Drums‘n’Guns is ontstaan uit de restanten van stonerband Mogul, doch de stonerrock is helemaal met de Noorderzoon verdwenen. Diverse nieuwe richtingen worden ingeslagen, het is alsof Drums‘n’Guns op ‘Inanna’ per sé willen bewijzen dat ze niet in één hokje te vatten zijn. Je kan het als een gevarieerd album beschouwen maar tegelijkertijd ook als een speurtocht van een band die op zoek is naar een eigen sound en gezicht.
Wij horen flarden van de vroege Placebo (“Time Machine”), een beetje Savages, een tikkeltje Queens Of The Stone Age, een zweem Sixteen Horsepower (of Woven Hand als u wil), een rondje Flying Horseman (“Rand”), een snuifje Madensuyu (“Inanna Why ?”) en zelfs een ietsiepietsie Goat (“The Cycle”).
‘Inanna’ is gevuld met stuk voor stuk degelijke rocksongs die weliswaar nog niet voor de eeuwigheid bestemd zijn, maar die ook niet de nieuwste hypes of gangbare trends achterna hollen. Daarvoor alleen al verdienen Drums‘n’Guns een dikke pluim. Er is nog werk aan de winkel, maar ze gaan tenminste hun eigen weg, ook al gaat die nogal veel verschillende richtingen uit.
Het Amerikaanse Woods rond Jeremy Earl heeft al een paar platen uit , die zich onderscheiden binnen de lofi americanafolk , in een DIY-attitide . Ze zijn in een nieuwe fase in hun carrière en ‘City sun eater in the river of light’ is het resultaat , met een opbouwende ritmiek en sfeervolle, broeierige grooves , die afro, funk en jazz laten doorsijpelen . Een spannend, avontuurlijk , creatief album, die de popmelodie niet het oog verliest . “Sun city people” luidt de frisse wind in, en op “Morning light”, “Can’t see at all” boekt het combo een pracht resultaat . In het tweede deel van de cd klinkt men iets traditioneler en dringt de psychedelica meer door , wat de veelzijdigheid van de band onderstreept .
Muzikaal talent van een onderschatte band, die een ruimere airplay verdient!
De Britse Adele is een wereldster . Drie platen heeft ze uit , simpelweg ‘19’, ‘21’, ‘25’ , te maken met de leeftijd waarop de nummers werden geschreven. Om verder met cijfers te goochelen, ze is 27 momenteel . Ze is een zangeres uit de duizenden die met haar vocale klasse - standvastige, welluidende stem -, charme , elan en extravertie aan haar materiaal geeft. Trouwens, ze is één van de grootste zangeressen van deze tijd , op de absolute top van haar kunnen en terecht bejubeld door het universele karakter die het materiaal heeft . In een mum van tijd waren haar concerten hier uitverkocht .
De eerste rits “Hello” , “Send my love”, “When we were young” zijn net als de vroegere “Rolling in the deep”, “Someone like you”, “Chasing pavements”, “Set fire to the rain” en “Rumour has it” te bestempelen als tijdloos , ingenomen , leuk als luchtig en worden ze met bezieling gezongen . Sober, ingetogen of de invloed van gospel , soul , blues , ze ontroert , overrompelt . “Sweetest devotion” iets verderop is nog eentje om in te lijsten . Inderdaad , soms is de meligheid er over, zeker naar het eind toe , maar dat belet niet te zeggen dat Adele’s knuffelgehalte eeuwigheidswaarde heeft!
Kort na het verschijnen van de plaat , overleed de 69 jarige Bowie , na een slepende ziekte , leverkanker, die hij buiten de publiciteit hield . Het belette niet om nog een belangvol album te maken , met bijhorende aparte prachtclips in al zijn duizelingwekkend oeuvre.
Met regelmaat bracht hij nog platen , de vorige ‘The next day’, van een goede drie jaar terug was nu niet direct een sterke. Maar Bowie is Bowie en van een ongrijpbaar niveau , zo zien we hem althans.
We hebben hier zeven melodieus grillige songs , die een duistere , ambiente industriële klankkleur hebben . Een klankenpalet , mooi uitgediept , waarover zijn stem zweeft en de sax van de NYse jazz muzikant Danny McCaslin doordringt . De songs zijn gekenmerkt van een sferische , dwarrelende ritmiek en met het overlijden zijn ze meer beladen. “Lazarus” en “Blackstar” , de twee langste , intrigeren, zijn erg mooi, slepend en hebben een intense spanning. De laatste twee “Dollar days” , “I can’t give everything away” zijn gewone luistersongs. Autobiografische zaken zijn onderhuids aanwezig .
Mooi werkstuk , eerbetoon en herinnering.
ZZ Top – legendarische bluesrock uit Houston die al van 1969 bezig is, en nog steeds in de originele bezetting . Toch wel uniek ! ZZ Top zijn intussen een statement geworden , wie kent die mannen niet , Billy Gibbons en Dusty Hill met de lange baard, de zwarte zonnebril, de trenchcoat en de drummer Frank Beard , net zonder baard …
Een dertigtal jaar , in hun succesvolste periode, konden we hen voor de eerste keer aanschouwen in Vorst. Tja, dit was ten tijde van de millionseller ’Eliminator’ en de classics “Gimme Al Your Lovin’”, “Legs” en “Sharp Dressed Man”. Ze zijn erg geliefd in ons landje en komen dan ook regelmatig terug . Dinsdag ll. hielden ze halt ikv hun ‘Hell Raisers’-tour !
De drie kranige – bijna zeventigers - bewezen dat ze het spelen en entertainen nog niet verleerd zijn! Op elektrische gitaar hadden we Billy, die voor een strak, gebald geluid zorgde; hij nam ook de meeste zanglijnen voor zich. Geen slijtage merkten we op die diepe basstem.
Dusty op z’n beurt, hadden we op bas en keys ; hij nam het met zijn helle, hoge stem soms over , o.m. op “Legs”. De alom bekende moves zijn door de jaren nog steeds het handelsmerk; perfect synchroon zorgen de lichaamsbewegingen van de Texanen voor die herkenbare stijl.
Ze knalden er meteen in met “Got me under pressure” en daarna “ Gimme all your lovin”, nummers van hun platen “Eliminator (1983)’ en ‘Afterburner’ (1985) die een sterke respons opleverden . Het tempo bleef strak en de nummers volgden mekaar in sneltreintempo op. Straight forward dus en géén ellenlange uitgesponnen versies, waar we eerlijk wel voor vreesden .
De heren klinken steeds op hun best wanneer ze zich met volle overgave op de blues stortten, “Jesus Just Left Chicago” en vooral de Muddy Waters cover “Catfish Blues” hadden het brandend vuur van de blues in zich hangen. En met “Foxy Lady” bracht ZZ Top prachtig hulde aan Hendrix, de song barstte uit al zijn voegen. Ook “La Grange”, de vette klassieker uit de oude doos, werd met een overdosis aan rock- en bluesvuur naar hogere kringen getorpedeerd. En ergens tussenin hoorden we hun ruwe ballad “Rough boy” . “Legs” en “Sharped dressed man” bracht de enthousiaste menigte tot een muzikaal hoogtepunt. Nog een eerbetoon aan Elvis ertegen aan met een “Jailhouse rock” -jam, en hop na een uur en twintig minuten was het afgelopen.
Dit was eigenlijk een typische ZZ Top gig , die nog een uurtje mochten doorrocken, maar op hun gezegende leeftijd was dit waarschijnlijk het hoogst haalbare.
Krasse 60 + zetten nog steeds aan tot rocken! Hopelijk zien we hen terug met hun gouden jubileum-tour. Letterlijk gezegd ‘Hoed Af Voor de Heren’!
The Ben Miller Band was vanavond hier de support, een viertal uit Joplin, Missouri , die met hun uitzinnige en verbluffende liveshow een grote indruk maakte. Een ruim assortiment aan instrumenten bood dynamiek en opwinding in hun doorleefde bluesrock. Ze komen terug op 2 sept in de AB of op 19 sept in de Roma. Wees op de afspraak …
Organisatie: Gracia Live
“Laten we vooral niet moeilijk doen, die versterkers volop open draaien en er wat luide ongecompliceerde hard-rock doorjagen” moeten de vier ouwe rockers van Daddy Was Wrong gedacht hebben toen ze dit EP’tje met vijf rechttoe-rechtaan rocksongs opnamen. Het beestje rockt overal stevig door, hoewel het niet echt doorbijt, daarvoor klinkt het allemaal een beetje te gewoontjes. Maar hey, dit is fun, hard-rock voor diegenen die de extremen en de capriolen van de metal er niet bij willen nemen (zwaarden, extreem bloederige taferelen, afgehakte ledematen, brandende kerken, duivelstekens alom, onleesbare bandlogo’s,…).
Daddy Was Wrong is vermakelijk vertier voor rockliefhebbers die houden van no-nonsens bandjes als Airbourne, The Datsuns, Rose Tattoo en Buckcherry, om maar iets te noemen. Best te consumeren ergens in een bruine kroeg waar het bier rijkelijk vloeit. Barkruk-rock, dat is het.
Contact : Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
Faces On Tv is een talentvol kwartet rond Jasper Maekelberg , die ook te vinden is in het Warhaus project van Maarten Devoldere van Balthazar .
Faces On Tv heeft een EP van vijf nummers uit. De eerste twee , “Love/dead” en de titelsong kunnen de doorbraak forceren, radiovriendelijke dromerige, sfeervolle psychedelische trippop door die zalvende, subtiele sounds . “It’s coming in” en “Run against the stream“ houden het midden tussen toegankelijkheid en grilligheid . De verrassende wendingen boeien en zorgen voor een breed kader . Tot slot “Pray the light” is donkere popelektro, die de veelzijdigheid en het multi-talent van het combo onderstreept.
In het genre toont Faces On Tv een verschillend gelaat. Puik werk!
Info http://vi.be/facesontv
De zusjes Dienne en Nelle Bogaerts vormen Lili Grace die knetterende kampvuurliedjes op piano, cello en viool nu een breder gelaat bieden . Keyboards , percussie en effecten doen hun werk , een donkere electrogroove wordt toegevoegd en zorgt voor een broeierige intensiteit , een lichte dreiging en bevreemding door het industriële karakter . De heldere, indringende (meerstemmige) zangpartijen doen de rest.
Heel wat mooie namen werkten mee als een Arne Van Peteghem , Jo Francken en Anton Walgrave .
In 2012 haalden ze de finale van Humo’s Rock Rally. Hun talent wordt nu onderstreept met de EP van vijf nummers . “The spell” is er eentje om in te lijsten. “Don’ drag me down” en “Close” zijn solider en doen ergens een engelenachtig Soap & Skin opborrelen . Lili Grace komt alvast sterk voor de dag!
Info http://vi.be/liligrace
We leerden het Nederlandse First E een tweetal jaar terug kennen , beloftevolle indiespsychedelische pop door trippy melodieën en synth klanklandschappen, die het Britse (ondergewaardeerde) Archive en de wave van Echo & The Bunnymen opwierp . Beide troeven blijven aanwezig , nu nog meer in een ‘Bowie’-iaanse jasje gestopt (check het recente ‘Lazarus’ maar eens).
‘Zeitgeist’ intrigeert, overtuigt … . We krijgen een rits intens broeierige popsongs , gekenmerkt van kleurrijke keys. “To meet her is the dying part” en “The wrong road” boeien door deze aanpak . De sing/songwriting sijpelt door in nummers als “The end of the haunt” (90s Grant Lee Buffalo in de gitaarmotiefjes!) en “X-Ray street”. De 80s wave wordt benadrukt in een “Life of the others” en “Cyber communication” .
De kunst van het popschrijven beheersten ze reeds , de variaties in het genre onderschrijft hun talent!
https://www.facebook.com/First-E-164831386938905/
http://www.firste.nl
Down The Rabbit Hole 2016 – overzicht van het driedaags festival
Down The Rabbit Hole 2016
Groene Heuvels
Beuningen
2016-06-24 t/m 2016-06-26
Jasper Verfaillie
De derde editie van het Nederlandse festival Down The Rabbit Hole kende op zijn zachts gezegd een turbulente start. Normaalgezien waren de festivalgangers al welkom op donderdag en zou de drukte van de kampeerders mooi over twee dagen gespreid worden. Maar het weer gooide roet in het eten en zorgde voor onder water gelopen delen van de camping en drassige parkings. Zo moest de organisatie andere parkeerplaatsen zoeken – die vonden ze zo’n 13 kilometer verder – en de opening van de camping uitstellen. Dat leidde vrijdagochtend tot enorme wachtrijen voor de pendelbussen aan het station en aan de parkings. Enkelingen dachten de wachtrijen te slim af te zijn door een taxi te bellen, maar die stropten dan weer het verkeer op waardoor de bussen er moeilijker doorheen geraakten …
dag 1 – vrijdag 24 juni 2016
En zo zijn we maar net op tijd om Sun Kil Moon mee te pikken in de Fuzzy Lop, de kleinste van drie tenten op Down The Rabbit Hole. Frontman Mark Kozelek wierp zich op als een pafferige predikant voor een luidruchtig publiek. Tot drie keer toe maande hij het publiek aan wat stiller te zijn, evenveel keren ving hij bot. Eventjes leek het er op dat Kozelek zijn geduld ging verliezen, maar hij koelde zijn woede met “Me We”, een nieuw nummer over gun control, de schietpartij in Orlando en ook iets over Muhammad Ali. Op zijn best is Kozelek intrigerend en meeslepend, zoals een scheurende versie van ‘Richard Ramirez died today of natural causes’. Andere nummers leken dan weer drie keer langer te duren dan de gemiddelde aandachtsspanne van het publiek.
Beginnen met het tien minuten durend instrumentaal openingsnummer van je nieuwe plaat, het getuigt van heel wat lef en geloof in eigen kunnen. In een intiem zaalconcert kan dat nog werken, in de grote Hotot tent gaat de subtiele solo van Michael Kiwanuka een beetje verloren in het geroezemoes. Daarmee wordt meteen ook het grootste pijnpunt van Kiwanuka blootgelegd. Al te vaak monden zijn nummers uit in (te) lange jams en solo’s die spankracht missen. Toch kan hij met zijn warme soulvolle stem het publiek inpakken; zo tekende hij met “Black Man in A White World” voor een ongemakkelijke meezinger en afsluiter “Love and Hate” bleef de hele dag nazinderen in je hoofd.
De invloed van Tame Impala rijkt tot ver buiten Australië. Al van bij de eerste noten is het duidelijk dat de Nederlanders van PAUW hun sound schatplichtig zijn aan de Australiërs (en bij uitbreiding ook aan Temples, Pink Floyd). Een gebrek aan eigen smoel hoeft niet zo nodig een nadeel te zijn, zolang de nummers lekker weg luisteren. “Twee jaar geleden stonden we hier in het publiek,” gaf frontman Brian Pots mee halverwege de set. “En nu staan we hier als band, hoe vet is dat!” Net zo vet als hun leren jassen, hoedjes en haarstijl. Met mindere songs zou het al snel als een farce aanvoelen, hier past het perfect in het plaatje. En wanneer ze op het einde nog eens alle registers opentrekken met die geweldige riff van “Shambala” vindt niemand het nog erg dat hun sound zo sterk lijkt op die andere psychedelische rockbands.
Op papier leek Nathaniel Ratecliff & The Night Sweats best een interessant concert te worden. Een gouden stem, een heerlijke vintage sound en een stevige backing band; we hebben al uitmuntende concerten gezien met minder troeven op tafel. Al heel vroeg in de set kreeg Ratecliff en zijn band de hele Hotot aan het dansen met het radiohitje “I need never get old”. Daarna zakte het echter als een pudding in elkaar. Te veel eenvormige en inwisselbare nummers werden op den duur meer vervelend dan opzwepend. Op het moment dat hij zijn ander hitje “S.O.B.” in de strijd wierp, was het pleit al beslecht en was het niet meer dan een opflakkering. Hun nostalgische sound mag het dan goed doen in de hitlijsten, het kritische publiek van Down The Rabbit Hole lustte er minder pap van.
De hype voor het optreden van Courtney Barnett was voelbaar aanwezig. Elektriciteit, hoge verwachtingen, reikhalzend uitkijken … noem het hoe u wil. Het enorme applaus toen Courtney het podium betrad verraadde de intenties van het publiek. Ze waren er om de Australische tegen het hart te drukken en niet meer los te laten. De cartooneske visuals van opener “Dead Fox” vertelden dan weer wat Barnett van plan was: no nonsense rock met tongue-in-cheek lyrics. Eventjes leek het alsof ze het teveel van hetzelfde ging worden, maar het scheurende “Small Poppies” schudde het publiek opnieuw wakker. Met een loepzuivere hattrick (“Elevator Operator”, “Avant Gardener” en “Nobody Really Cares If You Don’t Go To The Party”) zette Barnett een stevig orgelpunt aan haar set.
“One, two, three, four!” We beginnen onze recensie van Mac DeMarco zoals hij haast elk nummer begint. Het is het eerste concert van hun tour en dat is er aan te merken. De sfeer tussen de bandleden is nog optimaal. De bandmanager moet zelfs halverwege de biertjes komen bijvullen. En waar bier rijkelijk vloeit, worden ook flauwe moppen gemaakt en gitaarduels uitgevochten. Aan hun mopjes - een ode aan de joppie saus en een raar verhaal over een bootje opblazen op het meer – moeten DeMarco en zijn band nog wat werken, hun sound zat wel al heel strak. Zomers, zonnig, beschonken en ten gepaste tijde eens uit de bocht vliegend. Het verleide Mac tot zatte en zotte solo’s met de gitaar in de nek en één voet op de versterker. Hij kan goed tot vier tellen, maar nog beter plezier maken.
In een ideale wereld worden de hitlijsten gedomineerd door artiesten die popsongs schrijven met teksten en beats die niet onderling inwisselbaar zijn. In een ideale wereld is Everything Everything de grootste headliner van de planeet. De realiteit is echter ietsje anders. De aalvlugge lyrics van frontman Jonathan Higgs gaan over evolutie, nucleaire radiatie, wetenschap, technologie en filosofie, maar dat ontgaat de modale festivalganger. Gelukkig koppelen ze die slimme lyrics aan al even intelligente en aanstekelijke nummers. Live staat hun math rock ook als een huis. “Blast Doors” was nog een schuchtere start. “Get To Heaven” zette hen op het juiste pad en vanaf “Spring/Sun/Winter/Dread” was het één en al extase tot het einde.
De headliner van de eerste dag is er meteen ook eentje die al haar sporen heeft verdiend in de muziekgeschiedenis. Het spreekt boekdelen dat PJ Harvey zich niet laat verleiden tot een greatest hits concert en gewoon haar eigenzinnige zelf blijft. Het gros van de set staat dan ook in het teken van haar nieuwe plaat ‘The Hope Six Demolition Project’. Met een saxofoon in de hand en bijgestaan door haar mannelijke en tienkoppige band leek PJ Harvey meer op een bandlid dan op een frontvrouw. Schijn bedriegt, want na enkele nummers was het wel duidelijk dat zij en niemand anders het tempo bepaalde.
De songs van haar nieuwste album werd sterk beïnvloed door haar reizen naar Washington D.C. en conflictgebieden Kosovo en Afghanistan. Toch maakt Harvey ook eventjes tijd voor dat andere conflictgebied Groot-Brittannië. Ze leest het pakkende gedicht ‘No Man is an Island’ van John Donne voor als een klaagzang over de Brexit. Als tegenwicht voor al dat geklaag speelt ze op het einde toch nog enkele klassiekers (“Down By The Water”, “To Bring You My Love” en “50ft Queenie”). Het publiek was haar heel dankbaar voor die beloning.
dag 2 – zaterdag 25 juni 2016
Soms vermoeden we dat de organisatie van Down The Rabbit Hole bands programmeert enkel op basis van hun naam. Zo trapte Woods de tweede dag op gang in de Fuzzy Lop, een tent die niet geheel toevallig te midden het bos staat. De Amerikaanse folk rockers wisten dat je zo vroeg op de middag best niet te moeilijk doet en begon hun set met enkele vrolijke folksongs. Gaandeweg sloop er meer dreiging in de nummers. Alsof er een gevaarlijk dier op de loer lag in het struikgewas en zich klaar maakte om zijn prooi aan te vallen. Dat beest krijgen we pas helemaal op het einde te zien en te horen, wanneer de Amerikanen nog eens alles los gooien.
Slechts drie Belgische bands zakten er afgelopen weekend af naar Down The Rabbit Hole. Die werden netjes per dag verdeeld. Na Douglas Firs op dag 1 was het op dag 2 de beurt aan de Waals-Congolese rapper Baloji met zijn Orchestre De La Katuba. Die probeerde met zijn mix van rap en Afrikaanse ritmes de Teddy Widder aan het dansen te krijgen. Aanvankelijk lukte dat ook, al moest hij zelf het goeie voorbeeld geven. Even later vertelt hij dat hij vijftien jaar geleden een nummer schreef over de problemen in Ivoorkust. “Ondertussen kan je Ivoorkust vervangen door eender welk Afrikaans land,” ging hij verder en hij gaf meteen heel wat voorbeelden die vreemd genoeg op gejuich en applaus werden onthaald. Malawi! Gejuich. Somalië! Applaus. Ofwel was het publiek ietsje te overenthousiast, ofwel wisten ze gewoon niet dat de situatie in Afrika geen hoerastemming verdient.
Of Whitney hun naam ontleent aan wijlen Whitney Houston is ons niet bekend. Wel weten we dat hun muziek verder geen enkele gelijkenissen bevat. Langer dan 40 minuten houdt de band het niet vol, logisch , gezien hun debuutplaat nog maar net uit is. Maar wat we in die 40 minuten te horen kregen, stemt ons meer dan tevreden. Hun fluwelen popsongs worden gesteund door de gouden stem van zingende drummer Julien Ehrlich en een subtiele trompet die gaandeweg vaker de hoofdrol kwam opeisen. Twee covers van Bob Dylan en The Everly Brothers wisten ons ook nog te vertellen wie hun grootste invloeden zijn.
Voor wie Eefje De Visser leerde kennen als een intieme en introverte singer-songwriter was het even schrikken. Op Down The Rabbit Hole kwam Eefje veel extraverter voor de dag. Met haar laatste album ‘Nachtlicht’ duikt ze ook letterlijk het nachtleven in. En Eefje had er duidelijk zelf zin in. Ze stond te trappelen op haar benen en als ze geen gitaar speelde, haalde ze haar meest sensuele dansmoves boven. Tussendoor vertelde Eefje dat ze zowat overal in België en Nederland had opgetreden en hun concertreeks ging afsluiten in de Carré in Amsterdam. Het is tekenend voor het vertrouwen waarmee Eefje en haar band op het podium stond en dat straalde af op het concert en het publiek. Om het met een cliché uit de voetbalwereld te zeggen: een ploeg met vertrouwen speelt altijd beter.
Een jazz-combo op een rockfestival programmeren is altijd een wilde gok. The Cinematic Orchestra had heel wat moeite om te overtuigen in de Teddy Widder. Van de kakofonische opener met geloopte saxofoon tot een haast onherkenbare gitaarversie van “To Build a Home”, de puzzelstukjes wilden maar niet in elkaar vallen. Een cinematische ervaring werd het evenmin, want de band werkte de set af zonder noemenswaardige visuals. En ook vaak zonder echte frontman. Oprichter Jason Swinscoe werd verbannen achter een turntable aan de zijkant van het podium. Als de saxofonist en achtergrondzangeressen niets te doen hadden, stapten ze van het podium en creëerden ze zo een gapend gat in het midden van het podium. Zo kreeg je het gevoel dat je naar een band zonder stuurman zat te kijken en dat is nooit een goed teken.
Zeggen dat De Staat een thuismatch speelde op Down The Rabbit Hole is een understatement van het grootste kaliber. De Nederlanders zijn niet alleen afkomstig uit Nijmegen (waar DTRH ook plaatsvindt), ze zijn ondertussen ook zowat de populairste band bij onze noorderburen. Bewijs daarvan waren hun twee zinderende optredens op Pinkpop en ook nu stelden ze niet teleur. Dat kon haast niet anders met een trouwe schare fans en een uitgekiende setlist die langzaam opbouwde naar een climax met genoeg uitschieters onderweg. Zanger Torre Florim weet ondertussen ook perfect hoe je een publiek moet bespelen. Tijdens afsluiter “Witch Doctor” ging hij tussen het publiek staan in een poging om de geweldige videoclip na te bootsen. Zowat de hele tent ging of rond Torre, of rond hun zelfgekozen middelpunt draaien.
Op zaterdag zag het er naar uit dat het ergste stormweer al voorbij was. Dat was tot Savages aan hun set begon in de Teddy Widder. Zelden was een bandnaam zo sprekend voor hoe een band live te keer gaat; als wildemannen, excuseer, wildevrouwen vol passie, bezieling en agressie. Hun muziek zat even strak als hun kostuums en frontvrouw Jehnny Beths blik stond op doden. Een uur frustratie en agressie werkt aanstekelijk, maar op den duur ook vermoeiend. Savages trok dat euvel op het einde nog recht met het even bloedmooie als furieuze “Adore” en het toepasselijke “Fuckers”.
Glen Hansard hoef je niet meer te leren hoe hij een publiek moet inpakken. Van bij het eerste nummer laat hij het publiek meezingen en salueert hij bij het zien van een Ierse vlag in het publiek. Even later probeert hij John Coffee-gewijs pintjes te vangen en haalt hij zijn beste dancemoves boven. Bijgestaan door drie strijkers, drie blazers en de leden van zijn voormalige band The Frames is het logisch dat hij alles uit de kast wil halen om de volledige tent mee te krijgen. En dat lukte wonderwel. Hansard grapte en grolde en zong ook gewoon loepzuiver. Dat zijn nummers al te vaak klein beginnen en groots eindigen, nemen we er graag bij. Onderweg passeren ook Van Morrison, Marvin Gaye en knipogen naar Aretha Franklin en The Muppets. Eindigen doet hij met een cover van Daniel Johnsons “Devil Town” die hij naar eigen zeggen zelf in de Paradiso in Amsterdam aan het werk zag. En het publiek, dat laat hij na twee bisrondes smekend om meer achter.
Na het concert van The National konden we twee conclusies trekken. Conclusie 1: niemand is perfect, ook de leden van The National niet. Opener en tevens eerste nieuw nummer in de set “Find A Way (Iris)” werd al meteen halverwege opgegeven en tijdens “Fake Empire” verslikte zanger Matt Berninger zich eventjes in de lyrics. Conclusie 2: zelfs met enkele technische foutjes blijft The National één van de beste en meest consistente bands ter wereld. Daarvoor hoeven ze helemaal geen vuurwerk of indrukwekkende visuals boven te halen. The National brengt concerten terug naar waar het eigenlijk om gaat: steengoede nummers spelen. Als je vier albums vol van zo’n nummers hebt, is het niet zo moeilijk om een publiek te overtuigen. En de fans kunnen zich nu al in de handen wrijven want twee andere nieuwe nummers die The National wel tot een goed einde bracht, klonken vertrouwd in de oren.
Met Savages en De Staat stonden er zaterdag al twee stevige bands geprogrammeerd. Toch werden die rond half twaalf ’s avonds verwezen tot plaatsen twee en drie want toen bestegen Ty Segall and The Muggers de overtreffende trap in allesvernietigende garagerock. Ty’s dream team bestond uit leden van Caïro Gang en Wand en met vrienden Mikal Cronin op saxofoon en King Tuff op gitaar. Genoeg talent om een enorme wall of sound mee te bouwen die tegelijk diepgang en variatie vertoont. Op die manier had Ty zelf eens de handen vrij. Voor hem was dat het teken om helemaal loos te gaan en het publiek op te jutten met moshpits, crowdsurfers en gelukkige geen zwaargewonden tot gevolg.
Sommige hypes zijn volkomen terecht (zie Courtney Barnett), andere zijn ietsje minder terecht. In welke categorie Flume valt, is voor discussie vatbaar. Het publiek in een overvolle Teddy Widder plaatste hem duidelijk in categorie één en wie zijn wij om hen ongelijk te geven. Met zijn nieuwe plaat ‘Skin’ lijkt de jonge Australiër maar één doel te hebben: een zo groot mogelijke massa aan het dansen brengen. En wat je ook denkt van de man en zijn muziek, het lukt hem wonderwel. Dat zijn zoete EDM op maat van jonge adolescenten is en hij nogal vaak dezelfde opbouw en climax trucjes gebruikt, vergeet en vergeeft het extatische publiek hem.
dag 3 – zondag 26 juni 2016
Het is geen cadeau om de laatste festivaldag op gang te moeten trappen. Ondanks het vroege uur en de vermoeide benen stond de Fuzzy Lop tent al aardig vol voor Howard. Al kon dat ook veel te maken hebben met het nakende onweer. De Amerikaanse band deed met zijn duistere doch dansbare grooves ook wel denken aan een donker wolkendek waar af en toe de zon door kwam piepen. Toen zanger Howard Feibusch een nummer dat “Religion” heette aankondigde, verslapte de aandacht zienderogen. Of het aan de titel, het thema of de muziek lag, blijft tot op heden een raadsel.
Na De Staat en Eefje De Visser stond er met Kovacs ook nog een derde Nederlandse trots op de line-up van Down The Rabbit Hole. Zo goed als we die eerste twee vonden, zo onverschillig bleven we bij het optreden van de jonge Sharon Kovacs. Podiumprésence heeft ze te over, maar iets te vaak verloor ze zichzelf in haar eigen pathetiek. Met twee strijkers en een drummer achter glas probeerde ze telkens songs vol drama en passie op te bouwen. Maar trop is te veel. Tekenend was de reactie toen Kovacs haar enorme bonten kap afzette en er onder die outfit een heel frêle meisje bleek te zitten. Het leukste moment van het optreden? Toen de gitarist een strandbal uit het publiek tegen zijn hoofd kreeg!
Dat Frightened Rabbit ooit op Down The Rabbit Hole moest spelen, stond in de sterren geschreven. Of in het notitieboekje van iedere programmator die de energieke Schotten ooit al eens aan het werk mocht zien. Want dat hun indie power rock geknipt is voor festivals, is een waarheid als een koe (of een konijn). De lads kwamen zowat rechtstreeks van Glastonbury en gaven toe dat ze al vier dagen niet meer gedoucht hadden. Iets dat ze gemeen hadden met het publiek, want toen frontman Scott Hutchinson vroeg “Who stinks like shit?” weerklonk een volmondig ja. Toch kon die eerlijkheid niet vermijden dat hun set op den duur eenvormig en eentonig begon te klinken. Op het einde hadden de Schotten wel nog goeie raad over voor het publiek met “Keep Yourself Warm”. Advies dat zeker opgevolgd werd.
Uitstekende optredens geven is altijd makkelijker met een uitstekende plaat onder de arm. Car Seat Headrest heeft er met ‘Teens of Style’ en ‘Teens of Denial’ zo twee in even veel jaar uitgebracht. Al was die eerste een best of van zijn 7(!) voorgaande bandcamp albums. Aanvankelijk begon frontman en bezieler Will Toledo wat aarzelend aan de set en met zijn brekende stem en nerdy brilletje komt hij vooral stuntelig over. Tot hij aan het magistrale drieluik “Fill in the Blank”- “Vincent” – “Drunk Drivers/Killer Whales” begon. Dan ontpopt hij zich tot een indierockheld pur sang. Mocht het publiek daarna nog twijfelen, overhaalde hij zelfs de laatste criticasters met het bloedmooie “Sober To Death”, meezinger “Unforgiving Girl” en het scheurende “Something Soon”. “I need something soon”, zong Toledo. Wat het publiek nodig had, was meer Car Seat Headrest.
Voor één keer had de Nederlandse presentatrice die de bands aankondigde in de Teddy Widder tent iets zinnigs te zeggen. “De band vroeg dat wie op Geert Wilders heeft gestemd, de tent zou willen verlaten”, zo kondigde ze het Bosnische Dubioza Kolektiv aan. Daarna volgde nog een dienstmededeling van de band zelf. Een computerstem liet ons in het Nederlands weten dat “Klappen verplicht is en het nuttigen van marihuana tijdens het concert ten strengste aan te raden is.” Zo wist je meteen ook al wat je te wachten stond: een mix van ska, hip hop en Balkan muziek met even grappige als politiek geëngageerde teksten. Het ging van The Pirate Bay, over Eurosong en de EU tot een nummer over aliens. Prettig gestoord en vooral een dik feestje!
Op een dag dat de Belgen op het EK spelen is het poepsimpel om onze landgenoten te spotten op een Nederlands festival. Het leek zelfs alsof ze allemaal samengetroept stonden in de Fuzzy Lop tent voor het optreden van The Sore Losers. Met de steun van het zwart-geel-en-rode publiek was het dan ook een makkie om een dijk van een concert neer te zetten. De Limburgers doen al jaren zowat elk festival en dus hebben we ze dat al meerdere keren zien doen. Het heilige rockvuur is nog lang niet gedoofd en de losers bleken een perfecte opwarmer om later op de avond onze Rode Duivels op een klein smartphoneschermpje te zien winnen van Hongarije.
Wie helemaal achteraan de tent stond tijdens het optreden van Daughter is het misschien ontgaan. Toen zangeres Elena Tonra na het intense “Doing The Right Thing” eventjes van het podium stapte, was dat niet om eventjes te gaan overleggen met de tourmanager, maar wel om haar tranen te drogen. En ze was wellicht niet de enige die het niet droog kon houden doorheen de set. De vrees dat hun breekbare folk pop het zou moeten afleggen tegen een rumoerig publiek bleek al snel ongegrond. Live wordt het drietal bijgestaan door een extra bassist die de nodige spierballen toevoegde. De weidse sound vormde een mooi contrast met de diepgaande en persoonlijke teksten die meermaals een krop in de keel bezorgden. Denk maar aan het bloedmooie “Smother”, het hartverscheurende “New Ways” of het massaal meegezongen “Youth”. Gelukkig zorgde Daughter met “Fossa” voor een opbeurende afsluiter. Zo werden de traantjes gelukkig gedroogd, er lag immers al genoeg modder op het festivalterrein.
Afgelopen weken bracht de Deense deerne MØ twee nieuwe singles uit. Die heten “Final Song” en “Goodbye” en daarmee is het moeilijk om er geen boodschap achter te zoeken. Het zou wel jammer zijn moest Karen Marie Aagaard Ørsted Andersen (want zo heet ze voluit) er nu al de brui aan geven. Haar optreden was dan wel verre van perfect, we zien wel nog een rooskleurige toekomst voor MØ. Ook al probeerde de Deense iedereen aan het dansen te krijgen – na drie nummers sprong ze zelf in het publiek om het goeie voorbeeld te tonen – het lukte haar nog het best als ze gewoon goeie nummers speelde. Met “Kamikaze”, “Waste of Time” en dat nieuwe “Final Song” kreeg ze moeiteloos de meest rigide stok aan het dansen. Toch lijden haar nummers aan het hit-or-miss syndroom. Voor elk goed nummer zijn er twee mindere. Eens MØ die balans kan omkeren, zullen haar optredens echt onvergetelijke feestjes worden.
Artiesten met politiek getinte nummers zijn dun bezaaid en als ze het dan proberen is het moeilijk om niet te vervallen in platte clichés. PJ Harvey gaf vrijdagavond al het goeie voorbeeld en ANOHNI (ook wel bekend als Anthony van Anthony and The Johnsons) deed er nog een schepje bovenop. Op Facebook gaat ze tekeer tegen de Oscars en de Brexit, op Down The Rabbit Hole richt ze haar pijlen op de American Dream, de NSA, drones, de opwarming van het klimaat en drie keer raden wie er van langs krijgt in het nummer “Obama”. Het is confronterend, intens en ongemakkelijk en dat wordt nog eens versterkt door de enorme karakterkoppen op het scherm die meelippen met de teksten. Zo is het niet ANOHNI maar vrouwen van alle leeftijden en uit alle uithoeken van de wereld die je ongemakkelijke vragen stellen als “Why did you seperate me from the earty?” of “If I killed your mother with a drone bomb, how would you feel?” ANONHI’s nummers verdelen en heersen. Op den duur worden al die huilende gezichten misschien wat van het goede te veel. Maar de boodschap blijft hangen. Zeker wanneer een aboriginal vrouw het laatste woord krijgt in een korte maar krachtige monoloog: “How are we going to make the world a better place?”
Na al die maatschappijkritiek van ANOHNI zou je haast verlangen naar puur hersenloos vertier. Kritiek is goed, maar het geeft wel een negatieve invloed op het festivalgevoel. Gelukkig konden de heren van White Denim ons meteen weer weg van de grauwe realiteit voeren. Hun rock met een goeie scheut soul en funk geeft de aftrap voor een losbandig slotfeestje. Speels en ongedwongen banen ze zich een weg door de set. Het publiek heeft duidelijk nog energie over en torsten de ene na de andere crowdsurfer. Na afloop weten we zelfs niet meer welke nummers ze nu juist gespeeld hebben. Alles ging verloren in een energieke en euforische waas. De psychedelica van Down The Rabbit Hole is ons na drie dagen naar het hoofd gestegen.
In hun 20 jaar lange carrière is Down The Rabbit Hole wellicht niet het eerste festival dat de Fun Lovin’ Criminals mogen afsluiten. De New Yorkers weten ondertussen wel hoe je plezier koppelt aan stevige muziek en de nodige grappen en grollen. Ze schommelen tussen stevige rock, hip hop, een vleug reggae en op het einde ook een ode aan Barry White. Echt wereldschokkend en diepgaand is het allemaal niet (zie de lyrics van “Big Night Out” of “Scooby Snacks”), dolle pret is het des te meer. Na drie dagen vol ijzersterke bands en opvallende acts mag de riem wel wat losser.
Wie geen behoefte had aan nog een optreden kon ook gewoon plezier maken met één van de talloze dj’s en andere acts verspreid over het terrein. Terwijl de koning van de opbouw John Talabot aan zijn set begon in de Teddy Widder tent kon je op het idyllische veld terecht voor een sensueel feestje. Even verder kon je los gaan op de beste pop/rock hits op het vueige veld. Helemaal aan de andere kant van het festivalterrein kon je getuige zijn van een Indische bruiloft op het vurige veld en daarna met de bruid en bruidegom het avondfeest inzetten.
Down The Rabbit Hole 2016 was ondanks de regen en de modder opnieuw een feest der ontdekking. Een festival voor de zintuigen die geprikkeld werden door het lekkere eten, de uitdagende muziek of de verborgen hoekjes en kantjes van het festivalterrein. Het prikte aan de ogen toen we na drie dagen uit het konijnenhol kwamen gekropen. De realiteit zag er plots weer grijzer en saaier uit. Volgend jaar opnieuw met minder modder en regen?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/down-the-rabbit-hole-2016/
Organisatie: Down the rabbit hole (Mojo) , Beuningen
Ty Segall & The Muggers – Vurige energiestoot
Ty Segall & The Muggers
Grand Mix
Tourcoing
26-06-2016
Niels Bruwier
Net voor de Rode Duivels Hongarije een pandoering gaven, zorgde Ty Segall voor de energieke voorbode op deze match. Segall bracht zijn nieuwe band The Muggers mee waarbij Frogman (Kyle Thomas van King Tuff volledig in het groen gekleed) de opvallendste figuur is. Maar het is het Segall die alle aandacht opeist. Hij springt in het rond, brengt zijn emoties over , schreeuwt de longen uit zijn lijf en raakt het publiek (letterlijk) aan. Ty Segall is er negentwintig , maar smijt zich alsof hij veertien is.
The Muggers bestaat uit Mikal Cronin, Kyle Thomas van King Tuff, Cory Hanson van Wand, Emmett Kelly van The Cairo Gang en drummer Evan Burrows. Begin dit jaar verscheen de plaat ‘Emotional Mugger’. Alweer de zoveelste plaat in het repertoire van Ty Segall. In de Grand Mix bracht hij samen met The Muggers vooral nummers van die nieuwe plaat, die heel wat emoties van Segall bovenhalen.
Mikal Cronin komt helemaal alleen op het podium en begint solo met een saxofoon die er helemaal geen is. Het klink vals maar hiermee wil de band een soort ‘I don’t care’-effect creëren. Het publiek wordt er meteen wild van en daarna beginnen The Muggers aan een instrumentale intro op “Squealer”. Niet veel later springt Ty Segall het podium op met een sweater aan die zijn hoofd bedekt. Hij blijft enkele nummers - mysterieus onder zijn kap - om op die manier een verrassingseffect te creëren . Het optreden bestaat in het begin voornamelijk uit nieuwe, repetitieve nummers. Op “Candy Sam” , één van de stevige songs op de nieuwe plaat, ontstaat een eerste reusachtige moshpit.
Segall verklaart zichzelf veertien jaar oud. “Het is een wonder dat mijn ouders mij naar Europa laten reizen”, zegt hij zelf. Hij gedraagt zich ook zoals iedere veertienjarige zou doen, erg speels. Met zijn microfoon in de hand gaat hij telkens erg dicht bij het publiek en raakt hij de fans aan op het hoofd. Soms fluistert hij wat zaken in hun oren. Het is duidelijk dat Segall het publiek als zijn vrienden beschouwt; hij geeft hen spektakel waarbij telkens iets nieuws te ontdekken valt.
Wanneer ze “Thank God For The Sinners” inzetten, gaat de snelheid van het optreden een stuk hoger. Alle strakke garagehits van Segall passeren nu met “Feel” als hoogtepunt. Het publiek klimt op het podium, springt in het rond en crowdsurft er op los. Segall geeft op het eind nog eens alles en neemt zelf een gitaar in de hand om nog meer riffs en solo’s aan dit gepeperd concert te geven. Om af te sluiten ploft hij zich aan zijn hoofdinstrument, het drumstel, en verzorgt een krachtige drumsolo. Met een schreeuw van Evan Burrows verlaat de band het podium.
Nog twee bisnummers volgen, die het spelplezier beklemtonen. Enkele willekeurige deuntjes op de gitaar brengen de bandleden aan het lachen en zorgen voor een speels einde aan de set. Zonder dat de toeschouwers het beseffen is het gedaan, veel te kort.
De band straalde enorm veel vitaliteit uit en er viel altijd iets te beleven , zowel op als naast het podium. Segall ontpopte zich als een echte frontman die ieder nummer beleefde alsof hij dat voor het eerst hoorde. Hij tekende voor een unieke ervaring waarbij garagerock en emoties hand in hand gaan.
Organisatie: Grand Mix , Tourcoing
Neil Young + Promise of the real - Van melige country tot verzengende 18 karaats rock
Neil Young
Sportpaleis
Antwerpen
2016-06-24
Sam De Rijcke
In een jaar waarin de rockiconen vallen als vliegen, kwam Neil Young zomaar eventjes drie uur lang demonstreren dat hij nog springlevend is. De levende legende wandelde in het Sportpaleis doorheen zijn volledige carrière, bij momenten was het magisch, elders was het dan weer behoorlijk saai.
Young begon er aan in zijn dooie eentje en trok op meesterlijke wijze een gouden blik open met een stel wonderlijke kampvuursongs als “After The Goldrush”, “Heart Of Gold”, “The Needle And The Damage Done”, “Comes A Time” en “Helpless”, stuk voor stuk tijdloze klassiekers en kippenvelmomenten bij de lopende meter. De ouwe knar stond ook behoorlijk sterk te zingen, daar waar vroeger zijn stem al eens naar het pijnlijke kon overslaan konden we hem vandaag nagenoeg op geen valse noot betrappen.
Maar er waren evenwel een paar andere slappe momenten die we hem en zijn band Promise Of The Real moesten toeschrijven. Toen de band na Young’s verbluffende solo intermezzo de rangen kwam vervoegen en een subliem “Out On The Weekend” inzette, was er nog geen vuiltje aan de lucht, maar daarna kwam helaas de klad er in te zitten omdat het gezelschap zo nodig een rondje melige country moest brengen. Dat Neil Young het countrygenre een warm hart toe draagt wisten we al, en dat hij bovendien de twee zonen van countrylegende Willie Nelson in zijn band heeft ingelijfd maakte het er ook niet beter op. Het was dus enigszins te verwachten.
Toen wij al half in slaap gevallen waren en de moed ons deftig in de schoenen was gezakt, kwam een verlossende roadie dan toch -het werd verdomme tijd- een elektrische gitaar om Neil Young zijn nek hangen. Plots werd het concert nieuw leven ingeblazen en ontwaakte Young uit zijn coma met een fantastisch “Alabama”. We waren terug volledig bij de les, Young greep ons weer bij het nekvel en loodste ons naar het summum van de avond, een groots, verpletterend en magistraal “Down By The River”. Zowat 20 minuten lang duurde het, Young soleerde zichzelf naar een hoger universum toe, Promise Of The Real was overgeschakeld naar een volleerde Crazy Horse modus en wij sloegen van de ene verbazing in de andere. Dit, beste mensen, was meer dan 20 minuten bovenaardse rock. Hiervoor ging het ganse Sportpaleis overstag, in extase zeg maar. Dit is de reden waarom wij totterdood van Neil Young zullen blijven houden.
Met een al even krachtig “Mansion On The Hill” en een brandend “Powderfinger” trok Young de lijn door, ook “Vampire Blues” schitterde langs alle kanten en zo gingen we stilletjes aan naar een spetterende finale toe met het onvermijdelijke rock anthem “Rockin’ In The Free World” dat tot drie keer toe leek te eindigen en dan telkens terug ontplofte.
Met een prachtig “Tonight’s The Night” kwam Young ons uitwuiven. Hij had het hem nog maar eens geflikt, maar een half uurtje minder had ook wel gemogen, dan had de boog tenminste gans de tijd gespannen blijven staan.
De Neil mag gerust nog enkele jaren blijven doorgaan, en de volgende keer zijn we terug van de partij, als hij godverdomme maar weer “Down By The River” speelt, drie kwartier voor ons part.
Organisatie: Gracia Live
Car seat headrest is het alter ego van Will Toledo uit Seattle . De 22 jarige sing/songschrijver is niet aan zijn proefstuk toe en heeft in een vorig leven al ruim 12 platen uitgebracht en die gooide hij op bandcamp . Nu heeft hij z’n eerste plaat uit die hij met band opnam. Het bevat nieuwe versies van zijn oude nummers.
We hebben elf afwisselende songs binnen een rammel indiepoprockend concept , waarbij wel eens (lichte) beats worden toegevoegd . “Something soon” , “Psst, teenagers, take off your clo” en “Los barrochos ( …)” krijgen meer versterking en worden dus op een hoger volume gezet; hier kan hij stevig rocken . Het zijn knappe songs die even knappe wendingen ondergaan .
Die Toledo is een rammel-Beck , een boeiend ruw talent , die al komt aankloppen met een volgende ‘Teens of denial’!
Echo Beatty treedt aan als support van Trixie Whitley ; als je hun materiaal er op nahoudt , dan merken we enkele zaken gemeen , een geluidskunst van soundscapes , de intense songopbouw , de emotionele rijkdom en de sterk vrouwelijke uithalen . Op de nieuwe – die ‘Tidal motions’ opvolgt - heeft het duo Joachim Baelus en Annelies Van Dinter een reeks sterke songs uit die de donkere intimiteit (“Knots” – “The shadows”) naast de lofi broeierige pop , met een donker Sx randje ( “Hunger hunger” – “Sealskin”) moeiteloos naast elkaar plaatst. Het zijn vier bepalende songs die de variëteit van de cd onderstrepen . En we kunnen maar lof toeschrijven … Opener “Ravel , ravel” is hier herwerkt , “Soldier on Furlough” is er dan eentje met prikkelende melodieën en ga zo maar door . Het duo wordt live aangevuld met een drummer die hun geluid voller doet klinken . Puik werk van het Antwerpse duo!
Nederlands 
Français 
