Er komt toch heel wat goeds voort uit Kortrijkse regio. Ditmaal The Waltz, een viertal dat hier de vooruitgeschoven single “Red-Orange Moon” op de wereld loslaat voor hun komende debuut album (met name ‘Looking Glass Self’) volgend jaar.
Deze jonge band dook de Dunk! Studio binnen tijdens de pandemie om een plaat op te nemen. Deze single is gestoeld op een heavy groove van bas en drum waarop de rest van de song komt op te liggen. Het klinkt vrij potent dus. Het bevat een leuke bridge waarin alles down gaat en ietwat psychedelisch klinkt. Het staat er als een huis moet ik zeggen.
Een leuke track dat het beste doet vermoeden voor de rest. Qua stijl ligt het ergens tussen Idles, The Jesus Lizard, de ruwere Blur, de grooves a la Franz Ferdinand…
Hun vorige single “Flowers” is ook de moeite waard om eens te beluisteren. Het is ietsjes melodieuzer dan deze single. Je hoort er elementen van de jaren 90 in, ook elementen van indie rock, shoegaze, alternative rock en dat allemaal door elkaar gemengd tot hun eigen stijl.
Een aanradertje.
The Waltz - Red-Orange Moon (Official Video) - YouTube
Osees - Het gaat vooruit in de Vooruit
Er zijn zo van die bands waar een mens niet genoeg kan van krijgen. Wie een roodgloeiende band als Osees al eens eerder aan het werk gezien heeft , is er gegarandeerd de volgende keer terug bij, want dit is een rollercoaster waar je steeds terug in wil zitten.
De band heeft ondertussen al een omvangrijke backcatalogue bij mekaar geschreven, dus is er heel wat voorraad om uit te putten, en wat we vanavond op ons bord krijgen is om van te smullen en compleet uit de bol te gaan.
Met een weerzinwekkend tempo jagen onze geliefkoosde garage-rockers zowat 22 kolkende songs door de Vooruit. Psychedelische waanzin, striemende punk of briesende trashmetal, bij Osees kan het allemaal. En dit voortgestuwd door twee ontketende drummers en de immer driftige frontman John Dwyer.
Een hoop klassiekers zijn natuurlijk van de partij, zoals een weergaloos “The Dream”, een stomend “Toe Cutter/Thumb Buster”, een uiterst heavy “Withered Hand”, een riffmonster “Ticklish Warrior” of de lange jam “Sticky Hulks”, een zogeheten -nou ja- rustpunt.
Het gaat waanzinnig snel en bij momenten loeiend hard, check geflipte songs als “Terminal Jape”, “Electric War”, “Scramble Suit II” en “Animated Violence”, regelrechte trashmetal met een hoek af. Of “Dreary Nonsense”, “The Fizz” en “Heartworm”, gewoon pure punk in speedmodus.
Explosiviteit is een handelsmerk, een niet aflatende rotvaart is het middel, een losgeslagen en overenthousiast publiek is het resultaat.
Osees is een wervelwind die zijn gelijke niet kent.
Organisatie: Democrazy, Gent
Onlangs bespraken we hier nog de debuutsingle van het Nederlandse Chica Chica en inmiddels krijgen we in bijna geheel dezelfde sfeer een single van Los Bitchos. Dat is een vierkoppige instrumentale meidenband die net als Chica Chica en My Baby, die andere Nederlandse band, een beetje retro klinkt en verschillende leuke genres blendt: psych, poprock, desertblues en allerlei retro-exotica.
Hun vorige single, “Las Panteras”, was dansbaarder, met wat meer cumbia en chicha, maar “Good To Go” heeft – na de spaghetti-western-intro dan, meer een zweverige mantra-feel.
Deze tracks zijn niet wereldschokkend vernieuwend of grensverleggend, zelfs helemaal niet perfect uitgevoerd, maar wel onweerstaanbaar leuk.
https://www.youtube.com/watch?v=yo-18aT_Hwo
Beachdog is de nieuwe band van David Achter de Molen, de zanger van het vroegere John Coffey. Met die punk/hardcoreband stond hij wereldwijd op festivalpodia, maar dat is verleden tijd. Op de eerste single van Beachdog horen we vooral grunge. En goede grunge zelfs. Volgens het boekje en met meer emotie dan de meeste neo-grungers. De zang doet mij in de intro van “Crawl In Pieces” zelfs meteen denken aan Eddie Vedder op ‘Ten’. Het refrein mist wat meezingbaarheid en je blijft wat zoeken waar deze track nou precies over gaat, maar wel een sterke single.
Het B-kantje van deze 7” is andere koek. “Milk” ruikt nog hard naar de militante hardcore van John Coffey, met halfweg misschien een subtiele Soundgarden-toets en – meer naar het einde toe – de intense noise van pakweg It It Anita.
https://snowstar.bandcamp.com/album/crawl-in-pieces-7
Deeper - Diepe, potige en toch originele post-punk
De muzikale bron van post-punk lijkt de voorbije jaren met de exploten van DIIV, Omni, Ought, Preoccupations, Fontaines D.C., Shame en onnoemelijk veel andere bands, onuitputtelijk. Toch bleek Deeper met tweede LP ‘Auto-Pain’ over genoeg originaliteit te beschikken om opgemerkt te worden. Originaliteit die je afgelopen maandag in de Botanique live kon horen en voelen.
Diep in de kelder van de Botanique was het aanvankelijk ongeduldig wachten op de intrede van het viertal. Al meteen in “Warm” maakten ze duidelijk dat ze de elektronische toetsen (synths en drumpads) niet schuwen. Deze opener leek over de pandemie te gaan waar we helaas nog allemaal in verzeild zijn (Is this the cure you believe in / Or just another crossed line?). De bedrukte sfeer werd echter met gemak omgegooid en goedgemaakt met “Run” en “Pink Showers” die het publiek duidelijk kon bekoren.
In contrast tot de spaarzame bindteksten, lieten ze de muziek spreken voor wat die is. De heerlijke herhalingen in “Willing” hield het publiek aandachtig geboeid. terwijl de tempowisselingen in “4U” ons allemaal verrasten. UItschieters van de set waren het grimmige maar catchy “Esoteric” en de nog hoekigere “This Heat” waar het woeste gezang van Nic Gohl de gelijkenis met Brandon Flowers voor de geest haalde. In “Lake Song” is het quasi onmogelijk om ook de gelijkenis met een mini Robert Smith te ontkennen.
Terug introspectiever was het in “Helena’s Flowers” en afsluiter “The Knife” waar met de beukende outro het concert passend werd mee afgerond. Een nieuw nummer als bis deed de band als toegift voor het onverzadigd publiek.
In nog geen uur liet Deeper ons toe om diep in haar ziel te kijken. De originaliteit van het viertal werkte al goed op plaat en dit kwam ook goed tot zijn recht met deze stevige en potige passage.
Setlist
Warm - Run - Pink Showers - Willing - 4U - Esoteric - Build a Bridge - This Heat - Taxi - Lake song - V.M.C. - Helena's flowers - The Knife - (nieuw nummer)
Organisatie: Botanique, Brussel
Carmina Burana - Prima Carmina Burana
O Fortuna! Wat een geluk! Misschien klinkt het wat raar in deze corona-tijden, waar het lot ons niet zo goed gezind lijkt, maar toch voelen we ons vereerd dat we naar een prachtige uitvoering van ‘Carmina Burana’ mochten kijken en luisteren. Het gebeurt niet veel dat er zo’n grootse enscenering is met een live symfonisch orkest, solisten en dans, in totaal zo’n 150 artiesten!
De Nederlandse choreograaf Gerard Mosterd maakte er een mooi geheel van voor Prima Donna Events in de concertzaal van het Kursaal in Oostende, ter ere van de 125e verjaardag van componist Carl Orff. Ook Gent, Antwerpen, Brugge en Hasselt kregen de voorstelling al over de vloer.
Orff selecteerde in 1935 een aantal liederen uit het middeleeuwse handschrift Carmina Burana (‘liederen uit Beuern’) en schreef er eigen muziek bij. Ook mensen met weinig klassieke ervaring kunnen zeker genieten van het monumentale werk, zeker zoals hier in combinatie met video, licht en dans, bij momenten heel modern of alleszins tijdloos aandoend.
Deze uitvoering koos voor een ingetogen en stille start, met het koor dat opkwam met de handen voor elkaars ogen, waarna de percussie en de onmiddellijk indrukwekkende start van ‘O Fortuna’ ons nog meer dan anders kippenvel bezorgden. Iedereen kent dat koorstuk wel, je moet maar eens googelen als je twijfelt. Het is muziek die door je heengaat, en die je moet voelen in plaats van begrijpen, wat sowieso natuurlijk moeilijk is met de Latijnse en Middelhoogduitse teksten.
Testosteron
De eerste liederen kunnen worden gebundeld in het thema ‘lente/zomer’ en dat deel stond vol van de contrasten. De bijna naakte dansers gingen van zombie-achtige moves probleemloos over naar sierlijke liefdestaferelen, bijgestaan door het sterke koor, dat door hun zwarte outfit en gestileerde bewegingen ook bijdroeg tot de sfeer. Die sfeer ging van grauw en gruwelijk naar fleurig en warm. Twee hoofddansers in het zwart speelden een boeiend spel van afstoten en aantrekken. Soms werd geprojecteerd op de drie podiumdelen, maar die bewogen soms wat te pas en te onpas.
In het tweede deel kwam de bariton heel sterk naar voren. Zwalpend zong hij drank- en gokliederen, en toen de mannelijke dansers, de bariton en het mannenkoor samen op het podium stonden, vloog het testosteron de zaal in. Gelukkig droegen we mondmaskers.
Een mooie apotheose vormde zich in het derde deel, waarin ook een schattig kinderkoor, een sopraan en een tenor de kracht van de liefde bezongen. De ijle tonen van de sopraan gingen soms onmerkbaar over in de stilte of in een instrument en soms wist je niet meer of je nu gewoon vibraties hoorde of eigenlijke klanken. Een mooi samenspel tussen dans, zang en instrumenten, al zaten die in de concertbak en kon je ze niet zien. Toen de stilte dan viel vóór de reprise van “O Fortuna”, was iedereen verwonderd dat de cirkel toen al bijna rond was. De tijd, een mooi motief doorheen het stuk, was even blijven stilstaan.
Staande ovatie
De staande ovatie op het eind was dan ook meer dan terecht. Orff beeldde het leven uit als een soort rad van fortuin. Gelukkig lag dat symbool er hier niet te dik op, en werd het slechts subtiel door de dansers uitgebeeld. Soms heb je geluk en de dag erna kan het weer slecht gaan. Belangrijk is dan ook om de momenten van fortuinlijk genot te omarmen, want het kan vlug gedaan zijn. Dat hebben we intussen wel geleerd, niet?
Neem gerust een kijkje naar de pics @Christine Stroobandt
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/kursaal-oostende/carmina-burana-22-11-2021.html
Organisatie: Primadonna events (ism Kursaal, Oostende)
Rhea - Rocknrollers pur sang
Rhea schopt het ver. De fantastische Gentse band kun je nu bewonderen in een uitverkochte AB Box. De finalisten van de Nieuwe Lichting 2016 spelen rechttoe-rechtaan, harde rock and roll, zonder al te veel franjes ,toeters of bellen. Des te meer gitaren en drums. Pur sang dus! Het genre slaat aan, en ze veroverden onlangs met “Rather be nothing” de eerste plaats in de fameuze StuBru Afrekening.
Vanavond waren ze goed, supergoed. Dit vijftal heeft alles om het te maken.
Een complexloze, gedreven zanger en tevens songwriter Jorge Van den Sande bespeelde het publiek, zweepte het op en liet het genieten. Gitarist Guillaume Lamont , die me wat deed denken aan Slash of de frontman van Wolfmother, headbangde met zijn wapperende gekrulde manen als een volleerd hardrocker en kreeg de zaal moeiteloos mee. In contrast stond daar de andere gitarist Hannes Cuyvers, rustig en héél nauwkeurig zijn werk te doen met oog voor detail en techniek . Een opvallende tegenstelling die eigenlijk uitermate paste in het groepsplaatje.
In het begin was het wat aarzelend , maar zodra het vat bekende nummers werd opengetrokken, te beginnen met “Stuck in the middle” , was er geen houden meer aan. De groep raasde doorheen het repertoire, en het ging erin als zoetenkoek bij het publiek. Van enig amateurisme was hier geen sprake. Retestrakke nummers volgden elkaar in hoog tempo op. Dat was verdomme genieten!
Halverwege kregen we zowaar een cover te verwerken van Eminem, “The Real slame shady”. Jorge bracht het er goed van af als rockrapper en de band had dit nummer kunstig omgetoverd tot een rocknummer. Hoed af.
Bij “Baby I’m sorry” haalde Jorge er nog zelfs twee mooie achtergrondzangeressen bij waarmee hij samen het nummer op intieme wijze inzette. Halverwege het nummer , met het invallen van de andere groepsleden , werd van dit korte pad afgeweken en kregen we de RHEA zoals we ze kennen, met overtuigend bas-, gitaar- en drumwerk, naar de eindmeet spurten. Wat een jolijt.
Na “Rather be nothing “namen ze een korte adempauze om daarna voor een laatste maal het podium te bestormen en definitief af te sluiten met het beestige nummer “Shut up & take my money”. Rockfeest in het kwadraat.
Het is duidelijk dat deze heren héél goed naar Royal Blood hebben geluisterd, maar het stoort niet want door hun enthousiasme , kunde en volle overgave was dit vijf kwartier meegenieten van een héél goeie Belgische rockband die de essentie van een meeslepend, begeesterend en spannend tot op het eind optreden, héél goed beheerst en weet te brengen. Hopelijk razen ze op deze manier verder.
Rhea werd voorafgegaan door niet één maar twee voorprogramma’s. De eerste groep The 925 misten we helaas wegens de verkeerschaos in Brussel als gevolg van de Coronabetoging die dag.
Het tweede voorprogramma Oproer was een verrassing voor ons. Ook een vijftal afkomstig uit Aalst en Gent wist ons absoluut overeind te houden. Ze spelen een mix van muziekstijlen gaande van alternative over hiphop en indie. Gitaren en synthesizers bepalen de hoofdmoot in hun nummers en vullen mekaar op harde en/of melancholische wijze aan. En met een charismatische, uiterst beweeglijke frontman, die over een uitstekende stem beschikte, werd dit half uurtje terecht gesmaakt.
Setlist Rhea : Ready to rumble, Couldn’t care less, Stuck in the middle, Silver lines, Anything to love you, Never out of sight, Something good, Slim shady, Under my skin, Eyes on you, Screaming, If only, Baby I’m sorry, Rather be nothing, Shut up & take my money
… Dankjewel aan het management van Rhea (ism de AB) voor deze avond …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Tessa Feys
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/rhea-21-11-2021.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Molchat Doma - Een Black Celebration uit Wit-Rusland
40 jaar na datum worden post-punk, new wave en synthpop omarmd door een nieuwe generatie die er haar eigen twist aan geeft. Zeker in Oost-Europa zijn deze genres altijd populair gebleven, omdat ze een uitweg bieden aan het grauwe bestaan van de prefab woonblokken.
Uit die wereld komt Molchat Doma, een drietal uit Minsk, Wit-Rusland. Dankzij de sociale media zijn die op heel korte tijd doorgebroken in West-Europa, wat niet voor de hand liggend is, want alle nummers zijn in het Russisch en de bandleden spreken geen woord Engels.
Na hun tweede plaat 4Etazhi4 (2018) brachten ze in volle lockdown hun derde plaat uit, ‘Monument’ (2020). De band gebruikt op hun platenhoezen een beeldtaal die brutalistische Oostblokarchitectuur combineert met surrealisme.
De Orangerie was uitverkocht, en hier en daar vingen we Oost-Europese klanken op, dus de Russische diaspora was alvast present. Verder een gevarieerd en jong publiek, het was niet zo dat enkel de goth-fans afgezakt waren naar de Botanique.
Molchat Doma begon er aan met “Kletka” even na negen, en het viel meteen op dat de nummers een ander jasje gekregen hadden: terwijl de klank op plaat steunt op keyboards en drumcomputers die schatplichtig zijn aan Depeche Mode en zelfs The Human League, werd dit live vertaald naar een droge postpunk-bas en de ‘water’ gitaarklank die zo kenmerkend is voor The Cure ten tijde van ‘Pornography’.
Pavel Kozlov produceerde die klank trouwens op een Flying V-gitaar, die je eerder met foute hairmetal dan met new wave associeert. Waarover Egor Shkutko, frontman met kenmerkende druipsnor zong, hadden we het raden omdat onze Russische woordenschat zich beperkt tot een vijftal woorden, maar het klonk in ieder geval sfeervol en melancholisch. De man vertelde ons ook niet waarover hij zong, zijn bindtekst beperkte zich tot een beleefd ‘Spaziba’.
Molchat Doma pikt niet alleen uit de vroege jaren tachtig met de Linn drum die monotoon maar verdomd dansbaar klonk, maar ook de jaren negentig passeerden met filterbankklanken uit de Belgische newbeat en techno. In die zin lijkt Molchat Doma een beetje op onze The Haunted Youth, die ook een sound van een vorige generatie heruitvinden.
De Wit-Russen zetten ons even op het verkeerde been, we dachten dat ze “A forest” van The Cure zouden coveren, maar ze hadden enkel de baslijn gepikt in hun eigen “Tansevat”.
Het laatste halfuur werd het meer dansbaar, je zou kunnen zeggen dat de band transformeerde van Joy Division naar New Order met nummers als “Diskoteka”, “Na dne” en bis en tevens bekendste nummer “Sudno”, dat door het publiek joelend onthaald werd.
Een sterk slot van een sfeervol maar ook best energiek optreden, een ‘Black Celebration’ waarmee bewezen werd dat inspiratie overal tot bloei kan komen, zelfs uit de meest onverwachte plaatsen zoals het naargeestige Minsk.
Setlist: Intro/ Kletka/ Zvozdy/ Lyudi Hadoyeli/Toska/ Otveta net/ Udalil tvoy nomer/ YA Ne Kommunist / Obrechen/ Leningradskiy blues/ Lyubit' i vypolnyat/Doma molchat/ Volny/ Kryshi/Utonut’/Tishina/ Tantsevat'/ Ne smeshno/Diskoteka/ Na Dne
Bis : Sudno (Boris Rizhiy)
Organisatie: Botanique, Brussel
Cassandra Jenkins + Babe - Troostend en hartverwarmende gids
Na de prachtige tweede langspeler ‘An Overview on Phenomenal Nature’ was het even wachten op het eerste Belgische concert van Cassandra Jenkins. Uiteraard zat daar een vervelend virus voor iets tussen. Daags na het aankondigen van de verstrengde maatregelen was de indie country-folk van de Amerikaanse een welgekomen troost.
Als support was daar Babe uit Glasgow. De etherische indie pop klonk aanvankelijk wat monotoon aangezien frontman Gerard Black (met opgenomen tracks) er voor koos om het alleen te doen. De aimabele Schot heeft nochtans een zeer verfijnde stem die doorheen de set wat verdronk in echo. Naar het einde toe werd hij uiteindelijk vergezeld door een gitarist en bassist waardoor het iets interessanter werd. Voor het laatste nummer kwamen de overige bandleden en als verrassing Cassandra even meedoen. Met een bescheiden feestelijke gevoel werd het eerder lauwe voorprogramma toch mooi afgerond.
De aimabele Cassandra Jenkins kwam verrassend met dezelfde muzikanten op het podium voor haar eigen act. De live band - bijna een corona concept band - was ontstaan via Zoom.
Ook was de Rotonde voor een zeldzame keer zo goed als vol voor de eerste passage van de New Yorkse. Dikke pluim voor iedereen die de oproep van Jenkins, om een mondmasker op te zetten tijdens het concert, goed na te leven. De enige onwennigheid die er misschien was, had al vanaf opener “American Spirit” de zaal verlaten. Deze zachte country song met een broos kantje sloot Jenkins af met een opgenomen voicemail met als slot “Have a good show”. Wat we dus uiteindelijk kregen. In “Michelangelo” ontvouwde ze verder haar eerlijkheid in beeldige beschrijvingen.
Als een trouwe verteller beschrijft ze dus de wereld hoe zij die ervaart. Ondanks die persoonlijke ervaring slaagde ze er toch in om ons mee te nemen in haar verhaal. De breekbaarheid die Jenkins prevelde in “Crosshair” was zeer herkenbaar en voelde aan alsof het van je beste vriend zou kunnen komen. Naast de zijdezachte mijmeringen klonk de muzikale opbouw van de gelegenheidsband vlekkeloos. Van “Ambiguous Norway” werd zeer subtiel overgegaan naar het ijzersterke “Hard Drive” waar als het ware een kort verhaal zich ontplooide en afsloot met een mediterende 1, 2, 3 Just Breathe. Enig mooi eindigde het geheel met een liefdevol nummer voor een vriend in “Hailey” en een dromerige omschrijving van de bekende komeet in “Halley”.
In nog geen uur tijd gidste Cassandra Jenkins ons door wonderschone fenomenale passages. De troost die we nodig hadden, kregen we met haar geweldige concert in overvloed.
Setlist
American Spirits - Michelangelo - New Bikini - Crosshairs - Ambiguous Norway - Hard Drive - Pretty Face - Hailey - Halley
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/botanique-brussel/cassandra-jenkins-18-11-2021.html
Organisatie: Botanique, Brussel
Compact Disk Dummies - Neon Fever Dream, het buskruit heruitgevonden
Het ideale recept voor een explosieve electropunkpopfeest komt alweer uit West Vlaanderen. Compact Disk Dummies brengt ons een avond vol fantastische visuals, passie, energie en feestelijk gedruis. Een slordig decennium geleden wonnen Lennert en Janus Coorevits Music Life, waren tweede op de Kunstbende en namen ook nog eens Humo’s Rock Rally mee. Vandaag zorgen ze voor de zoveelste doorbraak en stellen hun EP ‘Neon Fever Dream' voor. En hoe!
Wat eerst opvalt is de prachtige sound, we zitten dan ook in de AB, en de creatieve kunstzinnige visuals die ons heel het concert zullen meenemen en af en toe op een dwaalspoor brengen. Multi- instrumentalist Lennert en knoppenfreak Janus komen het podium op in hun typische tenue, starten de diepe bas van “On repeat” terwijl drummer Robin Wile alles strak in het gareel houdt. Het niveau staat heel hoog en zal voor de hele avond geen gram inboeten.
Integendeel. Alle genres worden door elkaar gegoten, wat CDD hun eigen typische sound garandeert. Hun tunes en melodietjes worden ogenblikkelijk oorwormpjes en blijven hangen. Lennert ontbindt al snel zijn duivels en laat ons als een ware volksmenner proeven van zijn passie en gedrevenheid. Het podium en het publiek is van hem. Janus is de meest expressieve toetsenman die ik ooit mocht meemaken en raakt zijn knoppen aan als was het dat ze roodgloeiend stonden en hij zich zou kunnen verbranden. En met locomotief Robin op de drums staat de AB al snel in vuur en vlam.
“Neon Fever” zet netjes de trend verder en we vliegen van de ene climax naar de andere. Tom Barman komt op de screen even meezingen tijdens “Satellite”. Alsof het nog niet genoeg was kregen we een punky kippenvel versie van “Are friends electric”. Hoe een cover het origineel kan overtreffen. Om dan ook nog even “Once in a lifetime” van Talking heads te bewerken. Enge meisjesstemmen en op de videowall popjes met Mexicaanse dodenmaskers ondersteunen ‘Remain in Light’. En zo gaat de pletwals overtuigd, professioneel en mokersgewijs verder.
Het is niet mijn gewoonte om te vergelijken, maar hun West-Vlaamse makkers van Goose moeten hun hete adem in de nek voelen. “Smout maar uw kieten” zeggen wij West-Vlamingen dan. Lennert bespeelt het publiek met een ongelofelijke gedrevenheid, staat plots midden het publiek, laat ons hurken en weer recht veren. Op het einde, na een heuse feedback, besluit Lennert dat het feest nog niet afgelopen kan zijn en ramt er nog ‘eentje of twee’ door.
We worden aangeslagen, opgeladen en opgepept achter gelaten als de lichten aan floepen.
On Repeat · Matter of Time · Neon Fever Dream · Satellites · The Drugs Don't Work · Cry for Me · Are 'Friends' Electric? · Easy Life –Dry For Love - Girls Keep Drinking –Remain in Light – What you want – Mess with us - Holy Love – The Reeling - I remember
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in de Handelsbeurs, Gent 9-11
Compact Disk Dummies 9-11-2021 (musiczine.net)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De coronapauze geeft labels de tijd en ruimte om in hun archieven te duiken en de fans te verblijden met nooit eerder uitgebrachte studio-opnames en - meer nog - registraties van concerten. Het concert dat Bruce Springsteen speelde op de No Nukes-marathon in New York werd door de geschiedschrijving reeds lang als legendarisch bestempeld. Aan de basis van die legende lagen de twee tracks van dat concert die op het No Nukes-verzamelalbum stonden: “Stay” en een medley met o.m. “Devil With The Blue Dress” en “Jenny Take A Ride”.
We mogen het coronavirus dankbaar zijn dat nu het hele concert verschijnt als DVD, CD en LP. In 1979 was Bruce Springsteen al een ster, maar nog niet de legende die hij vandaag is. ‘Born To Run’ had hem een paar jaar eerder naar de top van het Amerikaanse rockcircus gecatapulteerd, maar ‘Darkness On The Edge Of Town’, dat een jaar voor de No Nukes-concerten uitkwam, deed daar geen schepje bovenop. Singles als “Badlands” deden nauwelijks iets in de hitparade en zouden pas later publiekslievelingen worden. Het album op zich werd wel goed onthaald door de critici en de fans.
Op ‘The Legendary 1979 No Nukes Concerts’ krijgen we in de aanvang een mooie, maar misschien beperkte greep uit ‘Darkness On The Edge Of Town’, met “Badlands”, “The Promised Land” en “Prove It All Night”. “The River” zou pas een jaar later uitkomen op het gelijknamige album en je hoort dat deze versie nog niet de kracht heeft van die latere single-versie. Hetzelfde geldt ongeveer voor “Sherry Darling“, ook van ‘The River’, maar daarvan zit deze vroegere live-versie toch al iets dichter tegen het origineel van de studio-opname.
Vervolgens grijpen the Boss en zijn band terug naar hun live-klassieker “Rosalita” en succesnummers van ‘Born To Run’, met “Thunder Road”, “Jungleland” en uiteraard “Born To Run”. Eens ze helemaal op dreef zijn, komen de in de vorige eeuw uitgebrachte tracks van de No Nukes-verzamelaar. En als je nu het hele concert hoort, klopt het verhaal dat zowat alle artiesten en bands van die verzamelaar bewust niet voor hun hits gekozen hebben voor op die verzamelaar. Zij (of hun managers) dachten dat die No Nukes-verzamelaar commercieel helemaal niets zou doen en kozen daarom voor nummers die je snel zou vergeten.
Bruce Springsteen sluit deze concertopname af met de traditional “Quarter To Three“ en dan een –eindelijk officiële versie van het jumpy “Rave On“, een track die de fans vooral kennen van bootlegs.
We hebben lang moeten wachten op ‘The Legendary 1979 No Nukes Concerts’, maar voor de fans was dit zeker het wachten waard. Ook voor jongelui die Bruce Springsteen nog moeten ontdekken is dit een fijne introductie.
The Legendary 1979 No Nukes Concerts
Bruce Springsteen & The E-Street Band
Columbia/Legacy/Sony Music
Jeroen Geerinck opereert hier onder de naam Geronimo. Misschien ken je hem van o.a. “Snaarmaarwaar”, “Hot Griselda” of “Spilar”.Hij is naast een muzikant ook een producer en studio-ingenieur die veel ervaring heeft met het maken van folk albums. Op dit album beperkt hij zich niet tot folk maar mixt hij verschillende genre-elementen door elkaar. Hij componeert, speelt, mixt en neemt alles zelf op.
De opener “Break of Day” ligt nog dicht tegen singer-songwriter en folk aan. Op “Wetland Track” en het titelnummer “Run High” steekt hij er meer variatie en stijlen in. De synth geeft het geheel een moderne toets en de percussie zorgt voor een stuwend effect. Op “Run High” heeft de elektrische gitaar een prominente plaats en laat hij ze volop ‘vertellen’. Het is melodieus en het vervangt zo ook de zang die hier op dit album niet aanwezig is. “Pace Up” is ook een mooi liedje dat mij wat aan de jonge Mark Knopfler doet denken. De meeste songs hebben folk elementen maar evenzeer rock invloeden uit o.m. de jaren zeventig. Denk aan Neil Young, Bob Dylan, etc…
Het album heeft een fijn, aangenaam geluid. Je hoort duidelijk dat hij dit gewoon is. De liedjes zitten goed in elkaar en ondanks het instrumentale karakter, verveelt het niet snel. Hij weet het boeiend te houden door zijn melodieën uit te bouwen en van mooie arrangementen te voorzien.
Instrumentale folk-roots
Run High
Geronimo
Al vanaf de eerste tonen van het razende debuutalbum ‘Brutalism’ hadden we door dat Idles een buitengewoon punkbandje was dat zou uitgroeien tot één van de meest opwindende Britse rockgroepen van het moment. Ze hebben ook niet bepaald stilgezeten, na 4 jaar zijn ze al aan hun vierde album toe.
Wat je op zijn minst kan zeggen is dat hun sound al serieus geëvolueerd is. De furie van de eerste plaat heeft plaats geruimd voor meer diversiteit en avontuur. Idles heeft zijn horizonten verbreed, heet dat dan. Of dit nu goed nieuws is laten we aan u over. We hebben de neiging om te stellen dat de band ‘volwassener’ is geworden. Maar bij wilde groepjes waar spontaniteit en razernij doorgaand de grootste troeven zijn is volwassen worden eerder een vloek dan een zegen.
Laat het ons dan maar houden op ‘anders’, want de nieuwe weg die Idles hier ingaat is op zijn minst even energiek en dynamisch. De band experimenteert al eens met wat elektronica (“Progress”) en laat geregeld het tempo zakken, maar het blijft wel steeds spannend. Frontman Joe Talbot is nog altijd kwaad maar dat hoeft zich deze keer niet persé te manifesteren in roodgloeiende punksongs. Maar geen nood, De explosiviteit van de begindagen komt hier en daar nog wel wat deuren intrappen, zoals op “The Wheel” en “Crawl !”, twee stormrammetjes die het niet slecht zullen doen op de komende moshpitfeestjes. Zoals bijvoorbeeld in de AB op 26/02.
Ik volg High Hi reeds sinds hun debuut-EP in 2015 en heb altijd ergens het gevoel gehad dat er meer in die band zat als er wat ballast overboord zou gegooid worden. Toen hun single “Daggers” vorig jaar opgepikt werd door StuBru, ze een grote Afrekenings-hit scoorden en op elk coronaproof podium in Vlaanderen mochten aantreden, was er aan de ene kant de geruststellende gedachte van ‘zie je wel’ en anderzijds de vaststelling dat er op het album ‘Firepool’ toch weer een paar tracks stonden waarvan ik maar moeilijk begrijp hoe ze aansluiten op wat deze band live betekent.
De nieuwe single “Return To Dust” staat inmiddels reeds in de Afrekening en het publiek heeft altijd gelijk, dus ik zal er wel compleet naast zitten met mijn analyse, maar voor mij is deze samenwerking met producer Tucan Taylor Michaels (Jungle, Superorganism, …) een gemiste kans. De vocalen van Anne-Sophie en Didi zijn hier bijna onherkenbaar en emotieloos en de song drijft op synth-klanken van dertien in een dozijn. Bas, drum en gitaar moet je met een vergrootglas gaan zoeken in de sound. Pas als een eind voorbij halfweg (ergens rond de 2 minuten) het koortje invalt is er een moment van herkenning.
Alles wat deze band uniek maakt en ons in het verleden wist te overtuigen, werd hier overboord gegooid en ingeruild voor catchy-urban eenheidsworst met een korte piano-riedel als smalle basis.
Bands mogen zeker evolueren, wij hebben niet liever, maar op dit pad is High Hi mij kwijt.
https://www.youtube.com/watch?v=egyM7d_ZJW8
Nederlands 
Français 
