Een Frans-Zwitsers trio dat Papertank heet maakt snedige rock dat bij momenten neigt naar hardcore, punk en powerrock. Ze spelen enkel met drums en bass. Bijgestaan door hun geschifte en opruiende gezang. Ze klinken energiek en ondanks dat ze enkel bas en drums gebruiken, klinkt hun muziek toch vol genoeg.
Tien tracks die rocken en soms vrij catchy klinken. Dat is wat je krijgt op “Playground”. Zet je op de achtbaan van Papertank en laat je remmen los voor een ritje van een goeie 25 minuten. Achteraf zal je misschien snel terug naar de ingang lopen voor nog een rondje op hun achtbaan…
Johan Troch maakte in een ver verleden deel uit van de postpunk band Last Journey. Een erfenis die hij levendig weet te houden. Maar erna heeft hij een heel andere weg ingeslagen. Daarvan is er nu een compilatie uit die een mooi overzicht weergeeft van de man zijn oeuvre.
De muziek van Johan Troch kan je omschrijven als instrumentale soundscapes met elementen vanuit genres als ambient, avant-garde en filmische muziek. Op “Apology Accepted” heeft hij 17 tracks geselecteerd uit zijn zeven albums. De nadruk ligt een beetje op zijn debuut ‘Changes’ waarvan er hier het meest nummers vertegenwoordigd zijn. Daarnaast zijn er van elk ander album minstens één of twee tracks aanwezig op deze verzamelaar. Het album vormt een mooi organisch geheel. Muzikaal gezien hoor je niet dat “A New Day” een oude en “Behind The Screen” een recente track is. “Apology Accepted” kan een ideale soundtrack zijn bij een sauna-avondje of op een avond met een glas rode wijn en een goed boek.
Tot op heden was elk album enkel digitaal verkrijgbaar maar voor deze jubileum editie (twintig jaar composer) heeft hij ook een uitgave op cd voorzien. Johan Troch is composer en geen performer, dus zal je hem op podia niet tegenkomen maar de muziek is daarom zeker er niet minder om. Wie kennis wil maken of nog niets in huis heeft van de man haalt met deze compilatie een ideaal startpakket in huis.
Discoversies van post-punk en no-wave songs noemen ze zelf hun muziek. Disco zou ik het niet noemen maar ze bezitten wel een zekere dansbaarheid zoals bv The B52’s ook wel pleegden te hebben. Dus catchy en vrij dansbare songs met post-punk en wave elementen. Dat zorgt voor prettige en frisse liedjes waar naast gitaar ook wel eens een sax, bongo of een trompet passeert. Hoe gekker hoe liever zou ik denken. Met gekke baslijntjes zoals in “Bed Smoker” of een overstuurde sax in “Aspirin Nation”. In vergelijking met hun vorige EP klinken ze hier wel gestroomlijnder en coherenter. Het lijkt alsof ze nu hun stijl gevonden hebben.
Op zeven frisse en soms amusante tracks met een dansbare basis, veel gekte en een originele invalshoek weten deze Duitsers (uit Hamburg) ons wel te charmeren. Het doet ons besluiten dat een beetje gekte wel eens mag en moet. Op vinyl of mp3 te verkrijgen.
Review 1 - In het zog van bands zoals Brutus, Equal Idiots, Cocaine Piss, etc… staan er nog hier en daar interessante bands te dringen aan de grote poort. En daar zit toch wel voldoende kwaliteit in om ze onder de aandacht te brengen.
Zo ook met deze band uit Zoersel dat korte hardcore en punksongs maken. Leadzangeres Eva Van der Schoot schreeuwt de longen uit haar lijf. Het is een soort van levensschreeuw: vlug, ongenadig en essentieel. De bondige en energieke songs bezitten toch de nodige veerkracht en elementen om het boeiend te houden. Er zitten wel degelijk overgangen en bridges in de songs maar nergens meer dan noodzakelijk. “Amnesia” is een knappe song die alle eerder opgenoemde elementen bevat. Ze duurt iets meer dan drie minuten en is vrij catchy. Met een mooi middenstukje (en ook outro) dat tevens het ritme breekt. Een mooi uitgewerkte song. De meeste tracks zijn veel korter en bondiger. Ze zijn een beetje als statements. Het floept eruit en je moet het ermee doen. Maar dat levert wel aangename tracks op zoals “Mannequin Factory” of “Blow Up The Boiler Room”.
CLCKWS heeft een prima plaatje afgeleverd waarop ze hun brute en urgente schreeuw in kwijt hebben geraakt. Negen tracks lang (in hun geval meestal kort) weten ze mij te boeien en tonen ze dat België rijk is aan bands die hun eigen ding doen en lak hebben aan radiovriendelijke crap. Ik ben benieuwd wat dit op een podium geeft.
Op cd of tape verkrijgbaar. (Wim Guillemyn)
Review 2 - CLCKWS is een Zoerselse hardcore/punkband die snelle, energetische songs brengt. Ze brachten zopas hun eerste EP 'Counter Clockwise' uit in eigen beheer. Hoewel, met acht nummers kan je eigenlijk al niet meer van een EP spreken, maar eerder van een album. De cassette- en vinylversie van deze EP zijn de eerste uitgaves van Nosebleed Records, dat ook al tapes uitbracht van London Bullet en Rites.
CLCKWS is een eerder klassieke hardcoreband met toch af en toe wat ruimte voor melodie. Noise komt er weinig aan te pas. Toch is er enige verwantschap met andere Belgische acts die wel noise met hardcore, punk en metal mengen als Oathbreaker, Cocaine Piss en Brutus. De overeenkomst is dat die bands ook een zangeres hebben die de longen uit haar lijf brult. CLCKWS heeft Eva Van der Schoot. Zij schreeuwt en huilt als opgejaagd wild en dat maakt dat de lyrics niet altijd makkelijk te volgen zijn. Door zo hard te schreeuwen zijn er weinig mogelijkheden om nuance en verschillen in de lyrics te leggen, maar dat maakt ze goed met voldoende brutaliteit en energie.
De beste songs zijn “YYY” en “Mannequin Factory”. “Blow Up The Boiler Room” heeft een fantastische intro – die heeft zowat elk nummer op dit album – maar klokt af op nauwelijks 17 seconden. Een beetje een gemiste kans. “Sorry’s Kinda Standard” is dan beter, ook al haalt dat nummer amper iets meer dan één minuut. Misschien toch wat werk aan de boeg om de spanningsboog en de speelduur van de songs iets op te rekken. Dat ze dat perfect kunnen zonder te vervelen, toont CLCKWS o.m. op “Amnesia”.
Wie fan is van Minor Threat, Cheap Drugs en DOA of recentere bands als This Means War, As Echoes Fade en Diss Guy zal hier zijn hart kunnen ophalen. (Filip Van Der Linden)
Indochine is voor heel wat mensen een hidden pleasure. Een beetje zoals we stiekem FC De Kampioenen leuk vinden, maar dat tegenover onze vrienden niet luidop durven zeggen. De Franse band grossiert al zowat 30 jaar in elektropop en heeft onder de titel ‘13’ zijn – u raadt het nooit – dertiende album uit, met daarop – tromgeroffel – dertien pareltjes en op de hoes een foto van (!) dertien meisjes. Het zou me ook niet verbazen mocht dit album op de dertiende dag van de maand uitgebracht zijn. Enkel 11.11.11 steekt nog meer getallensymboliek in zijn uitgaves.
Songtitels als “Karma Girls”, “Black Sky”, “Song For A Dream” en “TomBoy 1” laten het anders vermoeden, maar Indochine-zanger Nicolas Sirkis houdt het op ‘13’ vooralsnog bij uitsluitend Franstalige teksten. Enkel in “TomBoy 1” zijn een paar Engelse zinnen geslopen. Het is één van de donkerste albums van deze Fransen, maar tegelijk flirt de band met een lichtvoetigheid die doet denken aan Desireless, Alphaville of Bronski Beat. Aan hun ‘donkere’ kant schurken ze aan tegen het recente werk van Depeche Mode en The Neon Judgement en zeker op “Henry Darger” tegen het werk van jonge bands als SX en Goose. Op één track (“Suffragettes BB”) komt deze Indochine zelfs voorzichtig in de buurt van Rheingold en DAF.
‘13’ klinkt ook ongegeneerd retro. Kan je het eigenlijk wel retro noemen als een band al 30 jaar voortbouwt op hetzelfde? Op dit album klinkt Indochine toch meer ‘retro’ dan nieuwe bands als Fotocrime, TB Frank & Baustein of WEAK die naar die periode teruggrijpen.
Ook in de teksten is Indochine één brok Weltschmerz. Alsof ze in de duistere jaren ’80 geschreven zijn. Het blijft een open vraag of dat een spontane of bewuste keuze is, maar als geheel met de muziek werkt het als de teletijdmachine van professor Barabas. Mogelijk ziet Sirkis parallelen tussen het doemdenken en de atoomoorlogdreiging van de jaren ’80 en de technologieverheerlijking van vandaag. “Noir. Le monde est tout noir”, klinkt al het in de eerste zanglijn. “Au diable les autres”, "Tous mes héros sont morts», «La ville est froide», «Tout devient froid national. Un pays infernal», “Nos paradis ont disparus», «Je veux mourir avec toi”, het beeld kleurt bij momenten gitzwart. Daar middenin zet Sirkis dan een volbloed lovesong als “La Vie Est Belle”, als om de donkerte van de andere tracks nog extra in de verf te zetten. Maar die single krijgt dan een video die je alsnog een ongemakkelijk gevoel geeft.
«Je veux être un fossil» zingt Nicolas Sirkis ergens op ‘13’, maar deze Indochine is nog lang niet rijp voor de geschiedenisboeken. Voor een ticket voor de optredens in het Brusselse Paleis 12 bent u inmiddels hopeloos te laat, maar misschien duikt Indochine wel op op één van de grotere festivals.
Zoals je reeds aan de hoes van het album kan vermoeden is de muziek op ‘Blackbox’ vreemd en wat donker gekleurd. Daarnaast is het ook heel verhalend en cinematografisch. Opener “Lover, Lower Me Down!” klinkt als prog rock en “Night Hitcher” begint eerder als electro maar gaat dan over in meer progressievere muziek. Al bij al is dit originele prog rock. Niet in het minst door de zang maar ook de percussie wijkt wat af van de doorsnee prog die wel eens vrij ingewikkeld en over the top kan klinken. Hier klinken de tracks vrij naturel. Toch bevatten ze veel variatie en elementen die het boeiend houden. Linn Frokedal komt hier in vier nummers de vocals versterken. Het levert een mooi contrast op met de zang van John Ivar Kollbotn. “Isabel” is een donkere en aantrekkelijke song waarin beiden hun vocals afwisselen en waarin we snedige gitaarlicks horen (die niet het geheel overheersen). De band bestaat uit maar liefst zeven leden (violist, gitarist, orgels…) en voor dit album werd nog met een heleboel artiesten samengewerkt. Voor de sound en productie werd Yngve Leidulv Saetre aangetrokken (o.a. Datarock, Magnet en Kaizers Orchestra).
Major Parkinson klinkt op “Blackbox” donker, feeëriek, spookachtig en origineel. Heel moeilijk om hen in een hokje te stoppen. Maar als je je geest openstelt dan ontdek je een pareltje.
Wie houdt van een fijne vrouwelijke zangstem samen met goed in het gehoor liggende metal a la Nightwish, Delain, Amberian Dawn zal hier wel aan zijn trekken komen. The Dark Element is een nieuw project dat toevallig is ontstaan op vraag van het label Frontiers Music. Nadat ze aan gitarist en songschrijver Jani Liimatainen (Cain’s Offering en ex- Sonata Arctica, Stratovarius) gevraagd hadden om een nummer voor een compilatieplaat te schrijven , beviel het resultaat hen zo goed dat ze hem vroegen om een gans album te maken. Er werd een zangeres bijgehaald zijnde Anette Olzon. Niet zomaar een zangeres want tot 2012 was ze zangeres bij Nightwish. Ze zong o.a. op “Dark Passion Play” en “Imaginareum”. Ze deed daarvoor ook de vocals bij een ABBA tribute band. Dat verklaart een beetje haar zang die wat meer naar pop dan naar metal neigt. Maar samen met de symfonische metal klinkt het in elk geval niet slecht. Qua vocals krijgen we dus mooie cleane zanglijnen. Voor de ritmesectie sprak Jani zijn companen van Cain’s Offering aan. Maar muzikaal merken we dat niet meteen en horen we hier eerder muziek in de stijl van Eyes in Eden of Nightwish.
Songs als “The Ghost and the Reaper” en “My Sweet Mystery” klinken catchy en met net genoeg ballen om van metal te spreken. De synths maken het geheel vrij vlot verteerbaar. Voor sommigen zal het wat te gepolijst klinken maar het album in zijn geheel klinkt wel goed. Het ene nummer blijft al wat beter plakken dan het andere maar echte stinkers staan er niet tussen. Er staan naast de vele uptempo tracks ook wel ballads tussen zoals “Somebody Used To Know”. Deze weet mij minder te raken. “Heaven of Your Heart” kan mij meer bekoren. Toch hoor ik ze liever tussen de gitaren tijdens de uptempo songs. Die piano ballads zijn iets te braafjes voor mij. “Only One Who Knows Me” is een toptrack waarmee dit meer dan degelijk album wordt afgesloten.
Tot op heden is niet bekend of er ook op tournee zal gegaan worden. Zou wel leuk zijn. In de tussentijd moeten we het met de plaat zelf doen.
Verleden jaar leerde ik deze Amerikanen, geleid door Michael Wood, kennen via een 5x5 promo ‘Feels Like Five Days’ van Silber Records. Een band krijgt dus de kans om 5 maal één minuut muziek op te nemen. Op deze promo was het mij opgevallen dat dit misschien wel een bandje was om te blijven volgen. Ik was er natuurlijk vlug bij toen ze op de proppen kwamen met dit album. Ik was dus benieuwd of ze konden blijven boeien wanneer ze met songs van drie minuten of meer afkwamen. Het antwoord is volmondig: ja.
Ook op deze release zijn ze muzikaal te plaatsen ergens tussen bands als Ride, Pixies, The Fall… Opener “Quicksand” begint met het geluid van de zee om daarna met een roestige gitaar a la Dinsosaur Jr verder te gaan. De manier van zingen doet wat aan Frank Black denken. De song heeft een mooie outro. “Cleanse” is nog iets sterker dan de vorige track. Er zit meer pit in en ze klinkt minder braaf. “Cold Beach” die erna komt is een toptrack. Synths zetten de song in en gaat verder als een postpunk nummer met fijn gitaarspel en gedreven zang. Op “Family Reunion” gaan ze verder op hun elan. Een fijne punksong. Het thema van de zee komt terug in “Warm Beach”. Een donkere en mysterieuze instrumentale song. “Tired” stond al op de vorige EP maar hier staat hij in vol ornaat. Een heel aardig nummertje en een Pixiaanse song. “Dirt and Tress” is een nadrukkelijke synth-song. En toch pure punk. Afsluiter “You Can’t Get Back” is terug punk verweven met alternatieve rock en wave elementen.
‘Oceans’ is een boeiende punkplaat. Punk dat eens niet de clichés van het genre volgt maar gewoon een band dat hun eigen zin en goesting doet en ze beleven er hoorbaar plezier aan. Niet alles klinkt even correct maar dat stoort bijlange niet. Heerlijk lo-fi plaatje.
London Grammar - Een breekbaar sneeuwvlokje
London Grammar
Lotto Arena
Antwerpen
2017-12-11
Niels Bruwier
De elfde december van 2017 zal herinnerd worden als de dag waarop de sneeuw het land platlegde. Toch deinsde London Grammar er niet voor terug om de Lotto Arena te laten vollopen. Gewaagd, want toen de groep enkele uren voor het concert op sociale media liet weten dat het concert gewoon doorging, kwam er nogal wat kritiek op. Als we dat allemaal zo lazen, leek het alsof niemand in de Lotto Arena zou geraken. Niets bleek minder waar, de zaal was heel goed gevuld en de afwezigen hadden ongelijk. Wij gingen door weer en wind naar de zaal en kwamen terug met een sneeuwverhaal die voor altijd aan dit concert gebonden zal blijven.
Er was wel paniek dat niet iedereen op tijd zou opdagen, want zo begon Lo Moon al een halfuur later dan voorzien aan hun zet. Slimme zet want zo stonden ze al voor een redelijk gevulde zaal te spelen. De band, die voorlopig nog maar drie ijzersterke singles uitbracht, mocht bewijzen hoe ze een zaal als de Lotto Arena konden boeien. De conclusie van ons: binnen een paar jaar vullen ze die zelf. Ze hebben de epische nummers, de aanstekelijke melodie en vooral een heel matuur voorkomen. Topband die wij al van in het begin volgen en ook deze keer niet teleurstelde.
Het afgelopen weekend zegde London Grammar nog twee shows af vanwege de tonsillitis van frontvrouw Hannah Reid. Hierdoor mocht ze haar stem niet forceren omdat ze anders deze wel eens zou kunnen verliezen. Het was bang afwachten, en als de sneeuw dan ook nog eens chaos veroorzaakte, dachten ook wij dat de show ging worden afgelast. Uiteindelijk ging alles door zoals gepland, en dat was maar goed ook, London Grammar staat er nu meer dan ooit tevoren. De band kwam net geen jaar geleden terug boven water en loste in tussentijd met ‘Truth Is a Beautiful Thing’ ook een nieuw album. Deze zomer zagen we ze nog op Pukkelpop, en nu kwamen ze dat ons voorstellen in een zaal.
London Grammar draait ook vooral rond de stem van Hannah Reid, het is dan ook belangrijk dat deze loepzuiver klinkt. Wanneer de groep met “Who Am I” begint, horen we al dat het deze avond wel snor zou zitten met die stem. Het begint allemaal zeer mysterieus met de typische desolate gitaren en zachte synths om bijgevolg te worden omver geblazen door de klok van Reid. Zo bouwen al hun nummers langzaam en zacht op naar een climax die meestal bombastisch en explosief is. Kijk maar naar “Flickers“, een nummer dat op het eerste gehoor maar traag is, maar door er “Help Me Lose My Mind” aan te breien, krijgen we een knallende outro die nu nog steeds nazindert. Speciaal bij dat nummer is de Afrikaanse trommel die het geheel een zeer exotisch sfeertje geeft. Als multi-instrumentalist Dot Major zich vervolgens achter de drums plaatst, volgt er een heel uitbundig sfeertje. Hoedje af trouwens voor Major. Hij bespeelt de keyboards, verschillende slaginstrumenten en zingt ook nog af en toe eens mee. Daar kan Dan Rothman, die enkel de gitaar speelt, nog wat van leren. Het drietal is wel perfect op elkaar ingespeeld en ze zijn ook zeer dankbaar dat we er allemaal zijn geraakt. Dat toont dat ze respect hebben voor hun publiek en ook echt bezig zijn met wat er gebeurt buiten in de wereld.
De visuals tijdens de show zijn simpel, maar goed. Zo staat er voor en achter de band een lange streep met lampjes die er soms samen met wat rook voor zorgt dat er een soort gordijn van licht ontstaat. Daarnaast staat er achteraan het podium ook een gigantisch scherm die niet echt een verhaal vertelt, maar wel de mysterieuze sfeer in de muziek van London Grammar versterkt. Zo krijgen we onder meer een stad in het donker te zien en het poollicht. Allemaal niet tastbaar en bijgevolg heel goed bij de interactie met de muziek. Deze is ook niet tastbaar en soms zelfs buitenaards.
Dat is niet enkel te wijten aan de dramatische piano die er soms in komt, maar ook aan de buitenaardse stem van Hannah Reid. Bij “Wasting My Young Years” horen we hoe goed ze kan zingen, maar het is toch vooral “Rooting For You” dat indruk nalaat. Voordien waarschuwt ze ons dat ze misschien de hoogste noot in het nummer niet zal halen, maar niets is minder waar. Ze speelt enkele minuten a capella en krijgt een volledige Lotto Arena muisstil. Iedereen staat met een open mond te kijken naar het schouwspel dat Reid hier tentoonspreidt enkel met haar stem. Om kippenvel van te krijgen, zo’n straffe vocalen!
Naast al dat zingen, is er af en toe ook plaats om het publiek te betrekken bij de show. Af en toe wordt er eens meegeklapt, maar toch is het vooral luisteren en mee dromen. Bij “Strong” is het even aan het publiek om mee te zingen, een leuke afwisseling omdat het anders misschien net iets te eentonig zou worden. Dit weet de band ook en na iets meer dan een uur verlaten ze het podium al. Slim gezien, want langer zou tot verveling leiden. Nu weten ze een sterke, geen al te lange set af te leveren boordevol songs die blijven nazinderen.
Afsluiter van de volledige set, “Metal & Dust”, is wat ons betreft het ideale eind. Een zacht begin dat langzaam ontbolstert en uiteindelijk heel dansbaar blijkt te zijn. Voor één keer kan je wat bewegen op de muziek en zo verlaat iedereen met een fijn gevoel de zaal. Tegen het einde van de show was iedereen de ellende van de sneeuw vergeten en zagen ze enkel nog een zijdezacht sneeuwvlokje op het podium staan.
London Grammar weet indruk te maken met een straffe stem en zeer zachte muziek, iets wat tegenwoordig niet vanzelfsprekend is. De show verveelde nooit en dankzij sterke visuals en een goeie set gaf iedereen op het eind de band terecht een staande ovatie.
Setlist: Who Am I - Flickers / Help Me Lose My Mind - Nightcall (Kavinsky cover) - Wasting My Young Years - Hell To The Liars - Truth Is A Beautiful Thing - Hey Now – Sights - Rooting For You – Strong - Big Picture - Oh Woman Oh Man - Metal & Dust
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/london-grammar-11-12-2017/
Organisatie: Live Nation
We moesten Antwerpen trotseren in een sneeuwbui en met een verstoord tramnetwerk. De besneeuwde cocaïnehoofdstad van Europa was het decor van onze queeste. De beloning van de queeste was geen bevallige jonkvrouw, maar de Londense Archy Marshall die onder zijn alias King Krule de sneeuwwolken mocht proberen weg te spelen. We waren niet alleen. Tamino, Johannes Verschaeve (The Van Jets), Jasper Maekelberg (Faces On Tv) en actrice Anemone Valcke, allemaal stonden ze in de prachtige Roma – als beloning van de queeste – om de 23-jarige King Krule te komen aanschouwen.
King Krule komt in de Roma zijn nieuwe plaat, ‘The Ooz’, live aan ons voorstellen. Na zijn prachtig debuut ‘6 Feet Beneath the Moon’ van 2013 en enkele turbulente jaren later is hij er dus weer met nieuw werk. Een album waar je zowel parels van de zuiverste soort als bizarre experimenten op vindt, van het briesende “Half Man, Half Shark” tot het charmante “Czech One” dat je dan weer best met fluwelen handschoentjes aanraakt. Zet ‘The Ooz’ op en laat jezelf gewoon wegglijden op de donkere wolken die Archy Marshall met zijn lyrisch gebrom voortstuwt.
Diezelfde obscure wolken wist King Krule ook live in de Roma te brengen. Openen met “Has This Hit” en vervolgens ook “A Lizard State” en “Midnight 01 (Deep Sea Diver)” vroeg in de set plannen, zette De Roma op de wolk waar King Krule zich zelf op bevond. Uit die donkere wolken viel echter geen sneeuw, wel bestonden ze uit dromerige indie geluiden die samenvloeiden met een jazzachtig basis. Dit alles bracht de King Krule uit Archy Marshall naar boven. Zijn rauwe stem schreeuwde je soms wakker en bracht je dan weer snel terug op het duistere, dommelige pad.
Wie niet op tijd op die dromerige wolk kon kruipen, kon de performance minder smaken. King Krule koos er niet altijd voor om met zalvende, zachte handreikingen voor de dag te komen. Af en toe werden we tegen het hoofd geslagen door gevaarlijke baslijnen die King Krules geknor als ware dreigingen naar voor lieten komen. Ook de punkige gitaren die af en toe de plak zwaaiden, zetten dat onheil kracht bij.
Wie wel heerlijk meevloog als een Aladdin op een vliegend tapijt op de zwarte flow van King Krule, omarmde die dreiging en flirtte ermee. Het pure “The Locomotive” werd bezweerd door de grove stem van Marshall die als het ware een onheilsspreuk over zichzelf afschreeuwde. Het publiek kon die snijdende dramatiek wel smaken en trakteerde de rosse god op een stevig applaus. Wie op dezelfde golf surfte als King Krule kreeg de toestemming om in zijn ziel kijken.
Naar het einde toe opende King Krule zijn armen en liet heel de Roma erin plaatsnemen. “Baby Blue” werd gevolgd door “Easy Easy” en als enige bisnummer kletste Marshall er nog “Out Getting Ribs” tegenaan. Iedereen die nog niet op de indie trip zat, werd door King Krule verwelkomd met het beste van zijn waanzinnige debuutalbum. De zaal toonde zijn appreciatie nog een laatste keer en weg was de rosse god, om ergens anders de wolken gitzwart te laten kleuren.
Wij konden naar huis in de kille sneeuw met een warm gevoel, want King Krule stond er. Ook al botste en schampte hij af en toe de kantjes ervan af.
Setlist: Has This Hit – Ceiling - Dum Surfer - A Lizard State - Midnight 01 (Deep Sea Diver) - The Locomotive - Lonely Blue - Rock Bottom - Little Wild - Neptune Estate - Emergency Blimp - (A Slide In) New Drugs - The Ooz - Half Man, Half Shark - Baby Blue - Easy Easy
Bis: Out Getting Ribs
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: De Roma, Antwerpen ism Autumn Falls
Arsenal – Natuurgeweld en Koning Winter even opzij!
Arsenal
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-10
Véronique Govaert
Terwijl buiten de wind & hoosbuien je om de oren gieren & héle ladingen paraplu's het begeven onder al dat natuurgeweld waan je je binnen op een Afro party. Waar we net nog weg waaiden op de kerstmarkt, staan we nu te chillaxen op wat lijkt een indoor Polé Polé festival en dat allemaal op nauwelijks 250 meter afstand van mekaar.
Edaoto & The Afrogenius, Nigeriaanse import, brengen er de sfeer in & dat vinden wij helemaal prima. Met z'n vieren brengen ze enkele nummers in die typische African sound, de fans op de eerste rijen raken al helemaal in de mood, maar het is duidelijk dat we vooral wachten op de main act van vanavond ...
Vier avonden op rij voor een uitverkocht AB spelen, dat op zich is al een prestatie. Met z'n tienen staat Arsenal op het podium, John Roan geflankeerd door drie backings, die ook wel front komen, dat zullen we gauw genoeg merken. Hendrik Willemyns staat hoog achter de knoppen & verder nog twee gitaristen, een toetsenist, een drummer en laten we vooral de percussionist niet uit het oog, of vooral het oor verliezen. Met het nieuwe “Low sun - Long shadow” zit het gelijk goed als opener, gevolgd door “Not yet free” en “Black Mountain”. John bespeelt zijn publiek handig en dat loont want, die laatsten hebben er duidelijk zin in. De dansmoves lijken één golvende beweging net als trouwens het instant levende achtergrondschilderij, wie inspireert hier wie ? Waar de Arsenal producers voor hun muziek de inspiratie uit Nigeria haalden, kwam de kunstige bezieling uit het land van de rijzende zon (juist Japan).
Van bij het eerste nummer zagen we een intrigerende achtergrond op het podium, wat een à-la-minute of beter nog een à-la-seconde performance van de Japanse videoartieste Akiko Nakayama bleek te zijn. Gedurende het ganse optreden begeleidde zij de band met een samenhang van bewegende kleurelementen door het spelen met zandkorrels, water en kleurstoffen. Deze composities werden continu geprojecteerd en gaven een uniek combinatie op & met de tonen van de muziek. Haar en/of onze fantasie is eindeloos & het spelen met de kleuren en componenten toonde ons achtereenvolgens een feeërieke sterrenhemel, kolkende lava, deinende zeestromingen, bewegende grondlagen, nooit eerder gezien eencelligen, enfin je volgt me wel, het was uit-de-kunst wat & hoe ze het deed !
Onderwijl krijgen we een combinatie van gekende nummers & nieuwer werk, het herbronnen heeft de band duidelijk geen windeieren gelegd. De match tussen nummers als “Estupendo”, het Portugees getinte “Saudade” & het nieuwere werk als “Whale” en later “Amplify” gaan mooi hand in hand. Joan zweept de héle bende op in zijn gezapige Gentse accent, jaja, 'wreed wijs' & als Leonie je aankijkt met haar karbonkels van ogen dan kan je niet anders dan mee te gaan in de ambiance. De percussionist overtuigt de laatste twijfelaars en de AB wordt één grote danstempel.
En dan hadden we “Melvin” nog niet gehad, we zingen het woord voor woord mee & laten dan de eer aan John om het op zijn eigenste wijze lekker uit te spinnen, zalig genieten is dit. Hierna komen nog de bis nummers en met “Lotuk” wordt het vierluik afgesloten.
Deze show was op alle vlak af, de exotische ritmische beats in combinatie met de 'Alive painting' van Akiko gaven ons een warm & voldaan gevoel. Niemand bleef op zijn honger zitten, de performance was vocaal & muzikaal hoogstaand & dat was ook te merken aan de appreciatie van het publiek.
Vol goede moed waren we klaar om de storm buiten weer te gaan trotseren, maar kijk . . . die was inmiddels al weer gaan liggen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van één van de shows
http://www.musiczine.net/nl/fotos/arsenal-11-12-2017/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Een tripje naar dromenland werd ons gisteren geschonken door Ibeyi in Het Depot. En nee, we bedoelen hier geen slaapoord mee, maar wel een zweverig engelenparadijs. De Franco-Cubaanse tweelingzusjes Lisa-Kaindé en Naomi Diaz (jazeker, dochters van de percussionist Anga Diaz van Buena Vista Social Club) zetten een subliem concert neer. Meeslepende beats, sensueel trommelgeluid en frivole zang hielden het publiek meer dan zoet gisterenavond. De intimiteit van Het Depot deed het optreden alle eer aan: we werden één met deze wondermooie muziek.
Naar aanleiding van het tweede album ‘Ash’ dat eerder dit jaar uitkwam, werd de zaal een uur en een kwart omgetoverd tot een Cubaans sprookje. Het debuutalbum ‘Ibeyi’ uit 2015 is meer frivool en dromerig. Met ‘Ash’ gooiden ze het over een meer dansbare boeg door de elektronische sounds. Geen “Chan Chan” gisteren, maar een mix van r&b, jazz, soul, downtempo en Cubaanse folk. Een uniek geluid, daar komt het op neer.
Het voorprogramma werd verzorgd door de Brusselse Angèle. Het is niet omdat haar muziekcarrière nog maar in de kinderschoenen staat, dat ze de zaal niet wist te bekoren. Het voorprogramma van Ibeyi en Damso vulde ze in zonder een enkele single uit te brengen. Toen ze haar eerste nummer “La Loi de Murphy” lanceerde, werd dat meteen de Hotshot van Studio Brussel. Een straffe madame, een straffe act, daar komt het op neer. De 21-jarige bewees dat we nog veel van haar zullen horen. Voor een voorprogramma werd haar muziek bijzonder enthousiast onthaald. Het Depot werd omgetoverd in een ware danszaal waarin de bassen onze harten klaarstoomden voor de hoofdact.
Ibeyi - Alleen al de verschijning van de zusjes Diaz genereerde een warm applaus. Beiden droegen een leuk broekpakje: Naomi in het rood en Lisa-Kaindé (die met haar krullen) in het blauw. Deze twee kleuren zouden gedurende het optreden een centrale rol spelen in die lichtsetting. De Engelse zang aangevuld met Yoruba (een oude Nigeriaanse taal die hun Cubaanse voorvaderen door de slavenhandel spraken) creëerde unieke latin vibes. Een ware symbiose tussen traditie en moderniteit ontsproot op het Leuvense podium. Met “I Carried This for Years” werd de toon gezet voor de latere avond: zwoel, teder en melancholisch.
Meteen werd duidelijk dat het publiek enthousiaster met het nummer werd. Dit voelde Lisa-Kaindé, de meest wilde en speelse van de twee, ook aan.
Naarmate het optreden vorderde sprong ze steeds hoger en schreeuwde ze steeds luider tussen de songs door. Na de populaire single “Away Away” werd een eerste hoogtepunt bereikt. Hierna volgden voornamelijk de andere nummers van het album Ash met uitzondering van de meest bekende nummers uit het vorige album. Voordat de stem van Michelle Obama met de woorden ‘The measure of any society is how it treats his women and girls’ door de luidsprekers klonk bij “No Man is Big Enough for My Arms”, vertelde Lisa-Kaindé ons een anekdote. Girlpower, girlpower en nog eens girlpower.
De zusjes onderhielden een grote interactie met het publiek naarmate het optreden vorderde. Regelmatig werd ons gevraagd mee te zingen. Wie in het begin nog een beetje verlegen was, zong gedwee mee naar het einde van het concert toe. Sterke a capella stukken werden met luide decibels onthaald, maar het was vooral bijzonder mooi en bovendien ontroerend. De kers op de taart situeerde zich naar het einde toe. “Me Voy”, het enige lied in het Spaans, zorgde voor speelse sensuele heupbewegingen. De bis sloten ze af met een meer hiphop-getinte versie van “River” en de rakende a capella-song “Ibeyi” uit het eerste album.
De avond kan samengevat worden in één enkel woord: adembenemend. De zusjes bewezen hoe getalenteerd en vooral hoe bijzonder straf ze live zijn. De hardere elektronische sounds en trommels waren een meerwaarde voor het optreden. Wie geen kaartje kon bemachtigen voor het snel uitverkochte concert van gisterenavond moet niet treuren: op 1 maart staan ze in de AB. Het beste nieuws is dat er zelfs nog tickets beschikbaar zijn.
Setlist: I Carried This for Years - I Wanna Be Like You - Away Away – Numb - No Man is Big Enough for My Arms - Mama Says - Transmission/Michaelion - When Will I Learn - I’m On My Way – Oya – Valé - (onbekend) - Exhibit Diaz - Me Voy – Deathless – Ash
Bis: Waves – River – Ibeyi
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Depot, Leuven
Threshold – Band in topvorm
Threshold
Kreun
Kortrijk
2017-12-07
Wim Guillemyn
Threshold heeft een nieuw album (‘Legends of the Shires’) en daar hoort natuurlijk een tournee bij. De enige Belgische stopplaats is De Kreun in Kortrijk. Een unieke kans om Threshold nog eens aan het werk te zien. Als je weet dat ze voor hun laatste album, na vele jaren met zanger Damian Wilson te hebben gewerkt, terug in zee zijn gegaan met Glynn Morgan dan weet je dat we benieuwd waren hoe de nummers live zouden klinken. Daarenboven is ook gitarist Pete Morton vertrokken om zich te concentreren op zijn band My Soliloquy.
Day Six mocht de avond openen. De sympathieke Nederlanders brachten typische prog metal. Soms atmosferisch en soms potig. Alles klonk prima. Het Britse Damnation Angels is een symfonische metalband en het moet gezegd worden dat ze er stonden. Behalve dat de bas wat luid stond klonk alles prima en ze gaven een fijne show dat terecht op animo werd onthaald.
Threshold: Er werd geopend met “Slipstream” een track uit ‘Dead Reckoning’ (2007). Zoals gebruikelijk werden nieuwe en oude nummers gespeeld. Van het nieuwe album kregen we o.a. het epische “The Man Who Saw Through Time”, een indrukwekkende versie van “Stars and Satellites”, de ballade The Shire (Part 2), “Snowblind”, “Lost In Translation” en “Swallowed”. Daartussen oude nummers zoals “Hollow”, “Pilot in the Sky of Dreams”, “Mission Profile” en het heel goed onthaalde “Long Way Home”. Allemaal songs van het tijdperk waarin wijlen Andrew “Mac” Mc Dermott zong. Een hommage aan de man zei Glynn. Het was duidelijk dat Morgan zich niet aan een vergelijking met Damian Wilson wilde wagen. Iets wat moeilijk ging zijn aangezien Morgan een rauwer geluid heeft en een iets minder technische zanger is dan Wilson. De gitaarpartijen van Pete Morton werden waar nodig vervangen door de gitaarkunsten van zanger Morgan. Maar de echte gitaartricks kwamen natuurlijk van componist Karl Groom. Wanneer je hem bezig ziet dan lijkt gitaar spelen een fluitje van een cent. Maar ook de andere bandleden stonden op hoog niveau te spelen. Een plezier om hen aan het werk te horen.
Het moet gezegd dat hun nieuw album live niet moet onderdoen voor de oudere tracks. Het album is ietsje meer progressief dan hun vorige twee albums met rustiger en ook wat potig materiaal. De band stond werkelijk goed te performen. Eigenlijk werden er maar songs uit twee albums gespeeld. Een beetje weinig als je weet dat ze er reeds elf hebben uitgebracht. Maar ik begrijp ook dat Glynn de vergelijkingen met Damian liever uit weg gaat. Met “Legends of the Shires” is de band gewoon een nieuw hoofdstuk begonnen.
Een geslaagd optreden dat jammer genoeg net niet uitverkocht was. Zonde voor deze avond vol kwaliteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/threshold-07-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/damnation-angel-07-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/day-six-07-12-2017/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Van een explosief bandje gesproken. De energie waarmee IDLES uitpakt is onbegrensd. Het vonkt, het briest en sist dat er haast constant rook uit komt. De kwade post-punkers klinken even urgent als razend, het publiek gaat compleet uit zijn dak. De vlammende punkrock die op het geweldige debuutalbum al geregeld uit zijn voegen barst, klinkt op het podium zo mogelijk nog furieuzer, strakker en beestiger. De twee gitaristen wagen zich om beurten met ware doodsverachting het wilde publiek in, ze stoken de menigte zo nog wat meer op en blijven ondertussen de felste riffs uit hun gitaren halen.
Natuurlijk klinkt het bij wijlen wat rommelig, maar dat soort chaos is hier compleet op zijn plaats, dit is punk zoals in de goeie ouwe tijd. De songs zijn één voor één bommetjes die hun doel niet missen. Het is dan ook onmogelijk om stil te blijven staan bij “Faith In The City”, “Mother”, “Divide And Conquer” en “Well Done”, om er maar enkele te noemen.
Amper een uurtje doet IDLES er over om het publiek compleet murw te slaan. Dit is, beste mensen, punkrock zoals punkrock hoort te zijn. Kwaad, bloeddorstig, heet, razend en volle gas rechtdoor.
Organisatie: Aéronef, Lille
Nederlands 
Français 
