Balthazar - ‘Sand Castle Tapes', een visueel totaalspektakel

Balthazar is al een tijdje bezig, van in 2004. In het voorjaar van 2005 wonnen Maarten Devoldere, Patricia Vanneste en Jinte Deprez als achttienjarigen de Nationale Kunstbende wedstrijd voor jongeren met "Lost and Found". Vanaf dan ging alles in een stroomversnelling. Balthazar bouwde eerst een live reputatie op in binnen- en buitenland. Na 'Thin Walls' in 2015 last Balthazar een pauze in, de bandleden focussen zich op succesvolle neven projecten om in 2019 stevig terug te slaan met 'Fever' die hen terug op de kaart zette.
Onlangs bracht Balthazar een gloednieuwe plaat op de markt ‘Sand'. 
De recensie daarvan kun je hier nog eens nalezen

Er is meer. Na de lockdown door de corona, kwam de band voor het eerst samen om de nummers van hun nieuwe album ‘SAND’ te vertolken. Regisseur Heleen Declercq legt de magische sfeer vast - ‘Sand Castle Tapes’ is niet zomaar een gefilmde liveshow, maar een intieme kijk op Balthazar terwijl hun muziek en verhaal zich ontvouwt binnen de eeuwenoude kasteelmuren.
In  een intimistisch, akoestisch kader geeft Balthazar ons niet enkel een rondleiding in hun eigen wereldje , maar ook de omgeving van het kasteel wordt op magische wijze in beeld gebracht. Door de visuele aspecten te verbinden met het mystieke, typisch eigen aan de muziek van Balthazar, wordt zowel het oog als het oor verwend.
Naast de muziek zelf kon er ook wel een grapje vanaf , zoals een potje bowling spelen met blikjes. Simon kreeg een mooie serenade en een stukje taart voor zijn verjaardag. En zo kunnen we nog even doorgaan. Het maakt de film compleet, en het liet bovendien ook de  familiale kant en het smeden van vriendschapsbanden zien die dan weer het bewijs vormen dat Balthazar als band zijn speelsheid niet heeft verloren, integendeel.
Door de gevarieerde aanpak werden alle zintuigen voortdurend geprikkeld.

De warmte en geborgenheid van die wondermooie plaat, wordt in deze film perfect in beeld gebracht en zorgt ervoor dat de kijker een visueel totaalspektakel krijgt. Een gelukzalig gevoel daalt over jou.
Er wordt alles uit de kast gehaald, om de fans een echte film  aan te bieden en niet zomaar een zoveelste concertfilm. Dat doet ons 'Sand Castle Tapes' overtuigen.

Organisatie: PIAS + Balthazar + HolyShit sessions

’Naima Joris heeft als artieste en muzikante al een fijne cv. Ze werkte nauw samen met haar vader, jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat, valt de appel niet ver van de boom. In het verleden verleende ze haar medewerking aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud.  Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes  geeft ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats  Ze bracht een single uit "Bellybutton",  een tekst van haar zus die Naima vond in één van haar notitieboekjes, waarin ze haar staat beschrijft als zijnde iemand (jong) met kanker, en voelt dat ze gaat sterven. Naima heeft daar een song van gemaakt. En zette tijdens de lockdown ook filmpjes op facebook, waarna Radio Klara haar vroeg of het op de radio mocht gedraaid worden.
Om die  3 nummers van de EP voor te stellen stond Naima op 24 juli 2020, volledig corona proof uiteraard, te spelen in de Baracita, Gent, voor een publiek van circa 200 bezoekers, met mondmasker aan.’ live -   
Eind april 2021 kwam de titelloze plaat uit, die heel goed werd ontvangen. Ze kreeg heel wat radio feedback, en mocht intussen optreden in 'De Zevende Dag' op de VRT. 
Naima is aan een steile opmars bezig, in de AB kwam ze die plaat in een livestream voorstellen. Het verslag kun je hier nog eens nalezen  

Hoog tijd om ook de plaat zelf eens onder de loep te nemen.
Ken je het gevoel, als iemand je in donkere tijden een schouder aanbiedt om op uit te huilen, waardoor je je begrepen voelt en een straaltje zonlicht ziet verschijnen … In een weemoedig, melancholisch kader profileert ze zich als een sterke vocaliste met een warme, tedere stem, luister maar naar “Soon”. Verder overtuigt ze als multi-instrumentaliste op piano , flute, gitaar en percussie.
Een sterke totaalbeleving krijgen we , waarbij Naima zich ook laat omringen door een puik collectief. O.m. zorgt Vitja Pauwels door z’n gitaarriedels voor koude rillingen; Lara Rosseel op haar beurt doet je hartverwarmend wegdromen door haar virtuoze spel op contrabas, de drums zijn magisch oorstrelend, en tot slot zijn er de mooie, bedwelmende, groovy klanken van Niels Van Heertum op euphonium en trompet; ze vullen elkaar perfect aan, o.m. op “Bellybutton” . “Missing you” heeft een treurige ondertoon en “Life” en “My home” stralen positieve energie uit , die je eigen verdriet beter doen plaatsen.
Ze legt de lat hoog. Wat een fijne melodie, die ruimte laat voor improvisatie en zorgt voor een kleurrijk klankentapijt!
Dit stelden we reeds vast op dat prachtig concert in AB waarover we schreven: ''Binnen een weemoedig kader ervaren we op de sound van Naima een innerlijke rust, terwijl de muziek een verwerkingsproces is van intens verdriet. Nee geen zelfmedelijden, maar ze brengt een teken van hoop, in tijden van vertwijfeling!''
Datzelfde gevoel brengt Naima Joris dus ook over op haar EP. Een mooi visitekaartje …

Tracklist: Soon 03:53 Bellybutton 04:33 Missing you 03:50 Life 03:13 My Home 03:03

Instriumae is een ietwat gedurfd instrumentaal metalproject waarbij de zang vervangen is door een klassieke viool. Dus niet het soort viool dat in metal vaak enkel als intro-arrangement of folky extraatje mag dienen, maar echt de viool in een absolute hoofdrol. Behalve uit violist N’Lie bestaat de band nog uit Marty en Franki, met referenties bij o.m. Circle Unbroken, Gemini Season en Sinshaper.
De EP ‘Tempus Volat’ (de tijd vliegt) is een pareltje inzake compositie en virtuositeit, maar misschien ook een verzameling songs die vooral collega-muzikanten zullen weten te waarderen. Voor de gemiddelde metalfan is dit waarschijnlijk wat te moeilijk of te vergezocht, wat geen afbreuk doet aan het onmiskenbare talent van het trio. Van de vier tracks kan vooral “Ab Initio” mij het makkelijkst overtuigen, misschien ook omdat hier de metalaspecten zwaarder wegen dan de inbreng uit de wereld van de klassieke muziek. (review Filip)

Instriumae is een bijzonder interessant instrumentaal concept rond drie muzikanten uit heel verschillende werelden. Zowel letterlijk als figuurlijk. N'Lie is een violiste in ondermeer Opera Muntschouwburg, Het Nationale Orkest van België, Night of the Proms en zoveel meer. Ze is afkomstig uit Zwitserland en klassiek geschoold. Marty Carpe Diem - afkomstig uit Frankrijk - komt uit het metal milieu en Franki Rellih werkte mee aan projecten als Dit is Belgisch, Yourstone en de Sinshaper EP 'This Will Hurt'.
Ondanks die uiteenlopende stijlen, zijn er zeer veel raakpunten tussen deze muzikanten; Eind januari 2020 hadden we nog een fijn interview met de band, waar dit verder uit de doeken werd gedaan- hier -
Ondertussen is er heel wat gebeurd, de band bracht enkele singles uit waaronder “Lex Naturae” hier  . En eerder dit jaar kwam een EP op de markt 'Tempus Volat’.
De verschroeiende mooie samensmelting tussen viool en gitaarlijntjes bezorgen al bij de eerste song “Tempus Volat” een huivering. Aangevuld met subliem drumwerk zorgt deze up tempo song voor een eerste adrenalinestoot.
Instriumae treedt in de voetsporen van bands als Apocalyptica maar blijkt vooral dus  over een eigen smoel te beschikken, want rock wordt verbonden met symfonische magie  en klassieke muziek op een zodanig uitgekiende wijze.
Er is ook plaats voor enig intimiteit op “Spes Bona”. “Lex Naturna” kenden we al, we schreven daarover ''Bewust wordt gekozen om het publiek op het verkeerde been te zetten, door lichtjes te gaan experimenteren en zelfs te improviseren. Nogmaals alles blijft binnen een zeer sobere omkadering, ondanks het geflirt met oorverdovende klanken. Ook word je niet in slaap gewiegd , de intense samensmelting doen je vertoeven in een sprookjesachtige, mysterieuze wereld . Dit smaakt naar meer, veel meer'' . Ook bij “Ab Intio” keert dat mysterieuze en sprookjesachtige terug.
Het zijn botsingen tussen uitersten, een bewust geordende chaos , die dit trio creëert op deze EP in het kielzog van een Nightwish tot Iron Maiden. Voor wie houdt van avontuur …
Tracklist: Tempus Volat - Spes Bona - Lex Naturna - Ab Initio (review Erik)

Echoes of Zoo is het nieuwste project van Nathan Daems (saxofoon), Bart Vervaeck (elektrische gitaar), Lieven Van Pée (elektrische bas) & Falk Schrauwen (drums). Je kent deze muzikanten misschien van bands als Black Flower, De Beren Gieren, Sylvie Kreusch & Compro Oro. Zij brengen psychedelische jazz in een hoog octaangehalte, en ze spelen het met een punky attitude. Denk aan Sons of Kemet, Dans Dans & Ibrahim Maalouf.

'Breakout' klinkt sterk overtuigend . Intrigerend hoe al die stijlen versmelten . “Bulle Blood Boiling” brengt groovende jazz, psychedelica in een punkjasje, snedig en gedreven. Verder op songs als “Dance around Bullets” en “Lab Mouse Mayhem” improviseren ze maar al te graag, ingetogen , extravert, het spelplezier druipt er van af. Wat een diversiteit in hun klankenspectrum.
Op “Rilke's panther” horen we de verbondenheid met de natuur, het wilde westen in een afro style.  
Echoes of Zoo klinkt erg avontuurlijk door die veelzijdigheid en improvisatie ; het zeven minuten lange “Diversionary Tactics” is een wondermooie afsluiter.

Tracklist: Breakout 04:04 Monkey Burns Lab 05:19 Bull Blood Boiling 06:23 Rilke's Panther 06:38 Dance Around Bullets 05:21 Lab Mouse Mayhem 06:45 Adrenaline Run 04:18 Diversionary Tactics 07:15