Buffalo Tom – 40Y backcatalogue, nog niet uitgedoofd!
Met regelmaat van de klok komen we nog eens Buffalo Tom tegen voor een optreden . Zij vinden elkaar terug en wij vinden hen terug. Een band, die ons evenredig genegen is van een warm hart toedragen. Goed anderhalf uur lang werden we meegesleept, -gezogen in hun backcatalogue van 40 jaar in een rits heerlijk genietbare, warme, stevige, stemmige indierocknummers.
Meteen zat de sfeer erin en zat het trio in een uitverkocht Depart op dezelfde golflengte met z’n publiek. De band werd op handen gedragen door de melodieuze emotievolle rocker, “Summer’s gone”, die de zomer uitwuifde. Het tempo hielden ze strak met een “Treehouse” en trokken hun sound breder open met “Mineral” , een van de sterkhouders van het doorbraakalbum ‘Let me come over’ uit 92.
Het trio grasduinde maar al te graag in hun succesvolle 90s periode met albums ‘Let me come over’, ‘Big red letter day’, ‘Sleepy eyed’ en ‘Smitten’; ze deelden af en toe een sneert uit naar hun eerste twee. Eind de jaren 90 stopte het trio om dan in 2007 elkaar terug te vinden; er verscheen af en toe dan eens een album. ‘Jump rope’ uit 2024 is het laatste album. Muzikale noemer van het trio Bill Janovitz, Chris Colbourn en Tom Maginnis, al dag en dauw op elkaar ingespeeld, is broeierige, meeslepende, intens gevoelige gitaarrock met wat weerhaken, leuk, speels, genietbaar, die ons een gevoel van welbehagen bezorgt. Gitaar, bas, drums, meer moet het soms niet zijn om je als liefhebber te raken. De drie slaagden er spontaan, losweg met verve in. Geen opsmuk, gewoon inpluggen, spelen en warm, gerespecteerd hun publiek omarmen.
Melodieus rockend materiaal en een factor herkenbaarheid, die de dansspieren prikkelde, de luchtgitaar bovenhalen en het refrein meezingen- neuriën. Met de vuist omhoog .
Ook bij Buffalo Tom is de doorsnee een plus vijftiger, die elkaar verbindt met hun nostalgische sound. Bill heeft nog niks ingeboet in z’n emotievolle, indringende zangpartijen en aan vitaliteit op het podium. Af en toe wordt de zang eens overgelaten aan Chris, die een meer directere sound laat horen. Tot slot intrigeren en zwepen de drums van Tom het geheel op. Het klinkt allemaal afwisselend, levendig, opbouwend, dromerig. Oud en nieuwer materiaal horen we, met ademruimte voor de instrumentatie.
Hun grungeroots hebben ze niet verloochend met oude kleppers “The bus”, “Velvet roof” en “Sunflower suit”(eentje die we nauw aan het hart dragen en die nu na lange jaren werd opgestoft !).
Een hommage aan Grant Hart van Husker Dü hoorden we met het sfeervol opbouwende “2541”.
In de set een mooie afwisseling van “Rachael”, “Kitchen door”, “Sodajerk”, “Larry” , ”I’m allowed”, “Taillights fade” (in deze hoor je waar bands als indiehelden Big Thief de mosterd haalden) met een “All be gone”, “You’ll never catch him”, “Dry land” en “New girl singing”.
Ok, een “birdbrain” mocht nog toegevoegd worden, maar anders niks dan lof over deze band die speels, spontaan, doordacht rockend kon bekoren. Onze vriend Peter keek tevreden op het trio en ons neer, en knikte ‘in heaven’ dat het supergoed was. Ook zijn vlammetje bloosde van de overheerlijke set van de zestigers. Nee, Buffalo Tom is nog uitgedoofd …
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
The Lemonheads - Een Dinosaur in een gevoelig melodieus houthakkershemdje
The Lemonheads en Bat Eyes
Leuk om Evan Dando met z’n alterego The Lemonheads in een traditionele opstelling terug aan het werk te zien. Met z’n drieën zorgden ze ervoor dat indiepopgrunge niet godvergeten nostalgisch is, maar z’n plaatsje verdient en nog steeds een voedingsboden mag zijn.
De vijftiger plus kon hier z’n hart ophalen in muzikale fijnproevertjes van melancholisch sprankelende rockbubbels. Een Dinosaur Jr in een gevoelig melodieus houthakkershemdje …
Vorig jaar kwam hij met z’n Lemonheads met een nieuwe plaat, ‘Love chant’, eentje met de hulp van vrienden van het eerste uur als J Mascis van Dinosaur, Juliana Hatfield en Tom Morgan. Eentje die de gevallen indiepopheld van weleer deed herrijzen na ruim 15 jaar. Trouwens, in 2005 kwamen ze ook al eens bij elkaar, een kleine tien jaar na hun laatste successen, tussen 92 en 97, met de H. Drievuldigheid ‘It’s a shame about Ray’, ‘Come on feel The Lemonheads’ en ‘Car button cloth’, waar nu ook rijkelijk uit geput werd in de wel 25 nummers die we in een klein anderhalf uur afgevuurd kregen.
De songs volgden elkaar in sneltempo op, rammelend emotievol zonder de melodie echt uit het oog te verliezen. We kregen een mooie afwisseling tussen het recentste album en de drie smaakmakers van toen, aangevuld met een rits boeiende covers die Dando solo overeind hielden de laatste jaren…
Jawel, onze Evan heeft al verschillende kattenlevens achter de rug, een vallen en opstaan door een heroïneverslaving, die wel drie decennia z’n leven bepaalde.
De optredens waren doorheen die jaren erg wisselend. Klap op de vuurpijl was wel op de Lokerse Feesten in 2007 toen Dando een totaal verwarde, chaotische indruk naliet dito set speelde en dus eventjes niet tot deze wereld behoorde. Maar het een paar dag later goedmaakte in de B52 in Eernegem.
Hij is 59 intussen, heeft zich kunnen herpakken en leidt nu een normaler leven meer dan ooit; zijn zang klinkt misschien onvaster, lager, doorleefder, wat brabbelend met een praatzang , maar so what het past binnen het plaatje van de indiegrunge in z’n geheel.
En met deze nieuwe ‘Love chant’ vindt The Lemonheads terug aansluiting met hun succes jaren. Hitgevoeligheid is er in mindere mate, maar het klinkt in evenwicht tussen puntige, vaardige songs en grommende, rommelende nummers die een punky, grunge tint hebben, met een blijvende emo-pakkende impact.
Een heerlijk genietbare set van zwierige, innemende pop vol weerhaken . “The great big no” en “My drug bunny” brachten ons meteen in dat unieke sfeertje van weleer, nieuwtjes “Roky”, “58 second song”, “Togetherness is all I’m after” en “In the margin” vinden moeiteloos de aansluiting. Toegegeven, er is minder radiopotentieel, maar het klinkt overtuigend genoeg. Korte songs, die af en toe wat ademruimte toelaten in die basisinstrumentatie van gitaar-bas-drums.
We krijgen herkenbaar materiaal als “Hospital”, “Confetti”, “Down about it”, “Big gay heart” en minder gekend, evenzeer prikkelend, als “Fear of living, “Tenderfoot” en “Rudderless”.
Dando is bij de leest en bedankt regelmatig zijn publiek op het warme onthaal.
Hij neemt ook even tijd een licht te werpen op z’n coverplaten , met materiaal van o.m. John Prine/Gram Parsons/Townes Van Zandt of Richard Thompson. Sober elegant, in een ‘bard’stijl (een knipoog naar Billy Bragg of Michelle Shocked is niet veraf) of met een rootsamericana touch.
We misten hier twee unieke covers van vroeger, “Luka” en “Mrs robinson” , die The Lemonheads mee groot hebben gemaakt …
Z’n vocals werden er maar beter op, naarmate de set vorderde. Tot slot loodsten de drie ons verder doorheen het vroegere oeuvre met opwindende smaakmakers “It’s a shame about Ray” en “If I could talk I’d tell you”. Op a capella wijze en met claps op de borst wuift Dando ons definitief uit .
Mooi om The Lemonheads op deze wijze terug te zien . Oud en nieuw waren met elkaar verbonden en verweven. Er was beduidend minder hitgevoeligheid te horen , maar het materiaal werd eigentijds verpakt in dezelfde pakkende intensiteit , dynamiek en rammelende sterkte!
Bat Eyes , een kwartet uit het Gentse, zit muzikaal in hetzelfde laadje met catchy melodieus weemoedige, weerbarstige indiepop, gedragen door een sterke samenzang , die Lemonheads met Teenage Fanclub verbindt.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Future Palace - Drie eigen gezichten, één gedeelde ontlading
Future Palace
De Casino
Sint-Niklaas
Datum: 2026-10-11
Erik Vandamme
Beoordeling: 8
Stevige muziek kan een uitlaatklep zijn voor gevoelens die zich moeilijk in woorden laten vatten. Bij Future Palace krijgen die emoties vorm in een samenspel van zware riffs, elektronische klanken en melodieuze passages.
De Berlijnse band rond zangeres Maria Lessing bracht met ‘Resurgence’ bovendien een recent hoofdstuk mee naar De Casino in Sint-Niklaas.
Met het Britse As Everything Unfolds en het Finse Luna Kills als voorprogramma stonden drie bands op de affiche die elk op hun eigen manier de verbinding zochten tussen muzikale slagkracht en gevoeligheid. Ze keken dezelfde richting uit, maar benaderden die vanuit een opvallend andere hoek.
Luna Kills (**** ) koos nadrukkelijk voor melodie, maar klonk tegelijk opvallend gebald en krachtig. De band gaf de combinatie van melodieuze zang en stevige metal een eigen gezicht en straalde daarbij veel energie uit. Dat zetten de Finnen vanaf opener “Deep cuts”, gevolgd door “Love u” en “Slay ur enemies’, stevig in de verf. Die power sloeg ook over op het publiek, waar al een eerste voorzichtige moshpit ontstond.
Luna Kills legde meteen de fundamenten voor de rest van de avond: een intens, zweterig cluboptreden waarbij band en publiek elkaar voortdurend van energie voorzagen. Zo kregen we al vroeg een eerste hoogtepunt. Met een straf “Fever dream” en een overdonderend “LEECH” sloot de band overtuigend af.
De lont zat in het kruitvat en de lat lag meteen hoog voor de twee volgende bands.
Setlist: deep cuts // love u // slay ur enemies // supervillain // LOWER // fever dream // LEECH
As Everything Unfolds (*****) deed er nog een schep bovenop. Nog meer vuurkracht, met een charismatische frontvrouw die haar publiek voortdurend aansprak: een ware wervelstorm trok door De Casino. Met “Denial”, “Set in Flow” en “Felt Like Home” deelde de band meteen enkele ferme uppercuts uit. De heldere, hoge zangstem van Charlie Rolfe gaf de gebalde songs een melodieuze glans, terwijl het publiek steeds verder werd meegesleept. Vuisten gingen de lucht in en de temperatuur steeg.
Die aanstekelijke knaldrang vertaalde zich in enkele stevige moshpits en een wall of death. De energie spatte alle kanten uit.
As Everything Unfolds haalde verschroeiend hard uit en liet ons na afloop even verweesd achter. Voor ons de sterkste band van de avond.
Setlist: DENIAL // SET IN FLOW // Felt Like Home // Twilight // Flip Side // WHAT YOU WANTED // GASOLINE // Ultraviolet // On the Inside
De podiumopstelling bij Future Palace (****) deed het beste verhopen. Lichtgevende attributen achteraan, de drums op een verhoogd podium en veelkleurige boxen vooraan gaven het geheel een haast epische uitstraling. Zelfs de microfoon was fraai versierd. Het oog wil ook wat.
Na een aanstekelijke intro tapte Future Palace uit hetzelfde vaatje als zijn voorgangers, maar met een meer epische en bombastische invulling. Zangeres Maria Lessing heeft een glasheldere stem waarmee ze ook stevig kon uithalen. Bovendien spoorde ze haar publiek voortdurend aan. Een emotionele oproep versterkte het gevoel van verbondenheid in de zaal, met zwaaiende gsm-lichtjes als bijzonder beeld. Op andere momenten kreeg de fysieke energie dan weer vrij spel in de moshpit.
De band kwam vooral zijn nieuwe plaat ‘Resurgence’ voorstellen. Die songs klonken stevig en gepolijst: met “Deep Blue”, “The Shades” en “Uncontrolled” zette Future Palace meteen krachtig in.
Toch dreigde de set op enkele momenten wat te gezapig te worden en verslapte onze aandacht. Telkens herpakte de band zich echter net op tijd. Het hoogtepunt van de hele avond kwam tijdens “The Echoes of Disparity”, waarvoor Charlie Rolfe van As Everything Unfolds Maria op het podium vervoegde. De wisselwerking tussen beide stemmen gaf de song extra dynamiek en emotionele kracht. Hier viel alles samen. As Everything Unfolds had ons als band net iets meer overtuigd, maar in dit gezamenlijke moment vonden beide acts elkaar op hun sterkst.
Met het intieme “Defeating Gravity” bezorgde Maria ons later een krop in de keel en werd de finale ingezet. “Dead Inside” liet die opborrelende emoties uitmonden in een vurige mokerslag die elke negatieve gedachte leek te verbrijzelen. Afsluiter “Malphas” zette daar nog een stevig uitroepteken achter.
Future Palace liet horen over een eigen gezicht en flink wat groeipotentieel te beschikken. Hier en daar is er nog ruimte om de spanning wat aan te scherpen, maar de overtuiging en uitstraling zijn er volop.
Voor ons zou 2026 weleens het begin van een grotere doorbraak kunnen betekenen.
Setlist: Deep Blue // The Shades // Uncontrolled // Ebb and Flow // Supernova // The Echoes of Disparity (met Charlie Rolfe) // Nixy // Heads Up // Cyclone // Resurge // Disintegrate // Tidal Waves // Nightfall // Defeating Gravity // Paradise // Dead Inside // Malphas
Deze kleurrijke avond toonde alvast hoe drie verschillende benaderingen van stevige muziek konden samenkomen in één gedeelde ontlading.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Future Palace
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10332-future-palace-11-10-2026?Itemid=0
As everything unfolds
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10333-as-everything-unfolds-11-10-2026?Itemid=0
Luna Kills
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10334-luna-kills-11-10-2026?Itemid=0
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
Monolord + Dopelord - Night of the Lords
De Casino mocht zich schrap zetten voor een avond slopende doom-metal met twee bands die voluit gingen voor een massief geluid dat zich manifesteerde als een ondoordringbare middeleeuwse burcht.
Twee acts die hun invloeden duidelijk gehaald hebben bij Electric Wizard. En bijgevolg dus ook bij Black Sabbath, want in dit genre leiden alle wegen uiteindelijk altijd naar Sabbath.
Het Poolse Dopelord is een band die de cliché’s van het genre niet schuwde. De satans, de witches en de doodskoppen vlogen ons om de oren, maar dat deerde niet, want Dopelord donderde als een pletwals genadeloos door hun met loodzware riffs en snedige solo’s dichtgemetselde set. Aanvankelijk deden ze dat met log en zwaar sloopwerk (“Children of The Grave”, “The Witching Hour Bell”), maar iets verder in de set mocht het iets sneller, met zowaar een paar zijstapjes richting hardcore (“Reptile Sun”). Een zeer stevige en potige set, dat mocht gezegd, maar het ontbrak wel een beetje aan nuance en diepgang.
Die nuance en diepgang waren er wel bij het Zweedse Monolord, een band die al even moordlustig en vermorzelend uit de hoek kwam, maar tussen al dat beukwerk door ook wel een gevoelige snaar wist te raken. En dat kan voor een groot stuk toegeschreven worden aan een stel puike songs uit hun nieuwe album ‘Neverending’. Zo ontpopte “Oozing Wound” zich tot een hoogtepunt van de avond, een briljante kippenvelsong die zowel zalfde als hevig open barste, met schitterend gitaarwerk van frontman Thomas Jäger in een hoofdrol. En “Inside a Collider” was ook zo een nieuwe sensitieve sleper die ze helemaal tot het einde hadden opgespaard om ons met een dromerig gevoel huiswaarts te sturen, het soort song waar ook een band als Pallbearer een patent op heeft. Ook het wat oudere “Larvae” (uit ‘No Comfort’) drong op die manier tot diep in de ziel door, een innemende ballad met een verslavende impact.
Maar laat ons niet vergeten dat Monolord daar tussenin ook meermaals hun meedogenloze sloophamer bovenhaalde. Onder meer in het instrumentale riffmonster “Audhumbla” werd er vernietigend uitgehaald met een portie zwaargebouwde en verschroeiende doom-metal. En natuurlijk mocht hun paradepaardje (nou ja, paardje, zeg maar stevige knol) “Empress Rising” hier niet ontbreken. Een allesverslindende lange moordsong, bloeddorstig, beukend en avontuurlijk.
Het momentum werd verdergezet met nog twee van die almachtige klassiekers, “The Last Leaf” en “Rust”, twee van die kanjers waarin geweld en gevoel het van elkaar overnamen middels slagvaardige riffs en spitsvondige solo’s.
Monolord liet vanavond met een serieuze impact hun verpletterende bulldozer over de Casino walsen, maar ondertussen hebben ze hier en daar ook wat bloemetjes uitgegooid. Fijnbesnaarde doom-metal, noemen wij dat dan.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Monolord
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10330-monolord-09-10-2026?Itemid=0
Dopelord
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10329-dopelord-09-10-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Aghogho betekent ‘kind van God’ in het Nigeriaans en is de artiestennaam van de 23-jarige Caro Abutoh. Haar eerste single “I Want You To Feel It” werd afgelopen zomer heel warm onthaald in eigen land en vindt ook in Frankrijk mooi zijn weg. Haar nieuwe single is “I Wasn’t Made For You”, een vederzacht neo-soul-dekentje. Het is geïnspireerd door All About Love van de baanbrekende Amerikaanse schrijfster en feministische denker Bell Hooks. In flow en stemgeluid hoor ik wat echo’s van Meskerem Mees.
“All About Love raakte me heel diep, vooral hoe een gebrek aan liefde vroeg in je leven later bepaalt hoe je liefde geeft en ontvangt. Mijn song gaat over iemand wegduwen van wie je houdt, omdat je niet gelooft dat je die liefde verdient. Maar uiteindelijk is het een lied over hoop: dat je ondanks alles oké zult zijn”, vertelt Caro over dit nummer.
Op 20 november verschijnt Aghogho’s nieuwe EP ‘Bold In Mystery’. Caro tekende zelf voor de productie, met Willem Ardui als klankbord. Yunas De Proost van Meltheads verzorgde de mix. Op basis van de twee knappe singles zijn wij alvast benieuwd naar die EP.
https://www.youtube.com/watch?v=S-T7cnPX7AQ
Twee jaar na hun debuutalbum komt de Leuvense band Velvet Jesus er nu met hun tweede langspeelplaat ‘Parallel Lives’ aan. Na “The Endless Border” verschijnt nu een tweede single die de aandacht voor het nieuwe album in gang moet trekken. Een nummer dat samen met de Australische muzikant/producer Matt Swanton werd geschreven.
Het nummer is toegankelijk en bevat meerdere lagen. Een pulserende bas, een aantrekkelijke sfeer, meerdere stemmen en dit alles in een goed opgebouwde song. Het is en klinkt als een volwassen nummer. Mooi gedaan!
Just a Predator - song and lyrics by Velvet Jesus | Spotify
In 2020 was er “Not Your Baby”, de debuutsingle van Foxey. Dat klonk toen veelbelovend, maar na een leuke start werd het wat stil. Nu is er Valerie & The Foxes met dezelfde zangeres en een nieuwe debuutsingle: “Woman Like Me”.
De invloeden van eerder zijn er nog, maar misschien net iets minder prominent aanwezig. Het gaat van pop en rock tot soul en swingende blues op deze single. De krachtige en mooi gekleurde stem van Valerie staat nog steeds heel centraal. De gebalde vocale power doet soms wat denken aan Natalia.
Het verschil tussen Foxey en Valerie & The Foxes zou zijn dat dit minder gepolijst is en meer karakter heeft, maar dat komt er op deze single nog niet helemaal uit. Dit heeft wel eenzelfde retro-toets als Amy Winehouse indertijd.
Volgend jaar komt het full album uit en dan zullen we nog beter kunnen inschatten waar deze band naartoe gaat, maar dit klinkt opnieuw heel veelbelovend.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/80137-not-your-babe-single
https://www.youtube.com/watch?v=a1kXJr4h9tM&list=RDa1kXJr4h9tM&start_radio=1
Na een paar akoestische en experimentele omzwervingen heeft Ty Segall terug een straight forward fuzz-rock plaat gemaakt, zoals alleen hij dat kan. Eindelijk, want zo hebben wij onze Ty nog altijd het liefst. Hij is immers op zijn best wanneer hij een portie vunzige en nonchalante psych-rock afvuurt, zoals hij het ook gewoon is met zijn geweldig nevenprojectje Fuzz waar hij de drumvellen geselt.
‘Chrome’ is wat dat betreft een album waar de fans van het eerste uur duimen en vingers mogen bij aflikken. C’hrome’ leunt dan ook dichter aan tegen platen als ‘Twins’, ‘Emotional Muggler’ en ‘Manipulator’.
Vrij korte songs ook, maar bij Ty Segall weten we allemaal dat deze op het podium een ander leven gaan leiden en zichzelf naar andere oorden begeven waar de gitaren uit meerdere bochten tegelijk mogen vliegen.
We kunnen er ons iets bij voorstellen dat de wilde brok fuzz “Running to Nowhere”, de ruispunker “Everyting You’ve Been”, de scheurende punk-uppercut “Separation” en de onstuimige hardrocker “Chrome” als wervelwinden door een concertzaal zinderen.
Met 9 puntige songs is dit vooral een kort album, maar wel Ty Segall ten voeten uit.
LIVE 2026 Ty Segall - Fuzz, feedback maar ook finesse
Twee jaar na het album ‘Exodus’ zijn de Nederlandse darkwavepioniers van Clan Of Xymox terug met twee digitale singles. “Broken Heart” en “Fire” bieden samen net iets meer dan 10 minuten luisterplezier.
“Broken Heart” is meeslepend en dansbaar en klinkt een beetje mysterieus. Het klinkt vooral als het betere dat we al kennen van deze band. “Fire” is als geheel misschien iets minder catchy, maar het nummer heeft een aangename, stuwende puls. De emotie van verlies en verlangen komt er mooi in naar voren, terwijl “Broken Heart” dan misschien muzikaal iets minder het gebroken hart vertegenwoordigt. We begrijpen wel waarom de twee nummers samen één thematisch geheel vormen. Ze vormen een mooi teken van leven van deze band die duidelijk nog niet uitverteld is.
Clan Of Xymox is dit najaar op tournee doorheen Europa. Een Belgische halte staat niet op het programma.
https://clanofxymox.bandcamp.com/album/broken-heart-fire
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98032-clan-of-xymox-voortbouwen-op-een-al-schitterend-elan
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95019-exodus
https://www.youtube.com/watch?v=NkFkPl3DU-U
Alister Spence - Dorothy Carlos – double bill - Subtiliteit en experiment als rode draad
Alister Spence - Dorothy Carlos
Hoe ver de klank van een vertrouwd instrument kan reizen, hoor je bij Alister Spence (****) en Dorothy Carlos (****). Het zijn twee artiesten samen die elk hun eigen antwoord op zoeken.
De Australische pianist en improvisator Alister verkent de mogelijkheden van toetsen en klank, terwijl Carlos haar cello met digitale bewerkingen nieuwe gedaantes laat aannemen. Twee verschillende vertrekpunten, verbonden met elkaar door de drang om te ontdekken wat er buiten de vertrouwde contouren van hun instrument ligt.
Met die nieuwsgierigheid zakten we af naar het AB Salon.
Dorothy Carlos is een experimentele celliste die actief is in Chicago en New York. Ze studeerde klassieke cello en antropologie aan NYU en behaalde daarna een master in geluidskunst in Chicago.
In haar werk verbindt ze vrije improvisatie met digitale bewerking. De cello blijft het vertrekpunt, maar de klank kan door die bewerkingen een heel andere gedaante aannemen. Ze onderzoekt daarbij hoe elektronica intimiteit en denkbeeldige werelden kan oproepen. Tijdens haar optreden bleef het fysieke karakter van de cello overeind.
De subtiele klankenpracht ging nergens verloren, ook wanneer knarsende tonen en mysterieuze weerhaakjes het geluid binnenslopen. Die gaven het instrument een haast sacrale gloed, die nu eens bedwelmend inwerkte en dan weer de grens van het oorverdovende opzocht, zonder die te overschrijden.
Subtiliteit en experiment vormden samen de rode draad. Precies in die wisselwerking school de schoonheid van haar optreden.
De Australische pianist, improvisator en componist Alister Spence werkte o.a. met Satoko Fujii, Myra Melford en Jim O'Rourke. In de AB Salon zat hij achter zijn opengelegde Rhodes-elektrische piano als een klankentovenaar. Met een bel, percussie en een strijkstok haalde hij de meest onverwachte geluiden uit het instrument, om vervolgens de toetsen te laten spreken.
Een klein uur lang opende Spence allerlei deurtjes. Herhaling, klankkleur en vrije passages boden telkens nieuwe aanknopingspunten. Een rechte lijn viel moeilijk te herkennen, maar chaotisch klonk het nooit. Onderhuids paste alles binnen één verhaallijn. Bedwelmende klanken wisselden af met indringende drones, waarbij ook de intensere passages hun subtiliteit behielden.
Het spel met klank en materiaal deed ons bij momenten aan Einstürzende Neubauten denken, zonder vocale inbreng of grootse gebaren. De warme elektrische pianoklanken gaven die avontuurlijke zoektocht een bijzonder tegengewicht.
Het werd een avond waarop subtiliteit en experiment elkaar voortdurend versterkten. Dorothy Carlos en Alister Spence behielden elk hun eigen klankwereld, maar deelden de gave om onverwachte geluiden tot een meeslepend verhaal te verweven.
Twee klankwizards die experiment tot kunst verhieven.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)
Little Barrie - Groovy en prikkelend
Met de vier bevallige dames van The Surfrajettes, gehesen in sixties minirokjes en witte laarsjes, werden we zomaar meer dan 60 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Hun instrumentale surfmuziek greep ongegeneerd terug naar de tonen van The Surfaris, The Ventures, Duane Eddy en Dick Dale. Het oogde en klonk even fris als retro. Hier hebben we best wel van genoten.
Barrie Cadogan kwam met zijn eigen band Little Barrie zo een slordige 20 jaar geleden een eerste keer zijn neus aan het venster steken met het fijne debuut ‘We Are Little Barrie’. Destijds zagen wij dit bijzonder frisse bandje een geweldig concertje geven op Pukkelpop, toen dit nog een cruciaal festival was voor de liefhebbers van de betere alternatieve muziek en nog geen toevluchtsoord voor vergankelijke popsterretjes en over het paard getilde tieneridolen.
Barrie Cadogan is in al die jaren een drukbezette gitarist gebleken, hij is de studio ingedoken en meermaals de hort op geweest met onder andere Liam Gallagher, Paul Weller, Johnny Marr en Primal Scream. En die gasten wisten natuurlijk welk vlees ze in de kuip hadden. Cadogan is immers een briljant gitarist, maar wel eentje die zijn instrument steeds in functie van het geheel stelt en zich nooit laat verleiden tot pocherig soleerwerk.
Vorig jaar zagen wij Little Barrie nog een prachtconcertje geven op het Tough Enough festival in de Brussels Botanique, toen met Malcolm Catto achter de drumvellen, de drijvende kracht achter het psychedelische jazz combo The Heliocentrics.
Catto voegde met zijn jazzy aanpak een bruisende groovy sound toe aan het geluid van Little Barrie, zoals die ook schitterde op ‘Quartermass Seven’ en ‘Electric War’, de twee albums die ze samen opnamen. Maar Catto zijn passage was maar tijdelijk en vandaag stond Little Barrie hier alweer met hun nieuwe, overigens ook weer schitterende, drummer Tony Coote op het podium, met wie ze ook al de studio waren ingedoken voor de kersverse plaat ‘Gravity Freeze’.
Een beetje jammer misschien dat Little Barrie geen enkele song speelde uit die twee avontuurlijke platen die ze met Malcolm Catto hebben ingeblikt, maar de jazzy en groovy invloeden die hij heeft toegebracht aan de sound zijn wel gebleven, zowel in de nonchalante en prikkelende songs van ‘Gravity Freeze’ als in de lekker rollende los-uit-de-pols live sound. Dit zorgde voor een bruisend botje britpop, jazz, blues, soul en funk.
Het album ‘Gravity Freeze’ passeerde haast integraal de revue, maar daartussen greep Little Barrie ook terug naar pareltjes uit het verleden, met het wondermooie “Why Don’t You Do It” op kop en de zinderende rockertjes “Eyes Were Young”, “I.5.C.A.” en het bluesy “Nothin’ Will Eliminate” dieper in de set. Cadogan pakte geregeld uit met zijn sierlijk gitaarvernuft, maar deed dat steeds met korte en tintelende solo’s, van overdrijven was er nooit sprake.
In een uitgesponnen “Loggin Hurt”, een hoogtepunt uit die puike nieuwe plaat, was het dan eindelijk tijd om zich eens voluit te laten gaan. Cadogan maakte er een briljante jam van in een bruisende poel van funk, jazz en blues en met de gitaar in een glansrol. Maar guitar-hero allures waren hier niet aan de orde.
Een bijzonder sterk concertje van een stel sprankelende muzikanten die hun ego hadden thuisgelaten, al ze er al één hebben. Niet zo evident bij Britse bandjes.
Organisatie: Aéronef, Lille
Steamroller – Een riff moet vanaf de eerste seconde binnenkomen
Op een festivaldag die nog maar net op gang is getrokken, krijgt Steamroller de ondankbare taak om vlak na het middaguur de deuren open te beuken. De Belgische band speelt vol overgave, strak en gevarieerd. Zanger Pieter Van Hecke probeert zelfs een eerste moshpit uit te lokken, al blijkt het daarvoor nog wat vroeg. Aan het enthousiasme van de groep ligt het alvast niet. Na die stevige start van Devils Rock For An Angel praten we met Steamroller over het ontstaan van de band, de maatschappijkritische EP ‘Stolen Focus’, onze door technologie gekaapte aandacht en nieuwe muziek. Ook Alcatraz en Graspop blijken nadrukkelijk op de verlanglijst te staan.
Steamroller is voortgekomen uit Kill Corruption. Wanneer voelden jullie dat het niet langer een voortzetting was, maar echt een nieuwe band met een eigen identiteit?
Steamroller is inderdaad voortgevloeid uit Kill Corruption, dat zelf een afsplitsing was van Cuttermess. De bassist en drummer waren daar samen met twee gitaristen vertrokken, maar die gitaristen hielden het vrij snel voor bekeken. Vervolgens gingen de bassist en drummer op zoek naar nieuwe muzikanten. Joni en David kwamen erbij als gitaristen en iets later vervoegde Pieter de band als zanger. Met die bezetting namen we één single op, ‘Steamroller’. De bassist en drummer kregen daarna andere prioriteiten en het werd steeds moeilijker om de band met hun gezinsleven te combineren. Uiteindelijk gingen we uit elkaar, maar wij besloten verder te werken met de muziek die er al lag. We hadden alleen nog een nieuwe naam nodig. De vrouw van David stelde Steamroller voor, naar de titel van de single, en die naam voelde meteen goed. Niet lang daarna kwamen Tom erbij als bassist en Jef als drummer. Zo waren we opnieuw met vijf en kreeg de band zijn huidige vorm.
De naam past natuurlijk uitstekend bij de muziek: die dendert inderdaad als een pletwals over de luisteraar heen. Wat mij eveneens opvalt, is de maatschappijkritische insteek. Welke onderwerpen of frustraties doen jullie naar de pen en de gitaren grijpen?
Pieter schrijft over zaken waarvan hij wakker ligt, waar hij last van heeft of waarover hij kwaad wordt. De muziek is daarbij een uitlaatklep, maar niet zijn enige. Door zijn beroep werkt hij ook rond kwaadheid en agressie. Hij heeft geleerd die woede op de juiste temperatuur te krijgen: hoog genoeg om op het podium te kunnen presteren, maar niet zo hoog dat hij niet meer weet wat hij doet. Op het podium is die kwaadheid dus beheerst. Daarin zijn we misschien geen traditionele thrashband. Veel thrashteksten gaan over grote maatschappelijke problemen, terwijl onze teksten vaak persoonlijker en socialer zijn. Het is zeker geen nonsens: we willen dat iedereen binnen de band zich erin kan vinden. Pieter is verantwoordelijk voor de meeste teksten, maar het blijft belangrijk dat we met zijn allen min of meer in dezelfde richting kijken.
De titel van jullie EP ‘Stolen Focus’ verwijst naar het gelijknamige boek van Johann Hari, over de manier waarop onze aandacht wordt aangetast. Waarom wilden jullie dat thema in een nummer verwerken?
Het boek gaat over de manier waarop onze aandacht massaal wordt weggenomen door technologie en grote technologiebedrijven. Pieter vond het een fantastisch boek en werd tegelijk kwaad van wat erin stond, omdat hij zichzelf erin herkende. Hij is zelf behoorlijk verslaafd aan zijn smartphone en moet die aan het begin van de dag zo ver mogelijk wegleggen om goed aan de dag te kunnen beginnen. Daarom leek het hem een goed idee om er een nummer over te schrijven. Voor een band zijn sociale media en streaming tegelijk bijna onmisbaar geworden. Je kunt er veel meer mensen mee bereiken, maar de vraag is hoe diep dat contact nog gaat. Mensen krijgen zoveel muziek aangeboden dat ze iets even beluisteren en daarna alweer verdergaan. Vroeger kon een luisteraar een sterkere band met een plaat ontwikkelen. Dat dubbele gevoel zit eveneens in het onderwerp: sociale media zijn nuttig, zolang ze je leven niet gaan beheersen.
De vijf nummers op ‘Stolen Focus’ voelen niet allemaal hetzelfde aan, hoewel er wel een duidelijke rode draad doorheen loopt. Is die variatie bewust ontstaan?
Iedereen brengt zijn eigen invloeden mee. Een van ons speelt ook in een punkband, terwijl iemand anders opgroeide met de nu-metal uit de jaren negentig. Al die invloeden sijpelen, vaak onbewust, in Steamroller door. Tijdens de studio-opnames hadden we bovendien veel aan de begeleiding van onze producer Francis. Hij leerde ons anders naar de nummers kijken: kunnen we hier variëren, kan dit anders en zijn we niet voortdurend hetzelfde aan het doen? Ook bij het schrijven van zanglijnen en teksten denken we daar nu bewuster over na. Het onderwerp en de formule mogen herkenbaar blijven, maar binnen die structuur moet voldoende gebeuren om het interessant te houden. Onze muziek moet in de eerste plaats luisterbaar zijn. De nummers zitten doordacht in elkaar, maar het draait niet om muzikaal haantjesgedrag of zoveel mogelijk noten in één compositie stoppen. Een riff moet vanaf de eerste seconde binnenkomen. We maken nummers die we zelf goed vinden. Wanneer het publiek daarin meegaat, is dat uiteraard mooi meegenomen.
In de mix staat de bas opvallend ver naar voren. Was dat een bewuste keuze om Steamroller van andere thrashbands te onderscheiden?
Dat is deels een bewuste keuze en deels gewoon het gevolg van de manier waarop Tom speelt: hij heeft een bijzonder krachtige aanslag. Mogelijk hoor je daarin ook iets van onze hardcore-invloeden. Bij veel thrashbands domineren de scherpe gitaren, terwijl wij willen dat je de bas echt in de buik voelt. Het ontstond niet vanuit een theoretisch plan om anders te klinken, maar het geeft ons geluid wel een eigen karakter.
Jullie openden het festival DRFAA. Zorgt een festival openen ervoor om meteen voluit te gaan, of is het net moeilijker om een spanningsboog op te bouwen?
Openen is nooit de makkelijkste plaats maar we gaan altijd direct voluit . In eerste instantie hadden we 30 min speeltijd . Maar uiteindelijk zijn tot een compromis gekomen en mochten we vroeger beginnen, en hebben de volle veertig minuten voluit kunnen gaan . We proberen onze set wel zo samen te stellen dat we onmiddellijk met enkele stevige nummers beginnen en het publiek snel meekrijgen. Eigenlijk geven we altijd vol gas, of de zaal nu meteen reageert of niet. Omdat we als band allemaal in dezelfde richting kijken en er samen volledig voor gaan, slaat die energie doorgaans ook over op het publiek.
Denken jullie tijdens het schrijven al na over de manier waarop een nummer op het podium zal werken?
We vertrekken altijd vanuit een goede riff en bouwen vervolgens een nummer dat we zelf sterk vinden. We schrijven dus niet bewust volgens een formule om bepaalde publieksreacties uit te lokken. Bij het zoeken naar zanglijnen denkt Pieter er soms wel over na hoe iets tegelijk catchy en opzwepend kan klinken. Als frontman is het uiteindelijk ook zijn taak om de mensen mee te krijgen.
Ook visueel vormen het logo, de hoes, de shirts, de podiumbanners en het kleurgebruik één duidelijk geheel. Wie bewaakt dat aspect?
We vinden het belangrijk dat mensen die een ticket kopen ook visueel iets terugkrijgen. Het hoeft niet overdreven te zijn, maar het totaalbeeld moet kloppen. Tegelijk willen we de bekende metalclichés vermijden. Niet iedere hoes heeft een doodskop of een monster nodig. Het artwork van onze eerste release werd trouwens door een echte kunstenaar gemaakt, niet met artificiële intelligentie. Ook daarin willen we iets tonen dat werkelijk bij Steamroller past.
De opbrengst van Devils Rock For An Angel gaat naar verschillende goede doelen. Geeft het dit optreden een extra betekenis, zeker omdat ook jullie muziek maatschappelijk betrokken is?
Zeker. Iedereen wordt vroeg of laat geconfronteerd met situaties waarin ondersteuning nodig is. Een van de organisaties die door het festival wordt gesteund, is bovendien vanuit het beroepsleven van Pieter niet onbekend. Het is fijn dat we door hier te spelen iets kunnen bijdragen.
Merken jullie dat Steamroller als liveband snel groeit? Wat leren jullie uit ieder optreden?
Hoe vaker je speelt, hoe beter je op elkaar ingespeeld raakt. Na repetities en optredens geven we elkaar voortdurend feedback, al gebeurt dat niet via een formele evaluatie. We luisteren ook naar wat andere mensen vertellen. Dat betekent niet dat we iedere opmerking zomaar voor waar aannemen, maar we leggen de reacties samen en bekijken wat we ermee kunnen doen. Ook podiumpresence kun je oefenen. In het begin ben je vooral bezig met je noten; later ga je nadenken over hoe je overkomt en beweegt. Dat proberen we al tijdens de repetities mee te nemen, zodat het op het podium natuurlijk aanvoelt. We spelen geen vijftig concerten per jaar en moeten daarom iedere gelegenheid aangrijpen om zoveel mogelijk te leren. Bij elk optreden voelen we de band verder groeien.
In 2027 willen jullie opnieuw de studio in. Kunnen jullie al iets vertellen over het nieuwe materiaal en het nummer “Whispering Train”?
‘Whispering Train’ is een van de nieuwe nummers die we vandaag hebben gespeeld en die we willen opnemen. Daarnaast werken we nog aan andere songs, maar die zijn nog niet allemaal voldoende gerepeteerd om ze live te brengen. Het nieuwe materiaal blijft stilistisch in de lijn van Stolen Focus. Er zullen zelfs nummers op staan die ouder zijn dan bepaalde songs van die EP. Het wordt opnieuw geen volledig album, maar eerder een mini-album of EP. We denken dat het voor een band interessanter is om ieder jaar vier of vijf nummers uit te brengen dan drie of vier jaar te verdwijnen terwijl er aan een volledig album wordt gewerkt. Mensen vergeten een band snel wanneer er lange tijd niets nieuws verschijnt. De nieuwe nummers zitten volgens ons ook beter in elkaar. De eerste composities bestonden soms nog uit verschillende riffs die aan elkaar werden genaaid. Nu voelen ze meer als volledige en volwassen songs. Die evolutie komt voort uit ervaring en uit het advies van onze producer, die met heel wat metalbands werkt.
Wat is de grootste ambitie van Steamroller? De wereld veroveren, of houden jullie het iets bescheidener?
Een van ons heeft zichzelf een duidelijk doel gesteld: vóór zijn zestigste op Alcatraz of Graspop staan. Of dat lukt, weten we uiteraard niet, maar het is een mooie doelstelling. Je bereikt zo’n podium ook niet zonder onderweg veel andere concerten te spelen en verder te groeien. We willen vooral blijven optreden en plezier beleven aan wat we doen. Als Alcatraz ooit lukt, stopt het verhaal daar natuurlijk niet. Dan zoeken we gewoon een volgend doel.
LIVE DRFAA Devils Rock For An Angel 2026 - Duivels geweld warm omhelzend
Pics homepag @Peter Vangelder (Musika.be)
Bedankt voor de fijne babbel, veel succes in alles wat jullie doen en hopelijk tot binnenkort op een of ander podia.
Elisabeth Klinck Trio - Op zoek naar de oerkracht van de stilte
Elisabeth Klinck Trio
deSingel (studio)
Sommige muziek vraagt je om even stil te staan en aandachtig te luisteren. Toen we Klinck Trio (*****) in april op BRDCST aan het werk zagen, raakte vooral de wisselwerking tussen Elisabeth Klinck, Adia Vanheerentals en Maya Dhondt ons. Hun viool, saxofoon en piano vonden elkaar in muziek die zacht en intiem klonk, maar tegelijk vol kleur en beweging zat. "Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed", schreven we.
In een later gesprek met Elisabeth Klinck vertelde ze ons dat ze met het trio wilde terugkeren naar een akoestische klankwereld; twee muzikanten met wie het bijzonder goed klikt. Het trio bracht ‘Silent Soundscapes’ naar de Muziekstudio van deSingel.
Die stilte vormde opnieuw de rode draad, al nam de muziek verrassende wendingen. Er waren intieme passages waarin je een speld kon horen vallen. Soms ruiste de saxofoon als een zacht briesje. Even later ontstond een opwindend samenspel van viool en sopraansaxofoon dat zelfs obscuur durfde te klinken. Ook de piano liet zich van verschillende kanten horen. Af en toe zwol het geluid aan tot een verrassende kracht. Juist die beweging tussen verstilling en uitbarsting hield onze aandacht vast. De lange stukken bevatten zoveel uiteenlopende soundscapes. Experiment en improvisatie maakten van deze 75 minuten dan ook een bijzonder intense luisterervaring.
Een afzonderlijk hoogtepunt aanwijzen lukt ons nauwelijks. De kracht van dit concert zat juist in de samenhang: iedere klank, stilte en uitbarsting maakte deel uit van een trip die je als geheel moest ondergaan. Ook achteraf blijft vooral die totaalervaring hangen.
Wat is de oerkracht van de stilte? We denken daarbij terug aan de lange wandelingen van vroeger, langs plekken waar nauwelijks een mens kwam. Je hoorde er bladeren ruisen, vogels tussen de takken en soms een wild dier dieper in het bos. De schoonheid van die omgeving bleef nog lang op je netvlies kleven.
Precies die ervaring riep Klinck Trio op. Zonder grote woorden of gebaren lieten de drie muzikanten hun instrumenten spreken.
Toen we de zaal verlieten, voelde het even alsof we van zo'n wandeling terugkeerden: stiller vanbinnen en met nieuwe beelden in ons hoofd.
Organisatie: deSingel, Antwerpen
Alison Moyet bewijst haar tijdloze klasse
Met een zorgvuldig uitgekiend concept streek het Britse popicoon Alison Moyet op maandag 28 september neer in een volledig uitverkochte Ancienne Belgique. De missie van haar nieuwe tournee, ‘Songs of Yazoo, the minutes, Other’, was helder: breken met de traditionele hit-setlist en volop kiezen voor de elektronica. Het resultaat was een mooie, strakke en indrukwekkende geregisseerde showcase waarin nostalgie en ‘het nu’ elkaar sterk in evenwicht hielden.
Tijdens haar ‘Songs of Yazoo, the minutes & Other Tour’ kiest Alison Moyet bewust voor een minimalistische en krachtige bezetting om de elektronische touch te waarborgen. Ze staat niet met een traditionele rockband op de planken, maar wordt geflankeerd door haar vaste driekoppige liveband op keys en drums, Brendan Cox, Paul Jones en Sean McGhee (vaste muzikale compagnon en backing vocals) . Samen slagen zij erin om de rauwe, analoge jaren '80 synths van het vroege Yazoo-werk perfect te laten samensmelten met haar gelaagde, moderne productie van albums, zoals ‘The Minutes’ en ‘Other’.
Maw we kregen een ‘elektronisch erfgoed in een nieuw jasje’. Waar veel generatiegenoten blijven hangen in een soort 'greatest hits'-shows, nam Moyet haar publiek mee langs de elektronische rode draad van haar rijke carrière.
Het zwaartepunt lag enerzijds bij het vroegere synthpopduo Yazoo. Klassiekers van de legendarische albums ‘Upstairs At Eric’s’ en ‘You And Me Both’, nummers die buiten de korte reünies in 1982 en 2008 zelden live te horen waren, vormden het fundament.
Anderzijds sloot dit live-repertoire perfect aan op haar recentere solowerk. De tracks van haar veelgeprezen platen ‘The Minutes’ (2013) en ‘Other’ (2017), (met producer door Guy Sigsworth) bleken live even dwingend en dansbaar als haar vroege werk. De pompende baslijnen en strakke elektronica katapulteerden ons naar de broeierige 80s clubs.
Moyet heeft een stem, die blijft snijden. Haar stem heeft over de decennia niets aan zeggingskracht ingeboet. De rauwe, doorleefde soul en diepe warmte sneden live moeiteloos door de elektronische klanktapijten. Tijdens de meer ingetogen, breekbare songd, kreeg ze iedereen stil. Verder intrigeerden de vocale uithalen.
Wat de avond extra cachet gaf, was Moyets ontwapenende podiumpresentatie, en tussen de nummers door was ze gevat en typisch Brits humoristisch, met haar praatgrage anekdotes.
Alison Moyet bewees in de AB dat ze veel meer is dan een icoon uit het verleden. Haar repertoire werd getekend door belangvolle elektronica. Een levendige, artistieke muzikale prestatie, mede door haar unieke stem die door de jaren erg goed bewaard is gebleven.
Tijdloze klasse!
Tracklist: 1. Alive 2. Bad ConnecƟon (Yazoo song) 3. Ode to Boy (Yazoo song) 4. Nobody's Diary (Yazoo song) 5. Mr. Blue (Yazoo song) 6. I Germinate 7. Changeling 8. Midnight (Yazoo song) 9. Lover, Go 10. Winter Kills (Yazoo song) 11. Filigree 12. Anyone (Yazoo song) 13. Other 14. State Farm (Yazoo song) 15. BeauƟful Gun 16. Right as Rain 17. Only You (Yazoo song) 18. In My Room (Yazoo song)
Encore 19. Situation (Yazoo song) 20. Goodbye 70's (Yazoo song) 21. Don't Go (Yazoo)
Organisatie: Live Nation
Wholes doet een specialleke. In december brengen ze ‘Wholes/Not Wholes’ uit, een album met vijf nieuwe Wholes-songs op de A-kant. Die worden op de B-kant geherinterpreteerd door Nimbus Cart, Joeri Chipsvingers, Shitfruit, Usi ES en Huracán. Als single is er de originele versie van “Berlin” door Wholes en de herwerkte versie door Usi ES, waarvan we eerder dit jaar een fantastisch debuutalbum leerden kennen.
Het nummer balanceert aan de rand van instorting, "You're Berlin on the border of falling down, In a Swiss bank that has sold your life", en schetst een wereld waarin kapitalistische systemen ons van elkaar vervreemden en tegelijkertijd een verlangen naar meer voeden. Dat klinkt bij Wholes als Devo die botst met de noisepunk van Butthole Surfers en de post-hardcore van The Jesus Lizard. In de versie van Usi ES wordt datzelfde “Berlin” een PJ Harvey-murderballad, geïnspireerd door de migratiegeschiedenis van haar Molukse familie, via Nieuw-Guinea naar Nederland. Twee keer ontworteld, telkens door omstandigheden buiten hun controle.
Het zijn twee heel verschillende versies van één nummer, elk met hun kwaliteiten en persoonlijke interpretaties. Wholes krijgt alvast onze lof voor deze gedurfde aanpak.
Dit tweeluik levert al zeker het gezochte muzikale vuurwerk op. Als je de twee interpretaties na elkaar hoort, is er eerst een beetje kortsluiting (is dit echt hetzelfde nummer) en daarna knisperen er vonkjes bij elke nieuwe luisterbeurt.
WHOLES_Berlin
https://on.soundcloud.com/r4RwaeWVnxY4uKrtR7
WHOLES_Berlin (Usi Es version)
https://on.soundcloud.com/116d9vaCEb5MfaxduP
The Spacelords zijn al bijna 20 jaar de vaandeldragers van de instrumentale spacerock in Duitsland. Buiten hun Heimat is het succes net iets minder groot inzake concerten, maar hun releases worden wel wereldwijd gewaardeerd.
Hun nieuwe album ‘Uranus Omnibus Sanctus’ is opnieuw een heerlijke mix van progrock, heavy psych, spacerock en cosmic stoner.
‘Uranus Omnibus Sanctus’ komt drie jaar na voorganger ‘Nectar of the Gods’ en nog eens drie jaar eerder was er ‘Spaceflowers’. Met slechts vier tracks maakt het trio (met het zowat vaste extra bandlid Didi Holzner op orgel) op het nieuwe album zowat drie kwartier vol. Het is alweer het negende album van het Duitse trio en dus weten de fans wel ongeveer wat ze kunnen verwachten. Nu eens helt een track wat over naar de desert rock, dan weer speelt de psychedelica de boventoon en nog wat later herken je bekende prog-bewegingen …
Het kan allemaal en ze maken er een knap organisch geheel van. De echo’s van pioniers als Hawkwind, Ozric Tentacles, Pink Floyd en Grateful Dead worden niet verstopt, maar The Spacelords hebben al lang genoeg een eigen gezicht om door elke fan van het genre herkend te worden.
‘Uranus Omnibus Sanctus’ is er blijkbaar niet zonder slag of stoot gekomen. De band had een aantal persoonlijke en technische uitdagingen te overwinnen en dat vertaalt zich in songtitels als “Survive to Win”. “Whales” begint met een soort van walvis-achtige geluiden waarbij het niet meteen duidelijk is of ze die naspelen dan wel dat ze originele walvisgeluiden hebben bewerkt. Maar wel mooi hoe ze in de intro niet enkel het geluid benaderen, maar ook het traag pompende ritme volgen dat we wel eens associëren met een zwemmende walvis. Dat is uiteraard slechts het begin. De ritmische resonantie wordt nog voort aangehouden, maar The Spacelords bouwen daar dan nog een volledig muzikaal verhaal bovenop.
De versnelling in de finale van “Whales” is een prima zet. De songtitels verklappen niet altijd alles, maar ook “On The Verge Of Delirium” is een raak gekozen songtitel.
Op ‘Uranus Omnibus Sanctus’ kunnen The Spacelords dan misschien niet verrassen, ze staan er toch maar mooi weer met een nieuw hoofdstuk in hun al lange carrière. Applaus op alle banken.
https://www.youtube.com/watch?v=l9hmvlPuyKY
Een jazztrio uitbreiden met een volledig symfonisch orkest houdt altijd een risico in. De intimiteit en spontane wisselwerking tussen de muzikanten kunnen gemakkelijk bedolven raken onder een overdaad aan strijkers en blazers. Op ‘Freedom Trail’ gaat het Luxemburgse pianotrio Reis Demuth Wiltgen die uitdaging aan met het Luxembourg Philharmonic, dirigent en arrangeur Vince Mendoza en de Amerikaanse topsaxofonist Joshua Redman.
Het resultaat is geen pianotrioplaat waaraan achteraf enkele orkestrale kleuren werden toegevoegd, maar een ambitieus project waarin bestaande composities worden opengebroken en vanuit een ruimer perspectief herbekeken.
Het trio, bestaande uit pianist Michel Reis, contrabassist Marc Demuth en drummer Paul Wiltgen, toont meteen in titelnummer “Freedom Trail” hoe de composities orkestraal worden opgebouwd, vervolgens groovende wegen inslaan en uiteindelijk uitmonden in een intimiteit waarin twinkelende piano en zachte saxofoonklanken elkaar vinden.
“Never Seen Again” blijft binnen die ingetogen sfeer en brengt de luisteraar haast in een toestand van zen, ver weg van de oorverdovende drukte van het bestaan. Mooi en zalvend tegelijk.
Ook “Cross Country” bewandelt die intieme en intense weg. Het filmische karakter komt nadrukkelijk bovendrijven. Met de ogen gesloten wanen we ons aan zee, waar een zachte bries ons laat wegdromen naar de mooiste oorden. De saxofoonsolo van Redman brengt meer groove en spanning aan, waarna tegen het einde alle orkestrale registers worden opengetrokken.
In “Catherine's Song” bewegen zijn soms overstuurde saxofoonklanken opnieuw voortdurend tussen zalvende zachtheid en uitbundige kracht. Ook “Viral” en “Home Is Nearby” verbinden die verschillende invalshoeken op overtuigende wijze.
Het veelkleurige karakter, waarin orkestrale grandeur en filmische intimiteit elkaar voortdurend afwisselen, maakt deze plaat zo bijzonder. Met “Dante” en het wondermooie “Where the Heart Beats” als laatste bewijs, neemt Reis Demuth Wiltgen de luisteraar mee op een reis die de fantasie voortdurend prikkelt.
‘Freedom Trail’ voert ons naar het oneindige zonder ons met bombast te overdonderen of met overmatige zachtheid in slaap te wiegen. Net dat evenwicht zorgt ervoor dat we geboeid blijven luisteren en de plaat telkens opnieuw willen beleven.
Tracklist: Freedom Trail - 9:30 Never Seen Again - 5:09 Cross Country - 9:49 Catherine's Song - 5:00 Viral - 5:52 Home Is Nearby - 3:54 Dante - 6:07 Where the Heart Beats - 6:16
Woordkunstenares Nel Mertens en multi-instrumentalist JP De Brabander verblijden ons reeds sinds 2022 met fijne elektropunk. Hun nieuwe single - “Lachen De Duivels” - is een kleine woordspeling, maar is tegelijk groots in de verrassing.
Waar we zo van onder de indruk zijn, is de nieuwe sound van het duo (live een trio, met wisselende drummers). Hoorden we eerder vooral een groove en synths, dan is deze single een volbloed-bandgeluid. En dat klinkt behoorlijk goed. Het pompt en het stuwt onder de donkere poëzie over duivelse machten die ons willen bespelen als marionetten.
The Sound meets De Brassers. Meer van dat!
https://neljp.bandcamp.com/track/lachen-de-duivels
Meltheads in het Nederlands? We kregen reeds de allesversmeltende single “Naïef” en hun cover van De Brassers’ “En Toen Was Er Niets Meer”. Er is na ‘Decent Sex’ en ‘I Wanna Be A Girl’ nu een volledig Nederlandstalig album in de maak van dezelfde Meltheads. Dat komt ergens volgend jaar uit. De single die ons daarvoor warm moet laten kopen, dat is “Oorlog In Mij”.
Er zit nog een veeg postpunk in, zoals in de vorige Nederlandstalige singles. Met name die weemoedige, bijna huilende baslijn. Maar er is veel meer aan het handje op “Oorlog In Mij”. Zoals strijkers en cello en arrangementen alsof Meltheads stage gelopen hebben bij Hooverphonic. En een portie brave noiserock, die toch ergens ook schuurt en piept. En dieppersoonlijke lyrics die tot de erfenis van Gorki en Madou lijken te behoren.
De song gaat over wrok en loslaten en over de confrontatie aangaan met de donkere kant van onszelf. Geen easy listening shit, deze puike single. Hij hangt bij mij voorlopig ergens tussen ‘ik weet het nog niet’ en fantastisch. Maar oordeel vooral zelf.
https://www.youtube.com/watch?v=LBwGSj3qsRo&list=OLAK5uy_lws6NcQtL3uTMzy159e0x6w1GdgOQW0I8
Toegegeven, het debuutalbum van Dressed Like Boys, we hadden niet meteen door wat een meesterwerk dat was. Het album openbaarde zich aan ons als een slow burner met elke nieuwe single. Sinds de aanschaf staat Dressed Like Boys regelmatig op repeat. En nu is er al een nieuwe single.
“And Then I Woke Up” ligt muzikaal helemaal in het verlengde van het debuutalbum. Het wordt waarschijnlijk ook de titel van het volgende album, dat we dan ergens volgens jaar mogen verwachten. De nieuwe single werd al live gespeeld op Werchter en op de recente Spaanse tournee en kreeg daar heel wat bijval. Nog een leuk weetje: Jelle’s vader speelt staande bas op dit nummer. Hij schreef deze song terwijl hij Tolstoj aan het lezen was en realiseerde zich dat hij bij zichzelf vooral ijdelheid zag als hij in de spiegel keek.
Hij zag iemand die blind was voor alle rijkdom die je niet kan kopen en niet kan verkopen. En uit die realiteit is hij wakker geworden. Mooi toch? Vlaanderen heeft er een muzikaal icoon bij.
https://www.youtube.com/watch?v=kUhL7H4cVw8
Schoonheid hoeft zich niet altijd luidruchtig op te dringen. Soms ontstaat ze net in de ruimte tussen enkele zorgvuldig geplaatste noten. Op ‘Mediterranean Echoes’ brengt de Griekse oudspeler en componist Alekos Vretos mediterrane gevoeligheid, Arabische en Griekse melodieën en de vrijheid van jazz horen we samen in een intens maar verfijnd klanklandschap.
Opvallend is dat het kwartet volledig zonder drums of percussie werkt. De oud (apart instrument) van Vretos, de klarinet van Giannis Diskos, de piano van Dimitris Verdinoglou en de contrabas van Kimon Karoutzos creëren hier samenhun eigen natuurlijke puls.
Compositie en improvisatie gaan voortdurend in dialoog. Het resultaat klinkt intiem. Het is haast kamermuziek; door de onderlinge wisselwerking is het voortdurend in beweging.
“Now What” en “Rev” zetten meteen de toon in een golvende dynamiek; het brengt de luisteraar in innerlijke rust. Op “Jovano-Jovanke'” wordt die lijn zachtmoedig, speels prikkelend doorgetrokken. In “H.” krijgt de muziek extra diepgang door een strijkkwintet van het Athens State Orchestra. De violen, altviool, cello en contrabas versterken de emotionele draagkracht van de compositie. Op “The Freedom Suite” krijgen we een driedelig verhaal. “Lullaby”, “The Quest” en “Dance of Freedom” sluiten haast naadloos op elkaar aan van een verstilde zoektocht naar een bevrijdende finale.
De kern van “Mediterranean Echoes” krijgen we door een lyrische, ruimtelijke en interactieve klankwereld, zonder de zachtheid te verliezen naar een haast hemels muzikaal landschap.
Ook “Guerra” en het afsluitende “Signature” bevestigen die indruk.
Mediterranean Echoes is een intens mooi album, een meditatief genot voor wie even wil ontsnappen aan de harde realiteit.
Tracklist: Now What - 1:45 Rev - 7:41 Jovano-Jovanke - 5:39 H. - 5:19 The Freedom Suite: a. Lullaby - 2:48 The Freedom Suite: b. The Quest - 1:33 The Freedom Suite: c. Dance of Freedom - 4:15 Guerra - 5:25 Signature - 1:52
Jazz/Worldpop
Mediterranean Echoes
Alekos Vretos
Peu de groupes peuvent se targuer d'avoir le statut de 'groupe culte', mais c'est clairement le cas pour Light Asylum. Emmené par la voix énigmatique de Sharon Funchess, le projet basé à Portland, dans l'Oregon, a secoué le petit monde de la musique alternative en 2012 grâce à un premier album éponyme et à un titre complètement hallucinant: “Dark Allies”. Combinant darkwave, synth-pop et post-punk, Light Asylum y déployait un souffle épique, illuminé par un riff de synthé incandescent, porté par une rythmique hypnotique et rehaussé par un chant d'une puissance inouïe. Le titre devint rapidement un hit mondial dans les soirées 'dark' alternatives.
Malheureusement, le succès de Light Asylum fut de courte durée. Le projet cessa d'enregistrer, Funchess se contentant de faire quelques concerts aux USA et en Europe. Aujourd'hui, changement de cap! On assiste à la résurrection du projet et c'est une excellente nouvelle! Sharon Funchess a ainsi accordé un concert au Botanique, à Bruxelles, au cours duquel elle a chanté les morceaux les plus marquants de l'époque: “Dark Allies”, “Skull Fuct”, “Shallow Tears”, etc. Mais elle a surtout levé le voile sur plusieurs nouvelles compositions de très belle facture et tout permet de croire qu'un nouvel album est en préparation. Dans une interview accordée à El Garaje De Frank, elle a déclaré: “J'ai hâte de sortir de nouveaux morceaux. Les 'vers d'oreille' ('earworms') sont en route. N'ayez crainte, tout cela fait partie du processus.” A suivre!
Pour écouter “Dark Allies”, c'est ici.
Holly Humberstone ontpopt zich met Cruel World tot veel meer dan een timide singer-songwriter...
Holly Humberstone – Cruel World Tour 2026 + Nell Mescal
Het was al de derde (!) keer dit jaar dat we als kleine België de Britse Holly Humberstone mochten ontvangen. Van een intieme AB club in februari tot een festivalset op de Lokerse Feesten vlak voor Pommelien Thijs. Op de Grote Kaai viel ze helaas totaal verloren tussen de onwetende mega-Pommelien-fans.
Revanche dus nu met een bijzonder sterke set in de dromerige Museum-zaal van de Botanique. Veel? Ja! Maar wel telkens iets anders; waar ze in het voorjaar nog met een solo-acoustische show passeerde om de nieuwe sound te introduceren, kwam ze nu met full-band en sterke visie rond nieuwste plaat ‘Cruel World’ die beloftes als sterke frontvrouw waarmaken. Een heel eind van die timide singer-songwriter die we op Werchter 2023 leerden kennen.
Belgische fans hadden trouwens geluk, voorafgaande shows van deze tour-openingsweek werden afgelast door ziekte, ‘I had to get healthy in time for Brussels, right?’. Hierdoor bleef de setlist op 17 september wel nog een verrassing, een schrale troost voor de fans uit Parijs en Amsterdam.
Kleine opvallende sidenote; de shows van Holly op Belgische bodem moesten over de voorbije 3 jaar telkens inboeten aan capaciteit en ook nu kon de compacte Museum-zaal geen sold-out bordje bovenhalen. Vreemd wanneer haar song-kwaliteit en stage-presence enkel de lucht ingaan, maar misschien doelt niet elke artiest op arena’s en onbereikbaarheid.
Nell Mescal een nepo-baby of -sister (?) label geven, doet af van haar talent. Haar set werd zeker nooit spannend, maar ook niet saai. Met haar nog net iets zoetere/lievere songs kwam ze bijna in de buurt van Holly’s sound. “Settles” als uitblinker.
In februari zagen we een artiest die een nieuwe era kwam aankondigen, in september zien we dat ze die transformatie nu ook live helemaal gerealiseerd heeft. Met een bijna filmische intro-sound (klokkengeluid) kwam een zelfzekere Holly het podium opgewandeld, gooi daar nog een jonge driekoppige en heel sterke live-band bij en je krijgt een geëvolueerde Humberstone show.
Met “To Love Somebody” als opener krijgen we al van bij het begin een meezingmoment, misschien wel het meest poppy nummer van de nieuwste plaat, maar live nog een stuk krachtiger met een extra rock-sound. Bij “The Walls Are Way Too Thin” en “Overkill”, beide al meer dan 5 jaar oud, werd dezelfde extra kick toegevoegd, de insteek van deze tour werd duidelijk.
Titeltrack “Cruel World” is duidelijk haar lievelings-nieuwe en overtuigt ook live, het blijft een raadsel waarom een song zoals deze geen radio-hit wordt. “Blue Dream” klinkt net iets elektronischer en is daardoor een frisse afwisseling.
Holly’s nieuwe zelfzekerheid maakt blijkbaar ook mopjes, ‘Don’t worry guys, I’m not contageous anymore’ grapt ze naar de fans op de eerste rij. “Kissing In Swimming Pools” brengt de serieusiteit er terug in en fluoriseert wat een uitzonderlijk sterke teksten de Britse steeds schrijft; speelse metaforen, catchy woordspelingen en verhalende zinsstructuren. De Mazzy Star sample is gelukkig terug aanwezig, werd gemist tijdens de acoustische set in februari.Wat een song, een eerste muzikale hoogtepunt van de avond.
“Die Happy” en “Paint My Bedroom Black” leiden een tweede deel van de show in en met “Down Swinging” graaft ze diep in haar catalogus een bijzonder sterke ballad op. Al blijft van die ballad niet veel meer over, een rock-infused versie inclusief gitaarsolo’s komt heel sterk over en een band-introductie ertussendoor voelt zeer gepast aan.
Met “White Noise” komt de meest catchy single van ‘Cruel World’ eindelijk aan bod, akoestisch al opvallend sterk maar met volledige band bleeft ze nog meer hangen … ‘Play a sad song dj, I just wanna sway tonight’. ‘Since I lost my baby all I wanna do is cry.’
“Falling Asleep At The Wheel” is duidelijk door de volledige zaal gekend, de luide ‘Sing it Brussels!’ van Holly’s gitarist bleek niet eens nodig.
Het unreleased “Too Cute To Be Lonely” past perfect in haar stijl en kan vanaf het tweede refrein zelfs ook al op voorzichtige meezingmomenten rekenen. “Red Chevy” zorgt voor kippenvel, niet door ingetogenheid, maar door een plots besef van een complete artiest op het podium. Lyrics zoals ‘So Kiss Me Like You Fucking Mean It’ meeschreeuwen hadden niet veel mensen verwacht bij de verlegen Holly Humberstone die 6 jaar geleden met haar gitaartje kwam piepen in de Britse pop-scene.
Het slot met “Dive”, “Lucy” en grootste hit “Scarlett” bewijst nogmaals dat een complete artiest op donderdag 17 september op het Brusselse podium stond. Holly weet haar publiek niet langer alleen maar emotioneel te raken, maar zet het nu ook volledig naar hand.
Live review dit voorjaar 2026 Holly Humberstone - Intieme comebackshow van zelfbenoemde specialiste gothic pop-songs
Setlist: – To Love Somebody – The Walls Are Way Too Thin – Overkill – Cruel World – Blue Dream – Kissing In Swimming Pools – Die Happy – Paint My Bedroom Black – Down Swinging – Deep End – White Noise – Falling Asleep At The Wheel – Too Cute To Be Lonely (Unreleased) – Red Chevy – Drunk Dialling – Dive – Lucy - Scarlett
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Holly Humberstone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10299-holly-humberstone-17-09-2026?Itemid=0
Nell Mescal
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10300-nell-mescal-17-09-2026?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel
De Duitse folkrockband Schandmaul klinkt op het nieuwe album ‘Sternensegler’ (kapitein die volgens de sterren navigeert, of in het Engels: star sailor) opvallend fris.
Het frisse gevoel komt vooral van de nieuwe leadzanger Terence Hill. Thomas Lindner zette al tijdens concerten een stap terug als frontman, ten voordele van Hill, en nu horen we die laatste ook eens in een studio-opname. Klinkt Schandmaul nu anders? Uiteraard klinkt de zang iets anders, maar aan de muzikale formule werd niet geraakt. Dit is nog steeds stevige rock (net geen metal) met roots in de folk. Catchy als je van het genre houdt. Als je al eerder iets in huis haalde van pakweg Subway To Sally, In Extremo of Saltatio Mortis, dan zal je dit vast ook wel lusten. De lyrics zijn in het Duits, maar de verhaallijnen zijn niet zo moeilijk om volgen en heel wat refreinen kan je bijna meteen meebrullen.
Terence Hill laat een nieuwe wind waaien bij Schandmaul en dat kon dit Duitse instituut misschien wel goed gebruiken. ‘Sternensegler’ blaast ons niet meteen omver, maar is een heel degelijk en interessant album met verschillende hoogtepunten. Het slepende “Nosferatu”, het furieuze “In der Hand” en de bombastische titeltrack “Sternensegler” zijn voor mij de hoogtepunten.
Folk/Rock
Sternensegler
https://www.youtube.com/watch?v=P2q7cvu--as
Met ‘Trust’ brengt Ola Tunji een debuutalbum uit dat duidelijk vanuit een persoonlijke en spirituele zoektocht is ontstaan. Vertrouwen vormt de rode draad doorheen de plaat, waarbij zelfbewustzijn, innerlijke rust, verbondenheid en liefde centraal staan.
Titels als “Speak Up! (Your Voice Is Your Strength)”, “Intuition”, “Work On Your Peace”, “Awakening” en “We Choose Love” laten weinig twijfel bestaan over de boodschap die de groep wil meegeven.
Toch moet uiteindelijk vooral de muziek bepalen of die spirituele intentie ook daadwerkelijk wordt overgebracht. En precies daar wordt ‘Trust’ interessant.
De spirituele jazz van John Coltrane vormt een belangrijke voedingsbodem voor Ola Tunji. Het Brusselse kwartet rond saxofoniste Ornella Noulet, laat zich inspireren door o.m. Alice Coltrane, Pharoah Sanders en Albert Ayler. Ook de groepsnaam verwijst naar die muzikale erfenis: Babatunde Olatunji, de Nigeriaanse percussionist en goede vriend van Coltrane, stond mee aan de basis van de ritmische en spirituele kruisbestuiving die de jazz in de jaren zestig zo'n bijzondere impuls gaf.
Die invloeden zijn duidelijk aanwezig op ‘Trust’, zonder dat Ola Tunji als een doorsnee eerbetoon aan de spirituele jazz klinkt. De saxofoon van Noulet krijgt een prominente plaats en bepaalt in belangrijke mate het karakter van de plaat. Luister maar naar het wondermooie “Awakening” of verderop naar “Speak Up! (Your Voice Is Your Strength)”, dat haast letterlijk als een oproep klinkt om je stem te laten horen. Daar staat de saxofoon heel nadrukkelijk op de voorgrond: helder, expressief en opvallend aanwezig.
Toch wordt haar spel nergens een solistische aangelegenheid. Piano, contrabas en drums zorgen voortdurend voor beweging, tegenwicht en ruimte, als op “Root Motion”. Juist in die wisselwerking ontstaat de spanning die deze vorm van spirituele jazz zo boeiend maakt. De muziek kan intens en zoekend klinken, maar evengoed verstillen en ademruimte creëren. Nummers als “Intuition” en “Request” zitten vol weerhaakjes die onmiskenbaar aan Coltrane doen denken.
Maar vooral beschikt Ola Tunji over een eigen smoel. Die eigenzinnige, spirituele en improviserende aanpak primeert. Het blijkt ook uit “Marsaxlokk”, om uiteindelijk via “We Choose Love” dit toch wel bijzondere debuut sprankelend af te sluiten.
Noulet ontdekte Coltrane aanvankelijk via zijn album ‘Ballads’, maar vertelt dat ze pas later, na haar komst naar Brussel en het ontstaan van Ola Tunji, via een meer spirituele weg opnieuw aansluiting vond bij de jazz.
Dat gegeven lijkt ook ‘Trust’ mee te kleuren. Dit is geen poging om de muziek van Coltrane simpelweg opnieuw te spelen, maar een zoektocht naar wat die spirituele dimensie vandaag nog kan betekenen. En daarin slaagt Ola Tunji over de hele lijn met brio.
Kurt Wagner heeft met Lambchop al verschillende gedaantes en stijlen aangenomen. Hij is de enige constante in de bezetting. Op het nieuwe ‘Punching The Clown’ leert hij ons het volgende: in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister.
De bezetting is deze keer minimaal. We horen niet veel meer dan een banjo (Justin Vernon van Bon Iver) en gitaar, en Wagner’s stem natuurlijk. Tegelijk is er de rijkdom en soepelheid van een relatief groot koor. Wagner prevelt de lyrics van zijn ballads als folk-verteller (net geen bluegrass) in duet met het soms bombastische, gospel-achtige koor. En dat levert muzikaal vuurwerk op. Water en vuur, ernst en passie, zwart en wit, ruw en zacht, elkaar uitdagend elk vanuit hun kern. Het koor vult geen achtergrond maar is een tweede hoofdfiguur naast Wagner, en het hele album wordt gevuld met vraag en antwoord, of voorzet en respons.
Naar verluidt baseerde Wagner zich op een vroege vorm van gospel, lined out singing, die vanuit Schotland naar de Appalachen overgewaaid was omstreeks 1800. Hoe dan ook levert dit een puurheid op die we al lang niet meer gehoord hebben.
Wagner heeft zichzelf en zijn band uitgedaagd om voor ‘Punching The Clown’ betere schrijvers te worden van tekst en muziek. Daar zijn ze zeker in geslaagd. Van de 30 songs die ze geschreven hebben, staan er slechts 12 op dit album. Dat zullen dan wel de beste zijn, maar voor mij had dit zeker een dubbelalbum mogen worden. Ik krijg er maar niet genoeg van. Hoogtepunten aanduiden is dan ook niet eenvoudig. Ik heb het hardst genoten van “A Doctor In The House”, “White People” en “No Chicago”.
Op 2 december staat Lambchop in Antwerpen, een dag later in Roeselare.
Pop/Folk
Punching The Clown
Lambchop
https://www.youtube.com/watch?v=u2SUuOs2K4Y
Justine Wolfs – geen familie van Noémie Wolfs van Hooverphonic geweest, voor zover we kunnen nagaan - is een Antwerpse singer-songwriter die persoonlijke, dromerige muziek maakt. Haar sound zit tussen indie en dreampop, met invloeden van Gracie Abrams, Wolf Alice en Lizzy McAlpine.
Haar muzikale verhaal begon in haar slaapkamer. Ze begon in 2020, zonder muzikale opleiding, zelf nummers te schrijven op de ukelele. In 2023 richtte ze haar coverband MayFour op. Twee jaar lang stond ze vooral op het podium met covers, tot het steeds meer begon te kriebelen om eigen nummers te brengen.
Vorig jaar bracht ze haar eerste single “Hyperfixation” uit. Later dat jaar volgde “Noodlot”, een Nederlandstalig duet met Wilson55. Ondertussen schreef Justine verder aan de nummers die voor haar eerste EP. Eind 2025 kwam ze in contact met de Nederlandse producers Jaco Falcon en Tim van Emmerloot. Samen brachten ze de slaapkamer-nummers naar de studio. “Ever Known” is de eerste single en gaat over leren van jezelf te houden doordat iemand anders jou graag ziet. De volledige EP verschijnt in november.
“Ever Known” klinkt wat urban loungy. Licht bruisend en tintelend met een mooie finale. Productioneel zit het nummer goed in elkaar, maar ik mis hier de samenhang tussen de muziek en de lyrics. De frisse naïviteit en de verrassing van het verliefd zijn had hier in dikkere lagen uitgesmeerd kunnen worden. In aanpak en onderwerp is dit veelbelovend. Ik ben benieuwd naar de EP.
Je vindt “Ever Known” op Spotify ever known - song and lyrics by Justine Wolfs | Spotify
Drummer (bij Daan), zangeres en songwriter: Isolde Lasoen is niet voor één gat te vangen. Op ‘My Kind Of Drama’, haar nieuwe solo-album, is ze nog meer een kameleon, in de positieve zin. Ze jongleert met neo synthpop, dreampop, filmscores en retropop tot het wazig wordt voor onze ogen en we opgaan in de suikerzoete nostalgietrip die ze voor ons gesponnen heeft.
Album-opener “Queen’s Time” en titeltrack “My Kind Of Drama” doen ons wegdromen naar de (tiener)romantiek van de Franse film in de jaren ’80, met een update en in het Engels voor “Queen’s Time”, maar niettemin helemaal in het straatje van ‘L’Année des Méduses’, ‘Le Grand Bleu’, ‘Les Bronzés’, …
Wie had gedacht dat de muzikale erfenis van Francis Lai en zijn collega’s ooit nog op een Belgisch album zou belanden. “Queen’s Time” doet mij denken aan de voor die tijd heel typische romantische zomerduetten waar de Fransen een patent op leken te hebben. Ik dacht daarbij eerst aan “Tu T’en Vas” of “L’Avventura”, maar misschien zit “Eté Indien” (geen duet, I know) er dichter tegenaan. Het instrumentale “Love Language” (instrumentaal op wat geneurie na) en “Supraclavicular” hellen dan helemaal over naar de soundtrack van de jaren ’70 en ’80, met hints van Vangelis en Tangerine Dream.
Het album bevat nog veel meer referenties. Verspreid over de nummers horen we echo’s van Daft Punk, Lana del Rey, SX, Desireless, Zas, Sylvie Kreusch en Lady Gaga. De Franse producer Michael Declerk grabbelde voor ‘My Kind Of Drama’ in dezelfde ton waar hij eerder inspiratie vond voor Daft Punk en Justice. De muziek klinkt soms wat naïef en heeft een hoog roze bubblegum-gehalte. Het lijkt allemaal heel eenvoudig en retro-gepikt, maar achter die eenvoud zitten ingenieuze akkoordenschema’s en melodielijnen. Isolde legt er met haar lyrics een ernstige laag over.
Het album heeft grote gemene delers en toch heeft elk nummer een eigen gezicht: het flirterige en tintelende “Echo En Toi” dat een update van Gainsbourg had kunnen zijn, de propagandistische dansvloervuller “Egoland”, de verre echo van Anne Clark op het slepende “Perception”, de bombastische poprock van “Nothing Is Forever”, …
Telkens krijgen we een nieuwe versie van Isolde Lasoen te horen in de muziek en in de lyrics. Mijn persoonlijke favoriet is “Love Language”.
‘My Kind Of Drama’ is een heel bijzonder album. Voor elke emotie, voor elk moment van de dag, voor elk type weer is er een ander nummer dat net iets meer geschikt lijkt te zijn en toch klinkt dit als één organisch geheel. Fantastisch gedaan.
https://www.youtube.com/watch?v=G0wmVCjc9IE
‘’Educate The Billionaires’’ is de nieuwe single van Green Crow Collective, een bont allegaartje muzikanten. Hun vorige single, “Huern Zègn” met Sarah Vandeursen van Kenji Minogue, was behalve uitermate grappig en tegelijk met de vinger wijzend naar roddeltantes en –nonkels ook nog het muzikale equivalent van een welgemikte handgranaat. Met zijn ietwat Midden-Oosterse vibe en de mantra-herhaling van de titel was dat earcandy zoals er in Vlaanderen maar weinig gemaakt wordt.
“Educate The Billionaires” is van een ander kaliber. Meer rechttoe, rechtaan punkrock. Met een direct meezingbaar refrein en een baslijn die diepe voren trekt waaruit de scherpe gitaarakkoorden opschieten. Er zit zelfs een kort ‘Bohemian Rhapsody’-momentje in deze fijne song, zo rond 2 minuten 30.
Het volgende, tweede album van Green Crow Collective zal ‘Lobotomie’ heten (een knipoog naar ‘Teenage Lobotomy’ van de Ramones?) en komt ergens in het voorjaar van 2027 uit. Als ze nog maar van deze goudomrande bommetjes droppen zal dat album de uitstekende live-reputatie van deze de groene kraaien helemaal bevestigen.
https://www.youtube.com/watch?v=WWdiVSE86DE
Amyl and the Sniffers is een band die zo’n energieke concerten brengt dat ene studio-album die energie nooit helemaal kan vatten. Wordt gezegd. Een live-album van deze band is dan ook helemaal geen verrassing. ‘Truth or Consequence’ wordt vorig jaar opgenomen tijdens een concert in LA met een beperkt publiek.
Wat wel een verrassing is, is dat ze geen ‘gewoon’ concert als live-album uitbrengen, maar een concert met country-versies van hun nummers.
Twee conclusies: de meeste songs blijven wel ongeveer overeind in deze semi-akoestische aanpak. Over de zangeres en de band kunnen we dat helaas niet zeggen. Hoe trager ze de nummers spelen, hoe meer ze door de mand vallen. Het is mooi dat ze dit risico durven nemen, maar het voegt weinig toe aan hun oeuvre. Sommigen zien er de grap van in of vinden dat ze iets toevoegen aan het country-genre door er hun rauwe punk-attitude in te injecteren.
Je hoort een paar publieksfavorieten als “Big Dreams”, enkele onuitgegeven nummers en één cover (“Lights on the Hill” van Slim Dusty). Alleen die laatste cover geeft aan dat Amyl and the Sniffers dit country/live-album toch ergens een beetje ernstig overdacht en voorbereid hebben.
Goh. In het beste geval vinden de fans dit een leuk tussendoortje. Maar straks toch graag ‘gewone’ concerten en een degelijk live-album, misschien?
https://www.youtube.com/watch?v=HyDI1FaaTY4
Ty Segall - Fuzz, feedback maar ook finesse
Ty Segall zit al 25 jaar in het vak en heeft in die tijd een indrukwekkende hoeveelheid muziek uitgebracht. Toch blijft de Amerikaanse garagerocker enigszins onder de radar, zonder dat zijn populariteit daaronder lijkt te lijden. Voor zijn passage in de Botanique was de Museum alvast volledig uitverkocht, waar hij met Chrome zijn inmiddels zeventiende album kwam voorstellen.
Het voorprogramma werd verzorgd door Annabelle Chairlegs, het project van de Texaanse Lindsey Mackin. Het viertal uit Austin bracht een mix van garagepop en rock, met catchy hooks, snedige gitaren en een vleugje surferrock. Mackin beschikt over een stevige podiumpresence, al was haar stem niet altijd even strak. Toch wist de band met enkele stevige songs en een energiek slot het al goed gevulde publiek op te warmen.
Ty Segall en zijn band begonnen met een lange opbouw van “Feel”, om vervolgens meteen stevig uit te pakken. De songs klonken snedig, luid en rauw, maar ondanks de vele fuzz en overdrive bleef alles opvallend helder, met Segalls stem steeds goed hoorbaar.
Ook de lange jams waarmee nummers als “Hospital”, “Finger” en “My Best Friend” werden ingezet, voelden nergens langdradig aan. Integendeel, ze bouwden telkens mooi spanning op voordat de band weer losbarstte. Voor het podium zorgden fans van het eerste uur ondertussen voor de nodige sfeer met moshpits en crowdsurfers, terwijl “Black Paint”, “Running to Nowhere” en “Let Go” de temperatuur nog verder opdreven.
Ook in de tweede helft bleef de band het hoge niveau vasthouden, zonder de set in een eindeloze muur van geluid te veranderen. Rustigere passages in “My Best Friend” en “Play Cowboys” gaven wat ademruimte, waarna “Chrome”, “Girlfriend” en “Separation” de gitaren opnieuw stevig lieten ronken.
Tussendoor was er ruimte voor wat speelsheid, met korte stukjes van The Doors en zelfs de soundtrack van Jurassic Park. “Wave Goodbye” vormde een smerige, bijna sludge-achtige afsluiter van de reguliere set, waarbij het publiek nog één keer volledig uit zijn dak ging.
De set was mooi gebalanceerd en liet naast de stevige garagerock ook ruimte voor melodie, experiment en onverwachte wendingen.
Onder luid gekrijs kwam de band terug voor de bisronde. “Oh Mary” zorgde opnieuw voor een stevige moshpit, waarna een cover van “L.A. Woman” van The Doors de avond afsloot.
Een echte uitschieter ontbrak misschien, maar de constante kwaliteit, het strakke samenspel en de energie van band én publiek maakten dit vooral een bijzonder degelijk concert.
Setlist: Feel - Hospital - Candy Sam - Thank God for Sinners - Finger - Black Paint - Running to Nowhere - Let Go - Glass - My Best Friend - Everything You’ve Been - Chrome - Play Cowboys - Girlfriend - Imaginary Person - Separation - Wave Goodbye - Oh Mary - L.A. Woman (The Doors cover)
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
