Ibrahim Maalouf brengt een kerstalbum uit. Ik geef eerlijk toe dat ik mijn wenkbrauwen even fronste toen ik het nieuws vernam. De Libanese Parijzenaar is een ras-trompettist en heeft op zijn 40e toch al 10 langspelers uitgebracht - allen van een uitzonderlijk hoog niveau en enorm gewaardeerd binnen de jazz-community.
Album 11 wordt dus een ‘specialleke’. Op ‘First Noel’ serveert hij 25 van de grootste klassiekers, alsook 3 exclusieve nieuwe nummers die hij speciaal gecomponeerd heeft voor de allereerste kerst van zijn zoon Nael. Dit album is er ook ter nagedachtenis van zijn grootmoeder Odette, die vorig jaar overleed. Ieder jaar vierden ze samen kerst, en via deze cd probeert hij die magische kerstherinneringen terug tot leven te brengen.
Omringd door François Delporte op gitaar, Frank Woeste op piano en Sofi Jeannin als koordirigent galmt “Have Yourself a Merry Little Christmas” door de luidsprekers. De opener is een rustig en aangenaam hoorspel en zet meteen de toon voor de rest van de plaat. Het tweede nummer “Mon Beau Japin” vormt een vrolijke variatie op “O Denneboom” en verder zijn ook “Let it Snow!” en “Santa Claus is Coming to Town” echt leuk. Alle gekende klassiekers zitten in een herkenbaar jasje, maar even vaak trakteert Maalouf ons op enkele onbekende, pure nummers.
Het klinkt allemaal bekend in de oren, maar dan met een eerder spirituele en minder kinderlijke dimensie, waarbij de subtiele en noodzakelijke kwetsbaarheid binnen ieder lied behouden blijft. Bij “Silent Night” en “Jingle Bells” ga je even weer wat aandachtiger luisteren, maar daarna kabbelt het album ongestoord voort op de achtergrond. Achtentwintig nummers is best veel en ik mis de bombastische, overweldigende en meeslepende muziek die we van Maalouf gewoon zijn, al bewijst hij met “All I Want for Christmas is You” dat kerst ook best up-tempo kan zijn. “Adeste Fideles” brengt enkele ambivalente herinneringen terug aan de verplichte middernachtmis als kind - erg vermoeiend maar stiekem fijn om lang te mogen opblijven.
Een deel van de plaat werd zelfs opgenomen in een kerk, namelijk in Saint-Julien-le-Pauvre, de oudste kerk van Parijs - op slechts enkele meters van de Notre-Dame kathedraal. Het was een symbolische keuze van Maalouf die wonderwel uitpakt. Zijn vader was er koster in de jaren '60, zijn tante (een pianiste) en zijn geliefde grootmoeder werden er beiden begraven, en het was in diezelfde kerk dat hij zich verloofde en trouwde...
Dit eenvoudig, nederig, instrumentaal album is doordrenkt van die vele onvergetelijke momenten - je kan die mijlpalen haast voelen.
‘First Noel’ is dus niet het zoveelste kerstalbum, het is er een met kalmerende muziek om bij weg te dromen, een plaat waar de melodie in het middelpunt staat, een plaat voor alle leeftijden waar de ganse familie mee kan van genieten tijdens de eindejaarsfeesten die eraan komen.
Ik weet alvast wat ik ga vragen voor onder de kerstboom!
The Ghost of Luke James is een samenwerking tussen Luke Skyscraper James en Eric S Anderson (hij leidde Pachyderm Studios in de jaren '90 - nam ‘In Utero’ op van Nirvana, Killing Joke, PJ Harvey enz. Ging daarna naar de filmschool en won twee Emmy's voor titelsequenties van Dexter en Six Feet Under).
Luke ‘Skyscraper’ James, voormalig frontman, zanger, gitarist bij de punk/new wave pioniers Fàshiön toerde in de vroege jaren 80 met The Police, Duran Duran, U2, The B52's, The Cramp, Joy Division, The Fall en vele andere baanbrekende acts.
Onlangs hadden we nog het project 'Eight' Eight (musiczine.net)
Onder de naam 'The Ghost of Luke James' bracht het duo de single “Go To sleep Inc/Telescopes” uit.
De single brengt twee werelden, duisternis en licht, samen. Een toegankelijke sound, ondersteund van voldoende duisternis, experimentele weerhaakjes en verrassende wendingen; het gaat niet te zeemzoetig klinken. Dit is synthpop, rauwe EBM als doorsnee elektronica. Met een knipoog naar de electro van Depeche Mode.
We lieten ons gewillig meevoeren in het mystieke landschap van het combo.
Check het vooral zelf uit: https://lukeskyscraperjames.bandcamp.com/album/go-to-sleep-inc-telescopes
THE GHOST OF LUKE JAMES - GO TO SLEEP, INC. 05:24
THE GHOST OF LUKE JAMES - TELESCOPES 04:12
Electronica/Experimenteel
Go to sleep inc/Telescopes
The Ghost of Luke James
Ongelooflijk hoeveel interessante bands er in Vlaanderen zijn. Zo ook met Subatomic Strangers uit Rumbeke (West-Vlaanderen). Een vierkoppige band, met een zangeres, doorspekt met synths en gitaar en begeleid door bas en drum. Het genre dat ze spelen refereert naar de wave uit de jaren 80 en wordt gedrenkt in een rocksausje. Komt daarbij dat de zangeres een ferme en goeie zang in huis heeft.
Interesse gewekt? Luister dan gerust eens naar deze single die heel degelijk in elkaar steekt. De bridge met het orgel klinkende synthje en de vocale uithaal maken het geheel af.
“Troubled Mind” begint met een bas dat vervormd is met distortion of fuzz. De zang en gitaar zijn iets ingetogener dan bij de vorige track. De gitaar tokkel staat ietsje teveel naar voren gemixt waardoor het getokkel wat te scherp klinkt in het geheel. Ze bevat wel een mooie instrumentale outro.
De andere single is iets catchier dan “Troubled Mind”. Ik zou deze niet meteen als single uitspelen maar als albumtrack. Het is meer een groeier en toont dan, met de ingetogen zang, weer een iets ander facet van de band.
Als ze verder op deze weg borduren denk ik dat er nog heel mooie dingen kunnen uit ontstaan. Ik voel dat er nog groei zit in de band en de songs.
Zang en synths: Sharon Braye
Drums: Arne Stroobant
Bas: Jonas Vanelstlande
Gitaar: Nicolas Vermeersch
Wave/Rock
Enough of You-Troubled Mind -single-
Subatomic Strangers
Van Diabolica Delirium, een zijprojectje van Tolga Ozbey van Reptilians From Andromeda, bespraken we hier eerder al het album ‘Satanico Pandemonium’ en de debuut-EP ‘Diabolico Delirium’. Toen werd de bandnaam nog geschreven als Diabolico, met een ‘o’ achteraan. Misschien was er wat haastwerk om alles netjes voor Halloween op de wereld los te kunnen laten, want in het artwork ontbreekt ook nog een ‘i’ in Delirium.
Op de single “Halloween Disaster” werd de bandnaam dus aangepast naar Diabolica, maar voorts is er maar weinig veranderd aan het concept: instrumentale retro-garage met knipogen naar rockabilly, surf en fuzz met Tolga als one-man-band die alle instrumenten inspeelt.
Waren het album en de EP soms wat rommelig, dan is deze fijne single-release wel mooi opgebouwd, met organische bewegingen en een lang aangehouden spanningsboog. De scream queen-samples komen wel heel vaak terug in dit nummer van bijna 5 minuten, maar het is dan ook een Halloween-release.
https://kafadankontak.bandcamp.com/album/diabolica-delirium-halloween-disaster
Kasabian is terug. Met één origineel bandlid minder. Tom Meighan, die mee frontman en zanger was, stapte uit de band nadat hij veroordeeld werd omdat hij zijn ex had aangevallen. Inmiddels is Tim Carter toegetreden als vast bandlid en neemt Serge Pizzorno alle lead-vocalen en het songschrijven voor zijn rekening. Dat levert op deze eerste nieuwe single van het aankomende album nog steeds dezelfde adrenaline op die we van Kasabian gewoon zijn. Catchy, swingende indie-synthrock, meer moet dat niet zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=dn4csZoWh60
Als het in 2020 echt helemaal tegen had gezeten, zou ‘The Comeback Special’ misschien wel het laatste wapenfeit geweest zijn van de Britse band The The en van frontman Matt Johnson.
In 2018 deed Johnson een paar concerten in de UK, de VS, Australië en Skandinavië als The The, met bandleden die in verschillende versies van The The zaten. Het was toen zowat 15 jaar geleden dat The The nog opgetreden had en ook inzake studiomateriaal was het al wel heel lang stil, op een paar soundtrack-achtige releases van Johnston na.
De concerten van 2018 waren de voorbode van een nieuwe start en misschien wel nieuwe songs en albums met The The, maar de viruspandemie stak daar een stokje voor. Tijdens de Grote Pauze van 2020 kreeg Matt Johnson dan plots een levensbedreigende keelinfectie. Na een operatie was hij snel uit de gevarenzone, maar het was lang onduidelijk of het ook goed zou komen met zijn stem. Interviews lukken inmiddels opnieuw, zodat we straks opnieuw naar live-concerten mogen uitkijken, en dan ook graag in ons land.
En met dezelfde set dan liefst als op ‘The Comeback Special’, een live-opname van het concert uit 2018 in de Royal Albert Hall in Londen. The The was in zijn gloriejaren dan wel een vaak ondergewaardeerde band, toch scoorde Johnson een reeks radiohits die allemaal op dit live-album staan: “The Beat(en) Generation”, “Uncertain Smile”, “Dogs Of Lust”, “This Is The Day”, “Slow Emotion Replay”, … Die krijg je allemaal te horen, naast nog veel meer moois uit het oeuvre van The The. De stem van Johnson had – toch in 2018 – nog niets van zijn kracht en charisma verloren. Je hoort uiteraard wel dat de jaren beginnen tellen, maar dat is niet meer dan wat patine.
‘The Comeback Special’ is als combinatie van een live-album en een greatest hits-verzameling een wel heel leuk album voor de Duyster-generatie.
Toen De Delvers hun debuut aan de wereld liet horen waren er veel positieve kritieken op deze Nederlandse zwarte band. Eindelijk terug een Nederlandstalige band die er toe doet. Ze hebben intussen hard gewerkt en in 2022 mogen we hun nieuw album verwachten. Nu moeten we ons voorlopig opwarmen aan deze single.
“Hart in Neonlicht” is uptempo met donkere bas van Tom Kets, een vrij melodieuze synth van Silke Verslype en de gekende zang van Dries Emmerechts. Naar het einde van de song toe krijgen we een instrumentale outro waar ook de gitaren van Menno Buggenhout en Laurens Primusz wat meer speelruimte hebben. Een heerlijke gitaarriff die voorbijkomt trouwens. De beats die Buggenhout eronder gestoken heeft kunnen mij alleszins ook bekoren. De clip op Youtube begint bevreemdend met mannen in masker en veiligheidspak. Als de song begint krijgen we de band te zien in een warm, rode omgeving.
“Hart in Neonlicht” is een zeer degelijke en typische De Delvers song die ons doet watertanden naar meer.
De Delvers - Hart in Neonlicht - YouTube
Als lid van Girls In Hawaii heeft Antoine Wielemans zijn muzikale strepen al verdiend. Nu pakt hij eindelijk uit met een eerste solo album waarin hij in 9 songs en in zijn moedertaal zich persoonlijk ontplooit.
In het openingsnummer “Sel” merk je ondanks de herkenbare Girls In Hawaii-tonen, al meteen de intentie van Wielemans: kleine breekbare en introspectieve schetsen brengen die sieren in eenvoud en schoonheid. Meer van dat ook in “Chien”, een speels tafereel met eenvoudige maar sterke melodieën.
Hoewel de plaat grotendeels vorm kreeg in Frankrijk (Vattetot-sur-Mer, vandaar ook de naam), brengt hij in “Bruxelles” een kleine ode aan het dagdagelijkse in onze hoofdstad. “De l’or”, nog een hoogtepunt, is nog zo’n melancholisch pareltje waar je als luisteraar schippert tussen breekbaar en rustgevend. Iets luchtiger, soms komisch maar nog steeds sprankelend gaat het er aan toe in “Poésie” en “Samedikea”.
Nooit krijg je een té geïsoleerd gevoel op deze plaat. Wielemans zorgt voor mooie meerstemmigheid en gepaste gelaagdheid van zachte (voornamelijk piano) melodieën. Deze meer dan verdienstelijke eerste plaat is een aangenaam warm dekentje voor koude en natte herfstdagen.
Black Country, New Road - Overweldigend veelbelovend potentieel bevestigd
Black Country, New Road, al enkele jaren veelbesproken, stak na een geweldige passage op Sonic City 2019 opnieuw het Kanaal over om niet alleen hun eerste LP ‘For the First Time’ (begin 2019) voor te stellen maar ook om al een tipje van de sluier te lichten van hun aankomende tweede ‘Ants from Up There’ (begin 2021). Met ondere andere Squid en black midi, maakt het zevental van BC,NR deel uit van een boeiende, eclectische scene in Londen. Trending dus en dat lokte veel volk naar de Botanique.
Drug Store Romeos, een trio begeesterd door 90s dream pop en DIY, zorgde als voorprogramma voor een eerste zaligmakende roes. Beïnvloed door Galaxy 500, Cocteau Twins en alles wat dromerig is, klinkt het geheel veelbelovend. Opvallend in “Frame of Reference” is de eenvoud van de melodieën en de lichtheid van de zang die toch aanstekelijk werken. In het veelzijdige “Secret plan” en het speelse “Walking Talking Marathon” klinkt Electrelane even terug van weggeweest. De schoonheidsfoutjes hier en daar waren zo vergeten door de aanstekelijke charme van het drietal.
Black Country, New Road’s muziek is doorspekt met culturele referenties (het speurwerk laat ik aan u over). Het is dan ook geen wonder dat de band onder de tonen van Travis Scott en Drake’s “SICKO MODE” - bijna aarzelend - het podium opkwam. De verwachtingen van het publiek en de zenuwen van de band leken strak gespannen, waardoor je vóór de eerste noot een speld kon horen vallen. De splijtende experimentele jazzy opener “Instrumental” zorgde voor een zucht van opluchting en ontlading. Bevestigen deden ze meteen met “Athen’s, France” waar de Gang of Four-achtige tonen, doorweven met Isaac Wood’s grillig gezang, uitgespannen waren en zachtjes landden met een Neutral Milk Hotel-einde. In de halve ballade “Concorde” zette Wood ons lyrisch op het verkeerde spoor, iets wat regelmatig voorvalt als je de songteksten ontleedt.
Hoewel de frontman helemaal links op het podium stond, was Wood, nu eens aarzelend
dan weer eens rechttoe rechtaan, het kloppend hart van het zevental. Zijn ijzige, onwennige, harde lyrics zetten ons aan het denken. Toch zat de ultieme sterkte van BC,NR in de versmelting van genres die door de instrumentatie perfect samenvielen. In het noisy maffe “Science Fair” kreeg de saxofoon een sleutelrol. Daaropvolgend in het folky en nerveuze “Chaos Space Marine” wisselden de muzikanten onderling deuntjes uit alsof ze even aan het praten waren. Met “Track X” lieten ze ons even op adem komen en rustig genieten.
Opmerkelijk ook veel nieuwe nummers die aan bod kwamen. “Good Will Hunting” en “Bread Song” was nog meer van BC,NR’s gekende recept maar dan beter. Een kleine stijlbreuk was er met het verrassende “The Place Where He Inserted the Blade” waar Wood donkere humor bovenhaalde over de centrale passages van viool en dwarsfluit.
Alsof er niet genoeg hoogtepunten waren, was er daar de lange (15 minuten!) geweldige afsluiter “Basketball Shoes” die een bisronde volledig overbodig maakte. Het ruime publiek kwam, zag en werd overweldigd door het veelbelovend potentieel.
Setlist
Instrumental - Athen's, France - Concorde - Science Fair - Chaos Space Marine - Good Will Hunting - Track X - Bread Song - The Place Where He Inserted the Blade - Basketball Shoes
Organisatie: Botanique, Brussel
Uma Chine - Sprookjes van 1001 nacht, volgens Uma Chine
In 2020 bracht Uma Chine hun adembenemend mooie, ondertussen tweede plaat uit 'Changes'.
De recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen.
Door de coronatoestanden heeft de band de plaat nog niet kunnen voorstellen voor een publiek. Eindelijk nu, in een zeer goed gevulde Handelsbeurs kregen we een passage uit ‘Sprookjes van 1001 nacht’, volgens Uma Chine. We zweven dan ook gedurende een dik uur op een mysterieus wolkje, naar verre oorden in ons onderbewustzijn, waar het fijn vertoeven kan zijn.
Eerst mocht Rosa Butsi (*****) solo, enkel met gitaar, haar warme stem en sprankelende uitstraling optreden. Rosa Butsi spreekt haar publiek voortdurend aan , al dan niet met een grappige kwinkslag. En doet ons met die bijzondere stem alvast wegdromen naar een mooie wereld. Ze haalt betoverende riffs uit haar gitaar.
Ze wordt omschreven als een kruising tussen Suzanne Vega en Joni Mitchell. We houden niet van namedropping, maar die bijzondere, heldere stem en uitstraling doen ons inderdaad denken aan die dames. Ze ontpopt zichzelf tot een groots entertainer op een warme, openhartige, charismatische wijze, helemaal alleen. Sjiek.
Uma Chine (*****) - Drie bevallige dames etaleren een sensualiteit, die doet denken aan bosnimfen die een nietsvermoedende wandelaar hypnotiseren en ‘em doen wegdromen naar de mooiste plekken in het onderbewustzijn. In trance geraak je sowieso ; ze klinken ingetogen en durven de registers open te trekken. De sound wordt kleurrijker en brengt iedereen in beroering . We ervaren een zwevend gevoel.
Er is ook de visuele kracht van Uma Chine, ondersteund door de collectieve samensmelting van de talentvolle muzikanten en zangeressen. Op speelse wijze prikkelen ze onweerstaanbaar de fantasie. Ze weten waarmee ze bezig zijn.
De bis wordt ingezet met een a-capella gebrachte strofe waarbij de vocals mooi samenvloeien. Ze gaan nog eens crescendo naar een wervelende finale met percussie, gitaar, en zang.
Wat een magie voelen we hier, een magie van ‘de sprookjes van 1001 nacht’, die wonderbaarlijk tot leven worden gebracht, volgens de muzikale regelgeving van Uma Chine, Uma Chine varieert dus in hun kleurrijke sound en nodigt je uit in hun dromerig muzikaal landschap, verwezenlijkt door die prachtige vocals en het sprankelende instrumentarium. Ze zorgen voor een intense beleving , een ‘zen-ervaring.
We besluiten met een anekdote uit een interview dat we met Nele De Gussem hadden. ‘Ik keek onlangs naar die docu over Bob Dylan's Rolling Thunder Revue, en daar zei iemand; het is tussen muzikanten en publiek alsof je batterijen elkaar ziet opladen, je ziét die energie, dat is iets prachtigs. Daarvoor doe ik het!' vertelde ze ons (lees het hier nog eens na) .
Ze kregen een warm , daverend applaus . Iedereen werd meegevoerd in hun unieke droomwereld en was diep ontroerd Deugddoend. Missie geslaagd!
Organisatie: Democrazy ism Handelsbeurs, Gent
DIRK. - Geen woorden meer voor
Verrassing! Als intro een razende drumsolo die over het publiek dendert. Zo maakte DIRK. zijn opwachting in Brugge. Licht krankzinnig doch scherp en raak. Het zou een voorbode zijn voor de rest van de set.
Met “Toulouse” als opener pakten Jelle Denturck en de zijnen iedereen onmiddellijk in. Altijd fijn als je één van je hits als opwarmer kan gebruiken. Ze hebben alleszins genoeg materiaal om uit te putten. Een West-Vlaamse zinsnede hier en daar helpt natuurlijk ook om de Bruggelingen te ontdooien. Tegelijkertijd zagen we geen moshpits opduiken, hoewel nummers als “Waste” zich er zeker toe lenen. “Milk” zorgde wel voor een eerste meezingmomentje en een zwaar lijzige riff die ferm in je kop nestelt.
“Small Life” wisselde het a-melodische af met bijna naïef gestroomlijnd zang en gitaarspel. Het abrupt einde maakte het een van de vreemdste nummers in de set. Toch maakt het de band tot wat het is. Eigenwijs maar lief. Ruige gitaren maar vriendelijk melodieus. Schreeuwerige stem maar open voor zangstondes. Het zorgt ervoor dat DIRK. één van de interessantste Belgische bands van het moment is.
“Scumbag Teens” zette Jelle Denturck alleen in met krakende stem. Een soort opzwepend Egyptisch klinkende gitaarsolo kleurt het nummer en gaat over in chaos. Het publiek dreunde mee als was het een sekte. Het spreekt ook van groot talent dat “Komrad Shoes” er zonder moeite werd aangeplakt. Het passeerde en wie niet had opgelet, kon het zo missen.
De intro van “Hit” deed vreemd genoeg denken aan “Porselein” van Yasmine, al was het zeker en vast de rommelige rockversie. Een hardere aanzet met wat speciale elektrisch klinkende deuntjes kregen we met “Gnome”. De gitaren schoten even overal heen om dan overgenomen te worden door de constante drum en Jelle zijn klagerige stem. Gelukkig mochten ze af en toe nog eens gezellig samen ontploffen. Er waren geen woorden meer voor.
Onze oren mochten op het einde wel nog even rusten bij “Fuckup”. Het was tijd voor de armen om heen en weer te zwaaien en wat mee te zingen. “I only hate myself, when I fuck things up. And I fuck things up, all the time”, schalde door de zaal. Een fijn a-cappella momentje op het eind van de set.
“Artline” sloot een meer dan geslaagd DIRK.-optreden af als een speedboat die lijkt te vertrekken. Een paar keer aan het touw trekken en gaan. Jammer genoeg was het deze keer aan ons om te vertrekken. De nummers waren simpelweg op.
Setlist: Toulouse - Waste - Milk - Small Life - Counterfeit - Golly - Sick ’n Tired - Scumbag Teens (+Komrad Shoes) - Pastime - My Dog’s Dead - Hide - Hit - Toothpick - Gnome - Fuckup - Artline
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cactus-club-brugge/dirk-23-10-2021.html
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Nestter Donuts - The full monty
Nestter Donuts + Chiff Chaffs
Liefst 43 jaar na de vorige keer belandde ik opnieuw in het JOC te Ieper... Het kan want JOC Ieper bestaat al sinds 1973 maar is ondertussen wel van locatie veranderd.
Ik kwam vooral voor Chiff Chaffs. Een nieuwe rock-'n-roll sensatie uit Kortrijk en wijde omgeving had ik me laten wijsmaken. Twee vertrouwde gezichten uit de Pit's op het podium: Nolf Kaka (toetsen) en Jantie (drums). De andere twee waren me ook niet onbekend: zanger-gitarist Gilles Deschamps die ik nog gezien heb met Garbage Bags en Adios Pantalones en Au Tys uit de Doornikse scene.
De vier serveerden no-nonsense rock-'n-roll gemarineerd in tequila met nogal wat surfinvloeden. Het soort muziek waar ik mijn ganse leven al naar teruggrijp. Dit had dan ook alles om een losgeslagen feestje te worden. Vier mannen die het volle pond gaven en er duidelijk van genoten, een charismatische voorman en een orgeltje dat voor de nodige afwisseling zorgde. En toch wisten Chiff Chaffs me slechts een paar keer te enthousiasmeren. Een echt duidelijke reden waarom het niet echt klikte heb ik niet meteen. Een te schrale sound, het had best wat vettiger gemogen, was de drive niet dwingend genoeg of was ikzelf er na die lange onthouding niet klaar voor? Op basis van hun single, "Filthy kicks", vermoed ik toch dat Chiff Chaffs tot meer in staat zijn. (rating: 6)
Nestter Donuts is een vinnig kereltje uit het Spaanse Allicante met een indrukwekkende knevel en een fetish voor de gaten in donuts. Hij zag het (rock-'n-roll) licht toen hij in 2017 mocht openen voor Reverend Beat-Man. Sindsdien verscheen er een single en belandde één van zijn songs op een compilatie van ‘Voodoo Rhythm Records’, het label van Reverend Beat-Man, alweer hij. De twee zijn trouwens met elkaar te vergelijken, beiden vissen in de vijver van de trash one man bands al maakt Nestter daar een 'flamenco' trash one man band van.
Die flamenco invloeden leken in Ieper wat minder aanwezig dan voorheen. Slechts een paar keer liet hij zich verleiden tot die typische "cante flamenco" (de flamencozang). De trash was duidelijk gebleven en vertaalde zich in nijdige amfetamine garagepunk voorzien van verzengende ritmes. Het bleef me opnieuw verbazen wat voor een volle sound hij in zijn eentje, enkel geholpen door zijn gitaar, een basdrum en een cymbaal, wist te produceren. Bovendien hield hij het veel strakker dan vorig jaar in Bolwerk, Kortrijk wat voor een veel intensere ervaring zorgde. Vooral die verbijsterend knappe gitaar joeg het adrenalinepeil de hoogte in.
De vraag bij Nestter Donuts, dit keer gehuld in een stemmige catsuit met pantermotief, is niet of we zijn harige reet te zien zullen krijgen maar wanneer dat zal gebeuren. Dit keer duurde het vrij lang maar we kregen dan ook meteen de full monty, hier geen gepruts met een mondkapje. De laatste keer dat ik zoiets meemaakte was bij Margaret Doll Rod (Demolition Doll Rods) in 't Lintfabriek, toen eenmalig op aandringen van notoire viespeuk Andre Williams zaliger. Ik moet toegeven dat ik het toen wat appetijtelijker vond dan deze bungelende Spaanse onderdelen.
Even later zocht hij helemaal de grenzen van het fatsoen op toen hij op zijn basdrum klauterde en zichzelf, goed zichtbaar voor iedereen, met zijn micro probeerde te penetreren waardoor ik plots een opwelling van medelijden met de materiaalmeester kreeg. Wat bezielt zo'n Nestter Donuts eigenlijk? Mocht het de bedoeling zijn om wat extra aandacht te krijgen dan was zijn missie zeker geslaagd.
Plots was het wel erg druk vooraan, vooral de liefhebbers van vrouwelijke kunne waren ineens massaal present.
rating: 8
Organisatie: JOC, Ieper
Slow Crush + The Guru Guru - Stevig slaapmuts gevolgd door eindeloze droom
De Belgische shoegazerband Slow Crush is op tour om hun tweede album ‘Hush’ dat op 22 oktober gereleased wordt, voor te stellen. Met een EP ‘Ease’ (2017) en ‘Aurore’ (2018) reeds onder de arm en meer dan honderd optredens in de VS achter de kiezen, heeft de door-internationale-pers-bejubelde band met hun eigen invulling van shoegaze al een trouwe fanbase opgebouwd. Reden genoeg om af te zakken naar de Botanique.
Als special guest liet The Guru Guru ons alle hoeken van de Rotonde zien met onder andere enkele nieuwe songs uit EP ‘It’s a (Doggy Dog) World’. Zanger Tom Adriaenssens, in pyjama, zocht in opener “Where’s My Rum (Isn’t it Anywhere)” wanhopig naar zijn nachtmutsje. Geen erg want met het daaropvolgende opzwepende “Chramer” leek hij al geen zin te hebben om vroeg in de veren te duiken. Vanaf dan zette de band één langgerekte sprint in. De knallende nieuwkomer “Honestly (I Don't Feel Like Dancing)”, de met een ukulele gespeelde “And I'm Singing Aren't I” en het ogenschijnlijke innemende “Origamiwise” waren telkens uitschieters waar Adriaenssens absurde dansmoves en mimiek boven haalde.
Hoe divers het vijftal er uit zag, zo divers was ook hun muziek. Eens klonk het als de vroege Foals met snedige gitaar hooks, andere keren herkenden we toetsen van The Faint of kwamen er vlagen van industrial of sludge metal voorbij. In een veel te kort half uur zijn ze er in geslaagd om ons meerdere keren KO te slaan.
Gelukkig had het talrijke en divers publiek voldoende tijd om terug op krachten te komen voor Slow Crush. Het viertal, gefront door de Engelse Isa Holliday, nam het volledig podium in om zo figuurlijk plaats te bieden aan hun indrukwekkende wall of sound. En dat was het ook: de drum kletterde er duchtig op los, de gitaren walsten over alles en iedereen, de overdriven bass hield alles strak in het gareel en het geheel werd door Holliday’s dromerige, zachte stem gekleurd.
“Glow” dat naadloos aansloot op het voorprogramma, was de perfecte overgang. Dit punkachtige nummer begon verschroeiend om op een half tempo beukend te eindigen. De zeemzoete dream pop in “Aurore” voelde aan als een warm troostend herfstdekentje. Nog een hoogtepunt was “Swoon” dat doorspekt was met grungy toetsen. Door die verscheidenheid aan genres, zou het brandmerken van de band als pure shoegaze hen onrecht aandoen. Ook hun nieuw materiaal zoals “Swoon” en “Hush” klinken etherisch, fris en origineel.
Enige minpuntjes bij momenten waren de overdaad van de snare drum en de soms onverstaanbare vocals. Dit deerde het publiek allesbehalve dat zichtbaar genoot van de vele opgetrokken soundscapes en headbangmomenten.
Slow Crush was dan ook geen statige band die zo maar naar hun schoenen staarden maar de ruimte op het podium goed benutte.
Kortom een band met een sterke live act waar we nog veel over zullen horen en van zullen zien!
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Dieter Boone)
https://musiczine.net/nl/photos/category/325-slow-crush-20-10-2021
Organisatie: Botanique, Brussel
Nick Cave & Warren Ellis - Duoconcert in intimiteit en luchtigheid
De aussies Nick Cave en Warren Ellis hebben elkaar duidelijk gevonden , de voorbije twee decennia . ‘Carnage’ kwam tot stand in coronatijd en tijdens de lockdown. Ze zijn nu uiteindelijk terug op het podium. Het album ‘Ghosteen’ (2019) , het verlies-rouw verwerkingsalbum over Cave’s zoon , werd samen met ‘Carnage’ voorop geplaatst tijdens deze korte Europese tour, buiten de UK.
Twee en een half uur werden we meegevoerd in een filmische trip, zalvend, innemend, als huiverend en industrial groovy van aard. Een (vernieuwde) muzikale gedaante naast The Bad Seeds , de solo performances en de ‘Conversations’ van Cave .
Nick Cave is een real performer on the front , een virtuoos die de maat aangeeft , musiceert en z’n publiek opzuigt; Warren Ellis, on the background, is een Gandalf, die geluiden tovert uit een klein elektronica apparaat en iets eigen, unieks toevoegt aan de nummers .
Ze voeren ons mee in een soort soundtrack die nu kan model staan voor de films van Ridley Scott en Denis Villeneuve, beeldrijk, die rust , melancholie en rusteloosheid, dreiging omarmt, en soms niet veraf lijkt van Cave’s vroegere rechterhand Blixa met z’n Neubauten.
Ze hebben hun muzikale religie en mythologie uitgewerkt , een fantasierijk, grillige sprookjeswereld. Vanavond hoorden we het recente werk van deze twee klassenbakken , die live niet in duo-vorm te zien waren , maar ondersteund werden door drie achtergrondzangeressen, een soulfull gospel koor (al eens te horen op een tour) en multi-instrumentalist Johnny Hostile op bas , synths en drums.
De sound is geleest op het wonderlijke, sfeervolle, dromerige, kwetsbare spel van elektronica, piano en viool ,balancerend tussen een pakkende melodie en experimentjes. Een muzikale gedaante zonder The Bad Seeds of een full band . Vakmanschap en vriendschap , intimiteit en en luchtigheid kruisen elkaar .
‘We leren opnieuw publiek te zijn en we leren opnieuw een band te zijn’ , geeft Cave mee. Inderdaad, die twee creëren het, doen het . Dit is ‘industriële ballad blues pop noir’.
Meteen worden we in die aparte , unieke leefwereld geloodst met het grauwe, aanstekelijke “The spinning song” en de single “Bright horses” . Cave zoekt het contact op met de bandleden, is beweeglijk , loopt heen en weer en betrekt het publiek door de z’n intense, wisselende toonaard en z’n talrijke handbewegingen . “Night raid” wordt zelfs overstelpt door z’n declamerende praatzang . Een beklemmend sfeertje dus .
Over “Carnage” en “White elephant”, twee nummers van het werk van deze twee, zweeft subtiel elektronisch vernuft en getokkel . Er heerst een snijdende spanning die daarna door het rockende karakter uiteenspat. Op “Lavender fields” komt de soulfulle gospel background zang naar voor. “Waiting for you” is een goed voorbeeld hoe Cave - Ellis , piano en elektronicariedels, door de jaren heen blindelings op elkaar zijn ingespeeld.
Een elegante schoonheid horen we op het intieme, bijna zo goed als solo gespeelde, “I need you” van ‘Skeleton tree’ , meer van hetzelfde is te horen op “Cosmic dancer”, een ingetogen , emotievol eerbetoon aan T. Rex/Bolan’s glamrock; de zang is vergezeld van een pianotoets en de verdwaalde vioolklank van Ellis .
We zitten intussen al diep geworteld in hun muzikaal leefklimaat . “God is in the house” brengt ons terug naar ons Godshuis en klinkt als een verademing. “The hand of God” is een soort Gulliver’s reis van Cave , we ervaren , voelen ons als een lilliputter bij zo’n nummer. Een allegaartje van beats, op z’n Suicide , ABBA en Neubauten, zorgt voor de nodige uptempo’s, krachtig, - alle remmen los in deze trip -, en vocaal schreeuwend met de koorzang, die uiteindelijk gemoedelijk eindigt in voorzichtige sounds en fluisterzang.
Cave speelt en bespeelt z’n publiek op “Leviathan”, een liefdessong met de gouden woorden ‘i love my baby, my baby loves me’ en “Balcony man” , eentje voor al de fans op het balkon en wie er zit, uit fors die woorden van de songtekst. Die betrokkenheid was op tijd weliswaar, zeerzeker na de ingetogenheid van “Shattered ground” en “Galleon ship”.
Opnieuw waren we onder de indruk van het samenspel tussen artiest, z’n bandleden, de sound en z’n publiek . Muzikale klasse en entertainment in dit anderhalf uur .
Cave - Ellis worden warm, luid, enthousiast onthaald. ‘Thank you Antwerp’, het is de aanzet van een tweede deel, een vol uurtje ‘dirty songs’ zoals Cave zei, met het intrigerende “Hollywood”, grauw, snedig , gedreven , slepend en qua sound en sfeer ergens tussen de “Mercy seat” en “Tupelo” . Murder ballads “Henry Lee” en “Into my arms” bieden opnieuw die nabijheid met je hoofd op je schouder. En tot slot ervaren we een uitwaaierend gevoel van zweverige geluiden op “Ghosteen speaks”, het oudje “Love letter” en “Breathless” .
Cave - Ellis speelden een intens puur, verschroeiend, filmisch concert. De soundtrack van Zijn Duivelse Goddelijkheid, die ons in Zijn handgreep hield met z’n Apostel en z’n Volgelingen, liet sporen na. Ze tekenden voor een passioneel hartbrekend, beklijvend (intiem, breekbaar als wonderlijk, rauw en emotievol) en in momenten explosief concert.
Cave is back on stage! Deze zomer opnieuw te zien met z’n Bad Seeds op TW Classic.
Organisatie: Sportpaleisgroep
Nederlands 
Français 
