Review Wim - Ugly Papa's en Id!ots - Strak en met de nodige dosis zelfrelativering
Naar aanleiding van de dood van Johny Hallyday brengen beide bands een split-single uit waarop ze elk hun versie van het nummer "Ma Guitare" van wijlen Hallyday brengen. Om dit wat luister bij te zetten gaven ze elk een concert op vrijdagavond. Kenners weten dat zowel zanger Luc Dufourmont alsook bassist Dick Descamps deel uitmaken van beide bands.
Er was flink wat volk gekomen op deze grijze vrijdagavond om de bands aan het werk te zien. En het moet gezegd dat de Ugly Papa’s in vorm waren. Ze brachten een fijne set. Dokter De Kerpel (gitarist) had nu en dan een stoel nodig om te spelen. De saxofonist speelde de longen uit zijn lijf. De avant-garde muziek gaf het optreden iets surrealistisch. De bindteksten van Luc waren bij momenten hilarisch. Er werd afgesloten met “Ma Guitare” en de culthit “Facing The Crap”. In 2017 brachten ze nog via Mayway Records de lp ‘Atomium Plutonium’ (met onuitgegeven werk) uit. Waarschijnlijk was dit optreden het laatste wapenfeit van de band.
Daarna was het een half uurtje wachten op Id!ots. Op de tonen van Johny Hallyday kwamen ze het podium op. Zijn The Ugly Papa’s meer avant-garde dan zijn de Id!ots vooral punk/garagerock band. De record Store Day was hun vlucht naar enige bekendheid. Daarnaast zijn ze live ook een fenomeen. Twee jonge honden (gitarist Wouter Spaens en drummer Minco De Bruin) en twee ervaren muzikanten die al menig watertjes doorzwommen hebben, geven blijkbaar de ideale klik. Ze gingen strak van start. Luc Dufourmont loopt hier iets meer binnen de lijntjes maar hij weet het toch luchtig te houden. De band speelde met plezier en dat straalde af naar het publiek. Ook onderling werden grapjes heen en weer geslingerd. Maar bovenal het optreden was pure rock and roll.
We kregen nu en dan een nieuwe song waaronder het catchy “Discothèque”. Na een fijne set verlieten ze het podium. Enkelen riepen om “Run Run Run”. Ze kwamen terug op het podium om nog twee fijne tracks te spelen maar op “Run Run Run” was het tevergeefs wachten. Wat ook wel te verwachten was van een band als Id!ots.
Beide bands speelden strak en met de nodige zelfrelativering. Een aangename avond.
Review Lode - Ugly Papa’s en Id!ots - Perfect match
Ugly Papa’s - Tijdloze nostalgie
Naar aanleiding van de heruitgave van de bewerking van Johnny Hallydays ‘Ma Guitare’ kwamen de heren van Ugly Papas nog eens het beste van zichzelf geven. Rik De Bruyne (drum), Peppie Pepermans (sax), Dr. Dekerpel (gitaar), Dick Descamps (bas) en Luc himself waren als vanouds in vorm en legden de lat meters hoog voor het aanstormend geweld van Idiots. Rik mept stoïcijns alles aan flarden en geeft ons een drumles om u tegen te zeggen , Peppie is zowaar vergroeid met zijn sax en verkoopt ons kippenvelmomenten als zoete broodjes. Dr Dekerpel bedient zijn Telecaster als geen ander en is zoals zijn gitaar in een uitstekende stemming. Alles wordt strak geregisseerd door bassist Dick en tegelijkertijd in gezonde verwarring gebracht door onze eeuwige entertainer Luc. Niemand weet in welk vat met toverdrank hij is gevallen toen hij klein was.
Het resultaat is een tijdloze nostalgische mix van blootvoetse Balkan en Latijns-Amerikaanse Zappa-eske polonaises als was het een bende straatmuzikanten die volledige metro- en andere stations naar hogere sferen brengt. “Satellites Are Spinning” is de max. Bovendien is Don Van Vliet gereïncarneerd in Mistero Dufo.
Heren Ugly’s, laat dit alstublieft niet uw laatste optreden zijn.
Afrique/ Etna Vesuvius/Pornografia/Sattelites are Spinning/Chica Ferdy/Magic & Ecstacy/Ma Guitare/Facin' the Crap/Yellow Town
Id!ots - Bleeding Volcano
In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde.
Id!ots slagen er maar niet in om een slecht optreden te geven. Als Mistero Dufo en co het podium bestijgen , dan ontploft het boeltje. Niet meer en niet minder. Luc is al 35 jaar zijn heerlijk gestoorde zelf, zorgt voor stand up bindteksten en is fucking rock ’n roll. Als een ware volksmenner weet hij zijn publiek te bespelen. De gortige en tijdloze oerrock die Id!ots er met een onuitputtelijke geestdrift door ramden, was nog maar eens gloeiend, razend en bijzonder explosief.
Rauwe lappen proto punk staan op het menu. Wat een performer, wat een beest. Het wordt verdomme eens hoog tijd dat dit verdomde klotelandje en omstreken deze ‘ugly papa’ eindelijk eens erkent en naar waarde schat. Samen met eeuwig geniale en eeuwig gepassioneerde bassist Dick, alweer in bloedvorm en ooit door kenners terecht gecatapulteerd tot een van de betere bassisten in ons land, een jonge virtuoze gitaargod Wouter en nieuwkomer Minco, die er niet bepaald naast mept, vormt Mistero Dufo dus met ID!OTS de sterkste liveband die onze zakdoek, België genaamd, ooit gekend heeft. En dat is dus geenszins overdreven. Reken daarbij dat ze een lel van een single uit het Ugly Papa verleden hebben afgeleverd - het venijnig beklijvende “Ma Guitare” - en deze in een heuse thuismatch kwamen voorstellen, en je weet het al: de vonken vlogen er zo wat letterlijk af. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten .
En ja, de ene explosie na de andere volgt. Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. Je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn, en wat ze live allemaal kunnen. Met de vingers in de neus en zonder veel poeha.. Jon Spencer meets Captain Beefheart (Daar is hij weer) . Eat your heart out, Triggers! Watch out Mauro. Van opener “Discotheque” tot en met afsluiter “Norton” viel dit zootje ongeregeld dan ook op geen enkel zwak moment te betrappen. Het heerlijk vettige “Mosquito”, “60 Miles” en de octaver op “The Bill”, en dan nog eens het fantastisch gerecycleerde “Ma Guitare” … Het blijven mijn favorieten.
Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en mocht het woord podiumbeest niet bestaan zou het Mistero Dufo heten.
Dit concert zal verdomd lang blijven nazinderen. Festival- en andere organisatoren aller landen, verenigt u en boek idiots.
Lone Wolf/The Office/Discotheque/Lipstick Glamgirl/60 miles/Overrated/Bricks to Dust/Mosquito/The Bill/My Guitare/Albania/Norton
Organisatie: Wilde Westen
European Apocalypse Tour 2018 - De vier ruiters van de Apocalyps, verwoesten Hel Hole city
European Apocalypse Tour 2018 - Kreator + Dimmu Borgir + Hatebreed + Bloodbath
De bedenker van het concept 'European Apocalypse Tour' is een waar genie. Zet vier ogenschijnlijk totaal verschillende metalbands op een affiche. Doe daar een heuse tour mee, in verschillende steden in Europa. En je trekt een al even verscheiden publiek aan. Geen wonder dat vele van die concerten totaal zijn uitverkocht. Want zowel Bloodbath, Hatebreed, Dimmy Borgir en Kreator hebben elk hun eigen ruime fanbase. Door deze vier iconen op één affiche te zetten, krijg je dan ook een gevarieerd aanbod voorgeschoteld. Echter schreven we heel bewust 'ogenschijnlijk' bij die eerste zin. Want er is, net als bij de vier ruiters van de Apocalyps ondanks die verschillen wel degelijk een gelijklopende lijn die de vier bands met elkaar verbindt. Wij zakten af naar ‘Hel Hole City’ Brussel om de vier ruiters van de Apocalyps recht in de ogen te kijken. Elk van hen gingen ze verwoestend tekeer, tot geen spaander geheel bleef van de Ancienne Belgique.
Die vier ruiters: Honger, Oorlog, Ziekte en dood, Antichrist vullen elkaar ondanks hun kleine verschillen zeker aan. Want door hun komst ontstaat verdriet, pijn, verlies, waanzin tot pure chaos en mondt uiteindelijk uit in de totale vernieling van de aarde.
- Antichrist - Bloodbath (*****) legt de lont aan het vuur, om die poorten van de Hel te doen openzwaaien. Net zoals de Antichrist volgens de legende, er overwinnende op uittrekt, en zo het lot van de mensheid bezegelt, legt ook Bloodbath de lat torenhoog. Verschroeiend heet wordt het in de zaal, als de band de temperatuur naar een kookpunt doet stijgen, door vuurpijlen boordevol kokende lava boven de hoofden van de aanwezigen te schieten, in de vorm van messcherpe riffs, verdovende drumsalvo's, en vooral een vocale aankleding die letterlijk door merg en been gaat.
Ondanks dat de heren het publiek uit hun hand doen eten, staan de meeste er wat verbouwereerd op te kijken. Die verwoestende geluidsmuur die Bloodbath doet neervallen op de hoofden van de fans voelt dan ook aan als een onaardse mokerslag waarvan je naderhand toch even moet op positieven komen. In een razend tempo gaat de band dan ook, van begin tot einde, tekeer tot de eerste aanhoorders compleet murw zijn geslagen, waardoor de Zweedse band er uiteindelijk in slaagt die poorten van de Hel letterlijk te doen open zwaaien, waarna ze niet meer zouden worden gesloten tot het einde van de avond.
- Oorlog en vernieling - Ondanks de toch wat feestelijke stemming die Hatebreed (*****) onder leiding van de charismatische frontman Jamey Jasta naar voor brengt, kun je niet voorbij aan de echte beweegreden daarvan, nl. het doen ontstaan van een totale oorlog en vernieling van de zaal. De ene circlepit is nog maar gedaan, of daar volgt een volgende moshpit.
Hatebreed is een band met een enorm sterke live reputatie, Jasta spreekt zijn publiek voortdurend aan, en vooral deelt de band de ene na de andere uppercut uit aan zijn fans. De band raast over de hoofden heen als een op hol geslagen bulldozer die recht op een woonwijk afkomt, en niet stopt tot er geen steen meer recht staat. Echter allemaal doorspekt met de nodige humor en kwinkslagen. Mosh- en circlepit, en een wall of death volgen elkaar dan ook in een al even razend snel tempo op. Nee, er is geen doorkomen aan eens Hatebreed Oorlog en vernieling zaait in de AB. De ravage achteraf was dan ook enorm. Missie geslaagd!
- Honger - Wie had gedacht dat een band als Dimmu Borgir (*****) uit de toon zou vallen tussen die porties thrash en wilde taferelen bij hun voorgangers, en ook bij headliner Kreator, moest die kritische kijk op de zaak prompt inslikken. De heren deden ons al versteld staan op Alcatraz Metal Fest door een onaards voelende performance. Ook in AB zie je een band die er duidelijk zin in heeft. Uiteraard gaat het er meer melodieus aan toe, en ontstaan geen wilde moshpits meer of zo. Uiteraard moet Dimmu Borgir het vooral hebben van donkere walmen over het publiek jagen, die je letterlijk de adem ontnemen. Dimmu Borgir gebruikt hiervoor occult voelende taferelen, en bezorgt je heel bewust koude rillingen tot je uw eigen demonen ook in de ogen kijkt. Waardoor je stervende van de honger, in een hoek van de kamer snakt naar een stukje brood van het leven. Dat is in grote mate de verdienste van top muzikanten binnen die band, die nog steeds oogstrelende riffs en salvo's uit hun instrumenten toveren. Maar wat mij het meest opvalt, is de goedlachse - in zoverre dat kan binnen dat genre - frontman Shagrath die zijn fans voortdurend aanspreekt. Echter ook niet teveel, zodat die typische donkere intensieve sfeer niet verloren gaat.
- De Dood - Tijdens de pauzemuziek voorafgaand aan de show werd al duidelijk dat er maar één echte overwinnaar overblijft. De Dood. Door meezingers als “Run to the Hill” op de aanhoorder af te vuren terwijl het podium wordt klaar gezet, wordt die sfeer naar omhoog gekrikt. Ook dat is een slimme zet van de band.
Met veel bombast en visueel vertoon, wordt een groot doek geplaatst waarop allerlei beelden te zien zijn en verdwijnt met de mededeling 'Brussels, prepare to get destroyed'. Kreator (*****) trekt alle registers compleet open, en laat ze niet meer los tot de dood is ingetreden. Als een verwoestende orkaan en een alles om zich heen vernietigende tsunami gaat Kreator tekeer tot uiteindelijk geen spaander geheel blijft van de zaal.
Ook het oog wil wat en er verschijnen prachtige beelden, waaronder gestorven artiesten die de revue passeren. Maar vooral laat Kreator zijn hoogstaande thrash metal voor zich spreken, en bewijst waarom ze tot op heden nog steeds tot de absolute top behoren binnen dat genre.
Meer nog, anno 2018 is Kreator meer dan ooit grensverleggend. Ook al staan potentiële opvolgers op de deur te bonken.
Deze Koningen van Thrash Metal lossen hun rol niet en gaan bijzonder verwoestend tekeer, waardoor de AB andermaal wordt herschapen in één grote mosh tot circle pit tot het oneindige. Startend op een moordend tempo van “Enemy Of God” sluit Kreator zijn set dan ook af met de ultieme knaller van formaat “Pleasure to Kill”, waarna de dood intreedt.
Besluit: Het is misschien opgevallen dat elk van de vier concerten vijf sterren krijgen toebedeeld. Dat is heel bewust. Dit was gewoonweg een topavond voor de globale metalfan, die houdt van feestjes bouwen in een apocalyptische omgeving, waar dood, vernieling, chaos en totale waanzin hand in hand gaan. Of dat nu is door verschroeiend snel uithalen of eerder een occulte sfeer te doen ontstaan, binnen walmen van intensieve duisternis, telkens voelt het aan alsof die vier ruiters van de Apocalyps daadwerkelijk op aarde zijn geland, met één doel voor ogen …’De totale vernietiging van Hel Hole Brussel!’
Missie geslaagd over de gehele lijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics -
Bloodbath http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/158
Hatebreed http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/159
Dimmu Borgir http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/160
Kreator http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/161
Organisatie: Biebob ism Nuclear Blast + Ancienne Belgique, Brussel
Marc Ribot is een eigenzinnig, dwars en briljant gitarist die niet in één hokje is onder te brengen. In zijn indrukwekkende carrière heeft hij zich ingelaten met jazz, blues, wereldmuziek, avant-garde en striemende rock, maar dat altijd op zijn eigen onconventionele wijze. Geregeld ging hij aan de slag met grote en al even eigengereide artiesten als John Zorn, Tom Waits, John Lurie, David Sylvian en Elvis Costello, om er maar enkele te noemen. Hoe uiteen liggend de diverse genres die hij speelt ook mogen wezen, zijn unieke gitaarstijl is altijd te herkennen en is nergens minder dan subliem, ook al klinkt die vaak heel hoekig, chaotisch, schots en scheef.
In Ceramic Dog vormt Marc Ribot een virtuoos trio met drummer Ces Smith en bassist Shazad Ismaily. Het zijn allen uitmuntende muzikanten die een geschiedenis hebben in de jazz maar zich ook al met volle goesting hebben gestort op tegendraadse rock. Daarin bespeuren we niet toevallig één constante : alle drie hebben ze samengewerkt met het legendarische jazz enfant terrible John Zorn. Dan weet je sowieso al dat we hier geen alledaagse cleane deuntjes moeten verwachten.
Ongeacht de muzikale achtergrond van deze voorname muzikanten is Ceramic Dog wel duidelijk hun rock project, eentje waarin virtuoos gemusiceerd wordt op een dwarse en vaak snerende wijze. Met zijn drieën hebben ze onder die naam al 3 albums uitgebracht waaronder het kersverse en alweer even geniale als intense ‘Yru Still Here’ waaruit vanavond rijkelijk geserveerd wordt. En zoals het een trio met stevige wortels in de jazz betaamt, wordt hier fel geïmproviseerd en sterk afgeweken van de albumversies. Ribot’s songs leiden op een podium een leven op zich en begeven zich naar oorden waar ze in de studio nooit geraakt zijn. Wat de heren aanvangen met “Pensylvainia 6 6666” is waanzinnig, vanuit een Cubaans aanstekelijk ritme komen we plots in een splijtende gitaarsolo terecht. Ook de titelsong van de laatste plaat “Yru Still Here” is een ongeslepen diamant die vanuit een wonderlijke akoestische gitaarintro open groeit tot een luide en hevig rockende apotheose. Een korte song op de plaat, maar een ware eruptie van tegen elkaar opspattende instrumenten in zijn lange live versie.
Het trio beperkt zich trouwens niet enkel tot het Ceramic Dog materiaal, zo krijgen we bijvoorbeeld verkapte maar geweldige versies van “The Big Fool”, “John Brown” en “We’ll Never Turn Back”, dingen uit Ribot’s laatste solo album ‘Songs Of Resistance’, waarop de meester in combinatie met een indrukwekkende reeks special guests geheel eigen interpretaties brengt van oude protestsongs.
Wat het trio hier vanavond presteert, is tegelijk virtuoos, tegendraads, dwars en geniaal. Ribot is een gitarist die er absoluut de scherpe kantjes niet af schuurt. Integendeel, hij zoekt het experiment op en laat zijn gitaar bij momenten onbegrensde noise uitstapjes maken om ze dan te laten terugkeren naar verstilde kippenvel-passages. Zijn kompanen volgen hem daarin met branie, ze klinken al even virtuoos zonder daarbij te vervallen in ego-tripperige solo uitstapjes. Vooral Ces Smith is geniaal, een drummer waar de klasse met liter van afdruipt.
Dit is wel degelijk een rockconcert, maar dan gespeeld door een stel muzikanten die hun wortels in de jazz hebben. En dat hoor je, dat zie je, dat voel je en dat ervaar je. Die jazz toets manifesteert zich vooral in de spontaniteit, de virtuositeit en de improvisaties. Hier is immers een stel muzikanten bezig die samen voor een volstrekt uniek geluid zorgen en daar op het podium sublieme dingen mee aanvangen die ze op voorhand niet hadden afgesproken. Magie noemen ze dat ook soms.
Marc Ribot’s Ceramic Dog - Virtuoos en weerbarstig
Marc Ribot
Handelsbeurs
Gent
Organisatie: Handelsbeurs, Gent
Dat Tom Morello een eigenzinnige klasse artiest is die zich van niets of niemand iets aantrekt, bewees hij in het verleden voldoende. Zijn medewerking aan legendarische bands als Rage Against The Machine, Audioslave, Prophets of Rage en zoveel meer zijn daar het levende bewijs van. Op 12 oktober bracht Tom Morello zijn ‘solo’-album op de markt genaamd 'The Atlas Underground’. Morello gaat een samenwerking aan met o.a. Knife Party, Bassnectar, Portugal. The Man, Vic Mensa, Marcus Mumford, Steve Aoki, Gary Clark Jr en zoveel meer. Verschillende artiesten uit verschillende genres dus en dat zou kunnen zorgen voor een bijzonder aantrekkelijk meesterwerk. Echter, we blijven wat op onze honger zitten.
Wie had gehoopt op een lekker experimentele rockplaat zal bedrogen uitkomen. Morello gaat wel aan het experimenteren, maar eerder met elektronische muziek. Dat gaat bij fans van Rage Against The Machine en zo zeker zorgen voor gefronste wenkbrauwen. Nu, op zich heb ik daar geen probleem mee. Mijn grootste idool David Bowie heeft nooit anders gedaan dan wegen inslaan die je van hem niet verwacht en kwam daar vaak mee weg. Tom Morello laat zich omringen door kleppers uit die elektronische muziekwereld, maar helaas blijven de meeste samenwerkingen wat hangen in gezapige middelmatigheid.
Songs als “Battle Sirens”, “Rabbit’s Revenge” tot “We Don't Need You” doen ons eerder belanden in een doorsnee discotheek. Lekker uptempo nummers die op de dansheupen werken, dat wel. En toch zitten er een paar songs tussen die ons het beste doen verhopen voor de rest van de plaat. Zoals het aanstekelijke, zelfs wat bevreemdend klinkende “One Nation”. Daar horen we experimentele elektronica in die ons prompt op een raveparty doet terechtkomen. Het eerder dreigende “Vigilante Nocturno” bevat zelfs enkele EBM-invloeden, wat we eveneens kunnen waarderen. Songs als deze hadden er dus meer mogen tussen zitten, naar onze mening.
Laat dit duidelijk zijn; Morello hoeft voor ons geen rockplaat uit te brengen. Maar als hij iets doet met elektronische muziek verwachten we nu eenmaal iets meer dan een doorsnee dansplaat. Van een artiest als Morello verwachten we net door zijn toch eigenzinnige tegen alle heilige huisjes stampende manier van doen uit het verleden gewoon veel meer dan angstvallig binnen de lijntjes kleuren.
En toch, op de dansvloer of eventueel op Tomorrowland zou deze muziek wel eens kunnen zorgen voor een langgerekte raveparty, zoals in de jaren '90. De dansliefhebber die gewoon lekker loos wil gaan op die aanstekelijke beats zal aan de eerder ingenomen kritische noot dan ook geen boodschap hebben. Morello doet gewoon zijn zin, dat rebelse zit er dus zeker in. En daarvoor krijgt hij toch een sterretje meer. De dansschoenen aantrekken en gewoon uit de bol gaan op songs als “Roadrunner”, “Where It's At Ain't What It Is”. Het kan allemaal. Het mag zelfs. Maar hier zat dus gewoon veel meer in dan er echt is uitgekomen.
Ooit was Morello een reden om anarchistische boodschappen te verkondigen. Dat had hij langs deze andere weg ook kunnen doen door eventueel samen te werken met onbekende dj's die kwaliteit afleveren en vooral buiten de lijntjes durven kleuren. Ondanks enkele pogingen in die richting verkiest Morello dat echter niet te doen en dat is een artiest als Morello onwaardig. Een gemiste kans om naast de rock scene ook echt zijn stempel te drukken op de elektronische muziekgebeuren deze plaat. Jammer, maar helaas.
Tracklist: Battle Sirens (4:03) met Knife Party; Rabbit’s Revenge (2:59) met Bassnectar, Big Boi en Killer Mike; Every Step That I Take (3:42) met Portugal. The Man en Whethan; We Don’t Need You (3:03) met Vic Mensa; Find Another Way (4:38) met Marcus Mumford; How Long (4:23) met Steve Aoki en Tim McIlrath; Lucky One (3:32) met K.Flay; One Nation (4:15) met Pretty Lights; Vigilante Nocturno (3:29) met Carl Restivo; Where It’s At Ain’t What It Is (3:38) met Gary Clark Jr. en Nico Stadi; Roadrunner (2:48) met Leikeli47; Lead Poisoning (4:05) met GZA, RZA en Herobust.
De naam van de Limburgse band Nostoc doet een belletje rinkelen? Dat is niet zo verwonderlijk. Deze band werd opgericht in 1992 door de broers Stan en Bart Reekmans. De heren wonnen het befaamde Limburgse Limbomania en vergaarden daardoor enige bekendheid. Echter, na enkele EP's en het album 'Too Big For His Boots' (2002) werd het plots vrij stil rond Nostoc. De broers gingen andere artistieke wegen op, o.m. naar theater en Film. Nu kwam eindelijk een gloednieuwe schijf op de markt: 'Skin In The Game'. We namen dit kleinood onder de loep en zijn heel blij dat Nostoc terugkeerde naar hun roots, de muziek.
In de biografie op de vi.be pagina van Nostoc lezen we het volgende: ''Een mix van opzwepende, filmische rootsmuziek die nu eens klinkt als de rokerige latin van Mink DeVille, dan weer als de swampy blues van Howlin’ Wolf.'' Dat is een stelling waar we ons zeer goed kunnen in vinden. Inderdaad de dampen van aanstekelijke blues komen u tegemoet bij opzwepende songs als “Bobby Wearing Blue” of “Bad Boys Needed”. Anderzijds dompelt Nostoc je onder in adembenemende en meeslepende atmosferen zoals bij “Mean”, een song die van begin tot einde aan je ribben kleeft. Meermaals blijkt dat Nostoc bovendien nog niets van zijn glans heeft verloren, en gelukkig maar.
We voelen ons, met de ogen gesloten, prompt vertoeven in rokerige pubs waar een walm van bluesklanken je tegemoet komt. Bij voorkeur nip je daarbij van een glas whisky en verlaat je de pub met een stralende glimlach, dronken van de drank maar ook door het oorgasme dat je voorgeschoteld kreeg. Terug de koude nacht in, op naar de harde realiteit van het leven. Om maar te zeggen wat een zalig, warm gevoel er over ons heen valt bij de zowel vocale als instrumentale heel filmische songs als “Breaking The Waves”, “The Alley” en “The One Who Won’t Dance”. Eén voor één songs die je verdoven en doen zweven over de dansvloer. In grote mate is dat de verdienste van de broers hun virtuositeit en dat ze vooral niet blues zingen of bespelen. Nee, deze heren leven hun muziek, letterlijk.
Liefhebbers van de betere blues en latin mogen deze schijf zonder morren aanschaffen. Anno 2018 klinkt de muziek van Nostoc nog steeds niet gedateerd. Hartverwarmend, aanstekelijk en voortdurend aan die ribben blijven kleven is de rode draad doorheen 'Skin in the Game'. We hebben er heel lang moeten op wachten, maar het was dat wachten meer dan waard. Zonder meer doet Nostoc blues en latin heropleven en geeft de band deze genres de boots die deze muziekstijl zeer goed kan gebruiken.
Pure klasse! Dat was in 1992 zo, dat blijkt gelukkig nog steeds het geval te zijn.
Tracklist: Bobby Wearing Blue 3:44; Bad Boys Needed 2:39; Ghost Train 3:16; Dreamers Of The Day 4:16; A Traitor's Hymn 3:05; Mad Man 3:16; Mean 3:46; Breaking The Waves 2:35; The Alley 3:36; Don't Mind The Illusion 2:55; The One Who Won't Dance 3:19
Waardig ouder worden. Het zou de titel kunnen zijn van deze recensie. Al meer dan vijftig jaar draait de ondertussen 71-jarige Marianne Faithfull mee in de muziekwereld. Met vallen en opstaan heeft de dame haar stempel daarop gedrukt. In plaats van na zo een carrière van een verdiende rust te genieten, brengt Marianne gewoon een gloednieuwe plaat uit: 'Negative Capability'. Een parel van een schijf, boordevol adembenemende schoonheid. Met een lach en een traan, maar vooral tonnen melancholie en weemoedigheid.
Voor haar nieuwste album gaat Marianne Faithfull een samenwerking aan met topartiesten. Zo werd de schijf geproduceerd door Bob en Warren Ellis. Ze schreef de teksten zelf, al dan niet bijgestaan door gastmuzikanten als Nick Cave, Mark Lanegan en Ed Harcourt. En dat is ook te merken. Je voelt de invloed van voornoemde artiesten uit de boxen loeien. Maar vooral is het Faithfull haar warme, rokerige stem die je in ontroering en vervoering brengt.
Breekbaar als porselein brengt Faitfhfull je tot tranen op “Misunderstanding”, bezorgt ze je een krop in de keel op “The Gypsy Faerie Queen”, of doet ze je nog eens naar adem happen op “As Tears Go By”, haar eerste hit uit 1964 die in een nieuw kleedje werd gestoken. Vaak houdt ze, geholpen door bovenstaande artiesten of op haar eentje, de aanhoorder een spiegel voor. Zo krijg je koude rillingen bij “Born To Live”, een song geschreven als ode aan haar vorig jaar overleden vriendin Anita Pallenberg. Of het samen met Mark Lanegan geschreven “They Come At Night” over de aanslagen in Parijs. Indrukwekkend!
Faithfull heeft zich laten omringen door kleppers van formaat, die haar muziek alle eer aandoen. Maar ze grijpt je met haar bijzondere stem vooral zelf bij de keel en doet tranen opwellen bij pakkende songs als “Don’t Go”, opgedragen aan haar in 2016 overleden gitarist Martin Stone, of met afsluiter “No Moon In Paris”. Haar songs zijn gedrenkt in immens verdriet en pijn. De songs gaan dan ook vaak over de vergankelijkheid van het leven. Zonder je in een depressie te storten, want achter elke wolk schijnt steeds de zon. Somber en weemoedig raakt deze grote dame een gevoelige snaar, telkens opnieuw.
Besluit: Marianne Faithfull drukt nog maar eens haar stempel op het muziekgebeuren, zelfs op oudere leeftijd. Waardig ouder worden heet dat, inderdaad. Op een zodanig intensieve en breekbare wijze dat je er prompt zelf een ander mens van wordt. Met een krop in de keel kruip ik iets dichter tegen mijn vrouwtje aan en kijk haar diep in de ogen vol liefde. En pink een traan weg, van innerlijk geluk. Want inderdaad, binnen al die pijn en dat verdriet schuilt veel vreugde om wat wel nog is en wat is geweest en wat er ooit zal zijn. Volgens sommige media één van de platen van het jaar? We zullen dat zeker niet tegenspreken. Integendeel zelfs, we
zijn het hier volmondig mee eens. Indrukwekkend! Zonder meer.
Tracklist: Misunderstanding 04:05; The Gypsy Faerie Queen 03:41; As Tears Go By 03:53; In My Own Particular Way 04:22; Born To Live 03:40; Witches Song 04:58; It's All Over Now, Baby Blue 05:02; They Come At Night 03:41; Don't Go 04:21; No Moon In Paris 04:55
Het is lange tijd opvallend stil geweest rond hiphopbelofte Uberdope, maar in het najaar van 2018 bracht de band, na drie jaar stilte, eindelijk een gloednieuwe schijf op de markt. 'Graag Gedaan' kwam op de markt via Fake Records/N.E.W.S. en bevat vijftien lekker aanstekelijke hiphopsongs waarbij humor en zelfrelativering de rode draad vormen doorheen het geheel.
De band gaat hiervoor een samenwerking aan met de heren van Compact Disk Dummies. De broers Coorevits namen de volledige eindproductie van de nieuwe plaat van Uberdope in handen. Andere opmerkelijke medewerkingen aan deze schijf zijn er eveneens van o.a. Brihang, Jeffrey Jefferson (Ertebrekers), Pieter De Meester (Stavroz, King Dalton) en Charlotte Adigéry (wwwater). De band gooit het over een heel andere boeg op deze schijf en draait de bladzijden uit het verleden om. Zodat ze met een schone lei kunnen beginnen aan een gloednieuw hoofdstuk.
“Neen”, “Goud”, “Bellen Naar De Schuer”, het zijn allemaal songs waarvan de humor van afspringt en die je één voor één met een brede glimlach achterlaten. Uberdope gebruikt trouwens die humor als wapen om de maatschappij een spiegel voor te houden. Niet door keet te schoppen, maar net door alles om zich heen te relativeren en vaak belachelijk te maken. Zodat het hilarisch overkomt. Luister maar naar “Big In Japan” of “Zure Buren”. Uberdope steekt de draak met alles en iedereen en zorgt daardoor voor een lekker aanstekelijke hiphop/rapfeest in je hoofd. Bovendien vallen de knipogen naar muziekstijlen als jazz ons doorheen veel songs eveneens op, wat bewijst wat voor een veelzijdige band Uberdope toch is.
Op deze schijf hoor je een band die na al die jaren weer klaar is om de wereld te veroveren. Uberdope brengt hiphop - met Nederlandstalige teksten - van de meest aanstekelijke soort. En voegt daar jazzy klanken aan toe. Telkens tovert de band je daarbij een glimlach op het gezicht en stampt letterlijk alle heilige huisjes omver. Meer nog, de band komt daar gewoon mee weg. Kortom hiphop met een boodschap, die op een vrolijke wijze door de strot wordt geramd. Dat schotelt Uberdope je voor op deze klasse hiphopplaat.
Tracklist: Neen 2:28; Goud (feat Jeffrey Jefferson) 4:13; Bellen Naar De Schuer 4:42; 20 Euro 4:22; Randje #1 1:50; Blauw (feat Brihang) 3:43; Leer Mij Alles 4:11; Zo 5:35; Randje #2 1:50; Anthony 5:07; Big In Japan 3:43; Wow 4:37; Zure Buren 4:57; Randje #3 1:34; Doe Niet Meer Mee 5:08
HipHop/Dance
Graag Gedaan
Uberdope
The Difference is een melodieuze doommetalband die is ontstaan in 1996. Ondertussen heeft deze band al heel wat watertjes doorzwommen en onderging The Difference enkele personeelwissels. Ze hebben successen en tegenslagen gekend, maar steeds is The Difference noest aan de weg blijven timmeren. En eveneens verder blijven evolueren in stijl. Op 3 november zagen we op de releaseshow in Eeklo een band waarbij iedereen dezelfde kant uitkijkt. De heren stelden daar hun nieuwste schijf voor: 'Insignificant'. We gaven de plaat enkele luisterbeurten en kwamen van de ene in de andere aangename verrassing terecht.
Bij de eerste songs, “The Hunger” en “Children Of The North”, worden alle registers compleet opengetrokken en ontstaat een wervelstorm van jewelste. De band deelt al direct een mokerslag in het gezicht uit, waardoor je dreigt niet meer recht te komen. Goed begonnen, is half gewonnen. Maar er is veel meer aan de hand op deze veelzijdige plaat. Bij sommige eerder ingetogen songs, zoals “Dead Man Walking” raakt The Difference heel bewust de gevoelige snaar, zowel instrumentaal, maar zeker en vast ook vocaal. De zanger van dienst beschikt namelijk over een heel veelzijdige stem.
Bij de hoge noten doet hij daardoor de haren op onze armen rechtkomen. Uiteraard gerugsteund door klasse muzikanten binnen de band. De virtuositeit van de gitaristen en bassist kent geen grenzen. Maar ook het al even veelzijdige bijzonder drumwerk trekt ons over de streep. The Difference doet er bovendien alles aan om buiten de lijntjes van de doommetal te kleuren, zonder aan een stijlbreuk te doen. Zo hangt er altijd een heel lekker doom-aanvoelend sfeertje rond songs als “Walls” of “Warchild”. Of gaat The Difference eerder de heavymetaltoer op bij “Tears Of The Earth”. Om even later weer je hart diep te raken.
The Difference brengt met 'Insignificant' een gevarieerde plaat uit, boordevol progressieve tot heavymetalsongs. Waarbij de doom-invloeden nooit worden vergeten. Maar vooral blijkt deze band weer een nieuwe bladzijde om te draaien en raakt hij enerzijds gevoelige snaren of zorgt hij anderzijds voor een wervelstorm waardoor alles aan gort wordt geslagen. Net die veelzijdige aanpak zorgt ervoor dat The Difference een heel ruim publiek aan metalliefhebbers zou kunnen aanspreken met deze plaat. Net door te durven buiten de lijntjes te kleuren en andere wegen durven bewandelen worden we compleet over de streep getrokken. Een klasse schijf van een band die grenzen blijft verleggen en zichzelf opnieuw uitvindt na al die jaren.
Tracklist: The Hunger 4:37; Children Of The North 4:10; From Beyond The Sun 5:50; Warchild 3:30; Dead Man Walking 4:53; Tears Of The Earth 5:10; Walls 6:34; Inside The Labyrinth 4:39; Under Crimson Skies 6:00; As I Close My Dying Eyes 2:29.
Sister May is een ambitieuze band uit Roeselare die is ontstaan in 2016. Medio 2017 bracht de band een heel knappe EP uit 'My Absolute Defiler' waaruit blijkt dat de muziek van Sister May in een bepaald hokje duwen hen tekort doen is. Grunge, alternatieve rock en streepjes new wave, we horen het ook allemaal terug op de nieuwste EP van Sister May: 'Ascent'. Die werd op 31 oktober live voorgesteld in De Verlichte Geest in Roeselare.
Startende met een lekker duister en dreigende “Ascent” word je al direct op het verkeerde been gezet. De heren blijken inderdaad van een donker kantje te houden, maar elke song klinkt weer anders dan de voorganger. Elke keer doet Sister May een ander deur open, en verrast je daardoor aangenaam. “Deception” is een stevige mokerslag in het gezicht, waarbij niet alleen opvalt dat de muzikanten van dienst uiteenlopende trucjes kunnen toveren uit hun instrumenten. Ook de stem van zanger Bert Goethals klinkt heel uiteenlopend. Enerzijds schreeuwt hij zijn frustratie als het ware uit. Anderzijds klinkt die stem eerder als een warm deken om je te verwarmen bij koude winteravonden.
Nog zo een aangenaam verassende wending krijgen we bij “Diamond Dreams” waar een streepje synthesizer je naar weer eens andere oorden doorverwijst. In welke categorie we deze song moeten onderbrengen is een groot vraagteken. Maar net dat trekt ons daardoor het meest over de streep. “(R)Evolution” start eerder ingetogen. Later worden alle registers compleet opengetrokken en ontstaat een wervelstorm waarbij zowel vocaal als instrumentaal alle opgekropte frustratie nog maar eens los wordt gelaten op de aanhoorder. Schreeuwerige vocalen bezorgen je daarbij koude rillingen.
Vooral trekt Sister May ons over de streep door dat uiteenlopende aanbod. We houden enorm van bands die ons heel bewust van het kastje naar de muur sturen en die ons voortdurend op het verkeerde been zetten. Muziekliefhebbers, of eerder de liefhebbers van alternatieve jaren '90-rock, die bovendien houden van een potje experimenteren zouden hierin zeker hun gading moeten vinden. Wij werden alvast meegesleurd in een draaikolk van uiteenlopende emoties. Die gaan van woede naar berusting, tot ontroering en frustratie. Alleen dat al zorgt ervoor dat dit een band en EP is om te koesteren, net omdat ze door het aanbieden van zo een uiteenlopende mengelmoes bewijzen nog vele kanten uit te kunnen gaan en gelukkig nog niet teveel in hun kaarten laten kijken. Wat ons dan weer benieuwd maakt naar meer in de nabije of verre toekomst.
Tracklist: Ascent 3:41; Deception 3:10; Diamond Dreams 5:05; (R)Evolution 3:45
Sarah Forslund is een Zweedse artieste die met haar sprankelende mooie debuut 'Water Became Wild' in 2015 hoge ogen gooide binnen het indie en folk-gebeuren. Wat stem en uitstraling betreft, doet ze me wat denken aan Kate Bush, binnen een eerder intieme tot breekbare setting. Op 9 november verscheen haar gloednieuwe plaat 'Summer Is Like A Swallow'. Een schijf boordevol breekbare songs, die de haren op onze armen doen recht komen van innerlijk genot.
Sarah gooit voortdurend haar hypnotiserende, kristalheldere stem in de strijd. En breekt je hart doormidden. Dwingt je tot tranen en bezorgt je doorheen de volledige schijf kippenvelmomenten tot een krop in de keel. Dat blijkt al uit die openingssong “River of Dreams” waar een dromerig landschap je tegemoet komt gewaaid, als een zachte bries op een zomeravond. Met de winter voor de deur kunnen we die warmte zeer goed gebruiken.
Begane wegen worden verder bewandeld op daarop volgende pareltjes als “Summer Is Like Swallow”, “Seagull”, “Know”, “Hard” tot “The Lily And The Grave”. Hoewel alles diezelfde lijn uitgaat, stoort dit totaal niet omdat Sarah je in diepe ontroering doet neervlijen in het malse gras en doet vertoeven in diepe gedachten ver verwijderd van de realiteit. Haar wonderbaarlijke mooie stem is zo breekbaar dat jouw hart ook in gruzelementen op de vloer terechtkomt. Geluidsmuren worden dus nooit afgebroken, je hart echter wel door middel van pakkende songs als “Achilles Heel” en “When Love Was Sweet”.
Ook nu weer doet haar stem me vaak denken aan bijvoorbeeld Kate Bush, ook al is dat niet over de gehele lijn het geval. Sarah Forslund heeft gewoon een heel unieke stem die je niet elke dag tegenkomt. Wat de instrumentale aankleding betreft zijn we onder de indruk van de verdovende piano-inbreng, maar ook streepjes saxofoon drijven ons verder weg van die harde realiteit. Sarah trekt met haar bijzondere stem dus wel de meeste aandacht naar zich toe, maar zonder die al even wonderbaarlijke instrumentale inbreng staat ze te roepen in de woestijn. Dat mag ook in de verf worden gezet.
We raden aan om bij het beluisteren van deze bijzonder breekbare parel je, bij voorkeur met de koptelefoon op, compleet weg te cijferen van alles en iedereen. Laat je - zoals wij ook deden - betoveren door Sarah Forslund’s broze stem die je ontroert en tot tranen dwingt. 'Summer Is Like A Swallow' is een intensief mooie en intimistische schijf die je als aanhoorder een ander mens zal laten worden en je rust brengt eens je tot de harde realiteit bent teruggekeerd. Innerlijke gemoedsrust.
Tracklist: River of Dreams; Summer Is Like A Swallow; Seagull; Know; Hard; The Lily And The Grave; Achilles Heel; Gone; When Love Was Sweet; Toad
Jazz is sinds vele jaren één van mijn favoriete muziekstijlen. Niet alleen door de warmte die het genre uitstraalt, maar vooral door de oneindige zin voor improviseren die zo eigen is aan deze muziekstijl. Commandor Spoon is zo een band die dat laatste heel hoog in het vaandel draagt. De heren raakten bekend als de jazz cats van Lefto. In april werd een eerste EP uitgebracht 'Introducing'. Met 'Declining' worden de jazz-wegen verder afgetast tot in het oneindige.
Commandor Spoon bestaat uit muzikanten die al heel wat uiteenlopende watertjes hebben doorzwommen en dat heeft ook zijn uitwerking op deze EP. De band bestaat saxofonist en componist Pierre Spataro, een artiest die in de Brusselse jazzscene ondertussen zijn sporen heeft verdiend bij o.a. Oyster Node en Rue Des Pecheries. Ook drummer Sammy Wallens kennen we van Oyster Node. Net als Pierre combineert deze laatste invloeden van jazz met pop, hiphop, Afrikaanse muziek en elektronica. Gitarist Florent Jeunieaux speelt bij bands als Murmures en La Chiva Gantiva en is bovendien studiomuzikant. Bassist Fil Caporali ten slotte, heeft wortels in de Braziliaanse muziek. De man ontving in 2016 de vermaarde Toots Thielemans Jazz Award. Om maar te zeggen, geen klein bier die band!
Dat is ook te merken aan de perfecte productie van deze EP. Nergens valt een speld tussen te krijgen. De perfectie zorgt er gelukkig niet voor dat deze heren een routineklus afwerken. Telkens voel je gewoon dat er inderdaad goed is over nagedacht, maar dat de typische spontaniteit die jazz tot een zo bijzondere muziekstijl maakt niet uit het oog wordt verloren. De heren gebruiken dit concept als een speeltuin waar ze zich ten volle kunnen in uitleven en vullen daarbij elkaar akelig perfect aan. De gezichten kijken allemaal dezelfde kant uit. Dat is minstens even belangrijk.
Hoewel elke song dezelfde titel draagt, is elk van hen gewoon enorm verschillend. Binnen elke song worden nieuwe bouwsteentjes verstopt die je bovendien op een heel ander dwaalspoor brengen. Bovendien grasduint de band dus niet alleen in jazzinvloeden, maar worden streepjes pop en elektronische muziek toegevoegd. Wat de band nog interessanter maakt om te ontdekken.
Kortom, Commandor Spoon verlegt meerdere grenzen binnen het jazzgebeuren en vindt de muziekstijl opnieuw uit. Dat zorgt ervoor dat deze band een unieke parel is in dat jazzgebeuren, één die je met verstomming zal slaan. Of hoe getalenteerde artiesten elkaar vinden binnen een concept en zorgen voor een soort magie die je maar zelden tegenkomt in jazz en aanverwante gebeuren.
Tracklist: Declining - Part I 06:37; Declining - Part II 05:01; Declining - Part III 06:34; Declining - Part IV 07:11
Blues/Jazz
Declining
Commandor Spoon
Dat het Mechelse/Antwerpse gezelschap Dead High Wire zijn muziek niet in een hokje te plaatsen is, wisten we al langer. Ook al staat bij mening omschrijving postpunk, no wave tot coldwave vermeld. Deze band tapt vooral uit opvallend veel uiteenlopende vaatjes, maar absurditeit vormt de rode draad doorheen het geheel. Na het eerder uitbrengen van enkele EP’s is nu eindelijk de debuutplaat van de band op de markt: 'Pray For Us'.
Over de in 2016 uitgebrachte EP 'Satellite State Brain Drain' schreven we: ''Ook medio 2016 blijken Dead High Wire nog steeds garant te staan voor bevreemdende geluiden en eigenzinnige noise-effecten. Vocalen die aan de ribben blijven kleven, worden verweven met intrigrerende, soms dreigende instrumentale huzarenstukken." Die lijn wordt ook doorgetrokken op 'Pray For Us'. Dat begint al met een vreemd aanvoelend “Pray For Us”. Zowel instrumentaal als vocaal gaat het daar alle hoeken van de kamer uit. Die tendens wordt verder aangehouden bij daarop volgende parels als “Laurel Canyon”, “Mileage” en “Parallel World”.
Songs boordevol hemelse schoonheid. Binnen haast intieme sferen, brengen zwoele klanken je daarbij tot innerlijke rust en complete zen. En knallende mokerslagen volgen elkaar in razendsnel tempo op. Zo start “BBGAP” eerder in een rustige maar dreigende sfeer, maar worden later de registers - gedreven door een snel drumsalvo - volledig opengetrokken. Wat de instrumentale inbreng betreft valt ons trouwens de gedrevenheid van die percussie enorm op. Echter is het eerder het totaalpakket dat ons over de streep trekt. Op “The Parallel World” gaat Dead High Wire dan weer de typische postpunk-toer op. Deze band blijft ondanks avontuurlijke uitstapjes links en rechts dus ook zijn eigenlijke roots trouw. Dat deze band graag buiten zijn eigen lijntjes kleurt wordt dan weer bewezen bij het in sauzen van absurditeit gedrenkte “Talk To Strangers'. Nee, deze band is niet voor één gat te vangen zoveel is zeker.
Dead High Wire brengt geen gemakkelijk in het gehoor liggende kunstwerk uit. Je moet er toch een beetje in een inspanning voor doen om het te begrijpen. Dat was enkele jaren geleden als zo en dat wordt op dit debuut nog meer in de verf gezet. De postpunk-, coldwave- en andere wave-invloeden zijn zeker aanwezig, maar Dead High Wire durft vooral buiten zijn eigen lijnen kleuren en brengt een heel avontuurlijk en veelzijdig meesterwerk uit. Waarbij invloeden uit die wave - zoals we al enkele keren hebben aangegeven - voortdurend worden gedrenkt in veel sausjes absurditeit en veelkleurigheid.
Tracklist: Pray For US; Laurel Canyon; Mileage; BBGAP; Parallel World; Talk To Strangers; Worship; Part Of It; Sedated Dreams.
De stoner/rockmetalband Deville timmert sinds 2003 aan de weg. Doorheen de jaren bracht Deville heel sterke albums uit, waaronder in 2015 'Make It Belong To Me'. Datzelfde jaar stond Deville eveneens op Desertfest. De heren brachten toen een vrij typische stonerrockplaat uit, in het verlengde van bands als Kyuss. Er komt nu een gloednieuwe plaat uit, 'Pigs With Gods'. Een wat agressievere plaat, waar die stonerelementen nog steeds komen bovendrijven, maar waar toch eerder een vette knipoog richting pure metal merkbaar is.
Dat laatste blijkt al bij die eerste mokerslag in het gezicht in de vorm van “Lost Grounds” en het verschroeiende “Pigs With Gods”. Uiteraard is de band zijn roots niet vergeten. Zo gaat het bij “Lightbringer” weer die lekker meeslepende stonertoer op, bedekt met een sausje van doom. Het extra fijne aan Deville anno 2018 is dat ze meer variatie brengen in hun sound en dus niet voortdurend uit hetzelfde vaatje tappen. Wat kan gezien worden als een enorm pluspunt.
We houden van bands die na al die jaren vooruit durven kijken, zichzelf heruitvinden en grenzen aftasten. Dat is wat Deville duidelijk doet en daarvoor krijgt de band toch een extra pluim op zijn hoed. Bij “Hell in the Water” worden de registers nog maar eens compleet opengetrokken en haalt Deville verschroeiend hard uit. Om later weer die typische langzaam doom/stoner naar voor te brengen. Om maar te zeggen, dit is een gevarieerde plaat geworden waar je een band hoort die buiten zijn eigen lijnen durft te kleuren, zonder zijn ziel te verkopen.
Deville gebruikt ook anno 2018 nog steeds verschroeiende doom/stoner elementen om ons in hoge sferen te brengen. Maar de band durft op 'Pigs With Gods' ook verder te kijken en eerder agressieve tot snoeiharde metal elementen toe te voegen aan hun sound. In elk geval trekt de band alle registers open van begin tot einde. Die gevarieerde aanpak, door enerzijds als een pletwals tekeer te gaan en anderzijds de aanhoorder eerder te doen vertoeven in hogere doom sferen. Het is niet alleen de rode draad doorheen deze prachtschijf, het is de reden waarom we compleet over de streep werden getrokken. De eerder ingenomen kritische benadering bij de vorige plaat (we vonden toen dat iets te nadrukkelijk uit datzelfde vat werd getapt) kunnen we anno 2018 dus prompt in de vuilnisbak gooien.
Pure klasse van een band die blijft evolueren en zichzelf heruitvinden!
Tracklist: Lost Grounds; Pigs With Gods; Gold Sealed Tomb; Cut It Loose; Lightbringer; Hell In The Water; Wrecked; Acid Meadows; Dead Goon; Came For Nothing; Medicated On A Concrete Road; In Reverse.
Als ik deze recensie begin met: 'Oeeeehoeee, zucht, oeeehoeeee, zucht, oeeeehoeeee, zucht', worden er waarschijnlijk vragen gesteld over de inhoud van deze muziekrecensie. Maar geen paniek! Dit gaat degelijk over de band, K's Choice, bekend van zijn topnummer "Not an addict". Het nummer waarbij ik onmiddellijk fan werd van deze internationale Belgische groep. Met een akoestische set brachten zij het beste van zichzelf met eigen nummers, liedjes van toen en prachtige covers uit 'Liefde voor muziek'.
Een rij vol enthousiaste fans wachten met volle spanning aan de deuren van het Depot. Het was duidelijk dat iedereen tijdig het beste plaatje wou reserveren. K’s Choice gaat al vele jaren mee in de muziekgeschiedenis en mocht dan ook voor een mooie uitverkochte zaal spelen. Voornamelijk de oudere generatie was goed vertegenwoordigd die de band ook heeft gekend als ‘The Basement Plugs’, daarna ‘The Choice’ in de beginjaren 90 en vervolgens ‘K’s Choice’.
Na een tijdje ongeduldig wachten, opende Sarah Bettens, met haar zachte hese stem, één van haar favoriete nummers uit de kindertijd, “Summer of 69”. Ondanks dat dit nummer tegenwoordig cliché is, bracht Sarah Bettens een leuke versie met mooie tweestemmigheid. Deze stemming was trouwens door heel de set een zeer mooi gegeven! Zus en broer zijn top samen en de combinatie met de extra veelzijdige muzikant bracht het tot een volle, niet eentonige akoestische show. De set was intiem, teder maar ook krachtig. Het was een ideale mix dat werd geleid naar een leuke genietmodus. Nummers van Abba, Everly Brothers, Jasper Steverlinck en The Beatles werden mooi gebracht alsook haar eigen nummers.
Verder was het Depot uiteraard weer top van organisatie door de vlotte service en de sublieme soundkwaliteit. Toch was het eventjes wachten op de aanvang van het concert, maar kortom, het was een zalige maandagavond.
Sarah Bettens bracht haar muzikaliteit naar voren door ook covers te brengen met een eigen K’s Choice sausje. Ik raad haar set zeker en vast aan voor als je graag een rustig avondje wilt genieten met leuke muzikale hits …
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in CC, Sint-Niklaas
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/view-album/162
Organisatie: Depot, Leuven
Nederlands 
Français 
