Endlingr + Pothamus - Een intense totaalbeleving binnen een donker kader
Er werd onweer voorspeld, dat kwam er ook later in de nacht … Of de twee bands Endlingr en Pothamus , met hun toch vrij rauwe, donkere sound, waarbij putten uit de Hel dreigen open te gaan, de aanleiding vormden voor het gedonder en bliksem, laten we in het midden … Maar in elk geval zorgden ze voor een intens avondje in DOK, Gent van kippenvelmomenten en koude rillingen van innig genot!
Pothamus (****) klonk energiek en gedreven. De heren maken er niet teveel woorden aan vuil en stuwen het tempo telkens op naar een oorverdovende climax, iets wat we over heel de set hoorden; alles op dezelfde lijn én allesbehalve storend.
Wat een intense totaalbeleving binnen een donker kader, die op het buikgevoel inwerkt en perfect klinkt, gedreven door percussie, gitaar en zang, die door het lijf gieren. Je voelt het echt door je gewillig te laten meegaan in hun trip. Trouwens, hun debuut ‘Rava’ bewees het reeds.
We sloten de ogen en lieten hun imposante sound inwerken; duistere gemoedsrust en angstzweet waren ons deel. Echte beelden mochten erbij horen bij hun muziek .
Pothamus gaat een gevecht aan tussen licht en donker en deelt op een bijzonder golvende wijze prikkels uit, tot je helemaal zen wordt en je veilig voelt in dat donker hoekje …
Endlingr (*****) legt de lat nog wat hoger in ‘de intense totaalbeleving binnen een donker kader’. Het combo staat gehuld in een donkere walm, de lichtspots voelen aan als een muur van licht en klank waar je voortdurend tegen botst. De riffs klieven door je vege lijf, en de drums/percussie doen het gedonder later in de nacht verbleken.
Endlingr drijft het tempo op , die putten van de Hel compleet doen open zwaaien. Eens het publiek onder hypnose is gebracht door dit verschroeiend klankentapijt, ontstaat net die occulte totaalbeleving.
Een soort collectieve muzikale waanzin … waarbij we zelfs met de ogen open voortdurend demonische wezens zien verschijnen. We blijven hier verweesd, verdwaasd achter …
Ook hier is er echt het gemis aan beelden op de achtergrond, hoedanook weet Endlingr je fantasie te prikkelen. Een ondoordringbare ‘wall of sound’.
Beide bands verstaan de unieke kunst om een oorverdovende, onwrikbare sound te creëren, die een intens totaalbeleven binnen een donker kader sterk onderstreept. Een schitterende ‘dark side’.
Pics Endlingr homepag @John Van De Mergel
Organisatie: Democrazy, Gent
Meskerem Mees - Van Pottes naar…
Pottes. Deelgemeente van Celles. Een dorpje net over de grens van West-Vlaanderen in Henegouwen. Elk jaar houden ze er een klein maar sfeervol festival: Fête Musicale. En dan hoor je de organisatoren denken: “Die zijn precies wel goed. Die kunnen misschien wel verder raken. We gaan ze eens bellen.” Zo kwamen dirk., Mooneye of Bazart al langs … En toch stak er eentje bovenuit, qua rauw talent, daar in het afgelegen Pottes. In 2019 kwam Meskerem Mees. Maar ondertussen ging het hard. Een jaar later bracht ze “Joe” uit, dat naar de #1 in de Afrekening ging. Ze won Humo’s Rock Rally. 2020 kreeg haar niet klein, want ook in DOK verwarmde ze het publiek met haar prachtige en gevoelige songs.
Met “Astronaut” richt Meskerem Mees zich naar de sterren. Het nummer zet de toon voor wat komen gaat: een avond vol kleine gitaartokkels en gepaste cellostrijksels, gecombineerd met puur zangtalent. Dat ze op DOK kon staan, had ze naar eigen zeggen niet verwacht twee jaar geleden, zeker omdat ‘de venue’ klaar is om afgebroken te worden.
“Seasons Shift” is simpelweg een topsong. En met “Parking Lot” kreeg het geheel genoeg energie, waarbij een pauze in het nummer steeds zorgde voor een sterke aanzet. Zelden hoor je iemand zo’n mooi geluid maken van stilte. Minimalistisch én krachtig. Een song die trouwens volledig af was en zonder titel de wereld werd ingestuurd. Het toont aan hoe bij Meskerem Mees alles gewoon organisch groeit, zonder zichzelf al te serieus te nemen.
“Don’t Ask Me” ging dan weer binnen als soulfood. Er was een glansrol weggelegd voor celliste Febe Lazou, met een fantastische tweede stem, naast het klassiek cellospel.
We hoorden tegelijkertijd het achtergrondgeluid van de stad, wat er vreemd genoeg perfect op aansloot. Intimiteit versus chaos.
“Great Dandelion” ging dan weer wat meer de folky ballad tour op. Stel je de soundtrack bij een scène van ‘Vikings’ voor, waar een dode koning met een vlot of bootje het water op wordt gezet.
Hoogtepunt van de set volgde natuurlijk met “Joe”, gevolgd door “Queen Bee”, die voor wat gitaarschwung zorgde. “The Writer” kabbelde lekker weg op het einde. Meskerem zingt over wat ze vroeger had willen worden. Wij zijn blij dat het gelukt is, en dat ze haar schrijfsels ook wil brengen voor een publiek.
“Hopelijk gaat het goed, dit hebben we er nog last minute ingestoken”, klonk het wanneer ze de cover van ‘The Young People’ inzetten. De twee draaiden hun stoel een kwartslag zodat ze naar elkaar keken en lieten het publiek even voor wat het was. En als je achteraf het origineel nog eens opzoekt en Meskerem Mees mist, dan weet je dat ook dit weer helemaal goed zat.
Meskerem Mees ging van Pottes naar het firmament. Wij hopen dat we er nog een eindje met haar mogen verblijven …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/meskerem-mees-18-06-2021.html
Organisatie: Democrazy, Gent
“Opperhoofden Der Onnozelheid' is de tweede single van het debuutalbum ‘Heen Zonder Weer’ van Brent Beukelaer (van The Radar Station) dat zal uitkomen op 27 augustus. Met zijn bijna 6 minuten is het eerder een albumtrack dan een single. Deze song ligt dichter bij zijn werk met The Radar Station dan de eerste single “De Uitgelezen Man”. De zachte, herkenbare stem van Beukelaer staat hier mooi centraal. Goeie lyrics, maar wel geen hapklare brok.
De contrabas werd ingespeeld door jazzrevelatie Nathan Wouters. De andere bandleden zijn Sander Cliquet (The Radar Station, percussieve synths, piano en strijkersarrangement) en David Broeders (Yuko, Pauwel/ drums). Brent speelt zelf gitaar, omnichord, synths en deed de productie en mix.
Deze song laat je zacht wegdromen in het leven van twee mensen die weigeren om nuchtere volwassenen te worden in een saaie en kleurloze wereld. Deze Nederlandstalige indie-muziek doet denken aan artiesten als Nick Drake, Spinvis, Sufjan Stevens en Aafke Romeijn.
https://www.youtube.com/watch?v=NRvBqR06dfE
De Belgische stoner-trots Cowboys & Aliens bracht zopas de volledig nieuwe digitale single “Morbid Orbit” uit. Die werd in volle covid-periode door de band opgenomen als cadeau voor de fans die Cowboys & Aliens al 25 jaar op de voet volgen. Het nummer staat op de verzamelplaat ‘Polderriffs II’, onlangs uitgebracht door hun label Polderrecords. Het nummer zal daarnaast ook verschijnen op het nieuwe album van de band zelf, maar daarop is het nog wachten tot 2022. Om hun jubileum dit jaar waardig te vieren, mag Cowboys & Aliens aantreden op Alcatraz in Kortrijk en nadien als headliner spelen op het nieuwe Belgian Blast Festival in Desselgem.
“Morbid Orbit” is een oorveeg die liefst 9 minuten blijft nazinderen. Een pompende stoner-bulldozer die alles op zijn pad vermorzelt. Inzake stoner heeft Cowboys & Aliens in ons land het pad geëffend en het ziet er naar uit dat ze nog even op hun troon willen blijven zitten.
https://www.youtube.com/watch?v=4bJd_DdXLh0
De Nederlandse Aafke Romeijn is ook in België uitgegroeid tot een graag geziene artieste. Ze scoorde hits met de singles “Alles Went” (met rapper Sef) en met “Zal Ik Dan” (met Tom Pintens). Met haar vorige album ‘M’ (de soundtrack bij haar boek ‘Concept M’) kon ze zich profileren met de singles “Ameland” (met Spinvis) en de Noordkaap-cover “Een Heel Klein Beetje Oorlog”. Op haar nieuwe album ‘Godzilla’ doet ze het zonder duetten en dat is niet de enige reden waarom dit haar meest persoonlijke album ooit is.
‘Godzilla’ is de muzikale vertaling van haar dichtbundel Leegstand. Godzilla, het monster uit de bekende Japanse (en later ook Amerikaanse) films, staat hier misschien een beetje symbool voor een allesverslindende depressie. In de lyrics is ze daarover bloedeerlijk en ontwapenend op een manier waarop – toch in het Nederlands – enkel Guido Belcanto en Stippenlift dat ook doen. Stippenlift is de Nederlander met wie Aafke Romeijn vorig jaar nog de single “Was Ik Maar Dood” uitbracht. Bij Stippenlift is het niet altijd duidelijk of hij zijn gutsende zelfmedelijden als een gimmick gebruikt, terwijl we bij Aafke Romeijn sneller overtuigd zijn van de authenticiteit van haar leed. En je voelt tegelijk een klein beetje schaamte dat je haar als luisteraar op haar zere plekken hoort duwen.
Net als Belcanto en Stippenlift verpakt Romeijn haar persoonlijke ellende, twijfels en angsten in soms zelfs lentefrisse, fruitige popmuziek. Ze kiest op ‘Godzilla’ muzikaal voor vrolijke, eclectische artpop met een moderne en soms dansbare urban vibe, als tegengewicht voor het duister in de lyrics. Ze zingt ook op een relatief naïeve en onbezorgde manier, zodat het allemaal niet zo erg en existentieel lijkt.
Voor dit album werkte ze enkele van de Leegstand-gedichten om tot songs om de monsters uit haar hoofd te verdrijven. Het is moeilijk om songs aan te duiden die misschien wat beter zijn dan de andere. Elk op zich zijn ze prachtig in hun eerlijkheid.
Mijn persoonlijke favoriet is “Piepschuim”, over hoe fake de hele wereld is voor iemand die op de bodem zit en eenzaam naar boven, naar het licht moet kruipen.
‘Godzilla’ is ramptoerisme op de dansvloer. Zachtjes shaken tot het huilen voorbijgaat.
Mr Marcaille is een fenomeen. Als one-man-band is hij niet de enige in het metallandschap. Het gebeurt vaker dat iemand alleen in de studio achtereenvolgens alle instrumenten inspeelt en inzingt. Mr Marcaille is misschien wel de enige die live tegelijk zingt, (distorted) cello speelt en met elke voet een kickdrum bedient. En vermoedelijk heeft hij in die ‘bezetting’ ook het album ‘No Snare No Headache’ opgenomen. Er zitten heel wat knipogen in naar thrash en doom.
Bij de meeste one-man-studio-bands blinken die ‘one men’ uit in één discipline en dat lijkt nog meer op te gaan voor deze eenzame Fransman. Door alles tegelijk te willen doen, kan hij niet uitblinken in één van de drie. Zijn rauwe, vervormde cello-spel klinkt als gitaar, maar je kan het maar moeilijk echt virtuoos noemen. Zijn primitieve drumwerk is veel minder strak dan wat we in hedendaagse metal gewoon zijn. Ook als zanger is Mr Marcaille geen kandidaat om The Voice te winnen, ook niet de metal-editie van The Voice. Tel daar bij op dat de lyrics evenmin tot de verbeelding spreken en dat er inzake songopbouw en productie geen doelpunten gescoord worden.
De goede punten, dan. Dit is een rauw en goudeerlijk album van een koppige Einzelgänger. Iedereen in de business zal hem aanraden om een netjes geproduceerd album op te nemen, om zo zijn aanhang te vergroten en voor meer optredens geboekt te worden. Het klassieke model, zelfs in de metal. Maar Mr Marcaille doet waar hij zin in heeft, trekt zijn shirt uit, gaat eens met zijn hand door zijn baard en geeft je muzikaal een ferme lel rond je oren. Respect.
https://wagonmaniac.bandcamp.com/album/no-snare-no-headache
De Valium-versie van de Pixies en Sonic Youth, zo kan je Boozewa misschien nog het beste omschrijven. Dit Amerikaanse trio brengt een trage, gloomy noiserock, met ook nog referenties naar doommetal. Hun vinyl-EP/single ‘Deb’ omvat behalve de magistrale titeltrack nog het minder interessante “Now Stop”. De twee nummers zijn ontstaan als een vorm van experiment van muzikanten die eerder toevallig samen in lockdown waren.
Toeval en experiment of niet, de track ”Deb” is wel bijzonder goed en muzikaal interessant. Met in de ritmes en algemene sfeer bijvoorbeeld referenties naar het oudste werk van Black Sabbath en Iron Man, terwijl de luie gitaarakkoorden heel hard de noise van de jaren ’80 ademen. De zeurende vocalen en de demo-opnamekwaliteit geven de track een spooky vibe. “Deb” sluit mooi aan op “Black Flag?”, de openingstrack van hun begin dit jaar uitgebrachte cassette ‘First Contact’. Daarop staan vier nog meer groezelig opgenomen nummers. Van dat album onthouden we voorts nog de aanstekelijke desert/doom/noise-track “Full Tank”.
Het is inderdaad een beetje onbekend terrein waarop Boozewa zich begeeft, terwijl het tegelijk ook ‘koken met bekende ingrediënten’ is. Misschien zit de wereld niet te wachten op nog maar eens een nieuw subgenre. Met het experiment als uitgangspunt en de wisselende kwaliteit van deze twee meest recente nummers is het moeilijk om te voorspellen of dit iets wordt.
Maar een interessante ontdekking is het zeker.
https://boozewa.bandcamp.com/album/deb
Koen Verbraeken zoekt al een hele tijd zijn pad in de muziek. Hij speelde in verschillende bands en sinds kort bestormt hij het firmament van de eeuwige muzikale roem als 14 Upper West. Referenties zijn het solowerk van Gary Louris, Del Amitri, Nomden, Etan Huijs, Gary Olson en Shawn Colvin.
Als 14 Upper West nam Verbraeken al eerder twee singles op met gerenommeerde producers (Jean-Marie Aerts) en muzikanten (Marc Bonne, ..). “Looking For A Brighter Sun” is zijn tweede single met producer Dirk Blanchart. Verbraeken is gezegend met het talent om degelijke lyrics te schrijven en als crooner/zanger staat hij meer dan zijn mannetje. Ook aan de opnames en productie valt weinig aan te merken. Er zit genoeg peper en zout in voor Radio 1, maar de kruiding mocht zeker nog wat harder doorsmaken. Pakkender, grappiger, stouter.
Dat komt misschien nog op volgende singles of op een album. Ondertussen is het genieten van oldschool vakmanschap.
https://www.youtube.com/watch?v=0jAMjtWr7Lg
Hydrogen Sea - Een melancholisch, kleurrijk totaalspektakel
Met mondjesmaat worden de maatregelen versoepeld, en de clubs krijgen meer ademruimte. Democrazy, Gent organiseert een vijftiental concerten van 10 juni tem 18 juli in DOK Gent. Hydrogen Sea en Lili Grace stonden vanavond op het programma. Een gezellig sfeertje werd gecreëerd. Een live ervaring waar we nu zo lang naar uitkeken, zowel voor band als publiek.
Lili Grace (**** 1/2), de zusjes Nelle en Dienne Bogaerts, zijn al een tijdje bezig, kregen al een plaatsje op de Rock Rally en hadden met ‘Dreamlover’ een geslaagde EP uit . Na de EP werd het een tijdje stil rond Lili Grace maar twee jaar terug brachten ze 'Silhouette' uit. Een heel persoonlijke plaat trouwens, het gaat over het verkeersongeval van hun broer , die in een coma belandde en hoe ze daar als kind mee omgingen.
"We besloten opnieuw te schrijven vanuit ons buikgevoel over de dingen die we samen hebben meegemaakt. Het album is een terugkeer naar piano, cello en hobo, zonder al te veel extra's. We wilden ons verhaal vertellen, zonder omweg" , zeggen ze er zelf over.
Door het coronatijdperk konden ze totnutoe 'Silhouette' niet echt voorstellen, maar met de eerste echte versoepeling kan dat eindelijk weer wel.
Muzikaal krijgen we wondermooie, melancholische schoonheid in een spacy aanvoelend kader , die ons even wegwuift van deze wereld; de emotioneel beladen vocals vinden hun plaats in de prachtige versmelting van cello, hobo en piano. Ze zijn niet vies van scherpte, experiment en extravertie in hun materiaal. Je krijgt een heel gevarieerde, kleurrijke set bol van verrassende wendingen.
De zussen zijn klasse danseressen en ze weten op theatrale wijze de aanwezigen te hypnotiseren . Innemend , heupwiegend en snediger, krachtiger durft het te klinken .
Lili Grace liet een erg volwassen indruk na door die wisselende aanpak.
Hydrogen Sea (*****) is het project van het Brusselse duo Pieterjan Seaux (die je kent van o.a. Zwangere Guy, Selah Sue, Sioen en een rits andere bands) en Birsen Uçar. Na hun debuutplaat 'In Dreams (2016)' gooiden de twee voor de nieuwe plaat 'Automata' het over een andere boeg. Met Patricia Vanneste (ex-Balthazar), Joris Caluwaerts en Steven Van Gelder hadden ze drie absolute topmuzikanten en verlieten ze doelbewust het pad van de digitale elektronica.
Door de corona crisis was Hydrogen Sea verplicht weer als duo naar voor te treden. De band bracht eind januari een gloednieuwe EP uit op de markt, 'Symbiosis'. Onze recensie kun je hier nog eens nalezen.
Hydrogen Sea beweegt binnen een intieme sfeer, de hartverwarmende keys van een grimassende Pieterjan spreken tot de verbeelding en de kristalheldere vocals van Birsen vinden elkaar perfect. Adembenemend mooi. Er zit ook genoeg pit in hun muziek. Naast die ingenomenheid is er ruimte voor prikkeling. Ze voerden je maar al te graag mee in hun muzikale wereld.
Birsen spreekt haar publiek aan en het spelplezier siert , zeker nu live!
Hun materiaal is fantasieprikkelend , emotievol en bevreemdend , een geflirt tussen licht en donker; het klinkt als een knetterend haardvuur . Een melancholisch, kleurrijk filmisch totaalspektakel!
Een prachtig live-ervaren van twee schitterende bands van eigen bodem. Sjiek!
Organisatie: Democrazy, Gent
Epica - livestream 'Omega' - Uiteenlopende emoties die prompt je hart in vuur en vlam zetten
Epica is een Nederlandse symfonische metal band, die al een kleine twintig jaar bezig is. De band heeft een zeer succesvol parcours afgelegd, en in 2005-2006 zorgde dit voor de doorbraak naar een breed publiek.
Epica bracht recent - uitgesteld weliswaar (release van de nieuwe plaat was voorzien in september 2020) - de nieuwe plaat 'Omega' uit.
Onze recensie kun je hier nog eens nalezen.
Epica stelde 'Omega' in een met veel bombast op poten gezette livestream. We werden door de band van begin tot einde compleet omver geblazen, net door de combinatie van emotioneel beladen magische muziek, visual effects, dansers , en als kers op de taart obligaat vuurwerk.
Dit was een livestream die je het gevoel geeft dat je zelf voor het podium staat , het concert ondergaat en hevig staat te headbangen.
Epica's live stream werd vooraf gegaan door een blitzbezoek van Off The Cross (*****); een band die ondertussen al heel wat metal harten heeft veroverd. In de korte set van amper vijftien minuten, toonden ze hun kwalitatieve sterkte in het genre. Het is uiteraard de verdienste van de muzikanten die elkaar perfect aanvoelen. Zanger Daan Swinnen is een monument die Steven Van Crombruggen moest vervangen. Wat een overtuigingskracht en uitstraling heeft die man. Hij laat een diepe indruk na , wat we ook al hoorden in tal van zijn projecten.
De nieuwste plaat 'Enjoy It While It Lasts' is een stap naar meer melodieuze metal.
Donkere en verschroeiend klinkt het allemaal; ze bezorgen ons een uppercut van jewelste. Benieuwd hoe ze zullen evolueren.
Voor meer informatie https://www.offthecross.be/
De muziek van Epica (*****) is op de nieuwe schijf 'Omega' sowieso een filmische trip waarbij alle emoties worden aangesproken; de manier waarop dit in beeld werd gebracht tijdens deze livestream is gewoonweg meesterlijk en adembenemend. Een intens gevoel creëren ze, alsof we in een andere wereld zijn terecht gekomen. De band haalt zelf alles uit de kast; ze steken het lont aan het vat, waardoor je hart prompt in vuur en vlam staat. We horen het al meteen op de eerste twee songs.
Even duidelijk is dat iedereen binnen Epica dezelfde kant uitkijkt, zowel in de instrumentatie als in de vocalen . Wondermooi is die wisselwerking tussen de vaak rauwe mannelijke vocals/grunts, en de engelachtige stem van Simonne die je meeneemt naar een sprookjesachtige wereld.
De livestream is een wandeling, prikkeling naar een onontgonnen universum. Epica speelde ook enkele klassiekers die ondersteund werden door mooie beelden en de dansers, die als elfen door het beeld zweefden, alsof we meegevoerd werden naar het vagevuur, een flirten tussen duisternis en licht.
Iets wat we ons altijd wel konden voorstellen in de muziek en in de set van Epica.
Het wordt reikhalzend uitkijken om het echt live te beleven … Epica speelt op 13 augustus op Alcatraz Metal Festival https://www.alcatraz.be en op 7 maart 2022, samen met Apocalyptica in de AB, Brussel (www.abconcerts.be) .
Op basis van deze fijne live stream, een niet te missen concert. Je bent gewaarschuwd!
Pics homepag @Tim Tronckoe
Organisatie: Epica + Live Nation
‘Hardware’ mag dan al een soloplaat zijn van Billy Gibbons, dit is net als zijn vorige album ‘The Big Bad Blues’ (2018) vintage ZZ TOP. En wel ZZ Top op zijn scherpst met een zompige sound, die eeuwige grol-voice van Gibbons, de gitaar die laveert tussen stomende riffs en snedige solo’s, en songs die hebben liggen rijpen in een ouderwets bluesvat. Op zijn 72 ste klinkt Gibbons vitaler dan ooit, hij gromt als een jonge snaak en laat zijn gitaar naarstig jongleren doorheen een set kloeke rockers. Tussendoor tovert Gibbons ook nog een tex mex stiftertje (“Hey Baby, Que Paso”) en een onvervalste ballad (“Vagabond Man”) uit zijn hoed. Eindigen doet hij met een heerlijk relaxe talkin’ blues “Desert High” waarin hij zijn bariton richting wijlen Leonard Cohen stuurt terwijl de gitaar zachtjes glooit op de achtergrond.
Fijn plaatje, Billy Gibbons ten voeten uit.
Gary Numan was ooit toonaangevend en vernieuwend in de wereld van de electro-rock. Helemaal op het einde van de jaren 70 kwam hij, toen nog onder de groepsnaam Tubeway Army, aanzetten met de vooruitstrevende platen ‘Tubeway Army’ en ‘Replicas’. Kort daarna kwam onder zijn eigen naam het al even knappe ‘The Pleasure Principle’ uit. Het waren drie essentiële albums die mee bepalend waren voor de evolutie van het elektrogenre.
Helaas was al snel het vet van de soep en kwam Numan in de drie decennia daarna niet verder dan het brouwen van slappe plaatjes met daarop verwaarloosbare synthpop die gemaakt leek als achtergrondmuziek voor de supermarkt. Tot hij in 2011 met ‘Dead Son Rising’ zijn eigen muziek plots nieuw leven inblies. Het leek alsof hij plots Nine Inch Nails had ontdekt en tot de constatatie kwam dat elektro-rock ook gevaarlijk, krachtig, urgent en dreigend kon zijn. Daarna volgden ‘Splinter’ (2013) en ‘Savage’ (2017), twee albums die hem weer volledig op de wereldkaart zetten met een frontale en diep kervende elektrorock-sound die het bloed terug Nine-Inch-Nails-gewijs door de aderen joeg.
Het nieuwe ‘Intruder’ is misschien niet zo fel als ‘Savage’ en niet zo donker als ‘Splinter’, maar het album mag zonder blozen dat aardige rijtje vervoegen. De nieuwe inspiratiebron lijkt nog steeds niet te zijn leeggelopen. Numan vindt een evenwicht tussen de nieuwe sound en het iconische geluid van de eerste drie platen van meer dan dertig jaar geleden. Had de ijzersterke titelsong op pakweg ‘The Pleasure Principle’ gestaan, het was een hit. Maar omdat Numan nu niet meer zo hip is als toen, zal het gewoon bij een goede song blijven. Ook “I Am Screaming” flirt met de prille jaren tachtig en met de betere platen van Peter Gabriel uit die tijd. De Arabische toetsen die ook al floreerden op ‘Savage’ mogen nog eens terugkomen op het vervaarlijke “The Gift”. De onvermijdelijke Trent Reznor invloed heerst onder meer op “The Chosen” en “Now and Forever”, bezielde songs die een sluimerende filmische ondertoon hebben.
Gary Numan is helemaal terug onder de levenden met muziek die niet langer gedoemd is om de lokale Carrefour op te fleuren, maar wel om een verduisterde concertzaal in beroering te brengen.
Met debuutplaat ‘Schlagenheim’ had Black Midi al meteen een eigen sound gecreëerd die met niets of niemand te vergelijken viel. De band kwam met iets uniek, apart en eigenzinnig. Het prikkelde en stuiterde langs alle kanten, een soort free jazz in een rockkleedje.
Het nieuwe album gaat nog een stapje verder, het kompas wijst in alle windrichtingen terwijl de band nergens het noorden verliest.
‘Cavalcade’ liet zich al veelbelovend voorafgaan door het hotsende en botsende “John L”, een flipperkast van een song die werd voorzien van een geschifte doch geniale videclip. Hier hadden we al meteen door dat dit alweer een onnavolgbaar en dwarsliggend werkstukje zou worden dat uitblinkt in lef en verscheidenheid.
De vitaliteit en experimenteerdrift gutsen uit alle lichaamsgaten, de instrumenten zetten het vaak op een spookrijden en de stem van frontman Geordie Greep wurmt zich in alle bochten. Zijn vocale prestaties bevinden zich ergens tussen Dave Thoams (Pere Ubu), Les Claypool (Primus), Captain Beefheart en een snipverkouden boomkikker. Op zijn meest melodramatische momenten lijkt het zelfs haast Scott Walker (“Marlene Dietrich” en “Ascending Forth”).
De vaak tegendraadse songs neigen wel eens naar de averechtse composities van Frank Zappa en de genuanceerde sound heeft iets van King Crimson. Dit maar om te zeggen dat de piepjonge muzikanten hier niet zomaar wat staan aan te modderen. Dit is fijntjes georkestreerde chaos die nerveus, hyperkinetisch en weerspannig klinkt.
Coldplay fans zullen meer dan één dafalganneke moeten slikken om hier heelhuids doorheen te komen, wij vinden het geweldig.
‘Several Others’ is het tweede full album van onze nationale postpunktrots Whispering Sons. Sinds hun passage op de Rock Rally hebben ze eerst ons land en dan de rest van de wereld veroverd met het vorige album, ‘Image’, als voorlopige hoogtepunt. In de geschiedenisboeken mag u inmiddels ‘Several Others’ aanduiden als de volgende overtreffende trap.
Alle ingrediënten die van ‘Image’ een feestmaaltijd inzake postpunk maakten, vind je ook terug op ‘Several Others’: warme, ronde baslijnen en ijle, koude gitaren, de contralt van Fenne, … Het zit allemaal nog wat degelijker in elkaar en juister gedoseerd. Ze hebben lessen getrokken uit ‘Image’ en weten duidelijker in welke richting ze willen gaan. Nog meer dan op het vorige album heeft deze band zijn eigen toon en ritme gevonden. Hoe trager het ritme, hoe roder het dreigingsniveau, zo lijkt het wel.
“Dead End” roept met zijn stuiterende ritmes herinneringen op aan zowel The Sound als TC Matic. Het opzwepende en pogo-vriendelijke “Heat” zou het goed kunnen doen als single. “(I Leave You) Wounded” heeft een broeierige, onderhuidse dreiging die we kennen van het oudere werk van Nick Cave en PJ Harvey. Die referenties komen nog eens terug bij het een eenvoudig piano-akkoord drijvende “Aftermath”.
“Vision” is een beetje experimenteler en speelt met de clichés van de postpunk. Ook de beverige intro van “Screens” is verrassend, terwijl het ook verfrissend is hoe Whispering Sons wegblijft van de platgetreden paden. “Flood” is dan weer een stuk ‘klassieker’ en heeft een bijna hypnotiserend, mantra-achtig refrein. Van de vooruitgeschoven single “Surface” onthouden we dat sommige tracks van Whispering Sons meerdere luisterbeurten nodig hebben om helemaal binnen te komen. “Satantango” is een leuke track met een heel enerverende intro. “Surgery” is drammerig op een vriendelijke manier.
‘Several Others’ is voor Whispering Sons meer dan een bevestiging. Het is niet één, maar twee of drie stappen vooruit. Veel diverser en nog meer eigen gezicht dan op ‘Image’ en toch trouw aan het genre en de eigen geschiedenis.
Nederlands 
Français 
