Het Canadese Metz komt met hun derde plaat ‘Strange Peace’ nog altijd even hard in uw gezicht spuwen als met hun debuut uit 2012, het trio is er met hun derde album hoegenaamd niet kalmer op geworden. Hier weerklinkt alweer ontspoorde grunge en furieuze indie-punk met flink wat ruis en noise tussen de groeven.
Dankzij het werk van producer Steve Albini (hier zeker en vast the right man on the righ place) klinkt hun heftige punkrock nog urgenter dan voorheen. Vlijmscherpe songs als “Drained Lake”, “Mr Plague” en “Common Trash” gaan met breekijzers, slijpschijven en sloophamers te keer om deuren en ramen in te beuken. Bij de splijtende punkrocker “Dig A Hole” is het sloopwerk al na welgeteld één minuut en 15 seconden afgelopen, alles is in die korte tijd vakkundig tot schroot herleid.
Het is met geslepen messen dat Metz hier het volledige album recht op de man afstevent, en dat via een portie bloedende en snedige indie-punk die zijn gelijke niet kent. Geweldige plaat.
Op 10/11 komen deze Canadese wolven door de Kreun razen. Zet u schrap.
Met rock uit de prehistorie weten ze in Duitsland wel raad. Prog-rock en symfonische rockgroepen die elders in de wereld al lang uitgerangeerd werden, laten daar nog steeds de zalen vollopen. Ook op een resem Duitse langharige bands heeft de tijd nog altijd geen vat gehad. En misschien maar goed ook, bands als Kadavar en Colour Haze vegen volkomen hun gat aan de op heden gangbare trends en zweren bij potige old-school hardrock (Kadavar) en royaal gevleugelde stonerrock (Colour Haze). Voeg er ook maar Samsara Blues Experiment aan toe, een combo die psychedelische stonerblues produceert met lange slierten van songs, heavy riffs en leadgitaren die de wijde kosmos intrekken.
‘Long Distance Trip’ uit 2010 was tot op heden hun meest indrukwekkende visitekaartje, deze ‘One With The Universe’, hun vierde plaat al, mag er trots naast gaan staan. Vijf flink uit de kluiten gewassen tracks waarvan de sterk naar Earthless neigende (en ook wel een beetje naar All Them Witches) titelsong tot boven de vijftien minuten uitstijgt.
Het is atmosferische rock met alles er op en er aan, potige stonerrifs, uitwaaierende solo’s, seventies keyboards, zwevende space-excursies en psychedelica uit het Hawkwind spectrum.
Het Britse punkduo Slaves is aan hun tweede plaat toe . ‘Take control’ volgt ‘Are you satisfied?’ op en ligt muzikaal in dezelfde lijn .We krijgen een rits venijnige , boze , ruige punktracks . Laurie Vincent en Isaac Holman trekken fel van leer , net als maatjes Sleaford mods .
Ze kregen de hulp van Mike D , wijlen Beastie Boy, die de plaat mee hielp produceren en zelfs mee rapt op enkele tracks . Ook Baxter Dury , zoon van Ian, is van de partij bij het duo . We krijgen beestig materiaal , zeker de beginfase van de cd met “Spit it out”, “Hypnotised”, en “Consume to be consumed” . Er wordt wat gas teruggenomen op “Steer clear”, die een lekker catchy sfeervol nummer is . “Lies” is dan vunzige rock’n’roll op z’n Jon Spencers .
Op die manier probeert het duo variaties te bieden in het ruige materiaal . In Slaves zit pit en dynamiek. Dit is driftig , vermakelijk en spannend punkgeweld!
Het zag er aan te komen … Een reünie en met het Minor Victories project is het Britse indie/shoewave combo Slowdive opnieuw een feit en zijn ze back met een nieuwe plaat …
Slowdive was één van die gerespecteerde bands in het genre , na twintig jaar, samen met leeftijdsgenoten Ride, Lush, My Bllody Valentine, Swervedriver en Loop . Het album sluit naadloos aan bij het oude werk ; van vroeger sprong het album ‘Souvlaki’ (’93) het meest in het oog . Neil Halstead en Rachel Goswell zijn de spil , de zangpartijen wisselen af of vullen aan en hangen ergens tussen Cure en Cocteaut Twins in.
In het genre van de shoegaze was Slowdive bepalend en wordt er naar de instrumenten en de pedaaleffects gekeken . We krijgen deels langgerekte , in- en uitfadende, zwevende gitaren, voortkabbelende ritmes en feeërieke, dromerige sferen die opbouwen en aanzwellen. “Star roving”, “Everyone knows” en “Go get it” zijn de meest extraverte nummers .
Een perfecte geluidsmuur wordt gecreëerd, ze exploderen net niet , ook al gieren de gitaren en worden de effectpedalen ingedrukt. Een mistig rookgordijn wordt opgetrokken.
Acht songs in totaal zijn er , lekker catchy alternatief, die ons in een muzikale schermerzone plaatsen. De shoegazers weten genoeg ; dit album is zeker terug de moeite!
Deze Belgische female fronted band maakt symfonische rock. De band kende een moeilijke start. Namelijk na het uitbrengen van hun eerste song kregen ze meteen een record deal met Mausoleum Records maar het overlijden van Alfie Falckenbach, oprichter van het label, kort erna gooide roet in het eten. Zo zag de band zich genoodzaakt om de release van het album in eigen handen nemen en uit te brengen via hun eigen label.
Opvallen in dit genre is niet eenvoudig. Het aanbod is groot en velen hervallen in de clichés van het genre. Hier valt meteen de stem van Emmelie Arents, die ook de toetsen bespeelt, op. Ze heeft een mooie heldere stem die de muziek draagt. De songs zitten goed in elkaar en bevatten goede melodieën. Daarnaast is er degelijk gitaarwerk en een goede ritmesectie. Opvallende songs zijn “Morrigan” (met zijn klokken), het uptempo nummer “Blame” ( met de nodige ritmewisselingen), de pianotoetsen en de hemelse gezangen in “Disappear” en de mooi opgebouwde afsluiter “In The Dark”. Zo is er van elke track wel iets opvallends te vermelden. Natuurlijk denk je bij momenten wel eens aan bands als Within Temptation, Delain etc… maar ze weten toch wel een eigen stempel op hun muziek te drukken.
Een heel aardig debuut met goede songs en een heel fijne stem. Hier en daar zouden ze misschien nog ietsje meer buiten de lijnen mogen kleuren maar misschien verrassen ze ons wel op dat vlak op het podium.
In navolging van hun, terecht uitverkochte- Underground Wave-reeks komt Walhalla Records nu met een andere bijzondere compilatie voor de dag. ‘The Whispering Trees’ is een compilatie van heel zeldzame en/of nooit eerder verschenen Belgische post punk en cold wave tracks. Er komen zowel bekendere cultbands zoals Struggler, Siglo xx en De Brassers aan bod alsook obscure en onbekende bands.
Diegene die tussen ’79 en ’86 tiener of puber waren zullen bij het beluisteren van deze LP zich gemakkelijk terug in die tijd kunnen wanen. Het ademt namelijk de sfeer van de underground van die dagen uit. De low budget en DIY opnames zijn hiervoor een stuk verantwoordelijk. Nostalgie is hier dus voor een stuk troef. Daarnaast hoor je hier ook bands, zoals Struggler of De Brassers, die terug in de belangstelling staan of nog springlevend zijn. Het fijne is dat er gekozen werd voor minder gekende tracks en niet voor nummers die reeds elk compilatie in dit genre vullen. Dit is een tijdsdocument maar daarnaast ook een handleiding/inspiratie voor de aankomende jonge generatie underground artiesten.
Terug een sterke compilatie met nummers die variëren van muziek in de stijl van P.I.L. (zie Vibo met “Clinical Death”), Dead Kennedys (Nausea met “No Conversation Between People”) of uit de kweekvijver waar Red Zebra in lag (zie Struggler met “The Other Side”). 13 pareltjes met enkele minder goed uitgewerkte tracks maar met, toch grotendeels, goede en vooral onbekende pareltjes uit eigen land.
Nu op vinyl via Walhalla Records gezeten in een sfeervolle hoes en voorzien van een inlay met wat info over elke band.
In 2015 was Wolf Alice in de UK heel even de zoveelste nieuwe hype. Zoals steeds bleek dat weer eens sterk overdreven. Wij stelden toen een beloftevol bandje vast dat een eerder onsamenhangend album (‘My Love Is Cool’) had afgeleverd, maar waar live aardig wat stoom achter zat.
De nieuwe plaat ‘Visions Of A Life’ is in hetzelfde bedje ziek als het debuutalbum. Wolf Alice lijkt nog steeds op zoek te zijn naar zichzelf en gaat daarbij te veel verschillende richtingen uit. Positivo’s zullen de woorden eclectisch en veelzijdig uit de kast halen, maar wij zien het eerder als inconsistent en een beetje spoorloos. We krijgen de indruk dat we hier niet met een nieuw groepsalbum maar wel met een playlist zitten van diverse Britse bandjes.
Op hun wildst zetten ze bij Wolf Alice straffe girl punk à la Bikini Kill neer (“Yuk Foo”) of pakken ze uit met overtuigende bubblegum punk (“Space & Time”). Op het vrij knappe “Heavenward” en het aanzwellende “St. Purple & Green” treden ze voorzichtig de shoegaze wereld van Slowdive binnen, en dat is een biotoop die hen wel ligt.
Elders loopt het compleet verkeerd, “Beautifully Unconventionel” neigt naar de zoetgevooisde Britpop van Lily Allen, “Planet Hunter” kopieert het pathetische gezwam van London Grammar , “Sky Missings” wil iets aanvangen met elektropop maar weet niet goed wat en “Don’t Delete The Kisses” gaat gewoon helemaal nergens naar toe.
Een meer dan behoorlijk “Formidable Cool” redt enkele meubelen en de epische titelsong is een verdomd sterke afsluiter die een stel welgekomen uitbarstingen in petto heeft.
Het glas is dus weer halfvol en net als de vorige keer krijgt Wolf Alice van ons het voordeel van de twijfel. Maar de volgende keer zullen we zo mild niet meer zijn.
In de Botanique zal Wolf Alice trouwens op 28/10 bewijzen dat er wel degelijk voor een heet en strak concertje kan worden gezorgd.
Pop/Rock
Salute
Fär
Circuits/Consouling Sounds
2017-10-12
Wim Guillemyn
Dit is het debuut van het Belgische duo Fär bestaande uit Ann-Sofie De Meyer (vocals en samples) en Tim De Gieter (synth, beats en productie). De muziek is een mix van alternatieve pop en indie/electro op een bedje van zware en donkere bassen. Hun zelf getitelde demo van begin dit jaar zorgde voor de nodige beroering en resulteerde uiteindelijk in de opname van dit debuut album.
Voor de rest is er weinig geweten over de jonge band. Maar één ding staat vast dat de muziek wel aanspreekt. Tien tracks bevat ‘Salute’ die ons meenemen naar een donkere en vervreemde wereld. Om toch wat name-dropping te doen: je kan het bij momenten wat vergelijken met een pop versie van The Knife. Electronics en beats onder een ferme vrouwenstem. Ze lieten eerder al “Shot”, “Hands” en “Last Straw” op ons los. Nu is het de beurt aan “Epicaricacy” dat eveneens onrust en een spooky sfeer uitstraalt. Allen zijn terug te vinden op ‘Salute’. De teksten zijn donker en samen met het timbre van De Meyer haar stem wordt die sfeer van een apocalyptische onderwereld helemaal versterkt.
Dit is een sterk debuut. Live schijnen ze ook de moeite te zijn. Als je ze wil leren kennen: ze komen op 1 november de AB opwarmen. Verkrijgbaar op cd en lp via Circuits.
Sigur Rós -: nog steeds de meest onaardse band op deze aardkloot’
Sigur Rós
Vorst Nationaal
Brussel
2017-10-01
Dominiek Cnudde
Magisch, ontroerend en toch snoeiend hard…zo kan je het concert van Sigur Rós, afgelopen zondag in een uitverkocht Vorst Nationaal, het best samenvatten. De laatste studioplaat van de IJslanders dateert al van 2013 en toch hing het bordje ‘sold out’ al vele maanden aan de deur van Vorst Nationaal. Momenteel toert de band doorheen Europa onder de titel: ‘An Evening With Sigur Rós’, een avondvullende show die wereldwijd al bijzonder lovende kritieken kreeg.
Een grote verandering is dat de band tegenwoordig nog enkel als trio op het podium staat. Geen brassband meer, geen strijkkwartet. Zanger/gitarist Jónsi Birgisson, bassist Georg Hólm en drummer Orri Páll Dýrason brachten hun bombastische, rijke sound in deze stripped-down formule tot bij de luisteraar, al is het vrijwel zeker dat er ook heel wat muziek meeliep met de backing track. Maar goed, de techniek is er en het doet absoluut niets af aan het feit dat ook dit Sigur Rós concert weer eens zeer authentiek en uniek was en bij momenten de pure muzikale perfectie benaderde.
Ruim twee uur lang lieten we ons meevoeren naar IJslandse hoogtes en waanden we ons even gelukkig op een andere planeet.
Set 1 begon met het nieuwe “Á”, een kabbelende ouverture, die overging in het ambient, onvolprezen en hypnotiserende “Ekki Múkk”. Jammer dat we niet meer uit het album ‘Valtari’ te horen kregen. De nadruk in de set lag echter op het titelloze album uit 2002, ook wel het ( ) – haakjes – album genoemd, wat bij de fans duidelijk een van de favoriete albums is.
Set 1 werd opgesmukt met donkere, boeiende, beklijvende visuals. Je had ogen te kort bij deze waanzinnige, complete multimedia ervaring. Aan het einde van het eerste deel kregen we ook twee nieuwe songs voorgeschoteld. Beide songs sloten perfect aan bij de oudere songs uit set 1 en gaven de koers aan die Sigur Rós op hun langverwachte nieuwe plaat wil gaan varen. Tijdens het sacrale “Varða”, wisselden bassist en drummer van plaats en mocht Georg Holm met zijn piano outro als laatste het podium verlaten.
Na een toch wat overbodige pauze bracht set 2 nog meer genialiteit. De krachtige en toch breekbare falsetstem van Jónsi was nu pas echt opgewarmd en ook zijn snedige gitaaruithalen (met strijkstok) werden iets onstuimiger.
Set 2 was dan ook een soort ‘greatest hits’, al is deze stempel iets wat bij de muziek van Sigur Rós niet echt opgaat. Het flitsende “Óveður” mocht deel 2 openen waarna de set verder uitgroeide tot een ongekende climax. De gitaren staken nog een tandje bij en de pompende drums van Orri Páll haalden bij momenten snoeihard uit.
Wat een fantastische drummer is dit toch! Ook de visuals en het licht kregen veel meer kleur alsof we na de IJslandse gletsers nu het vulkanische IJslandse hinterland betraden. Geen moment meer om naar adem te happen want bij de tempowijziging in “Festival” ging het publiek, dat tot dan met open ogen en mond rustig had zitten genieten, voor het eerst volledig uit de bol.
Het ‘popnummer’ “Popplagið” is al een hele tijd de voor de hand liggende afsluiter maar toch slaagt dit 12 minuten durende epos er nog steeds in om elke muzikale vezel in mijn lijf te triggeren. Het opbouwende karakter, dito drumwerk, de schreeuwende falset van Jónsi samen met de indrukwekkende, flitsende visuals sloegen ons aan het eind van ronde 2 knock-out.
Opvallend hoe ook drummer Orri achteraf hulp nodig had om het podium te verlaten. Waren het de verblindende lichtflitsen, de intense inspanning of was hij net zoals wij in een ware extase toestand terecht gekomen?
Wederom werd dit een onvergetelijke concertervaring en liet Sigur Rós nu ook als trio ons met verstomming achter. Niet helemaal perfect maar wel een twee uur durende trip vol verbluffende muzikale onaardse schoonheid.
Toch is de tijd nu wel aangebroken om de studio in te duiken en dringend die nieuwe plaat op te nemen! Takk Sigur Rós !!
Setlist
Set 1 *Á *Ekki Múkk *Glósóli *E-Bow *Dauðalagið *Fljótavík *Niður *Varða
Set 2 *Óveður *Sæglópur *Ný Batterí *Vaka *Festival *Kveikur *Popplagið
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sigur-ros-1-10-2017/
Organisatie: Live Nation
Dublin Legends – Dinosaurussen van de folk – What’s in a name?!
Dublin Legends
Kursaal
Oostende
2017-09-30
Filip Gheysen
Het was alweer van 2012 geleden dat we de dinosaurussen van de folk aan het werk zagen tijdens hun 50ste jubileumjaar: in mei op Labadoux en in het najaar in Brussel waar alle overleden groepsleden nog eens herdacht werden. De laatste originele ‘Dubliner’ Barney McKenna was pas in april overleden. Toen stonden ze nog op de affiche als The Dubliners, maar datzelfde jaar besloot John Sheahan, voorman van de groep, te stoppen met de band. Sheahan nam de rechten op de bandnaam mee bij zijn vertrek maar banjospeler Gerry O’Connor ging met veteranen Sean Cannon en Eamonn Campbell verder onder een nieuwe naam, The Dublin Legends. What’s in a name?
Samen met Paul Watchorn (jongere broer van Patsy Watchorn, die in 2014 moest stoppen wegens gezondheidsredenen) vormen ze weer een kwartet dat er moeiteloos in slaagt om het sjieke Kursaal om te toveren in een bruine Ierse kroeg! Met een mix van oud en nieuw werk verwenden ze het publiek dat er duidelijk zin in had.
Bij het eerste nummer van de avond “The Galway Races” stonden al danslustigen aan de zijkant van het podium om de beentjes te strekken. Echte liefhebbers laten zich niet afschrikken door het statige interieur en dansen met evenveel plezier als in een concerttent! Gelukkig werden we niet verzocht onze zakdoek boven te halen bij “Hills of Connemara”. Met zijn typische nasale stem nam Sean Cannon “Black Velvet Band” voor zijn rekening. Ter nagedachtenis van Ronny Drew, de echte founding father van The Dubliners, bracht Eamonn Campbell “Seven Drunken Nights”, één van de humoristische standards uit hun repertoire. Maar zoals meestal, kregen we slechts ‘5 nachten’ te horen; “Saturday” en “Sunday” worden meestal niet voor publicatie vatbaar geacht! Ook met nieuwe nummers zoals “New York Girls” bewezen ze dat de inspiratie nog niet opgedroogd is. Clichés over Ierland en de drinkgewoonten van zijn bewoners werden meermaals bevestigd in nummers zoals “All for me Grog” en “Rare old Mountain Dew”. Violist Gerry o’Connor bracht een koppel instrumentals ”GoldenEagle/Green Gate” die terug gingen naar de beginjaren van The Dubliners en die ook gelinkt zijn aan zijn 91-jarige vader die ook nog viool speelt; redenen genoeg om dit op de nieuwe cd te zetten! De geschiedenis van het Ierse volk dat emigreerde naar de USA (“Poor Paddy on the Railway”) of ging werken in het UK (“McAlpines Fusilliers”) vormt ook een onuitputtelijke bron van songs. Sean Cannon spreekt zelf al een aardig mondje Nederlands en charmeert hiermee graag zijn publiek: “We are going to sing another song and the we will make a korte pauze, because backstage are waiting vier glaasjes… warme chocolat! We will be back in 23 minutes after this song.”
Het tweede deel werd ingezet met traditionals zoals “I’ll Tell me Ma” en “Finnegans Wake”. Bij dit laatste nummer is het publiek er graag bij om het ritmische refrein mee te klappen. Maar telkens eindigt dit abrupt om in een volgende trage strofe het verhaal van Finnegan verder te vertellen waardoor telkens enkele handen een paar slagen teveel klappen. Uiteraard worden de vrouwen zoals Dicey Reilly, Peggy Lettermore en Spanish Lady in het “Irish Songbook” niet vergeten. Ook nu werden we vergast op een koppel instrumentals van Gerry o’Connor, deze keer op banjo (‘in loving remembrance of Barney McKenna’, banjospeler van het eerste uur). Onvermoeibaar bleven sommigen meeklappen met het hele nummer. De sfeer was optimaal! “Niet slecht!” merkte Sean lakoniek op.
Nadat we nog een nummer van de nieuwe cd kregen, werd het tijd om de eindsprint in te zetten via de “Rocky Road to Dublin” naar “Dirty Old Town”. Dit nummer van Ewan McColl kreeg een nieuw bluesy jasje met een jazzy viool er bovenop. Sean sloot af met “Ladies and gentlemen, jongens en meisjes, het was fijn om België te zijn.” en beloofde volgend jaar terug te komen. “We’re gonna finish with a song by Metallica: Whiskey in the Jar.”
Uiteindelijk werd “Wild Rover” er nog aan toegevoegd zodat we allen nog eens ‘No nay never’ konden meebrullen en op een honderdtal meter van de Noordzee was het ook een klein kunstje om een zaalkoor te laten meezingen over cockels and mussels in de klassieker “Molly Malone”. Een mooie aflsuiter van een mooi concert. Daarna paste niets beter dan een frisse … hap zeelucht op de dijk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-dublin-legends-30-09-2017/
Organisatie: Shakalaka ism Kursaal, Oostende
The Night of the Ugly Papas - Ugly Papas maken hun imago waar!
Ugly Papas
Zaal Park Ter Walle
Menen
2017-09-30
Wim Guillemyn
De éénmalige reünie van de Ugly Papas zorgde voor meer beroering dan vooraf gedacht en daarom werd er uitgeweken naar Menen. De zaal daar was aardig volgelopen voor deze avond. Dat het een avondvullend (of nachtvullend) programma ging worden zullen we geweten hebben…
De avond werd geopend met een talkshow gepresenteerd door Piet Depraitere en Gunter Lamoot. Ze zaten aan de zijkant van het podium in een tot salon omgetoverde hoekje. Er kwamen een aantal gasten langs zoals Frank Vanderlinden (die destijds journalist bij de Humo was) , Frederic Dehaudt, P.A. Caessens (die op klassieke muziek in geheel eigen stijl een dans ten berde bracht) en nog enkele mensen die belangrijk waren in de beginjaren van de Ugly Papas.
Daarna werden de banken opzijgeschoven en was het tijd voor het voorprogramma zoals dat heet. Een aantal muzikanten passeerden de revue met een hommage aan de band. Eraserhead mocht de spits afbijten met een aantal covers van de Ugly Papas. Vortex Campaign & Helios was een bende zangeressen die een deel van de zaal inpalmden om hun act te presenteren. Het woordje ‘kunstig’ maar ook ‘whatever’ kwamen daarbij bij mij op.
Soeze and his Rockets was een duo dat eerst een half uur stond te soundchecken en dan één kerstnummer liet horen. Om snel te vergeten. Turf was een soort Belgian Associality. Dit drietal bestaande uit gitaar, drum en Nederlandse zang bracht wat leven in de brouwerij. Een beetje chaotisch kon je de avond bij momenten wel noemen. Id!ots ( met zanger Luc Duf) gaven een korte maar degelijke ‘acte de presence’. Daarna kregen we nog een zekere Iris die, zonder begeleiding, haar zielsroerselen aan het publiek mocht komen verkopen. Tussendoor kregen we ook een videoboodschap van Mauro Pawlowski en van een beiaardspeler te zien op het grote scherm. Ook Seppe Vandewalle, een jonge accordeonist, kwam op het podium met o.a. een bewerking van een song van de Ugly Papas.
Intussen waren we de klok van 24u genaderd. Gunter Lamoot vond het heel amusant om het geheel nog wat te laten uitlopen en de accordeonist wat extra songs te gunnen.
Een stuk na 24u kwamen de Ugly Papas uiteindelijk hun nieuwe album live voorstellen. Met de nodige zelfspot en ironie rond het uitgelopen tijdschema begonnen ze er uiteindelijk aan. Ze deden dit op de wijze en in de stijl waarop je ze mag en kan verwachten. Met no nonsens, zelfrelativering en overgave kwamen ze bloemlezen uit eigen werk. Tim Vanhamel was special guest en mocht ook komen meespelen. Een mooi gebaar toch vond ik. Zo gingen de Ugly Papas de nacht in. Niet perfect (hier en daar een feedback en een haperingetje) maar dat verwachtten we nu niet meteen van hen. Ze maakten met deze ‘night alles in’ hun imago waar: dwars en eigengereid, los van de hype die errond was gemaakt. De Ugly Papas ten voeten uit. En nu allen naar de handel voor ‘Atomium Pluto’.
Organisatie: CSA - MayWay records – Ugly Papas
SIMO - Soulvolle en virtuoze powerblues
SIMO, RHEA
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2017-09-29
Sam De Rijcke
Even dachten we dat Andrew Stockdale een nieuwe band had opgestart. Tot we door hadden dat we eigenlijk stonden te kijken op de gitarist van RHEA die met een al even indrukwekkende haardos was gezegend. Met zo een coiffure moet je gewoon in de rock’n’roll stappen, kan niet anders. RHEA bleek overigens een oerdegelijke rockband te zijn met potige en stevige songs en een potente zanger die scherp en venijnig uit de hoek kwam. Een band met flink wat potentieel, maar ze hebben één probleem, en dat erkennen ze ook zelf. RHEA lijdt namelijk aan het Stu Bru syndroom. Voor de slechte verstaanders geven we hier nog even de definitie van deze kwaal : ‘Het Stu Bru syndroom is een aandoening die vrij frequent voorkomt bij beginnende Belgische bands die te zeer hun best doen om binnen de lijntjes te kleuren die de populaire radiozender Studio Brussel vooraf heeft uitgetekend. In de popmuziek resulteert dit vaak in bandjes die hardnekkig de nieuwe Oscar & The Wolf trachten te zijn. Bij rockmuziek liggen de referenties enigszins anders : Rock betekent voor Studio Brussel Foo Fighters, Royal Blood of Queens Of The Stone Age, alles wat een stap verder durft te gaan is uit den boze’.
RHEA behoort uiteraard tot de tweede categorie, ze hunkeren naar airplay en vergeten daardoor om een eigen ziel en identiteit in hun songs te leggen. Daarom hebben wij een boodschap voor deze beloftevolle band. Fuck Stu Bru en laat jullie eens volledig gaan, want hier zit duidelijk iets in. Airplay op een voor 95% voorgekauwde radiozender is nu ook weer niet alles. En wat heb je er trouwens aan om in een playlist gewrongen te zitten tussen pakweg de vermomde schlagermuziek van Bazart en de plastiekpop van Bastille ?
Bluesrock uit Nashville, niet bepaald een genre om volle zalen mee te trekken, getuige de eerder magere opkomst in de AB Club. Maar wat een schitterende band was SIMO, een pure sensatie op het podium.
Bluesrock bleek trouwens een te enge omschrijving voor dit powertrio, dit was soulvolle rock, bloedhete funk en seventies hard rock in een bruisend bubbelbad.
Enkele zonderlingen hadden SIMO al even gechekt via de albums ‘Let Love Show The Way’ en het gloednieuwe ‘Rise & Shine’. Twee puike platen, zeer zeker, maar SIMO leek toch weer één van die bands te zijn die je live moet gezien hebben omdat ze een kracht en energie hebben die op plaat gewoon niet te vatten is. De sound was duizend keer snediger en scherper, de songs stegen in hun live versie boven zichzelf uit en vooral de gitaar was uitzinniger. Neem nu “Return”, de opener van het nieuwe album, op plaat een degelijke song maar live een 18 karaats diamant, en dat vooral omwille van dat fenomenaal en uiterst funky soleerwerk van J.D. Simo, de frontman en bezieler van deze band. J.D. Simo presenteerde de blues in een hevig rockend jasje, maar hij had duidelijk ook een paar spuitbussen funk in zijn gitaar leeggespoten (check de gloeiende funkriffs in “The Climb” en “Meditation”). Hij zette flink wat echo’s en wah-wah effecten en op zijn gitaar en deed dat ding zodanig schitteren, swingen en freewheelen dat we er met open mond stonden naar te kijken. En toch was dit geen navelstaarderij a la Joe Bonnamassa. J.D. Simo stak zijn ziel en zijn volledige hebben en houden in die gitaar zonder die kijk-eens-mama-zonder-handen arrogantie aan te wenden. Bovendien was hij ook nog eens gezegend met een gloedvolle soulstem, some guys have it all. De ballad “I Want Love” zorgde voor koude rillingen, een song die in zijn fantastische live versie uitgroeide tot Simo’s eigenste “Purple Rain”. De geest van zowel Curtis Mayfield als die van Prince hingen rond in die prachtsong en de leadgitaar was de crème de la crème.
In de felle gloedvolle bluesrockers als “Long May You Sail” en “ Light The Candle” deed Simo ons dan weer denken aan de funky bluesrock van Chris Duarte. En natuurlijk aan dat andere gitaarwonder Gary Clark Jr, ook zo een artiest die op zijn platen te veel de ruwe kantjes er heeft afgevijld en pas live volledig tot ontbolstering komt met een portie bloedhete en rauwe bluesrock.
Een absolute parel was “I Pray” waarin zowel The Doors, Santana als All Them Witches rond zweefden. Psychedelica, subliem soleerwerk en ronduit magistrale drums van Elad Shapiro (Mitch Mitchell was in da house) dreven deze song naar een opeenstapeling van hoogtepunten.
Meer dan anderhalf uur bestookte dit powertrio ons met hun weergaloze bluesrock, vaak via lang uitgesponnen songs en uitvergrote instrumentale huzarenstukjes, maar dat deerde ons niet. Het was van begin af aan vuurwerk, soulvolle powerblues met meesterlijke gitaarsalvo’s.
Organisatie: Next-Step – AA Productions
The Drums - We are a working class band for working class people
The Drums, Broadcast Island
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-09-29
Didier Becu
De Botanique heeft met september zeker zijn entree niet gemist, zeker niet als we het over surfpop hebben. Likken we nog altijd onze vingers af voor de geslaagde passage van Beach Fossils, dan hadden we nu The Drums om de maand mee af te sluiten. De band uit Brooklyn die dankzij hun debuut uit 2010 op Moshi Moshi meteen als de nieuwe Strokes werd bekroond, heeft het tegenwoordig niet al te gemakkelijk. ‘Build’em up, knock ‘em down’, en dus liet de pers sinds een paar jaren zich uitgebreid van zijn negatieve kant zien. Hun nieuwste ‘Abysmal Thoughts’ is op menig website terecht lauw onthaald, en dus werd het nieuwsgierig afwachten wat ze er in Brussel van gingen bakken.
Maar eerst even genieten van een band die geen kat kent: Broadcast Island. Een groep waarvan je op het anders o zo vertrouwde net deze keer niets kan van terugvinden. Ze zijn Franstalig en maken naar eigen zeggen bitterzoete pop. Zo zoet was dat achteraf bekeken nu ook weer niet, want als je hen met één act moet vergelijken dan is het toch met The Smiths. Je kan slechter treffen, en het zal nog wel een tijdje duren vooraleer deze heren een ‘There’s A Light That Never Goes Out’ maken, maar we zagen vrijdagavond een enthousiaste band met potentie die weinig problemen had om een bijna uitverkochte Orangerie te kunnen boeien. Een verdienste. Ja, juist is juist, je hebt dit soort indiepop al eerder gehoord, maar je hebt ook al diverse malen een voetballer een bal in het net zien schoppen. ‘What difference does it make’, kwestie van de Moz-termen in ere te houden!
The Drums dan. Op het elektronische Botabord stond aangekondigd dat de Amerikanen er maar 65 minuten zin in hadden. Hoewel de set op zich inderdaad amper een uur duurde vond het Amerikaanse viertal de Brusselse zaal blijkbaar sympathiek genoeg om er nadien nog een twintigtal minuten aan te breien.
Het werd een concert met een nogal tweezijdig gezicht en dat komt vooral omdat The Drums beseffen dat er een moeilijke tijd voor hun aanbreekt. Dezer dagen wat vergeten door hippe blogs, en dus bedankte zanger Jonathan Pierce uitdrukkelijk zijn fans dat ze die avond voor hen kozen en niet voor Lady Gaga of Katy Perry, niet nodig om te zeggen trouwens. En dan is er die derde handicap: het feit dat gitarist Jacob Graham (en trouwe buddy van Pierce) weg is.
De heren van The Drums wisten maar al te goed dat ze hun publiek goed dienden te soigneren willen ze volgende keer nog eens afkomen. Met zijn ondertussen bekende energieke danspasjes (Michael Jackson, eat your heart out) zorgde Pierce meteen voor de nodige vlam in de pijp. Precies wat wij wilden: onbeschaamde indierock die ergens zweeft tussen het charisma van de Stone Roses en (hier zijn we weer) The Smiths, en doorspekt met surfgitaartjes.
De fans gehoorzaamden gewillig en menig fan stond te swingen op de hits van weleer, alsook op de recentere songs waar niet iedereen even sterk van onder de indruk is, maar dat was nauwelijks te merken in Brussel. Pierce is een frontman die tot het uiterste gaat, dat zien we graag, en pardoes letterlijk zijn schoenen kapot danste en die nu ergens in België op verzoek te bewonderen zijn bij Luminousdash.
“We are a working class band for working class people” vertelde Pierce. Een staaltje rock ’n roll-taal in onvervalste John Lennon-stijl gaat er altijd wel in, en om de fans niet na een uur de regen in te sturen , werd nog voor twintig minuten extra gezorgd.
En Pierce had blijkbaar ook wat te vertellen. Naar verluidt is hij naar eigen zeggen tevreden met zijn huidig vriendje en wil hij voortaan positievere teksten schrijven. Of iedereen gelukkig was met deze nogal lang uitgerekte levensles laten we in het midden, de zanger was er blijkbaar gelukkig mee om dit aan zijn fans te kunnen vertellen.
Met dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-drums-29-09-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/broadcast-island-29-09-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Dé artiest die levenswijsheid lijkt uit te ademen? Dat was, en is nog steeds, Guido Belcanto in een notendop. Dat blijkt ook uit zijn nieuwste release ‘Liefde & Devotie’. Waarover we schreven: In Frankrijk heb je de Franse Chansons, die jong en oud in ontroering brengen. In Vlaanderen is er Guido Belcanto. Die met deze nieuwe plaat bewijst nog steeds uniek en enig te zijn in zijn soort. Is onze eindconclusie, na deze wonderbaarlijke trip doorheen 'de liefde volgens Belcanto'.
Op vrijdag 29 september werd deze nieuwe schijf live voorgesteld in een heel goed gevulde De Roma in Antwerpen. Een heel gezellige zaal, die wat doet denken aan de grote Theaterzalen uit een ver verleden. Midden in het Centrum van Borgerhout/Antwerpen. Het publiek was al even divers als Belcanto zelf, zo stelden we bij het binnen treden vast. Eens neergezeten op onze stoel, maakten we ons op voor een gezapig concert, dat ons hart beroerde en de ziel diep raakte. Zoals we dat van Belcanto ondertussen al jaren gewoon zijn.
Guido Belcanto is één van die zeldzame artiesten die je door zijn stem en uitstraling een glimlach op het gezicht tovert. Vanaf de eerste songs als “Jodie Foster” kregen we een gelukzalig gevoel van rust en - inderdaad - devotie over ons heen, dat niet meer zou weg gaan tot het einde van de set. Circa twee uur later. Belcanto mag dan een begenadigde zanger/entertainer zijn. Die bovendien ook met zijn mondharmonica diepe gensters slaat in ons hart. Hij laat zich omringen door klasse muzikanten, die hem al veel jaren begeleiden. Gerugsteund door virtuozen op contrabas, Banjo, Viool tot gitaar/bas en percussie. Ontstaat een magische sfeer, die je tot complete 'zen' brengt.
Het thema van deze avond was 'De Liefde'. Daarover zijn al zoveel duizenden songs geschreven, en toch geraakt een mens er niet over uitgepraat. Hoe Guido zingt over “Ik Weet niet waar mijn meisje is” met grappige anekdotes, en verhalen waarbij je een krop in de keel krijgt tot een traan wegpinkt. Is echter toch vrij uniek in het vertellen van een liefdesverhaal. Of hij nu helemaal alleen op dat podium staat, gerugsteund door zijn muzikanten - die hij met veel respect omarmd. Of in duet met Kimberly Claes tijdens “Laarzen van Spaanse Leder”. Een Nederlandse vertaling van de Bob Dylan song “Boots of Spanish Leather”. Belcanto lijkt alleen niet op Nick Cave, maar klinkt zelfs als Cave tijdens het wonderbaarlijke “Henry Lee” waarbij Nathalie Delcroix haar stem je hart in gruzelementen op de grond doet neervallen. Naomi Sijmons tenslotte, beweegt over het podium als een magisch mooie hinde tijdens “Johnny Vergeet Me niet”. Haar stem klinkt daarbij zo breekbaar als porselein, terwijl deze van Belcanto je een traan doet wegpinken. Buitengewoon indrukwekkend!
Nu, Belcanto heeft zich altijd goed weten te omringen met mooie vrouwen, hij heeft er talent voor. Maar hij blijkt ook nog goed in de markt te liggen bij het vrouwelijke schoon in de zaal. Voortdurend spreekt hij zijn publiek met veel liefde aan, en vraagt hen of ze hem nog graag zien. Wat op een laaiend enthousiasme wordt onthaald. Hoewel dat publiek, buiten links en rechts op de songs meeklappen, eerder kalm blijft tijdens het grootste deel van de show. Zie je toch dat iedereen heel ingetogen zit te genieten van wat naar voor wordt gebracht. De songs die Belcanto brengt zijn niet alleen uit uw en mijn leven gegrepen, het wordt op zodanige manier gebracht dat de gevoelige snaar enorm diep wordt geraakt. Daar wordt je uiteraard prompt enorm stil van, pinkt een traan weg of kunt een smakelijke glimlach bij zoveel humor die de man uitstraalt niet onderdrukken.
Naar het einde van de set toe is de tijd gekomen voor enkele klassiekers, waarop ook eens mag gedanst worden. In eerste instantie zien we een koppel meedansen rechts van het podium. Maar tijdens de laatste toevoeging aan de bisnummers zegt Belcanto dat hij nog één song zal brengen op de voorwaarde dat links, rechts en vooraan tientallen koppels dansen door de zaal. Wat prompt zorgt voor dansende geliefden die elkaar diep in de ogen kijken tijdens de afsluiter van het concert. Ook op zijn vraag dat enkele vrouwen, na het afsluiten daarvan, hem zouden komen omhelzen. Wordt prompt ingegaan.
Op Guido Belcanto zijn vraag 'zien jullie mij nog graag'. Kunnen we dan ook volmondig antwoorden. Uiteraard! We voelen trouwens aan dat het nog steeds wederkerig is, hij ziet ons ook nog graag. Met een brede glimlach verlieten we de zaal, niets kon ons deren. Belcanto heeft ervoor gezorgd dat elke eventuele wonde in ons hart, prompt werd genezen. Houden van elkaar, het kan zo eenvoudig zijn. Je moet het niet te ver gaan zoeken. Is de ultieme boodschap die Belcanto ons deze keer heeft meegegeven. Levenslessen volgens Belcanto? We zouden die meer moeten lezen, beleven en er iets uit leren. Is onze eindconclusie.
Wil je die 'magie' zelf beleven. Belcanto gaat met ‘Liefde en Devotie’ op tournee doorheen verschillende zalen. Voor een volledig overzicht verwijzen we jullie graag door naar de website: http://www.guidobelcanto.be/optredens/
Organisatie: De Roma, Antwerpen
Nederlands 
Français 
