Graspop Metal Meeting 2016 - donderdag 16 juni 2016 + vrijdag 17 juni 2016 – dag 1
Graspop Metal Meeting 2016
Festivalterrein
Dessel
2016-06-16 +17
Frederik Lambrecht

Voorbeschouwing + donderdag 16 juni 2016: Accept is still alive & Lemmy niet nummer 1 in de top 50 = schande

Altijd een jaarlijks lichtpunt in mijn leven als ik de uren begin af te tellen om te vertrekken, mijn zak/tent al een dag staat te pronken in de hoek van mijn living en mijn lichaam weet dat het enkele dagen zal afzien. Graspop Metal Meeting 2016 ging binnenkort van start, maar in vergelijking met voorgaande jaren waren de voorspellingen niet zo positief…althans niet qua weersvooruitzichten. Als je leest dat campings -en parkeerplaatsen te weinig kracht hebben om al het water te verzwelgen en er weinig tot geen kans is op zonnestralen, wel dan twijfel je toch of je aanzet met gummi laarzen gecombineerd met een regenbroek, poncho en snorkel op je hoofd (oh, wat zou Jani blij zijn met zo’n outfit!!). Soit, dit gezegd zijnde, het moment was dus aangebroken om in Dessel de boel op stelten te gaan zetten en wat met modder te gaan gooien hehe

Laattijdig konden wij ons tentje opzetten (rustig naast een paadje) waardoor ik helaas nog maar Dirkschneider kon meepikken. De Duitse veteraan klonk goed van stem en de Marquee stond bomvol…jah, wat wil je dan ook, een eindje verder stonden enkel worstelaars in hun speedo van theater en zo te spelen. Als je dan kan kiezen, ja, geef mij dan maar een artist live on stage. Niet meer doen Graspop, want dit voegde geen bal toe, die enkelingen buiten beschouwing gelaten. Toppertje was ongetwijfeld toen Dirkschneider de klassiekers van Accept van stal haalde, zijnde ALLEMAAL haha. Jawel, zijn toer heeft de naam ‘Back to the Roots’ meegekregen en dat was een schot in de roos met nummers “Livin for Tonite”, “Restless and Wild”, “Fast as a Shark” en meebruller “Balls to the Wall”. Good job Udo. Achteraf ging ik traditiegetrouw een feestje bouwen in de Metaldome met de top 50, terwijl mijn medereizigers de buren wakker hielden met hun gesnurk en/of gehijg. Vlotjes vond ik mijn tent terug naast het paadje waar ik hem had achtergelaten.

dag 1 - vrijdag 17 juni 2016 - Afscheid van een iconisch Black Sabbath, Megadeth stond pal en een mengeling van slijk en houtschors

Ochtendstond heeft een slechte smaak in de mond, maar toch stonden wij paraat om op klokslag 11u onze eerste pint te nuttigen. Maar wat bleek, de toegang tot het festivalterrein was afgezet met herassen…hmm, een tjokvolle ontbijttent was geen optie, dus rechtstaand de smurrie uit mijn ogen wrijven en wachten was de enige optie. Rond iets na 11u begon er beweging te komen aan de herassen en in een mum van tijd was de Desselse muur verwijderd en werd de weg geopend naar de bankjes en verse toiletten. De organisatie had moeite nog kosten gespaard om de weide zo publieksvriendelijk te houden, want er waren extra greppels gegraven en op de meest cruciale plaatsen op het terrein was boomschors aangebracht. Groot applaus, want ik zie niet ieder festival dit doen!

Monster Truck was de eerste band die Main 1 mocht inzegenen en deze rock’”n roll formatie deed wat het moest…de mensen wakker schudden. De gitaarloops klonken gretig en de eerste headbangers waren een feit. Helaas ben ik niet zo gekend met hun repertoire, maar nummer “Old Train” bleef toch in mijn hoofd hangen. Sterke opener.

Van rock naar symfonische black metal is maar een kleine stap op Graspop, want Carach Angren had de Marquee al volledig zwart getint. Met hun laatste album die reeds dateert van 2015 waren de meningen verdeeld, terwijl ik dit toch wel een heel goed album vond, maar on stage straalt de préséance van het podium. De Hollanders mogen dan niet deelnemen aan het EK, maar uitblinken in hun genre kunnen zij wel als de beste. Te onthouden: “The Carriage Wheel Murder” en “Bloodstains on the Captain’s Log”.

De punkrock band Bad Religion was misschien wel een ietwat vreemde eend in de bijt, maar qua publieksopkomst mochten ze zeker en vast niet klagen. Waarschijnlijk velen die nostalgische momenten hebben beleefd met deze band, maar ondergetekende was niet echt onder de indruk. Allemaal een beetje te flauwtjes om er warm van te krijgen in dit kloteweer, maar hun fans waren blijkbaar tevreden.

Ik deed mijn stoute schoenen aan en vertrok naar de Christelijke!! Metalcore van Norma Jean. Niets deed mij vermoeden dat ik me te pletter ging amuseren, maar toch was het zo. Aanstekelijke muziek met een brulboei die mijn tenen deed krommen, zo hoort een nieuwe ontdekking voor mij persoonlijk te klinken. En mijn inziens was ik niet de enige die zwaar onder de indruk was van deze band. “God Bless You” was dan ook een understatement.

Over old school hard rock gesproken, Foreigner stond na een afwezigheid van 5 jaar terug op Graspop. De band klonk solide terwijl de miezerende regen over het publiek dwarrelde. Bij “Cold as Ice” ging de meute een tandje hoger meezingen, maar de ultieme kraker “I Want to know what love is” zorgde voor het moment van hun optreden. Uren en dagen na hun optreden was dit ongetwijfeld het nummer die het meest werd bezongen op de weide. Leuk maar voor mij persoonlijk niet echt het etiket ‘metal/rock’ waardig…

Onder een witte tent, uitkijkend op de mainstages kon ik vanop afstand het optreden van Disturbed meepikken en God, hebben die mannen toch ook een groot publiek die hen een warm hart toedraagt. Op muzikaal gebied vond ik de klank wat te stil staan, met sporadisch een windstoot of regenbui die de sound van links naar rechts zwierde, maar de set was dik in orde met hun terugkerende uitschieters als “Stupify” en “Down with the Sickness”. Trouwens ook een heel goeie cover van Mötley Crüe getiteld “Shout at the Devil” die voor de verrassing zorgde.

Mijn moment voor de vrijdag was gekomen…Dave Mustaine en gevolg stond klaar om de weide plat te spelen. Miljaar, wat een setlist presenteerden deze mannen aan Graspop. Beginnen deden we met “Hangar 18” gevolgd door “The Threat is Real” (opener van hun nieuw album ‘Dystopia’) om direct over te gaan in het machtige “Tornado of Souls”. De nekspieren gingen in overdrive en de luchtgitaren kwamen uit alle hoeken. Dave was heel goed van stem, ondanks dat opnieuw de klank ietwat beter kon, maar de interactie met het volk was zoals het hoorde. “Sweating Bullets” en “Symphony of Destruction” hakten lekker in het publiek en afsluiten deden ze in stijl met de absolute smaakmakers “Peace Sells” en “Holy Wars…’the Punishment Due”. Megadeth deed wat ik van hen verwachtte en speelde een strakke set met toch wel een zware setlist! Horns up!

Amon Amarth kan er ook wat van, en ook deze Zweden bewezen dat ze uit het goede hout gesneden zijn. De melodische death metal met de karakteristieke stem van Johan Hegg stuwde graspop de nacht in. De wolken werden donker en de regen stak zich een klein beetje weg waardoor nummers als “Deceiver of the Gods”, “Runes to my Memory” en bisnummer “Twilight of the Thunder God” net dat tikkeltje meer dimensie kregen. Vette show en zeker voor herhaling vatbaar.

Het einde van de 1^e festivaldag kwam in zicht en helaas was dit ook toepasbaar voor Black Sabbath. Met hun tour getiteld ‘The End’ kwamen Ozzy, Toni en Geezer hun fans een laatste keer uitwuiven op Belgische bodem. De laatste jaren kwam Ozzy geregeld over de vloer op Graspop Metal Meeting, maar dat was niet altijd een succes als ik mij goed meen te herinneren…maar dit werd altijd door de vingers gezien. Ik kon het nu al voorspellen dat de ‘Prince of Darkness’ tot vervelens toe “I Can’t hear you…” ging schreeuwen, maar verdorie, dit jaar was zijn unieke stem van een beter niveau dan de laatste keren! Met de ziekte in zijn lijf speelde Tony Iommi voor alles wat hij had en de drumpatronen weerklonken stevig en solide uit de boxen. Beginnen deden we met nummer “Black Sabbath” waarbij de gitaarriff van Toni de eerste keer de monden deed openvallen. “Into the Void” en “Snowblind” konden zeker en vast op mijn appreciatie rekenen, maar toch blijf ik zweren aan nummers als “War Pigs”, “N.I.B.”  en “Iron Man” die voor mij net dat tikkeltje meer brengen. Zoals gezegd, de klank zat goed en het extra gegeven dat dit de laatste keer is dat Black Sabbath België bezoekt zorgden voor enkele nostalgische, maar ook emo momenten. Want de vraag stelt zich natuurlijk…wie vult binnenkort hun plaats in???!
Zorgen voor later en hoe kunnen deze Britten beter afscheid nemen van hun hondstrouwe fans na meer dan 17 jaar, dan met nummer “Paranoid”, die luidkeels werd meegebruld door alle aanwezigen.

De liefhebbers van schreeuwerige zang en  occulte en horror-heavy metal konden hun hartje nog ophalen aan King Diamond, maar deze vogel had het gezien in dit weer voor vandaag. Ik ging gezellig een pintje drinken in de VIP-lounge en had slechts 2,5 uur nodig om mijn tent terug te vinden…blijkbaar hadden de paadjes waar wij onze tent naast hadden geposteerd moeten plaats maken voor andere tenten, waardoor ik volledig mijn oriëntatie kwijt was! Na enkele kilometers te malen, terug te keren om mijn gsm op te laden, duizenden telefoontjes te plegen naar mijn kornuiten die al lagen te snurken (om uiteindelijk toch één ervan aan te lijn te krijgen), kon ik verkoeld en vol met slijk rustig naar dromenland.

Hoogtepunten: Norma Jean, Megadeth, Black Sabbath, mijn slaapzak

Organisatie: GMM, Dessel 

Hellfest 2016 – Een geslaagde 11^e editie!
Hellfest 2016
Festivalterrein
Clisson (Fr)
2016-06-17 t/m 2016-06-19
Yentl Stée

Op ongeveer 7 uur rijden van mijn woonplaats in het klein, Frans dorpje Clisson vond er dit jaar weer een invasie plaats van langharig, werkschuw tuig in zwarte kleren en met een serieus alcoholprobleem. Dat de lokale religieuze gemeenschap ook dit jaar weer moeilijk deed,  leek alvast geen enkele impact te hebben op het bezoekersaantal en er was niets te merken van dit feit op het festival zelf (jammer, een schuimbekkende christen die in het Frans mij toeroept dat ik zal branden in de hel is immers een ideale manier om een festival te starten).
Qua weer leek het wel wat in de soep te lopen. Het leek alsof de weergoden mijn gebeden van vorig jaar gehoord hebben toen het festival zo een beetje de temperatuur van het oppervlak van de zon had, maar blijkbaar zal ’k toch beter moeten articuleren want een afwisseling tussen wolkbreuken en een allesverzengende hitte was niet echt wat ik gevraagd had.

dag 1 - vrijdag 17 juli 2016

Opener zijn is nooit echt leuk. Of het nu een show is in één of ander jeugdhuis die nog stinkt naar het bier van de vorige avond of op een festival, veel volk komt er nooit kijken. Als je dan nog de pech hebt om te moeten openen op Hellfest wil dat zeggen dat je om 10u30 mag beginnen. Daar stopte het niet voor Monolord, ze mochten beginnen in de stoner-tent van dienst (de Valley) en aangezien stoners nu niet echt gekend staan om hun vroeg opstaan en op tijd komen, was de tent dus allesbehalve goed gevuld. Onterecht eigenlijk want Monolord is naar mijn bescheiden (en enige juiste) mening toch zeker één van de betere bands in het Stoner/Doom-genre. Om eerlijk te zijn hadden de afwezigen dit keer eigenlijk niet zo veel gemist, de eerste twee keer dat ik ze zag waren ze zo goed dat ik me voornam om nooit nog een show van ze te missen. Dit keer was de magie die ik vorige keren mocht ervaren echter niet aanwezig. Zelfs bij “Empress Rising”, die doorgaans aankomt als een planeet dodende komeetinslag op je muil, was er maar een zacht tikje op de wang. Slecht was het nu ook niet, maar ik betwijfel sterk dat ze met dit optreden veel nieuwe zieltjes gewonnen gaan hebben.

Het eerste wat me opviel toen ik richting de Warzone ging voor Cowards was de nieuwe inrichting van dit podium. Ik kan alvast zeggen dat het een gigantische verbetering is. Voordien was de Warzone enkel te bereiken via een vrij dunne doorgang wat wel vaker voor problemen zorgde als er grotere bands op het podium speelden. Dit jaar kon je echter het podium vanop meerdere plaatsen bereiken en was de doorgang een stuk breder waardoor je veel vlotter door kon. Het ware effect hiervan was op dit vroege uur nog niet echt te merken aangezien de opkomst voor Cowards eerder bescheiden was. Ik kan wel zeggen dat in tegenstelling tot Monolord dit echt wel de moeite was om vroeg voor op te staan. Met hun heerlijke/smerige mix van Sludge, Black Metal en Hardcore die best wel origineel was wisten ze immers een serieuze indruk op me na te laten. Ik moet wel zeggen dat ik ze iets beter vond op album, maar dat zal wel iets te maken hebben met dat er nauwelijks sfeer was (wat niet de schuld van de band was) en dat het één van die momenten was waarop de zon absoluut niet mocht afkomen en het toch deed, de sloeber.

Na hun doortocht op Desertfest vorig jaar wou ik Stoned Jesus ABSOLUUT nog eens zien. Ik was immers volledig omver geblazen dus ik stond met vrij grote verwachtingen in de Valley. Ik had beter mijn verwachtingen wat bijgesteld want het was echt niet wat ik gehoopt had. Was het slecht? Nee, ze waren eigenlijk best wel ok. Het publiek had ook plezier en was toch met een serieuze bende aanwezig ondanks het feit dat het nog vrij vroeg was. Het was gewoon zodanig veel minder dan wat ze kunnen dat het echt teleurstellend was voor mij, een beetje saai zelfs. Spijtig.

Na wat aanvoelde als het equivalent van een natte washand tegen mijn voorhoofd was ik helemaal niet voorbereid op de sloophamer met raketaandrijving die ook wel bekend staat als Harm’s Way. Wie enigszins bekend staat met deze Metallic Hardcore-monsters had dit wel kunnen verwachten, maar toch was het zoveel harder dan verwacht. Al vanaf het eerste moment dat die combinatie van spieren en pure woede (ook wel gekend als de frontman) het podium betrad was het al duidelijk dat de conventie van Geneve serieus geschonden zou worden. Aangezien ze net een nieuw kindje gebaard hebben genaamd ‘Rust’ werd er ook wel hevig uit dat album geput (zowat de helft werd gespeeld), niet dat het erg is want naar mijn persoonlijke smaak is dit by far hun beste worp. Slechts enkele nummers (en diverse slagen in mijn aangezicht) later was het feestje al afgelopen. Aan wie ze nog niet gezien heeft en/of dringend wat tanden moet laten verwijderen, ga ze zo snel mogelijk zien. Je zal het je niet beklagen.

Toen ik eindelijk terug bij bewustzijn was, werd ik wakker op de Warzone en bleek het dat mijn bewustzijn van korte duur ging zijn, All Pigs Must Die stond immers al reeds klaar om me volledig het hiernamaals in te kloppen. Ik had al goeie dingen gehoord over deze band live, maar deze ervaringen vonden meestal plaats in een zaal en zoals menig muziekfan wel weet is een festivaloptreden meestal slechts een fractie van het ware potentieel van een band. Indien dit zo is weet ik niet hoe er ooit nog overlevenden zijn na een All Pigs Must Die-show. Hun ronduit smerige mix van Crust Punk, Metal en Hardcore (op facebook noemen ze hun genre gewoon ‘Hate’, perfecte beschrijving) zorgde voor het begin tot eind voor een gigantische pit en iedereen had serieus wat plezier. Ik vroeg me voornamelijk af of ‘gestorven dankzij All Pigs Must Die’ in m’n levensverzekering zou opgenomen zitten of dat het onder het rampenfonds zou vallen. Wat een beesten.

Ik moet dringend leren ergens anders te gaan zitten dan de Warzone als er al twee bands gespeeld hebben die een aanslag op mijn leven waren. De derde in deze reeks zou Victims moeten zijn, een Zweedse Hardcore/Crust Punk- band. Gelukkig was de opkomst hiervoor eerder bescheiden en was de pit niet zo intens. De band zelf leek eigenlijk ook niet zo in topvorm te zijn want ik kan me voorstellen dat dit een stuk meer furie zou mogen bevatten dan het deed. Neem dit niet verkeerd op, ze waren schitterend maar ik heb het gevoel dat het beter kon zijn. Een festivalpodium is sowieso toch niet geschikt voor een band in dit genre.

Omdat ik al reeds tot appelmoes geklopt was leek het mij een goed plan om eventjes te bekomen op wat rustige muziek. Rustig was Jambinai alvast wel. Voor mij en veel aanwezigen waren deze waarschijnlijk nog een nobele onbekende. Ik ben er echter vrij zeker van dat er niemand, maar dan ook niemand teleurgesteld The Valley heeft verlaten. Jambinai speelt rustige Post-Rock (met wat ruwere stukjes) met traditionele Japanse instrumenten. Als deze combinatie al heerlijk klinkt op papier, geloof me, live is het echt beter dan je je kunt voorstellen. Had Sunn O))) die dag niet gespeeld waren ze absoluut de toppers van de dag (en misschien zelfs het festival). De gehele show lang trokken ze je langzaam in trance , die zacht aan de buitenkant leek, maar aan de binnenkant een ware orkaan aan (niet zo vrolijke) emoties was. Dit ging door tot het laatste nummer wat een waar kunstwerk was en ze alles tentoonstelden wat ze in zich hadden. Laten we zeggen als je er in slaagt om mij te doen wenen tijdens een show, dan ben je direct één van m’n nieuwe favoriete bands.

Wie al eerder reviews van mij las (reviewers hebben gigantische fanbases die kwijlend wachten op de volgende review, geloof me het is echt waar) weet dat ik de vorige passage van Earth nooit meer ga vergeten. Het was dus nogal vanzelfsprekend dat ik de kans om ze nog eens te zien niet ging laten liggen (met wat pijn in het hart aangezien ze op hetzelfde moment als Turbonegro en Vader moesten spelen). Ik heb hier geen seconde spijt van, hun show was niet zo verbazingwekkend als mijn eerste keer, maar het was nog steeds een pracht van een show. Dezelfde lekkere riff, duizend keer na elkaar gespeeld op dezelfde repetitieve toon, fantastisch.

Soms vergeet ik eens hoe chauvinistisch de Fransen wel niet zijn. Ik was eventjes vergeten dat Architects gecancelled had en was dan ook relatief verbaasd toen ik een volle Warzone zag, maar een andere band dan Architects op het podium. Dit bleek The Arrs te zijn, een vrij middelmatige Franse Metalcore-band. Nog niet zo lang geleden heb ik ze ergens gezien (ik denk in Brussel) en mochten ze spelen voor drie man en een paardenkop. Hier op Hellfest stond gewoon de gehele weide vol. Niet echt terecht want er stonden een pak betere bands op dit podium die het heel wat meer verdienden om een grote opkomst te hebben, maar ach… Leuk was het wel, zowat het gehele publiek ging volledig op in het optreden en ook de band had het naar hun zin. Hoe ze een show moeten geven en het publiek naar hun hand kunnen zetten weten ze wel moet ik zeggen. Het was bijna genoeg om hun stereotiepe ‘chug-chug 2-step breakdown’ structuur te vergeven.

Mij een review laten schrijven over Converge is eigenlijk niet zo eerlijk aangezien dit één van mijn favoriete bands is. Mijn verwachtingen waren dus sowieso hoog. Ik heb slechts één keer de eer gehad om deze band te mogen aanschouwen en was toen zo weggeblazen dat ik eigenlijk een beetje bang was dat ze dit nooit gingen kunnen evenaren, gelukkig had ik het dit keer niet bij het rechte eind. Het optreden op Hellfest deed mijn vorige ervaring op een saaie zondagochtendopener op een slecht festival lijken. De show begon explosief en Converge etaleerde perfect de muzikale gecontroleerde chaos waar ze zo goed in zijn. Dat het publiek volledig in extase was viel te verwachten, maar als er al niet-Converge fans in het publiek zaten , zullen ze wel overtuigd zijn na dit optreden. Enig minpuntje is eigenlijk de opbouw van de Warzone zelf, bij bands zoals Converge zit dat dranghekken voor het podium echt lelijk in de weg. Zowel voor band als publiek (lekker meezingen op het podium is uitgesloten) was dit een storende factor.

Naargelang aan wie je het vraagt is Sunn O))) (uitgesproken als Sunn) het beste dat er ooit geweest is of de meest irritante combinatie van kapotte koelkastgeluiden en een rookmachine ooit. Ikzelf behoor tot de eerste categorie. Toen ik de tent net ietsje te laat binnenkwam om het begin te missen was het geluid al lekker iedereen langzaam aan het verpulveren en stond Atilla wat kattengeluidjes te maken. Het klinkt belachelijk, maar geloof me, het was fantastisch. Een set van Sunn O))) beschrijven is behoorlijk onmogelijk, een beetje zoals de kleur blauw proberen uit te leggen aan iemand die al van de geboorte blind is. Monotoon, repetitief en duister is het beste wat ik kan zeggen, maar het is iets waar je bij moet zijn. De simpele muziekstijl met een schreeuwende Atilla erover is zowat één van de meest duistere optredens die je kunt meemaken, indien er nog iemand in de buurt van dat optreden een stukje ziel overhad, het is nu weg. Atilla slaagt er zelfs in om één of ander pakje die niet slecht zou gestaan hebben in een jaren 80 discoclipje over aliens als duister te doen over komen. Toch wel zeker één van de beste shows die ik ooit gezien heb.

dag 2 - zaterdag 18 juli 2016

Soloprojectjes zijn nu niet om te zeggen een unicum in de Metal-wereld en al helemaal niet als het om Black Metal gaat. Doorgaans gaat het hier echter om harige, mannelijke loners die geen andere bandleden (willen) vinden of reeds succesvolle muzikanten die eens iets anders willen proberen. Dit is niet het geval bij Myrkur, het Black Metal-project van de Deense Amalie Bruun die zich doorgaans bezig houdt met het maken van popmuziek. Degene die Myrkur al eens beluisterd hebben , weten dat dit niet zomaar een aandachtsprojectje is van één of andere popdiva die wil tonen dat ze ook een ruw kantje heeft, maar een degelijk uniek en hard muzikaal kunstwerk. Zowel op album als live liet het bij mij dezelfde indruk achter. Alhoewel ze vrij vroeg moesten spelen stond de Temple al reeds goed gevuld en met rede ook. De set werd hard en strak gespeeld, natuurlijk werd Amalie hierbij bijgestaan door live-muzikanten en alhoewel deze stuk voor stuk precies grizzlyberen waren tegenover de tengere Amalie Bruun bleef het tijdens de show duidelijk wie het meesterbrein achter deze band is. Zeker één van de betere bands op deze editie

Voor heerlijke old-school Zweedse Death Metal moest je bij Entrails in de Altar-tent zijn. Deze band is ooit kortstondig begonnen in 1990 om vervolgens een stille dood te sterven zonder ook maar enige release. In 2008 werd het rottende kadaver terug uit de grond gehaald en kunnen ze toch van een bescheiden succes spreken aangezien nu op Hellfest staan. Om te beginnen kan ik al zeggen dat ik Entrails stukken beter vind live dan op album. Op album is het nogal een beetje teveel van hetzelfde en er is weinig origineels aan, Zweedse Death Metal zoals je ze al duizend keer gehoord hebt. Goed, maar weinig redenen om een album ervan meer dan één keer op te zetten. Live is dit een compleet ander verhaal en walst de muziek over je als een kudde dolle neushoorns met een amfetamineverslaving. Al vanaf de eerste noot kon de pret voor mij niet meer stuk en werd de ene vettige riff achter de ander aan elkaar gerijd. De rest van het publiek had ook niet veel tijd nodig om op gang te raken en er ontstond al snel een stevige pit die niet is stilgevallen tot het einde van de show. Misschien een minder gekende band in het genre, maar laten we zeggen dat ik al een paar grote namen heb gezien die een voorbeeld mogen nemen aan deze live-performance.

Al meer dan twee decennia zijn ze bezig en nog steeds slaagt Strife er in om zowat de meest actieve performance van het volledige festival te brengen. Alhoewel de Metallic Hardcore die ze spelen (en waar ze zelf bij aan de wieg stonden) al lang niet meer uniek en origineel is , slagen ze er toch in om de Warzone te doen aanvoelen alsof je net een revolutionaire nieuw muziekgenre ziet ontstaan. Pits, crowdsurfers en een frontman die meer rondspringt en koprollen doet tijdens één show dan ik in heel mijn leven. Wat heeft een mens meer nodig?

Vergissingen horen nu eenmaal bij het leven, maar toch maak je ze liever niet. De vergissing die ik maakte was dat ik in plaats van naar het altijd fantastische Cattle Decapitation te gaan ik naar Atreyu ging. Voor de mensen die zich afvragen wat voor diverse varianten drugs ik had ingenomen om die compleet idiote beslissing te maken , wil ik eerst eventjes verduidelijken dat er wel degelijk een (slechte) reden achter zat. Atreyu is voor mij één van die bands die me naar het hardere genre gelokt heeft en als 13-jarige zat ik met veel plezier te wentelen in zelfmedelijden terwijl ik hun nummers mee schreeuwde. Ik had toch wel eens zin om een band te zien die ik woord voor woord kon meezingen vroeger. Dit was duidelijk een vergissing. Hun repertoire bestond voornamelijk uit nieuwere nummers die door het gebrek aan een nostalgische bril duidelijk maken dat het hier gewoon om middelmatige tot slechte, repetitieve melodische Metalcore gaat. Oude nummers hoorde ik nauwelijks passeren (behalve die absoluut gruwelijke cover van Bon Jovi) en echt een interessante show was het ook niet. De enige reden dat ik bleef staan was omdat er toch nog een deel van mij hoopte dat ze “This Flesh a Tomb” gingen spelen, maar die was tevergeefs. Bon, nu weet ik tenminste wel dat ik niets mis als ik ze de volgende keer skip.

Na de bittere pil genaamd Atreyu was er gelukkig nog Discharge om die weg te wassen. Alhoewel het nu reeds de derde keer is dat ik Discharge zie in nog geen jaar tijd is het nog altijd fantastisch om ze te zien. Gewenning blijkt geen probleem te zijn als het om de godfathers van de D-beat gaat. Beter nog, ze lijken gewoon iedere keer beter en beter te worden (of ik ben gewoon iedere keer wat meer bij bewustzijn dan de vorige keer). Waar veel van hun generatiegenoten hun politieke opinie al lang met het huisvuil hebben buitengesmeten, de kant van het systeem waar ze tegen vechten hebben gekozen of zich verbergen achter holle slogans die ‘punk’ klinken gaat Discharge er nog hard voor. Tussen de fantastische nummers door, was er tijd voor wat commentaar op de maatschappij en het stoorde absoluut niet. De show sloeg in als een bom, geen moment werd er vaart verloren en alhoewel de heren al wat van leeftijd zijn zit er nog totaal geen sleet op. Ik kan hier echt niets negatief aan opmerken en hoop dat ik ze nog snel een keer kan zien.

Één van de bands die ik absoluut wou zien deze editie was Agoraphobic Nosebleed en ik moet zeggen, het was het waard. Alhoewel Grindcore doorgaans gekend staat om gewoon pure chaos en destructie pakt Agoraphobic Nosebleed het ietwat anders aan. Gecontroleerde chaos is hun handelsmerk en er wordt eigenlijk vrij strak en technisch gespeeld in vergelijking met genregenoten. Toch blijft het Grindcore pur sang en was het dus de gehele show lekker door rammen. Enig minpunt was eigenlijk de locatie, dergelijke bands zijn niet echt gemaakt voor festivals en al helemaal niet voor zo’n groot podium.

Als je Entombed A.D. ziet staan weet je eigenlijk dat een review overbodig is. Zelfs een slechte show is nog een goeie show als deze jongens spelen. Hun mix van vettige Zweedse Death Metal en hun typische Death ’n Roll geluid waar ze voor bekend staan slaat iedere keer in als een bom. Hellfest was zeker geen uitzondering op deze regel. Een memorabele show was het echter ook niet, daarvoor was het allemaal wat te gewoontjes, maar een waar feestje was het toch. Hun set beperkte zich voornamelijk tot oude klassiekers (alhoewel ik het technisch gezien covers zou moeten noemen aangezien ze door Entombed en niet door Entombed A.D. geschreven zijn) en een paar nieuwere. Het nieuw materiaal doet echter absoluut niet onder voor de oudere en ik kijk stiekem wel al uit naar wat nieuw materiaal.

Het was een goeie dag voor Grindcore vandaag op Hellfest. Naast enkele voorgenoemde bands was het nu tijd voor de legendarische Terrorizer. Iedere zichzelf respecterende Grindcore-liefhebber moet deze band toch minstens één keer gezien hebben dus bijgevolg stond de tent lekker vol en stonden we knusjes wat elkaar onder te zweten. Terrorizer hield zich niet bezig met gepraat tussen de nummers, maar voornamelijk waar ze het best in zijn, alles aan tot pulp kloppen met hun heerlijke Death/Grind. Het publiek had overduidelijk plezier en Terrorizer zelf was in topvorm. Ik heb ze al een paar keer mogen aanschouwen en dit was toch wel de beste keer. Het contrast tussen publiek en band kon echter niet groter zijn, terwijl de band lekker kalmpjes hun nummers er zaten door te rammen was het publiek voornamelijk bezig met op elkaar te rammen. Heerlijk.

Primordial is zo één van die bands waarvan je gewoon weet dat het ofwel barslecht live moet zijn of een echte magische ervaring. Indien je als band er in slaagt om zo’n muziek deftig over te brengen in een live-context , is dit doorgaans een ervaring die het album ver overstijgt. Omgekeerd kan ook natuurlijk waarbij je een soort slap afkooksel krijgt van wat je op het album hoort en eerder saai dan magisch is. In het geval van Primordial was er van geen van beide sprake. De nummers waren goed gebracht en er waren niet echt zwakke momenten te bespeuren, maar er was ook niets die je echt met de muziek meesleurde. Bon, dit kan ook gewoon aan mij gelegen hebben aangezien ik nog compleet hyperactief stond van Terrorizer en het idee dat Napalm Death wat later ging spelen.

Na een toch vrij zwak album uitgebracht te hebben zat er bij mij wat twijfel in over hoe het ging aflopen met Napalm Death. Dat de show in orde ging zijn was ik zeker, maar ik was vrijwel zeker dat de nieuwe nummers de vaart uit de show gingen nemen en ze de plaats zouden innemen van andere, betere nummers. Gelukkig maakte Napalm Death me duidelijk dat ik een idioot ben en beter zou moeten weten. Ik heb ze al heel wat keren gezien en het lijkt gewoon alsof ze bij iedere show beter te worden. Het was een ware veldslag zoals vanouds van begin tot einde. Politieke uitspraken, beenharde Grindcore en Shane Embury in mosh-pants (zo van die turnbroekjes die Hardcore bands vaak tussen hun merch liggen hebben) is een goeie samenvatting voor deze show. De nieuwe nummers gingen zonder moeite op in de set en hadden behoorlijk wat meer venijn live achter zich zitten dan op album. Enig minpunt was dat de pit bijna op een werkelijk gevecht begon uit te draaien, maar dat was al snel goed gemaakt doordat ze een “Siege” cover en hun ondertussen beruchte “Nazi Punks Fuck Off” van Dead Kennedy’s” speelden.

dag 3 - zondag 19 juli 2016

Wiens “briljante” idee het was om Municipal Waste op de mainstage te zetten weet ik niet, maar laat die dame/kerel nooit meer in de buurt van een festivalplanning. Gevolg van deze beslissing? Municipal Waste mag om kwart na twaalf beginnen met spelen en krijgt slechts een half uurtje doorverwezen. Aangezien ze een pracht van een Warzone hebben,  hadden ze deze band gerust een pak later op de dag daar kunnen zetten. Nu ze op de mainstage stonden was het volk veel te weinig op elkaar gepakt en dus bleef de normale agressieve energie-boost die je tijdens een Municipal Waste show hebt volledig weg. De pit was eerder zwak en alhoewel de band hun stinkende best deed , was er weinig vaart in de show te krijgen. De band zelf leek ook niet echt op de hoogte te zijn van hun korte speelduur, enkele minuten nadat ze eigenlijk zouden moeten gestopt zijn , kondigden ze aan nog enkele nummers te spelen. Alhoewel de organisatie dit blijkbaar toeliet trokken ze er op het laatste dan toch de stekker uit met als gevolg dat hun absolute toppers “Born to Party” en “The Art of Partying” niet gespeeld werden en de show bruusk gestopt werd zonder enige afsluiter. Hellfest, als je ze nog eens boekt zet ze aub ergens anders. Zo’n teleurstelling kan ik echt niet meer aan.

Na wat uitgehuild te hebben na die teleurstellende Municipal Waste show was het tijd voor één van de opkomende Hardcore-bands van dit moment, namelijk Turnstile. Een korte beschrijving van Turnstile komt neer op een betere versie van Helmet die Hardcore speelt. De jaren 90 vloeit door deze jongens hun aderen (en broeken) en dit zorgt voor heerlijke muziek en liveshows. Derde keer dat ik deze jongens zie en de derde keer dat ik onder de indruk ben van hoe je tegelijk een show beenhard en doodleuk kan maken.

King Dude mocht vandaag wat vreemde eend in de bijt spelen en zoals nogal vaak gebeurt met vreemde eenden in de bijt. King Dude speelt een soort van donkere Americana, denk Johnny Cash maar met meer Satan. Op album kan ik dit zeker smaken, maar de vraag was hoe dit live zou overkomen en al zeker op een metalfestival waar ingetogen en stil luisteren nu niet één van de specialiteiten is. Het was uiteindelijk best ok, de rustige muziek bracht een welkome rustpauze voor veel festivalgangers en de sfeer was gemoedelijk. Die duisterheid die ik op album ervaar bij het luisteren van deze band komt echter op geen enkel moment voor live, waarschijnlijk komt dit door de locatie maar het is toch wel spijtig.

Als je je ooit afvraagt hoe een mix tussen Thrash Metal en Hardcore nu eigenlijk exact zou moeten klinken raad ik je aan om Power Trip eventjes op te zoeken. Ze staan gekend om hun intense liveshows, maar de mensen die ik voornamelijk hoor boffen over die shows hebben die in een zaal gezien zonder van die irritante dranghekkens zoals op Hellfest. Jammergenoeg haalde dit wel degelijk de vaart uit de show en hierdoor was het toch allemaal wat minder intens. Gelukkig is Power Trip goed genoeg om met dit beetje verlies om te gaan en werd er toch nog een goeie show neer gezet. Ik raad iedereen aan om deze band te checken, maar liefst in een klein zaaltje.

Er was voor mij toch eventjes twijfelen of ik Mgla wel wou zien aangezien ze samenspeelden met Ratos de Porao. Aangezien ik Mgla al letterlijk 4x kon zien en het niet gedaan heb dacht ’k dat het misschien toch beter was dat ik ze nu wel eens ging gaan zien. Ik heb geen spijt gehad van deze beslissing. Mgla zorgt al een tijdje voor een frisse wind binnen de Black Metal en ze slagen er op één of andere manier in dit te doen zonder uitgespuwd te worden als posers door de trve kvlt-fans. Alhoewel het zonnetje nog vrolijk scheen buiten , slaagde Mgla erin om the Temple volledig in duisternis te hullen. Hun stage-outfit (geen corpse-paint maar zwarte zakken over hun hoofden) in combinatie met de door merg en been gaande Black Metal zoog iedereen mee in hun donkere wereld. Enig minpuntje is dat het naar mijn gevoel soms iets te eentonig werd en ik verloor bijgevolg ook af en toe mijn interesse. De reden hiervoor ligt waarschijnlijk eerder bij mijn vermoeidheid dan bij de kwaliteit van het optreden want die was verder top!

Taake live zien is altijd een plezier. Naast beenharde Black Metal is er ook die heerlijke Punk-attitude gebracht door Hoest die ik toch wat mis bij heel wat Black Metal bands. Hoest was dit keer niet in z’n grootste show-mood, maar dat verpestte helemaal niets aan de show. Enkele jaren terug mocht ik Taake voor het eerst aanschouwen en ik moet zeggen dat zowel de muziek als de performance er enorm op vooruitgegaan is. Ietwat spijtig dat ik de tent vroegtijdig moest verlaten wegens een klein noodgeval want ik had graag de volledige show kunnen zien. Ah, er is nog altijd een volgende keer zeker?

Mijn tweede jeugdnostalgieband deze editie was Heaven Shall Burn. Na de *ahum* licht onaangename ervaring met die andere nostalgieband Atreyu zou je denken dat ik niet echt stond te springen om er nog eentje te doen. Wel dan zit je mis want in tegenstelling tot Atreyu is Heaven Shall Burn wel degelijk consistent goed gebleven en zijn hun live-shows legendarisch geworden. De show was ook dit keer ronduit geweldig. Er werd een mooie mix tussen oude en nieuwe nummers gespeeld en het publiek at uit hun handen. Dat publiek was trouwens behoorlijk uitgebreid, de vorige keer dat ik de Warzone zo vol zag was met Body Count het jaar ervoor. Bijgevolg ging de pit ook wel behoorlijk hard wat wel welkom was, combineer dit met de occasionele vlammenwerper die uit het podium geschoten werd en je weet dat het publiek gewoon manisch werd. Waar je vroeger wel vaker politieke boodschappen tussen de nummers door hoorde is deze nu wat meer naar de achtergrond geschoven alhoewel nog zeker aanwezig. Als afsluiter (voor mij) van Hellfest kon dit wel tellen en ik ben er nog meer van overtuigd geraakt dat Heaven Shall Burn nooit zal teleurstellen.

Alhoewel het weer serieus tegen stak kunnen we spreken van terug een geslaagde editie die terecht het “uitverkocht” bordje mocht hebben. Organisatorisch zat het dit jaar een pak beter in elkaar dan de voorgaande. Er waren echter wel enkele minpunten, ik herinner me de prijzen  van voorgaande jaren niet exact maar dit jaar waren de prijzen voor eten & drank weer belachelijk hoog, zelfs voor festivalnormen (2,80 voor slap Frans bier). Daarnaast is het cashless systeem allesbehalve op punt. Waar er op site te zien is dat je dit voor alles kan gebruiken, blijkt dit op de weide helemaal niet waar te zijn, eten moet je nog altijd met cash betalen. Ik ben zeker niet de enige die ietwat pissig werd nadat bleek dat ze veel te veel geld op hun kaart hadden gezet en die niet voor voedsel kon gebruikt worden.
Bon, deze zaken gaan mij niet tegenhouden om volgend jaar terug te komen. Tot 2017 Hellfest!

Line-up
Vrijdag 17 juni:
Mainstage 1: Rammstein, Volbeat, Bullet For My Valentine, Anthrax, Tremonti, Halestorm, Audrey Horne, The Shrine
Mainstage 2: The Offspring, Dropkick Murphys, Turbonegro, Hatebreed, Mass Hysteria, Le Bal des Enrages, Nashville Pussy, Shinedown, Delain
Altar: Testament, Overkill, Sacred Reich, Vader, Havok, Sadist, Skeletal Remains, Dust Bolt, Witches
Temple: Abbath, Korpiklaani, Aura Noir, Inquisition, Kampfar, Behexen, Solefald, Cruachan, Moonreich
Valley: Sunn O))), The Melvins, Earth, Magma, Jambinai, Windhand, Wo Fat, Stoned Jesus, Monolord
Warzone: Killswitch Engage, Converge, Kvelertak, Architects, Vision of Disorder, Victims, All Pigs Must Die, Harm’s Way, Cowards
Zaterdag 18 juni:
Mainstage 1: Twisted Sister, Within Temptation, Gutterdämmerung, Foreigner, Sixx Am, Joe Satriani, Glenn Hughes, Loudness
Mainstage 2: Korn, Bring Me the Horizon, Disturbed, Sick of it All, The Amity Affliction, Atreyu, August Burns Red, Bury Tomorrow, Thy Art is Murder
Altar: Napalm Death, Terrorizer, Asphyx, Entombed AD, Agoraphobic Nosebleed, Cattle Decapitation, Entrails, Drowned, Undead Prophecies
Temple: Dark Funeral, Primordial, Moonsorrow, Archgoat, Fleshgod Apocalypse, Heidevolk, Dark Fortress, Myrkur, OtargosValley: Down, Hermano, Goatsnake, With the Dead, Torche, Saviours, Crobot, Hangman’s Chair, Dopethrone
Warzone: Bad Religion, Ludwig Von 88, The Toy Dolls, Uk Subs, Discharge, Les Sales Majestes, Strife, Mantar, Dirty Fonzy
Zondag 19 juni:
Mainstage 1: Black Sabbath, Slayer, Megadeth, Gojira, Vintage Trouble, No One  is Innocent, Municipal Waste, Raveneye
Mainstage 2: King Diamond, Ghost, Amon Amarth, Blind Guardian, Tarja, Dragonforce, Orphaned Land, Arthemis, Nightmare
Altar: Paradise Lost, Katatonia, Grand Magus, Insomnium, Brodequin, The Skull, Fallujah, Agressor, Corrosive Elements
Temple: Deicide, Enslaved, Empyrium, Taake, Mgla, The Vision Bleak, Skalmöld, Stille Volk, Hegemon
Valley: Jane’s Addiction, Rival Sons, Fu Manchu, Kadavar, Unsane, King Dude, Valkyrie, Lecherous Gaze, Stonebirds
Warzone: Refused, Walls of Jericho, Heaven Shall Burn, Caliban, Power Trip, Ratos de Porao, Turnstile, Backtrack, Alea Jacta Est
http://www.hellfest.fr

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hellfest-2016/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))