Stralende gezichten, niets dan stralende gezichten en ronduit gelukkige mensen trof je aan na de fenomenale doortocht van Glen Hansard en diens uitstekende band nu dinsdagavond.
Traantjes zijn er vast ook geweest, stompen in de maag of kroppen in de keel des te meer. Wie dinsdagavond niet in de AB was, komt maar beter met een wel heel erg goed excuus op de proppen. Dit had je moeten meemaken!
Met een arsenaal prachtige songs op zak, of die nu onder eigen naam dan wel met The Swell Season of The Frames werden opgenomen, gezegend met die fraaie en krachtige stem en bijgestaan door een topband, zorgde Hansard voor een wervelende avond vol schoonheid. Met aandoenlijke echtheid, flair en fenomenale metier en muzikaliteit wist Glen Hansard te imponeren en charmeren. Moederziel alleen aan de piano, zoals bij het beklijvende Shelter Me, of enkel begeleid door de pianiste, versterkt door die heerlijke strijkers, of bijgestaan door de geweldige potige blazerssectie of in volle gloed, drukte en feestelijkheid, met volledige twaalfkoppige band. Naakt en ontdaan van franjes of net voorzien van alle toeters en bellen dus waarbij alles perfect op zijn plaats viel. Het was een avond genieten zonder weerga. Genieten met de grote G.
De Ierse songsmid kwam eerst alleen op en bracht, “High Hope” en vervolgens, ondertussen begeleid door toch een aantal muzikanten een schitterend “Time Will Be The Healer”. Daarna verscheen de volledige begeleidingsband van Hansard ten tonele en werd een wervelend “Roll On Slow” ingezet. De muzikale vrienden uit The Frames op bas en gitaar, konden natuurlijk niet ontbreken, de driekoppige blazerssectie, het charmante strijkersstrio, de fabuleuze pianiste, de keyboardspeler en de strakke haast hyperkinetische drummer, … je kwam ogen en oren tekort en het klonk allemaal organisch en fantastisch. Zeker ook wanneer een broeierig “Didn’t He Ramble” gespeeld werd, of ook hoe “Way Back in the Way Back When” gedeclameerd werd door zanger, muzikanten en tot koor verworden publiek. En wat een feest waren “Her Mercy” / “Star Star” en “Fitzcarraldo” (The Frames) zeg!
Knap hoe Hansard er in slaagde om “Vigilante Man” van Woody Guthrie, in geen tijd om te toveren in een tot een stevige vuist gebalde anti-Trumpsong. “De huisbaas van Guthrie heette Fred Trump, hij moest hem niet”, aldus Hansard. Of het waar is, durven we betwijfelen, goed gevonden was het wel. “Gemakkelijk, he”, grijnsde Hansard, “ok, ik keer terug naar de woorden van Guthrie”. “Winning Streak” werd opgedragen aan diegenen die zich in een winnende bui waanden dinsdag, het gruwelijk pakkende “My Little Ruin” was, dan opgedragen aan al wie al eens heel erg slecht nieuws moest brengen of dat te horen kreeg. Hansard kaartte de problematiek van daklozen aan, in Ierland een groot probleem, zo vertelde de bard. Maar de zanger had ook de vele daklozen in Brussel opgemerkt. Aan hen droeg hij een bloedmooi “Shelter Me” op, pakkend. Of zoals we al schreven: beklijvend! Hansard had eerst over Joni Mitchell verteld met wie hij vijf jaar geleden de kleedkamer mocht delen en hoe Mitchell hem verteld had hoe je als singer-songwriter je leven rijmt. Waarbij Hansard verduidelijkte dat “Shelter Me” rijmt op iemands leven, niet het zijne. Zo ver waren we zelf ook al.
Ook “When Your Mind’s Made Up” ontbrak natuurlijk niet in de set, door de strijkers en blazers en een erg vinnige drumploop had deze song net dat ietsje meer. Natuurlijk kon ook die andere The Swell Season-compositie niet ontbreken; “Falling Slowly” klonk een stuk dramatischer met de ingetogen en haast ingehouden tweede zangstem van de pianiste, haar pianospel en de zuinig aanwezige strijkerssectie. Prachtig. En Hansard als geweldige crooner natuurlijk.
Dat de Estse muzikanten die Hansard bij een reeks optredens in Estland leerde kennen, ook net nu in Brussel waren, was een welgekomen geweldig toeval. En dus riep Hansard de drie Estse jongedames in kwestie erbij bij de eerste bisronde. “We hebben gisteren nog maar tickets voor dit concert gekocht en nu staan we mee op het podium”, aldus een enthousiaste Katarina. Het trio bracht een eigen nummer dat zich liet vertalen als “Why” wat naadloos over ging in het vervolg van het bisfestijn, al zou Hansard nog een tweede keer terugkeren, dan enkel met diens eigen band om stijlvol en swingend te besluiten met “Wheels On Fire”.
Het concert van het jaar? Het is vroeg om dat te zeggen, maar wie weet. Een van de absoluut strafste concerten van 2018? Ongetwijfeld!. Al stond zulks eigenlijk in de sterren geschreven. En ook nu bevestigde Glen Hansard diens uitstekende live-reputatie. Fijn dat er nog zekerheden zijn.
Ism met Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: Live Nation
Met het weirde ‘Pearl Mystic’ kon Hookworms ons een eerste keer bij het nekvel grijpen met een mix van psychrock en krautrock die geregeld door de vleesmolen werd gedraaid. Hawkwind, noisy ontdekkingstochten en een resem bedwelmende middelen waren de drijfveren. Op hun tweede album ‘The Hum’ gingen ze freewheelend op dat elan door, maar met ‘Microshift’ is er toch wat verandering op til.
De synths en keyboards zijn prominenter aanwezig, de eighties zijn in de sound binnengeslopen en de psychedelische uitspattingen worden ietwat in toom gehouden. Wij zijn er nog niet uit of dit al dan niet een gunstige evolutie is maar het is een feit dat dit album overal lovend onthaald wordt. Het zou veruit hun beste werk tot op heden zijn, lezen wij overal. Zelf gaan we ons zeker nog niet aan dit soort uitspraken wagen, want wij zijn een veel te hevige fan van de vaak geestdriftige razernij van ‘Pearl Mystic’ en ‘The Hum’.
Gelukkig zijn de gitaren nog niet volledig overboord gegooid, het is geen drastische koerswijziging geworden zoals bijvoorbeeld bij Tame Impala op ‘Currents’, een plaat waarmee de hippe Australiërs zowat gans de wereld aan hun voeten kregen, behalve ons. Voor alle duidelijkheid, deze ‘Microshift’ is stukken beter dan het zwaar overroepen ‘Currents’.
Hookworms klinken bij momenten zeer poppy en catchy, en dat waren we tot nu toe nog niet gewoon. De band klinkt niet langer alsof ze met zijn allen zwaar aan de hallucinogenen hebben gezeten, maar de songs trippen nog steeds bijwijlen richting onontgonnen bestemmingen. Vooral opener “Negative Space” is een kanjer met een zwaar verslavend effect, de perfecte mix tussen de oude en de nieuwe sound, opzwepend en bijzonder aanstekelijk. Primal Scream, Jagwar Ma en LCD Soundsystem in een dansbaar samenzweringsverbond. Met een gejaagd “Static Resistance” wordt zelfs een tandje bijgestoken, het is een rollercoaster die de poppen nog uitzinniger aan het dansen brengt.
Bij de intro van “Ullswater” zou je gaan denken dat iemand de nieuwe van Soulwax nog eens heeft opgezet, de synths drijven het ritme aan tot men in een stroomversnelling komt en een stel heavy gitaren de boel uiteindelijk in lichtelaaie komen zetten. De ontspoorde sax in het krautrock tussendoortje “Boxing Day” is een aangename zijsprong en het fraaie “Opener “ is zweverige synthpop die ergens bij Kraftwerk vertrekt om een eind verder bij een uitgelaten Foals aan te komen.
Daarmee hebben we al de voornaamste prijsbeesten gehad, want ’t is niet allemaal grand cru. De elektronische niemendalletjes “The Soft Season, “ Each Time We Pass” en “Reunion” mochten best wel achterwege gelaten worden, want hun enige functie lijkt hier om de vaart te halen uit het hele gebeuren. Ook de lichtvoetige afsluiter “Shortcomings” klinkt te poppy om te beklijven. Bij de intro ziet alles er nog goed uit maar wanneer de heren iets verderop op het randje van de kitschpop gaan balanceren komen ze uiteindelijk aan de verkeerde kant terecht.
Hoogst interessant en boeiend plaatje met een paar misstapjes. Minder freaky en een stuk dansbaarder dan ‘Pearl Mystic’ en ‘The Hum’. Daarom niet beter, gewoon anders.
Statue is geen doorsneeband. Zo bestaan ze bv uit vier gitaristen, bass en drums. Dat levert wel originele en groovende instrumentele tracks op die je moeilijk in een hokje kan stoppen. Het neigt soms naar post rock maar ook naar bands als Television etc… Je gaat ze niet op de radio tegenkomen alhoewel hun muziek vrij makkelijk te beluisteren is. In België kunnen we misschien STUFF. aanhalen die iets gelijkaardigs doen maar dan in geheel hun eigen stijl.
Aan de titels zal je weinig hebben aangezien die “0”, “K” of “12” heten. We moeten het dus met de muziek zelf doen en die is gelukkig heel goed te pruimen. Variërend van kortere, bondig songs tot meer langere en uitgerekte tracks van wel 8 minuten. We horen heel wat gitaar. Gitaarklanken die vervormd zijn, subtiel aanwezig zijn of gewoon begeleidend.
Op ‘Kasper’ horen we een zoektocht naar de mogelijkheden en de limieten van hun bezetting. Dat levert mooie resultaten en soundscapes op. Ik denk dan aan “A” of “P”. Maar als je met een open geest je laat meedrijven met hun werkstukjes dan ontdek je nog pareltjes.
Statue levert een heel geslaagd derde album af en ze schijnen live meer dan de moeite waard te zijn.
Ik zou zeggen doe eens zot en ontdek hen eens als je ze nog niet kent. In maart te verkrijgen via Fons Records.
Tubelight kende een ferme start toen ze in 2012 de finale van Humo’s Rock Rally wisten te bereiken. Ze hadden een bescheiden radio hitje met “Coming After You” en een album (‘Heliosphere’) dat het goed deed. Hun muziek vertoonde hun voorliefde voor psychedelische muziek uit de sixties, Britpop en een snuifje shoegaze. Na dat debuutalbum werd het even stilletjes rond hen. Niet meteen gedacht dat we er nog iets wereldschokkends van gingen horen maar zie: hier staan ze weer! In een lichtjes gewijzigde bezetting. De huidige bezetting bestaat uit Lee Swinnen (zoon van…), Mick Swinnen (Ero Guro), Bart Weyens (Statue), Bart Baele (Speedozer) en Wouter Theunis (ex-Prospects).
De muzikale koers is ook lichtjes gewijzigd. Laten we zeggen dat hun roots nog steeds in de dezelfde grond ligt maar dat de aankleding iets anders is. Het klinkt alvast minder gepolijst. Het is iets minder Britpop en wat meer garagerock. Waar vroeger linken met bv The Kinks konden gelegd worden moeten we dit nu eerder zoeken bij Iggy Pop of Arctic Monkeys. Luister maar eens naar “Isolation” en je zal begrijpen wat ik bedoel. De opnames hebben ook meer een lo-fi benadering. Iets wat wel past bij hun nummers en heel mooi tot uiting komt op bv “Nervous Jim”. Openingstrack en tevens single “Perfect Routine” begint wat tegendraads (met gepiep en dissonante gitaar) maar is wel catchy as hell. De Afrekening? Ook “Complexity” is een dijk van nummer. Maar zo staan er nog enkele op.
Tubelight heeft zichzelf heruitgevonden. En hoe? Door een dijk van een plaat te maken waar nogal bands jaloers op mogen zijn.
Dee Calhoun, of voluit Screaming Mad Dee Calhoun, heeft zopas zijn tweede solo-album uitgebracht. Daarvoor kreeg hij opnieuw de hulp van bassist Louis Strachan, zijn maatje van bij de legendarische Amerikaanse doommetalband Iron Man. Na het recente overlijden van Iron Man-bezieler Al Morris III zijn Calhoun en Strachan meer dan ooit op elkaar aangewezen. ‘Go To The Devil’ is dan een mooie doorstart. Binnenkort komt het duo naar Europa voor een reeks optredens.
Op dit album krijg je donkere folk met Calhoun die zingt, gitaar speelt en wat zuinige percussie en mondharmonica aanbrengt. Strachan beperkt zich tot de bas. Al had Calhoun ook dat instrument voor zijn rekening kunnen nemen, want in zijn eerste bandjes was hij steevast de bassist. Maar dan zou het echt een solo-album geworden zijn.
Dee Calhoun staat uiteraard centraal als zanger, maar is ook een uitstekend songschrijver die alleen al vocaal een song echt kan dragen en die met een beperkte bezetting toch een volle sound kan neerzetten.
Verwacht geen vrolijke kampvuur-folk, eerder neerslachtige blues-folk met subtiel nog wat southern rock en americana erdoor. De onderwerpen lijken zo geplukt uit het Bible Belt/Redneck-platteland van de Verenigde Staten. God en de duivel spelen vaak een hoofdrol en de ondertoon is die van de economische teloorgang van het Amerikaanse platteland. Veel geluk in de liefde blijkt deze bebaarde Amerikaan ook al niet gevonden te hebben. Het album heeft iets van een biecht of een rituele zuivering.
Wie uit is op een folk-heruitgave van de doommetal van Iron Man, is eraan voor de moeite. Donker is het album zeker, maar doom of nog maar metal komt er niet aan te pas. Eerder een lo-fi-versie van The Black Crowes.
Vervelen doet het album geen moment. Calhoun’s krachtige stem sleurt je mee in zijn moeras van liefdesverdriet, uitzichtloosheid en wanhoop en laat je niet meer los voor zijn ziel van al zijn ellende gezuiverd is.
Fans van WhiskeyDick, Seasick Steve of misschien zelfs Rag ‘n’ Bone Man zullen dit wel kunnen smaken.
http://www.screamingmaddee.com
Voor deze release moeten we teruggaan naar 1997. Het jaar waarin dit album het levenslicht zag. Disjecta Membra werd in Nieuw Zeeland opgericht in 1993 door o.a. Michel Rowland die tot op heden nog deel uitmaakt van de band. ‘Achromaticia’ was hun debuut ( via Heartland Records indertijd) en werd voorafgegaan door de single “Cauldron of Cerridwen” (een clubhit in Australië) en later met “Skin Trade” (een hit in het Britse clubcircuit). Beide tracks staan ook hier op dit debuut. Ze werden de eerste gothrock band van Nieuw Zeeland die ook internationaal succes kende. Na een hiatus zijn ze sinds 2013 terug actief en brengen ze nu en dan nieuw werk uit. In 2016 brachten ze nog een EP uit ‘The Infancy Gospels’ en deden ze in Nieuw Zeeland het voorprogramma van The Mission.
Twintig jaar later vonden ze het tijd om een birthday release van ‘Achromaticia’ uit te brengen. Je kon hem immers lange tijd nergens meer verkrijgen. Hij is al een tijdje als download te verkrijgen maar de Anniversary Edition bevat naast het debuut nog twee extra cd’s met bonusmateriaal en onuitgegeven materiaal uit die periode. Daar vind je bv live songs met covers van The Cure (“Three Imaginary Boys”) en The Sisters Of Mercy (“Driven By Snow”). Maar ook demo’s van het album, een interview en enkele onbekende tracks. Het bonusmateriaal is iets extra’s maar het overtreft het album zelf op geen enkel moment. Voor de echte fans dus.
‘Achromaticia’ blijft een sterk album na al die jaren en een aanrader voor wie van gothic houdt. Echte fans zullen wel smullen van de 3 cd-box. Zelf vind ik het debuut nog altijd het meeste aanspreken en kies daarom voor de digitale aanbieding dat ook enkele bonusnummers bevat.
Ook in België is er een groei te merken op het vlak van post-rock en post-metal. Stories From the Lost uit Zottegem is daar een voorbeeld van. Dit kwartet richt zich vooral op iets steviger post metal. Digitaal is hun album al enkele maanden te verkrijgen maar heel binnenkort is die ook verkrijgbaar op vinyl via Dunk!Records. Met ‘Exoplanet’ zijn ze aan hun derde album toe. Dit bevat 7 tracks die maar, naar post-metal termen, drie tot vijf minuten lang zijn. Dat is al één verschil met de meeste bands in het genre. Daarnaast wordt er in de meeste songs gezongen. Een zware, donkere black metal stem zorgt voor de gezongen delen en de grunts. Tegenover hun vorige release “Impairment” wordt er iets meer nadruk gelegd op de metal/doom klinkende gitaren en wordt het pad van post-rock zo goed als helemaal achter hen gelaten. Als resultaat krijgen we donkere en onheilspellende stukjes muziek. De zang past er zeer goed bij en kan als een aanvulling van het instrumentaria gezien worden. Opener “Ashfall” begint met luchtig en vrij melodisch gitaarwerk om dan over te gaan tot het zwaarder gedeelte met afwisselend grunts en cleane zang. Een ferm stukje muziek dat gecondenseerd werd tot iets meer dan drie minuten. “Bleak Daylight” begint als een muziekje uit een muziekdoos om dan tot een metal thema uitgewerkt te worden. Ook hier is toch wel melodisch gitaarwerk aanwezig dat de donkere insteek wat minder zwaar maakt. “T-Minus” is een instrumentale overgangstrack. “Minkowski” bevat fijn drum- en baswerk. Een ingesproken tekst in de intro trekt samen met de drums het nummer op gang. Er is fraai gitaarwerk op de achtergrond aanwezig. Een top track. “Obey The Martians” is een track dat als een post-rock song begint om naar black/doom metal over te gaan. Stuk voor stuk aardige composities met veel subtiele details.
‘Exoplanet’ is een ferme stap vooruit en ook een beetje een ommezwaai op muzikaal gebied voor Stories From The Lost.
Je kan ze op 2 maart in JH Comma te Brugge en op 27 April in JH Reflex te Sint Lievens Houtem gaan bekijken.
De bandnaam The Good, The Bad and The Zugly zal waarschijnlijk fantastisch hebben geklonken na meer dan vijf pintjes na de eerste gezamenlijke repetitie, maar om er nu echt een international carrière mee uit te bouwen? Nochtans heeft deze Noorse punkrockband best wel wat troeven in huis om door te breken.
The Good, The Bad and The Zugly (GBZ) brengen op het pas uitgebrachte album ‘Misanthropical House’ stevige punkrock in de traditie van The Hellacopters en Turbonegro. Drummer Tommy Akerholdt van Turbonegro mag zelfs even komen meezingen. Hun punkrock is snel en catchy, maar niet plat commercieel en mooier uitgewerkt dan pakweg de Britse oldschoolpunk. Stevig en vinnig, maar niet bijster origineel. Zo klinken ze op "I Lied About Being A Hardcore Man”, “Mindlessness”, “Ripe For The Grave” en – het beste nummer op het album - “International Asshole”. Inhoudelijk gaat het niet altijd over de grote wereldproblemen, maar soms ook over de eigen lichamelijke teloorgang of persoonlijke ergernissen. GBZ brengt het ‘zagen en klagen’ terug in de punk, zoiets.
GBZ heeft op dit album een paar nummers waarmee ze inzake songopbouw, akkoorden en geluid dicht in de buurt komen van die andere, net iets bekendere Noorse band Kvelertak. Dat gebeurt op o.m. openingstrack “H-Bomb”, “Vik Bak Meg Satan”, “Sickness Unto Death” en “West Coast Exile”. In andere songs of intro’s klinken daar soms nog echo’s door, maar dan subtieler. Hoewel de referentie naar Kvelertak wel geen toeval zal zijn, blijven de verschillen groot genoeg om GBZ een eigen gezicht te geven. Er zijn ook slechtere bands om je aan te spiegelen en deze aanpak zorgt ervoor dat The Good, The Bad And The Zugly toch een beetje uit de band springen.
‘Misanthropical House’ is een vermakelijk album dat zowel de doorwinterde punker als de ruimdenkende metalhead zal aanspreken. Deze Noorse band is reeds uitgenodigd voor Hellfest in Frankrijk en hopelijk komen daar nog een paar Belgische festivals of zaalshows bij.
In feite is dit een re-release. Het album verscheen vorige jaar in maart maar was vrij snel uitverkocht. De band besliste dan maar om hem nog eens op de markt brengt. Als regular cd en als digipac. ‘Duality’ is het debuut van deze Franse band dat sinds 2014 bestaat. Een viertal muzikanten bestaande uit 2 mannen en 2 vrouwen.
Het album brengt ons middels verschillende verhalen op verschillende plaatsen maar als rode draad gaat het over een persoon die vecht tegen zichzelf en de wereld om zich heen. Een gevecht om niet in waanzin en depressies te belanden. Niet echt opgewekte materie dus. Er zit veel melancholie in de songs maar het is nu ook niet zo dat het depressief klinkt. Muzikaal spreken we van stevige rock en progressieve rock. Zo zijn er songs die afklokken rond de drie en vier minuten, maar ook songs die tot elf minuten duren. “Hapiness Inside” is zo’ n lang uitgebouwde song. Een lang uitgesponnen intro dat overgaat in stevige rock met een instrumentaal tussenstukje dat ingevuld wordt door een orgel/key. Het is eens wat anders dan een gitaarsolo. Het nummer heeft een fijne opbouw met veel variatie dat wat aan de jaren ‘70 doet denken. De stem van zangeres Cécile Kaszowski is schitterend. Luister maar eens hoe ze naar het einde toe een soort van zangsolo weggeeft. “Tightrope Walker” bevat akoestische gitaar, een babbelende bas, een pianoriedeltje dat halfweg wat kleur komt meegeven en wat percussie. De stem doet de rest. Het titelnummer is dan weer een chique rocker.
‘Duality’ is een volwassen album en een sterk debuut. Met verscheidene sterke elementen zoals de stem, de composities en de arrangementen. Een heel fijne ontdekking.
Slow Bear is een DIY indiefolker uit Oud Heverlee die sedert 2014 solo bezig is met muziek maken. Hij treedt ook alleen op met zijn gitaar, harmonica etc... Je zou hem als een hedendaagse Bob Dylan of Neil Young kunnen omschrijven. Zeggen dat zijn muziek hetzelfde niveau haalt, is dan weer overdreven.
De titel ‘Fucking Off’ kan je misleiden. Het betreft hier niet echt iemand die muzikaal tegen de schenen schopt. De songs zijn zelfs nogal easy flowing. Wat maakt dat je tijdens het beluisteren nu en dan eens dreigt in te dommelen. Niet omdat de songs slecht zijn maar doordat de DIY aanpak maakt dat alles nogal lo-fi en gezapig klinkt. Daarnaast kan de productie en de zang wel iets beter. Het is jammer om te zeggen maar een groot zangtalent is Slow Bear niet. Deze DIY-er heeft dringend nood aan iemand die de touwtjes in de handen neemt en de positieve punten van de songs weet te versterken. Maar tevens ook de zwakkere kanten weet om te buigen.
Slow Bear heeft sterke teksten en songs die er mogen zijn. Mocht hij dit nu weten te combineren met een uitstekende productie en gezongen door een ferme zanger dan zou dit album een veel hoger level weten te bereiken.
Mauger heeft zijn wortels in Oostende en Gent liggen. Met “Berlin Will Wait” brengen ze hun eerste single uit die hun volledig album voorafgaat. Intussen wisten ze beslag te leggen op de publieksprijs van OC De Grote Post binnen te halen en werden ze uitgeroepen tot vi.be band door onze bevriende webzine Indiestyle. Terecht zou ik zeggen want hun single klinkt aangenaam. Het nummer heeft een fijne flow, een aangename stem, een catchy refreintje en leuke toetsen. Als ik hen zo hoor zouden ze gerust niet misstaan tussen de andere kandidaten van bv De Nieuwe Lichting. Een band om te volgen. Wie houdt van Het Zesde Metaal, Balthazar, etc…
Je houdt van een milde stem en goed in het gehoor liggende indie(rock)? Probeer Mauger eens uit.
Als voorloper voor haar binnenkort te verschijnen album brengt de Noorse zangeres Susanna (Wallumrod) een cover, of beter gezegd een hommage aan, van “Perfect Day” van Lou Reed. Is al meermaals gedaan horen we je zeggen? Dat is waar maar nog niet op Susanna’s manier. Ze heeft er een minimalistische versie van gemaakt: duimpiano, barokke harp en haar indrukwekkende melancholische stem.
Is dit een geslaagde oefening? Jazeker. Een cover is pas geslaagd als je er je eigen draai kan aan geven. En dat op zo een wijze dat je iets aan het origineel bijbrengt. En dat doet Susanna op schitterende wijze. Heel minimalistisch en met de stem als belangrijkste instrument maakt ze er een introverte en kwetsbare versie van.
De cover art is een werk van de gerenommeerde Noorse graficus Arne Bendik Sjur die de tekening ter beschikking stelde.
Wij kijken door deze song alvast uit naar het nieuwe album ‘Go Dig My Grave’ zal heten en deze week zal verschijnen. Een review hiervan mag je in de toekomst zeker hier verwachten.
Mr. Myst timmert reeds zowat vijf jaar aan de weg om met hun glam- en sleazerock behalve België ook de buurlanden te veroveren. Ze mochten vanuit Oostende reeds gaan optreden in Nederland, Frankrijk en Duitsland. Met hun nieuwe EP ‘Red Light District’ onder de arm zal het winnen van nieuwe zieltjes misschien een stukje vlotter verlopen.
Hardrock is aan een revival bezig, ook in ons land, nadat het genre lang verguisd werd en op een zijspoor gezet. WildHeart trekt in ons land aan de kar en startte zelfs een eigen festival dat zich toelegt op hardrock, glamrock en sleaze. Mr. Myst mag dat festival dit jaar openen en dat is een perfecte match.
Op ‘Red Light District’ krijg je catchy en licht verteerbare glamrock in de stijl van Skid Row en Mötley Crüe. Met Mr. Myst op het podium is elke avond een feest: makkelijk mee te brullen refreinen, de vuisten in de lucht en een geregeld een pakkende gitaarsolo. “Runaway” is één van de betere nummers. Ook leuk is de Elton John-cover “I’m Still Standing”. Bij de track “Red Light District” hoort een video die opgenomen werd in een sexclub in Ronse.
‘Red Light District’ is de perfecte soundtrack om na een dag gedonder op het werk je eerste puntjes bij te drinken. Schaamteloos leuk.
http://www.mrmyst.com
We Are Open 2018 – 09 en 10 februari 2018 - België muzikaal op de kaart!
We Are Open 2018
Trix
Antwerpen
2018-02-13
Quinten Jacobs en Gert Vanlerberghe
We Are Open vormt elk jaar een vroeg hoogtepunt om naar uit te kijken. Trix stelt dan voor wat er allemaal leeft in muzikaal België, vaak nog onder de radar.
dag 1 – vrijdag 9 februari 2018
Op dag één leken de drie grote pijlers jazz, hip-hop en elektronica, liefst zo eigenzinnig mogelijk.
De avond opende in het Café met vier vrienden die met hun dure speelgoed ondertussen heel wat wereldhits op hun palmares hebben staan. Ga maar na: Dansende Mensen, Had Ik Maar Wat Meer Vakantie, Opa Euro, Papi Loma… Met Borokov Borokov is het dansen op zware beats, de kelen schor schreeuwen en morsen met drankjes. Is de muziek ook goed? Absoluut. Underworld meets de duivel zelve, en doe daar nog wat toetsen Kraftwerk bij. Of zoiets. Van beukende beats tot hemeltergende rave, alle registers werden opentrokken, tegen een achtergrond van haast hypnotiserende visuals met vooral veel quasi-naakt. Borokov Borokov zou elk feestje moeten afsluiten.
Quote: Komaan eikels, allemaal dansen!
Enkele jaren geleden maakte ons land kennis met de getalenteerde Antwerpse rapper DVTCH NORRIS en vanavond konden we dat ook live meemaken. Nu eens speelse, dan weer intense hip-hop en diepe bassen zorgden voor een waar feestje in de Club. In een nieuw nummer ventileerde de sympathieke Dvtch zijn afkeer van rekeningen en huur betalen op een wel heel uitbundige manier. Naast een dj had deze geboren entertainer ook enkele gastrappers bij. Eerlijk is eerlijk, de beats en refreinen klonken soms iets te veel van hetzelfde, al helpt het dat de heren een koffer vol meezingers bij hadden. Een “Seeking Closure” en een “Caught Up” gingen er goed in.
Quote: Fourty-seven and he’s dancing way more than you youngsters. Later I wanna be that guy.
Isolde Van den Bulcke wordt wel eens de Vlaamse Melanie de Biasio genoemd. Terecht. Met Tristan kregen we weerbarstige baslijnen, jazzy drums en zweverige synths voorgeschoteld, die een haast claustrofobische sfeer creëerden. De razend boeiende zanglijnen en hemelse stem van Isolde voerden ons weg naar een andere plek en tijdperk. De hypergelaagde ambient pop had niet zelden een bevreemdende opbouw, onvoorspelbaarheid troef met vaak abrupte eindes. Dreigende stukken werden met broze rustpunten afgewisseld. Een onbetwistbaar hoogtepunt van de avond.
Quote: Why be racist, sexist, homophobic or transphobic when you could just be quiet? (op Isoldes t-shirt)
Na d e overkokende potten op het heilige vuur van Tristan was er de tongue-in-cheek synthpop van het prettig gestoorde Gentse Hong Kong Dong. Hun geflipte elektronica is soms cheesy as hell, altijd eigenwijs as fuck, en vaak ook donker, unheimlich, space, creepy. Bij het geile “Touching Underwear” bliksemde het van alle kanten, al ging het om sensuele bliksemschichten, met dansschoenen aan. In “Boy” hoorden we TC Matic in overdrive. Sarahs viool en Bolis Pupuls drumbeats clashten er voorbeeldig met Geoffreys venijnige Gang Of Four riffs. En ook “Sweet Sensations”, drommels dansbaar, deed het ‘m weer. Hong Kong Dong, dat is ongegeneerd stoeien met elektronica en een halve discobol op je hoofd, of een frontvrouw die tussen het publiek springt. More is more, maar nu mogen alle ruimtewezens en robots weer even in de kast.
Het Brusselse duo GeRoeZeMoeS dropte vorige week hun lekkere single “What Do You Do?” Wij waren benieuwd of hun experimentele pop, gekruid met nostalgische synths en groovy baslijnen, ook live overeind bleef. GeRoeZeMoeS is zeker iets wat in het huidige muzikale klimaat wel eens groot kan worden in 2018. We moesten af en toe aan STUFF. of SeizoensKlanken denken, al krijgen catchy vocals bij de Brusselaars een hoofdrol. Die lagen trouwens aangenaam in het oor, wat samen met hun muzikaal vernuft, spelplezier en avontuurlijke klanken en structuren een meer dan geslaagd concert opleverde. Wat zeggen we? Een overwinning. Want bij hun hit-in-wording zetten de heren de Bar op zijn kop. Iederéén was mee en de lyrics werden uit zowat alle monden meegezongen.
Quote: Do you wanna move for the milkman (een opvallende zanglijn die het publiek mocht scanderen)
Dijf Sanders: de Wederopstanding! Onze favoriete Gentenaar is terug van een inspirerende reis naar Java, en mystieke invloeden zijn diep in de vezels van zijn muziek doorgedrongen. Broeierige klanken die weten wij welke god moesten sussen, gingen gepaard met spirituele lichteffecten op een kleurrijk laken, een naargeestig mantra dat nog lang ons geestesoog zal teisteren – het moeten niet altijd de blote konten van Borokov Borokov zijn. De gedurfde set voerde ons in een diepe Indonesische trance, bedwelmd door een psychedelische sax (Nathan Daems) en spooky synths (Dijf Sanders). Het voorlaatste nummer was ook nog eens dansbaar en met voorsprong het meest toegankelijke van dit diep intrigerende concert.
Quote: Nog eentje, van zes minuten.
Tijd voor een stevig potje instrumentale jazzy kraut/psych/mathrock met saxofoon als hoofdbestanddeel. Nordmann deed ons dansen op aanstekelijke grooves van uitgesponnen songs die de soundtrack van een of andere donkere Amerikaanse misdaadfilm hadden kunnen zijn. Instrumenten ontspoorden regelmatig in deze georkestreerde chaos met frequente orgastische uitspattingen. Het was puur gelukzalig genieten van stielmannen die hun vak verstaan.
Ondanks de ononderbroken stoet van kwaliteit was het toch een beetje uitkijken naar Blackwave., de razend populaire hip-hopformatie die Antwerpen weer op de kaart van rapland zette. In 2017 scoorde het zevental de ene hit na de andere, en ook live zat dat allemaal goed in elkaar. Het was een verademing om een live hip-hop show bij te wonen met zo’n energie en muzikaal tot in de puntjes uitgewerkt, met ruimte voor solo’s van alle muzikanten. De frisse hip-hop klonk nu eens kabbelend en ingetogen, dan weer opzwepend en uitbundig. Jay Walker en Willem Ardui zijn trouwens niet alleen hippe vogels maar ze kregen ook een volle zaal mee. De singles “Big Dreams” en “Flow” pakten live goed uit, en voor hun zeer gesmaakte grote hit “Elusive” (die blazers!) werden de heerlijke vocalen David Ngyah erbij gehaald. Dit was een concert om blij van te worden. Headlinen op dag één van We Are Open, daar is deze nog erg nieuwe band in elk geval met verve in geslaagd.
dag 2 – zaterdag 10 februari 2018
Hoera! Het was weer tijd voor We Are Open, onze favoriete afspraak met jong talent in het voorjaar in het Antwerpse Trix. Kort door de bocht gesteld was vrijdag de dag voor hiphop en elektronica-liefhebbers en zaterdag een moment van verzamelen voor fans van de gitaar. Want ho, wat ging het er stevig aan toe. Wie een oog wierp op de affiche, wist dat oordopjes aangewezen zouden zijn.
Beginnen deden we bij Catbug, winnares van De Zes en eerder vi.be tip. Paulien Rondou betrad timide het podium van Trix Café met enkel haar gitaar. Het was een quasi ontroerend tafereel: gitaarzak op het podium, capo op 4 en flinterdunne songs die evenwel diep doordringen. De jongedame meende wat ze deed en hield zo de aandacht van het publiek erbij. Een schuchter lachje na een stevig applaus, een vertrokken gezicht als ze een hoge noot net niet haalde, Catbug mag dan onervaren zijn, maar talent laat zich daardoor niet vermommen. Het was heerlijk melancholisch luisteren naar de interessante teksten die Rondou steeds het clichématige singer-songwriterniveau doet ontstijgen. Een bloedmooie vibrato zet haar porseleinen songs net dat tikje kracht bij dat nodig is. Straf.
Wereldberoemd zal deze jongedame nooit worden, daar is ze te authentiek voor, en dat is maar goed ook.
We repten ons vervolgens naar Shht. De hype van het moment speelde een set die even hilarisch als geniaal was. We kregen een loeihard “Don’t Care”, meerstemmige samenzang met autotune, knipoogjes naar The Beatles en zowaar een quasi-spiritueel momentje vlak voor Shht hun cover van “Bohemian Rhapsody” inzette. Die cover van Queen vat misschien wel samen wat Shht eigenlijk is: onwaarschijnlijk eigenzinnig, absurd, bij momenten snoeihard en altijd met de nodige humor. “Wie leidt er een oppervlakkig leven?” vroeg frontman Michiel, zelf fier zijn hand de licht instekend.
Opvallend was wel dat niet heel de Trix Club meeging in de show van de band (wellicht eigen aan het format van een showcasefestival) en zo bleef alles relatief gecontroleerd. Geen exuberante toestanden dus deze keer, maar wel een bevestiging dat Shht live bij de beste bands van België hoort.
Dirk. dan. Wie Album al gehoord heeft, wist dat live de band echt zou gaan ontploffen. En ja hoor, hoewel er wat lege plekken waren in de grote zaal van Trix, overtuigde dirk. met beukende drums, gouden melodietjes (echt waar!) en wat grapjes van frontman Jelle Denturck ertussenin. Over de portefeuille van zijn publiek veroveren bijvoorbeeld, en voor we het wisten zat de zaal luidkeels en kattenvals (zoals gevraagd door Denturck) ““I only hate myself when I fuck things up/And I fuck things up all the time” mee te brullen. Dan weet je dat je show geslaagd is. Echt iets voor Pukkelpop, dachten we op het einde. Eppo?
Na een pintpauze schoven we aan bij Dieter von Deurne & The Politics in Trix Café. Onmiddellijk viel het enorme spelplezier op van Dieter Sermeus en co. Enthousiast als jonge snaken serveerden ze hun ninetiesrock okselfris. Hen wegzetten als clichématig en achterhaald is onzin, daarvoor zijn de songs van Dieter van Deurne & The Politics melodieus veel te sterk. Een halfuurtje zorgeloos overgeven aan de betrouwbare machine die de band is, was welgekomen. Enig minpuntje: op het einde werd de sound een beetje een geluidsbrij, waardoor de melodie wat verdween. De punten waren evenwel al lang uitgedeeld.
Wat gas terugnemen deden we bij Tin Fingers in de Club. Daarvoor moesten we helaas Onmens skippen, maar de afwisseling die de ex-winnaar van De Zes zou bieden ten opzichte van het gitaargeweld dat we al hadden gehad, overhaalde ons. Opvallend veel jong volk vulde de Club voor de komst van de intelligente indiepop van Felix Machtelinckx en co. We zagen de band vorige zomer aan het werk in de Charlatan tijdens de Gentse Feesten en merkten dat Tin Fingers live iets steviger was geworden. De poppy refreinen gingen er zoetjes in in Trix. Niet echt de meug van onderstaande evenwel, maar een popsong schrijven is een bewonderenswaardige ambacht. Een charismatische frontman doet dan de rest en door de interessante strofes en tussenstukjes, blijft Tin Fingers wel weg van de oninteressante, hapklare en gesuikerde pop.
Afsluiter was Raketkanon. Deze band voorstellen zou ongepast zijn en voor wie er nog aan zou twijfelen, ook deze keer was hun liveshow verwoestend sterk en dus kunnen we daar kort over zijn. Iedereen die nog een restje energie had na twee dagen vol Belgische muziek, werd als afsluiter nog eens getrakteerd op epische apotheose. Al snel zagen we Pieter-Paul Devos door het publiek crowdsurfen, een moshpit ontstaan en onszelf ‘hoogtepunt’ noteren. Matias De Craene (Nordmann) kwam tussendoor ook nog even sax spelen en in de bisronde kreeg de band nog gezelschap van Sigfried Burroughs (Onmens, Kapitan Korsakov). ‘Waanzin’, noteerden we voor we ons helemaal overgaven aan de woeste uithalen van Raketkanon. Amen.
We Are Open was een groot succes en alweer een bewijs dat onze Belgische scène onwaarschijnlijk sterk is. Omvergeblazen keerden we huiswaarts, een welverdiende tinnitus deerde ’s nachts de pret niet.
Met dank aan Luminousdash.com www.luminousdash.com
Organisatie: Trix, Antwerpen
Nederlands 
Français 
