‘Fragments’ is de opvolger van hun debuutalbum ‘Veins’ uit 2016. ‘Veins’ was postpunk. Begin 2017 vervoegde Barrett Hiatt de band , wat op ‘Fragments’ resulteert in een sound dat iets meer synth en programming bevat. Ze klinken daardoor ook iets atmosferischer, eclectischer en origineler. Wat mij betreft een goede evolutie.
We kunnen zeggen dat de basis van de songs uit synthpop en EBM beats bestaan waar lagen synths en gitaar aan toegevoegd werden. Een ietwat onderkoelde zang zorgt er hiervoor dat de vocals wat als post punk en cold wave klinken. De zang en stemkleur ligt wat in het verlengde van bv Dave Gahan (Depeche Mode) of Glen Gregory (Heaven 17). Acht songs weten ons te betoveren met hun muziek. Die is vrij dansbaar en catchy.
Opener “Hold & Dissolve” begint als een EBM/synthpop track en is vrij dansbaar. De gitaar zorgt voor de melancholische accenten in de track. Op “The Longest Night” leunen ze misschien nog het dichtst bij hun vorig album alhoewel Hiatt zijn stempel hier ook onmiskenbaar aanwezig is. Tijdens “Memory Palace” komt de wave uit de jaren 80 aan het venster piepen. “Sudden Moves” is een eerder ingetogen en donkere song met een combinatie van synths en gitaar in het refrein dat mij wat aan Simple Minds doet denken. “A Pale Fire” is uptempo en dansbaar. “Reincarnate” gaat verder die weg op. “For You (Lois)” is een toptrack: fijne ritmesectie en synths, een weemoedige melodielijn en een emotionele zang. “Gone” sluit dit heerlijk album af met duidelijke EBM elementen in zijn DNA.
Bootblacks (uit Brooklyn, NY afkomstig) staat, na de toevoeging van Hiatt, muzikaal waar ze moeten staan heb ik zo het gevoel. Ze hebben een duidelijke stap voorwaarts gezet op ‘Fragments’. Dit is een uiterst genietbaar album met een originele mix van postpunk en synthpop.

Na hun debuut in 2014 krijgen we nu een vervolg op ‘Dageraad’. ‘Het Laatste Licht’ bevat één song van een goeie veertig minuten. Vooraleer u afhaakt of in slaap valt… De track is best genietbaar en afwisselend genoeg om te blijven boeien. Een etiket op hun muziek plakken is niet eenvoudig. Het is een mengeling van drone, ambient en postrock. Maar dan vergeet ik ongetwijfeld nog wat genres te vermelden.
‘Het Laatste Licht’ is dus één track maar je kan die in feite ook in stukken beluisteren. Zo ongeveer elke zeven minuten valt de track grotendeels stil om dan terug op te bouwen en subtiel andere elementen in de track te steken.
Daarnaast is de song in twee grote delen op te delen. De eerste helft is rustiger en met minder instrumentaria opgebouwd terwijl in de tweede helft traditionele instrumenten zoals drums etc ook boven gehaald worden. Het doel is natuurlijk dat je het als één song beluistert.
Wat valt op? Intensiteit, een geluidsmuur van drones, een mooie opbouw met de nodige variatie dat langzaam naar een climax toe werkt. In tegenstelling tot AmenRa, dat een beetje op een gelijkaardige manier te werk gaat, is hier zo goed als geen zang aanwezig. Maar we missen het niet echt.
In het tweede deel komen, enigszins naar de achtergrond gemixt, wat vocals in de vorm van geschreeuw voorbij. Het is een onderdeel in het toewerken naar de climax. Verwacht geen grote ontploffingen en uitbarstingen wanneer die climax eraan komt. Integendeel, op een eigen en subtiele wijze krijgen we de climax in de vorm van een soort van kalmerende ontlading.
We kunnen zeggen dat hier op een originele manier omgegaan wordt met vorm en inhoud.
Charnia heeft een heel fijne album/track afgeleverd. Dit is muziek dat misschien wel enkel geschikt is voor een select publiek maar als je er open voor staat ontdek je een rijke muzikale trip.

St. Vincent - Een performance zonder band, motherfuckers!
St. Vincent
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2017-10-23
Jens Vercammen

Gisteren was allesbehalve een ‘ordinary day’, geen ‘take out the trash, masturbate’: St. Vincent, née Annie Clark, trad op in de AB Box. Vraag je aan je collega’s op het werk wie St. Vincent is dan krijg je steevast het antwoord: ‘St. Vincent? Dat ken ik niet.’ Maar als je dan moet uitleggen wat voor een muziek ze nu juist maakt, besef je snel dat het haast onmogelijk is om een treffende beschrijving te geven in een paar woorden. Van haar debuutalbum ‘Marry Me’ tot haar recent verschenen ‘MASSEDUCTION’ heeft ze namelijk een grandioze metamorfose doorgemaakt, zowel op muzikaal als persoonlijk vlak. Op de cover van haar debuut staat een schijnbaar verlegen zelfportret terwijl op die van laatstgenoemde de derrière van een voorovergebogen vrouw (niet Clark zelf, ontdekten we tijdens de show!) in roze leggings, rode stiletto’s en een gympak met luipaardmotief prijkt.

Met enige nieuwsgierigheid en een gezonde dosis enthousiasme betrad ik vervolgens de gerenommeerde concerttempel, alwaar teleurgestelde fotografen onbewust hun best deden om me van gedachten te doen veranderen. ‘Wij mogen pas om 21u40 binnen. Dat is een nachtmerrie!’ Net daarna zou het tweede deel van het concert beginnen. Twee delen… Wauw, verrassend? Twee keer neen. Ten eerste hadden we uiteraard op voorhand ons huiswerk gemaakt en daarenboven meldde een andere fotograaf dat ze simpelweg ‘een ander pakje aantrekt’. Daarop volgde een lichtjes ironische opmerking van een andere: ‘ze heeft nochtans een serieuze garderobe bij’, verwijzend naar de twee grote reisbussen geparkeerd tegenover het AB Café. Op zich valt dat best mee, ware het niet dat Clark ditmaal solo op tour was. Tijdens haar passage bij de onvermijdelijke Jools Holland werd ze nochtans ondersteund door een in een rood masker gehulde pianist.

Wat had ze dan wel mee naar Brussel gebracht? Een hele resem zelfontworpen gitaren in diverse kleuren, een groot scherm voor kunstzinnige visuals, haar uitstekende songmateriaal en, zoals voorspeld door de fotograaf, twee verschillende, weinig verhullende outfits. Tijdens deel één was het kleurenthema knalroos: knielaarzen onder een corselet gepaard met elegante ornamenten om de bovenarm. Bij deel twee zwaaide zilver de plak en droeg ze een zeer korte jurk, botjes en turkooizen bovenarmbandjes. Ze werd bovendien steeds bijgestaan door haar ninjaroadies, net als The Hives tijdens één van hun tours enkele jaren geleden. Op die manier bleef de show aan een rotvaart verder razen (22 songs op 1u30!). Om maar te zeggen: hoewel Clark geen band rond zich had verzameld, deed ze wel alle mogelijke moeite in de wereld om de toeschouwers bij de les te houden.
Daarvoor gebruikte ze ook het doek. Bij openingsnummer “Marry Me” kwam Clark tevoorschijn aan de linkerzijde van het podium waar het doek slechts luttele meters was geopend. Ondanks dat ik aan de rechterkant van de zaal had postgevat, kon ik gelukkig alsnog de prachtige verschijning van St. Vincent waarnemen, in tegenstelling tot enkele kleinere concertgangers.
Gaandeweg openbaarde het podium zich, evenals Clark zelf, terwijl ze zich een weg baande door haar eigen discografie. Na het magistrale “Now, Now” kreeg het publiek materiaal van ‘Actor’ en ‘Strange Mercy’ voor de kiezen. Tijdens het titelnummer van laatstgenoemde kronkelde Clark over het podium alvorens ze een eerste uppercut uitdeelde ter afsluiting van deel één. Een krachtig drieluik bestaande uit “Digital Witness”, “Rattlesnake” en “Birth In Reverse” (dat ‘faster’ moest en zo zelfs Bonzai-achtige allures kreeg) was geheel in danssaus gedrenkt. Clark imponeerde tevens op vocaal vlak, al werden we vooral van onze sokken geblazen door de noisy gitaaruitbarstingen, zoals op het einde van “Birth In Reverse”. Pfoe, héérlijk! En deel twee moest nog komen…

Deel twee was een integrale performance van haar nieuwe plaat. Daarin lag de focus nog meer op Clark zelf en de persoonlijke aard van de plaat, mogelijk de reden waarom ze de hele avond voor haar rekening nam. In het trage openingsnummer “Hang On Me” bezong ze hoe het standaard levensverloop niet aan haar besteed is, terwijl ze in “Masseduction” de magnifieke oneliner ‘I can’t turn off what turns me on’ debiteerde. Het gevoel van onmacht ten opzichte van de eigen lusten wordt in dat nummer subtiel omgevormd tot een eigen keuze: ‘I don’t turn off what turns me on’. Tijdens “Sugarboy” weerklinkt dan weer ‘I am alone like you’ en de bevreemdende visuals – met Clark in de hoofdrol – maken slechts één keer plaats voor tekst, tijdens het fragiele “Happy Birthday, Johnny”: ‘Of course I blame me’ verschijnt er. Single “Los Ageless”, het stuiterende “Pills” en het funky “Savior” zorgden er overigens voor dat ook onze dansbenen hun werk hadden tijdens deel twee.

Afgezien van alle persoonlijke, deprimerende lyrics in dat deel, prijsde Clark zich gelukkig om in Brussel te zijn, rekening houdend met ‘all the fucked up shit that’s going in the world right now’. De obligate oproep tot eenheid ontbrak ook hier niet: ‘Are we one, Brussels?’ De respons van het publiek was niet min en kreeg daar veel energie voor terug.
Zoals ze in een interview met Pitchfork zei: ‘When I’m on stage, I often feel the audience and I are on a level playing field, daring each other to go harder.’ Wanneer er voor één keer een kleine stilte viel bij beide partijen, schreeuwde een uitzinnige fan het niet bijster creatieve ‘I love you, Annie’.
Toch voelde je de oprechtheid en Clark voelde die ongetwijfeld ook. Ik was met andere woorden niet de enige ‘motherfucker in the city’ die jou gisteren kon uitstaan, mevr. Clark. Op het einde vroeg ik me wel af of het met band niet nóg beter zou geweest zijn? We zullen het nooit weten.

Met deze op voorhand zorgvuldig verzorgde en uitgekiende performance had ze op z’n minst zilver - én roos - in handen.

Setlist
DEEL ÉÉN: Marry Me - Now, Now - The Strangers - Actor Out of Work – Cruel – Cheerleader - Strange Mercy - Digital Witness – Rattlesnake - Birth in Reverse
DEEL TWEE: Hang on Me – Pills – Masseduction – Sugarboy - Los Ageless - Happy Birthday, Johnny – Savior - New York - Fear the Future - Young Lover - Dancing With a Ghost - Slow Disco - Smoking Section

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/st.-vincent-23-10-2017/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

The Breeders - The Breeders zijn wie ze 20 jaar geleden waren …
The Breeders en Pins
Trix
Antwerpen
2017-10-23
Didier Becu

De moeders en de dochters, de toekomst en het verleden, wat is en nog komen moet… Het waren maar een paar stellingen die door ons hoofd flitsten toen we maandagavond de Trix verlieten. Ons moet je niet met de vinger wijzen, dat is nu eenmaal logisch als je nieuw punkpopgeweld plaatst naast een act die teert op (subliem) sentiment.

Vijf vrouwen die iets te vertellen hebben en perfect hebben begrepen waar rock’n’roll voor staat. Het is dan ook geen wonder dat dit vijftal uit Manchester is aangesproken door Girls GO Boom voor een optreden in Nederland. Je hoort er wat de sixtiessound van The Shangri-La’s in, en zelfs wat Joy Division, maar het blijft okselfris. Soms zijn woorden overbodig en is het een kwestie van klikken. Pins bewees dat je met de juiste attitude, en vooral met de juiste songs, een publiek met gemak kan inpalmen. Girl power en van hetzelfde kaliber van The Julie Ruin en Sleater-Kinney. Geloof ons, zo’n woorden krijg je van ons niet zo maar cadeau! Liefde op het eerste gezicht en gehoor.
Pins, of hoe de eenvoud van pure rock’n’roll nog kan werken. Dat bewees het vijftal uit Manchester  in Antwerpen met bravoure, en dat was niet simpel voor een publiek dat in de eerste plaats naar de Trix was afgezakt om een icoon uit de jaren 90 te begroeten.

The Breeders zouden het wat ons betreft heel moeilijk hebben, ook al blijft Kim Deal over één van de heerlijkste stemmen uit de jaren 90 beschikken. De Amerikaanse uit Ohio weet ook dat heel wat Pixies-fans de band na haar vertrek als onvolwaardig hebben beschouwd, waaronder wij. Eerlijk is eerlijk, The Breeders (als hobbybandje sinds 1987 met zusje Kelley opgericht!) klonk eigenlijk altijd als Pixies 2.0. Een band die er nooit is in geslaagd om een fantastische plaat te maken, wel hebben ze massa’s fijne songs geschreven!

Ondanks slechte platen is Frank Black populairder dan ooit met zijn Pixies. “Wat hem lukt, moet ook voor mij kunnen” moet Kim Deal hebben gedacht en dus blies ze The Breeders nieuw leven in. Er volgde een leuke nieuwe single (niet meer dan dat) “Wait In The Car”, maar voor de rest mogen de vier zeggen dat ze vandaag een jukebox zijn. Eentje die gelukkig nog wat rammelt, wat dan ook de charme van dit viertal is.
Kim die er beter dan ooit uitzag, begon meteen met “No Aloha” aan een marathon van liedjes die dit publiek in de jaren 90 graag heeft gezongen. Technisch verre van perfect, maar soms klinkt slecht gewoon goed, en dat is het geval met The Breeders.
Ook zusje Kelley blaakte van geluk. Niemand die zich ook maar een noot van The Kelley Deal 6000 herinnert, maar naast haar tweelingzusje blijft ze stralen. Drummer Jim Macpherson doet wat hij moet doen, en wie een glimlach kan toveren op het gelaat van bassiste Josephine Wiggs is tot veel in staat.
Kim is er zich maar al te goed van bewust dat ze het van haar gloriejaren moet hebben (welk 90’s-icoon weet dat trouwens niet?) en koos voor een gevarieerde set waarin zelfs een paar nummers van The Amps zaten, en een cover van de Pixies. Nou ja cover, stel je “Gigantic” maar eens voor zonder Kim!
Tot crowdsurfen of een moshpit kwam het niet. Hoeft ook niet, daar zorgt Francis en zijn rondtrekkend circus wel voor. The Breeders toonden gisteren waar Amerikaanse lo-fi garagerock uit de 90s voor stond.
Het concert had na “Night Of Joy” wel een tweede adem nodig, maar hernam zich met een briljant uitgevoerde “Fortunately Gone”, het nog altijd indrukwekkende “Glorious”, het wij kennen ook nog de Beatles-moment “Happiness Is A Warm Gun”, publiekstrekker “Cannonball” en het ontroerende “Do You Love Me Now”.

The Breeders waren in de Trix wie ze 20 jaar geleden waren. Niet beter dan je weet wel wie, maar wel een flink stuk boven de middenmoot. Dat alleen al is een verdienste, ook al gingen we naar huis met de gedachte dat de toekomst van de female punkpop zich in Manchester bevindt.

Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Organisatie: Live Nation