Whispering Sons pakt de Vooruit helemaal in
Enkele Vlaamse concertzalen klagen dat de jongste maanden op concertavonden altijd wel een percentage van het publiek dat een ticket kocht alsnog afhaakt. Omdat ze schrik hebben besmet te worden in een volle zaal, of ook omdat ze soms net vastgesteld hebben dat ze besmet zijn, of omdat ze geen Covid Safe Ticket willen tonen, … Niets daarvan op de voorbije dinsdagavond in de Vooruit in Gent, waar Democrazy een Belgische halte van de Europese tournee van Whispering Sons had opgezet. Het concert was maanden vooraf uitverkocht en als er hiervoor al mensen thuisgebleven zijn, zal dat dan toch een wel heel klein percentage geweest zijn.
Voor Whispering Sons komt het Gentse concert na een week doorheen Frankrijk als support voor Balthazar, met een passage in de Olympia in Parijs als voorlopig orgelpunt. Ze volgen Balthazar -als alles goed gaat - nog naar Nederland en de UK, maar in Gent mocht Whispering Sons nog eens headlinen. Zie ook hun concert in Lille ikv Halloween
Whispering Sons - Klaargestoomd en Smaakmaker in het genre! (musiczine.net)).
De indiepoppers van Teen Creeps mochten openen en daarmee maakt Whispering Sons vooral duidelijk dat ze niet willen vastzitten aan het etiket van postpunkband. Postpunk is dan wel een belangrijk onderdeel van hun sound, ze gaan met plezier die genregrens over. Teen Creeps dus, ook al niet meteen voor één gat te vangen. Het trio mengt 90’s indiepop met wat grungy garage en wat jumpy slacker. De set bestond overwegend uit materiaal van het eerder dit jaar verschenen album ‘Forever’, aangevuld met een paar tracks uit ‘Birthmarks’ en eentje van hun split-EP met Mind Rays. Een paar keer wordt het Whispering Sons-publiek flink enthousiast. Een eerste keer als “Mercury” een lange, op een groovy baslijn pompende outro krijgt. Een tweede keer als de drummer tijdens “The Point” zo te keer gaat dat er een cimbaal naar beneden dondert en een derde keer bij setafsluiter “Crash/Land”, een midtempo-rocker die bij het oudste deel van het publek herinneringen aan Buffalo Tom zal oproepen.
Whispering Sons dan. Zangeres Fenne was een paar keer zichtbaar blij verrast door het overweldigende enthousiasme waarmee het publiek in Gent reageerde. De set werd minutieus opgebouwd met alle tracks van hun jongste album ‘Several Others’ (ook nog eens in de album-volgorde), doorspekt met ouder materiaal als “White Noise” of “Performance”. Zo werd de spanning opgedreven tot een eerste kookpunt dat bestond uit de singles “Surface”, één van de weinige echte meezingers uit hun oeuvre, en “Hollow”. Het vuur bij het publiek werd dan zacht gedoofd met een klein en intiem gebrachte “Aftermath” om dat smeulende vuur dan weer hard op te poken met “Satantango” (die vibrerende drumcomputer-achtige intro!) en na het helse “Surgery” nam het vijftal een eerste keer afscheid van het publiek. In de bisronde brachten ze nog het nieuwe “Tilt” (misschien niet meteen single-materiaal, maar wel een heel degelijke track), “Alone” (de tweede meezinger) en als allerlaatste “Waste”.
Live valt op wat een goed geoliede machine deze Whispering Sons zijn. De drummer en de man achter de toetsen vormen het kloppende hart. Dan heb je twee schaduwkopmannen op bas en gitaar die zonder haantjesgedrag hun plaats gevonden hebben net naast de spotlight. Die spotlight staat op zangeres Fenne. Zij weet het publiek te begeesteren zonder ook maar iemand rechtstreeks aan te spreken of op te hitsen. Ze gebruikt niet veel meer dan haar lyrics, een bik in het publiek en een paar rudimentaire danspassen om haar band, de muziek en het publiek naar een hogere dimensie te brengen. Het is een formule die absoluut werkt en we mogen er fier op zijn dat deze muziek ook tot ver in het buitenland gesmaakt wordt.
Kortom, Whispering Sons - Wereldklasse!
Organisatie: Democrazy, Gent
Wanthanee - Een nieuwe diamant op de Belgische bünhe
Dan win je in 2016 in de AB ‘De Nieuwe Lichting’ van StuBru. En kan je 2 richtingen uit. Je bestormt in euforie verscheidene podia in de roes van de overwinning, maar zonder veel bagage reis je niet ver, of… je neemt je tijd en werkt aan stevig , doordacht en goed materiaal.
Clever als ze is koos ze voor het 2e. Als je iemand als Orson Wouters aan je zijde hebt, is dit een evidente keuze. Hij vormde mee de sound van de plaat en mixte en producete alle nummers. In 2016 stond nog een ruwe diamant op de bünhe, nu blinkt Wanthanee bij de release van haar debuutalbum als geen ander.
Het voorprogramma werd verzorgd door Caspar Auwerkerken. Een 21-jarige Hasseltse singer-songwriter, en ook al een aanstormend talent. Past perfect in de stijl van Wanthanee. Met ook enkel en gitaar en cello brengt hij op een vertellende, soms fluisterend, soms met de nodige power, mooie ingetogen nummers. De manier waarop , z’n stem, de hoogtes, doen me denken aan een mixtuur van Tamino en The War On Drugs. Maar dan zonder de vele arrangementen. Ook de bindteksten zijn verrassend grappig… Zo’n ingetogen nummers brengen, en dan beginnen over stagediven, en een zwakke rug. Je moet het maar bedenken… Zonder twijfel op te volgen.
Bijgestaan door 6 muzikanten , 3 strijkers , een percussionist, een contrabassist en een toetsenist, wou Wanthanee haar debuurplaat lanceren, daar waar het allemaal begon. Het was dan wel in de AB Club, maar dat maakte de sfeer nog intiemer.
Ze had al aangegeven dat de focus op de nummers zelf moest liggen, en niet op de show er rond. Daar is het team rond Wanthanee wonderwel goed in geslaagd. Elke song werd zeer passelijk qua sfeer omringd en/of geaccentueerd.
Openen deed Wanthanee met “I would do it all for you” en “Cold summers”.Waardoor we direct in de dromerige sfeer van indiepop worden gedompeld. Na het wat donkere “Concrete” volgde gelukkig het iets meer uptempo “Mid day dream”, waarmee ze indertijd de releasealbum aankondigde.
“Bleeding” en “Once there was” waren een mooi intermezzo , maar staan niet op de releasealbum.
Met “Soon” komt het bijna breekbare in haar stem naar boven, en door “Painting satisfied” doet ze echt denken aan London Grammar. Vooral door de laagtes die ze haalt, om dan hier en daar een soort ‘doorstart’ te maken.
Het dak ging er, door de diehards, even af door “Only shadows remain”, hét lied welke voor de doorbraak zorgde.
Dat de ondersteuning van het sextet een perfecte symbiose vormt met Wanthanee is een understatement, maar voor “Taipei” werd er nog een Chineese viool aan toegevoegd via ‘Garageband’ ( software ). Een duidelijke meerwaarde en beklemtoont een beetje haar Oosterse afkomst. Om dan met een ongeziene power a capella af te ronden. Wat een mindblower! Overwhelmed!
Kippenvelmoment.
Voor “23” verwees ze naar de leeftijd van Orson, waarbij ze het belang van zijn input in haar carrière nog eens onderstreepte. Afgerond werd er met “Lightshow”, waarbij ook nog eens duidelijk werd dat het sextet niet alleen muzikaal sterk is, maar ook qua zang z’n mannetje staat.
Eén ding staat vast : dit is niet zomaar een ééndagsvlieg. Er STAAT iets op het podium. Brains, looks en voice. En wat voor stembereik! Er wordt vaak de link gelegd met London Grammar, Lana Del Rey, Aldous Harding. Ik voeg er graag Adele aan toe.
Ze is een beetje een melange van deze stijlen, kwaliteit en stembereik. Sommigen hanteren dezelfde indiestyle, de anderen gebruiken hun stembereik van high to bottom gecombineerd in hetzelfde lied.
Maar, Wanthanee heeft haar eigen sound gevonden. Net zoals ze haar eigen weg vindt. Sedert haar overwinning in 2016 is er veel aan slijpwerk en finetuning gedaan. En door al dat slijpwerk is ze al veel aan karaat gewonnen. Meer optredens kunnen haar alleen maar meer doen schitteren….
Neem gerust een kijkje naar de pics @Gerrit Van De Vijver
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/caspar-auwerkerken-09-11-2021.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/wanthanee-09-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Compact Disk Dummies - Een neonverlichte energiebom
De avond voor de start van het lichtfestival in Gent kregen we in de Handelsbeurs al een klein voorproefje. Een neon lichtshow begeleid door de energieke nummers van de gebroeders Coorevits ter gelegenheid van het 40-jarige bestaan van muziekclub Democrazy.
De set was nog maar geopend of Lennert, Janus en drummer Robin Wille waren al snel in hun matching shirts rondhuppelend op het podium te vinden. “Na 2 jaar terug in Gent, dat doet deugd” klonk het aan het einde van “On Repeat”. En Gent had er duidelijk zin in, het opzwepende “Matter of Time” veroorzaakte knikkende hoofden en de eerste danspasjes.
De futuristische, elektronische beats met passende verlichting van “Neon Fever Dream” vloeiden vlekkeloos over naar “Satellites” – “What’s up Gantoise”. Lennert nam een momentje om even uit te rusten op de rand van het podium, terwijl het hologram op de achtergrond voor het nodige entertainment zorgde. De frontman besloeg vervolgens de ritmische beats op de cowbell. Zijn nachtmerrie dat niemand aanwezig zou zijn door corona, maakte in de realiteit gelukkig plaats voor een erg uitgelaten Handelsbeurs.
Ook met “Drugs Don’t Work” en “Cry for Me” gunde de Compact Disk Dummies ons geen adempauze. Bij het laatste sprong Lennert voor de eerste keer het publiek even in. Stilstaan op deze aanstekelijke synths was geen optie. De broers verrasten ons met de cover van “Are “Friends Electric?”. Mogelijks een inspiratiebron voor het newwavegehalte van hun nieuwste album. Het publiek moest micro’s ontwijken tijdens “Easy Life”. Lennert en zijn spirit fingers maakten het publiek laaiend enthousiast. De trompettonen van “Holy Love” en het catchy “Girls Keep Drinking” deden er ons aan herinneren waarom het Desselgemse duo na Silver Souls zo succesvol is doorgebroken. Tussen deze twee nummers in deed ook publieksfavoriet “I Remember” de vloer daveren. “We komen terug maar jullie gaan f*cking hard je best moeten doen”.
En terugkomen deden ze. Met een nieuwe lading pakkende deuntjes en een ietwat eng poppenkoor op de videobeelden van “Remain in Light”. “The Reeling” werd dan weer ingezet met een old-school sit down en de Handelsbeurs knalde verder.
De Compact Disk Dummies hebben nog steeds de gave om zich volledig te smijten en hun enthousiasme in volle glorie over te brengen. “Gent, de beste stad van Vlaanderen” zeg dat Coorevits het gezegd heeft.
Setlist: On Repeat - Matter of Time - Neon Fever Dream - Satellites - The Drugs Don’t Work - Cry for Me - Are ‘Friends’ Electric? (cover) - Easy Life - Holy Love - I Remember - Girls Keep Drinking - Remain in Light - The Reeling
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/handelsbeurs/compact-disk-dummies-9-11-2021.html
Organisatie: Handelsbeurs + Democrazy, Gent
Guy Verlinde is een bluesmuzikant die bekend is als solo artiest en als bandleider van The Mighty Gators en The Houserockers. Daarnaast staat hij samen met zijn Blues Brother Tiny Legs Tim aan de Gentse blues scene. Tevens treedt hij op in scholen met zijn educatieve muziekvoorstellingen.
Daar houdt het niet mee op. Met 'Standing in The Light of a Brand New Day' bracht hij zijn nieuwste solo plaat uit.
Wij hadden een fijn gesprek met Guy. Dit interview kun je hier nog eens nalezen.
De schijf start met een ingetogen intro, waarna een lekker aanstekelijke gitaarriedel de toon aangeeft. Guy heeft een warme stem, die onroert en ons doet wegdromen , o.m. op “Caroline Sings” en “Up on the Mountain”, eentje die je makkelijk kunt meezingen. Het onderstreept de veelzijdige, variërende aanpak van Guy Verlinde als muzikant en composer. De tempowissels zijn intrigerend en boeiend.
Weemoed en melancholie horen we op “The Unsung” , luchtiger klinkt “If I where your God” en “I'm Your Man” is een lekker aanstekelijke blues grass song. De blazersectie durft een prominente rol innemen. Strijkers horen we op “The way you are”, de mondharmonica zorgt dan weer een andere insteek.
De instrumentatie is magisch mooi; alsook de vertelkracht van Verlinde; zijn vocals raken hoedanook. Het avontuur in de nummers zal de doorsnee bluesliefhebber intrigeren. . “Both Sides of the Blues” zet het kracht bij. “In July” is een bluesy afsluiter, waarover Guy zegt '' Ik wilde de plaat ook laten eindigen met iets sferisch, iets zorgeloos, zodat de mensen, na het beluisteren, een zorgeloos gevoel krijgen." Hij is er met met brio in geslaagd.
Besluit: Guy Verlinde heft met 'Standing in the Light of a brand new day' een afwisselend emotievol overtuigend Plaatje uit.
Tracklist: 01. Breaking Dawn 02. Up on the Mountain 03. Caroline Brings 04. The Unsung 05. I'm Your Man 06. If I Were Your God 07. No More 08. Both Sides of the Blues 09. Surrender to the Groove 10. Last Goodbye 11. The Way You Are 12. Karma's Gonna Kick Your Ass 13. In July
Van ’Reinhard & Reinhard' door Reinhard Vanbergen & Rheinhard Roelandt citeren we even de introductie op de bandcamp pagina: "Dit album is een samenwerking met... een andere Reinhard. Ze gingen samen naar de kleuterschool, en verloren elkaar daarna uit het oog. Via sociale media ontdekte Reinhard Vanbergen de muziek van Reinhard Roelandt toen die dagboekopnames postte van zijn zelfgebouwde modulaire synth, opgenomen op fladderende tapes en kleine vintage speakertjes. Het idee om tracks te bouwen bovenop de modulaire buitenaardse soundscape met akoestische instrumenten leek inspirerend en als een perfecte pasvorm’.
Na het beluisteren van de eerste nummers op het album, zul je blij zijn dat er nog meer komt. De soundscapes van Roelandt's modulaire synths geeft dit album een vreemde buitenaardse trip naar de ruimte. Terwijl de akoestische instrumenten, die we kennen van Vanbergen, je een thuisgevoel bieden. Dit is een album dat zich afspeelt in een kleuterspeelzaal tussen jazz, soundtrack en klassiek. “Verdwaal en vind je terug in deze one-of-a-kind ervaring”, horen we.
Beide componisten zijn van vele markten thuis . De plaat beluister je best in zijn geheel, omdat elke song perfect past op de volgende, als een puzzel; de schakels monden uit in een spookachtige totaalbeleving. Een parel van experimenteel vernuft, die tot de verbeelding spreekt door zijn talrijke variaties. “Rad Resistor”, “Tear Transformer” zorgen voor die verwondering die ze willen bieden, avontuurlijk en gevoelig .
De soundscapes zijn zalvend , strelend en werken verslavend. Wat een fijne beleving.
In hun klankentapijt zijn het twee grootmeesters in experiment, die een muzikaal kunstwerk verwezenlijken.
Tracklist: True Transistor 03:16 Moody Mosfet 03:41 Amber Amplifier 02:47 Rad Resistor 02:27 Rootsy Regulator 01:46 Tear Transformer 03:12 Smooth Sensor 04:42 Ready Rectifier 04:12 Cold Capacitor 04:43 Round Resonator 01:45 Indy Inductor 03:30 Fuzzy Fuse 04:00 Dreamy Diode 03:08
Experimenteel
Reinhard & Reinhard
Reinhard & Reinhard
Het Belgisch progressieve rockproject Transport Aerian, bekend van werkjes ‘Darkblue’ (2015) en ‘Therianthrope’ (2017) is terug in een nieuwe line-up en een nieuw album ‘Skywound’, ook verkrijgbaar in de reeks shows in België en Nederland.
‘Skywound’ is een conceptalbum waarvan de hoofdthema's gericht zijn op de tragedie van een gewoon liefhebbend koppel dat gevangen zit in turbulente gebeurtenissen in de wereld, een wereld die zich voorbereidt op een oorlog en op de rand staat van een wereldwijde catastrofe. De wereldwijde problemen worden aangehaald, politiek, spiritueel vanuit het gezichtsveld van de mens; het verhaal over het concept van het album kan over ieder van ons gaan.
Muzikaal combineren ze de elementen van klassieke progressieve en hedendaagse heavy experimentele muziek; het is een verkenning van vintage productie-ontwerpen, een post-modernistische tint in de teksten is aanwezig, en het is gemaakt als een naadloos stukje muziek, in de traditie van progressieve rock albums.
Transport Aerian is een band die van vele markten thuis is. Om een verhaal te vertellen moet je ervoor zorgen dat de luisteraar niet wordt afgeleid; het gezelschap dient meteen een mokerslag toe met het episch klinkende “At the cliff”, zowel in de instrumentatie als in de vocals.
Transport Aerian verrast, intrigeert en is dus niet vies van experimentjes. De ballads met Rachel op zang en de akoestische gitaar mijmeringen zijn maar enkele hoogtepunten op deze knappe plaat. Het geheel klinkt gevarieerd, avontuurlijk, mysterieus , licht ingetogen, emotievol als gedreven , explosief , waarbij de registers kunnen worden opengetrokken. Luister maar eens naar “Fracture”, in zijn verschilllende lagen .
“Kutznetsov” legt de klamtoon op het experiment, deels verwijderd van de traditie van progressieve rock. Verder tasten ze de grenzen af met “Latgalian Gothic”, “Lunatic” en het afsluitende “Skywound”. Een epische afsluiter trouwens.
Het siert de band hoe ze te werk gaan. En de plaat klinkt anders dan het vroegere material, mooi, overtuigend.
Transport Aerian - Shall Not Be (live on Radio Benelux) - YouTube
Tracklist: 1. Shall Not Be (3:15) 2. At the Cliff (4:38) 3. Fracture I (0:40) 4. Lunatic (7:09) 5. Latgalian Gothic (4:21) 6. Falling 20 (3:11) 7. Fracture II (2:13) 8. Kuznetsov (3:53) 9. Fracture III (0:56) 10. The Effect (3:02) 11. Moses (3:49) 12. Fracture IV (1:10) 13. Skywound (5:14)
Walrus is de band rond Geert Noppe die al toe is aan hun derde cd nu . Een muzikaal verleden heeft hij bij Yevgueni (zang/toetsen) en toen deze van Klaas Delrue een sabbatjaar inriep , legde hij zich volledig toe op Walrus . Dit resulteerde in 'terug naar het begin' fijngevoelige, stekelige als stevige Nederlandstalige pop, die charmeert door muzikale rijkdom en beheerste orkestratie.
2020 moest een druk jaar worden voor Geert Noppe, in zijn ontelbare projecten. Corona besliste anders. Geert bleef niet bij de pakken zitten, hij werkte noest verder aan een nieuwe plaat van Walrus. 'Tussen mijn oren' kwam uit in een productie van Alex Callier. Opnieuw een interessante parel van een man die op eenvoudig pakkende wijze vertelt en verhaalt uit het dagdagelijks leven.
“Zomer zonder klank” is een sterke opener. Walrus tekent meteen voor die troubadours , emotievol een verhaal vertellen, waarvan je stil wordt en/of lekker heupwiegt. Nergens klinkt het overdreven , integendeel Walrus neemt je in, luister maar naar “Held”, “Tussenin” of het opzwepende “Tussen mijn oren”. Walrus balanceert telkens tussen die innemendheid en extravertie.
Na vijf jaar brengt Walrus een radiovriendelijke schijf uit; staat open voor fijngevoeligheid en je zingt de songs prompt lekker mee. “Kauwen in de Kerselaar” en “Breek het maar af” overtuigen in dit sfeertje.
Afsluiten doet Walrus met het bijzonder gevoelig pakkende “Misschien ben ik al dood”.
Blijf gerust nog vele jaren leven, beste Walrus. We hebben bands en artiesten als jullie nodig, die op eenvoudige wijze ons hart ontroeren.
'Tussen Mijn Oren' zet zijn stempel op de kleinkunst waarbij een levensverhaal wordt verteld en ons inneemt. Sterk.
Tracklist: Zomer zonder klank - Held - Tussenin - Schets -Hier - Dansen uit de maat - Dit was ons huis - Breek het maar af - Kauwen in de Kerselaar - Tussen mijn oren - Misschien ben ik al dood
Kleinkunst
Tussen Mijn Oren
Eigen Beheer
De jonge artieste Justine Bourgeus, beter bekend als Tsar B, ooit violiste bij School is Cool , heeft een uniek muziekgenre op haar naam staan: dark-blue oriental R&B. Op haar debuut 'Indiequeen' (2016) hoorden we het al. Haar recente EP 'Unpaintable' zet het nog meer in de verf. Ken je het gevoel dat je gewoon sprakeloos een zaal verlaat na een bevreemdend mooie set, waarbij intimiteit en intensiteit zorgen voor magi , een warm deken tegen koude winterdagen, da’s wat we hier vanavond in de Club meemaakten! In de vrij korte set, liet Tsar B horen dat ze een veelzijdige artieste is .
Werden we sprakeloos in een magisch, intiem kader en houden we er een mooi, goed gevoel van over bij Tsar B, dan werden de dansspieren geprikkeld bij de support act. Dit bleek niet White Dress te zijn zoals in het programma aangegeven, maar het trio Monokimono (****). Een band die flirt tussen ingetogenheid en extravertie , een zachte wervelstorm in de kleine zaal, althans toch in het begin van de set. Plots trokken ze alle registers open en vlogen de beats in het rond. Monokimono bezorgde ons een eerste adrenalinestoot en liet ons verweesd achter; de emotie werd aangesproken en de gevoelige snaar geraakt.
Bij Tsar B (*****) wordt nog meer op emotie gespeeld. Zij aan zij met muzikante Trui Amerlinck (Rosa Butsi, Ivy Falls, Another String Quartet) op cello, gezeten achter een gedekte tafel, klaar voor het avondmaal.
Ze liet ons sprakeloos achter, in een intiem kader . We voelden een bevreemdende doch mooie magie aan . Een overweldigend gevoel van welbehagen overvalt ons als de strings onze oorschelpen doen trillen. Naast de viool-cello klank, heeft Justine trouwens een engelachtige, breekbare en indringende, krachtige stem. Sprookjesachtig klinkt het, dat je verder doet wegglijden naar verre oorden. Door de ingetogenheid worden echter geen geluidsmuren verpulverd , wel harten diep geraakt. Een gevoelig aanstekelijke sound die uit de viool, cello komt , ondersteund van unieke vocals.
We genoten ten volle van het muzikale schouwspel van twee muzikanten die perfect weten hoe ze die gevoelige snaar kunnen raken.
In de bis geeft Tsar B ons met haar fluwelen stem nog een laatste adrenalinestoot, waardoor we compleet zen de AB Club verlieten, sprakeloos in dat magisch, intiem kader die ze hadden gecreëerd.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/tsar-b-07-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Millionaire ≠ Millionaire
Broken Glass Heroes, dEUS, Disko Drunkards, Eagles of Death Metal, Evil Superstars, Horns, The Hickey Underworld, … het lijstje met topbands waar Tim Vanhamel deel van uitmaakt(e), is schier eindeloos. Toch kennen we hem best als frontman van Millionaire, de Limburgse rockband die begin jaren 2000 furore maakte in De Afrekening en op menig festivalwei. Na een pauze van 12 jaar werden we de voorbije periode tweemaal getrakteerd op nieuw werk, benieuwd dus wat dit optreden in de Gentse Handelsbeurs brengt.
Als opwarmer krijgen we eerst Mattias De Craene voorgeschoteld. Naast Rumble Jungle Orchestra, MDCIII en Nordmann brengt de neef van Wim De Craene ook solomuziek uit. Na de EP ‘MATTIASDECRAENE’ vorig jaar, komt eind deze maand zijn eerste album ‘Patterns For (A) Film’ uit. De experimentele, minimalistische jazz, met af en toe streepje sax, komt niet alleen op cd maar ook live tot zijn recht, mede dankzij de mooi verzorgde lichtshow van Rien Coorevits. Na het concert brengt Mattias nog een leuke anekdote: blijkbaar moest Tim Vanhamel kiezen tussen hem of een goochelaar als voorprogramma, hij is dus maar al te blij dat hij het podium op mocht!
Na dit spannende voorspel verwachten we een spetterende climax. Naast Vanhamel herkennen we ook bassist Bas Remans, gitarist Sjoerd Bruil en drummer Damien Vanderhasselt. “I'm Not Who You Think You Are” zet meteen de toon voor de rest van het concert. De single uit de comeback-plaat ‘Sciencing’ wordt erg gesmaakt, alsook de “Strange Days” en “Love Has Eyes”, nummers uit de allernieuwste ‘APPLZ ≠ APPLZ’. Appelen en peren vallen niet te vergelijken, dat geldt ook voor oude vs. nieuwe nummers van Millionaire. De herkenbare ruwe en tegelijk sexy sound is steeds aanwezig, al zijn de nieuwe songs toch net dat tikkeltje braver.
‘Streetlife Cherry’ luidt een trio ‘Paradisiac’-hits in en toont aan waarom de band gerust de ‘Queens of The Stone Age van Zonhoven’ genoemd mag worden. Na deze vette riff kondigt Tim aan de hand van een gebarenrebus de volgende klassieker aan: “We Don’t Live There Anymore”. Watchoutforthegiants-frontman Bicky kan als eerste raden over welk lied het gaat, en verliefde blikken worden uitgewisseld. Ik ben stiekem jaloers, maar geniet des te meer “Wake Up The Children” nadien.
Het langgerekte hoogtepunt van de show start met de single “Can’t Stop The Noise”, gevolgd door de twee monsterhits van weleer: “I’m On A High” en “Champagne”. De doorzichtige gitaar van Sjoerd Bruil schittert door licht en lucht en een voorzichtige mosh pit bewijst dat het publiek zin heeft in snoeihard lawaai. Dat hebben de heren goed begrepen, want na het uitgesponnen “Little Blue Boy” (waarbij ook Mattias De Craene meespeelt) sluiten ze af met “A Face That Doesn’t Fit”, misschien wel het hevigste nummer dat ze ooit schreven.
Millionaire overtuigt zonder te overdrijven. Deze knappe mix van oud en nieuw materiaal toont aan dat de band gegroeid is. Het is zinloos om de oude en de nieuwe Millionaire te vergelijken, beide versies brengen supermuziek uit, en dergelijk vakmanschap komt live uitstekend tot zijn recht.
Tim kondigt nog aan dat dit het voorlopig laatste optreden in België was en dat er nu opnieuw een pauze volgt. “Hoe lang, dat weet ik nog niet. Dat kan een korte pauze zijn, maar ook een lange. Of een medium pauze”. Wacht maar niet te lang, Tim!
Organisatie: Democrazy ism Handelsbeurs, Gent
HeavyLake Metal Festival 2021 - Variatie en Energiebommetjes!
HeavyLake Metal Festival 2021
Festivalhal Overmere Donk
Overmere (Berlare)
2021-11-06
Erik Vandamme
De omgeving van Overmere Donk is doorgaans een perfecte omgeving voor lange wandelingen langs de waterkant, om dan eens te vertoeven in één van de restaurants gespecialiseerd in visgerechten. Een rustige omgeving dus, die dit weekend ruw werd verstoord door hevige gitaarriedels , knallende drum salvo's en bulderende vocalen.
Voor het eerst ging er een metal festival door in de Festivalhal van Overmere Donk onder HeavyLake Metal Festival.
Organisatorisch zat alles perfect in elkaar, de affiche oogde gevarieerd met bands als FireForce, Cult of Scarecrow, Exoto, Reject the sickness, Iron Mask en Objector. Een Belgische affiche dus van getalenteerde bands in ons kleine landje. De publiek opkomst was wellicht mager, maar dat kon de pret niet drukken. Twaalf uur lang, genoten wij met volle teugen.
Hopelijk komt hier een vervolg op, want dit festival is alvast een fijne toevoeging aan het aanbod van indoor metal festivals, een aanrader voor de doorsnee metal liefhebber die houdt van variatie én… energiebommetjes.
Een festival openen is nooit een gemakkelijke opgave. Devonport Band (***1/2) is een uit Lede afkomstige rock formatie die grunge, garagerock en typische hardrock van de jaren '90 combineert. Het zorgt voor een episch stroom aan energieke bommetjes. Trekpleister zijn de heldere vocals, de lekkere riffs en de drums die zorgen voor adrenalinestoten.
De band speelde voor een handvol fans, maar speelde alsof ze voor een volle zaal stonden. Met dit soort enthousiasme zien we veel potentieel in de band, die overtuigde met hun toegankelijke garage-grunge en hardrock.
Worlds Beyond (****) tapt van een heel andere vaatje. Deze symfonische metal band heeft een paar gitaristen die sterk voor de dag kwamen. Ze hadden ook een klassiek geschoolde zangeres die met haar indringende stem nogal wat aankon. Een spooky, sprookjesachtige wereld opent zich; het materiaal heeft een hypnotiserende inwerking. In het begin van de set leek alles nogal statisch en stroef te verlopen, maar gaandeweg - mede door de enthousiaste respons van het publiek - werden de registers meer open getrokken. Worlds Beyond kon op die manier overtuigen.
If I May (*****) bracht onlangs nog een knappe schijf uit 'As Above//So Below’, hun tweede sinds de start in 2016; het laat een iets donkerder kantje horen van de uit Herzele afkomstige Post hardcore/metalcore formatie.
De band bestaat uit muzikanten die hemelse riffs uit hun instrumenten toveren. De zanger/frontman trekt de aandacht met z’n diverse vocals, van zalvend naar verschroeiend hard uithalen, en zorgt voor dat ietsje meer in de totaalsound. De band had het niet gemakkelijk om een statisch publiek voor zich te winnen, in normale omstandigheden zou door de energiebommen een moshpitje moeten ontstaan, maar ze lieten het niet aan hun hart komen; ze duwden het gaspedaal zelfs dieper in waardoor we compleet murw geslagen werden. De afwisseling in donkere intensiteit en lichtvoetigheid was een extra pluspunt. If I May werd één van de ontdekkingen.
Objector (*****) steekt duidelijk uit binnen de trashmetal in z’n muzikanten en het zangtalent. Bij elk optreden blazen ze ons compleet omver. Ze drukken hun stempel op het genre en moeten niet onderdoen op de groten als Kreator of Evil Invaders. Bovendien is frontman Bock niet alleen een begenadigd gitarist, maar ook een klasse entertainer die zijn publiek voortdurend aanport te bewegen. Een kleine groep gaat over tot een moshpit en gaat gewillig in op zijn oproep. De band blijft ondanks de wat flauwe respons, toch dat gaspedaal verder indrukken, en dat zorgt ervoor dat de band ons ook nu weer sterk weet te overtuigen. Sjiek.
‘Rauwe, griezelige waanzin' schreven we over Exoto (****) . Net als de gruwelijke beelden op de achtergrond, met demonische wezens die mensenvlees eten, enz, gaat Exoto muzikaal bijzonder intens tewerk. Hard, ruw en meedogenloos, zonder opkijken drijft de band, vocaal als instrumentaal, het tempo op tot immense hoogte. Huiverend en angstaanjagend. Een strakke lijn weliswaar, maar wie zich - zoals wij - gewillig laat meedrijven in die fantasieprikkelende rauwheid, voelt de vuurtongen van de hel.
Exoto verstaat die kunst om z’n publiek te confronteren met zijn meest innerlijke demonen … met geen kans op terugkeer naar de realiteit. Zelfs in de meer ingetogen songs, is die dreiging nog steeds zo verbluffend, van pure angst en vertwijfeling.
Plots stond de zaal, voor het eerst op de dag, goed gevuld tot aan de PA voor Cult of Scarecrow (*****) . Niet zo verwonderlijk, de band bestaat uit muzikanten die al heel wat hebben uitgevoerd in succesvolle projecten in de jaren '90 als Dead Serious, in de regio Zele en omstreken, toen een grote naam binnen de speed/thrash.
Cult of Scarecrow dompelt je onder in een doomachtig sfeertje binnen het genre. De recente release 'Tales of the Sacrosanct Man' toont zijn veelzijdigheid. Live voegt de band er tonnen spelplezier aan toe, de kwinkslagen vliegen in het rond, waardoor een doom/thrash/heavy metal feest ontstaat. Het publiek reageert laaiend enthousiast. In het genre duidelijk energiek en open-minded in variatie.. Sterk.
Iron Mask (****) is een powermetal formatie die al actief is sinds 2002, en opgericht is door top gitarist Dushan Petrossi, ook bekend van de band Magic Kingdom. Iron Mask bracht al een hele rits platen uit, en nu verscheen 'Master of Masters'. De fantasieprikkelende powermetal van Iron Mask gaat erin als zoetekoek, ook al worden er epische clichés boven gehaald om het publiek te paaien; het publiek ondergaat letterlijk Iron Mask. Het spelplezier druipt er van af. Headbangen was hier de boodschap.
Met een nieuwe plaat 'While our world Dissolves' en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness (*****) tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. Hun gretigheid kwam ook hier op HeavyLake Metal Festival naar boven. Conceptueel gaan de teksten over jongeren die in moeilijkheden verkeren. Zanger/frontman Guy werkt namelijk als opvoeder in de Bijzondere Jeugdzorg. De vertwijfeling, die als een mokerslag in je gezicht terecht komt, voel je ook als een muur op jou afkomen tijdens een live optreden. De bijzonder intense manier waarop de band, vocaal en instrumentaal tekeer gaat , is zodanig confronterend dat je zelf tot een punt van waanzin wordt gedreven. Dat is de grote sterkte van deze band op plaat, maar ook live. Hun donkere mokerslagen zijn krachtig, een tsunami aan duistere gedachten. Compleet murw geslagen zijn we, en blijven we verweesd achter na zo’n set.
De onderwerpen van FireForce (****) zijn nu niet direct feestelijk om een festival af te sluiten, want het gaat over alles wat oorlogen aangaat. We zagen de band al diverse keren, en telkens werden we aangenaam verrast.
Momenteel is ieders inbreng binnen FireFoce van even groot belang, de snijdende gitaarriffs en de knallende mokerslagen op drums brengen een aardverschuiving teweeg. De adrenaline loeit door de boxen. De instrumentatie is intens sterk. De muzikale trillingen dreunen na door de riffs en de helse drumsalvo's.
Het meest opmerkelijke echter binnen FireForce anno 2021 is de vocale inbreng die enorm emotioneel beladen is en vaak rauwer klinkt dan ooit, perfect passend binnen het concept. 'FireForce blijft zijn roots trouw, maar kijkt ook vooruit. Ze tekenen zondermeer voor een fijne (metal) concertbeleving (die we eerlijkheidshalve toch nog liever live hadden meegemaakt , pint in de hand en headbangend) ' schreven we nog over de live streaming eerder dit jaar.
Oog in oog met een echt publiek, kenmerkt zich een verschroeiende aanpak, powermetal, knallend, op z’n best.
HeavyLake Metal Festival kon zich geen betere afsluitende act voorstellen.
Neem gerust een kijkje naar de pics (bevriende website Musika @Andy Maelstaf
https://www.musika.be/2021/11/10/heavy-lake-metal-festival-6-november-2021/
Organisatie: HeavyLake Metal Festival
Zingem Beeft 2021 - Een mooie dwarsdoorsnede van de beste Belgische metal
Zingem Beeft 2021
De Griffel
Kruisem
2021-11-06
Filip Van der Linden
Zingem Beeft is na vier edities gegroeid van een metalavond naar een metalfestival. Met nog steeds oog voor lokaal talent en met steeds meer en ‘grotere’ bands op de affiche en elke keer meer bezoekers. En ze hebben bovendien de ambitie om nog zeker een paar jaar die groei aan te houden. Dit jaar stonden voor het eerst zes bands op het podium van De Griffel in Ouwegem/Kruisem.
Op de affiche van de afgelaste editie van vorig jaar stond An Evening With Knives als eerste niet-Belgische band voor Zingem Beeft, maar die band moest alsnog verstek geven voor de eerste post-lockdown-editie. De Nederlanders werden vervangen door twee bands en dat was geen slechte zet. Zes van de betere Belgische bands voor een nog steeds correcte ticketprijs: niet moeilijk dat de organisatie het bordje met ‘Uitverkocht’ aan de ingang mocht ophangen.
De Gentse band Our Common Sense mocht de spits afbijten in De Griffel in Ouwegem met hun cocktail van postmetal met stoner, sludge en doom. Het vijftal bracht in 2018 de EP ‘Mankind’s Worst To Know’ uit en het debuutalbum volgt binnenkort bij WormHoleDeath. Dat zal bestaan uit de nummers van de EP, aangevuld met evenveel nieuwe tracks. Dat was ook ongeveer de setlist in Ouwegem: overwegend nieuw materiaal en een paar oudere tracks. Voor heel wat mensen in het publiek was dit een eerste kennismaking met Our Common Sense, maar dit smaakte zeker naar meer.
Temptations For The Weak werd aangekondigd als circlepit-materiaal en zanger Djoni nodigde het publiek al meteen uit om de stevigheid van de nadarafsluiting aan het podium even uit te testen. Het publiek reageerde enthousiast op de metalcore van deze Antwerpse band, maar over de nadarhekkens moest niemand zich zorgen maken. Temptations For The Weak bracht een helse set met slecht één ouder nummer, een raak gekozen cover van Gojira en veel nieuwe tracks van hun binnenkort uit te komen album ‘Fallen From The Stars’. Afgaand op de reacties in het publiek worden die nieuwe nummers best gewaardeerd, want in de eerste rijen voor het podium gingen de vuisten massaal de lucht in.
Splendidula is intussen al een household name in de wereld van doom, sludge, postmetal en stoner. Deze band krijgt al langer dan vandaag internationale erkenning voor zijn albums, al vertaalt zich dat niet meteen in concerten in het buitenland. Dat wordt dan wel de volgende stap voor deze band. Hun jongste album ‘Somnus’ werd opnieuw enthousiast onthaald in binnen- en buitenland en dat album kreeg het publiek in De Griffel integraal en in de juiste volgorde te horen. De podium-act van Splendidula is eerder statisch en dat vangen ze goed op met videos die voor elk nummer een beetje anders zijn. Splendidula bracht een sterk concert met gelaagde en intrigerende tracks.
De Waalse metalcoreband Komah was een beetje een verrassing op de affiche van Zingem Beeft. Deze band heeft een mooi curriculum opgebouwd, maar je kan moeilijk zeggen dat ze nog grote sprongen vooruit gaan maken. We wachten bv. al zes jaar op de opvolger van ‘Flashing Nightmare’ en in Ouwegem stond er nog steeds geen enkele nieuwe track op de setlist. Maar terugvallend op jaren ervaring en met een flinke portie doorzettingsvermogen kon de bende van Leny het publiek wel begeesteren. Er was zelfs een heuse moshpit voor het podium.
Fire Down Below is eerder stoner dan metal maar de brede programmatie van Zingem Beeft is eerder een voor- dan een nadeel. Nog maar een week eerder mocht deze Gentse band de Vulture-stage van de eerste Gentse editie van het Desertfest afsluiten. De fans kijken uit naar de opvolger van ‘Hymn Of The Cosmic Man’ uit 2018 maar daarvan was er in de set nog geen spoor te bekennen. Fire Down Below brengt soms lang uitgesponnen tracks met lange instrumentale stukken, die soms wat aan spacerock doen denken, maar er gebeurt altijd wel wat op het podium. Is het niet zanger-gitarist Jeroen die net niet het publiek induikt, dan wordt er wel een extra drum aangesleept. Het is mooi dat Fire Down Below nu op het podium van Zingem Beeft staat, want straks wordt deze band daar misschien te ‘groot’ voor.
Thurisaz staat voor een donkere mix van death metal met atmosferische blackmetal. Hun vijf studio-albums zijn top, maar live brengen ze hun tracks nog intenser. In Ouwegem vulden ze hun set met vier tracks uit hun jongste album ‘Re-Incentive’. Die vulden ze aan met ouder werk uit o.m. ‘The Pulse Of Mourning’ (2015) en ‘The Cimmerian Years’ (2011). Het publiek was intussen al goed uitgedund, maar voor de blijvers was dit zeker het hoogtepunt van de avond. Een knappe afsluiter.
Alweer een geslaagde editie van Zingem Beeft. We zijn nu al benieuwd naar de affiche van volgend jaar.
Organisatie: Agera Events vzw
Fatoumata Diawara - Multitalent + wereldburger + activiste = topperformer
Fatoumata Diawara is een Malinese zangeres die op een schijnbaar achteloze manier haar publiek kan innemen. Het multitalent - ze is ook actrice en een uitstekend gitariste - brengt op speelse wijze haar nummers die overstromen van moderne, dansbare Afrikaanse ritmes.
De wereldburger - ze werd geboren in Ivoorkust en woonde een tijdlang in Frankrijk - brengt daarbij ook een belangrijke boodschap rond gelijkheid en gelijkwaardigheid. De geëngageerde activiste is extreem trots op haar roots en deelt deze passie maar al te graag met de uitverkochte zaal.
De Ancienne Belgique wordt getrakteerd op nummers uit allebei haar albums, het bloedmooie ‘Fatou’ uit 2011 en het ietwat recentere ‘Fenfo’ uit 2018. Door het opzwepende karakter van de wereldmuziek en de feilloze overgangen van het ene nummer naar het andere, is het soms moeilijk om door te hebben welk lied nu plots te berde wordt gebracht. We herkennen “Kanou Dan Yen”, “Bonya”, en het de oorwurm “Sowa”, maar vooral bij Nina Simone’s “Sinnerman” gaat het publiek uit de bol, swingen de heupjes los en klappen alle handjes moeiteloos op elkaar.
Fatoumata kwam al eens naar de AB in 2014 en weet perfect hoe ze het Belgische publiek moet bespelen. Enkele woordjes in het Frans en het Engels en iedereen is mee in het verhaal.
Er komen ook steeds meer muzikanten het podium op waardoor we op den duur kunnen spreken van een waar volksfeest. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk en ons geluk kan niet op.
Deze performance is een plezier voor het oog én voor het oor, want we mogen ook de uitstekende gitaarsolo’s niet vergeten.
De funky encore “Anisou” legt nog eens een vette baslijn bovenop de heerlijk zomerse akoestische klanken. Wij knikken instemmend en zijn maar wat blij dat we deel mogen nemen aan dit unieke groepsmoment.
Schrijven dat we in hogere sferen kwamen is misschien ietwat overdreven, maar deze ervaring kwam toch dicht in de buurt. Bedankt, Fatou, dit moeten we nog eens doen! Op 12 maart 2022 in de Roma, Antwerpen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Met een nieuwe plaat 'While our world Dissolves' en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness onlangs tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. De band had nogal snel door dat ze het publiek voor zich wonnen.
We hadden een interview met de band; een tipje van de sluier hier )
Hoog tijd om ook de schijf 'While Our World Dissolves' onder de loep te nemen.
“Disconnect” geeft meteen de toon aan; een rauwe, verschroeiende sound die je tot een zekere vorm van waanzin drijft, o.m. door de kracht van de instrumentatie en de uitstraling van de zanger. Songs als “Dissaproval of the weak”, “We all Burn” en “Burning Soil” klieven door je lijf. Meesterlijke riffs spelen ze en frontman Guy brult zich de longen uit het lijf; we zijn danig onder de indruk van het ingenieuze drumwerk op deze schijf, meesterlijk hoe Jannick Govaert indrukwekkend op de vellen slaat, als mokerslagen in je gezicht, zonder echt afbreuk te doen aan de inbreng van de andere bandleden.
Reject the Sickness is meer dan ooit een geoliede machine , die gevoelens van pijn, woede en vertwijfeling perfect weet te omvatten in een intens totaalpakket.
Het totaalplaatje is belangrijk. De spanning is te snijden. Al die emoties. Wat een donkere intensiteit. Een wereld van pure waanzin. Geen trip voor tere zieltjes..
Wij waren diep onder de indruk van het verhaal dat hier wordt verteld, als een boek met een verslavende inhoud.
Reject The Sickness heeft met 'While Our World Dissolves ' grenzen verlegd. En is duidelijk naar de verdiende respons in het genre van de melodieuze death/thrash metal.
Tracklist: Disconnect - Dissaproval Of The Weak - We All Burn - Burning Soil - The Plague Of Life - The Furrow Of Our Soul - Reveal The Darkness - Reset - Pillars Of Hope
Melodic Death thrash metal
While Our World Dissolves
Reject The Sickness
Multi-instrumentaliste Roselien creëert een eigen universum op de EP 'Seventh Ascension', waarin ze funk, R&B, grooves en jazz versmelt met drum sampling van Dr Dre en Timbaland, een Roland JX3P synthesizer en Ableton.
De nummers zijn een reflectie op haar tijd in Londen (nadat ze van Brussel naar Londen verhuisde). Om een carrière in de muziek na te streven, moest ze aanvankelijk werken als keukenontwerper voor Ikea en flyers uitdelen voor de kost. Tegelijkertijd studeerde ze de ‘ins en outs’ van muziekproducties en werkte ze hard in haar vaardigheden als multi-instrumentaliste, muzikante , beatprogrammeur en zangeres.
Haar strijdvaardigheid en emoties komen tot uiting in de vier nummers. Roselien speelt hier dus elk instrument in op de EP.
We hadden nog een fijn gesprek met Roselien. Lees hier het interview.
Hoog tijd om ook de EP zelf onder de loep te nemen.
Opvallend is hoe Roselien met haar zachtmoedige stem positieve energie doet neerdalen.
Uit het interview blijkt dat sommige songs gaan over haar tijd in Londen, sommige onderwerpen zijn zelfs zwaarmoedig. Maar toch straalt Roselien op deze schijf die positiviteit uit , om moed uit te putten.
Songs als “Don't wanne be alone” en “Give me a break” balanceren tussen een weemoedige en aanstekelijke sound. “Not My Fantasy” en “I lost it there” zitten in hetzelfde vaarwater, meeslepend, aanstekelijk en intens, gevoelig, donker. Een mooi klankenbord.
De EP is een overtuigend jazz/R&B Plaatje. Emotie en virtuositeit zijn belangvolle factoren in haar muziek. Met 'Seventh Ascension' is ze klaar om door te breken.
Tracklist: Don't Want To Be Alone 04:02 Give Me A Break 03:55 Not My Fantasy 03:31 I Lost It There 03:49
Multi-instrumentalist/Singer-songwriter
Seventh Ascension
Roselien
Nederlands 
Français 
