Na het verlaten van Spacemen 3 vormde Jason Pierce medio 1990 de gloednieuwe spacerockband Spiritualized. Die ontpopt zich door de jaren heen als een vaste waarde binnen dat genre. Nu kwam via Glass Redux Records, een zuster label van Glass Modern Records, de schijf 'Fucked Up Inside' op de markt. Dit album werd eigenlijk al in een beperkte reeks gelanceerd in 1993. Dit is dus een heruitgave van die plaat. Waaruit blijkt dat de muziek van deze band eigenlijk zijn tijd ver vooruit was.
Dat laatste blijkt al uit “Take Good Care Of It”, met muziek die lijkt te komen uit een andere dimensie, psychedelisch tot hypnotiserend. Intiem tot flirten met het overschrijden van geluidsnormen. Het is niet alleen de rode draad doorheen deze ene song, maar eigenlijk hoe de complete schijf is opgebouwd. Hoewel er subtiel enkele vocale fluistertonen merkbaar zijn, die een meerwaarde vormen, is het de instrumentale aankleding die ons het meest kan bekoren.
Uit songs als “I Want You”, “Medication”, “Angel Sigh” en “Walking With Jesus” blijkt dat Spiritualized voortdurend zijn eigen grenzen en deze van ons gehoor en gevoel aftast. De zin om te experimenteren en improviseren is heel groot op deze schijf. In 1993 sloeg dat in als een bom. Anno 2018 is het niet vernieuwend meer, maar blijkt het nog steeds aan te slaan. Spiritualized maakt van muziek een kunstvorm, door de aanhoorder voortdurend op het verkeerde been te zetten. Want enerzijds vertoef je in hogere sferen, anderzijds deelt Pierce je mokerslagen in het gezicht uit en laat hij je totaal van de kaart in de hoek van de kamer achter. Dat voortdurende schipperen tussen vele uitersten. Het zorgt ervoor dat je aan Pierce zijn lippen blijft hangen. Ook al maakt hij het u niet gemakkelijk, eens meegesleurd in zijn bonte en kleurrijke wereld is geen terugweg mogelijk.
Spiritualized bracht in 1993 een grensverleggend meesterwerk uit dat de liefhebber van spacerock, die houdt van muziek die tot kunst wordt verheven, zeker over de streep zou moeten trekken. Meermaals voel je een adrenalinestoot naar boven komen, gevolgd door een intensief rustmoment, waarna alle registers terug worden opengegooid en we murw worden geslagen door verschroeiende klanken.
'Fucked Up Inside' was in 1993 een album dat je net daardoor met verstomming sloeg. Anno 2018 is dat gelukkig nog steeds het geval. Dat blijkt bijvoorbeeld aan het veertien minuten lange huzarenstuk “Shine A Light (Clear Light/Clear Rush)”. Dat is over de hele plaat het geval. Deze heruitgave is kortom een aanrader van formaat voor de doorsnee spacerockliefhebber die houdt van bands en artiesten die zichzelf heruitvinden en buiten die lijntjes durven kleuren.
Tracklist: Take Good Care Of It; I Want You; Medication; Angel Sigh; Walking With Jesus; Shine A Light (Clear Light/Clear Rush); Smiles
Duisternis kan verstikkend zijn, maar duisternis kan eveneens zodanig wondermooi zijn dat je je, eens er mee wordt geconfronteerd, gewillig laat meeslepen en een veilig tot gelukzalig gevoel over jezelf voelt neerdalen. Dat is wat een band als The Girl Who Cried Wolf al sinds enkele jaren met ons doet: ons onderdompelen in een melancholisch donker bad waaruit we niet willen ontsnappen. Recent bracht de band nog de knappe EP 'Three Beggars And A Thief' uit, een conceptalbum waarover we schreven: ''Als deze EP een visitekaartje is van wat we voorgeschoteld zullen krijgen einde van het jaar? Dan ziet de toekomst er heel rooskleurig uit. Deze EP bewijst nog het maar eens. The Girl Who Cried Wolf heeft altijd grenzen verlegd binnen dat 'aanbieden van emotionele paden'. Ook via deze EP geeft de band aan dat in de toekomst te zullen blijven doen. Maar vooral: vergis u niet bij het beluisteren van deze schijf, ook al lijken elk van de songs afzonderlijk heel anders, ze zijn als via een magische schakel logisch met elkaar verbonden. En dat is meteen wat deze EP zo interessant en de moeite waard maakt de nodige kansen te geven."
Eind november kwam eindelijk die lang verwachte langspeler op de markt via Eigen Beheer/Starman Records. We namen 'A(r)mor' onder de loep en voelden ons andermaal wegzweven naar heel andere oorden. De grote sterkte van een band als The Girl Who Cried Wolf is dat elk onderdeel even belangrijk is. Of het nu die verstikkende mooie pianoklank is op “Willow Tree”, die je tot tranen toe beroert. Gevolgd door een verschroeiende aanpak, waarbij griezelige demonen uit het niets je verscheuren. Of is het die wonderbaarlijke en veelzijdige vocale aankleding die je enerzijds tot rust brengt en anderzijds de haren op je armen doet rechtkomen door demonische screams?
Telkens haalt The Girl Who Cried Wolf alles uit de kast om de aanhoorder tot diepe donkere gedachten te brengen. Dat voortdurende schipperen tussen intieme weemoedigheid zoals bij het wondermooie “Left”, waarbij Heleen haar stem in eerste instantie breekbaar klinkt als porselein. Gerugsteund door intens mooie strijkers en gitaar- en pianoklanken. En het verpulverend uithalen waardoor de geluidsmuren gaan barsten. Het zorgt ervoor dat verschillende al even donkere, emoties worden aangesproken. Steeds binnen die donkere en melancholische omkadering die eveneens wat vreemd tot onaards klinkt.
The Girl Who Cried Wolf brengt met A(r)mor een veelzijdige plaat uit, waarin de band zich van zijn meest fragiele, maar ook meest verschroeiende kant laat zien. Alsof de artiesten binnen deze band je enerzijds zachtjes strelen, waardoor je van pure intensief genot een traan wegpinkt, om later oorverdovend de trommelvliezen te doen barsten, en je hart in gruzelementen op vloer te doen terecht komen.
Tracklist: Hidden 03:53; Healer 03:42; Running 04:17; Willow Tree 01:02; Pestilence 01:34; Iron & Stone 03:54; Left 05:31; Hold On 01:44; Senseless 03:46; Skin 04:15; Ashes 02:
A(r)mor
The Girl Who Cried Wolf
Starman Records
Ter introductie van dit heel bijzondere project citeren we even de Engelstalige biografie, die ook te vinden is op de bandcamp van Tonaryous: '' Splitch is a Belgian experimental/post-rockduo that performs in synchrony with a black and white film produced by themselves.
This conceptual musical work is based on no less a theme than that of the story of the creation of the universe, life and their consequences.'' Na het uitbrengen van een ander project 'The Other Side' in 2015 is dit dus een tweede performance die eigenlijk al eind 2017/begin 2018 digitaal op de markt kwam.
De heel filmische aanpak valt nog het meest op. Deze schijf is als een puzzel, waarbij elk stuk perfect in elkaar past. Zoals een hoofdstuk van een film logisch aansluit op het vervolg, lees je deze schijf dan ook het best als een spannend boek. Met een begin - letterlijk “The Beginning” over “The Birth” wordt deze schijf gaandeweg dreigender en worden alle registers meer en meer opengetrokken tot een ultieme climax.
Na een dreigende ondertoon, de spanning is te snijden, bij “The Birth Part 5” lijkt de rust even wedergekeerd bij het volgende hoofdstuk van de film: “Hunter & Gatherer Part 1”. Echter blijft die dreiging in de lucht hangen, waardoor je geboeid blijft luisteren. Elk hoofdstuk is bovendien net lang genoeg op je op dat puntje van je stoel te laten zitten. En ook niet te lang, zodat de verveling nooit toeslaat. Dat is nog de grootste sterkte van deze schijf. Want laten we eerlijk zijn: filmische muziek, waarbij een beeld onontbeerlijk is, zodanig brengen dat je ook bij enkel het luisteren daarnaar je bepaalde beelden voor de geest kunt halen? Daarvoor moet je heel sterk in je schoenen staan.
Deze bijzonder talentvolle artiesten slagen erin je fantasie op hol te doen slaan, zonder geluidsmuren af te breken. Maar wel door zodanig op je gemoed in te werken, dat de spanning van begin tot het einde te snijden is. Dit eindigt in een verschroeiende climax die begint met “The End” tot een “Outro” van amper 1 min 36, die je totaal verweesd in de hoek van de kamer achterlaat. We raden de aanhoorder, die deze film niet ziet, dan ook aan zijn of haar eigen fantasie de vrije loopt te laten en deze knappe schijf bij voorkeur met de koptelefoon op het hoofd te beluisteren. Je zult je niet alleen tot volstrekte rust voelen komen, maar eveneens in een droomwereld terechtkomen boordevol gevaren die om de hoek loeren, maar eveneens toestanden van innerlijke gemoedsrust die aanvoelen als een donkere deken tegen koude nachten.
We komen vaak soundtracks van films tegen die in de film zelf enorm tot hun recht komen, maar op plaat diezelfde impact niet meer hebben. Tonaryous trapt niet in deze val. Zonder meer slaagt Tonaryous erin een heel filmisch album naar voren te brengen waarbij de grenzen tussen beeld en klank vervagen. En dat is de grote sterkte van dit bijzondere project, waarvan we in de toekomst nog veel mooie pareltjes hopen tevoorschijn te zien komen.
Tracklist: The Beginning Part 1; The Beginning Part 2; The Birth Part 1; The Birth Part 2; The Birth Part 3; The Birth Part 4; The Birth Part 5; Hunter & Gatherer Part 1; Hunter & Gatherer Part 2; Hunter & Gatherer Part 3; Hunter & Gatherer Part 4; The End; 1+1=11 Part 1; 1+1=11 Part 2; Outro
Viva Death is het soloproject rond Face To Face-bassist Scott Shiflett. De man laat zich omringen door klassemuzikanten. Hij debuteerde met dit project in 2001. Tot nu toe heeft dit geleid tot drie albums: 'Viva Death' (2002), 'One Percent Panic' (2006) en 'Curse The Darkness' (2010). De line-up is eveneens regelmatig veranderd. Met muzikanten uit bands als Face To Face, Foo Fighters en The Vandals kwam een nieuwe plaat op de markt. Uit 'Illuminate' blijkt het veelzijdige talent van Scott maar ook zijn medemuzikanten meerdere malen.
Het leuke aan deze plaat is dan ook dat uiteenlopende muziekstijlen op één hoopje worden gegooid. Streepjes post-punk en aanstekelijke alternatieve rock, tot een potje experimenteren, het is er allemaal bij. Tot zelfs hypnotiserende psychedelische songs als “Seasons” waarbij we prompt denken aan bijvoorbeeld Pink Floyd.
Viva Death is een project dat aanvoelt als een speeltuin waar Scott gewoon zijn ding kan doen, zonder zich van iets of iemand iets aan te trekken. Daardoor kan hij dus tot in het oneindige improviseren of in zijn muziek zoveel soundscapes verstoppen dat je bij elke nieuwe luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen doet.
Bewust heeft Scott er ook voor gekozen om het de luisteraar niet te gemakkelijk te maken. Muziek tot kunst verheffen? Het is een andere rode draad op deze knappe schijf. Zo horen we bevreemdend aanvoelende vocale en geluiden bij songs als “Unclear” en “Storm” die wel iets dreigends lijken te bevatten. Maar ook daar word je toch op het verkeerde been gezet, want na meerdere luisterbeurten hoor je prompt andere wendingen de revue passeren. Viva Death speelt duidelijk met ons voeten en daar houden we wel van.
We zijn namelijk voorstander van artiesten of bands die durven buiten de lijnen te kleuren wat betreft alternatieve rock, postpunk of aanverwante. Dat is wat Viva Death ook doet. Bij sommige songs hoor ik bijvoorbeeld ook David Bowie naar voren komen, ook al een meester in het experimenteren. Want dat is Scott eveneens. Een magiër die klanken en vocalen uit zijn hoed tovert die je vol bewondering zal doen luisteren, zoals een kind dat kijkt naar een schouwspel van glitter en kleur op de tv. Voelt Scott zich duidelijk thuis in dit project, zijn eigen speeltuin waar hij eigenzinnig zijn eigen ding kan doen zonder zich van een ander iets aan te trekken.
Tracklist: Ready To Go 05:26; Trip 05:35; Sound The Alarm 04:24; Windows 04:28; Don't Box Me In 04:13; Two Hands 05:48; Seasons 06:05; Petitioning The Black Wall 04:06; New Terrors 06:43; Unclear 03:10; Storm 06:47; Slipping Away 04:21; Man In The Street 05:32; Damnatio Memoriae 08:29
Christopher Sky (a.k.a Christopher Garcia) is een uit LA afkomstige multi-instrumentalist en composer die eerder dit jaar een EP op de markt bracht ('By The Ocean'), zijn eerste solowerk sinds circa zeven jaar. De man maakt gebruik van loops en elektronische soundscapes die duisternis verbinden met gemoedsrust. Zijn nieuwste ambient-schijf 'Vastness', het ondertussen derde full album van Sky, kwam op de markt via Aagoo Records.
Die donkere, lichtjes dreigende walmen komen al op u af bij de eerste song, “As She Sleeps”. Gaandeweg blijft Sky verder bouwen over duistere wegen, zonder angst te zaaien, maar wel door een zekere spanning te bewaren die de haren op je armen doet rechtkomen. Door subtiel percussie te verbinden met elektronische klanken komende uit ergens diepe putten van de Hel, voel je jezelf wegdrijven naar de bodem daarvan. Echter worden geen geluidsmuren afgebroken, nog geluidsnormen overschreden. Het is als een traag op gang komend gif dat door je aders stroomt, tot je de adem wordt ontnomen. Vaak is dat door middel van heel korte intermezzo's zoals het amper dertig seconden durende “Gold For Silver”. Het valt ons trouwens op dat elk van die songs een duurtijd hebben van amper één tot vier minuten. Daarvoor is bewust gekozen, omdat je deze schijf in zijn geheel moet beluisteren.
Dit is een heel filmische ambientschijf met een beginstrofe, een tussenstuk en een slot. Er wordt bij wijze van spreken een geheel verhaal verteld. Doorheen de songs valt me op dat er een zekere structuur in zit, met inderdaad een begin en een einde. Daartussen in voert Sky je mee over uiteenlopende wegen die gaan van je angstaanvallen bezorgen tot streepjes innerlijke rust zoals bij “In A Room”, zonder echter de dreigende ondertoon uit het oog te verliezen. En net dit zorgt ervoor dat je deze schijf moet beluisteren als het lezen van een spannend boek. “You've Been Gone Too Long” is dan ook de emotionele kers op de taart die recht doorheen je hart boort en eindigt met een intensieve climax.
Christophe Sky heeft hier een ambientschijf uitgebracht die alle kleuren van de regenboog laat zien. Vergelijkbaar met de donkere wolken en zonnige kanten van het leven eindigt hij met een ultieme climax, waarbij alle registers compleet worden opengezet en je in een rollercoaster van emoties terechtkomt. We kunnen het niet genoeg herhalen, maar beluister deze schijf dus vooral als het zien van een spannende thriller. Dan pas begrijp je waar Sky het echt over heeft.
Tracklist: 1. As She Sleeps; 2. By The Ocean; 3. End Of An Era; 4. Gold For Silver; 5. I've Been Here Before; 6. In A Room; 7. Lavender Dream; 8. Months Away; 9. Morning Ritual; 10. You've Been Gone Too Long
Poltrock is het pseudoniem achter David Poltrock, een in Brussel gevestigde muzikant, producer, arrangeur en componist. Sinds 2014 is hij vast lid van de Nederlandstalige rockband De Mens. Als live en sessiemuzikant werkt of werkte hij voor o.a. Hooverphonic, Monza, Triggerfinger, Adamo, Douglas Firs, Bart Peeters, The Blackbox Revelation en vele anderen. Kortom, een muzikant die al heel wat watertjes heeft doorzwommen. Poltrock brengt dit jaar drie albums uit: 'Mutes’ boordevol piano klanken die breekbaar klinken en harten verwarmen, ‘Moods’ waar experimentele soundscapes de rode draad vormen doorheen het geheel en ‘Machines’ dat op 26 oktober op de markt kwam. Dreigende synthesizergeluiden vormen in dat derde deel de rode draad.
De klanken die David uit dat instrument de piano tovert schipperen voortdurend tussen bedwelmen en flirten met geluidsnormenoverschrijdend gedrag. Uit songs als “360”, “Cmr” en “Titanus” blijkt bovendien dat de man graag improviseert en zijn publiek op het verkeerde been zet, waardoor je geboeid blijft luisteren en gespannen afwachten wat er gaat gebeuren bij de volgende soundscape. Net als het zien van een spannende film, waarbij je van begin tot de plot op het puntje van je stoel zit, blijft Poltrock de aandacht daardoor levendig houden.
Dankzij die hypnotiserende uitwerking van songs als “(And That's Why I Don't Want To Call This Song) Forrow”, “Pyrus Aculeus” en “Bastl” bezorgt Poltrock je angstaanvallen of doet hij je binnen een intieme omkadering tot gemoedsrust komen, zonder de dreigende ondertoon uit het oog te verliezen. Net door dat schipperen tussen uiteenlopende soundscapes en door het voortdurend de luisteraar van het kastje naar de muur te sturen, blijkt deze ‘Machines’ wel perfect aan te sluiten bij de voorgangers.
We horen het breekbare van 'Mutes' terug. Maar ook het extreem experimentele van 'Moods'. Deze 'Machines' sluit daar perfect op aan, het lijkt wel of hij daarmee de puntjes op de 'i' zet en zijn hart volledig openzet, op een intieme maar ook oorverdovende wijze. Daardoor dien je dit drieluik in zijn geheel te bekijken en beluisteren, net omdat ze perfect met elkaar verbonden zijn als een begin, een middenstuk en een slot om je compleet te ontroeren of eerder je trommelvliezen te doen barsten. Poltrock laat zich van zijn meest breekbare en broze kant zien op 'Machines' maar ook zijn meest gedreven en verschroeiende.
Tracklist 1. 360; 2. Cmr; 3. Titanus; 4. (And That's Why I Don't Want To Call This Song) Forrow; 5. Pyrus Aculeus; 6. Muthos; 7. Bastl; 8. The Paraphonic
Blues/Jazz
Machines
Poltrock
Het Zweedse Clawfinger stond in een uitverkochte Casino geprogrammeerd in het kader van hun '25 jaar Deaf Dumb Blind' tour. Het werd een heerlijk nostalgisch weerzien vol energieke rapmetal en powerrock!
De 26-jarige Krissy Matthews en band mocht als support de avond openen met een ouderwetse mix van rock en blues. Dat de talentvolle kerel een aardig potje gitaar kan spelen was al snel duidelijk en verklaart ook waarom hij reeds op heel jonge leeftijd interessante contacten had met ondermeer John Mayall, BB King, Joe Bonamassa en Jeff Healey…Hij zorgde in Sint-Niklaas voor een foutloos concert en kreeg op het einde zelfs versterking op het podium van Clawfinger gitarist Bard Torstensen.
In 1993 sloeg het debuutalbum ‘Deaf Dumb Blind’ van Clawfinger in als een bom! Nummers als “The Truth” en “Nigger” konden rekenen op heel wat bijval en airplay bij alternatieve muziekliefhebbers en radiozenders. De aanstekelijke mix van rock, metal en rap, de kritische teksten van frontman Zak Tell en de heel toegankelijke en sloganeske refreinen zorgden voor een periode van succes en eindeloos touren.
Na 8 albums hield de band het in 2013 voor bekeken om in 2017 toch terug een nummer uit te brengen en ook live weer af en toe aan de slag te gaan! Het idee om 25 jaar na datum een tour op te zetten en het debuutalbum integraal te spelen werd overal heel enthousiast onthaald en leidde in no time tot heel wat uitverkochte shows, waaronder het enige optreden in België , Sint-Niklaas.
Een optreden aftrappen met de 2 grootste succesnummers uit de beginperiode van de band kan tellen als binnenkomer! De intro van “Goldfinger” was nauwelijks uitgedoofd of “Nigger” knalde als opener stevig uit de boxen. Het Zweedse 5-tal bleek nog altijd garant te staan voor een portie intense no-nonsense en herkenbare rapmetal! Frontman Zak Tell had dan misschien wel een beetje van zijn slanke lijn verloren maar alles behalve ingeboet aan uitstraling, energie en krachtig stemgeluid!
Het publiek, dat voornamelijk bestond uit 40-ers (of pubers uit 1993), reageerde meteen lekker wild en at moeiteloos uit zijn hand. Idem dito bij “The Truth” dat onmiddellijk daarna werd ingezet. Beide nummers bevestigden nogmaals wat een sterk debuut ‘Deaf Dumb Blind’ indertijd wel niet was en gans het eerste deel van de set maakte wederom duidelijk hoe knap eigenlijk alle 10 de nummers van die plaat in elkaar zaten! Bij “Rosegrove” bevestigde Zak het verhaal dat de bandleden in 1989 elkaar ontmoetten in het hospitaal Rosenlund in Stockholm, waar ze werkzaam waren en zo besloten samen muziek te maken…
Het megasnelle “Don’t get me wrong” (met Europe intermezzo) werd opgevolgd door het iets rustiger “I need you” en “Catch me” waarbij de heer Tell besloot het publiek al crowdsurfend eens een kort bezoekje te brengen. “Warfair” zorgde weer voor het nodige vuurwerk en bij “Wonderfull world” werd beroep gedaan op het publiek om het refrein vocaal te ondersteunen. Met “Sad to see you sorrow” en “I don’t care” besloot de band hun legendarische 25 jarige debuutschijf en kwam er meteen ook een eind aan het eerste deel van de set.
Wat daarna volgde was een best of jukebox van songs terug te vinden op de albums die tussen 1995 (‘Use your brain’) en 2007 (‘Life will kill you’) verschenen.
De muziek van Clawfinger heeft duidelijk een stempel uit de jaren ’90 maar klinkt anno 2018 nooit gedateerd of voorbijgestreefd. Het blijft namelijk zeer vermakelijke en universele rock’n’roll met de nodige dosis humor en zelfrelativering.
Tijdens “Recipe for hate” besluit de band de drummer van supportact Krissy Matthews een vroeg kerstcadeau te geven door hem achter de drumkit te laten plaatsnemen. De eigen drummer gaat intussen doodleuk voor het podium tussen de fans postvatten om mee te genieten van zijn collega’s. Beide drummers beleven merkbaar de tijd van hun leven…
Het vervolg wordt uitermate strak ingeluid met “Prisoners” om daarna wat ‘rustiger’ aan te doen met “None the wiser” (wat mij betreft het minste nummer van de avond) en zonder verpozen over te schakelen naar “Nothing going on” met het heerlijke ritme en een volle zaal die de handen op elkaar brengt.
Na een intens uur besluit het Zweedse gezelschap stilaan te beginnen bouwen aan de climax! Een aantal songs die Clawfinger onsterfelijk hebben gemaakt en waarop het voltallig publiek al een tijdje ongeduldig wacht ,worden nu in een hels tempo boven gehaald. “Pin me down” klinkt nog altijd fantastisch en “Biggest & The Best” krijgt voor de zoveelste keer de fans moeiteloos aan het meebrullen en crowdsurfen.
Zak Tell neemt afscheid van het publiek maar belooft terug te zullen komen voor een paar toegiften ‘omdat dat nu eenmaal hoort bij een rockshow’. Het blijkt ook het laatste optreden van de band te zijn voor 2018 en als de rijzige frontman terug op het podium verschijnt (met kerstmuts op)trakteert hij de zaal op snoep en samen met zijn band (met voetbalshirts aan) op nog 2 typische en onvergetelijke Clawfinger pareltjes. Eerst steekt “The Price we pay” de Casino nog een voorlaatste keer in lichte laaie en tot slot het ijzersterke en tijdloze “Do what I say”! Dit ultieme ‘sing along’ epos sluit een zalig concert meer dan gepast af en wordt nog minuten lang nagescandeerd door het uitgelaten publiek.
Hopen dat Clawfinger deze zomer terug ons land aandoet voor een paar festivals. Je weet maar nooit! En intussen nagenieten van een fijne avond Ikealandmuziek!
Neem gerust een kijkje naar de pics
Clawfinger
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/168
Krissy Matthews
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/167
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Moshpitten op een zondagavond? Met De Jeugd Van Tegenwoordig in een uitverkochte, broeierige Vooruit kan dat. Vjeze Fur, Willie Wartaal, Faberyayo en Bas Bron kwamen hun nieuwste album 'Anders (Different)' voorstellen, na 'Luek' het tweede album op één jaar tijd. Dat het een feestje ging worden, werd al snel duidelijk. Bas Bron zette de eerste elektronische beats van “Rattengif” nog niet in , of het publiek werd reeds razend enthousiast.
De nostalgische intro van “Hollereer”, een hit uit 2008 (oh ja, al tien jaar oud), deed zelfs de harten van het jongste publiek sneller slaan. Het Gentse publiek is wakker en wil het weekend niet al stilstaand afsluiten. Ook De Jeugd heeft er zin in en springt als een bende “Gekke Boys” over het podium op het gelijknamige nummer.
Toen schoot het viertal het ene hitje na het andere af. “Get Spanish”, met bijhorende Spaans kleurige lichten, werd luidkeels meegezongen. Bij “Deze Donkere Jongen Komt Zo Hard” zong Willie Wartaal met de Auto-tune. Waarschijnlijk met de bedoeling om eens iets anders met het nummer te gaan doen, maar jammer genoeg was deze versie niet erg geslaagd.
Na “Shenkie” vroeg De Jeugd ons of we geen zin hadden in een goocheltruc. Prompt kregen we “Hocus Pocus” te horen. Ondertussen werd duidelijk dat we met een groots publiek zaten (ook letterlijk groot jammer genoeg). Iedereen deed mee, was klaar om te feesten en vierde dat ze er bij waren. Zelfs nieuwe nummers zoals “Middeleeuwen” van nieuwste plaat ‘Anders’ zorgde voor een zwoele sfeer in de zaal. Eén van de nummers die wat trager was opgebouwd, al maakt De Jeugd dat dan natuurlijk weer sexy.
Bas Bron mixte alles bangelijk goed aan elkaar, waardoor er geen tijd was om te stoppen. Snelheid in de set dus, en na “Wittewijnmuziek” en “Applaus” hoorde we ook nog absolute tophit “Manon”. Het introotje deed de meisjes kirren en de jongens brullen. Het nummer klinkt zo herkenbaar en blijft steeds in je oor hangen. Vjeze Fur dook het publiek in en ook de rest van de band hoefde werkelijk niets meer te doen. Het nummer werd integraal(!) voorgezongen door de dansende meute.
“Torpedo”, een ijzersterk technonummer, klonk flitsender dan op de plaat. Van “Watskeburt” over “Hiero” tot “Let The Tits Out”, Bas Bron bleef maar pompende beats op ons afvuren en wij bleven maar springen. Bij die laatste konden we nog even het schunnige “broek af, tieten bloot, Hollandse hoeren” mee scanderen. Gelukkig werden we voldoende afgekoeld met de nodige flesjes water. Er zaten enkele nummers bij waarvan we vooraf niet al te veel verwachtingen hadden, maar die live veel beter klonken dan op de plaat.
De schwung was live veel meer aanwezig en Bas Bron zijn beats kwamen meer naar de voorgrond. Jammer genoeg keek Vjeze Fur naar zijn onbestaand horloge: “Weten jullie hoe laat het is? …. Tijd voor het laatste nummer” “Sterrenstof”, het meest melodieuze nummer van de Jeugd werd de afsluiter van de set.
Het bisnummer werd één grote, opzwepende medley van “Ik Kwam Haar Tegen In De Moshpit”, “Buma In Me Zak”, “Gemist” en “De Formule”, met een paar moshpits en een wall of death erbij. Daarna ging iedereen zwetend, maar voldaan naar huis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/198
Organisatie: Democrazy, Gent
Sinds 2016 is Gèsfakrock mijn persoonlijke afsluiter van een lang concert en festival jaar. Anno 2018 zal dat even anders zijn, dit geheel terzijde. Maar sinds datzelfde jaar heeft het intieme festival dat doorgaat in Buurthuis ‘t Senter in Kuurne ons hart gestolen, waardoor we telkens opnieuw uitzien naar dit heel gezellige gebeuren. Gèsfakrock is ondertussen aan zijn vierde editie toe, en ging door op zaterdag 8 december. Bands die nog maar eens de puntjes op de 'i' zetten om een topjaar met een knaller van formaat af te sluiten zoals Ironborn en Spoil Engine + een ware ontdekking van een jonge band met potentieel zoals Bèta. Oorverdovende knallers die het dak er laten afgaan bij 6 Days of Justice. En afsluiten met een concert van Metallica - wellicht onder de naam Magnetica - aan de prijs van amper 18 euro. Ja, dat kan allemaal op Gèsfakrock.
De toekomst is nu!
Muziek in al zijn vormen en kleuren is reeds sinds medio 1983 mijn aller grootste passie. Dat ik anno 2018 nog steeds met even veel goesting als toen festivals en concerten bezoek, is vooral dankzij het voortdurend doen van gloednieuwe ontdekkingen. Zonder dat had ik al veel jaren geleden afgehaakt. Het voordeel van zo een kleinschalig festival als Gèsfakrock is dat je niet enkel gevestigde namen op de affiche tegenkomt, maar ook bands die eigenlijk nog alles moeten bewijzen maar zeker over potentieel beschikken om er te geraken.
Neem nu Bèta (****) die de avond mogen openen met wat feitelijk een soort thuismatch kan genoemd worden. Het viertal uit Heule stak in 2016 de koppen bij elkaar en brengt een combinatie van muziekstijlen als post-rock en stoner. Echter horen we links en rechts ook vleugjes progressieve rock voorbij passeren waaruit dan weer blijkt dat Bèta zich niet zomaar in een hokje laat duwen, wat we dan weer enorm waarderen.
De heren speelden ondertussen op veel kleine en grote podia en brengen binnenkort eindelijk hun debuut uit. De band is dus duidelijk klaar voor de grote stap voorwaarts, en zet dat live ook in de verf. Bij elke riff, drum salvo en hoge vocale inbreng , voelen we prompt de haren op onze armen recht komen. Technisch hoogstaande riffs klieven door je vlees als een botte bijl. Er valt nergens een speld tussen te krijgen. En toch krijgen we eveneens het gevoel dat er eigenlijk veel meer inzit dan er nu is uitgekomen.
De lat wordt wel hoog gelegd, maar ik vermoed dat de band nog kan groeien in zijn kunnen. De energiebollen die in ons gezicht open spatten, doen ons echter vermoeden dat het gewoon een kwestie van tijd is eer Bèta binnen de stoner, post-rock en progressief rock rock gebeuren potten zal breken. Inderdaad, de toekomst is NU!
Ook 6 Days Of Justice (***1/2) is zo een band die binnen zijn muziekstijl op die boogscheut staat van een doorbraak. Wat we zien is een bende bloedhonden die klaar zijn om de wereld op een rauwe en verschroeiende wijze te verscheuren. De band timmert sinds 2007 aan de weg, en heeft dus al wat waters doorzwommen. De metalcore band is bovendien ontstaan uit de H8000 scene, waaruit ook bands als Liar en Congress ook zijn ontsproten. 6 Days of Justice bracht dit jaar trouwens een knappe plaat uit 'Eternal Devastation' en bewijst op Gèsfakrock, door een combinatie van nieuw en ouder werk, dan ook uit het heel goede metalcore hout gesneden te zijn. Zonder teveel woorden daaraan vuil te maken, trekt de band vanaf de eerste tot de laatste noot alle registers open en stopt niet meer tot de zaal compleet is plat gewalst. Door het brengen van een soort metalcore dat op een oorverdovende wijze niet alleen je trommelvliezen doet barsten, ook de muren in de zaal begonnen prompt te scheuren dankzij zoveel vuurkracht. Zonder enig medelijden scheert de band als een wervelstorm over de hoofden heen, waardoor de eerste mosh en andere pits een feit zijn. Met de ene bedoeling het dak er laten afgaan, en 't Senter op zijn grondvesten te doen daveren. Een opzet waar de band met brio in slaagt.
Kortom, net zoals hun voorganger, blijkt ook 6 Days Of Justice voor mij een ontdekking van formaat, die over de typische rauwe energie beschikt om gelijk welke zaal of festivalweide in vuur en vlam te zetten. Missie 'destroy 't Senter' geslaagd!
De puntjes op de 'i' zetten, ook in wat moeilijkere omstandigheden? Dat getuigt van pure klasse!
Ironborn (****) was één van die vele bands die me dit jaar enkele keren gewoon heeft omver geblazen. Wat zo schitterend is aan deze band is dat de heren zowel op als naast het podium hun publiek letterlijk omarmen, en beschouwen als familie. Daardoor ontstaat een vriendschappelijke band tussen fan en band, waardoor die laatste hun idolen dan ook zowat overal volgen. Geen wonder dat de zaal prompt overvol staat voor deze pure rock klasbakken die zowel vocaal als instrumentaal telkens die lat zodanig hoog leggen, dat het dak er nog maar eens compleet afgaat.
Deze keer had Ironborn echter af te rekenen met een versterker die moeilijk deed, waardoor de openingssong, een cover van Iron Maiden, de mist dreigde in te gaan. Ironborn is echter professioneel genoeg om niet bij de pakken te blijven zitten, en zet alles op alles om zijn publiek alsnog een top concert te bezorgen. Deze professionele aanpak combineert Ironborn met enorm veel spelplezier en tonnen charisma, dit zowel vocaal als instrumentaal, waardoor de fans weer eens volledig uit de bol kan gaan.
Zanger Tom Huglier liet me voor het concert weten dat hij wat sukkelde met een verkoudheid. Echt veel was daar niet van te merken. Tom deed er naar goede gewoonte alles aan om zijn publiek uit zijn hand te doen eten, dankzij zijn charismatische uitstraling. Gerugsteund door één voor één topmuzikanten die zelfs ondanks iets moeilijkere omstandigheden, door die technische problemen die hen eigenlijk de hele set parten bleven spelen, eveneens de lat hoog blijven leggen tot het bitter einde, en daardoor de perfecte rock show neer te zetten. Waardoor de aanwezige fans krijgen, waarvoor ze zijn gekomen. Hun favoriete band een topjaar met een knal van formaat zien afsluiten. Missie weer eens geslaagd.
Ook Spoil Engine (*****) wist ons dit jaar al enkele keren compleet murw te slaan. Het was trouwens de laatste maal dat Bart Vandeportaele - die door familie en werk omstandigheden de handdoek in de ring gooit - mee op het podium staat. De, letterlijk en figuurlijk, imposante gitarist die in het verleden bewees een klasse entertainer te zijn die zijn publiek telkens opnieuw over de streep trekt, zal enorm worden gemist bij Spoil Engine.
Ook op Gèsfakrock trekt de man alle registers open, en bewijst ons meermaals waarom. Niet alleen bespeelt hij zijn instrument met zoveel virtuositeit, zijn natuurlijke charismatische uitstraling op het podium, zorgt er telkens opnieuw voor dat de handen de lucht ingaan en/of het dak er ook afgaat.
De band bestaat bovendien met mokerslagen uitdelende drummer Matthijs Quaars - die o.a. met enkele oorverdovende solo's die aanvoelen alsof je tegen een geluidsmuur wordt gekwakt - bassist Dave De Loco - die door zijn gestroomlijnde bas inbreng de basis legt van de sound van de band - Gitarist Steve 'Gaz' Sanders - die zijn jarenlange ervaring in de strijd gooit door het uitdelen van Hemelse riffs. Top muzikanten, die gelukkig niet tuimelen in de val van het brengen van een routineklus.
Echter trekt binnen de band, ondanks al die instrumentale virtuositeit, zangeres Iris Goessens onbewust de aandacht naar zich toe. De jongedame doet er namelijk alles aan om ook haar muzikanten in de schijnwerpers te laten staan. Iris beschikt echter over een uitstraling en stem die het midden houdt tussen demonische uithalen waardoor poorten van de Hel open gaan, vooral tijdens die verschroeiende grunts die ons koude rillingen bezorgen. Maar eveneens doet ze net door haar sympathieke kant, zowel vocaal als wat uitstraling betreft, eerder een rustgevende gemoedsrust over u neerdalen. Net die enorm uiteenlopende wijze waarop ze haar publiek enerzijds omarmt met veel liefde, anderzijds zodanig verschroeiend uithaalt waardoor het lijkt alsof ijzingwekkende klauwen je de adem ontnemen. Haar inbreng bljkt ook nu weer een enorme meerwaarde te zijn binnen het geheel.
Kortom, Spoil Engine is anno 2018 wederom die gestroomlijnde, enorm goede geoliede machine geworden, die elke zaal en festivalweide in vuur en vlam zet. Dat ondervonden we al enkele malen in het jaar 2018, dat zet de band op Gèsfakrock nog maar eens in de verf.
Metallica zien voor 18 euro? Ja, dat kan
Voor wie naast een duur ticket greep voor het optreden van Metallica volgende zomer, zijn er voldoende alternatieven. Meerdere cover- en tribute bands zagen we de revue passeren. De ene wat meer overtuigend dan de andere. Magnetica (***) timmert sinds 2009 aan de weg met één missie '' Not settling for less than to bring you the most authentic Metallica show!'' Het origineel benaderen is eigenlijk een onmogelijke opdracht, vooral dan die toch wel heel hoge stembereik van James Hetfield. Daar bleek ook het schoentje wat te knellen binnen Magnetica. Terwijl instrumentale huzarenstukken niet alleen zorgden voor herkenningsapplaus maar je ook koude rillingen bezorgt alsof Metallica daar zelf op het podium staat, blijven we vocaal wat op onze honger zitten. Wat charisma betreft moet de man echter niet onderdoen voor Hetfield. Hij zoekt zijn publiek voortdurend op, waardoor een wervelend thrash metal feest ontstaat, in verlengde van het origineel.
Magnetica slaagt erin de die hard metallica fan in de zaal daardoor over de streep te trekken, zonder daarvan een flauw afkooksel te zijn. De Metallica hits volgen elkaar in een razendsnel tempo op, en de aanwezige fans gaan dan ook compleet uit de bol.
Besluit: Ondanks de wat kritische benadering, slaagt Magnetica in zijn opzet, ‘De Ultieme Metallica show’ brengen, die van begin tot einde aan je ribben kleeft. En waarbij het origineel zodanig wordt benaderd dat geen flauwe kopie wordt voorgeschoteld, maar de songs één voor één nieuw leven worden ingeblazen. Want dan weer getuigt van pure klasse.
Kortom, Magnetica levert een gedroomde kers van de taart af. Op wat weer een top avond kan worden genoemd.
Zoals we dat ondertussen eigenlijk al enkele jaren gewoon zijn van een knap, intiem en uiterst gezellig festival dat Gèsfakrock nog steeds is. Tot volgend jaar!
Gèsfakrock 2018 - De puntjes op de 'i' zetten, om een topjaar met een knal van formaat af te sluiten
Gèsfakrock 2018
Buurthuis ‘t Senter
Organisatie: Gèsfakrock ism Buurthuis 't Senter - Kuurne
Na een succesvolle passage eerder dit jaar op Graspop stond A Perfect Circle nu in de Lotto Arena. Ook dit keer mochten ze er hun nieuwe album 'Eat the Elephant' (2018) voorstellen, dat veertien jaar na hun derde album 'Emotive' (2004) verscheen.
Bij aankomst omstreeks 19.30 u. was er nog niet veel volk te bespeuren in de Lotto Arena. Opwarmer Chelsea Wolfe moest de spits afbijten voor een (slechts) iets meer dan de helft gevuld middenplein en dito eerste verdieping. Het helse verkeer op een vrijdagavond rond Antwerpen was hier ongetwijfeld de boosdoener.
De naam Chelsea Wolfe was me eerlijk gezegd onbekend, maar ik las op de site van de Lotto Arena dat zij ‘één van de meest intrigerende en strafste vrouwen in de rock- en metalscene’ is en dat haar werk bestaat uit een experimentele cocktail van verschillende genres (black, doom, goth, psychedelica…). Uiteraard was mijn nieuwsgierigheid hierdoor uitermate gewekt en waren de verwachtingen hoog.
Tijdens een 45-minuten durende set bewees Chelsea Wolfe dat ze terecht de Koningin van Onderland is. In een zee van georkestreerde gitaardistortion, drones en zware bassen stuurt ze met de nodige weemoed haar klare stem moeiteloos van hoog naar laag. Zonder spraakmakende visuals maar enkel met een diffuus licht, slaagt ze erin de melancholische sfeer van haar muziek met verve over te brengen. Toch was ik niet helemaal verkocht: vaak bleef de muziek te lang op dezelfde toon zweven op momenten dat ik wou of verwachtte dat die ging losbarsten. Daarenboven liet de muzikale zwaarwichtigheid me eerder achter met een bevreemdend gevoel.
Als opwarmer kon deze band me dus niet echt bekoren, maar ik kan me wel voorstellen dat de muziek uitstekend tot zijn recht komt in bepaalde tv-series en ideaal muziekbehang is voor een avondje peinzen over de grote vragen des levens.
Tijdens het half uurtje pauze dat volgde, vulde het middenplein van de Lotto Arena zich en ook de eerste verdieping zat gezellig vol. Er vielen verdacht weinig smartphones te bespeuren. Op voorhand werd immers duidelijk gecommuniceerd dat het ten strengste verboden is om foto’s en opnames te maken tijdens de show. Zich van krommenaas gebaren zat er trouwens niet in, want de boodschap prijkte ook op een groot scherm en werd tot driemaal toe aangekondigd. Wie de raad toch in de wind sloeg, werd zonder pardon uit de zaal verwijderd. Het is jammer dat dergelijke maatregelen nodig zijn, maar smartphones zijn nu eenmaal een pest tijdens optredens.
Dan was het zover, het moment waar de fans op gewacht hebben: A Perfect Circle. De bandleden verschenen in een decor dat deed denken aan de grotten van Han. Geen grote ledwand maar strategisch geplaatste ledzuilen die al stalactieten en stalagmieten verspreid over het podium voor extra diepte en sfeer zorgden. Zanger Maynard James Keenan, die we uiteraard ook kennen van Tool, had zich zoals gewoonlijk op de achtergrond genesteld, weg van alle lichtinval. De reden waarom hij dit keer op keer doet is officieel van muzikaal-technische aard, maar artiestenallure zal hier ook wel mee te maken hebben.
De Amerikanen openden met het eerste nummer en tevens de titeltrack van het nieuwe album “Eat the Elephant”. Een goed gekozen nummer want net als op het album vond ik dat het hier hetzelfde doel diende: op een rustige manier de toon zetten voor wat nog komen zou. Het stelde het publiek tevens in staat om rustig af te dalen in de wondere, soms complexe wereld die A Perfect Circle schept met hun muziek. Daarop aansluitend volgde “Disillusioned” dat dezelfde emotionaliteit aanhoudt en uitbreidt.
Na deze twee nummers uit het recentste werk volgde “The Hollow” uit het debuutalbum ‘Mer de Noms’ (2000). Dat dit nummer dateert van een vroegere periode viel niet te ontkennen. Hier veel minder plaats voor theatraliteit, maar eerder rechttoe rechtane riffs die met de nodige energie door gitarist en founding member Billy Howerdel gespeeld werden. Ook het uitmuntende zangtalent van Keenan werd hier onderstreept. De heldere frêleheid die nodig was in de voorbije twee nummers, werd ingeruild voor een eerder krachtige stem. Dat veel fans van het eerste uur aanwezig waren, bewees het enthousiaste applaus achteraf. Het moment voor Keenan om een sobere ‘dankjewel’ te zeggen.
Persoonlijk hoogtepunt van de avond vond ik “TalkTalk” (uit het album: ‘Eat The Elephant’). Hoewel er geen enkel nummer op de setlist afgehaspeld werd, vond ik dat dit nummer het meest oprecht overkwam. Vooral de zin “Try walking your talk or get the fuck out of my way” werd door Keenan met danige kracht het publiek ingevuurd dat persoonlijke gevoelens hier leken mee te spelen.
Uiteraard kon ook “Judith” niet op de setlist ontbreken. Het nummer beukte er lekker op los en was welkom om wat te ontsnappen aan de emotionele tanggreep waarin we ons bij momenten bevonden. De AC/DC-cover “Dog Eat Dog” moest ons nog wat verder laten surfen op dezelfde golf, maar kwam wat bevreemdend over. Het lied werd aangekondigd als een eerbetoon aan de overleden Malcolm Young (AC/DC) maar niemand leek hier op te wachten. Het leek eerder een persoonlijk pleziertje van Howerdel.
Na afsluiter “Delicious” droeg Keenan de security op om afstand te nemen van hun smartphonejacht en nodigde hij het publiek uit om foto’s te nemen. Wie hierop inging en nog snel probeerde een kiekje te schieten van de ontwijkende zanger was eraan voor de moeite. Enkele tellen later verdween de band immers van het podium om niet meer terug te komen. Geen bisnummers. Geen nonsens. Enkel lichten en Mexicaans upbeatmuziek om ons naar de uitgang te vergezellen.
A Perfect Circle bewees dat een jarenlange afwezigheid ruimschoots goedgemaakt kan worden. Tijdens een anderhalf uur durende set werden we verwend met een mooi uitgebalanceerde set die loepzuiver en overtuigend gespeeld werd. Dit was een optreden waarbij alles goed doordacht was en waarop gerust de stempel ‘wereldklasse’ mag gedrukt worden. Hoewel perfectie niet bestaat, kwam A Perfect Circle vrijdag aardig in de buurt.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Chelsea Wolfe
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/164
A Perfect Circle
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/163
Organisatie: Live Nation
Met hun Allstars Final Concert werd de AB twee avonden op rij ingepalmd door Magnus, om voor eens en voor altijd de handdoek in de ring te werpen. Het elektronische nevenproject van dEUSgOD Tom Barman en techno-DJ/producer CJ Bolland startte zo’n 15 jaar geleden met als doel een Kraftwerk vs. JJ Cale sound te creëren. Een torenhoge ambitie, gedreven door twee iconen die zich op artistiek vlak niet meer moesten bewijzen. Het is waarschijnlijk niet de hype geworden die ze gehoopt hadden, maar ze kunnen terugblikken op een meer dan verdienstelijk palmares. Creativiteit is jezelf namelijk constant opnieuw uitvinden en Magnus kan als buitenbeentje in de Belgische muziekscène toch wel terugblikken op een mooi parcours met twee degelijke albums, een remix-cd en een ‘Best Of’-collectie.
Zware en nostalgische artillerie dus, om nog eenmaal op Belgische publiek af te vuren in een AB die twee avonden op rij zo goed als uitverkocht was. De avond begon nochtans wat rommelig, want de aftrap leek op zo’n een van die echtelijke ruzies voor de televisie: even beeld zonder klank. De valse start deerde niet, na een nieuwe soundcheck was de AB ready to launch met “Balkan Style”, “Last Bend”, “Future Postponed” en “Rhythm is Deified”. Toch, na een eerste aantal schoten was het nog niet meteen raak. We kregen de drummende, heupwiegende elektrobeats wel vol overgave van Barman en co, maar dan zonder de doordringende vibes die je op een final showdown verwacht.
Het Allstars team stond er wel van meet af aan: naast sterkhouders Barman en Bolland, Tim Vanhamel (Millionaire) op gitaar en zang, Joris Caluwaerts (STUFF.) op toetsen en Christophe Claeys (ex-Balthazar) op drums. In de loop van de avond breidde deze kring verder uit met als eerste Mauro Pawlowski die tijdens “French Movies” opeens te voorschijn kwam om uitbundig te gitaren en vervolgens ook op bas voor “Jump Needle”. Als kers op de taart vervoegde icoon Mark Lanegan vervolgens de bende, die een enorme coole indruk maakte en met zijn diepe stem de nummers “Singing Man”, Getting Ready” en “Assault On Magnus” ongetwijfeld tot een hoger niveau tilde.
Bij het aantreden van deze gasten was de vlam gelukkig wel in de pijp en werd er niet meer enkel op het podium, maar ook hevig in de zaal gebougeerd. Bolland liet terloops nog even zijn draaikunsten zien, terwijl de rest backstage ging. De AB had voor mij nog nooit zo intens industrial aangevoeld. Dit intermezzo was vijf minuten heerlijk raven op techno beats van de bovenste plank. Het had er gerust meer in mogen zitten.
Als de avond bijna ten einde kwam liet Vanhamel zijn vocals nog helemaal los tijdens “Look At Us Now” en “Puppy”. De voorste rijen mochten daarbij mee het podium op om voor een laatste keer te daveren, terwijl Magnus langzaam zijn laatste adem aan het uitblazen was. Voor de allerlaatste kwam bassist Thomas De Smet (ex-Zita Swoon) nog op bij “Summer’s Here”. Deze zalig zweverige plaat, die nog generaties lang zal blijven meegaan, maakt het einde even melancholiek als emotioneel.
Het was een waardig afscheid van een mooi project vol Belgische trots, ook al duurde de opwarming iets te lang. We zijn Barman, Bolland en co dankbaar om ons dit gegeven te hebben en blijven tevreden achter omdat we met trots kunnen zeggen dat we erbij waren tijdens de final showdown.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Op 8 december staat Arsenal in de Lotto Arena en dit concert werd gebruikt als een try-out. Dit alles ging door in de nieuwe zaal Départ, Kortrijk. Een goede zaal, qua geluid en logistiek, zou blijken. Dit jaar brachten ze na vier stille jaren een nieuwe plaat (‘In The Rush of Shaking Shoulders’ dat werd opgenomen in Nigeria) uit. Daarop spelen een aantal Afrikaanse muzikanten mee waardoor er Zuiderse ritmes in de muziek steken. Nu, dat hebben ze al altijd wat in hun muziek gehad.
Naast de twee oerleden (Willemyns en Roan) en vaste vocaliste Leonie Gysel telden we nog maar liefst negen muzikanten op het podium. De drummer werd bijgestaan door twee Afrikaanse percussionisten. Er waren twee vrouwelijke backings en nog een rits van muzikanten.
Er werd gestart met “Long Sun Long Shadow” uit hun laatste album om daarna over te gaan naar “Switch”. De setlist was heel goed opgebouwd met nummers uit elk album. Ook de hits passeerden de revue en mijn god ze hebben er toch al een hoop bij elkaar: “Saudade pt. 2”, “Whale”, “Longee”, “Black Mountain”, “Estupendo” en “Melvin”.
De band speelde op hoog niveau en de meegekomen muzikanten zorgden voor de aanstekelijke dansritmes. Zangeres Leonie Gysel is een rasartieste en entertainer net als de zanger. Ook de twee backings mochten elk hun moment van glorie beleven en ze deden dit meer dan behoorlijk. Beiden hebben een stem waarmee ze gemakkelijk ook hoofdzangeres kunnen zijn.
Hier waren stuk voor stuk topmuzikanten aan het werk en dat is ook één van de redenen waarom Arsenal de afgelopen twintig jaar aan de top van de Belgische muziekwereld staat. Elk optreden is af en een klein of groot feestje.
Na “Melvin” was het publiek hun honger nog niet gestild en ze kwamen terug voor een bisronde met “Either”, “Mr Doorman”, “Stick and Groove” en “Lotuk”. De positieve vibes bleven nog even nazinderen toen ze reeds van het podium waren.
Een fantastisch optreden waar niets op aan te merken was. Gedompeld in een warm bad van klanken, sfeer en liefde keerden we gelukzalig terug naar huis.
Foto Arsenal @Lokerse Feesten 2018
Organisatie: Wilde Westen
Deense rockbands die doorbreken buiten hun land zijn op een hand te tellen, je hebt The Raveonettes, en Iceage, en dat moet het zowat zijn. Deze Deense punks spelen punk op de Australische manier, dus gewoon rauwe rock'nroll zonder de punkconventies in acht te nemen. Op hun uitstekende vierde plaat ‘Beyondless’ hoor je strijkers, trompetten en een saxofoon onder het gitaarlawaai, en ook de achtergrondzang van Sky Ferreira.
We zagen Iceage op een festival in 2015 ten tijde van hun vorige plaat ‘Plowing in the field of love’, en toen maakten ze geen overtuigende indruk, door de ongeïnteresseerde, nihilistische pose van zanger Elias Bender Rønnenfelt. Geen festivalvoer dus, maar in een kleine zaal zoals de Kreun kon dit wel eens werken dachten we.
Iceage had geen toeters en bellen mee, geen blazers, maar dus pure rock ’n roll in zijn meest rauwe vorm. De band speelde vanavond vooral uit ‘Beyondless’ en opende met het eerste nummer van die plaat, “Hurrah” een anti-oorlogsnummer, dat misschien wel cynisch was, maar toch het nihilisme achter zich liet en zowaar het engagement van Rønnenfelt blootlegde. “Painkiller”, was een liefdeslied, al klonk het niet zo door de dreinende, slepende zang van Rønnenfelt en de gitaarnoise van Johan Wieth, die melodie toch liet doorschemeren onder de noise door. Het deed ons een beetje denken aan Oasis ten tijde van “Cigarettes & Alcohol”. Rønnenfelt, in hemdsmouwen verkende alle kanten van het podium. De ritmesectie zocht zijn inspiratie in de jaren zestig, in de garages en de smerige rockabilly kroegen, bijvoorbeeld in het huppelende “Plead the fifth”.
Je hoorde ook een beetje goth en blues (“Thieves like us”), (The Horrors, Grinderman). Iceage eindigde sterk, met “Plowing in the field of love” en “Catch it”, en gaf ons geen bisnummers, in pure punkstijl dus.
Iceage is opgegroeid, en heeft het nihilisme achter zich gelaten: als je als band al tien jaar speelt, dan moet het toch wel de moeite zijn, en dat straalt deze band dus uit.
Setlist: Hurrah – Pain Killer – Under the sun – Plead the fifth – The Lord’s favourite – Thieves like us – Balm of Gilead -Beyondless –Morals -Abundant living-Ectasy-Plowing in the field of love- Catch it
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Het was de laatste jaren even stil rond Lily Allen, althans op muzikaal vlak. De pers misbruikte daarentegen elke tegenslag die ze in haar privéleven te verduren kreeg. Zo werd ze het doelwit van haar overmatig drankgebruik, kon ze niet op de minste sereniteit rekenen tijdens haar echtscheiding en - bijzonder laaghartig - werd haar zelfs de doodgeboorte verweten van wat haar enige zoontje zou zijn geweest. Met ‘No Shame’ slaat Allen terug en doet ze datgene waar ze zo goed in is: geen blad voor de mond nemen, zonder rancunes en dat op heerlijke poppy deuntjes die ofwel heel integer ofwel verrassend dansbaar zijn.
Die avond in de AB zagen we een Britse diva die er echt zin in had. Het was zeker niet het grote spektakel met de lichtshow en dansers, zoals toen ze met ‘Sheezus’ toerde (2014). Fans die dat hadden verwacht, waren misschien wat teleurgesteld. Het was enkel zij met twee Londense muzikanten op toetsen en achter de samples/bas (Alex en Kevin), die trouwens een pak minder enthousiast oogden dan Lily Allen zelf. Toegegeven: een drummer was echt wel van meerwaarde geweest om een beter live-effect van de beats te krijgen, want nu was het bijna allemaal elektronica en overstemde de bas te vaak.
Tot daar de kritiek, want verder maakte Lilly’s krachtige stem en persoonlijkheid toch wel een belevenis van de avond. Ze bracht het grootste gedeelte van ‘No Shame’, wisselde geniaal af met eerdere hits en speelde - tot mijn heuglijkheid - niets van ‘Sheezus’. Dat hoeft op zich niet te verbazen, want van dat album gaf ze later toe dat het werd uitgebracht onder druk van haar label, terwijl ze zelf ontzettend diep zat.
De thema’s van ‘No Shame’ gaan net over al het onheil op haar pad tijdens ‘Sheezus’. Die periode ligt achter nu haar en met haar laatste album brengt ze een geloofwaardig verhaal, maar evengoed met de nodige humor en zelfrelativisme, zoals we van haar gewend zijn.
Ze nam tussen de nummers uitgebreid de tijd om de AB toe te spreken en deed dat zo informeel en grappig dat je bijna het gevoel kreeg dat je samen op café zat. Zo gaf ze regelmatig uitleg bij de nummers: “I apologise for having so few dance moves, because I have children now… I used to be quite cool but now I’m a mother. Speaking of my children, I’ve written a song about them…” en daarmee doet ze iets waarvan we hopen dat geen enkele artiest het doet, maar Lily Allen komt er mee weg: “Three” is een nummer over haar kroost, puur en zacht, maar dan zonder clichés. Met de eenvoudige pianobegeleiding kwam het live nog veel beter binnen dan op het album. Dat was ook het geval voor de andere rustige nummers waarmee ze met de lyrics echt haar hart blootlegde: “Family man” (over haar gebroken huwelijk), “Pushing Dasies” (over het geluk van samen met een ander oud te mogen worden) en - naar mijn gevoel het beste - “Apple” (over de weemoedige aanvaarding van mislukking).
Om de sfeer van het optreden niet al te zeer te beladen, wisselde Lily Allen dit alles geniaal af met de leuke up-beat hits zoals “Smile” (haar ijzersterke debuut), “The Fear” (als kritiek op de social media”) en “Not fair”, een nummer waarvan het refrein zo lieflijk klinkt dat je kleinste het niets vermoedend zit mee te zingen, terwijl elke vrouw van een - hopelijk gewezen - slechte minnaar er zich wel in herkent.
Met de lead single “Trigger Bang” deed ze de zaal ontploffen. Zo’n typisch Allen-nummer vol opbiechtende lyrics, maar dan verhuld in coole ingetogen tunes vol dancehall and reggae invloeden: “And it fuels my addictions / Hanging out in this whirlwind / If you cool my ambitions / I’m gonna cut you out / That's why I can't hang with the cool gang / Everyone's a trigger bang”. Ze klinkt moedig, reflecteert op haar uitbundige feestdagen en besluit dat achter zich te laten omwille van haar geestelijke gezondheid. Als laatste droeg ze “Fuck you” op aan al diegene die de Brexit een goed idee vinden. De zaal kon haar alleen maar toejuichen…
Ik ben absoluut geen harde popfan, maar Lily Allen is een uitzondering omwille van het verhaal dat ze met haar muziek brengt. Ze schrikt er nooit van terug om te shockeren, zelfs niet als het over haar eigen miserie gaat. Dat maakt van ‘No Shame’ een gek album omdat het bol staat van de clichés, maar dan pijnlijk blootgelegd in de hoop anderen te behoeden om dezelfde fouten te maken. Het was alleszins een plezier om Lily Allen zo levendig opnieuw aan het werk te zien met een plaat die weer helemaal eigen is en al haar trots meedraagt. Ze toonde dat ze in staat is om het uit te vechten en opnieuw klaar is voor wat komen zal.
Setlist: Come On Then / Waste / LDN / My One / What You Waiting For? / Knock’Em Out / Smile / Party Line / Deep End (Lykke Li Cover) / Pushing Up Daisies / Three / Everything To Feel / Something / The Fear / Higher / Family Man / Who’d Have Known / Not Fair / Apples / Trigger Bang / Fuck You
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
