht. Normaal werk je hard om vooruit te gaan, maar van maart vorig jaar werk ik nog hard om niet achteruit te gaan. En dat is heel moeilijk, want alle optredens vielen plots weg. Tussen maart en juli heb ik geen gitaar gespeeld, ik had gewoon geen fut. Er kwam zelfs stof op mijn gitaar. Normaal ging ik in mei 2020 een album opnemen, maar we mochten niet meer repeteren en ook niet opnemen. En daarnaast was er ook geen geld meer. In juli 2020 mochten we terug even optreden. Maar niet voor lang, want in augustus vielen bijna alle optredens terug weg. Toen besliste ik om studiotijd te boeken, zonder te weten hoe ik het zou betalen. Zo heb voor het eerst een crowfundingcampagne gedaan. En de grote steun van de vele fans heeft me erdoor geholpen. Niet alleen dat, ik heb ook met heel veel bevriende muzikanten samengewerkt aan deze plaat. Zo staan er zeventien muzikanten op de nieuwe plaat. En die warmte waar je van spreekt, die kom door dat iedereen de studio zag als een soort lichtpunt in moeilijke tijden. Het was een moeilijke periode, vandaar dat weemoedige, maar eigenlijk is die plaat iets heel positief geweest. Het was een soort muziektherapie.
“In July” is dan weer zo een typische blues klepper, je waant je prompt rond het kampvuur of in een bruine kroeg. Is dat hoe je blues moet zien of is dat wat te clichématig bekeken? Wat is blues tegenwoordig
Dat is de laatste song op het album. Het album begint met een donkere sfeer bij “Breaking Dawn” met zware synthesizer. Die wordt weggeduwd door een resonatorgitaar, die het eerste licht evoceert. Ik wilde de plaat ook laten eindigen met iets sferisch, iets zorgeloos. Zodat de mensen, na het beluisteren, een zorgeloos gevoel krijgen.
Wat mij vroeger als kind altijd dat zorgeloze gevoel gaf? Dat was het begin van de zomer. De school was gedaan, de vakantie begon, het was altijd goed weer, we gingen op reis, ... Dit liedje is de muzikale interpretatie van een zorgeloze dag. En ik wou ook een moment waar de chromatische harmonica van Olivier Vander Bauwhede een hoofdrol kreeg. In Missy Sippy en andere projecten speelt Olivier voornamelijk Blues mondharmonica. Maar hij speelt heel mooie chromatische mondharmonica dat we kennen van Toots Thielemans en hij studeert jazz harmonica in het conservatorium in Brussel. Met dat concept in gedachten hebben we samen dat nummer ‘In July” gemaakt. Het is een klein niemendalletje, maar een mooie afronding van de plaat.
Je hebt in Amerika – de bakermat van de blues gespeeld – ik meen in een interview te hebben gelezen dat je bewust koos om altijd in kleine kroegen te blijven spelen om je roots niet te verloochen? Kun je dat wat meer toelichten
Pas op, als ze me vragen voor het Koning Boudewijn stadion zal ik niet nee zeggen. Maar wat wel een feit is, als je een hele tijd in culturele centra en op grote festival speelt, dan verlies je het intimistische en directie contact met het publiek. Ik hou van in kleine veneus te spelen, omdat je dan dicht bij je publiek zit. Daarom heb ik dat vooral gedaan, omdat ik bang was dit te verliezen. De connectie met de mensen in de zaal vind ik heel fijn. Die kleine clubs zijn heel fijn om te spelen. Maar de grote podia op hun beurt zorgen er dan weer voor dat er meer deuren openen en je een groter publiek kunt bereiken.
Is het jouw ambitie om op die grote podia te staan en kan dat ook lukken met Blues?
Het is niet per se mijn ambitie. Maar wat er kan gebeuren is dat je opgepikt wordt als voorprogramma. Zo heb ik het voorprogramma gedaan van John Mayall in de grote zaal van Ancienne Belgique, dat uitverkocht was, en van Tony Joe White in een uitverkochte Roma. We hebben op Blues Peer gestaan, dezelfde dag als BB King. Soms verwarren mensen beroemd zijn met populariteit. Ik wil wel dat mijn muziek populair is, maar ik hoef niet persé beroemd te worden. Je ziet veel artiesten in de media komen, maar het gaat zelden over hun muziek. Ze zitten in spelprogramma’s en geven interviews over hun kledij of ontmaagding (haha). Ik wil dat het eerder gaat over mijn muziek, dan over mezelf als mens.
Vandaag kun je als bluesmuzikant een groot publiek bereiken via bijvoorbeeld Spotify. Het nadeel is dat je met streams weinig geld verdient. Het is vooral de kunst om gelukkig te zijn op de plaats waar je staat. En vooral te kunnen vooruit kijken naar een plaats waar je graag zou willen naartoe gaan. Sommige mensen zijn gefrustreerd, ook al staan ze op het toppunt van hun roem. Doordat ik het gevoel heb, dat ik al meer bereikt heb dan ik ooit verwachtte, is alles wat ik nu doe een cadeau. Ik ben vooral dankbaar. Je moet kunnen dankbaar en verwonderd blijven, maar er is natuurlijk niks mis met ambitieus zijn. Neem nu het nieuwe album. Ik kan er niets meer aan veranderen. Het is als het een papieren vliegtuigje dat ik in de lucht gooi, en ik weet niet waar het zal terecht komen en of het zal worden opgepikt door de grote media. Ik blijf ze sowieso goed vinden, ongeacht het aantal streams en verkoopcijfers. Het feit dat de plaat er is, is al een enorm succesverhaal. Voor mij hoeft die niet nr. 1 te staan. Is dat wel zo, zoveel te beter. Hahaha
In normale tijden speel je jaarlijks zo’n 150 concerten in binnen- en buitenland. Op diezelfde optredens verkoop je dan elk jaar zo’n 2000 cd’s/lp’s. Allemaal inkomsten die je misliep door covid-19. Zowel financieel als mentaal een zware streep door de rekening. Super dat je niet bij de pakken blijft zitten, is deze release een soort uitlaatklep om die moeilijke tijden een plaats te geven?
Normaal gesproken is alles één grote ketting. En die ketting is stilgevallen. Niet enkel de inkomsten uit optredens vielen weg, maar ik verkocht ook geen CD’s meer en ook zullen de SABAM de komende jaren lager zijn. Ik zal nog een paar jaar moeten vechten, om terug te staan waar ik stond. En dat dit album er is, is dankzij de crowdfunding van de fans. Zonder hun de steun was dit niet mogelijk geweest. Ik heb kunnen rekenen op mensen die blijkbaar geraakt worden door wat ik doe. Dat raakt me enorm.
Wat zijn de verdere plannen trouwens, deze plaat live gaan voorstellen?
Naast de duo concerten met Olivier, ben ik een nieuw band project gestart: Guy Verlinde & The Artisans of Solace. Op 21 september is de première in Luik en op 25 september staan we in de Minardschouwburg, Gent. Omdat het nieuwe album rijke drumpartijen en arrangementen heeft, vond ik het nodig om deze in een iets grotere bezetting live te gaan spelen. Het is trouwens ook iets nieuws voor de fans, ik kijk er naar uit. De tour duurt tot december, dan neem ik een pauze. En hernemen de optredens terug vanaf half januari. En hopelijk kunnen we in 2022 terug schoolconcerten spelen. Er staat veel op de agenda, maar tegenwoordig is het niet gemakkelijk om plannen te maken.
Met al je ervaring, welke goede raad wil je beginnende muzikanten die in je voetsporen willen treden, meegeven?
Ik zou zeggen, tot jouw muzikale kar begint te rollen, zorg zelf dat die in beweging komt. Doe het in het begin vooral zelf, want geen enkel professional gaat een kar vanuit stilstand in beweging brengen. Een manager of boeker kan vaart geven aan een kar in beweging en deze op mooie nieuwe wegen laten rollen, maar ze zullen je nooit uit een repetitie kot komen halen. Een boeker heeft twintig of dertig groepen en die werken per momentum. Eens een nieuwe cd en een tour er is, is er 100% focus. Maar eens deze voorbij is focussen ze op een andere groep. Je moet, gelijk welke genre je ook speelt, een ‘punk ingesteldheid hebben. Het gewoon zelf doen kan tegenwoordig relatief eenvoudig en goedkoop: je kunt zelf je muziek opnemen, zelf je muziek (online) verdelen, video’s opnemen, … Veel jonge muzikanten staren zich blind omdat ze op de roster staan van een grote boeker. Maar die kar moet je echt eerst in beweging krijgen. Dat kan frustrerend zijn en het is keihard werken. Maar het is ook enorm rewarding, wanneer je kan beginnen optreden, een plaat kan uitbrengen en erkenning krijgt voor die liedjes die je in de zetel of op je kamer tot stand kwamen. ‘Do it yourself’ wat je zelf doet, doe je beter. Ook al zit je te prutsen, maar prutsen is ook nodig om het licht te zien (haha)
Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met je nieuwe plaat en hopelijk tot ergens op een podium!
Festivital 2021 - ‘Pally town edition’ - Een perfect huwelijk van rock, opzwepende reggae en dub
Festivital 2021
Roomanmolen
Sint-Pauwels
2021-08-28
Erik Vandamme
Aan de gezellige Roomanmolen in Sint-Pauwels ging op zaterdag 28 augustus de eerste editie door van Festivital, onder de noemer: 'Pally Town Edition' . Er stonden voornamelijk bands uit het reggaegenre op het programma. De catering was zeer professioneel en de bediening aan de tafels verliep zeer vlot; de kilometers die de vriendelijke kelners hebben gelopen, willen we niet tellen, maar steeds was met een sterk enthousiasme en met een brede glimlach achter hun mondmasker.
De voeding was aangepast aan de Jamaicaanse tradities. Om maar te zeggen, alles zat goed om van deze eerste gratis editie een feestje te maken.
Elk van de bands zette hun beste beentje voor. De DJ's Leviman en Paparyan zorgden voor de danspasjes .
"Live DUB Impro Jam Experience" band Steppin' Tone (*****) mocht niet één keer maar twee keer optreden. Van hun optreden op het grote podium hebben we helaas enkel het laatste nummer gezien en gehoord; de gevleugelde manier waarop deze top muzikanten staan te improviseren met trompet, gitaar , percussie en keyboard beats viel op.
Hun tweede concert ging door op een kleiner podium, waar ze semi-akoestisch, dichter bij hun publiek de lat erg hoog legden. De typische reggae word hier prompt verlaten, we hoorden rockinvloeden - door de uitmuntende gitaar solo's die aan de ribben kleven -, en jazzy aanvoelende grooves door de verbluffende versmelting drums en trompet. De knetterende keys boden een meerwaarde. Wat een jamsessie. Dansen, dansen en dansen op die aanstekelijke muziek. Sjiek!
Mr. Ital (***1/2) is een jonge talentvolle entertainer die hongerig is om op het podium te staan; hij speelt eigenlijk een thuismatch bij zijn eerste optreden. In het begin van de set voel je de typische reggae vibes. Hij laat zich ook begeleiden door top muzikanten en een zangeres - bekend van de soul/roots/Blues formatie Miss B - die over een bijzondere stem beschikt en met de nodige pit Mr. Ital perfect aanvult.
Gaandeweg verslapte de aandacht wel een beetje, doordat steeds uit datzelfde vaatje werd getapt. Maar Mr. Ital had voldoende charisma en legde de lat nog wat hoger ; een stomende finale volgde. Een naam om te onthouden alvast.
Heartwash is de band rond songschrijver en zanger King Sillah Ishagha,(****) die persoonlijke indrukken uit Afrika en België kneedt tot geëngageerde songs in het Engels en het Mandingo. King Sillah & Heartwash speelt authentieke Afrikaanse roots, aangevuld door reggae en Westerse vibes, waardoor een ware cultuurschok ontstaat.
Door de gevarieerde aanpak, spreekt hij een ruim publiek aan. En ook op Festivital zorgde hij voor een Zuiders feestje; de zon scheen uitbundig . Het werkte allemaal aanstekelijk op de dansspieren. King Sillah is een sterk entertainer. Een speelse set die onze harde wereld weker maakt!
Kologne & the Beljam Rockers (****1/2) doen er nog een schepje bovenop. De reggaesound is de rode draad. Met een beetje verbeeldingskracht waan je je in het verre Jamaica , want naast het feit dat Kologne zelf een volbloed Jamaicaans artiest is, voegt de band daar voldoende vibes aan toe, eigen aan het genre.
Het extra fijne is dat Kologne zijn publiek letterlijk gaat opzoeken en op de tafels gaat staan tussen de mensen. Het zorgt voor hilariteit . We zien nog meer dansende mensen, die compleet uit de bol gaan. Kologne & the Beljam Rockers zorgen voor een typisch traditioneel Jamaicaans reggae feest.
Afsluiter Maanzaad (*****) put zijn inspiratie niet enkel uit dubreggae, maar verlaat heel bewust de comfortzone en trekt op avontuur door het weidse landschap. Zij die houden van bands die buiten de lijntjes durven te kleuren, genoten met volle teugen. De band legt de lat enorm hoog en beschikt over topmuzikanten die improvisatie en spelplezier weten te combineren.
Wat een band als Maanzaad zo bijzonder maakt, zijn de zeven verschillende leden, die elk op zich zorgen voor een unieke, gevarieerde inbreng. De knetterende gitaarriedels van Kim Gorgon sluiten perfect aan op de aanstekelijk baslijntjes van Gino Waem. Keyboard speler Bart van Gompel en Seppe Irri de Klerck zorgen voor de kenmerkende opzwepende beats. Mustafa Ketami zorgt tot slot voor knallend drumwerk. Een intens verschroeiend tempo.
Adriaan Cole op zijn beurt is een klasse entertainer met een hoog stembereik. Een jonge fan mag op het podium komen en wordt toegejuicht voor haar verjaardag; hij doet een ware polonaise ontstaan op de festivalweide. Hij port de aanwezigen aan, waardoor zelfs een mosh pit ontstaat en enkele stagedivers in het publiek duiken.
Shikha De Cock van haar kant, vult al die hoge dosis testosteron aan door haar fluwelen hoge vocals.
Kortom, Maanzaad zorgt voor een stevige opruiend en ontroerend setje. Maanzaad is een bijzondere parel binnen die dubreggae, met een hoekje af. Mooi is dat alles in het Nederlands wordt gezongen. Schitterend optreden.
Voor zij die er niet genoeg van kregen, sloot DJ Abena met een opzwepende set deze uiterst geslaagde avond af . We genoten na van deze fijne avond, een perfect huwelijk van rock, opzwepende reggae en dub.
Organisatie: Festivital
Sinner’s Day 2021 - Special - Telg van de familie van W-Festival
Sinner’s Day 2021
Het Klein Strand
Oostende
2021-08-25
Wim Guillemyn
Sinner’s Day 2021 - Special - Telg van de familie van W-Festival - Een nieuwe locatie voor dit jaar en dat op Het Kleine Strand te Oostende. De plaats was goed gelegen en ook niet ver van het station wat voor sommigen ook handig is. Een groot podium met hier en daar eet- en drankkraampjes. We zouden een resem negatieve zaken kunnen opnoemen zoals de catering die te weinig en onderbemand was. We hopen vurig dat het de volgende dagen in orde werd gebracht. Op vlak van de muziek was alles goed geregeld.
Dus een ganse dag zonder mondmasker en tussen de mensen zoals vroeger. Dat deed deugd. Helaas miste ik de wereldpremière van Pesch waar Chesko een thuismatch speelde. Ik hoorde positieve dingen zoals ‘live kunnen ze mij overtuigen, meer dan op plaat’. Het drietal zijn dan ook podiumbeesten met Slabbynck op kop. Zie livereview in Eernegem
The Names stonden zeer terecht op dit festival. Ze bewezen vooral dat ze nog niet versleten zijn en dat ze er nog zin in hebben. Maar ook dat ze indertijd toch een beetje schromelijk onderschat werden in eigen land. Songs zoals “Calcutta” en “Nighshift” zaten hier terecht in de setlist. De nadruk lag vooral op het album ‘Swimming’. Maar ook de andere werden niet vergeten.
The Obscure kwam dan de namiddag openen en ze startten met “Shake Dog Shake”, “Primary”, “Charlotte Sometimes”, “The Hanging Garden”… De grote Cure fans zullen meteen zeggen: maar dat is de playlist van hun live plaat ‘Concert’. Ja inderdaad, het was op één nummer na identiek. Dirk Vreys heeft het stem timbre en de looks van Robert Smith wel een beetje en de band speelde heel solide. Nice! Een kleine bedenking: het ware eigenlijk toch logischer geweest dat men A Slice of Life had geprogrammeerd ipv een (goeie) cover band. Dat is met nieuw en eigen werk.
De absolute vreemde eend in de bijt was Ramkot. Maar ze waren zeker niet het lelijk eendje want hun luide en strakke rock kreeg toch wel de nodige aandacht van het publiek. “Red” en “Fever” zijn toch knallers van nummers: energiek en melodisch. Zo ging hun speeltijd snel voorbij. Prettige kennismaking met deze winnaars van de nieuwe lichting 2021.
Suicide Commando kwam als late vervanger zijn ding doen. Een strakke, luide en weinig opbeurende (tekstueel) rij songs zoals “Hellraiser” waarbij de band het volk vooraan helemaal mee kreeg. Helemaal verrassend vond ik het niet maar ze deden waar ze goed in waren. Ook de graphics waren sterk en zo hadden ze een terechte plaats op de affiche.
Veel volk had meer dan gewone interesse voor Whispering Sons; de postpunk/wave band die ook het buitenland weet te beroeren. En terecht want muzikaal staan ze zo recht als een kaars. Een gitarist die klanken tovert en ritmes doorbreekt, een bassist die inkleurt en zelf kleurt wanneer het past. Een goeie drummer en dan de stem van Fenne… Zowel het oudere als het nieuwe werk uit hun uitstekende laatste plaat ‘Several Others’ kwamen aan bod. Fenne deed wat ze deed, zij het wel wat ingetogener dan de laatste keer ik ze live zag. Maar dat maakte de uitbarstingen dan wel iets imposanter. Ik wist het toen nog niet maar voor mij was dit de band van de dag.
Daarna was het aan een legende met name The Young Gods uit Zwitserland. Deze industrial rockband ontstond in 1987 en is nog steeds bezig met albums te maken. En hun laatste werd overal goed onthaald. Ze teren dus niet op hun vroegere werk. Ze kwamen, zagen en kregen het volk in de ban. Ook ik kon dit pruimen en noopt mij tot het herontdekken van de band.
VNV Nation is een band dat nogal wat controverse oproept. Naast heel trouwe fans heb je veel mensen die er niet van moeten weten. Een grijze zone blijkt er niet te bestaan. Was ik onder de indruk van het concert? Niet echt, ondanks dat Ronan Harris niets aan het toeval overliet en het publiek wilde mee participeren met “Control”. Allemaal entertainend inderdaad maar ik miste wat ziel.
Het was duidelijk dat een heleboel mensen voor Front 242 waren gekomen. Live is het de laatste jaren wat vriezen of dooien. Ditmaal vond ik dat ze een mooie strakke setlist speelden. Verrassingen in de set waren er niet want ze brengen (buiten remixes) al lang geen nieuw werk meer uit. Dus de setlist was vandaag vooral met hun best gekende werk zoals “Funkahdafi”, “Quiet Unusual” en “Headhunter”. De fans kon het niet deren want de weide was in verering gehuld.
Daarna was het de beurt aan The Neon Judgement met hun éénmalig reünieoptreden. Beiden hebben muzikaal niet stilgezeten de laatste jaren dat is zeker. De verwachtingen voor vanavond lagen hoog. Hun setlist was goed opgesteld en elke song is eigenlijk gekend door de zwart geklede muziekliefhebber.
Dirk Da Davo deed de toetsen (zoals we gewoon zijn van hem) en die waren ook echt live gespeeld! TB Frank op zang en gitaar. Het was moeilijk in te schatten hoe die laatste zich voelde. Hij leek mij een soort gelatenheid uit te schijnen maar het kan ook mijn inbeelding zijn geweest. Hij had ook nog wat problemen met zijn gitaar maar dat werd wel vakkundig opgelost. Dat er hier en daar een foutje werd gemaakt was normaal na zoveel jaren stil te hebben gelegen en zo hoor je ook eens dat het een echte liveband was die er stond.
Zo fijn om terug eens “Factory wall”, “Miss Brown” of “Chinese Black” live te horen. Een mooi moment was toen TB Frank zijn zoon op het podium riep en de tiener eerst op gitaar en dan op bas zijn uiterste best deed. Vergeef mij als ik fout ben maar ik dacht dat op “Miss Brown” was. De kid deed dat goed!
Uiteindelijk werden we terug naar huis gestuurd op de tonen van “TV Treated”. We mogen zeggen dat we een goede, misschien niet hun beste, show van de band hebben gekregen. Dit was waar voor ons geld.
Van 26 tem 29 augustus is er verder het W-Festival , met o.m. Marc Almond, Nena, Paul Young, The Human League, Visage (1980-2021), OMD en Blancmange, Starship, The Jacksons . Info op www.w-festival.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/sinnersday-2021-special.html
Organisatie: W-Festival (Sinner’s day)
Labadoux Zomert 2021 - Een écht openluchtfestival!
Labadoux Zomert 2021
Festivalterrein
Ingelmunster
2021-08-20 + 21
Bram Gheysen en Filip Gheysen
De oevers van de vaart stonden al mooi vol geparkeerd toen we vrijdagavond tegen klokslag 19u van de Wantebrug afdraaiden. De Fiat 500 voor ons twijfelde even of de graskant breed genoeg zou zijn voor de lengte van het vehikel, maar uiteindelijk werd hij niet te water gelaten. Dit jaar was er geen camping voorzien maar toch stonden er nog campers voor enkele die-hards die het niet konden laten. Gelukkig was de zon er nog eens bij op haar ‘augustus-best’ want de kenmerkende concerttent van Labadoux was voor deze zomereditie vervangen door een podium in openlucht. We waanden ons even in Klein Dranouter maar de frisse Guinness zorgde voor de perfecte Labadoux-sfeer.
We waren klaar voor een weekendje muziek van eigen bodem met een Italiaanse groep als afsluiter.
dag 1 - vrijdag 20 augustus 2021
Radar Station, winnaar van De Nieuwe Lichting 2020, mocht deze bevrijdingseditie op gang trappen. Enerzijds werden er door covid-19 heel wat live-opportuniteiten door hun neus geboord maar anderzijds konden ze wel hun straffe debuut-plaat afwerken in hun Gentse berenhol. Een zoveelste vergelijking met een buitenlandse band zullen we u besparen maar dit vijftal heeft heel wat in hun mars om een hele grote te worden met troeven zoals de vocale mogelijkheden van frontman Brent en een achterhoede die er helemaal voor gaat. De radiohits Subtle Science en The Giant werden door jong en oud meegezongen en daarnaast was er ook plaats om even stil te staan bij de actualiteit van de voorbije weken met een hart onder de riem voor alle Afghanen die opnieuw onder het juk van de Taliban leven.
Achteraf werd het ‘tuinhuisje’ naast het podium druk bezocht door de fans die cd en vinyl lieten signeren. Toch fijn dat er weer wat zaad in het bakje komt!
Brihang in Brigandland - Daarna mocht dé Belgische rapper van het moment aantreden. Dat Brihang was aanbeland in Ingelmunster, dé Brigandgemeente bij uitstek, kon een mooie insteek zijn om zijn poëtische krachttoer te starten. Maar zonder deze voorzet binnen te koppen nam Boudy Verleye uit Knokke een vliegende start met het wondermooie Rommel en een daverend applaus, zonder nog maar één woord uitgekraamd te hebben. De Casco-kleppers #Quote, Binnenkant en Oelala zetten de toon van een live-vertoning vol vuur en verbinding.
Een fantastische belichting maakte er een écht totaalspektakel van. Ook de al iets oudere hits zoals Morsen en de Kleine Dagen konden op heel wat bijval rekenen. Toen iedereen dacht dat het concert perfect was afgerond met Steentje –net zoals in de videoclip stond de West-Vlaming weer in een blok gebetonneerd- ging er naast het podium een hoogtewerker de lucht in tot aan het dak van het podium met de woordkunstenaar zelf aan boord. Even leek het of we in een Schouwburg stonden waar Brihang het eerste balkonnetje had uitgekozen om de menigte toe te zingen met een laatste kunststukje Balanceren.
Live-muziek in de moedertaal is de beste balsem voor de ziel.
De Dolfijntjes - Met het boeken van de Dolfijntjes had de organisatie een zekerheid op feestsucces. Deze legendarische band onder leiding van Wim Opbrouck en Wim Willaert is na twintig jaar uitgegroeid tot Belpoppatrimonium. Meezingers ten over en leutige bindteksten om zorgen van het leven te vergeten. Alle hits huppelden gewillig voorbij en gretig werden de schunnige refreinen meegebruld. Het terloops peilen naar de vaccinatiegraad en de soorten prikjes was een schot in de roos.
Dag één was met deze line-up een succes. Ook zonder de lange afwezigheid van ‘normale’ festivalsfeer kan je hiermee uitpakken.
dag 2 - zaterdag 21 augustus 2021
Kadril - De klank van pure folk lokt het publiek als de fluit van de man van Hamelen uit de tent en in een oogwenk is de weide voor het podium gevuld met dansend folkvolk. Het instrumentaaltje was een aperitiefje en Peter Libbrecht stelt ons voor aan “de nieuwe muze sinds 2019”, Kimberly Claeys. Met Deze goden wil ik niet, bewijst ze meteen dat ze de klassiekers al heeft ingestudeerd. Het is voor ons meteen duidelijk: ze is een waardige opvolger van Patrick Riguelle en Eva de Roovere!
De middeleeuwse Vlaamse literatuur levert inspiratie voor Tijl Uilenspiegel en met Het spel der waanzin, geschreven door Erwin Libbrecht, krijgen we al een vooruitblik op het nieuwe album dat eraan komt.
Als de eerste druppels vallen zetten ze een "jig" in, voor mij voor het eerst vertaald als "springdans". En er wordt gesprongen en gedanst, al is het minder dan vroeger toen het in een tent mocht op een houten plankenvloer.
Donkere tijden zorgen ook voor inspiratie: "(de geur van) Bier en rode wijn" klinkt niet echt vrolijk, maar hoeft het nog gezegd dat de voorbije periode dat zeker niet was voor artiesten die van optredens moeten leven? In een hoekje zitten kniezen helpt ook niet: de hype op facebook leverde een Shanty op en het gaat van “hoiladieladee” in Oud brood en jonge kaas!
Dan wordt het tijd voor bekende nummers zoals Louise. Excuseer ons inlevingsvermogen maar het lijkt ons alsof Riguelle daarin zong als de geile bezoeker terwijl Claeys nu als de hitsige Louise zelf klinkt...
Afsluiter is het Franse Ma jolie Flamande. De vrolijke Vlaamse aan de microfoon is een aanwinst voor de groep die 45 kaarsjes uitblaast in december en dit hoopt te vieren met een tournee in 2022! Gelukkige verjaardag! We klinken erop met Seerlands Dale als toemaatje.
Ruben Block & Tourist LeMC - Ruben begon eraan met veel goesting. Voor de eerste nummers werd telkens een andere gitaar omgord. Toen de eerste druppels kwamen blikte hij terug op de tijd waarin we op de proef gesteld werden: "En nu worden we weer op de proef gesteld, maar we zijn hier nu en proberen er het beste van te maken". Ten slotte werd hij voor het blok gezet: stoppen of elektrocutie! Een wolkbreuk joeg de massa uit elkaar en zette het podium blank. Een flink kwartier gaf de buienradar waar voor zijn geld. Exit Ruben Block. Heel spijtig. Volgend jaar opnieuw? In een tent?
Nadat het podium droog gedweild is en de donkere wolken westwaarts zijn getrokken komt de Antwerpse MC op het podium. Met zijn maatschappijkritische teksten heeft hij ook in West-Vlaanderen een stevige fanbase veroverd. We horen de jonge gasten uit volle borst meezingen en niet alleen Spiegel of Niemandsland oogsten bijval! Hij wordt stevig geruggesteund door vier jonge rasmuzikanten. Na een tweetal nummers krijgt hij een vrouwelijke sidekick (Judith Okon) die de lyrics van Meskerem Mees of Raymond voor haar rekening neemt.
TV-hits zoals "liefde voor muziek" hebben de artiesten geen windeieren gelegd. Nogmaals werd hier bewezen dat kruisbestuiving tussen genres die voor de luisteraar misschien botsen, kunnen leiden tot nieuwe parels. Het publiek mag een verzoeknummer kiezen:
Tourist LeMC brengt een Nederlandstalige versie van de hit “Run” van Emma Bale. Met als nieuwe titel “Kom Naar Het Water”.
In een korte maatschappijkritische babbel krijgen de vaccincritici lik op stuk, inleiding tot Koning Liefde.
Het TV-werk van Tourist levert ook verrassingen op: plots komt de jonge Ilias uit The Voice mee op het podium. Niet elk jurylid zal één van zijn poulains onder de vleugels nemen op het podium! VERLOREN TIJD??
Het grote werk met de ruime bezetting wordt afgewisseld met solowerk op gitaar: Ik wil deze nacht in de straten verdwalen. Wannes zag van hierboven dat het goed was. Als een nieuwe goeroe eindigt de MC met een ‘gebed’ en op de wei gaan de handjes met bezwerende gebaren de lucht in. Al lijkt hij meestal de rust zelve, Johannes Faes is ook een podiumbeest. De verregende weide stond even in vuur en vlam!
BIG ONE - 'The European Pink Floyd Show' - Dit zijn een zestal Italianen die al jarenlang het repertoire van Pink Floyd met klasse in stand houden. Kopstukken uit de internationale krantenwereld bestempelden deze tribute band BIG ONE als de beste van Europa.
Een paar jaar terug waren we er ook bij toen aan de Wantebrug een groot rose varken bengelde waarmee Labadoux toen al vooraf duidelijk maakte dat er iets bijzonders geprogrammeerd stond. Dat waren nog eens tijden! Deze keer valt het op hoe de gemiddelde leeftijd op de weide enkele tiental jaren omhoog is geschoten als Tourist het podium aan de Italiaanse Pink Floyd heeft gelaten.
Net zoals vier jaar geleden slaat ons hart een slag over als de eerste tonen weerklinken van “Shine On You Crazy Diamond”. Een nummer dat een eerbetoon was aan Syd Barett, groepslid van het eerste uur. Op het cirkelscherm verschijnen opnieuw de psychedelische beelden die we ook al zagen bij Gilmour op marktrock Tienen in 2016. De instrumenten zijn dezelfde als het origineel en zo klinkt de muziek ook. Niet vergelijken, geen details onder de loep nemen maar meegaan in de stroom en genieten van de muziek! Als de bekende hits worden afgewisseld met hun eigen keuze LP-werk, krijgen we de neiging om 5 frank in de jukebox te gooien om een ander nummer te selecteren. Maar een band is geen jukebox en al blijft de regen weg, intussen begint de kilte van de nacht toch onder de kleren te sluipen. Tijdens de soundcheck hoorden we even een ouderwets kassa rinkelen en we hopen stilletjes op Money. Onze wens wordt meteen werkelijkheid en even wanen we ons weer in de 70ies toen dit nummer ook de kapel van het college werd binnengesmokkeld om de schoolmis op te smukken. Waar we vier jaar geleden ook onder de indruk waren van het stemgeluid van de band, zijn nu toch wat teleurgesteld. Het klinkt niet altijd even toonvast een perfectionistisch duiveltje fluistert ons in dat het toch niet écht is…
Voor ons is het mooi geweest. De kou trekt aan onze mouw en stilletjes verlaten we de wei. Langs de vaart tonen de vele gaten in de parking dat velen ons al zijn voorgegaan. De liefhebbers die de band voor het eerst zien, blijven zeker tot de laatste noot.
Wij weten uit ervaring dat ze met een zalig gevoel naar huis zullen gaan!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Filip Gheysen
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/labadoux-zomert-2021.html
Organisatie: labadoux, Ingelmunster
Alcatraz Metal Festival 2021 - Eindelijk nog eens los, de metalfanaten zijn U dankbaar voor dit schitterend 3daags feest!
Alcatraz Metal Festival 2021
Lange Munte
Kortrijk
2021-08-13 t-m 2021-08-15
Erik Vandamme en Frederik Lambrecht
Het leek een beetje surrealistisch, overal waar je komt dien je afstand te bewaren en mondmaskers te dragen. Op de trein, de werkvloer en in de supermarkt. Maar in de gevangenis van Alctraz in Kortrijk ging een heel andere wereld open. Drie dagen lang kon je gewoon moshen, crowdsurfen en stagediven zonder maskers. En met je vrienden afspreken voor een pint lukte ook zonder afstand te bewaren …dit alles na de covid safe test en het voorleggen van een certificaat.
De organisatie is er trouwens in geslaagd om een programma aan te bieden met enorm veel Belgisch talent (50%), gecombineerd met enkele stevige buitenlandse kleppers. De combi-tickets waren uitverkocht, en over de drie dagen heerste een gezellige drukte. Maar echt overdreven druk werd het haast nooit. Jong en oud stond te popelen om nog ééns lekker uit het dak te gaan op - zonder twijfel - de beste muziekgenre ooit!
Hierbij ons verslag van een 3-daagse uitbarsting van festivalgeweld, gehuld in een lederen vestje J
dag 1 - vrijdag 13 augustus 2021 - Tweemaal Channel Zero, Mayhem, Brutus blinken uit en Epica blijkt de goeie keus als headliner
Wat zo indrukwekkend is aan een band als Black Mirrors (****) is dat ze mooi balanceren tussen een bedwelmende, hypnotiserende sound en verschroeiend hard kunnen uithalen binnen een psychedelisch zweverig kader. De honger om op te treden was heel groot. Het enthousiasme waarmee Marcella haar publiek aanspreekt, werkt dan ook zeer aanstekelijk. De grote sterkte van Black Mirrors is variatie, zowel vocaal als in instrumentatie. Van licht naar donker, van zachtmoedige streling naar hard, meedogenloos klinken. Een te koesteren band in het genre, die nog steeds aan het groeien is.
‘Female Power in het kwadraat’ schreven we toen we Thundermother (***1/2) zagen optreden op de mainstage van Alcatraz Metal Fest. Deze band bespeelt het publiek ingenieus en doordacht. Het spelplezier druipt er inderdaad van af; de dames zijn klankentovenaars. De gitaarriedels gingen door merg en been; de frontvrouw schreeuwt haar stem lekker schor. Het was een beetje teveel van hetzelfde, waardoor de aandacht een beetje verslapte. Door die overdosis speelse energie, geraak je in vervoering en sta je lekker mee de deinen en te headbangen.
Wat een band als The Vintage Caravan (****) zo bijzonder maakt? Ze laten zich inspireren door die typische jaren ’70 bands als een Deep Purple, maar ze kopiëren die stijl niet zomaar. Nee, The Vintage Caravan vindt de muziekstijl van toen opnieuw uit. Dat bleek al uit hun platenwerk vol explosieve energie. Hier zetten ze de SWAMP stage in vuur en vlam.
The Vintage Caravan verlegt duidelijk grenzen, en zorgt voor adrenalinestoten, die hun retrosound samenbalt naar het nu!
Ook al bleken ze met hun melodieuze powermetal een beetje een vreemde eend in de bijt, toch waren ze één van de hoogtepunten op de eerste festival dag, het betreft de Canadese band Unleash The Archers (*****) die door hun muzikale versmelting buiten hun comfortzone treedt en enorm weet te variëren. De frontvrouw heeft een sterke stem en straalt nogal wat charisma uit .
Hun opzwepende powermetal met elementen van o.a. melodieuze death metal, zorgt voor een voortdurend gevecht in lichtvoetigheid en pure duisternis. Hier staat een band die elkaar blindelings aanvoelt, wat zeer aanstekelijk werkt . Gevolg, een enthousiast publiek die deze power metal band op handen draagt.
Over tonnen energie gesproken, we weten niet waar drummer/zangeres Stefanie Mannaerts het vandaan haalt maar als ze haar stem verheft en haar drum virtuositeit naar boven haalt, word je compleet van je sokken geblazen. Wat een verdienste. Ook de andere muzikanten binnen Brutus (*****) drijven het tempo mee tot een voortdurende climax. Snoeihard, knallend weerbarstig klinkt het. Het siert hun enthousiasme. Sterk.
De Griekse thrashformatie Suicidal Angels (***1/2) timmert al ruim twintig jaar aan de weg naar de hoogste regionen in de scene, met af en toe een appelflauwte (‘Bloodbath’ en hun laatste ‘Years of Agression’ die beiden redelijk wat pit missen), maar live merk je dat hun fundering er één is waarop gebouwd mag worden.
Nick Melissourgos is nog de enige restant van de basisband. We misten deels die stevige portie thrash live. Hun beste songs bleven op stal, met uitzondering van “Apokathilosis”.
In de jaren ’80 waren ze een van de vaandeldragers van de Belgische hardrock, met een zanger en frontman in hun midden die met zijn stem en uitstraling ons kippenvel bezorgde in talrijke projecten. White Heat (****) mag dan nog steeds putten uit die wilde jaren van toen, ze klinken niet gedateerd en werken geen routineklus af. De immer charismatische frontman en entertainer Flype port het publiek aan om mee te brullen en lekker uit de bol te gaan. Je ziet een band met tonnen ervaring, die als jonge wolven tekeer gaan. White Heat is back! en knalde de stage La Morgue compleet weg.
Moonspell (****) behoeft geen introductie meer, deze mix van black, gothic en death metal kan door iedereen gesmaakt worden. Hun wilde haren zijn ze al een tijdje kwijt, maar hun muziek blijft spectaculair! Zeerzeker als ze dan nog eens “Opium” en afsluiter “Full Moon Madness” op ons afvuren, van hun - althans voor mij - beste plaat ‘Irrelegious’.
In het begin was het publiek nog wat afwachtend, maar hoe verder de set vorderde, hoe meer de rem losging. De rode lichten straalden de nodige sfeer uit. Een overtuigend en compleet optreden.
Black metal uit Noorwegen, en een band die nooit de teugels laat vieren, behalve dan als er teveel zon te bespeuren is. Jaja, in een donkere Swamp stage stond Mayhem (****1/2) te pronken en man, wat heb ik genoten van deze show. Niet de beste band tijdens Alcatraz, maar een meer dan verdienstelijke podiumplaats deze jaargang. Oké, als je ‘Freezing Moon’ zegt voel je al de grond onder jou voeten beven en kraken, want dan weet je dat zwakke zieltjes in hun broek doen en vrezen dat de Apocalyps zal beginnen. Maar de echte fans krijgen een glimlach op hun gezicht en ballen hun vuisten. Als ze zingen over het eeuwige leven, om even later af te sluiten met “Pure Fucking Armageddon”, dan mag je stellen dat er uit verschillende albums werd geplukt; een meer dan gevarieerd optreden van deze echte black metal lieden! Zelfs Satan kon het niet laten om geniepig mee te gluren.
Kleppers uit de jaren ’80 die nu nog steeds staan als een huis, gaven de toon op het podium van La Morgue. Ostrogoth (****) is ook zo eentje, die in een nieuwe bezetting op het podium staat; ze leggen meteen de lat erg hoog in hun kenmerkende hardrock stijl, lekker oldskool, maar met de blik vooruit! Ostrogoth straalt enorm wat spelplezier uit, en net als een White Heat en Killer, is er hier geen sprake van een routineklus, integendeel ze blazen ons compleet weg door de vele 80s hardrock adrenalinestoten .
Scandinavische melodische thrash/death van At the Gates (***1/2) gaat er altijd in, al hoopte ik stiekem wel dat er minder van hun laatste albums gingen gespeeld worden en dat ze gingen teruggrijpen naar hun oude sound, die toch meer op mijn lijf geschreven was. Gelukkig stonden er wat nummers van hun oude platen en het heftige “At War with Reality” op hun tekstvel, want de overige nummers konden mij niet direct bekoren. De klank viel op momenten wat weg en dat was - ook bij andere bands - op de Prison stage soms wat frustrerend.
Ik ging even naar de skybar waar alle VIP’s, guests en perslieden kunnen samentroepen, maar ook daar was de reactie wat flauwtjes op het gehele gebeuren beneden. Neen, zet Tomas Lindberg maar lekker in een obsceen tentje waar hij meer in zijn sas is! Had ik het geweten, ik stond mee te thrashen bij Cyclone, want blijkbaar was het daar een serieus feestje.
Killer (****) bestaat ondertussen 40 jaar! Hun gitaarriedels zijn verbluffend . Een technisch hoogstaande set kregen we om stevig te headbangen. De heren mogen dan al wat ouder zijn, ze spelen nog steeds met die gedrevenheid zoals in hun jonge jaren, en laten niet na hun publiek te omarmen door hen voortdurend aan te spreken en aan te porren.
Het siert die oldskool hardrock bands op het podium van La Morgue die dezelfde energie uitstralen van toen. Killer teert ook niet louter op hun oude nummers, maar kijkt vooruit , wat bleek uit een interview dat we hadden met de band. Op het podium komt het sterk tot uiting; na al die jaren zitten ze stevig in het zadel.
Channel Zero (*****) mocht niet één, maar twee keer optreden op Alcatraz. Rond de middag met een ‘new set’ en in de SWAMP stage om af te sluiten met een oldskool set. We zagen in die eerste set enkel de laatste nummers. Opvallend? Een bom energie van een ijzersterke band , die ze al ruim dertig jaar letterlijk zijn.
Beide sets waren vuurkrachtig explosief! . Channel Zero komt sterk uit die covid periode, iedereen kijkt meer dan ooit dezelfde kant uit. Hun gedrevenheid siert zoals jonge wolven, maar met de ervaring van oude rotten …
We sloten af met Epica (*****) . Toen we de band onlangs via streaming aan het werk zagen schreven we :’’ De muziek van Epica is op de nieuwe schijf 'Omega' sowieso een filmische trip waarbij alle emoties worden aangesproken; de manier waarop dit in beeld werd gebracht tijdens deze livestream is gewoonweg meesterlijk en adembenemend. Een intens gevoel creëren ze, alsof we in een andere wereld zijn terecht gekomen.’’
Het is de rode draad van het concert op de Prison stage, dat visueel eveneens sterk intrigeerde. De verschroeiende, bedwelmende sound en de variërende vocals van Simonne voeren je mee naar een heel andere wereld. Ze zorgen ervoor dat je in een aparte, sprookjesachtige wereld terecht komt waar het fijn vertoeven is; met het vallen van de nacht zorgt dit voor een welgekomen gemoedsrust binnen de lichtjes donkere omkadering. Een duisternis die trouwens echt geen angst inboezemt. Puike set dus.
dag 2 - zaterdag 14 augustus 2021 - Feestje bij Bizkit Park, een verwarrend klinkende Heilung en Emperor die wint in alle categorieën!
Necrotted (****) bestaat nog maar sinds 2012, dus ik ben niet zeker of de meesten ooit al van deze Duitse death metal band met sommige deathcore invloeden hadden gehoord. Ik had deze naam al eens horen waaien in de underground scene, dus slenterde ik naar de Swamp stage om deze levende wekker zijn ding te laten doen. Voor een primeur een meer dan verdienstelijk optreden, alhoewel ik vrees dat de stembanden van Fabian Fink niet voor iedereen even spraakmakend waren op dit vroege tijdstip.
Opener op de Prison stage Dyscordia (****) liet ons in een interview achteraf weten dat ze wat zenuwen hadden en zich afvroegen of er zo vroeg wat volk zou staan. Dat was voor niets nodig want de Prison stage stond heel goed gevuld op dit vroege uur. Verwonderlijk is dat echter ook niet, Dyscordia is al jaren aan een sterke opmars naar boven bezig, en beschikt over een ‘Dyscordia Army’ die op Facebook steeds opnieuw nieuwe leden krijgt. Dat Army is steeds paraat op de vele concerten en festivals. De twaalfde man is daardoor een belangrijke pion voor een ploeg, en ook nu porren de fans al vrij snel hun favoriete band aan om alle registers open te gooien. Dat werkt als een rode lap op een stier, en Dyscordia gooit prompt alles in de strijd om iedereen, ook zij die achteraan nog twijfelden, compleet omver te blazen We schrijven ‘gooit alles in de strijd’ om die reden dat elke schakel binnen deze band even belangrijk is. COVID heeft ervoor gezorgd dat de opmars van Dyscordia helaas wat werd afgeremd, maar op Alcatraz bewezen ze te staan als een huis, en vooral klaar zijn om deze oorlog te winnen…
Met een zon die meer en meer begon op te warmen zag je een lichte stofwolk verhuizen richting de Prison stage alwaar jong veulen Iris Goessens er een lap op ging geven. Helaas ook hier soms problemen met de vocalen die af en toe niet goed doorkwamen, gelukkig trokken de aanwezigen zich er weinig van aan. Spoil Engine (***1/2) heeft al vele line-up wissels meegemaakt, dus wij hopen dat de huidige nog een tijdje kan doorgaan. Op muzikaal gebied leveren ze altijd degelijke platen af, dus live hebben ze genoeg ruimte om voldoende gevarieerd te klinken. Maar vooral hun recentste plaat ‘Renaissance Noir’ werd logischerwijs aangegrepen tijdens deze show.
‘De plaat 'Unfold the god man' is verdomd sterk , maar live is de sound en de vocale variaties even overtuigend van deze muzikanten . Het concert was een totaalbeleving , de perfecte postmetal sound die verschroeiende mokerslagen uitdeelt , je tegen een geluidsmuur kwakt en die emotioneel raakt . Kortom, een emotionele confrontatie met al onze innerlijke demonen’, schreven we over een streaming concert van Psychonaut (****) . Niets vervangt echter het echte live beleven. En op het podium verlegt Psychonaut dan ook grenzen in die totaalbeleving, zowel in de instrumentatie als in de vocals. Psychonaut biedt je, op gevarieerde wijze, een therapeutisch beleven aan waardoor je als een heel ander mens, deels potdoof, diep onder de indruk de tent verlaat.
Vele verschillende stijlen op Alcatraz, ook de hardcore scene was dit jaar terug vertegenwoordigd met Rykers (***). Even lekker gaan dachten de meesten, helaas vond ik de klank niet zo denderend, hun enthousiasme ten spijt. Geen overtuigende indruk.
Met hun nieuwste schijf ‘Moving True Silence’, de recensie kun je hier nog eens nalezen: - bewandelt Atomic Vulture (****) een psychedelisch spacy aanvoelend pad. Een bezwerende gewaarwording, waardoor je door de tent zweeft van hun muzikaal kunnen en virtuositeit , lekker headbangend ofwel gewoon in een soort diepe trance genietend. Atomic Vulture biedt een soort rustmoment, zonder ons in slaap te wiegen, want op onverwachte momenten worden de teugels gevierd en davert de geluidsmuur. Atomic Vulture maakt een fijne stoner wandeling in een intens mooi kader.
‘Powerstroke blijft zichzelf heruit vinden. Een evolutieve band die niet kiest voor de makkelijkste weg in het genre. Ze verrassen ons steeds opnieuw en klinken avontuurlijk . Boeiende band dus die een top plaat uithebben . Sjiek!’, schreven we over de nieuwste schijf. ‘The Path Against all the others’. Powerstroke (****) bevestigt live van wat we over de plaat schreven . Powerstroke pint zich niet vast op een muziekstijl. Zowel in de instrumentatie als in de vocals klinken ze bedwelmend of trekken ze alle registers open. Powerstroke is een band die z’n comfortzone durft te verlaten van metal/hardcore. Wat een energie en explosiviteit.
Helaas speelde op datzelfde moment Fleddy Melculy op de mainstage, waardoor die tent niet zo goed gevuld was. Maar zij die erbij waren gingen compleet uit de bol, en genoten van deze sterke performance.
In de SWAMP stage stonden redelijk veel death metal en black metal gerelateerde bands. De ene wat meer overtuigend dan de andere. Omnium Gatherum (*****) is een melodieuze death metal band uit Finland die zodanig intens tekeer gaat, dat zelfs de zon duister begint te schijnen. Verschroeiend luid en hard klinkt het. Origineel is het niet echt, maar hun intensiteit onthouden we.
FEED (***) is een trio dat zich onderscheidt in knappe gitaarriedels en bedwelmende drums partijen. De zanger spreekt het publiek aan, en heeft een sterk stembereik. Maar daar houdt het ook mee op. Door de vrij statische houding en het gezapige strakke (muzikale) karakter slaat de verveling al gauw toe. Wie houdt van een relaxt sfeertje na al dat rock geweld, kwam hier wel tot zijn trekken.
“Who needs Limb bizkit, when we have Bizkit park’’ , schreven we enkele jaren geleden toen we de band zagen op Alcatraz. Bizkit Park (*****) grasduint al van 1999 in nu-metal klassiekers, maar hen een ‘tribute’ of cover band noemen is die band tekort doen. Bizkit Park tast de grenzen af in de nu-metal en klinkt verdomd energiek . De band gaat als een wervelwind tekeer op het podium, waardoor de SWAMP stage in korte tijd in vuur en vlam staat. Daar houdt het niet mee op, hoe meer het publiek uit de bol gaat, hoe hoger Bizkit Park versnelt. Bizkit Park zorgt voor een zelden geziene nu-metal tsunami, en blaast ons volledig omver. Een knaller dus!
Destruction (****) behoort tot de Duitse Thrash metal top, en zorgt hier voor een uitmuntend feestje in het genre. In het eerste kwartier was het een beetje zoeken en aftasten. De motor kwam traag op gang. De spraakzame frontman port zijn fans en muzikanten aan . Wat het tempo doet opdrijven naarmate de set vordert . Een wervelende finale kregen we en door al die adrenalinestoten kregen we nogal wat moshpits.
Hoe ijzersterk is Dark Tranquility (****) nog anno 2021, vroegen we ons af. Binnen het death metal genre behoren ze tot onze persoonlijke favorieten. Vanaf die eerste noot heeft Dark Tranquility zijn antwoord al klaar, door letterlijk bij de strot te grijpen en je mee te sleuren in een oorverdovende wervelstorm. Donkere paden worden bewandeld en de registers worden open getrokken.
Van metaalmoeheid is er geen sprake . Deze band zit nog steeds sterk in het zadel.
Hypocrisy (*****) is zo’n band die ooit begon als een ruwe death metal band, maar is in de loop der jaren uitgegroeid tot een oerdegelijke melodieuze death metal band. Ikzelf ben vooral fan van hun eerste albums (‘Penetralia’ & ‘Osculum Obscenum’), maar hun melodieus randje kan ik meestal ook nog wel pruimen. Peter Tägtgren is een instituut in metal-begrippen, en is live een echte kunstenaar. Aftrappen deden we met “Fractured Millenium”, om terug te keren naar hun roots via “Pleasure of Molestation” en “Osculum Obscenum” die aan elkaar gerijgd werd, om tenslotte af te sluiten met “Roswell 47”. Dit optreden was watertanden voor de fans van Hypocrisy, want ze klonken strak en zetten de tent perplex met hun sound. Petje af!
Soms moet je muziek op jou laten inwerken als een gif, i.p.v. er naar te luisteren. Anders werkt het eerder averechts. Wie dus gewoon op het gehoor afgaat bij een band als Alkerdeel (****) komt in een chaotische brij terecht, waarbij menig trommelvliezen barsten en wenkbrauwen worden gefronst. Wie zich, net als wij, gewillig laat meevoeren naar deze oorverdovende wereld vol chaos en verderf, krijgt enkele intensieve mokerslagen te verwerken waardoor je niet alleen potdoof wordt maar ook compleet omver geblazen je eigen demonen strak in de ogen kijkt. Alkerdeel is geen muziek voor tere zieltjes, want de ijskoude klanken en vocalen - in zoverre die te horen waren in de brij van instrumentale geselingen die de band je aanbiedt - drijven je tot een punt van pure waanzin. Die je ofwel ondergaat, of waar je gewoon van wegloopt , een andere optie is er niet. Wij bleven gewillig staan, tot die waanzin in onze ogen te lezen was en we verweesd de tent verlieten; de zon in onze ogen deed zelfs pijn na deze trip naar de meest duistere kant van ons onderbewustzijn.
Dirkschneider (****) heeft zijn roots bij Accept - alom gekend bij de oude metalheads, en iedere set staan de meesten te popelen om mee te brullen met deze hitjes van Duitse portie degelijkheid. Deze nummers hadden geen moeite om de weide mee te krijgen en met volle borst mee te zingen. De intro van “Princess of the Dawn” klonk bij mijn weten nog nooit zo doordringend, de dansbeentjes vlogen in het rond met “Midnight Mover” en zelfs de kinderstem bij de intro van “Fast as a Shark” werden zonder probleem mee gekweeld. Udo deed wat hij moest doen, voor mij had hij gerust opnieuw mogen afsluiten.
Wat een band als Cowboys & Aliens (****) zo bijzonder maakt is dat je geen label kunt kleven op hun muziek. Bovendien beschikt de band over een zeer charismatische, beweeglijke frontman, die iedereen om zich heen aanport. Al vrij snel zorgt dit voor crowdsurfing en stagedivers. De band voelt al gauw dat ze het publiek meehebben. Er ontstaat een wervelend stoner/rock feestje, die iedereen overslag doet slaan. Mooi!
Als je spreekt over muzikale meesters, dan zal ongetwijfeld de naam Ihsahn bij velen op plaats nummer 1 staan. Hij heeft zijn band Emperor (*****) meegebracht om de Swamp stage met verstomming te doen slaan. Ikzelf werd aan de grond genageld. Een muzikaal orgasme hadden we hier. De instrumentatie was enorm sterk, perfect zelfs . Hun symfonische black metal intrigeerde. Wat een precisie! Wat een live optreden!
Insahn had zijn beste hemd aangetrokken en zijn haar was deftig naar achter gelegd met voldoende gel; vocaal klonk hij lekker smerig. ‘Don’t judge a man by its cover…’, of zoals deze Noren zelf aangegeven: ‘Curse You All Men!’
Het muzikaal genot bestond uit een verdeling van ‘Anthems to the Welkin at Dusk’ en ‘In The Nightside Eclipse’; de doorwinterde fan bleef dus niet op zijn honger zitten.
Wat een topper! ‘They are the Emperor sof Darkness’!
Heilung (*****) zorgt als afsluiter voor gemengde reacties op de sociale media. Wat deze band echter doet is een occulte totaalbeleving aanbieden, met een folkloristisch tintje; En de visuele effecten zijn evenzeer belangrijk.
We gingen gewillig mee in deze muzikale, visuele trip, die al onze innerlijke demonen opriep. Hun intensiteit is vergelijkbaar met rituelen uit folklore verhalen van tovenaars en hogepriesters uit het rijk der duisternis. Er werden geen jonge maagden geofferd aan de Goden, maar de totaalbeleving boordevol spookachtige beelden bleven aan je netvlies kleven, Wat een huivering.
‘Dit is geen echte metal’ hoorden we iemand zeggen. Nee, Heilung is eerder een trip naar de diepste krochten van de Hel … Je wordt in een donkere trance gedompeld en … Je ondergaat het of je vlucht ervan weg. Schitterend!
dag 3 - zondag 15 augustus 2021 - De zwaarste genres winnen het pleit, geen twijfel mogelijk
Recept: word wakker, drink een halve fles wodka en doe je Russische dansschoenen aan en zo bekom je een amusante show van Russkaja (***1/2). Niet direct spek voor mijn bek, maar de enthousiastelingen die voor het podium gewillig meedansten op het ritme van de trompetten en sfeer bewezen mijn ongelijk. De sfeer zat er dus al direct in vanaf ’s morgens vroeg!
Niet zo heel veel volk present voor After All (***1/2) had ik het gevoel, en opnieuw een band die problemen had met geluid die wegviel tijdens het optreden. Deze Belgische thrash band heeft ook al in een carrousel van bezettingen gezeten, en de laatste nieuwe wissel blijkt de zanger (Mike Slembrouck) te zijn die sinds 2017 de micro ter hande neemt. Vocaal gezien werkt de hoge stem nog wel bij de moderne thrash-invloeden, dus al bij al nog een leuk optreden, helaas een show die vlug in de vergetelheid zal raken.
Twee drums, twee gitaren dat is de opstelling waarmee Sloper (****) de SWAMP stage op het vroege uur in vuur en vlam zet. De heren hebben hun naam niet gestolen en gaan knallend van start. Het lijkt soms alsof binnen die omkadering de gitaren letterlijk een strijd aangaan met het drum geweld. Zonder echter elkaar daarbij de loef af te steken, eerder op een speelse wijze worden prikjes uitgedeeld. Door deze gevarieerde aanpak, laat Sloper het publiek dan ook moeiteloos uit zijn hand eten.
En toen was het tijd voor de Belgische thrash/speedmetal band bij uitstek volgens mij! Evil Invaders (*****) deed wat het altijd doet, het publiek omver blazen met hun agressieve, rechttoe-rechtaan attitude, muziek om duimen en vingers mee af te likken, allemaal gecombineerd in een ruw en old school jasje! Beide albums (‘Pulses of Pleasure’ en ‘Feed Me Violence’) zijn krakers, en dus werd door de aanwezigen volop mee gefeest tijdens een combinatie van deze albums, moshen en thrashen was verplicht, anders werd je volgens mij direct meegezogen in de vele moshpits. Ooooh, zo moet speed metal gebracht worden, met veel pit dedju!
We gingen vlug richting Swamp, want het Deense dynamiet van Artillery (****) stond paraat. Hun laatste album getiteld ‘X’ (verwijzing naar hun 10e studio album) werd vol lof onthaald door de media en ook vandaag werd veel gedaan om deze release te promoten. Maar toch stonden de meesten, waaronder mezelf, vol ongeduld te wachten op nummers van hun eerste albums. Het feestje werd voor een eerste keer in gang gezet door middel van “The Challenge”, gevolgd door het prachtige “By Inheritance”! Thrash metal met een moderne sound kun je van hen verwachten tegenwoordig, maar de vintage feeling bij de oudere nummers bleek aanstekelijk tijdens het optreden. Deze show was ongetwijfeld nog beter geweest met zanger Flemming Rönsdorf, maar huidig zanger Michael Stützer kan er ook wat van! Nostalgie was bij mij het sleutelwoord van dit optreden.
Een portie death/doom metal nodig op deze zondag? Wel, gelukkig was Martin Van Drunen in topvorm, want de venijnige muziek van Asphyx (****1/2) werd rond 16u op ons losgelaten. De soundcheck beloofde veel goeds, want je merkte dat ze stonden te popelen om live nogmaals los te gaan. Ook deze band heeft onlangs nog maar een vette plaat neergepend en tijdens de show - was zoals te verwachten - de voltreffer nummer “Botox Implosion”. Het nummer die mij tijdens de eerste luistersessie van hun lp bij de keel greep om niet meer los te laten. Goh, ik dacht dat ze hun vorige passage in Kortrijk niet konden overtreffen, maar ze hadden mij goed liggen. Drop daar nog “Death the Brutal Way”, “Deathhammer”, “The Rack” en “Last One on Earth” bij, en je voelt de nekspieren nog nazinderen! Topset, topshow, gewoon veel te kort haha.
Op de La Morgue deed Huracán (****) zijn naam eer aan , door een erg energieke set te spelen, zowel in de vocals als in de instrumentatie van (zwevende) gitaarriedels, soms flirtend met geluidsnormen; ze raken heel intens en diep de rock harten. Huracan gaat gedreven tewerk en je wordt alle kanten van de tent meegesleurd, zonder je echt pijn te doen . Zo hoort een doorsnee stoner gerelateerd optreden echt te klinken. Huracan speelt met brio een stonerrockend optreden.
We gingen terug de krochten van het vagevuur opzoeken, want Marduk (****1/2) ging beginnen aan hun ceremonie. Een gevarieerde setlist, waarbij uit een hele reeks albums (kzal niet ver van een 10-tal albums zitten) inspiratie werd gehaald. De oorlogsschmink werd aangebracht en de drum stond centraal geposteerd.
Ze bliezen hier een uurtje. De vieze stem schikte perfect in de donkere tent, omgeven van halfvolle pinten; de drummer blonk uit in extremiteit. Niet iedereen was fan, ik zag redelijk wat bleke gezichten de tent uitbollen, maar verdorie, zo’n portie black metal wordt toch soms zo ondergewaardeerd. “Beyond the Grace of God” klonk uitstekend, en de samengetroepte volgelingen beleefden een zalig vieruurtje. Toen ze afsloten met “Christraping Black metal”, had iedereen waarschijnlijk het liefst van al op de ‘repeat’ knop gedrukt.
Lalma (***1/2) toonde onlangs nog op de Lokerse Feesten aan dat ze heel wat in hun mars hadden. We kregen een sneert energieke doom/black metal. De emotievolle vocals waren een toegevoegde waarde. De muzikanten toonden hun sterkte . We schreven ‘Lalma deelt gitaarriffs en drumsalvo’s uit, gaat door en durft buiten de lijntjes te kleuren, snoeihard en gevoelig uithalend .’
Neem daar een bijzonder charismatische frontman bovenop, en je krijgt een band te horen die zeker nog potten zal breken binnen de doom/rock/metal. De opkomst was wat mager, op het ander podium stond de mooie verschijning van Jinjer het publiek compleet in vervoering te brengen. Maar Lalma boeide in La Morgue .
Ook nog aan te geven, normaliter ging Vio-Lence aantreden in de Swamp, maar blijkbaar konden ze niet in Kortrijk geraken, waardoor de heavy/power metal band Freedom Call hun plaats ging innemen. Te melig voor mij, voor mij een redelijk onlogische vervanging, dus helaas geen relaas van dit optreden.
Een van de absolute hoogtepunten op de derde festivaldag was voor ons toch Thurisaz (*****), die de tent La Morgue onderdompelde in een intens mooi doom sfeertje. Echt oorverdovend klonk het niet, het ging de wat trage en zompige kant op, zoals dat hoort bij een doorsnee Doom gerelateerd optreden. Net in die intensiteit slaagt Thurisaz erin je tot een gemoedsrust te brengen waardoor het fijn vertoeven was in een donker hoekje. Na al die jaren blijft Thurisaz nog steeds top binnen hun genre; we bleven ademloos en totaal verweessd achter.
Maar ook tijdens Doro (***1/2) was Musiczine present, en met Doro kan het in feite weinig of niet misgaan, behalve misschien de stem die niet meer zo glinstert als in jaar jonge jaren. DE metalbabe bij uitstek voor de oudere generatie, een fenomeen voor iedereen die metal een warm hart toedraagt, en dit Für Immer! De verplichte Warlock-odes waren uiteraard present, dus was het voor de meesten meezingen geblazen. Leuke en onderhoudende set, maar uiteraard niks nieuws onder de zon, gewoon nostalgie en leuke herinneringen van oudere optredens oprakelen.
Laten we om te beginnen stoppen met STAKE (*****) te vergelijken met Steak Number Eight. De vibes van die tweede is nog steeds aanwezig, maar STAKE klinkt nu opvallend melodieuzer en daar is echt niets mis mee. Over hun opreden op de Lokerse Feesten schreven we, ‘Brent is een klasse entertainer die zijn publiek omarmt en aanport. Hij slaagt met brio in zijn opzet. De band legt de lat heel hoog; in de instrumentatie halen ze fors uit . Wat een vurigheid in die duivelse riffs, om de registers open te trekken en even ingetogen te klinken. Een overtuigende act(.
Het is de rode draad in hun optreden in SWAMP stage. Het enige grote verschil? Gezien het publiek niet meer op stoeltjes moest zitten, kon STAKE nog energieker uitpakken. Brent dook zelfs min of meer in het publiek, en hoe meer de set vorderde, hoe krachtiger de band uithaalde en op die manier een wervelende finale speelde.
STAKE is een bom energie, die ontploft, maar nu op een meer melodieuze wijze ...
BARK (****1/2) brengt eelekker potje rock muziek van de zuiverste soort. Ze doen dat al enkele jaren en slagen er telkens in menig tentje of club in vuur en vlam te zetten. Ook al wordt hiervoor de gedoodverfde formule boven gehaald, die enorme energieke aanpak doet een hele tent compleet uit de bol gaan. BARK zorgt dan ook voor het perfecte rock feest, zoals je maar zelden meemaakt. En daar krijgt je ook na zovele malen, nooit genoeg van.
Een concert van AmenRa (*****) dien je vooral te ondergaan. Of dat nu in een akoestische setting is, of een hard en meedogenloos waardoor je trommelvliezen dreigen te barsten. Intensiviteit tot het kwadraat is steeds de rode draad. De donkere en grauwe beelden op de achtergrond, met walmen van zwarte wolken , geven eigenlijk ook aan hoe AmenRa klinkt op Alcatraz. Een donkere en verschroeiende trip die niet zozeer gehoorschade zal bezorgen, maar wel je ziel doormidden klieft. Dat is uiteraard de verdienste van de manier waarop Colin H. Van Eeckhout je letterlijk bij de strot grijpt op een bijzonder emotioneel beladen wijze. Maar ook van de virtuositeit van de topmuzikanten binnen AmenRa die de duisternis letterlijk omarmen. AmenRa combineert op SWAMP stage de kracht van alle aspecten waardoor ze ons zoveel malen lieten wegdrijven naar die donkere hoek in onze onderbewustzijn, waar het steeds fijn vertoeven is. We bleven totaal van de kaart achter, gehuld in pure duisternis.
Mille en Co hadden de eer om het hoofdpodium af te sluiten en deden dat redelijk goed. Helaas heb ik Kreator (****) in het verleden al wat beter gezien, dus daarom minder punten dan je misschien zou verwachten. Aan de setlist lag het alvast niet, met oudjes “Extreme Agression”, “Awakening of the God” en mijn favorieten “People of the Lie” en het agressieve “Pleasure to Kill” die de show afsloot. Kreator is zo’n band die nummers heeft gemaakt die lekker opruiend zijn, maar ook nummers die heel aanstekelijk zijn en letterlijk kunnen meegezongen worden (opener “Violent Revolution”), daardoor blijft Kreator na al die jaren fris en opvallend klinken.
Aangezien het zondag was, was de weide niet meer zo volgelopen als de vorige dagen, maar het plezier om deze thrashveteranen aan het werk te zien was er niet minder om. Maar zoals gezegd, ik heb ze al beter gezien, ofwel lag dit aan de basis van opkomende vermoeidheid haha.
Wiegedood (****) sloot La Morgue verschroeiend hard en meedogenloos af. Emotioneel beladen vocalen en vlijmscherpe instrumentale huzarenstukken doen je trommelvliezen trillen van intens genot. IJskoude vocalen worden gevolgd door gitaarlijnen die recht doorheen je hart boren, Wiegedood bezorgt je de ene climax na de andere adrenalinestoot waardoor je compleet van je sokken wordt geblazen. En bezorgt ons, als afsluiter van Alcatraz 2021, een wilde rit naar de Hel en terug.
Alcatraz 2021…U was fantastisch, dank dat we erbij mochten zijn!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Alcatraz 2021 (musiczine.net)
Organisatie: Alcatraz Music - Rock Tribune
Dyscordia - We willen met Dyscordia gewoon de passie hoog houden, het moet plezant blijven. Daar draait het echt om
De Belgische metal band Dyscordia was aan een steile opmars bezig, zeker na het uitbrengen van hun laatste schijf ‘Delete /Rewrite’; ze stonden zelfs op Alcatraz Metal Fest in 2017. Helaas zette COVID 19 een stop op die groei, maar Dyscordia bleef niet bij de pakken zitten, en bewees als opener van de tweede festival dag op Alcatraz Metal Fest 2021 nog steeds stevig in de schoenen te staan. De zenuwen waren nochtans heel hoog gespannen, bleek uit een interview dat we met de band hadden na het concert.
Uiteraard werden ook de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.
Dycordia was aan een ware opmars bezig, zeker in de periode 2017/2020. Heeft deze COVID 19 een stop gezet op de groei?
Het was zeker heel zwaar voor ons, onze laatste cd was uitgekomen en we hadden nog niet de kans gehad daarmee op tournee te gaan. Dat heeft zeker een domper gezet op de groei waarin we waren beland. Vandaag op Alcatraz was het derde optreden dat we sinds heel lang konden doen. We waren super enthousiast en de zenuwen waren gespannen om weer op dat podium te staan.
Het is wel jammer dat jullie letterlijk moeten terug grijpen naar dat verleden, terwijl jullie wellicht graag verder willen, en dat niet kunnen. Frustrerend?
Op het moment van onze release show hebben we wel veel optredens gedaan, maar toen is alles stil gevallen en moeten we terug ingewerkt geraken. We kunnen moeilijk die cd in de vuilbak gooien, we willen die muziek nog promoten. En dat is nu, met enige vertraging, eindelijk het geval.
Er is natuurlijk Dyscordia Army, die jullie enorm steunen en overal naar jullie concerten komen. Hoe groot is de impact van die Army eigenlijk?
Die impact is zeer groot. Je moet weten, dat zijn enkele mensen die helemaal vrijwillig daarmee bezig zijn , enkel en alleen voor ons. Dat is toch heel wat. Wat die mensen voor ons doen is gewoon fantastisch.
Ben je er als band sterker uit gekomen uit deze periode? Zijn er geen momenten geweest dat je de stekker er wilde uittrekken?
Laat ons hopen dat we er sterker zijn uit gekomen. We zijn er nog niet, omdat alles nog heel onzeker is op het moment. We hebben heel lang niet kunnen repeteren. We hebben wel muziek geschreven. En naar elkaar doorgestuurd. Maar dat is niet de sfeer, en dat voel je ook wel binnen de band dat het heel anders is op die wijze. De finesse om je instrument te bespelen vermindert ook wat, maar dat komt ook redelijk snel terug. Dat is een beetje zoals met een fiets rijden, je verleert dat nooit.
Waren jullie zelf tevreden over het concert vandaag?
Zeer zeker, alleen al het feit dat we terug op het podium mogen staan is schitterend, dat hebben we onder elkaar daarnet ook gezegd; Dank aan Alcatraz dat ze dit ondanks alle miserie en problemen toch hebben laten doorgaan. Er stonden enorm veel Belgische bands, de Belgische scene wordt enorm gesteund door de organisatie, dat appreciëren we enorm. We hebben op Graspop gestaan, en dragen de organisatie in ons hart, er spelen daar ook wel Belgische bands. Maar een affiche samenstellen met bijna de helft Belgische bands? Dat is toch wel uniek.
Over die Belgische scene wil ik het ook hebben, ik krijg soms de indruk dat die Belgische scene zich altijd meer dubbel moet plooien om door te breken dan de Buitenlandse scene die schijnbaar moeiteloos overal kan spelen? Of zie ik dat verkeerd?
Ik weet niet zeker of dit waar is, als je bijvoorbeeld in Duitsland kijkt daar zijn zoveel ongelofelijk goede bands. Maar wat zien wij? Dat zijn de bands die naar hier komen, en dat zijn de toppers in die scene daar. Daardoor krijg je een vertekend beeld. Dat geldt dus ook voor Belgische bands eigenlijk. Het is niet simpel, het werk dat je er moet insteken en zo, is immens. Het komt zeker niet vanzelf, je moet er echt iets voor doen.
Dat is ook wel zo, veel jonge bands kijken naar bands als Channel Zero op en denken ‘woow die staan er wel’ maar het komt dus ook bij hen niet vanzelf?
Nee het draait bij elke band om werken, werken en werken. Dat is bij ons zo, bij Channel Zero ook. We kunnen proberen wat meer uit te brengen in het buitenland als band, maar het kan niet vanzelf komen, je moet er steeds voor werken. We zitten met Dyscordia ook al circa tien jaar in de scene, en ondervinden dat nog elke dag.
Zijn er trouwens plannen voor het buitenland?
Die plannen waren er dus, maar ook daar heeft COVID 19 een stokje voor gestoken. Hopelijk lukt dat dit jaar wel, we zijn nog volop aan het lobbyen.
Jullie bestaan ondertussen tien jaar, is er wezenlijk niet wat veranderd? Is het rock-n’-roll gehalte er niet wat uit?
De muziekbeleving is gewoon veranderd. Vroeger moest je echt een plaat gaan uitzoeken en daar naar luisteren, nu komt de muziek gewoon op jou af via je smartphone, je moet er geen inspanning meer voor doen. of dat minder rock’n roll is, laat ik in het midden. Alles is te vinden op Spotify.
Ik pik daar even op in, is het als band dan nog steeds nodig of interessant om nieuwe platen uit te brengen als je het toch kunt vinden op Spotify?
Een plaat heeft gewoon nummers waar er een soort draad in zit, daar is nog steeds een publiek voor dat daar voor te vinden is. Persoonlijk luister ik nog graag naar een vinyl of CD en een metal publiek koopt toch ook nog platen. De concurrentie is groter, er zijn veel meer bands met technische hoogstaande producties dan vroeger.
Zijn er eigenlijk al plannen voor een nieuwe cd of zo?
Er zijn al nieuwe nummers geschreven, maar we willen ons eerst focussen op het promoten van die vorige ‘Delete/Rewrite’ vooraleer we ons daarmee gaan bezig houden. Pas als dat achter de rug is, gaan we de studio in.
Naast de tour plannen en zo, is er nog een ambitie of doelstelling dat je als band voor ogen hebt?
Europa veroveren zeker en vast, in het buitenland kunnen gaan optreden is een ambitie op zich. Duitsland en Nederland zijn te doen, maar Frankrijk is een moeilijker verhaal.
Jullie staan als een huis, als band en als jullie op deze wijze doorgaan zie ik dat zeker nog gebeuren. Maar ik pik daar nog even op in, als je als band de kans moest krijgen om een monster contract te krijgen waar je financieel geen zorgen meer hoeft te maken, zou je dat doen?
We maken muziek, omdat we muziek willen maken. Je moet opletten als iets je werk wordt, eens dat het geval is, verdwijnt ook de passie. Je ziet dat vaak met die bands, dat de passie is verdwenen en uiteindelijk de kwaliteit is ook minder. Ik zou voor het geld dat zeker niet kunnen doen. We willen met Dyscordia gewoon de passie hoog houden, het moet plezant blijven. Verdienen we er iets mee? Dan is dat mooi meegenomen. Maar het moet daar blijven rond draaien, de passie moet erin blijven. We zullen nooit vallen voor het grote geld, zeker niet.
Ik vind het raar dat ik altijd dat antwoord krijg, kijk naar bands als bijvoorbeeld Metallica die dat wel hebben gedaan?
Ik denk ook niet dat een band als Metallica een Black Album hebben uitgebracht voor het geld, en dat ze heel hard achter de muziek staan die ze brengen. De passie is ook bij hen nog belangrijker dan er rijk mee worden.
Nu we bij Metallica aanbeland zijn, heeft een band als Metallica er ook niet voor gezorgd dat een ruimer mainstream publiek valt voor het metal genre, meer dan vroeger?
Het is zeker zo dat zij er mede voor gezorgd hebben dat het metal genre bestaat, zeker en vast. Wij zelf luisteren meer naar die Scandinavische scene.
Metal is fysiek toch zwaar, kijk naar een band als Slayer die op hun toppunt stopt? Wanneer stopt het voor jullie denk je?
Je stopt om het moment dat je voelt dat het niet meer goed zit. Als het je niets meer doet, maar als ik 80 ben en ik doe het nog graag? En het gaat wat trager? Waarom zouden we dan stoppen. Dyscordia blijft dus vooral doorgaan zo lang die passie er nog steeds is, zoals eerder gezegd.
Alcatraz Metal Festival 2021 - Eindelijk nog eens los, de metalfanaten zijn U dankbaar voor dit schitterend 3daags feest! (musiczine.net)
Pics homepag @Tony Decruyenaere
Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk tot binnenkort, veel succes met alles wat jullie doen
Unleash The Archers - We’ve found out we've sure grown closer through this time, as a band
Unleash The Archers were formed in 2007 by front-woman Brittney Slayes, together with her partner and the band’s drummer Scott Buchanan, while attending the University of Victoria on Vancouver Island in British Columbia. One of the highlights on the first festival day of Alcatraz Metal Fest 2021 was the Canadian band Unleash The Archers. Afterwards we had a nice conversation with frontwoman Brittney Slayes, about this performance, the hunger to play live again, the latest album 'Abyss' and further future plans.
The band has been around for a few years now, what are some of the highs and lows so far?
For every band these times are one of the lows I guess, but that’s ok. The highs? Of course the wonderful festivals we have played, and this festival Alcatraz Metal Fest is an amazing way to come back, after the corona virus. The lows? I guess back in 2013 when there was a huge lineup change going on; that was a difficult time for the band.
You are on stage since 2007. In music way, that’s a pretty long time. What has changed the most in the scene over the years in your opinion?
Definitely being a female in the scene has changed a lot. It’s nice to see that more and more women play heavy metal, and not just vocalists, they play all instruments, so to me that’s maybe the most important change in the scene. When we started there were very few women for me to hold as inspiration, and I am happy to see that is not the case now.
But when I look around I still see the metal scene it’s still a man’s world, I wish it was different, but you see it differently?
You’re right in a way, but the whole world is still a man’s world right now, you see it in all things; movies, business, sports. There is of course still a long way to go, but things are slowly getting better.
I See you on stage at Alcatraz Metal Fest and I don’t think it’s only power metal what you guys doing. But why does it be named Power metal then?
I think it has something to do with my vocal style, there is much power metal influence in my voice. There is also this energy of guitar playing associated with power metal, but when it comes to writing songs? We have a very different influences. We are big fans of Black Metal and Death metal, but also some pop and rock, so when we write we are not putting any boundaries on ourselves. We write what we feel, and if we feel like writing something super heavy we write that, if we want to include synth, we do.
Last year you released the new album ‘Abyss’, a conceptual sequel to Apex (2017). (If I'm not wrong) , how were the reactions?
We got very good reactions. The record came out during COVID in a time that everyone needed something new and fresh. A lot people where excited because it was something to look forward to, something to be a light in the darkness. So it was very well received.
Why release an album in the middle of a pandemic? Why not wait till this was over?
In the early days of lockdown I was listening to Spotify every day, and was excited to find new things, new bands and new albums. I was constantly searching, and I knew that we had the chance to be that for others. When napalm suggested we push the album back to 2022 I said no, we need to release it now, we need to let people hear this album. We also were very much in love with the record ourselves, and I don’t think we could have held out much longer!
Hasn't it all become a little bit more down to earth compared to the old days? Less more rock’n’roll then it use to be?
I think you are right in this; bands are not so aloof anymore, we are regular people and we connect so much more with the fans than the old ‘rockstars’ used to. The industry doesn’t work the way it used to; you have to connect with your fans on a more personal level otherwise they won’t invest in you. You are just another piece of music with no face, and there is too much of that now thanks to digital technology, so you have to be down to earth. You find success through how you treat your fans, and no other way, not anymore. You must appreciate them and make them feel loved!
You guys yourself jokingly called it a "blackened folk-infused melodic power symphonic death record" on your Facebook page; tell us more about it?
Hahahaha yes, this comes back to our influences, we have so many, and we always try to incorporate them all. We have tracks on the new album that are very synth heavy, and some that are more death-metal influenced, and some that have folk-metal elements, and some that are straight-up power metal songs. We never like to put ourselves into a certain genre, so often we just say we play ‘heavy metal’, but as a joke on this newest album we decided to include all the genres, because everyone in metal seems to take them so seriously lol.
You just said you listen to Spotify. Just like streaming, I think Spotify it’s a good thing to find out new music, but the artists don’t get paid much. Is in these days still needed to make a new album then? If people listen to Spotify and find your music there, they don’t need to buy a new record. Why make records then?
You have to adapt, you have to change with the times. With the advent of Spotify it has become more about singles and constant content than it has about albums. That being said, I still think records are important, they are just created in a different way now. You release one single a month for ten months, and then at the end voila, you have a record. Then you can tour that record and your fans get to see it live, but the excitement lasts for much longer and you can consistently sell merch around the idea. I think we are going to embrace this new way of making music, it’s new and exciting, it inspires a new form of creativity, I think it’s great.
I guess it was your first concert since long time. The hunger for 'playing live again' is huge I suppose; How big was the hunger to play live?
At first I wasn’t sure I would remember how to do it, it had been so long, but it only took a song or two and we were back in the swing of things. Not being able to play live has definitely been the worst part about covid, and I don’t think a lot of people realized how badly it affected live music and live performance in general. We are so excited to be back at it though, it is what we have waited so long for!
There were some streaming, but very few in the metal scene. Did you do any, why not/well? And what is your opinion about it?
Yes, we did one live stream for the album release back in August 2020. We set up at a venue just like a regular live show, but instead of people in the audience we had eight cameras filming eight different angles. It was a lot of fun and our fans really enjoyed it, but it was not even close to performing live. There is something about connecting with an audience that can’t be replaced. A lot of people think that livestreaming will have a permanent place in the industry but I am not interested in doing that without a crowd ever again. It was necessary for the times but nothing will ever replace a live show. Nothing.
What are the further future plans for the band? As far as that is possible? Continue touring after alcatraz? New releases?
We return home to Canada for a week and then we are immediately back on the road through the United States for all of September, then we have a few shows in Canada in October, and then we return to Europe in November and December. We play Aarschot on December 17th and hope to see some of our fans from Alcatraz there! Hopefully nothing gets cancelled, things are not looking good right now but hopefully we can get it all sorted by the end of the year and the tour will go forward.
Not new songs? In these days of corona I hear much artist compose new songs, you not have composed new songs?
Unfortunately no, we were so busy with releasing ‘Abyss’ that we did not have time to write anything new. We want to focus on this album and tour it as much as we can and then once we’ve done that we will settle down in 2022 to write something new, but not before then.
Did you found out you become stronger as band after this times?
Yes, absolutely. We all know a few bands who did not make it, and that is really sad to hear, but yes I think we have grown stronger through this. We all embraced the band even more through COVID and continued to practice and play together and stayed in constant contact with our fans. We have always been close friends but we are even more united in our ambition for this band now.
That’s something I found out at your concert too, you of course in the spotlight, but I see a band who is looking at each other and playing together as one. It’s important.
That is indeed very important. I would not be where I am now, without my band members. It’s not about me or any individual, it’s about the whole band. If anyone ever forgets that, that’s when the problems start to come. We are one team, we are a family.
What are the further ambitions? is there something like a goal that you want to achieve? or are you not working on that?
A lot of festivals that we were booked for that ended up not happening were milestones for us, like Wacken, so that is still on the list. That’s a big goal for us. We also want to play in Russia, South America, Australia, all of the places we were supposed to tour with the ‘Abyss’ record before COVID happened. It’s always about touring as much as possible, we want to go everywhere.
Your ambition is not become world famous and play at very big avenue or make a lot money with your music? To give an example? I ask this, because every time I ask that they say ‘it’s not my ambition’ but there are artists who are doing that..
I mean, if we could make money by doing what we love, I am not going to say no to that, but that is not the reason we do this. We love to play heavy metal, we love making music, it’s about the creative outlet. When you see bands that do it for money or fame it’s obvious, that insincerity comes out in the music, you can feel it, and you feel no connection with the music they create. At the end of the day, we love that people enjoy our music, but really we don’t create it for them, we do it for ourselves, because we would go crazy if we didn’t!
Thanks for this nice interview, I wish you much good luck in the near and further future. And hope to see you back on stage soon
Thank you so much for having me! Hope to see you later this year! - Brittney Slayes
Alcatraz Metal Festival 2021 - Eindelijk nog eens los, de metalfanaten zijn U dankbaar voor dit schitterend 3daags feest! (musiczine.net)
www.unleashthearchers.com
Nederlands 
Français 
