Mark Lanegan, gothfather van de grunge, en performer van smerige ballengrijpende rock toen de dieren nog spraken, treedt tegenwoordig in theaterzalen met fluwelen stoeltjes en redlight district verlichting op, wat in de jaren 90 waarschijnlijk tot verhitte discussies onder gelovers in de zuiverheid van rock’n roll had geleid, discussies die het punt dachten te moeten maken dat stoeltjes enkel voor mietjes zijn , die in stadions naar stadionrock of Limp Bizkit of zoiets luisteren, zonder dat ze dan al van bij het begin met die vermaledijde stoeltjes hoorden te beginnen gooien.
Verleden tijd zijn dus de stank als een miasma van blauwe rook, verschaald bier en lijfgeuren die vroeger onlosmakelijk met een rockconcert verbonden was en de te kanaliseren agressie die liefhebbers zich al op vroege leeftijd tot het genre deed bekeren. De enige mislukte poging om dat gevoel te doen herleven was het overschakelen op plastic bekertjes in het café van de Vooruit, wat minder dan minnetjes was.
O nee, tegenwoordig hebben we het over iets heel anders. Denk aan softpornosfeerzetting door middel van veel David Lynchblauw aangevuld met vegen boudoirrood en het comfort van een culturele ervaring die je doet mijmeren met meer melancholie dan nodig is dat rebelsheid ook wel zijn beste dagen gehad heeft. Dat is zo kort geschetst de sfeer waarin je tegenwoordig bij een Mark Lanegan concert terecht komt en dat is op straffe van ironie te worden verdacht een heel aangename plek.
Op het podium was zelfs geen drumstel te bespeuren, enkel de tourneebassist Fred Lyenn Jacques en gitarist Duke Garwood die het hele concert behoorlijk op de achtergrond bleven, een eigenlijk beperkte rol hadden, want alles werd gedomineerd door de soms wat al te dominante spacerockgitaar van Jeff Fielder en door natuurlijk die stem, één van de waarschijnlijk meest iconische stemmen van de hedendaagse muziekwereld , nu ze sneuvelen bij bosjes.
Zijn hese, grauwende stem die het gevolg zou moeten zijn van een zondig leven en de altijd weer daarop volgende boetedoening ware het niet dat Lanegan al op zijn 20ste zo klonk, overheerste alles behalve op die momenten dat Fielder loos ging op gitaar, wat wel spectaculaire solo’s opleverde, maar ook een niet te onderschatten stijlbreuk met de sfeer van de songs. Matter of opinion.
Wat valt er zeggen over de nummers die uitgepuurde versies waren van soms op plaat hardere versies, terwijl tijdens het zingen de instrumenten enkel als begeleiding dienden bij de doemverhalen die zo uit Poe of een Zuidelijke swamp weggelopen lijken? Het was recent werk, niet altijd even makkelijk te herkennen want soms echt anders gebracht, maar het is ten andere ook haast niet meer bij te houden in welke verschillende projecten Lanegan allemaal actief is.
Eigenlijk moet je je laten meevoeren met gesloten ogen naar de andere plek waar deze muziek vandaan komt, een plek die je zomaar bleek te kunnen bereiken, een plek die op een hete meiavond zomaar eventjes in Gent bleek te liggen.
Organisatie: Democrazy ism Vooruit, Gent
De voormalige Rock Rally winnaars stelden afgelopen woensdag hun debuutalbum ‘Silver Souls’ voor in de AB. De twee broers zijn met hun nieuwe plaat een toch wel volledig andere weg ingeslagen. Live weten ze de sfeer erin te houden, een stomend concert af te leveren , de AB op hun kop te zetten, en toch … enkele onverwachtse wendingen lieten ons een beetje op onze honger zitten en doorkruisten de lijn van onze verwachtingen.
Over de opener “Silver” konden we niet klagen. Een typische Compact Disk Dummies track waar iedereen op zat te wachten. Een gespierde gitaar die door het nummer raasde en voor de nodige power zorgde. Live dan toch, want op hun album komt dit nummer toch niet helemaal tot zijn recht. Over “Run” en “The Girls Keep Drinking” maakten we ons ook wel een beetje zorgen. Bij beide nummers zat de power verborgen in een veel te klein hoekje, wat meteen een bron van irritatie werd. Al wist Lennert de meisjesharten in het publiek toch te veroveren met zijn wervelende en toch wel aparte danspasjes.
“Monster” kunnen we dan wel bekronen als dansnummer van ‘Silver Souls’, vanaf deze track brak de sfeer los en waren we vertrokken ... op weg naar een stomend feestje. Ook wanneer “Mess with us” terug opgerakeld werd en onze trommelvliezen mocht betreden, werden we spontaan gelukkig en begonnen onze heupen heen en weer te wiegen.
“Holy Love”, hun laatste en allernieuwste single kwam hier ook even tussen piepen met enkele verassende blazers. Maar de echte en oprechte winnaars van de avond waren “The Reeling” en “F.E.E.R.S”. Hiermee bewezen ze hun eerste plaats op Humo’s Rock Rally.
Enfin, aan enthousiasme ontbrak het niet. Maar we moeten toch toegeven dat Lennert en broer Janus even de weg zijn kwijtgeraakt tussen enkele pijnlijke disco elementen verscholen in hun nieuwe songs. Maar dit zal ons zeker niet weerhouden om tijdens de zomerfestivals terug even een kijkje te nemen als zij de tent op zijn kop zetten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/compact-disc-dummies-11-05-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hong-kong-dong-11-05-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dit album is samen met Canadese producer en country artiest Daniel Romano opgenomen, die de band ontmoette in Duitsland. Wat begon als het soloproject van We vs Death zanger en drummer Gerben Houwer, is sindsdien uitgegroeid tot deze band. Met deze volledige bezetting namen ze, terwijl de Tour de France door Utrecht raasde, een album op: 'Singing, Dancing, Drinking'. (Alt)country meets (post)punk. Noem het trage, logge en melancholische slowcore.
Opener “Working Man” heeft het van een trage opbouwende intro die meteen de toon voor de hele schijf zet. Ballads ala Nick Cave of zelfs Steward Staples. De combinatie van Gerbens prachtige innemende stem en zijn heerlijk vervormd gitaargeluid valt best te pruimen en is zwaar om te verteren. Gerben zingt in een soort steenkoolmijnengels. De band bestaat naast Houwer uit Jacco van Elst (This Leo Sunrise), Gibson Houwer (de broer van, Lost Bear), Nicolai Adolfs en Bart Looman (Audiotransparent). Ondanks tempowisselingen is er nergens uptempo te bespeuren. “Sorry For The Mess” zal met zijn 80ies sound lang in mijn lader mogen blijven. Zo ook “Runner” en “Simple Solutions”. Onderhuids is er steevast een vulkanische spanning die net niet wil ontploffen. Beklemmend passioneel zonder in arty farty gezeik te vervallen. Alles is mooi minimalistisch en gelaagd opgebouwd en de luisteraar wordt ras meegenomen naar diepe zielenroerselen. Het vergt dus wel enige inspanning om dit mooie debuut in één ruk uit te luisteren.
Tracklist: Working Man/The Patient/Singers/Sorry For The Mess/Runner/Simple Solutions/Flowers/Empire Watertree
De vierde plaat al van Band Of Skulls, maar het ziet er zo naar uit dat ze steeds verder afdwalen van het niveau van dat wervelende debuut ‘Baby Darling Doll Face Honey’, een plaat die rockte als een losgelagen tiet.
Met opener “Black Magic” lijkt het nog wel te gaan lukken, maar de halfbakken glamrock van “Back Of Beyond” heeft maar weinig om het lijf en ook andere pogingen om een nieuwe richting in te slaan lopen op een sisser uit. De lauwe Duran Duran- pop van “Bodies” ruikt naar bedorven vis en de funkuitstapjes die we horen op “So Good” en “Erounds” komen er maar wat slapjes uit. De titelsong is een geforceerde poging tot Britpop maar gaat volledig op zijn bek en “Something” lijkt wel een afleggertje van de betreurde Prince, eentje van het soort die hij zelf nooit zou durven releasen hebben. “This Is My Fix” is een moedige poging om de dansspieren in gang te zetten, wat hier zelfs deels lukt, maar iets meer vet tussen de funk zou wonderen gedaan hebben.
Onrustwekkend is dat de songs die nog het meest de rauwe en pittige sound van de originele Band Of Skulls benaderen (“Little Mamma” en “Embers”) ook maar als lauwe doorslagjes klinken van de stevige rockers die op hun veelbelovende debuut het mooie weer maakten.
Op ‘By Default’ lijkt Band Of Skulls te worstelen met een knoert van een identiteitscrisis. Ze weten dat ze niet eeuwig kunnen blijven doorbomen op hun aan Black Keys en White Stripes gelieerde sound, maar het twijfelachtige alternatief dat ze hier aanbieden is ook niet echt iets om op verder te bouwen. Een reanimatie dringt zich op.
Dez Mona, onder de tandem Gregory Frateur (zang) – Nicolas Rombouts (contrabas), vielen op met een sterke combinatie van pop, jazz, blues, gospel en chanson in het verlengde van o.m. Gavin Friday, Antony & The Johnsons, Marianne Faithfull en Moondog Jr.
Ze zijn al zo’n tien jaar bezig en de veelzijdigheid is een straffe troef . Kwalitatief en creatief sterk dus , gevoeligheid en ontroering als rode draad . Een pop noir, vaudeville ervaren we nu meer op het recenter werk . De stem en de (contra) bas zijn de oude waarden , die we hier terug vinden in een bredere opzet . Leden van DAUU, Dans Dans , Sir Yes Sir, Roosbeef en Black Cassette vullen het duo aan.
De openers “Does it make you, happy?”, “Dirty language” zijn zwaarder van opzet, griezelig paranoïde zelfs . Daarna val je voor hun broeierige , donkere pop en ingenomenheid . Op “Great time “ worden we uitgewuifd waarbij de piano en de geweldige stem van Frateur je weten in te nemen .
Inderdaad, die stem en de theatrale voordracht van Frateur bieden zeggingskracht. Dez Mona behoudt z’n originaliteit , heeft opnieuw een zoveelste een uitstekende plaat afgeleverd , songs met sierlijke , broeierige melodieën, een donker romantische inhoud , een gevoeligheid met weerhaken …
Muzikale geniën als Bowie en Prince ten spijt waren wij toch nog altijd het meest van onze melk door het overlijden van onze dierbare Lemmy, een legende die Obelix-gewijs bij zijn geboorte in een vat met whisky doordrenkte rock’n’roll gevallen is.
Op vandaag kunnen we nog troost zoeken in onze batterij Motörhead platen die we om de haverklap loeihard door de boxen knallen, maar live zullen we het moeten stellen met een resem tribute-bands. Amörtisseur is er zo eentje, en ze doen het in het Antwerps. Op zich niet zo een slecht idee, en nog goed uitgevoerd ook.
De Antwerpse Lemmy benadert op een straffe manier de hese strot van het legendarische rock’n’roll icoon en de band weet het vet en de ranzigheid van Motörhead op een getrouwe manier te reproduceren. De heren hebben zich overwegend vastgebeten in Motörhead’s beste periode (ergens tussen 1979 en 1982) en de Antwerpse interpretaties van de songs getuigen van smaak, humor en een stel ferme kloten. “Damaged Case” heet voortaan “Daar Zen Kosten Aan” , “Overkill’ is “Véél The Hard” geworden, “We Are The Road Crew” vertaalt zich in “Mannen Van De Baan” en “Schuppenaas” behoeft natuurlijk geen verdere uitleg. Voor wie het iets moeilijker heeft met het taaltje is er een fijn tekstvelletje bijgevoegd waarmee u naar believen kan meebrullen, … of er bier op morsen, maakt niet uit, dit is tenslotte Motörhead-stuff.
Met zo’n songkeuze en een respectvolle weergave van de gortige Motörhead-sound kan er eigenlijk weinig mis gaan. Zie het als ‘Best Of’ van Motörhead waarbij Lemmy in het ‘Aantwaarps’ zingt. Lemmy de dokwerker, zeg maar.
Mooi eerbetoon.
Eenvoud siert, dat moet zonder twijfel het motto van de Waalse indiepopband Italian Boyfriend zijn. Het trio houdt helemaal niet van moeilijkdoenerij, popliedjes moeten gewoon eenvoudig zijn, het mag best wat melancholisch zijn, maar ze moeten vooral leuk blijven. Het is een ingesteldheid die hun alvast geen windeieren heeft gelegd, zo staan ze dit jaar op het podium van de Nuits Botanique, en hebben ze na het uitbrengen van hun titelloze EP een eerste plaat uit.
De hoes van dit debuut verraadt meteen de stijl die je hierop mag verwachten: een tekening die is ingekleurd met kleurpotloden. Speels, naïeve, dromerige en vooral eenvoudige indiepop waarin ieder getrainde muziekfan met zijn ogen dicht de invloeden van The Pastels, Pavement, The Delgados en bij momenten Belle & Sebastian kan in ontdekken.
Dat levert soms geslaagde mooie liedjes op, zoals “Everything That I Want of Dance For Two”. Er staan zelfs een paar pareltjes op dit debuut, zo zijn de C86-gitaartjes in “Questions Running Through My Head”, het rommelige “When I Come Home” of het hartbrekende “When I Come Home “ echt verslavend. Helaas vind je er ook tracks op terug die net iets te veel in de middelmaat blijven hangen, (“Taken By The Wave” of het niemendalletje “So French”) waardoor deze cd uiteindelijk een half geslaagd debuut is geworden.
We lezen er bitter weinig over, toch kun je bij onze Noorderburen eveneens geregeld een leuke indieplaat met internationale allures ontdekken. Lucas Hamming bijvoorbeeld. Als die naam je niet onbekend in de oren klinkt, dan zou dat misschien kunnen zijn omdat je al eens naar het Nederlandse praatprogramma ‘De Wereld Draait Door’ op de VARA keek, want het viertal is er sinds kort de vaste huisband.
Hoewel bij ons nog zo goed als volslagen onbekend, ontving de band met de vorige singles heel wat mooie prijzen, en nu is de tijd gekomen voor dat debuut. ‘Ham’ is een ideaal product, zelfs een beetje gepolijst, maar dankzij de ijzersterke composities vergeef je dat de Nederlander.
De elf composities die door Jurriaan Sielcken (Jett Rebel) zijn geproduceerd, lopen mooi binnen de lijntjes van de radiovriendelijke indiepop en je merkt dat de band met plezier op de trein springt van populaire alternatieve bands (“Fast and Loose” klinkt zo Tame Impala!), maar is dit erg?
In ieder geval niet in het geval van Lucas Hamming. “Heading Nowhere” speelt wel opvallend buurtje leen bij The Beatles (net als “Make Me Care” dat verduiveld veel op “Come Together” lijkt), wel zijn het songs van wereldklasse.
Tegendraadse rock’n’roll met een hoek af zoals in de meezingbare single “Never Let You Down”, de Oasis-achtige Britpop van “Bedroom Eyes”, ouderwetse Ziggy Stardust-glamrock in “Fool”, of “Don’t You Go” dat je wat aan Jake Bugg herinnert. Het staat allemaal op dit debuut. De mosterd waarvan het komt proef je in een oogopslag, maar goed blijft goed!
Het NYse collectief Animal Collective kwam in de belangstelling met ‘Strawberry jam’ , en wist in 2009 definitief door te breken met ‘Merriweather Post Pavilion’, hun meest toegankelijke plaat . De groep haalt de mosterd bij ‘60’s Beach Boys en de psychedelica van Flaming Lips en het oude Mercury Rev en is zowat het oudere broertje van een Yeasayer!
Zoveel jaar later is het gezelschap (nu tot een trio gereduceerd) nog steeds kleurrijk bezig met hun indietronica, een aparte en unieke mengeling van elektronica, psychedelica, grillige freefolk en avantgarde. Jawel ze houden van die dwarsliggende geluidjes , die bizar, averechts, dolgedraaid kunnen klinken in hun klankenspectrum .
De helft van de plaat behoort hiertoe met die kenmerkende prikkelende , gejaagde , stekelige , weirde ritmes.
We kunnen even op adem komen op toegankelijker materiaal , en maar goed ook om het evenwicht te behouden . We horen dit op nummers als “Floridada” , die de cd opent en de afsluitende reeks “Golden gal” en “Recycling” . De andere “Vertical” , “Natural selection” en “Spilling guts” zitten middenin de luisteroefening die Animal Collective ons voorschotelt . De vocale partijen gaan in laagjes over de ritmes heen .
Kijk hier hebben we te maken met (geniaal) geflipte gekte en plezierig beheerste kunstjes …
Ephy is het alter ego van multi-instrumentalist Ephraïm Cielen . Al jaren zingt, arrangeert en speelt hij muziek voor andere groepen en artiesten als Liesa Van der Aa, Ellen Schoenaerts Kwartet en ga zo maar door .
Hij heeft al eerder een paar eigen nummers uitgebracht . “Lips” en “In your eyes” waren er alvast twee die werden gebruikt in de afleveringen van ‘Crimiclowns’.
Op het debuut voelen we een mooie afwisseling van intens broeierige songs als “Comin home”, “Thoughts & songs” en de titelsong die een orkestratie of blazers toegevoegd krijgen, Intimiteit, rust en tederheid heerst op “Reverie” en “Gloomy nights” . En “Holy” is er eentje die een filmische tune heeft .
Sfeerschepping noteren we met fijne dromerige , zalvende ritmes in de sing/songwriting van Ephy . De nummers zijn minutieus uitgewerkt , hebben een spannende opbouw , kunnen verrassende wendingen ondergaan en zijn mooi verpakt . De samenzang verhoogt de kwetsbaarheid. Isbells , Bon iver en Sigur ros behoren tot de invloedssfeer . Melancholie ingebed met een warm hart … Een mooi geheel .
Info op www.ephy.be
Aidan Knight – Sing/songwriting met een ruwer randje!
Aidan Knight en Hannah Epperson
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2016-05-09
Johan Meurisse
Die Aidan Knight houden we maar best in het oog , sing/songwriter pop met een onstuimig, ruw, rauw randje die ontroert en explodeert .
Wie betreft het hier ? Aidan Knight is een jonge , uit Canada afkomstige sing/songwriter en is al een paar jaar bezig. Hij krijgt hier in Europa de erkenning met de nieuwe derde cd ‘Each other’ . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs, die sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys en spaarzame blazers.
Drie maand geleden kwam hij nog even solo aantreden als support van Half Moon Run en toen zagen , hoorden , voelden we dat hier een talentrijk persoon aan het werk was . Iemand die een Damien Jurado , Bon Iver als Andrew Bird doet opborrelen . In de kale, sobere aanpak hadden we finesse , subtiliteit, ingenomenheid en emotie. Vanavond was hij hier met full band, als kwintet.
Hij werd ontdekt door Ben Lovett , de Mumford & Sons accordeonist , die zijn tweede plaat ‘Small reveal’ uitbracht . Een bredere omlijsting kregen de songs , die een sfeervolle , dromerige opbouw hadden , wat mystiek uitstraalden , durfden aan te zwellen, te exploderen en omgeven werden van galm en effects. De warme samenzang injecteert de gevoeligheid , introspectie en extravertie gingen hand in hand .
Die Aidan Knight is een artiest die de wereld rondtrekt en zijn ervaringen , impressies graag deelt met z’n publiek. Nummers als “What light never goes dim”, “All clear”, “The arp”, “Funeral singers” of het oude “A mirror” zorgden voor een rode gloed . “St Christina” en “Black dreams” ademden net die melancholieke folk en boden ruimte als solo artiest .
Ergens maakte ik een link naar Marble Sounds met eerlijke, melancholische popsongs van een ongebreitelde schoonheid , een gelaagde melodie , minutieus uitgewerkt , niet vies van een ruwer randje .
Ultieme pracht in een schilderachtig decor. Overtuigend concert
Ook de support Hannah Epperson , evenzeer uit Canada , kwam haar sing/songwriting onderstrepen , enkel begeleid van viool , maar met voorgeprogrammeerde beats en gedragen door haar indringende , ijzige, als hemelse stem . We kregen een sober, ingenomen dromerige set .
Ze heeft al een nominatie als beloftevolle ontdekking in 2013. Ze heeft nog niet de klassieke leest van een Joanna Newsom , maar ze is alvast één de favorieten van deze jonge belofte.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Lee Fields & The Expressions
Ooit konden we in het Gentse met volle teugen genieten van Saint Paul And The Broken Bones. Een echte soulband in hart en nieren. Echt ‘top’. En zo ook met Lee Fields, maar dan hij alleen. Je hebt gevoel dat deze soulveteraan constant zingt, ook wanneer hij niet aan het zingen is. Hij zingt als James Brown, heeft de warmte van Bobby Womack en de emotie van Otis Redding.
Zijn band The Expressions bestaat gewoon uit huurlingen, en daarmee is veel gezegd, die volgens de playlist supersoul van de bovenste plank zouden moeten spelen. Ze zijn professioneel, zeg maar ‘highly skilled, lowly profiled’. Ze durven wel mooie arrangementen aan met knipogen naar disco, country, blues en vanzelfsprekende diepere soul, maar konden niet echt overtuigen. Meer nog, helaas was het bij momenten slaapverwekkend met on top de saxofonist die breedsmoels stond te geeuwen op het podium. Ook de bassist en pianist slaagden er niet echt in veel soul in de prachtige songs te brengen. De gitarist en bassist zorgden voor wat backing maar hadden voor de schwung eigenlijk beter vervangen geworden door twee vette zwarte soulladies.
Niettemin een aangenaam sfeervol optreden met veel meezingers en handgeklap. Het is een soulgeluid dat tegelijk heerlijk authentiek klinkt, maar citeert uit nagenoeg alle stromingen uit de soulmuziek. Onder meer onze legendarische lokale soulman Gausi freaked his heart out. Zeer bezield, maar The Expressions mogen toch wel iets meer aan expressie doen.
All I Need/Just Cant Win/I Still Got it/Fanfare Ab/Talk to Somebody/Standing By Your Side/Don’t Leave Me This Way/Don’t Walk/My World/Eye To Eye/Two Timer/Money/Faithfull Man/Let’s Go /Summertime/Honey Dove
Org: Kreun, Kortrijk
Dunk!festival 2016 – Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2016
Jeugdheem De Populier
Zottegem (Velzeke)
2016-05-05 t/m 2016-05-07
Simon Van Extergem
Dunk!festival is de Europese topper als het aankomt op Post-Rock en zijn genres . Het festival gaat door in Heem De Populier in Velzeke (vlakbij Zottegem). Een prachtige locatie, vlak in de natuur, die met het mooie weer van dit weekend nog meer tot zijn recht kwam.
dag 1 - donderdag 5 mei 2016
Eindelijk is de dag aangebroken: Dunk gaat weer van start. Het festival van de lente. De ode aan de post-rock en consorten. Een prachtige start van het festivalseizoen, die de lat altijd heel hoog legt voor de concurrenten.
De dag start voor mij bij Spoiwo. 2 keyboards zorgen voor nodige bombast. En voor een onheilspellend geluid. Rustig begin van de set. Daarna een stevige noot post-metal. De set gaat op en af. Want bij het derde nummer krijgt de band plots Sigur Ros-allures. Daar zal die strijkstok op de gitaar wel voor iets tussen zitten. De gesimuleerde sterrenhemel maalt dit nummer af. Het nummer erna kabbelt een beetje verder. Wanneer ze dreigen en angst aanjagen, zijn ze op hun best. Maar bij het rustiger werk missen ze wat originaliteit en creativiteit. Een beetje stereotiep. Wel vaardige muzikanten die hun instrument perfect onder de knie hebben. En die wel kaas hebben gegeten van hoe een nummer moet opgebouwd worden. Wel een ongelofelijk dankbare band voor het publiek. Ik denk dat het de eerste keer is dat ze voor zo'n groot en vooral enthousiast publiek hebben gespeeld. Het slotnummer is er wel één om u tegen te zeggen. Dus zou ik zeggen: meer van dat. Laat de bombast maar regeren.
In Stargazer speelt Environments. En dat is eentje uit de eigen Dunkstal. En eentje die er niet echt naast slaan. Één man verantwoordelijk voor de soundscapes. Aangevuld met een gitarist en een drummer. De soundscapes nemen de bovenhand en laten de band zeer elektronisch klinken. Een zweverige doch stevige sound, maar soms wat langgerekt. Dat mag wat meer to the point zijn voor mij. Maar ik denk dat de band het niet eens zal zijn met mij.
Vrouwgeweld nu met Obscure Sphinx. De Poolse post-metalband laat hier serieus van zich horen. Een meisje die een vocale oerkracht uitstraalt. Vooral in de zware stukken, waar de schreeuw de bovenhand heeft, blinkt ze uit. Denk aan Oathbraker of Celeste en je hebt een beeld van hoe het klinkt. Een zeer aangename ontdekking voor mij.
Het Belgische Inwolves krijgt met recht en rede een podium op Dunk. Meer keyboards dan dit hoeft het voor mij ook niet te worden. En ondanks deze karrenvracht aan toetsen, is het toch vooral Karen Willems achter de drum die met het leeuwendeel van de aandacht gaat lopen. Virtuoos drumspel, op een bedje van spacy jazz electro. Een Spielerei met buitenaardse klanken, die niet zoo misstaan in een jaren 80 b-film.
Het is niet voor de eerste keer dat Tides Of Nebula zich aan mij laten horen. 2 jaar geleden stonden ze ook op Dunk en vorig jaar waren ze nog te zien in het voorprogramma van Sleepmakeswaves. Geen onbekenden dus. En ze doen opnieuw waar ze goed in zijn. Post-rock met een hoog commercieel pop gehalte. Een goed geoliede machine, een vlekkeloze show, perfect gestyleerd en in beeld gebracht. Vrolijke muziek, zonder kinderlijk te klinken. Melodieuze post-rock die niet zweverig klinkt of blijft klinken. Geen oeverloos lang hetzelfde melodietje. Het mag al eens stevig zijn, maar het hoeft niet en beter veel dan weinig. Puike prestatie.
De revelatie deze dag (en misschien wel het gehele festival) is Nils Grundahl. 1 man alleen op zijn viool. Verwacht geen Koningin Elisabeth wedstrijd. Nils haalt veel uit zijn viool, heel veel. Laag na laag wordt de viool door de mangel gehaald. Door zijn loop station bouwt hij zijn nummers op. Een drumcomputer assisteert hem sporadisch. Hij laat zijn viool klinken zoals geen ander het kan of doet. Vuil elektrisch, prachtig lyrisch, uitdagend en recht voor de raap. Eens een krautnummer, dan een elektrische drone, een rocksong, een vleugje zang; Duitse parlando. Nooit gedacht dat er uit een viool zoveel te halen valt. Met de nodige brio en presence gebracht. Een experiment dat smaakt naar heel veel meer. Bezwerend en verhalend. Topper en verrassing van de avond!
Eindigen deze avond doen we met 65 Days Of Static. De Ierse grootheid binnen de postrock. Al enkele jaren proberen ze de grenzen van het genre op te zoeken. Waar ze vroeger rechttoe- rechtaan hard voor de gitaren gingen, zijn ze de laatste jaren steeds meer de elektronica opgegaan. Tot vandaag zijn ze op zoek naar de ideale balans. Na enkele voor mij mindere passages mogen ze het vandaag nog eens proberen. Jammer genoeg hebben ze voor mij nog steeds niet de perfecte balans gevonden. Te veel elektronica en te weinig gitaren. De tent staat wel vol het publiek gaat mee. Maar ik, ik ga naar huis.
dag 2 – vrijdag 6 mei 2016
Vandaag beuken we de dag open met Eleonora. Belgische trots die, gestoeld op het goede voorbeeld van Amenra, zwaar van leer trekken. Eleanora straalt een oerkracht uit die ik zelden of nooit bij een andere band hoor. De ruwe power, die toch de ziel weet te raken. Sludge om u tegen te zeggen. Veel volk in de tent en veel volk dat bleef staan. Een zegetocht voor Eleonora. Ze hebben het zeker verdiend.
2e deel van de dag belooft niet veel rust. Want daar zijn de heren van Kokomo. Zware heren, niet alleen van postuur, maar ook qua muziek. Post-rock en post-metal die blenden tot een overheerlijk geheel. De nummer worden prachtig opgebouwd en leiden steeds naar grootsheid. Ze blinken ook uit in variatie en originaliteit, vaak in kleine details. Top post-rock band. De headliner in dit genre. Zo moet het klinken
Op naar hogere sferen. Want bezweren, daar heeft Bar(s)t een patent op. Met ingenieuze songs, die qua verhaal vertellen en meevoeren aan niemand een les kan leren. Meersterwerkjes van hoge klasse. In een steeds wisselende bezetting weet Barst het publiek naar zich toe te trekken. Maar het is wel Bart die de touwen in handen heeft en die de prachtige kunststukjes uitwerkt, uitschrijft en vertelt. Een troubadour met mooie muzikale verhalen. Bij het eerste nummer klinkt het allemaal wat meer Oosters. Aziatische invloeden die naarmate de song uitbouwt, steeds meer worden overlapt en doorspekt met Westerse elektrische gitaren. Het tweede start met een Française (of een Belgische) die spreekt. Het nummer evolueert naar transcendente deconstructie van een rocksong. Traag opbouwend naar een excellente climax. Stuk voor stuk toevoegen aan het nummer tot het geheel explodeert. Barst slaagt erin telkens opnieuw weer te verrassen. Een mooier compliment kan ik niet geven.
Even bekomen en op adem kopen met Her Name Is Calla. Deze Britten maken een mengelmoes van folk, rock, alt-folk, pop, post-rock,... Met andere woorden: heel veel. De band is zeker zo sterk door de fenomenale frontman en vooral top zanger Tom Morris, die ook solo hoge toppen scheert. Een zeer degelijke liveband en een aangename verpozing tussen al het geweld. En met verpozen bedoelen we niets slecht. Dit is gewoon een zeer goeie band die hele mooie nummers schrijft en met veel gevoel brengt.
Heel andere koek nu: My Sleeping Karma. Tijd voor wat psychedelische stonerrock, of zo had ik mij toch laten vertellen. Het psychedelische kan zeker niet onder stoelen of banken worden gestoken. Meer Stevig en zweverig gitaarwerk met in de hoofdrol toch wel de Moog (keyboard) die het psychedelische nog wat meer accentueert. De post-rockinvloeden blijven wel duidelijk hoorbaar , sterker zelfs dan die zogenaamde stonerrock. Van stonerrock was er niet veel te horen, maar dat was ook niet erg. Wel: lang uitgesponnen nummers zonder zang. Met meer dan genoeg punch om ook de nabijgelegen wc brillen te doen trillen op maat van de muziek.
IIVII: Electronic die mij heel hard deed denken aan Haxan Cloack. Het grootste probleem was echter dat het mij heel wat minder pakt dan voorgenoemde. Hij kreeg mijn aandacht niet gevat. En dat is toch wel essentieel bij dit soort muziek. Misschien komt het wel door de grote afstand die hij tussen zichzelf en het publiek hield. Wat meer contact en voeling mocht wel.
Post-metal-time met Pelican. En dat is altijd goed. Gehuld in vuurrode lichten briesen en stormen ze. Met een orkaankracht want de muziek wervelt en laait op. Pelican is al veel langer dan vandaag een topper. Het voelde wel een beetje routineus aan. Het ontbrak een beetje bezieling en beleving. Maar het blijft wel een steengoed geluid en een goeie band die weet hoe je een publiek bespeelt.
CHVE is het soloproject van Collin, de zanger van Amenra. Het leuke eraan is dat dit niets te maken heeft met de muziek van Amenra. Verstilde pracht. Met zijn draailier en zijn stem weet hij probleemloos het publiek de gehele show stil en aan zijn lippen gekluisterd te houden. Hij toont dat hij een zeer mooie zangstem heeft. En door wat technische problemen liet hij zich niet uit het lood slaan. De visuals, de sound, het vuurtje,... Alles zat perfect om de juiste sfeer te scheppen.
Afsluiter vandaag zijn de grootheden in de post-rock: This will destroy you. Ideale muziek om huiswaarts richting bed te trekken. Vandaar ook dat de lichten tijdens de show gedimd blijven. Enkel een koplampje op de hoofden van de bandleden bieden licht in de duisternis. Duisternis die ook de muziek uitstraalt. Maar wel een mooie duisternis, zoals een wolkeloze nacht bij volle maan. Traag maar gestaag maken ze je kapot. Een ingetogen woede, een verschuilde oerkracht. Niet breken om te breken, maar traag laag voor maag wegpellen tot er niets meer van je overblijft. Kapot naar huis, maar niet enkel van deze band …
dag 3 – zaterdag 7 mei 2016
De eerste flying V is een feit. Wyatt E opteert hiervoor en dat vinden we niet erg. Gooi er nog een Korg, een bas, een drum en een extra keyboard bij en je weet voor welke opgave we staan. Spacy doom blijkbaar. Een trip naar het buitenaardse. Maar voorlopig blijf ik liever met beide voeten op de grond.
Maar Dunk zorgt zoals ieder jaar opnieuw voor een verrassing. En dit keer is het Kokomo die deze eer te beurt valt, met een extra show in het bos. Perfecte locatie voor deze zware post-rock band. De bomen trillen mee.
De heren van Nordic Giants maken er weer iets speciaals van, al van vòòr de show. De deuren van de tent blijven onherroepelijk gesloten tot het eind van de soundcheck. Dus blijft het publiek geduldig wachten tot de twee heren klaar zijn met hun werk. Maar dat vergeef ik ze met alle plezier. Voor mij zijn zij dé band van de laatste jaren. Een ongeëvenaard spektakel. Met de perfecte sounds, looks, visuals en muziek. Piano, drum, een vleugje gitaar, een snuifje trompet en veel samples. Dé act van het weekend, wat mij betreft. Tenzij Russian Circles daar nog iets aan gaat veranderen.
Even bekomen is er niet bij, want daar is Thank You For Smoking al. Met zo'n groepsnaam kan je bij mij al niet veel mis doen. TYFS is niet enkel een aanslag op de longen, maar wel op heel je gestel. Brutale muziek die ook het genuanceerde niet mist, maar je moet wel heel goed luisteren. Door een kleine stroompanne laten ze zich niet kennen. Een serieuze test van de zenuwen. Vooral de drummer lijkt er nog heel veel zin in te hebben.
Over I am waiting for you last summer ga ik wijselijk niets schrijven, aangezien ik er absoluut niet aan vond.
Syndrome is één van mijn all time favorieten. Zijn nieuwe plaat is nog niet uit, maar we kregen vandaag al een voorsmaakje. Mathieu lijkt een zekere zachtheid gevonden te hebben in zijn songs. De dreigende ondertoon is nog steeds aanwezig. Maar die zit meer naar het einde toe. En hij doet nog steeds hetgeen hij het beste kan: je heel diep in je ziel raken, daar waar het pijn doet.
Voor we het vergeten dat dit een post-rock festival is, wil Collapse under the empire ons daar nog even op attenderen. Gelukkig maar. Een scheut goeie post-rock hadden we vandaag nog nodig. Het is de typische sound van een band die terug grijpt naar de basis van de post-rock. Geen specialleks, geen moeilijk gedoe, geen uitspattingen. Meer wel prachtig gelardeerde en gelaagde songs van middel tot zeer lange duur. Nummers die je meenemen op een reis in je hoofd. Wegdromen is de boodschap.
Yndi Halda neemt ons ook mee op het post-rock pad, maar wel in een iets andere zijweg. Hier wel zang en een prominent aanwezige viool. Die zang is er bij momenten wel wat te veel aan. De instrumentale nummers zijn pakken beter en laten ons het ijle tegemoet zweven.
Arms and sleepers komen deze avond hun 10 jarig bestaan vieren. Speciaal voor deze gelegenheid zijn ze op tour met een full band. En dat doet wonderen voor de muziek. Waar ze zich anders maar met 2 behelpen, staat er nu wat meer volk op het podium. In plaats van enkel elektronisch gaat alles nu organisch klinken. Het recept blijft hetzelfde: dansbare post-rock, die tentaan het dansen zet.
Russian Circles kwam , zag en overwon! De ultieme headliner van deze prachtige editie van Dunk!festival. Dé liveband van het moment die nooit teleur stelt. Dit moet je gezien, gehoord, beleefd, gevoeld hebben. Onderga de kracht van Russian Circles. Zo snel als mogelijk. Want dit is voor mij de absolute wereldtop. Geen enkele band slaagt erin mij 5 maal na elkaar keihard te pakken, te beroeren, te inspireren en me zowel naar de afgrond als naar grote hoogtes te leiden. Dank u heren en tot de volgende keer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dunk-festival-2016/
Organisatie: Dunk!festival, Zottegem
Labadoux 6-7-8 mei 2016 - – Is en Blijft een heerlijk Festival!
Labadoux 2016
Festivalterrein
Ingelmunster
2015-05-10
Filip Gheysen
Net zoals vorig jaar bulkt de affiche niet van de grote buitenlandse namen. I Muvrini mogen dan wel grootheden zijn op alle folkpodia ter wereld, ik vermoed dat de modale festivalganger niet op hen zat te wachten. Opnieuw wordt vooral de (West-)Vlaamse kaart getrokken. Isbells, Het Zesde Metaal en Urbanus worden klinkende namen op het hoofdpodium en Jasmien Aernouts is nu nog een nobele onbekende in radioland.
Labadoux blijft verder bouwen aan een traditie die onbekende namen een kans geeft in de club- en de pubtent. De fijnproever kan er proeven van folk of blues van Vlaamse of buitenlandse bodem. En met de Dranouterse temperaturen kwam de muziek uit zuiderse sferen nog beter tot zijn recht. Heel wat bezoekers zakten af naar het terrein naast de Wantebrug, maar het weer zorgde er misschien voor dat sommigen minder muziek hoorden in de tent dan erbuiten in het zonnetje. Ieder zijn meug…
dag 1 - vrijdag 6 mei 2016
De camping is dit jaar een groot succes met de zegen van de weergoden en een verlengd weekend lijkt dit voor veel jongeren een voorschot op de grote vakantie. Met bekende namen zoals Isbells en Gabriël Rios verzekert Labadoux (Lx) zich al meteen van een volle concerttent. De echte folkliefhebber komt vandaag al zijn trekken met The Young Folk uit Ierland en de Vlaamse punkrockfolkies van Nevermind Nessie. De sfeer zit er meteen goed in. Het belooft een fijn weekend te worden!
Isbells
De twijfelachtige eer een festival te openen op het hoofdpodium viel Isbells te beurt. Hun dromerige songs leken ons eerder geschikt voor een zaalconcert maar toch zat de tent helemaal vol met een luisterbereid publiek. Voor storende drankorgels was het uiteraard nog te vroeg, alhoewel dit weekend een dag eerder was ingezet. Gaëtan Vandewoude en Gianni Marzo deelden het centrum van het podium met alles wat snaren had. Breekbare songs, zorgvuldig opgebouwd en loepzuiver gespeeld soms naar een volumineus crescendo, zijn hun handelsmerk. Chantal Acda, Christophe Vandewoude en Gerd Van Mulder bespelen een instrumentarium waar de meeste groepen allen van kunnen dromen. Isbells wilden zich professioneel aan het correcte tijdschema houden en Gaëtan verontschuldigde zich er al voor dat er geen tijd meer was voor een afsluiter. Intussen had Gianni al tegengestelde info opgevangen en mocht hij zich gelukkig nog eens over de lapsteel buigen! Op deze eerste zomerse dag van mei was het ijs meteen gebroken.
Nevermind Nessie
In de pubtent klonk intussen al de punkrockfolk van Nevermind Nessie. Links- en rechtsbuiten spelen violiste Charlotte en een fluitist Vincent de folky noten. Centraal ‘ondersteunen’ Hendrik met ruige gitaarriffs, Tijl met vinnige baslijnen en Sam met strakke drums de akoestische folkinstrumenten. De dansers in de pubtent hadden het al moeilijk om stil te blijven staan. Ook dit is Labadoux: folk is nooit ver weg! En al is het dan crossover, hier lopen geen puristen die zuiverheid in de ‘folkleer’ komen prediken. Naast het Kanaal trok niemand zich iets aan van het Monster in het Meer en het enthousiasme spatte van het podium. Meer moet je in een pubtent niet hebben!
Daniël Champagne
In de Clubtent, aan de andere kant van de brug maakte deze jonge Australiër uit de VS een eerste passage dit weekend. Op zaterdag mocht hij nog eens zijn ding doen in de pubtent. En dat ‘ding’ is op zijn zachtst gezegd wel merkwaardig om te beluisteren en te bekijken. Hij bespeelt een gitaar die eruit ziet als een exemplaar dat hij op zolder vond en dat met ducktape werd hersteld. Het is tegelijk snaar- en slaginstrument en Champagne tovert er klanken uit die klinken als een volledige band. Hij begon al op vijfjarige leeftijd op de gitaar en trok als achttienjarige de schoolpoort achter zich dicht en op wereldtournee. Een optreden is voor de luisteraar een dynamische akoestische trip. Zijn speelstijl is een feest voor het oog: terwijl zijn handen de gitaar strelen en slaan, maken zijn voeten in blue suede shoes vreemde danspasjes en hinkstapjes. Tijdens het spelen spant en lost hij de snaren zonder ooit de juiste stemming te verliezen. Voor het publiek gold hetzelfde!
The Young Folk
Deze jonge Ieren zijn pas de jongste jaren de neus aan het folkvenster komen steken. Na het smaragdgroene eiland veroveren ze nu de rest van Europa en de wereld. Ze omschrijven zichzelf als ‘festivalfavorieten’ en zetten zelf Dranouter op hun eigen erelijst. Nu kennen wij hen ook op Labadoux. Het stemtimbre van Anthony Furey doet aan Mumford and Sons denken. Ze brengen melodieuze songs met Furey op gitaar, geflankeerd door bas, drums en toetsen. Opnieuw was de tent gevuld met een aandachtig luisterend publiek. Voor de jonge Ieren stond een druk weekend voor de deur want de volgende dag begin hun Ierse tournee in Galway. Voor hen zat er zeker geen verbroederingsavond met Belgisch bier…
Amour Fou
In afwachting van de afsluiter op het grote podium, konden we in de pubtent gaan proeven van zomerse sfeer met Amour Fou. Met percussie uit Noord-Afrika, blazers uit de Balkan en een Franse accordeon brengt deze groep uit ‘Ingelmunster en omstreken’ muziek van overal. Er stond wel geen tourwinnaar op het podium maar het publiek scandeerde toch de naam van “Eddy”. Het was voor de groep duidelijk een thuismatch voor een voltallige fanclub en ze speelden met des te meer enthousiasme! Laat de echte zomer nu maar komen!..
Gabriël Rios
Geflankeerd door celliste Amber Docters van Leeuwen en contrabasspeler Ruben Samama, bracht Gabriël Rios een prachtige set. De samenwerking tussen dit drietal leidde al tot het succesvolle album ‘This Marauder’s Midnight’, met onder meer het prachtige “Gold”. Op Lx speelde hij een afwisseling van hits en nieuwe nummers die door het publiek echt gesmaakt werden. Vooraan stonden de hardcore fans die elke zin meezongen.
Net zoals bij vorige edities van Lx bleek het weer moeilijk te worden om een volle tent stil te krijgen voor de ingetogen nummers. Rios probeerde het met de belofte van lekkere (muzikale) hapjes oftewel scooby snacks. Dat leek ons ook wel te lukken, alhoewel je in zo’n festivaltent nooit iedereen het zwijgen zal kunnen opleggen …We kregen in ieder geval een heel fijne versie te horen van “Broadday Light” mét blazerssectie en “Gold” werd zowaar een meezinger. Rios speelde met overgave en de eerste rij kon genieten van zijn sprekende gelaatsuitdrukking(en). Die contrasteerden fel met de stoïcijnse celliste.Amber Docters van Leeuwen, een Nederlands van Koreaanse origine die al haar sporen verdiende op klassieke podia.
Achteraf bleek Rios toch geen zin te hebben om met de beloofde Scooby Snacks te trakteren. Wat ons betreft was het in ieder geval een zeer geslaagde passage!
dag 2 - zaterdag 7 mei 2016
Grote namen op de affiche zijn uiteraard I Muvrini en de stoet acteurs uit de West-Vlaamse succesreeks Bevergem. De vraag is of en hoe beiden de verwachtingen zullen inlossen. Men kan zich natuurlijk ook afvragen wàt de verwachtingen zijn van de festivalgangers, als die er al zijn… Opnieuw staan er enkele verrassingen op het programma met Phil Schoenfelt en David Babka en Tin Soldier in the Underwoods om er maar twee te noemen. Een persoonlijk minpunt was dat zowel professionele als familiale verplichtingen onze aanwezigheid hier nu en dan verhinderden. Onze welgemeende excuses voor de ontbrekende groepen!
Il Sogno
Il Sogno is het muziekensemble van De Lovie. Samen met drie begeleiders dromen vijf mensen met een verstandelijke handicap van een gevarieerd programma van hitgevoelige nummers, folksongs en eigen composities. Il Sogno musiceert op een uitgebreid akoestisch instrumentarium en met reeds meer dan 300 optredens op hun actief zijn deze zeker niet aan hun proefstuk toe. Als je een peter hebt zoals Klaas Delrue, dan mag je gerust uitpakken met “Als ze lacht” van Yevgueni. We kregen ook een stukje Rocco Granata en Lady Linn te horen, maar ze hebben meer dan alleen einlands nummers op het repertorium: “Only a Woman’s Heart” van Eleanor McEvoy, brachten ze speciaal voor alle moeders (uitgezonderd de Antwerpse die moeten wachten tot 15 augustus). Op een sympathieke manier werd het publiek aangezet tot ‘spontaan’ meezingen met “Hallelujah”. Het zou vandaag niet de laatste keer zijn dat we deze cover te horen kregen...
3TAL
Met deze vierkoppige band krijgt alweer nieuw talent uit Ingelmunster een stekje op de podia van Lx. De drie vrouwen (met een begeleider op gitaar) bracht een eigenzinnige keuze aan covers. Ieder met een andere achtergrond, drukken de drie vrouwen hun eigen stempel op de muziekkeuze en dat resulteert in mooie meerstemmigheid. Van Hannelore Bedert tot Dolly Parton, van Clouseau tot The Beatles, alles kan in duo of trio gezongen worden. Zelf Metallica en Jeff Buckley stonden op de playlist. Het werd een leuke muziekquiz voor de liefhebbers
Phil Schoenfelt & David Babka
Phil Shoenfelt is een Engelse muzikant die jarenlang in de Verenigde Staten woonde en daar toerde met de postpunk formatie Khmer Rouge. Nadien ging hij solo en trad hij op met Nick Cave & The Bad Seeds. Net zoals bij Cave bevolken psychopaten, junkies of zelfmoordenaars zijn songs. Na een tournee met lokale muzikanten uit Praag streek Schoenfelt in de Tsjechische hoofdstad neer en werkte daar samen met The Southern Cross, de band van David Babka uit Praag. Nu vormen ze een duo naast de groep en stellen hun nieuwe plaat voor op Lx. De donkere bariton van Schoenfelt en het stevige geluid uit de slidegitaar van Babka vormden een combinatie om van te genieten!.
I Muvrini
De Corsicaanse broers Bernardini hebben er intussen al een carrière van 40 jaar op zitten. Met namen zoals Alain Stivell en Angelo Branduardi, de voorbije jaren, houdt Lx ook dit jaar een traditie in stand. Vooraf besluipt ons soms de gedachte: zijn die niet al over hun hoogtepunt? Maar telkens opnieuw bewijzen die mensen dat er niets gaat boven een jarenlange ervaring. We kregen een headliner die de volle tent meesleepte in hun eigen enthousiasme en savoir-faire. We hoorden in de VIPtent dat ze de hele zaterdagvoormiddag uittrokken voor de soundcheck. ‘s Avonds bleek hoezeer ze hun vak ernstig nemen. Het werd een schot in de roos!
Het optreden begon op een indrukwekkend ingetogen manier. Zanger Jean-François Bernardini, zette een witte bloem op zijn piano en begon de toetsen te beroeren. Om de beurt kwam elk groepslid er een kaarsje bij zetten om vervolgens zijn plaats op het podium in te nemen. Algauw verdween de piano op wieltjes en kwam er een gitaar voor in de plaats. Wat eerst nog een leuke intro leek, kreeg algauw meer betekenis bij de eerste aankondiging. Zowel 13 november ‘15 als 21 maart ‘16 werden in herinnering gebracht. ‘Chanter pour Paris et pour Bruxelles’... En nee, het was geen goedkope manier om succes of aandacht te krijgen. De muziek verenigt de zielen. Tenslotte is het dàt waar een muziekfestival om draait.
Voor sommigen zal het “Kyrie Eleison” er misschien wat te katholiek aan toegaan en was voor anderen was de remake van “Imagine“ van Lennon er net één teveel? De set stoomde door met echte Corsicaanse folk, compleet met een gekke doedelzak die heel de tent op zijn kop zette. Tussendoor werd er gefilosofeerd over wat nu het grootste is , een olijfboom of een olijfpit? De aanwezigen kennen het antwoord … Het publiek bleef applaudisseren tot ze terug kwamen en we kregen zowaar een Bretoens bisnummer met “Tri Martoload” of was het “Le Tribu de Dana” van Manau?. En dat ze hun klassiekers kennen, bewezen ze met een cover van één van de Grootste Belgen: “Le port d’Amsterdam” van Jacques Brel.
Dit keer moest er niet om stilte gevraagd worden. Ook meezingen lukte wonderwel. Opzij in de tent zagen we het scherm niet, maar toen bleek dat de tekst daar verscheen, begrepen we hoe het kwam dat deze zaalkaraoke zo wonderwel lukte! Op het einde moest Jean-François het publiek het zwijgen opleggen omdat de tijd erop zat. Hoe lang zouden ze doorgegaan zijn als ze als laatste op het podium stonden?
Tin Soldier in the Underwoods
We zagen het frêle zangeresje al over het terrein trippelen. Maar met een klok van een stem blies ze het publiek in de pubtent van de sokken. Ze kondigt de nummers aan als was ze het vriendinnetje van onze jongste dochter maar brengt diezelfde nummers vervolgens met een présence om U tegen te zeggen. Of het nu gaat om tango of reggae of gewoon een liedje over kindjes maken (het onderwerp van dit nummer blijkt intussen al de gezegende leeftijd van 10 maanden bereikt te hebben), elk liedje krijgt de gepaste dramatiek of humor toegemeten. Een fijne opkikker na het prachtige maar zware optreden uit Corsica en een leuk aperitief vóór Bevergem waarmee de tweede dag wordt afgesloten in de grote tent…
Bevergem Live
Ook wij zaten wekenlang op zondagavond gekluisterd aan ons tv-scherm. De digicorder was geen optie, we moesten elke aflevering van Bevergem live gezien hebben. Shazam kwam er zelfs aan te pas om uit te vissen waar de samenstellers de muzikale mosterd gehaald hadden. Net zoals veel West-Vlamingen waren we dan ook benieuwd wat we hiervan live mochten verwachten. Op het grote scherm zagen we de mysterieuze graancirkel verschijnen met de stem van Freddy Devadder die ons opnieuw op caféfilosofieën uit de serie trakteerde. Toen bracht de cast uit de serie een reeks steengoede klassiekers van Fleetwood Mac, Earth & Fire, Grace Jones, Supertramp en Cindy Lauper. De liveband waarvan de leden al hun sporen verdiend hebben bij Daan en De Mens, zetten ze de tent op haar kop. De prenten die de backingvocals verzorgden overklasten de “sterren”. In de tent werden de washandjes boven gehaald om de bezwete oksels te verfrissen.
Tussendoor kregen we op het grote scherm nog een reeks memorabele scènes die duidelijk herkend werden door het publiek. De Bende van de Rosten stond op het punt om eindelijk een tip van de sluier op te lichten omtrent het mysterie ‘nurfen’ toen de band met een nummer van de Evil Superstars de uitleg overstemde waardoor we nu nog in het ongewisse blijven rond de straf die volgt na verlies bij het ringelen….
Het circus (zoals Gunther Lamoot het zelf noemde) draaide door met microfoonclowns en rolstoelacrobaten. Freddy Devadder bracht op eigen onbeschofte wijze hulde aan Luc De Vos en zette medeauteur Dries Heyneman in de bloemen. De maliën in zijn kolder begonnen ervan te schitteren.
Dit was een leuke afsluiter voor de zaterdagavond en er hoefde niet om stilte gesmeekt te worden. Op weg naar de auto genoten we van de lauwe avondbries en het gekwaak van de kikkers in het Bevergemse kanaal. Toch voelden we ons wat geringeld…
dag 3 - zondag 8 mei 2016
Traditioneel is zondag familiedag op Lx terwijl het mooie weer nog een serieus duwtje in de rug geeft. Het terrein zit dan ook afgeladen vol met zonnekloppers, vakantiegangers en avontuurlijk aangelegde kinderen. Er wordt een afwisselend muziekbuffet geserveerd van Blues tot kinderkoor en experimenteel muziektheater tot de klassieker Urbanus. Vooral die laatste slaagt er nog steeds in nieuw publiek aan te boren. Met deze afsluiter vóór donker, kunnen de tieners die hun eerste festival bezoeken, ervan genieten en nog op tijd in bed geraken… als papa en mama op tijd huiswaarts trekken.
Benson Blues Trail
We moesten ons weer reppen om tijdig de pubtent binnen te rollen. Omdat die vlak naast de weg langs het kanaal staat, hoorden we al van ver een strakke versie Rory Gallaghers “Messin’ With the Kid”. Net zoals Lx de folk niet wil loslaten, dragen ze in Ingelmunster ook de blues een warm hart toe. Gelukkig maar. De vijf doorwinterde muzikanten spelen reeds 20 jaar samen wat resulteert in een overschot aan klasse. Die klasse vinden we ook terug in de keuze van de covers: “Long Distance Call” is een tribute to Muddy Waters terwijl “Folsom Prison” een prettig weerzien is met ‘the man in Black’, Johnny Cash. En met “Hey Hey” van Big Bill Broonzy eren ze één van sleutelfiguren in de ontwikkeling van de blues in de 20e eeuw. Er bekroop ons zowaar een gevoel van spijt dat we de hele set niet gehoord hadden!
Zinget
Toch mooi dat op Lx ook aandacht wordt besteed aan de kweekvijvers van de toekomstige hitmakers of songwriters. Hier kregen we een ‘keurkoor’ aan het werk met de beste zangertjes van verschillende koren. Voor zondagmiddag is dit werk de ideale starter voor de leden van de Gezinsbond. Maar vorig jaar zat hier toch meer volk voor Kapitein Winokio. De trotse ouders zullen er niet minder om tevreden zijn. Een goeie band zorgde voor de begeleiding van diverse bezettingen die elkaar snel afwisselden. Menig zangleraar of koorleider zouden we blij kunnen maken met de partituren van de frisse kinderliedjes die hier werden gebracht. Maar ons hoeft u er niet om te vragen, partituren konden we niet bemachtigen…
Cleo
Nog meer trotse ouders of familieleden zaten in de clubtent voor deze groep jonge gasten. Zanger Nicolas Vlaeminck zingt met de stem van Robert Smith en de looks van Johnny Depp. Ze zijn al een drietal jaar bezig en haalden vorig jaar een finaleplaats in Westtalent . Toch leken ze ons nog wat onwennig op het podium te staan. Met een heel verhaal over de kapo (hoe je een capodaster op de nek van je gitaar moet zetten) kreeg hij de lachers op zijn hand. En dan waren er nog de ‘bakskes’ aan zijn voeten waarmee hij de juiste knoppen moet aanleggen of er zouden rare dingen gebeuren. Het is een leuke gimmick voor de eigen achterban op (één van) je eerste optredens, maar dan mag het ook ophouden. Laat die stem van Bon Iver maar horen. Maak iets van jullie ‘dreampop’ en wordt maar snel groot. We zijn al benieuwd wat dit wordt in de toekomst!
Trotwoar
Bij het heen en weer lopen over het gras van de ene naar de andere tent zou een mens zowaar vergeten dat er nog een ‘Peloeze’ is waar zeker dit jaar heel wat zonnekloppers zaten die ook konden genieten van de muziek die over het gras komt aangewaaid van groepjes zoals Trotwoar. Het geïmproviseerde podium van bierbakken hadden ze grootmoedig afgestaan aan enkel zotte tantes die uitbundig Moederdag vierden op de tonen van de Vlaamse hits die het drietal bracht op accordeon, gitaar en percussie. ‘Internationale stoepmuziek en regionale plankierzang’ of ‘3 rasechte stratiers, met stamboom op aanvraag’ zo noemen ze zichzelf. Mooi om te zien en te horen!
Sarah D’hondt Quartet
Deze zangeres is duidelijk het beginnersstadium reeds lang ontgroeid. Op doorleefde manier brengt ze Franse chansons. Het was echt genieten van haar verhaal als inleiding voor “La Foule” van Edith Piaff. Een aangename kennismaking in deze zonovergoten Clubtent om te onthouden voor een zaaloptreden, liefst in een gemakkelijke stoel met een glas wijn binnen handbereik. Want veel te snel werd het alweer tijd om de grote tent op te zoeken.
Cara
Dit leek ons een rasechte Ierse folkgroep terwijl de Duitse Gudrun Walther het podium deelt als violiste met de Schotse Kim Edgar. Ook de mannen Hendrik Morgenbrodt op uilleann pipes en fluit, Jürgen Treyz op gitaar en Rolf Wagels op bodhrán zijn landgenoten van Gudrun. Op een leuke manier stelde ze deze laatste voor als een dierenarts met een geitenvel als voornaamste grondstof voor zijn instrument. Ze had ook een mooie boodschap in het nummer “North Star”: je moet iemand hebben in je leven die als een Poolster is waarop je je kunt richten.
Ze vindt inspiratie in het hoge noorden van Zweden: Land of the Midnight Sun. De violiste bestempelde Zweden als een land van violen en bracht het nummer in Zweedse speelstijl. Opnieuw kregen we topkwaliteit van groep die tot in de VS op Ierse folkfestivals zijn sporen verdiende!
Dusty Millers
Muzikale duizendpoten Erwin Libbrecht en Heather Grabham brengen met The Dusty Millers aanstekelijke country en bluegrass. Libbrecht stond al met Kadril aan de wieg van de folkrevival in Vlaanderen en was in de grote tent al te zien met Heather Grabham als frontvrouw van Faran Flad. (Eén van de bands die we moesten missen...) . Een opvallend nummer was “Poor Pityfull Me” van Warren Zevon (die we ooit persoonlijk nog op Lx mochten zien optreden, those were the days). Het kwam bij de Dusty Millers terecht via de versie van Linda Rondstadt. “Naked Ride Home” was een minder bekend nummer van Jackson Browne. De banjo van Libbrecht, aangevuld met viool en gitaar vormen een prima begeleiding voor de prachtige stem van de roodharige Heather!
Busmins
Met deze Busmins krijgen we een atypische voorstelling op dit muziekfestival. Naast een virtuoze multi-intrumentalist staat ‘ne busmins’ met filosofische vertelsels van waarvoor ons sappige West-Vlaams eens te meer goed van pas komt. Je zal hier maar als Antwerpenaar of Limburger een festivalletje komen meepikken…”Tied is lik nen tring waar da’j ip zit en ge kunt er niet of of ‘t zoe moet’n zin met uw veste tussen de deure zit en iemand vindt het de moeite om u were binn’n te trekk’n…”
Opnieuw een naam om te onthouden om er eens op het gemak bij te zitten en te genieten… Op hun smoelenboekpagina omschrijven ze zichzelf als ‘Tussn cabaret en muziektheatre, ne West-Vlamske mix van slampoetry, flip-hop en spookn wurd up wéreldmuziek. Over platte katten, uuzn en parkeerwachters…’
Urbanus
Traditiegetrouw sluit Lx af met een grote naam uit eigen land. Urbanus wordt stilaan de ouderdomsdeken op de podia van ons landje. Met De Fanfaar achter zich brengt hij zijn oude hits opnieuw tot leven: “Scratching Zwaantjes” (weet het jonge volkje eigenlijk nog wat “zwaantjes” zijn?) en “Theo”, de goede vriend die een duwtje nodig had op de brug net toen het bruidspaar voorbij kwam… we zijn ermee opgegroeid en de nummers blijven eeuwig jong. Misschien is dat minder het geval voor de moppen die als colle-tout dienden tussen de nummers? Net als de toffe nonkel op elk familiefeest, vuurde Urbanus zijn repertoire moppen op het publiek af. Vooraan stonden vooral kinderen waarvan niet zeker te zeggen was of ze nog in de basisschool zaten of al iets ouder waren. Ze slikten de grappen en grollen als zoetekoek want voor hen was het natuurlijk allemaal nieuw. Het is uiteraard niet slecht gezien dat de oude songs overgoten worden met een nieuwe rocksaus (al werd die oorspronkelijk geserveerd door Muddy Waters). ‘Passagiers met bestemming Wanhopië’ bevatte nog altijd wat maatschappijkritiek en met “Grote wereldbal” kregen we nog eens het goeie ouwe gitaartokkelwerk uit de beginjaren toen ‘kleinkunst’ nog zijn hoogtijdagen vierde.
Urbanus verloor zijn haren maar niet zijn streken, hij is nog springlevend net zoals “Jijippeke” die hem samenbracht met De Fanfaar toen zijn hem vroegen of ze een rockversie van dit oude nummer mochten brengen. Wie het oude werk nog eens wil terug horen, moet hem zeker nog eens gaan beluisteren in de loop van deze zomer.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/labadoux-2016/
Organisatie: Labadoux, Ingelmunster
Nederlands 
Français 
