Wie heimwee heeft naar het werk van Nightwish toen die nog Tarja Turunen als zangeres hadden, zal zijn hart kunnen ophalen bij de Griekse band Meden Agan. Die brengt op hun nieuwe album ‘Catharsis’ symfonische metal met veel power en met een beetje gothic en vooral met een klassiek geschoolde zangeres die absoluut een aanwinst voor de band en het genre is.
Deze Griekse band zou geen onbekende mogen zijn voor Vlaamse fans van symfonische metal. Sinds 2005 mochten ze al een paar keer opdraven als support voor Pain of Salvation, Within Temptation, Tarja, Epica en After All en stonden reeds op de affiche van het Female Metal Voices Fest in Wieze.
De klassiek geschoolde zangeres Dimitra Panariti is fenomenaal. Het is inmiddels de derde zangeres van Meden Agan, maar echt een goudhaantje. Ze moet inzake stembereik en –volume nauwelijks onderdoen voor Tarja Turunen. De rest van de band haalt niet altijd hetzelfde hoge niveau, al zijn het ook geen beginnelingen. De solo’s van gitarist Diman Koutsogiannopoulos zijn top.
Inzake compositie en opbouw laat Meden Agan nog punten liggen, de teksten zijn vaak een beetje cliché en ook het drummen mag best wat gevarieerder.
Maar de heldere, krachtige stem van Dimitra maakt veel goed. Fans van symfonische metal zullen hun hart kunnen ophalen aan deze ‘Catharsis’. Wie pakweg Within Temptation of Circle Unbroken goed vindt, zal dit album zeker weten te pruimen.
DateMonthYear is een band uit Nieuw-Zeeland die al sinds 2003 aan de weg timmert door op geregelde tijdstippen demo’s en singles uit te brengen. Voorlopig met weinig succes, maar daar kan met de jongste singles “March” en “Numbers” wel eens verandering in komen.
Met deze twee songs zitten deze Nieuw-Zeelanders op de grens tussen pop en half-akoestische rock en komen ze in de buurt van Sharon Van Etten, Cat Power, Clap Your Hands Say Yeah, Feist en Low. De zangeres heeft een heel verleidelijke stem en als geheel hebben de songs iets van een intimistische film.
Wie al wat ouder is, hoort op “March” en “Numbers” ook nog echo’s van The Beautiful South, This Mortal Coil en The Cranberries.
Een nog te ontdekken band die het in dit Spotify-tijdperk wel eens helemaal zou kunnen maken.
https://datemonthyear.bandcamp.com/
De Nederlandse band White Boy Wasted heeft zopas ‘The Dirty South Special’ uit. Op dit debuutalbum brengt de band uit Eindhoven een mix van speedrock, blues en punk. Als je een paar referenties wil, dan zouden dat Motörhead, The Datsuns en Speed Queen zijn. Er zit ook wat Triggerfinger en wat Peter Pan Speedrock in.
De band bestaat pas ruim een jaar maar heeft het podium al gedeeld met bands als Nashville Pussy, Suicidal Angels en Raven. Ze wonnen de bandbattle om op Dynamo Metalfest te spelen. Het debuutalbum moet de band ook naar het buitenland kunnen brengen.
Peter van Elderen (Peter Pan Speedrock) produceerde het album. Vies, gemeen, snel, hard, luid, energiek en kort, dat is het geluid van dit speedrock trio. ‘The Dirty South Special’ omvat veertien nummers, die variëren van keiharde speedrock tot bluesy, naar boogie neigende rock 'n roll en weer terug naar punkrock. De basgitaar van zanger Sid van Kastel krijgt steeds een hoofdrol, maar de punten worden gescoord door drummer Ian van Kastel en vooral gitarist Alex Kooy.
Op opener “Double Vision” en in o.m. “Ratbag” en “The Only Hair Between Your Legs” (is supposed to be my beard) komt de band in de buurt van punkbands als Belgian Asociality, Funeral Dress en DRI, maar dan met nog een scheut blues. “Love At First Touch” is dan weer een Engelse variant van Fleddy Melculy. Maar deze band heeft ook een eigen gezicht. “I’m A Man” is een gemene blues-shuffle die we met weinig andere kunnen vergelijken, of het zou oud werk van ZZ Top moeten zijn. Misschien kan deze track wel dezelfde impact hebben als I’m Bad, I’m Nationwide van de Texanen. Ruige bluesrock is dan weer het hoofdbestanddeel van “Be My Baby”, terwijl op het vrolijke “Dankrupt” de slinger doorslaat naar potige speedrock of noem het snelle hardrock. Perfecte meezingers ook, die twee.
Op “Supersize My Love” komt een euvel bovendrijven dat op andere nummers ook aanwezig is, maar dan misschien minder storend is: de drumpartijen hadden wat meer aandacht mogen krijgen bij de opnames. Je kan wel stellen dat ze zo dicht bij het live-geluid blijven, maar voor een opname mag je wat meer je best doen. Maar laat dat de pret niet drukken. Eens over de helft van het album barst het feestje helemaal los met “Shit Out Of Luck”, “Wet Beard Boogie”, “Bide My Time” en “Hip Shaker, Jaw Breaker”.
De intro van het instrumentale “777” doet opnieuw aan ZZ Top denken, maar dan gooien ze er mix van punk en surf achteraan. Het afsluitende “White Boy Wasted” is een meesterwerkje. Alsof er nog niet genres aan bod komen, gooien deze Nederlanders er nog een hardcore-koortje bij.
White Boy Wasted is een ontdekking die we dringend naar België moeten halen.
De nieuwe reïncarnatie van Channel Zero is een schot in de roos
Channel Zero, King Hiss, Evil Invaders
Kreun
Kortrijk
2017-12-16
Filip Van der Linden
Channel Zero is een band met vele gezichten. In het begin van de jaren ’90 waren ze jonge wolven die met bakken talent en nog meer branie de poorten naar internationaal succes openbraken met hun agressieve thrash- en heavy metal. Ze konden hun dromen een tijdlang ook waarmaken met tournees door Europa, Australië en de Verenigde Staten. Tot die dromen doorprikt werden, waarna de band splitte.
Op vraag van hun vele Belgische fans kwam er in 2010 een reünie. Channel Zero 2.0 blaakte opnieuw van zelfvertrouwen, maar had moeite om muzikaal net zo hard te overtuigen als in het eerste leven. Het jongste album ‘Exit Humanity’ heeft een eerste helft met zoeken en twijfelen en een tweede helft waarin de snelheid en agressie van vroeger weer opgepikt werden. Het was afwachten naar welke zijde de band live zou overhellen.
Een tournee langs de belangrijkste Belgische steden (en Utrecht) moest duidelijkheid brengen of Channel Zero een band van het verleden dan wel van de toekomst is. De bende van Franky DSVD maakte het zichzelf alvast niet gemakkelijk door twee bands mee te nemen die hun potentiële troonopvolgers zijn.
Evil Invaders is na twee albums en dankzij het bijna constant op tour zijn door Europa uitgegroeid tot een goed geoliede live-machine. De speedmetalband had er in de Kreun in Kortrijk, bij het afsluiten van het Belgische luik van de ‘Exit Humanity-tour’, duidelijk zin in en opende met “As Life Slowly Fades”, een single van hun jongste album ‘Feed Me Violence’. De Evil Invaders speelden in de Kreun veel strakker dan eerder dit jaar jaar toen ze één van de openingsbands waren op het Alcatraz Metal Fest in dezelfde stad. Zanger Joe had niet veel zin in plichtplegingen of bindteksten en liet de muziek voor zich spreken door aan een razend tempo songs af te vuren: “Pulses Of Pleasure”, “Broken Dreams In Isolation” en “Mental Penitentiary” volgden elkaar in ijltempo op. Gitarist Max sprong zijn maatje gelukkig bij om het publiek tussen de nummers wat op te jutten. Op “Feed Me Violence”, “Oblivion” en het aan Lemmy opgedragen “Raising Hell” ontstond zo vroeg op de avond al een circle pit. Alweer een veldslag gewonnen voor Evil Invaders.
Ook King Hiss zet zijn eerste internationale stappen, vooral in Nederland en Duitsland, maar ze worden zowat overal heel hoog ingeschat door reviewers en andere critici. King Hiss brengt een kruising van melodieuze metal, hardrock en stoner en bracht vooral nummers uit hun jongste album ‘Mastosaurus’. Zanger Jan Coudron heeft een stem als een klok, maar houdt zich ver weg van de klassieke poses op het podium. Bij opener “La Haine” en ook nog bij “We Live In Shadows” moet het Channel Zero-publiek nog wat wennen aan de soms relatief trage stoner-ritmes, maar vanaf “Serpentagram” komt het publiek stilaan wat los. Bij “Snakeskin” en “Mastosaurus” gaan de vuisten volop in de lucht en wordt er al wat geduwd en getrokken voor het podium. Als het afsluitende “Homeland” ingezet wordt, is de hele zaal meegezogen in de King Hiss-trip.
Channel Zero heeft met het opstellen van Christophe Depree, van die andere Belgische topmetalband After All, een gouden transfer beet. Depree is niet alleen een imposante figuur op het podium, hij speelt zonder constant naar zijn snaren te staren, schreeuwt de teksten mee alsof hij ze zelf bedacht heeft en krijgt moeiteloos het publiek aan het klappen. Meer nog dan dat voegt Depree een pak agressie toe aan het geluid van Channel Zero. En dat weten de fans in Kortrijk te smaken.
In de eerste helft van de setlist voeren de albums van na de reünie de boventoon, met o.m. “Dark Passenger”, “Ammunition”, “Hot Summer”, “Blood Letters”, “Exit Humanity” en ”Let The Games Begin”. Daartussen zit enkel oude hit “Fool’s Parade” als zoethoudertje voor de oudste fans.
Daarna wordt opgebouwd naar een spetterende finale, met halve klassiekers als “Bad To The Bone” en “Dashboard Devils”, de recente single “Wish You Well” en het snedige “Refugee”. De oudere fans worden in die finale op hun wenken bediend als ze de intro van “Help” mogen inzetten. Ook de tekst van “Suck My Energy” wordt daarna woord voor woord meegebruld en dan komt er nog een cover van “Reign In Blood” van Slayer.
Na een verbroederingsdrink met de leden van de supportbands is het al tijd voor afsluiter “Black Fuel”. Franky haalt enkele kinderen uit het publiek die op het podium mogen headbangen. De oudste mag zelfs het refrein van “Black Fuel” meebrullen.
Er bestaat geen beter bewijs om aan te tonen dat Channel Zero in deze opstelling klaar is voor een nieuwe reïncarnatie.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in Trix, Antwerpen
http://www.musiczine.net/nl/fotos/channel-zero-15-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/evil-invaders-15-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/king-hiss-15-12-2017/
Organisatie: Alcatraz Music ism Wilde Westen, Kortrijk
Five Finger Death Punch – In Vuur en Vlam!
Five Finger Death Punch – In Flames – Of Mice and Men
Lotto Arena
Antwerpen
2017-12-14
Stijn Raepsaet
Op donderdag 14 december hielden de twee metalgiganten In Flames en Five Finger Death Punch halt in de Lotto Arena en hadden voor de gelegenheid Of Mice and Men meegebracht.
Laatstgenoemden, niet te verwarren met Of Monsters and Men, hadden de eer om de avond op gang te trappen. De Amerikanen, die een rijzende ster aan het metalcore firmament zijn, hebben sinds kort bassist Aaron Pauley als frontman gebombardeerd nadat oprichter en zanger Austin Carlile de band verliet wegens medische redenen.
Of Mice and Men kreeg een half uur de tijd om zijn kunnen te tonen en van de zes songs die gespeeld werden, kwamen er twee uit het nieuw album (‘Defy’) dat in 2018 zal uitkomen: opener “Unbreakable” en “Warzone”.
Omstreeks half negen was het tijd voor het Zweedse In Flames. De band die in 1990 (!) het levenslicht zag, wordt samen met At The Gates beschouwd als een van de grondleggers van de melodieuze death metal. Doorheen de jaren werd hun muziek echter steeds toegankelijker voor het grote publiek tot spijt van wie het benijdt.
Wat betreft podiumopbouw gebruikten de Zweden wel de ruimte: op twee torens gemaakt van LED-panelen werd het keyboard en drumstel geplaatst en achteraan prijkte een LED-wand die quasi de hele lengte overspande. Bij ieder lied werden de visuals aangepast. Vaak was dit in harmonie met de liederen en gaf dit een extra dimensie aan het optreden. Helaas werkte dit soms ook storend en werd het geheel ietwat chaotisch door de overdaad aan licht.
In Flames opende krachtig met “Drained” en “Before I Fall” uit het laatste studioalbum ‘Battles’ (2016). Hoewel zeker te pruimen, beseften de Zweden dat ze bij fans van het eerste uur geen potten zouden breken met recent werk. Daarom werd een set voorgeschoteld die putte uit hun rijke repertoire van intussen al twaalf albums. Onder andere “Dead Alone”, “Darker Times”, “Deliver us” en “Only for the Weak” passeerden de revue.
Muzikaal-technisch viel er niets aan te merken op de set die zonder meer strak was. Wel klonk het alsof de grunts van zanger Anders Fridén soms in de zee van bassen verdwenen. Vaak stoorde dit niet, maar bij bepaalde passages viel zo wel de emotionele gelaagdheid weg en werd het geheel oppervlakkiger ervaren.
Hoewel de energie van weleens wat zoek was op het podium, slaagden de Zweden erin om het vuur aan de lont te steken van een waar metalfeest in de Lotto Arena. Het is duidelijk: goed metaal roest niet!
Geen nood voor wie dit optreden gemist heeft, want op zondag 12 augustus zakt de band af naar het Alcatraz Metal Festival in Kortrijk.
Kwart na tien viel letterlijk het doek (opnieuw) en deed Five Finger Death Punch (FFDP) zijn intrede. De band die in 2005 ontstond in Las Vegas behoort heden ten dage tot een van de meest succesvolle metalbands en dat is eraan te zien: tijdens opener “Lift me up” stond het publiek voor de eerste keer oog in oog met de reusachtige schedel met gekruiste baseball bats erachter. Een indrukwekkende decoropbouw die zonder meer een visuele meerwaarde was voor de show. Reken daar de imposante verschijning van Davy Jones lookalike bassist Chris Kael en de piratenbroek van zanger Ivan Moody bij en de link met Pirates of the Carribean is niet ver te zoeken.
Het succes van Five Finger Death Punch is gemakkelijk te verklaren: catchy songs die heel toegankelijk zijn (“Burn MF” kon iedereen alvast goed meezingen), steengoede muzikanten en een stevige livereputatie.
Alvorens Moody het publiek toestemming gaf om volledig ‘los’ te gaan, moesten enkele afspraken gemaakt worden: de stewards moesten respect hebben voor het publiek tijdens het crowdsurfen en het publiek voor de stewards . Verder werd er ook veel liefde verspreid, gevolgd door handgebaren die sommige K3-fans zelfs al wat ontgroeid zijn. Toch zorgde dit voor een persoonlijke band met het publiek die doorheen de show behouden en zelfs versterkt werd, vooral toen een jonge fan zijn helden op het podium mocht vergezellen.
De feestkar werd op gang getrokken door o.a. “Never Enough”, “Wash it all Away” en “Got your Six”. Een eerste climax werd bereikt met “Ain’t my Last Dance”, dat voor de gelegenheid gezongen werd met twee gastzangers: Aaron Pauley (Of Mice and Men) en Tommy Vext (Bad Wolves), die deze zomer nog Ivan Moody verving tijdens de Europese tour toen die voor de zoveelste keer met drankdemonen af te rekenen had.
Hierna trakteerde gitarist Jason Hook het publiek op enkele riffs van de betere klassiekers (“Stairway to Heaven”, “Enter Sandman”, “Crazy Train” …) om dan de uitmuntende cover van Bad Company in te zetten. Na o.a. “Coming Down” en “Jekyll and Hyde” viel het doek (figuurlijk nu) met “The Bleeding” uit het debuutalbum ‘The Way of the Fist’ (2007).
Dit was een optreden dat wat mij betreft op vele vlakken af was: de set was heel evenwichtig opgebouwd doordat het stevigere werk afgewisseld werd met rustigere passages waaronder een akoestische versie van “Wrong side of Heaven” en “Remember Everything”, en de onverwachte wendingen (gastzangers, publiek op podium, gadgets voor jonge fans…) zorgden voor een unieke sfeer.
Een avond waarop je in vuur en vlam gezet wordt om dan vervolgens zwaar van de boksbeugel te krijgen. Het klinkt als een nachtmerrie, maar wij hebben er verdorie van genoten!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/of-mice-and-men-14-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/in-flames-14-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/five-finger-death-punch-14-12-2017/
Organisatie: Live Nation
Tjens Matic - WOW! (Waardig Ouder Worden)
Tjens Matic
Kreun
Kortrijk
2017-12-14
Geert Huys
Arno, le plus beau van de vaderlandse rock, hoort en voelt zijn biologische klok steeds harder tikken. Langzaam afbouwen, decadent rentenieren of gewoon stilletjes wegdeemsteren lijken echter nog niet besteed aan de 67-jarige veteraan. De jeugd wordt preutser en de rock die ze maken alsmaar braver: het zint Arno duidelijk niet, dus nu het vege lijf nog mee wil vindt ie het hoog tijd om de puntjes ‘go-go-godverdomme’ nog eens op de ‘i’ te zetten. Hij kon hierbij geen meer welgekomen kuur bedenken dan een bloemlezing uit zijn strafste muzikale stoten bij respectievelijk Tjens Couter (’72-‘80) en TC Matic (‘80-‘85), twee prominente bands uit de Belgische muziekgeschiedenis die anno 2017 grammaticaal versmelten tot Tjens Matic.
Uit de oorspronkelijke bezetting van beide oerbands is enkel Arno nog van de partij; tijdens deze tour wordt ie vergezeld van drie jonge(re) honden die in een klassieke bas-drum-gitaar opstelling rauw en energiek van jetje kwamen geven. Voor compagnon de route en meester-toetsenist Serge Feys is tegenwoordig geen plaats meer. Met Tjens Matic wil Arno duidelijk terug grijpen naar de pure eenvoud van de rock’n’roll, gespeend van alle franjes. Kortom, wie dacht frivole 80ies pop (“Ugh Ugh”) of melancholische ballads (“Elle Adore Le Noir”) op het menu terug te vinden kwam van een kale reis uit Kortrijk terug.
Speciaal voor deze tour heeft de nachtburgemeester zijn ‘cockney English’ accent terug wat ingeoefend, wat deze trip met de teletijdsmachine naar het Belpop landschap medio midden jaren ’70 nog echter maakt. Uit die periode dateert de uitgebeende garageblues uppercut “Gimme What I Need”, het beste nummer dat de generatiegenoten van Dr. Feelgood nooit maakten. Arno vertelt er een sappige anekdote bij over hoe het nummer zelfs zijn weg vond naar de jukebox van het legendarische New Yorkse punkhol CBGB’s. De veertigers en vijftigers in de tot de nok gevulde Kreun nemen zijn gewauwel maar wat graag voor waarheid aan, en gooien er prompt hun eigen sterke verhalen bovenop.
Niemand is afgezakt naar Kortrijk om voor de elfendertigste keer “Oh La La La” en “Putain Putain” voorgeschoteld te krijgen, maar helaas, beide pronkstukken uit het nationaal cultureel erfgoed passeren toch de revue. Een pak interessanter wordt het als nummers die zelden of nooit de solo setlists van Arno halen worden opgediept. Een zwierige rocker als “Forget The Rest, Take The Best” (een heropgevist Tjens Couter B-kantje uit ‘78) en de hoekige punkwave van TC Matic’s “Arrivederci Solo” (‘83) staan vanavond netjes zij aan zij, urgent en zonder direct aanwijsbare ouderdomskwaaltjes. Dat Tjens Matic overigens niet enkel het verleden doet herleven bewezen ze met het aan The Jesus Lizard-schatplichtige “Middle Finger”, een nieuw nummer dat onlangs als 45-toeren singletje werd uitgebracht en alles in zich heeft om een collectors item te worden. Wie snel even de lyrics doorneemt herkent trouwens prompt een oud zeer: Arno en Bart De Wever, écht goeie vrienden zullen het nooit worden.
Tijdens de encores deelt de groep de laatste twee kopstoten uit die ons er nogmaals doen aan herinneren wat voor een progressieve band TC Matic eigenlijk wel was. Van avant-garde blues (“Ha Ha”) tot averechtse funkwave (“Bye Bye ‘Till The Next Time”): Arno en Jean-Marie Aerts gooiden het toen allemaal in de mix en het werkt 35 jaar later nog steeds.
De trip mocht gerust nog wel wat langer duren, maar na een uur en een kwart ging de stekker er toch onverbiddellijk uit. Niet getreurd, de AB biedt volgende maand alweer een nieuwe afspraak met dit weerbarstig stukje Belpop geschiedenis.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/pjds-14-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/tjens-matic-14-12-2017/
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Triggerfinger - Beestig (en) goed!
Triggerfinger
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-14
Wim Guillemyn
Voor wie het nog niet mocht weten: Triggerfinger heeft een nieuwe plaat uit: ‘Colossus’. Daarvoor staan ze een aantal keer in een uitverkochte AB. Terecht, want ze hebben een goede live reputatie alsook een goeie nieuwe plaat.
Hong Kong Dong mocht de avond opwarmen. Dit trio bestaat uit de broer en zus Zeebroek (inderdaad nageslacht van ene Kamagurka) en de fantastische gitarist Jeffrey Burton. Boris en Sarah zingen afwisselend en bedienen de synths. Hun muziek is experimenteel, eclectisch en bij momenten ook vrij catchy. Ze konden mij wel bekoren maar het overgrote deel van het publiek moest de zaal nog betreden.
Triggerfinger is ook een trio en op het podium werden ze bijgestaan door, jawel, Jeffrey Burton. Het reusachtig doek op de achtergrond was het werk van Sarah Yu Zeebroek. Er werd stevig van start gegaan met “Upstairs Box” en There She Was Lying In Wait”. De drums van Mario Goossens stond centraal vooraan en langs weerszijden vonden we Ruben De Block en Mister Pol terug. Goossens is een beest van een drummer maar ook een publieksmenner. In de luwte stond Burton te spelen maar hij kreeg zijn moment van glorie tijdens een magistrale solo waarin hij loos mocht gaan. “Flesh Tight” klonk heel goed en ook het van spanning opgebouwde “My Baby’s Got A Gun”. Tijdens een uitgebreide drumsolo toonde Mario Goossens zijn kwaliteiten en daarna verschenen zijn compagnons om mee een stukje mee te drummen. “All This Dancin Around” en “Colossus” stookten het vuur verder op.
Maar het publiek was al eigenlijk mee in het verhaal vanaf song 1. Twee keer kwamen ze terug voor bisnummers. Ze waren daar heel tevreden mee en het publiek duidelijk ook. We kregen o.a. een mooie cover van Rihanna “Man Down” met een stuk Led Zeppelin in verwerkt. “Funtime” van Iggy Pop and the Stooges en “Afterglow”.
Triggerfinger bewees vanavond nogmaals hun internationaal niveau met een optreden om u tegen te zeggen. Na een Europees tour krijgen we de komende maanden een Belgisch luik en het is een aanrader om te gaan zien naar dit fenomeen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/trigger-finger-15-12-17/
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
In de Handelsbeurs Gent werd op 14-15 en 16 december het Festival van de Gelijkheid georganiseerd. We pikten er één van de avonden uit , met het optreden van de Nederlandse Spinvis, het alter ego van Eric de Jong.
In het voorprogramma troffen we de Palestijns-Syrische Pianist Aeham Ahmad aan. De man werd wereldberoemd door een foto waar hij op zijn piano speelt tussen het puin door de burgeroorlog in Syrië. Hij speelde, alleen , zittend aan zijn piano, meer trieste, sombere nummers en klaagzangen van wat die oorlog teweeg heeft gebracht, waarvan pakkende beelden werden geprojecteerd achter de muzikant. Hij gaf soms een woordje uitleg, maar besefte altijd net op tijd wanneer hij teveel zou uitweiden . Een uptempo song volgde dan.
De ganse context linkte me aan de begeleidende melodietjes van de vroegere stomme films van Charlie Chaplin of Laurel &Hardy. Best wel een aangrijpend halfuur.
Tien minuten eerder dan aangekondigd verscheen Spinvis al op het podium. Eric De Jong, al niet meer zo jong (56)!, had deze keer een heuse begeleiding mee ; hij was omringd door 5 jonge rasmuzikanten. Van het Spinvis combo kregen we maar liefst een twee uur durend fantastisch optreden . De songs zijn meeslepend, melancholisch , poëtisch en romantisch. Onze sing/songwriter is een echte woordenkunstenaar die de zaal meeneemt, - voert op een muzikale tocht doorheen de acht albums.
Ieder nummer heeft wel iets speciaal. Je ervaart nooit hoe een nummer zal verlopen en eindigen. Breekbaar en kil, traag of snel, ingetogen of uitbundig, solo of met gans de groep, je kreeg het allemaal gemoedelijk, vriendelijk van Spinvis , die de hele avond bleef verrassen. Boudewijn De Groot lijkt een grote inspiratiebron. De kleine grapjes tussenin doen niks af van de kwaliteit van het optreden.
Op “Voor ik vergeet” doet hij iedereen er even aan herinneren dat dit nummer al 15 jaar oud is en dat het daarmee allemaal begon.
Het publiek hangt aan zijn lippen, stil, ingetogen en roerloos, des te uitbundiger is het applaus. Na de titeltrack van het nieuwe album ‘Trein, Vuur, Dageraad’ verlaat de band na een gezamenlijke buiging kort het podium. Snel zijn ze terug voor een mooie, sfeervolle bis.
Erik grapte dat we niet moeten wanhopen . Altijd komen ze terug voor hun publiek. Ze stonden te wachten achter het gordijn, wat traditie is . Eindigen doen ze geweldig, in schoonheid met een moderne versie van “Bagagedrager”.
Het Nederlandstalige lied wordt hier naar een hoger niveau getrokken . Spinvis tekende voor een vijf sterren concert! , tijdens deze driedaagse .
Organisatie: Handelsbeurs , Gent
Gruppo Di Pawlowski - Het uitdrijven van demonen verpakt in muzikale genialiteit
Gruppo Di Pawlowski en Hypochristmutreefuzz
Nosta
opwijk
2017-11-13
Didier Becu
Soms vergt het moed om naar een optreden te gaan. De levensgevaarlijke watergladheid op de autosnelweg was gisteren zo’n reden om je af te vragen waarom je je naar een optreden sleept. Het antwoord: Hypochristmutreefuzz en Mauro dat moet gewoon magie worden. Dat werd het, hoewel toverkunst van een compleet andere dimensie. Het uitdrijven van demonen verpakt in muzikale genialiteit.
Er zullen wellicht nog wat mensen zijn die nog nooit van Hypochristmutreefuzz hebben gehoord. Erg is dat niet, want dat zal altijd wel het geval zijn al was het maar wegens het feit dat deze Gentse noiserockband (of is het toch iets anders?) muziek maakt die kilometers ver buiten de lijntjes gaat.
Als ze willen kunnen ze catchy songs schrijven die de functie van een oorwurm hebben, getuige “The Spitter”, maar meestal willen ze dat niet en dat is wat Hypochristmutreefuzz doet schitteren. Anders zijn dan de rest.
Eens de lichten in de Nosta uitfloepen en Ramses zijn Star Wars-achtige lichtsabel boven haalt weet je dat het gaat beginnen. “Finger” wordt ingezet, je voelt meteen dat het goed zit, niet dat Hypochristmutreefuzz ooit fout zat.
We hebben al van alles geprobeerd, maar we zijn er nooit in geslaagd om de geluiden van Hypochristmutreefuzz in woorden te vertalen. Ja, het is krautrock, maar krautrock kan altijd wat anders zijn en dat is wat deze Gentenaren doen. Ramses springt op en neer, Jesse Maes bewijst iedere seconde dat hij een wonder op gitaar is, Sander Verstraete weet dat een bas door je lijf moet zinderen, de keyboards van Thijs Troch (op krukken!) weergalmen heerlijk en Elias Devoldere mept zijn ziel op de drums uit.
“Clammy Hands”, “One Trick Pony” of “The Spitter”. Ze klinken allen zalig. Wie heeft nood aan buitenlandse bands als je zo’n raspaarden in je eigen stal hebt? Wie Hypochristmutreefuzz nooit zal kennen zal het zich later tussen de sterren nooit vergeven…
Mauro Pawlowski. Iedereen heeft een mening over hem, en dat is goed. Een muzikaal genie die een agenda nodig heeft om nog te weten bij welke band hij speelt, maar als er één boven uitsteekt (niet dat de anderen op de bodem drijven) dan is het Gruppo Di Pawlowski wel.
Niet iedereen zal Gruppo Di Pawlowski begrijpen, maar niet iedereen snapt Christoff. Wat Mauro doet is wat een mens voor de spiegel van de badkamer doet, je demon wegschreeuwen. De lof der zotheid omdat normaal saai is.
De kritiek dat Mauro te veel zou spelen werd in Opwijk volledig weggespoeld. Eerst en vooral is er nooit een te hoge dosis Pawlowski en ten tweede zat de Nosta tot aan de bar stampvol. Een plaats die de Limburgse god ook wel zal bezocht hebben, want nog voor het optreden keek Pawlowski naar zijn met bier doordrenkte setlist. Als dit maar goed zou aflopen… Troost je, het werd het optreden van het jaar, één buiten categorie die normaal gezien alleen maar voor gasten als Iggy Pop weggelegd is.
Als het op omschrijven aankomt vormt Gruppo Di Pawlowski een al even groot probleem als Hypochristmutreefuzz. Het is noise die gedreven wordt door de dirigent die gewapend is met een maracas, een stem waarmee hij mompelt en schreeuwt, maar vooral veel charisma.
Pawlowski is het uithangbord waar je naar kijkt, maar zelf weet hij ook wel dat zijn gruppo er minstens even veel voor zorgt dat de toeschouwer met een zalig rockgevoel de zaal verlaat. Echte songs, nou ja, heeft Gruppo Di Pawlowski niet. Het is meer een aaneenschakeling van flarden noise, maar wel vol ritme. De koning van Absurdistan. De mening liegen er niet om, menig muziekfan is er van overtuigd dat diens show op Pukkelpop het hoogtepunt van het afgelopen concertjaar was. Een reputatie waar de meester in de Nosta een schepje bovenop deed.
Geen seconde was normaal. Alles gebeurde. Iets wat uit zijn broekrits floepte (neen, het was geen vinger), een bierglas dat met de microfoon tot scherven werd herleid en vervolgens tussen zijn tanden verdween, een blik vol waanzin, een lijf vol rock ’n’roll.
Mauro Pawlowski had gisteren de toverkracht in zich om alle moraliserende vingertjes te breken. Groots, eigenlijk zelfs grootser dan groots. Concert van het jaar dus? Jammer voor al die andere artiesten, maar ja dus!
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Organisatie: Nosta, Opwijk
Oh Wonder sluit ons in hun hart
Oh Wonder
Ancienne Belgique
Brussel
2017-12-12
Govaert Véronique
Van het voorprogramma IDER hebben we zeer zeker nog niet het laatste gehoord. Wat deze 2 dames ons voorschotelden was eerste klasse zangtalent. We mochten genieten van een perfect evenwicht tussen zang, samenzang & instrumenten, net niet te veel, maar telkens de perfecte afweging. Lily & Megan, 2 pittige Britse blondines pakten gelijk het publiek in, laat dat duidelijk zijn. Ze hebben beide een loepzuivere stem & de match tussen de beide zorgt voor een wonderbaarlijk effect. Dat die Britten een goed gevoel voor humor hebben wisten we al langer en het is vanavond ook niet anders. De schitterende songs als “King Ruby” en “Sorry” worden aaneengeregen met grappige bindteksten over T-shirts die er enkel nog in size medium zijn, dat ze e-mail adressen verzamelen om ons dan later individueel op de hoogte te kunnen houden van hun muzikale plannen. De zaal die inmiddels is vol gelopen , klapt zich een eind in het rond en met spijt in het hart en een overdonderd applaus nemen we afscheid. Hier wil ik meer van zien en horen, dat staat buiten kijf !
En dan zijn alle ogen gericht op ‘OW’- Oh Wonder die van start gaan met “Dazzle”. Het feest kan beginnen. Josephine oogt wat als 'a puppet on a string', met haar grote kijkers & haar speelse paardenstaart. Ze verwelkomt ons schaterlachend in 3 talen; ze heeft goed geoefend want het komt er vlot uit. De nummers volgen mekaar vlot op en worden enthousiast onthaald door het hoofdzakelijk vrouwelijke, nog vrij jonge publiek. Bij het nummer “Heavy” beweert Josephine de Vlaamse vertaling te kennen, juist ja zwaar inderdaad, maar met je 'zware' accent hadden we het toch niet zo direct begrepen.
Wie hun concert agenda van de voorbije weken had bekeken kon merken dat ze uit het Hoge Noorden kwamen, in oorden als Helsinki, Tallinn, Sint Petersburg & Moskou houden ze wel van een feestje. De barre temperaturen van de voorbije dagen zijn ze dus al gewoon en het kost hun dan ook geen moeite om de sfeer er in te brengen en ons helemaal op te warmen. Het akoestische “Midnight Moon”, “Body Gold”, “Lose it” , volgen mekaar op we krijgen nog te horen dat het concert op een haar na niet had kunnen doorgaan, wegens uitgestelde vluchten met 11 uur vertraging uit Helsinki tot gevolg. Bij “All we do" krijgen we nog een lesje moraal om vooral onze dromen achterna te jagen & nooit te twijfelen aan ons eigen kunnen.
Waar we tot nog toe enkel Josephine en Anthony op de voorgrond zagen, bijgestaan door een drummer & bassist, kregen we plots het gezelschap van een saxofonist. Ook bij het nummer “Heart strings” bleef de sax in de buurt. Het einde van de set werd hiermee ingeluid, we kregen nog twee toemaatjes als bis nummer, “Ultralife” en “Drive” waarmee we vrolijk huiswaarts keerden. Josephine van wie we al Vlaamse roots vermoedden, omwille van haar familienaam, bevestigde ons dat ook nog. Reden te meer om haar in ons hart te sluiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/oh-wonder-12-12-2017/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ider-12-12-2017/
Organisatie: Live Nation
Electric Eye uit Noorwegen grossiert in psychedelische rock zoals je ze kent uit de Jaren 70. Ze kennen een inspiratierijke periode. Verleden jaar kwam hun tweede album ‘Different Sun’ uit en recent nog hun live album ‘Live at Bla’.
Dat ze meer zijn dan zomaar een psychedelische band blijkt uit het feit dat ze reeds mochten spelen op het Eurosonic festival. Op hun derde album kunnen we genieten van psychedelische vibes gecombineerd met rock grooves en elementen uit India, drone, jazz en acid prog. De ene keer komen de orgels wat meer op de voorgrond en de andere keer zijn het de gitaren die de hoofdrol spelen. Ze schotelen ons acht nummers voor die ergens tussen de vijf en de zeven minuten lang zijn. Een song als “Invisible Prison” is een funky , dromerige song dat wat elementen van een band als The Stone Roses of Kula Shaker in zich heeft. We horen hier een sitar passeren. Soms zijn de tracks eerder soundscapes zoals het instrumentale “Rock Pa Norska”. Het album heeft wel een bepaalde sound maar het wordt de ene keer in een song gegoten en de andere keer is het eerder een lapje muziek.
Het blijft muziek voor liefhebbers van drone en psychedelic rock. Ondanks dat het niet echt vernieuwend klinkt, heeft het wel iets fris en kon het mij wel blijven boeien.
Sedert 2010 brengt Frida Annevik (dochter van folkzanger Tor Karseth) regelmatig een album uit. Op “Flyge Fra” (Noors voor ‘Vliegen Van’) presenteert ze ons acht fragiele en sfeerrijke popliedjes. Het Noors geeft het beetje een exotisch toets maar het klinkt wel catchy. De songs bevatten lichte toetsen dromerige pop, folk en soul. Samen krijgen we goed in het gehoor liggende tracks die een mens blijgezind maken. “Lilith” is een warme en recht uit het hart klinkende track. Geen idee waarover het gaat (ik begrijp geen Noors) maar zo komt het over.
In eigen land kreeg ze al diverse prijzen voor haar muziek. De Spellemannprisen ( voor haar teksten) en de Proysenprisen zijn er daar twee van. In Europa geniet ze vooralsnog geen bekendheid maar het is hier toch een album dat wat aandacht verdient vanwege de kwaliteit die we te horen krijgen.
Wie van dromerige singer songwriters houdt , moet dit op zijn minst eens een kans geven.
Ergens in het West-Vlaamse Koolskamp zag deze band omstreeks 2013 het levenslicht. Ze begonnen als een bluesrock band maar na talloze personeelswissels zijn ze geëvolueerd in een harde en vuile rock n roll machine. Twee jaar na hun eerste EP ‘Kelder’ is er nu ‘Bastard Blood’.
De muziek wordt gekenmerkt door zware riffs die samen met de andere instrumenten een vette groove vormen. Vier songs die je meenemen op een trip doorheen de diepste krochten van de rock and roll. Ik denk daarbij aan een band zoals La Muerte die ook zo’n vibes weet neer te zetten. Verder zou ik de gelijkenissen niet doortrekken maar het is maar om je een idee te geven over welk level van intensiteit ik het hier heb. Opener “Bastard Blood” en “Corporate Neckties” zijn heel interessante tracks. Er gebeurt veel in de songs, fijne groove en sound en ze grijpen je bij je nekvel. “No End In Sight” sluit op indrukwekkende wijze deze EP af. De vocals komen van diep en zijn, ondanks de schreeuw modus, vrij emotioneel en pakkend.
‘Bastard Blood’ is een kopstoot van een EP. Eén die je diep kan raken (wat bij mij zeker het geval is) en vier degelijke, goede tracks bevat. De productie mag er ook zijn want de EP klinkt voller en volwassener dan hun voorganger.
Opwindende en recht-door-zee rock. Altijd fijn als je nu en dan zoiets tegenkomt. En met de debuut EP van het Zwitserse The Killing Volts is dat het geval. Zangeres Tania Silversen zingt met veel branie en overtuiging. Op “Never Insecure” doet het punk en rock and roll gehalte tijdens het beluisteren de adrenaline de lucht injagen. Op “PonyHorn” zingt ze iets ingetogener maar de afwisseling tussen hoog en laag en het iets subtieler gitaarspel maakt het tot een vrij catchy song. “I Got A Something” is lekkere rocksong. “Tainted Love” is een fijne cover van Soft Cell waar ze hun eigen vibe en draai aan hebben gegeven. Denk bij hun muziek aan bands zoals Magnapop, Hole, Patti Smith, Iggy Pop …
The Killing Volts hebben een EP afgeleverd waarbij het prettig vertoeven is. De zang weet mij in te pakken en de rockvibe zit op de juiste plaats. Meer moet dat soms niet zijn.
Nederlands 
Français 
