Kloot Per W - Over een leven vol muziek
Kloot Per W voorstellen neemt veel tijd in beslag want hij is al bezig sinds eind de jaren zestig en hij is vooral ook heel actief. In het kort dan: gespeeld bij de The Misters, Polyphonic Size, The Employees, De Lama’s, De Kreuners, solo- en samenwerkingsprojecten, producerswerk, Cromwell en de Kloot Per W groep. Hij speelt meerdere instrumenten, hij schildert en ik kan zo nog even doorgaan.
Kloot Per W nodigde mij bij hem thuis uit voor een live interview. Altijd leuker dan via mail en vrij zeldzaam in deze Covid-tijden. Het was warm weer en ik werd onthaald in zijn schilder ateliertje. De man zit momenteel noodgedwongen in een rolstoel vanwege zijn voet. Vrijwel meteen ging het over muziek en over de herkomst van muziek. Op dat vlak is hij een beetje een encyclopedie (voor de jonge lezers: wikipedia).
De 3 songs op ‘Nuits Blanches’ doen mij aan Gainsbourg, j.j. Cale en zo denken. Vooral qua sfeer en opzet. Kan je ze eens duiden? Of heb je liever dat elk er zijn eigen verhaal over maakt?
Review hier
Nee, die songs gaan wel degelijk over iets. Nuits Blanches gaat over het internet en dat internet is een poort geweest naar de porno. Toch is porno nog altijd een taboe gebleven. Dus er lopen een heleboel ongelukkige mannen, van mijn leeftijd, rond die heel moeilijk aansluiting vinden met vrouwen. Ikzelf ben een charmeur en kan gemakkelijk contact leggen met vrouwen en ik ga heel graag om met vrouwen. Dat vormt geen probleem maar ik zie heel wat mannen in mijn omgeving waarvan ik denk: wat doen jullie nu? Exotische vrouwen kopen… alee vinden die hier geen vrouw of kunnen ze die niet aan? En op Nuits Blanches vertel ik het verhaal van zo ’n man die altijd heet is maar dus nooit een vrouw kan versieren. Die staat bij wijze van spreken met zijn broek open en nog moet er geen vrouw hem hebben. Die man ligt dan in zijn bed en kan niet slapen en denkt aan al die vrouwen die hij ziet passeren. Hij gaat dan langs de hoerenbuurt maar durft er niet binnengaan omdat hij te grote schrik van vrouwen heeft. Daar gaat dat in grote lijnen over. Ik probeer te spelen met dat thema in mijn teksten en die werk ik dan uit samen met Dominique Buxin die mij helpt om die Franse tekst te kneden zodat hij meer is dan een gewone tekst. Met woorden en gezegden die Fransen begrijpen.
Nu begrijp ik beter de hoes met de afbeelding van die drie halfnaakte vrouwen omdat die de lading dekt
Voila, Op dat model ben ik gevallen en ze had de juiste uitstraling ervoor. Ik werk ook al jaren samen met een Franse band (Sandie Trash) uit Bordeaux. Via mail en files want ik heb ze nog maar twee keer in het echt gezien. Die zijn zwaar gothic en psychiatrisch qua stijl. Zelf heeft ze al een zwaar leven achter de rug. Het zijn bijgevolg heavy teksten maar het is geen façade. Daarom wil ik daaraan meehelpen. Ik speel daarop met sixties en seventies gitaren en zo en dat contrast vormt een origineel geluid.
Ik weet dat je met nog projecten bezig bent, zal dit verder in het Frans gebeuren?
Momenteel heb ik idd een plaat af, ook in t Frans, en dat zal redelijk donker zijn. En dat gaat over mensen die op het internet leven en alles liken etc… Maar ook over de dood. Dat houdt mij veel bezig omdat mijn tijd hier op aarde korter wordt.
Is dat dan met dezelfde bezetting?
Nee, ik had een groep maar met corona is dat wat uiteengevallen. Ik heb nog de drummer waarmee ik samenwerk en waarmee ik ook Cromwell doe ( een project met bassiste Emily Blom van The Scene). Da’s Achiel, die ook bij Spiral of Silence speelt trouwens. Hij zou mijn zoon kunnen zijn en is heel anders dan ik, maar daardoor past dat goed in elkaar. Hij heeft dezelfde drive. En voor de live dingen gaat Blom ook meespelen. De opnames doet ze niet mee vanwege de moeilijkheden rond de corona en de quarantaine. Dat begrijp ik, ze kan moeilijk haar werk opgeven om hier weken hier te komen wonen. Ik heb dan voor de opnames sessiemuzikanten bijeen gebracht. Pascal Deweze (producer) zat met de handen in zijn haar. Hij dacht nooit dat dat als een band ging klinken. Maar juist door die enorme verschillen is er iets moois uit ontstaan. Dat heeft Pascal mij trouwens ook achteraf gezegd.
Als je nu een album schrijft, schrijf je dat voor jezelf, iets waarover je tevreden wil zijn?
Het is een combinatie. Ik doe het omdat ik het moet doen en wil doen maar ik heb wel altijd een aantal mensen voor mijn ogen als ik schrijf. Nooit honderd procent voor mezelf maar altijd met een publiek voor mij. Ik heb wel een beetje een probleem omdat ik geen imago heb zoals bv Roland, Arno of zo. Ik ben een gewone pee en als ik op straat loop verdwijn ik in de massa. Met Mauro is dat ook zo. Die zou eens een hoed opzetten maar dat is het dan ook. Ik sprak hem eens en hij moest naar de tv studio en hij zag dat niet zitten. Hij doet dat niet graag en ik zei hem dat hij dat moest doen want hij wordt gevraagd en krijgt applaus. Ik krijg dat allemaal niet, ik moet daar zelf om vragen. En ja hij verstond het. Zo kwam die klik en zijn we met dat gezamenlijk album begonnen. Ik zei tegen hem: het mag niet om te lachen zijn en laten we het witte album van de Beatles voor ogen houden, qua variatie, want ik ben een manneke dat uit verschillende stijlen bestaat. Zo waren we vertrokken.
Voor de nieuwe plaat die klaar is sprak ik met Deweze. Ik zei hem: eigenlijk wil ik Engelse rock maar dat Fransen dat zouden spelen. Met al de cheesness erin. Ik ben natuurlijk geen Fransman, ik ben een Vlaming. Maar ik denk toch dat ik het goed heb kunnen weergeven.
Je hebt geen Franse achtergrond dan?
Ja een beetje, maar da’s van heel ver. Zie naar mijn Franse naam. Ik ben wel in de tijd opgevoed dat de arbeiderskinderen goed Frans moesten kunnen spreken zodat ze niet als idioten werden afgeschilderd. Want Frans dat was chique. Dat gaf wat klasse. We moesten tonen dat arbeiders ook klasse konden hebben.
Met Spiral of Silence heb je vorig jaar een nieuwe single gemaakt. Is dat ook terug vertrokken?
Ja, we repeteren terug. Een tweehonderd meter van hier. Ik wilde iets doen met Achiel omdat door de corona alles wat gepland stond op zijn gat lag. We namen een single op en we hebben nog een viertal nummers erbij intussen. We hebben al wat optredens zoals W-fest en we kijken ook voor enkele Duitse gothic festivals. Het is een beetje postpunk en gothic, maar zonder de verkleedshow erbij. Ik speel dan daar wat David Gilmour-achtige solootjes erbij. Met een goeie plaatselijke violist erbij dat live goed een verrijking zal zijn.
Ik zei tegen Achiel laten we nog iets anders doen: iets met Dream pop of lichtere New Wave. Dat werd dan Cromwell.
Daarna hebben we met Rudy Trouvé en Marcel Vanthilt nog een andere plaat gemaakt. Een beetje een artplaat met teksten van Marcel en abstracte muziek. Met dub bass. Heel origineel maar we vinden tot nu toe geen label dat dat op een 200 a 300 exemplaren wil uitbrengen. Met de naam van Vanthilt zou dat toch moeten lukken. Door de Brexit kan Rudy zoiets niet betalen omdat de perserij bijna het dubbele vraagt in Engeland. Dus komt er daarvan nu eerst een split single uit. We zouden als promo stunt die plaat een keer opvoeren met allemaal leerlingen van de Singel in Antwerpen. Dat zou de media wel kunnen trekken.
Dat zijn drie projecten die staan te wachten om uit te komen. Nu zet ik al mijn demo’s en outtakes op bandcamp uit en dat brengt ook een beetje op. Nu is het wachten tot alles weer op gang komt he.
Bedankt voor het gesprek!
Lokerse Feesten 2021 - DAG 1 - Goose, The Haunted Youth - Rock’n’Beats pieces!
Lokerse Feesten 2021
Grote Kaai
Lokeren
2021-07-30
Véronique Govaert
Zondag 11 augustus 2019 middernacht vertrokken we hier na een knaller van een afsluiter van Belgische makelij, inderdaad Oscar and the Wolf, wie had toen kunnen vermoeden dat we zo lang op onze honger zouden moeten blijven zitten … Mijn nichtje al zeker niet, die won toen op de slotavond een duo-ticket voor de volgende editie LF, nooit een vrolijkere snoet gezien als toen ? …
Het programma LF 2020 was zo goed als klaar maar toen trok de corona-de stekker eruit. Ons hart bloedde, maar met veel geduld en nog veel meer sympathie en medeleven voor de LF organisatie keken we reikhalzend uit naar editie LF 2021, het is een hoofdzakelijk Belgische versie geworden, maar wie maalt daarom, we zijn hier, we zitten hier!
Inderdaad, we zitten, in bubbels van vier, bediening aan tafel. Waar er normaal tot 14.000 gasten verwelkomd kunnen worden, dwingen de beperkingen tot een 1.600 feestvierders, ttz 400 bubbels. Plekken worden vlot ingenomen, wind & regen laten we zijn gang gaan, een waterzonnetje verwarmt onze rug en laat de rock’n’beats nu maar los.
De regenhoezen worden van het materiaal gehaald en de eer valt te beurt aan de Hasseltse band The Haunted Youth opgebouwd rond frontman Joachim Liebens om de LF, editie 46 af te blazen. Vooral gekend van de nummers “Teen Rebel” en “Coming home”, het eerste wordt dan ook ingezet als opener en het laatste als hekkensluiter. Daartussen krijgen we nog een 5-tal nummers met verve gebracht door de 5 koppige band. De sound neigt naar dromerige pop gelardeerd met gitaarriffs wat het geheel héél erg catchy maakt. Een klein technisch mankement kan de pret niet drukken, een nieuw verlengsnoer brengt soelaas en ‘it works’ en daar gaan ze weer …
Dat Joachim het Lokerse publiek in het Engels toespreekt, ach dat zijn details … we genoten en begrijpen hun succes in het (verre) buitenland. Wanneer de laatste noten van hun set weerklinken barst er een regenbui los, maar de zon was niet snel genoeg weg, met resultaat een dubbele regenboog boven het podium … Een mooiere manier om af te ronden konden we zelf niet verzinnen.
En dan is het toch vooral aftellen naar de main act, van Limburg naar West-Vlaanderen, meer bepaald Kortrijk, waar GOOSE triomfeert en creëert. Het podium wordt razendsnel omgebouwd, muziekinstrumenten verdwijnen en verschijnen, gitaren worden getemd of beter nog … gestemd. Het is een komen en gaan on stage tot alles naar behoren blijkt en Jolien Roets (Q-music DJ en zelf Lokerenaar) Goose mag aankondigen.
Of er gedanst zal worden ? We staan in de startblokken, ‘bring it on’ Mickael. En of hij dat doet … met “Lucifer” staat het niveau gelijk op punt en daar wijkt de band niet meer vanaf. De nummers knallen door de lucht en geen mens staat nog stil, “Heaven”, “Control”, “Call me”, “Something New”, … allen passeren ze de revue en allen worden ze gesmaakt … Ongelofelijk dat zo een compacte Teisco Synth zoveel verschillende geluiden kan voortbrengen. En meer dan begrijpelijk dat wereldconcerns als Audi, Coca-Cola, Dior in Kortrijk gaan aankloppen voor commerciële doeleinden. Kwaliteit herkent kwaliteit, laat dat duidelijk wezen.
Wij deinen verder mee op de tonen van “Can’t stop me Now”, “Black Gloves”, “Words”, … dat zalige “Words” wordt lekker lang uitgesponnen en dan verdwijnen de heren even om terug te keren met “What you need” waarbij Mickael van het podium springt en gaat wandelen van bubbel naar bubbel. De security zweet peentjes, maar het publiek vindt het geweldig en alles verloopt gedisciplineerd, dat moet gezegd. Ik weet niet te zeggen wie meer genoot, hij of wij …
En dan gaat het dak er helemaal af met het fenomenale “Synrise”; goede wijn behoeft geen krans en zo is het ook hier. Genieten van de bovenste plank, wat een Topschijf, wat een Topband.
Volgens de heren was dit hun beste concert ooit in Lokeren, we geloven het graag ?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/lokerse-feesten-2021.html
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Jan Dewulf (ook actief in Your Life on Hold en Disconnected…) heeft Mildreda van onder het stof gehaald. Dit is de voorbode van het album ‘I Was Never Really There’ dat eind augustus via Dependent uitkomt. Met deze single trekt hij een gitzwart potje open. Een nummer dat je meteen bij de ballen grijpt en tegen de grond trekt. Hij klinkt bezwerend, donker en wordt gedragen door een ferme ritmesectie dat wat industrial invloeden/elementen lijkt te bevatten. Voeg daarbij de donkere stem en voilà je hebt een prima dark electro track die het beste doet vermoeden voor het gehele album.
Geert en Pigeon van Pigeon Eggs zijn verantwoordelijk voor de videoclip die je hieronder kan bekijken.
Ontdek hem op https://www.youtube.com/watch?v=5HYfohEZxFA
EBM/Dark electro
Liaisons Dangereuses -single- (single/official music clip)
Mildreda
Wat als we Eefje De Visser, Garbage en Lilly Allen zouden kruisen? Dan zouden we misschien bij Nylon Six uitkomen. Een duo waarvan zangeres Lasashka uit Nederland is. De andere helft van het duo is David K. en die woont in de USA. Ze ontmoetten, zoals zovelen dezer dagen, via het internet. De twee songwriters huurden sessiemuzikanten in om alles deftig op te nemen in o.a. Chicago, Berlijn en Amsterdam.
Het resultaat zijn vier deftige songs die tussen synthpop, funk, melancholie en meer donkere muziek beweegt.
De opener is “We Are Smart”, een luchtig synthpop nummertje met een diepere songtekst over vervuiling en zoeken naar oplossingen hiervoor. Het volgende nummer “Meer” is in het Nederlands gezongen en gaat qua opzet richting een Garbage light uit. Een donkere track dat gaat over nooit genoeg hebben. “Moving To Mars” heeft wat funky elementen in zijn DNA en is catchy. Een nummer dat na enkele beluisteringen zich in je hoofd nestelt. “Adem Tekort” gaat over de zin van het leven en er leren mee omgaan. Een aangenaam uptempo liedje.
De songs zitten vakkundig in elkaar. De teksten hebben iets te vertellen; iets wat in dit genre minder voorkomt. Ze heeft een aangename zangstem. Nu zingt ze in het Engels en in het Nederlands. Ik zou niet weten wat er het best bij past. De zang klinkt immers ook vloeiend in het Nederlands. Om internationaal te gaan zou ik dan het Engels voor nemen denk ik zo.
Een mooie release waar enkele songs niet mis zouden staan op de radio.
Lizz (Liselore uit het Brusselse) bracht zopas “the Valley” uit, nadat ze in mei reeds “Outside” uitbracht. Deze nieuwe single vind je zowel op Spotify als Bandcamp. Het opnieuw akoestische nummer begint veelbelovend. Mooie stem, goed Engels, … beetje jammer dat er geen echte ontknoping zit in de lyrics en ook de sobere begeleiding zakt voorbij halfweg wat in. Met « Outside » wist Lizz de aandacht langer vast te houden. Met de juiste ploeg erachter (extra muzikanten, leuke arrangementen, …ietsje minder braaf) komt dit wel goed.
https://lizzofficialmusic.bandcamp.com/track/the-valley
Lore De Raeymaekers begon met een paar covers op Youtube te zetten: dodie, The Tallest Man On Earth, Coldplay, … Vandaar gaat het verhaal in sneltreinvaart naar ‘Heartbreak And Home’, haar eerste album als Arnisty.
Een paar songs op dat debuut zijn hemelse ontdekkingen. “Back And Forth” en “Second Home” klinken als akoestische versies van de dreamy fluisterpop van This Mortal Coil. “Push Myself Down” had een albumtrack van de vroege Kristin Hersh kunnen zijn. Met net iets meer stemvolume en grinta zou Arnisty’s pianoballad “Realise” naast het beste werk van Bette Midler kunnen staan. In deze brave versie lijkt Arnisty net te veel op pakweg Birdy.
Het gaat bij die vergelijkingen om meer dan overeenkomsten in de stem. Inzake songopbouw en (soms zuinige) arrangementen hoor je een muzikaal heel mature jongedame die keuzes durft maken en die die keuzes dan ook omarmt. De introspectieve lyrics zijn al prima en daarin zit er misschien ook nog wat groeimarge.
Het zijn niet allemaal oogverblindendende parels op ‘Heartbreak And Home’. Een paar keer laat Arnisty zich te ver leiden door haar speelse enthousiasme en haar blote voeten/wilde haren-adagio. “Room” en “This Is Me” komen daardoor uit bij een ietwat doorsnee hippie-kampvuur en slaapkamer-dagboek-gevoel. “Not A Lovesong” heeft goeie lyrics, maar loopt een beetje verloren in de verschillende ritmes.
Arnisty houdt het op haar debuutalbum bewust klein en onschuldig. Nu ze uit haar schelp is gekomen, moet ze haar talent en haar verhalen de wereld laten veroveren.
https://arnisty.bandcamp.com/releases
Brent Beukelaer is als Brent Buckler de stem en songschrijver van The Radar Station. Met die band won hij Stu Bru’s Nieuwe Lichting in 2020 en bracht hij het prachtige debuutalbum ‘Life Inside A Tornado’ uit. Zo snel na dat album een solo-uitstap in het Nederlands lijkt een ietwat vreemde zet in zijn carrière, maar je voelt dat deze songs al lang zaten te broeien in Brent’s brein.
Brent Beukelaer brengt op ‘Heen Zonder Weer’ kleine verhalen uit een alternatief universum dat net om de hoek ligt of maar één dag geleden lijkt. Als een diaprojector die vanonder het stof wordt gehaald. Brent Beulelaer geeft aan dat hij voor dit solo-werk werd geïnspireerd door artiesten als Nick Drake, Spinvis, Boudewijn De Groot, The National en in het bijzonder Lieven Coppieters (met zijn legendarische, onlangs heruitgebracht album ‘Jus d’Orange’ uit 1976). Wij gaven bij de singles voorafgaand aan dit album ook al enkele referenties op waar we na het horen van dit album nog steeds achter staan: Zjef Vanuytsel en Augustijn. De geest van een Dimitri Van Toren waart ook rond, op “Klein Maar Gigantisch“. En we vullen aan met Bram Vermeulen, voor het spelen met taal en het verbeeldende vermogen.
Dat spelen met taal is mooi. Fragmenten als ‘samen een verleden opbouwen’ (ipv een toekomst) en een songtitel als “De Verwelkoning“ zijn het peper en zout van dit album. Tegelijk moet je als luisteraar wel goed bij de les blijven. Beukelaer’s stem is van dik velours en bij The Radar Station heb je vaak al genoeg aan wat tekstflarden om de richting te ontwaren. In het Nederlands struikel je wel eens over hetzelfde mompelende zingen en mis je de leukste zinnen. Maar elk vogeltje zingt zoals hij gebekt is. Die herkenbare diepwarme stem is tegelijk zijn handelsmerk en de ploeg achter dit album heeft netjes alle wit ingekleurd dat overblijft als Beukelaer zingt.
De hoekige, stuiterende rock van “Kunst Der Keuze“s doet denken aan TC Matic en Aroma Di Amore. In het mysterieuze “Oerwoud Van Niks“ klinkt de echo van ‘Bij Nacht En Ontij’ van Boudewijn De Groot en Zjef Vanuytsel’s “Zotte Morgen“. De mooiste momenten – bovenop de eerder uitgebracht singles – zijn “Het Blinker Meisje“ en “De Schemering“.
Benieuwd of Vlaanderen dit solowerk van Brent Beukelaer net zo zal omarmen als dat van The Radar Station. Ook als dat niet gebeurt, blijft dit een fijne ontdekking.
Susanna heeft mij al verschillende keren kunnen bekoren met haar engelenstem en verstilde songs. De Noorse heeft ditmaal samengewerkt met David en brengt eigen interpretaties van bekende liedjes. Iets dat ze graag en goed doet. Het zijn acht opgenomen liedjes gedurende twee optredens in Noorwegen in 2019 en 2020 vlak voor de pandemie.
Het album opent magistraal met “Chelsea Hotel #2” van Leonard Cohen. Heel intens en langzaam opgebouwd. Die stem die zo mooi blend op de ondersteunende Rhodes pianotoetsen van haar neef David. Een piano/keyboardist die veel gevraagd wordt in Noorwegen en al op meer dan 150 albums heeft meegespeeld . Het klinkt minimalistisch en toch rijkelijk. “This Flight Tonight” van Joni Mitchell ligt wat in het verlengde van de vorige song en is eveneens van hoge kwaliteit. Tom Waits neemt maar liefst drie tracks in dit album. “Gin Soaked Boy” wordt meesterlijk begeleid. Haar stem is iets minder geschikt voor deze song vind ik persoonlijk. Het donkere “Underground” ligt haar vocaal beter en is een mooie bewerking. Het album sluit af met het gevoelige en ingetogen “Johnsburg, Illinois”. Heel mooi. Daarnaast staat ook “For No One” van The Beatles en “Wrecking Ball” van Emmylou Harris op dit album. Gevoelig en etherisch bij momenten. Het acht minuten durende “All My Tears” is een track van Julie Miller. Een heel uitgesmeerde intro met daarna afwisselend solo en fijne samenzang tot het eind.
Deze topzangeres levert weeral een prachtige plaat af. Met allemaal covers maar echt in haar eigen jasje gegoten. Zeggen dat je hoort dat het live is, is veel gezegd maar je hoort de wel de uitwisseling/vibes tussen beide muzikanten gedurende de songs. Wil je na het horen van dit album deze zangeres eens ontdekken luister dan eens naar ‘Go Dig My Grave’ uit 2018.
Live
Susanna & David Wallumröd
Rough Trade/Sonata
Onze favoriete noise-shoegazers hebben 3 jaar na hun laatste album “Pinned” terug een teken van leven gegeven, en dat mocht onderhand wel.
Zou er iets veranderd zijn aan hun sound? Misschien wel, “End Of The Night” lijkt immers in te zetten met een dansbare drumbeat. Het duurt tot de gitaren als sloophamers alle deuren tegelijk komen inbeuken, het moment waarop A Place To Bury Strangers weer volledig zijn eigenste zelve is. Er zit weer flink wat ruis, echo en distortion op.
Een onvervalste Nirvana riff wordt vervolgens met slijpschijven bewerkt op het razende “I Might Have”, de ramen gaan aan diggelen. Op het lichtvoetige “Playing The Part” komt dan heel even een zonnetje tevoorschijn, de decibelmeter mag een tukje doen en een luchtig surfgitaartje komt het mooie weer maken. “In My Hive” gaat ook nog enigszins voorzichtig van start maar wordt met de minuut gevaarlijker en schiet zijn pijlen alsmaar genadelozer af richting trommelvliezen. De gruizige dreampop van “I Need You” mag de deur zachtjes dicht doen. Nou ja, zachtjes, dit is A Place To Bury Strangers.
Knap tussendoortje.
Dirk Vreys kan je kennen van A Slice Of Life, Zombikini of tributeband The obsCure. Hij startte zopas het nieuwe project Silent Flag. Onder die naam zal hij tracks uitbrengen in samenwerking met collega-muzikanten.
De eerste track van Silent Flag is ‘Enter The Batcave’. De titel geeft al aan dat dit nummer naar de cold wave en postpunk gaat. De song werd al enkele jaren geleden geschreven, onder de naam “So What?”(met Yannick Rault) en verscheen in een heel beperkte oplage op het Spaanse verzamelalbum ‘Aleatory Chaos’ (op vinyl). Het werd in verschillende dj-sets opgenomen, maar nooit eerder digitaal verspreid.
De geremasterde versie van “Enter The Batcave” is een uptempo, dansbaar nummer met donkere en dreigende vocalen. De beat is koud en mechanisch: heel oldschool-coldwave. Zo doet de single-edit mij wat denken aan het eerste werk van Signal Aout 42 en Siglo XX.
Behalve de originele remaster is er ook een long edit, een Enzo Kreft-, Controversial-, Jupiter- en Juno Noel 90’s Trance-remix. Voor mij is vooral de Enzo Kreft-remix heel geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=B80oSG6BIhE
Marta Gabriel is de frontvrouw van de Poolse heavymetalband Crystal Viper. Haar eerste solo-album is een coveralbum. Naar eigen zeggen omdat ze met Crystal Viper al eens graag een cover speelt. Als er ook nog twee bandleden van Crystal Viper meespelen, is dit toch eerder een band-album dan een solo-prestatie.
Een aantal covers liggen voor de hand, zoals Warlock (met “Mr Gold”. Ook Rock Goddess (“My Angel”), Chastain (“Light In The Dark”) en Lee Aaron (van wie Marta de albumtitel leende) zijn min of meer te verwachten namen. Dat de Poolse haar klassiekers kent, bewijst ze door songs te coveren van de Belgische cultband Acid (met “Max Overload”), de vandaag minder bekende Amerikaanse bands Hellion (“Bad Attitude”), Blacklace (“Call Of The Wild”) en Malteze (“Count Your Blessings”), het Spaanse Santa (“Reencarnacion”, in het Spaans gezongen) en het Duitse Zed Yago (“Rebel Ladies”). Eén cover komt niet uit de metal-wereld: “Goin’ Wild” van Wendy O’ Wiliams.
Marta Gabriel is sterk in het kiezen van de juiste originelen, er is ook weinig dat ze vocaal niet aan kan zolang ze in heavy-, power- en speedmetal blijft. Er zijn mooie maar misschien overbodige gastrollen voor John Gallagher van Raven (bas op “My Angel”), Harry Conklin van Jag Panzer (zingt klein stukje mee op “Light In The Dark”) en Todd Michael Hall van Riot V (zingt mee op “Call Of The Wild”).
Al bij al valt er weinig aan te merken op dit coveralbum. Hopelijk komt er nog een vervolg op.
https://www.youtube.com/watch?v=yQK2cXWtOmw
De subtitel van deze nieuwe Walhalla-compilatie (A Compilation Of Belgian Cold Wave And Post Punk 78-84) laat inzake duidelijkheid weinig aan de verbeelding over. Deze ‘End Of The Corridor’ bevat onuitgeven werk van relatief ‘bekende’ bands als De Brassers, Siglo XX, Struggler en De Kommeniste, naast obscuurdere als De Scheuren en Protection +.
Lieven De Ridder van Walhalla Records blijft een meester in het bovenspitten (en documenteren) van onuitgegeven materiaal, zeker als je beseft dat er van die periode nauwelijks iets digital bewaard is. Deze enkel op vinyl te verkrijgen verzamelaar opent met twee eerlijke live-registraties. ‘Eerlijk’ omdat ze laten horen hoe dat er toen live aan toe ging. Deze versie van het bekende “En Toen Was Er Niets Meer” is daardoor nog een stuk rauwer dan de album/single-versie. Hetzelfde geldt voor “Music While You Work” van The Cultural Decay en “Answer” van Siglo XX. De albumtitel van deze verzamelaar (End Of The Corridor’) is overigens geleend van de B-kant van The Cultural Decay’s single ‘Brave New World’.
De demo-versie van “Something Dreadful” van Struggler is dan weer een pareltje. “Trikoloro” van De Kommeniste en “Mannekesdier” van De Scheuren (De Kreuners meets The Cure) zijn dat al net zo.
Vibø heeft in 1983 één EP uitgebracht (‘One To Many’) die inmiddels heel gegeerd is bij verzamelaars (40 tot 75 €). “FN Kills”, een aanklacht tegen de Belgische wapenproducent FN, staat daar niet op, maar is zeker een fijne ontdekking, net als “Final War” van Protection +.
Opnieuw een bijzonder leuke en interessante verzamelaar van Walhalla Records. Dit sluit mooi aan op de eerder verschenen ‘Underground (Belgian) Wave’-reeks en op The Whispering Trees.
End Of The Corridor
Various Artists
Walhalla Records/Cluster Park
De orchestral metalcoreband Kerbeross uit Gent en Oudenaarde bestaat al enkele jaren, maar ze komen nu pas aan de oppervlakte met hun EP ‘Servants’.
Metalcore met orkestrale of symfonische elementen hoor je niet zo vaak. De symfonische elementen leveren mooie contrasten op met het militante en drammerige van de core-elementen. En het interessante is dat ze die symfonische elementen niet beperken tot de intro’s of kalmere intermezzo’s, maar dat ze die aanhouden doorheen de volledige tracks. Door ook nog elementen van black en death in de kruiding te gooien, heeft het viertal van Kerbeross zichzelf een interessante speeltuin afgebakend. Bovendien klinkt Kerbeross - los van het orkestrale - heel fris in songopbouw en aanpak. De songopbouw is gelaagd en complex.
Opnieuw een veelbelovend debuut dat de Vlaamse metalcore-scene verrijkt.
IKRAAAN + Lefwerk + Simon + Rian Snoeks - De toekomst van de Belgische hiphop scene ziet er rooskleurig uit
We kregen een reeks van 15 concerten, van 10 juni tot 18 juli, in de magische DOK loods in een organisatie van Democrazy. De honger van de muziekliefhebber werd op die manier gestild. We genoten van enkele fijne concerten in die tot de verbeelding sprekende omgeving. De concertreeks werd afgesloten met vier jonge, beloftevolle artiesten in het hiphop/soul/popgenre, IKRAAAN + Lefwerk + Simon + Rian Snoeks.
Rian Snoeks (***1/2) - Terwijl het publiek met mondjesmaat komt binnen sijpelen., begon het duo Rian Snoeks eraan . Ferm gemotiveerd trok Rian Snoeks alle registers in het genre open en slaagde in zijn opzet om het publiek te overtuigen . Volhardend.
Rian Snoeks waren nog winnaar van 'Sound Track 2019’, finalist van 'De Nieuwe Lichting' 2020 , en afgelopen zomer nog support voor ‘de Anderhalvemetersessie’ van Flip Kowlier in Het Depot.
Het jonge duo heeft al een heel mooi parcours afgelegd. Hun teksten komen vanuit het hart, en ze entertainen vol overgave. Sjiek. Een verdiende respons.
Lefwerk (*****) - Een eerste hoogte punt alvast … Lefwerk combineert op ideale wijze de elementen binnen het genre . Vanuit hun hart sporen ze het publiek aan en ze blijven doorgaan tot niemand meer stil kan zitten. Een gevarieerde sound , ingetogen extravert .
We waren onder de indruk van de vrouwelijke en mannelijke vocals, die een zekere schwung brengen.
Er viel heel wat te beleven . Rian Snoeks kon zelfs even het podium op. Hier ontstond een wervelend hip hop feestje, dat beslist langer mocht duren .
Lefwerk was een aangename ontdekking. Het enthousiasme en de respons was enorm! Helaas was de tijd te beperkt voor een bis .
Simon (****) - Simon is een jonge talentvolle hiphop artiest die reeds bij Roedel z’n strepen heeft verdiend. Hij was al te horen op de digitale muziekstreams Hooray en #ikluisterbelgisch We ervaren een zeemzoetige aanpak; hij heeft een sterke uitstraling, charisma en raakt met z’n gevoelige stem. Het publiek geniet… Hij wist ons in te pakken . Klasse. Missie geslaagd na het overdonderende Lefwerk.
IKRAAAN (*****) - IKRAAAN mag dan een beetje de vreemde eend in de bijt zijn, het charisma en de sound zijn overtuigend. We genoten van de veelzijdigheid en de performance. Toen we haar nog zagen in de AB, Brussel in 2020 (ikv Sound of the Belgian Underground) schreven we "Deze artieste straalt een zelfverzekerdheid uit die we enkel zien bij artiesten die al zeer veel waters hebben doorzwommen, en stelt zich zeer charismatisch op waardoor ze met het grootste gemak iedereen uit haar hand kan doen eten. De opzwepende R&B en Hip hop klank combineert ze bovendien met een zeer soulvolle stem."
We zagen toen duidelijk groeimogelijkheden . Nu bevestigt ze en overtuigt ze ons compleet.
We houden van IKRAAAN. Zij is een uitzonderlijk talent die stijlen in het genre integreert en er een boeiende, creatieve draai aan geeft. Groovy, dansbaar , innemend. Ze heeft een warme soulvolle stem , zachtmoedig , intens, gedreven . Op hemelse wijze zet ze het in de verf.
Een korte set weliswaar , maar hoogst interessant…
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
