Woensdag 24 januari, de warmste 24ste januari sinds de metingen ooit blijkt uit de nieuwsberichten & het was niet anders in De Roma deze avond. Aan de bar is het een gezellige bedoening want we zijn nog steeds in de nieuwjaarsmood. DJ Beatbuster die het voor & na programma mag verzorgen heeft zich goed voorbereid, enkel reggae nummers in zijn set & vestimentair hield hij zich ook al aan de bekende reggae kleuren, groen geel rood. De kleuren van, nee niet de Jamaicaanse vlag, maar wel van de Ethiopische ;-)
Want alhoewel de meeste reggaesterren van het Caraïbische eiland Jamaica afkomstig zijn, vindt de reggae zijn spirituele oorsprong in Ethiopië. Tot zo ver de ‘trivial pursuit’ weetjes, want waar de term UB 40 voor staat weten jullie wel, toch ? Juist !
Maar ik zou het over het concert hebben, de gordijnen floepen open & front staat Brian Travers met zijn sax in de aanslag, van bij de eerste noot herkennen we “Food for thought”, het meezingen kan beginnen & de toon van de avond is gezet. Echt swingen doen ze niet op het podium, een stapje naar links & een stapje naar rechts, meer is het niet, maar wel in de maat, dat dan weer wel . . . Mooie bezetting trouwens, percussie & drums flankeren de blazers en de sax, er is een gitarist & bassist, broer Duncan beperkt zich tot zang & broer Robbin doet de leadgitaar, zingt en mompelt de bindteksten. Broer Ali doet niet meer mee, deze zien ze enkel nog in de rechtszaal omwille van hoe kan het ook anders financiële geschillen. En dan is nog de oudste Campbell, broer David, het zwarte schaap van de familie, in plaats van leadzanger te worden koos hij de weg van het snelle geld, via een gewapende overval, de snelste weg naar de gevangenis bleek achteraf . . . Maar dit geheel terzijde.
Na de eerste nummers wordt Antwerpen welkom geheten met het verzoek om een beetje mee te zingen & te dansen, wat dan ook volop gedaan wordt op “Cherry oh baby”. Waarna er enkele nummers volgen uit het laatste album, ‘Getting over the stom’, dat dit laatste album al weer dateert van 2013 kan de pret niet drukken. Na de meezinger “Sing our own song” krijgen de romantische hardcore fans hun momentje van liefdesliedjes met onder andere “Bring me your cup” .
Met een knipoog naar hun goede vriend, maar jammer genoeg veel te jong overleden Robert Palmer (1949-2003) volgt het immer mooie “I’ll be your baby tonight”. Vervolgens komt de bassist (Earl Falconer) met “Reggae music” in de spotlights, hij rapt, swingt en zingt zich een eind in het rond, ook het nummer “Baby” neemt hij voor zijn rekening. Na deze performance mag ook de percussionist (Norman Hassan) even in het voetlicht treden, hij moet zich jammer genoeg beperken tot 1 song want hij heeft te kampen met een zware verkoudheid waardoor hij praktisch geen stem heeft. Maar hij perst er alles uit bij “Boom Shaka Lacka” en compenseert het gebrek aan zang met wat extra danspasjes.
De band lijkt één grote familie die er lol in heeft en ze lachen wat af zo onder mekaar, dat draagt natuurlijk alleen maar bij aan de sfeer. We krijgen nog “Here I am” met veel sax en blazers, in één beweging brengen deze laatsten de dames op de eerste rijen in vervoering. De bezwete handdoekjes worden gretig opgevangen (jakkes) & wellicht als relikwie bewaard, tja elk is fan op zijn of haar manier, toch ? Met hoe kan het ook anders “Red red wine” (geschreven door Neil Diamond) verlaten de heren het podium, maar gelukkig niet voor lang, want we misten nog een topnummer.
En inderdaad op de tonen van “Don’t break my heart” komen ze één voor één terug hun plek innemen, waarna we nog “Kingston town” krijgen, één van de blazers filmt ondertussen het voltallige publiek met zijn I-phone en daarmee blijf je harten winnen natuurlijk.
Als toemaatje zingen we uit volle borst mee op de immer populaire Elvis cover “Can’t help Falling in Love”.
Goed gemutst verlaten we de Roma, dit was een hartverwarmend concert, blij dat ik er bij was.
Setlist : Food for thoughts / One in ten / Maybe tomorrow / Come back darling / Cherry oh baby / Midnight rider / Blue eyes crying in the rain / Sing our own song / Bring me your cup / Love is all is all right / Impossible love / Sweet sensation / I’ll be your baby tonight / Reggae Music / Baby / Boom Shaka Lacka / Here I am / Red red wine
Extra : Don’t break my heart / Kingston town / Can’t help falling in Love
Organisatie: Greenhouse Talent + De Roma, Antwerpen
Na het opdoeken van The Neon Judgement was het eventjes afwachten of de twee muzikanten nog van zich zouden laten horen. Amper een jaartje later kregen we alvast de magnifieke EP van Dirk Da Davo in samenwerking met Jean Marie Aerts (lees: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/dirk-da-davo/dddjmx-ep/ ). Doch ook TB Frank zat niet stil en enkele maanden later komt hij met een volledig album dat hij samen met Baustein gemaakt heeft. Baustein is een multi instrumentalist die o.a. jazz studeerde, electro rock maakt onder de naam Manic Youth en nu metal met KONKR33T.
Ik was benieuwd welke klankkleur en stijl dit nieuw project zou hebben. Wel we krijgen hier donkere songs met melodie, grooves, electro en gitaren.
The Neon Judgement zou je denken? Dat valt wel mee. Je hoort hier en daar natuurlijk echo’s van deze band. Niet verwonderlijk als je er dertig jaar mee op de boer bent geweest. Maar ik denk te mogen zeggen dat je ook hoort dat TB Frank hier met iemand anders werkt. Je hoort dit aan de electro en de gitaren die hier soms meer ruimte hebben gekregen. Bv op “Margarita” krijgen we doorheen de hele song een knetterende en bij momenten wah wah gitaartje. Dat zorgt voor een luchtig tegengewicht met de donkere en strakke electro. De tekst staat onmiskenbaar bol van de seksuele spanning.
De opener van het album is een cover ( “Mother’s Earth”) van niemand minder dan Jeffrey Lee Pierce’s band The Gun Club. Met “Mother’s Earth” (uit het geweldige album ‘Miami’ uit 1982) toont TB Frank de klasse van deze song. Hij maakt zich de song eigen (o.a. de beats, de meer doorklinkende bas en de vervormde gitaren) zonder deze compleet te verbouwen. Knap gedaan. “Snow White” lijkt mij tekstueel een pastische of van ironische aard. Het nummer bevat een snedige gitaarsolo en spielerlei met elektronica. “Mellow Like 39” drijft op een basis van reggae. Groovy en om high in the sky van te worden. “I Didn’t” is dan eerder techno, terwijl op “Cool Moon” het richting country gaat. Hij doet mij een beetje denken aan Daan die op zijn laatste platen ook een beetje die richting uitgaat. “Hotel Called Hell” heeft een vrije dansbare beat waarop geëxperimenteerd wordt. Zoals je merkt gaan de tracks verschillende richtingen uit. Er worden elementen uit meerdere muziekstijlen in hun muziek verwerkt. Toch heeft het album een eigen en herkenbaar geluid meegekregen.
Na Dirk Da Davo is TB Frank er ook in geslaagd om met een eigen project zijn carrière een tweede adem te geven. ‘Tock!’ klinkt fris en bevat bij momenten donkere doch catchy songs vol electro en gitaren.
Het is zeker geen doorslag van The Neon Judgement geworden maar samen met Baustein slaagt hij erin om een boeiend en eigen geluid neer te zetten. Benieuwd wat dit live zal geven. Intussen zetten we nog eens de plaat op.
Morvigor is een Nederlandse band die black- en deathmetal mengt. Met hun nieuwe album Tyrant voegen ze daar ook nog wat atmosferische stukken en wat postmetal aan toe.
Na de spacy intro volgt een eerste uppercut. “No Repentance” (geen berouw) doet denken aan het beste van Amon Amarth. Met dezelfde power en drive en met eenzelfde stemgeluid. De vergelijking met de Zweedse viking-deathband houdt niet vol tot het einde van het nummer. “The Martyr’s Ascension” is een werkstuk van liefst negen minuten, maar verveelt geen minuut. Van bij de intro van dit nummer wordt een knappe sfeer neergezet, met nochtans heel eenvoudige akkoorden. Daarna barst het nummer een paar keer uit en komen er een paar gitaarsolo’s langs die je doorgaans niet in dit subgenre zou verwachten. Zanger Jesse Peetoom levert een grunt die veel power heeft en toch heel begrijpbaar is. Je hebt als luisteraar niet voor elk woord het tekstvel nodig, wat toch wel een compliment is.
Morvigor plamuurt het groepsgeluid niet helemaal dicht. ‘Tyrant’ is geen pletwals die je in één keer tegen de muur blaast, maar eerder een intervaltraining waarbij af en toe de gaspedaal helemaal ingedrukt wordt. Je weet pas hoe luid en hard iets klinkt als je dat luid en hard ook eens weglaat. Goed gezien van Morvigor.
Het echte magnus opus van ‘Tyrant’ is “Blood Of The Pelican”, dat maar liefst vijftien minuten mag duren. Hier komen een paar post-invloeden langs en worden de gitaren doordrenkt van doom en melancholie. In deze song zitten momenten die wat doen denken aan ColdCell of Wiegedood. “Voices” heeft bovenop de grunts nog wat cleane vocals en een paar hardcore-momenten.
Het is duidelijk dat deze Nederlanders lak hebben aan regeltjes over wat wel of niet kan in hun genre.
‘Tyrant’ is een knap album dat slaat en zalft tegelijk, wat je niet meteen verwacht als het label black/death aan een band gekleefd wordt.
De term post rock dekt een hele lading aan verschillende muziekjes. Gaande van dromerige rock, instrumentale synthrock tot gitaargedreven soundscapes. Je hebt bands zoals Mogwai, Tortoise tot Sigur Rós. Met telkens een andere invalshoek of gebruikte stijlelementen. Ook zo met Spotlights.
Spotlights is een uit Brooklyn afkomstig getrouwd koppel (Mario en Sarah Quintero) dat elementen van doomgaze, post rock en metal gebruikt om hun tracks mee op te bouwen. De zang is eerder dromerig en op de achtergrond aanwezig. Een aantal tracks zijn ook zonder vocals. De songs gaan van subtiele klanken naar intense en heavy lappen muziek. De titeltrack begint bijvoorbeeld met een klokkenspel dat door middel van herhaling samen met wat synths langzaam opbouwt om dan na een paar minuten open te barsten in gitaar- en drumgeweld. Doorheen de ganse song herkennen we de melodielijn die we vanaf het begin te horen kregen. Maar dat is eens subtiel en dan weer opvallend aanwezig. Bij andere tracks wordt er vanaf het begin stevig in gevlogen. De rock gitaren zijn bij momenten zwaar overstuurd, vuil en gruizig. Denk daarbij aan de gitaren van bv Dinosaur Jr. of My Bloody Valentine. Ook muzikaal gaan ze een beetje naar die laatste band toe. Zonder dat ze een kopie of zo zijn. Elf songs lang weten ze mij te boeien met hun tracks.
Spotlights slaagt erin om op korte tijd enkele EP’s en twee full albums af te leveren die van grote kwaliteit zijn. Deze ‘Seismic’ hoort daar zeker en vast bij. Hun post rock is een mengeling van shoe-gaze, post rock en post metal met een duidelijk eigen profiel. Nice, me like!
Sairen is afkomstig uit Frankrijk en is met ‘Ultima Lux’ aan zijn tweede album toe. Zijn debuut stamt uit 2015 en heette ‘Iter Animae’. Het is dus een éénmansproject en veel valt er niet terug te vinden over deze componist en muzikant. Wat we wel weten is dat hij post rock maakt en sedert zijn vijftiende instrumentale stukken muziek maakt. Wie of wat er meespeelt op deze release is nergens terug te vinden. We gaan er dus vanuit dat hij alles zelf heeft gedaan.
‘Ultimax Lux’ heeft een beetje twee gezichten. Enerzijds krijgen we klassiek aandoende stukken bestaande uit piano (bv “Candy”), orchestratie (Résurgence”) of atmosferische stukken (bv “Nebula”) die wat dromerig klinken. Anderzijds zijn er ook stevige tracks die naar post rock en metal neigen. Ik denk aan tracks zoals “Torisan” of “La Traversée”. Maar over het algemeen kunnen we stellen dat de meeste tracks een mooie opbouw hebben. Songs die melancholisch en atmosferisch klinken. Wanneer we tracks zoals “Candy” of “Torisan” weglaten dan krijgen we een vrij samenhangend album met prachtige post rock tracks zoals “Cassiopée”, “La Traversée”, “Morpheus” of “GF-73”.
‘Ultima Lux’ bevat 13 tracks met veel variatie in. Enkele tracks breken een beetje de vibe en flow van het album. Had hij die weggelaten en er tien nummers op gezet dan was dit een heel geslaagd album geweest. Toch de moeite waard om te ontdekken.
De release van dit album dateert reeds van juni 2017, doch geen mens die het gemerkt heeft. Als de media dergelijke formidabele bands blijft doodzwijgen dan is Spotify de aangewezen uitweg. Ook wij ontdekten dit wonderbaarlijke album pas toen deze uitmuntende band opdook in één van die zovele Spotify playlists, wij waren meteen verkocht.
Het spreekt voor zich dat wij niet de zoektermen Ed Sheeran of Dua Lipa hadden ingetikt, Elder is namelijk een psych-stoner band uit Boston die superieure metal verpakt in een stel lange songs met loden riffs en prachtig solerende leadgitaren. Amper 6 tracks op deze plaat, maar het zijn stuk voor stuk magnifieke monstertracks die samen boven het uur afklokken. In die kanjers wordt al eens wat gas teruggenomen via melodieuze passages die voor heel wat afwisseling en kleur zorgen. En er wordt effectief gezongen, niet gebruld, op “Staving The truth” meenden we zelfs heel even Perry Farrell aan het werk te horen.
Het is uitgebalanceerde metal met gevoel en zin voor harmonie. Excellente gelaagde songs als “Sanctuary” en “The Falling Veil” hebben zelfs een prog-randje maar ze produceren voldoende power om een bulldozer mee aan te drijven. Het instrumentale “Sonntag” begeeft zich dan weer volop in krautrockland en “Thousand Hands” drijft ergens tussen de brute kracht van Torche en het avontuurlijke van Motorpsycho.
Waar we ook constant moeten aan denken is het al even fantastische Pallbearer, mocht u net als ons hun album ‘Heartless’ geweldig vinden dan zal u aan ‘Reflections Of A Floating World’ ook een overheerlijke kluif hebben.
Nu blijkt dat Elder komende lente naar de AB Club komt (07/05) lijkt het onze plicht om dit schitterende album terug op te vissen en aan de wereld kenbaar te maken. Dit is immers een pareltje van het zuiverste metaalhoudende water.
Billions of Comrades is afkomstig uit de Brusselse DIY-scene. Met ‘Rondate’ leveren ze hun tweede album af. Alle songs dateren van 2016 maar zijn pas eind 2017 uitgebracht. Het fijne aan hun geluid is dat het wel fris en origineel klinkt. Het heeft iets een punky vibe met synth beats, keys, ukelele enz… Op “Minor” wordt er gestoeid met synths, zang en uptempo beats. Het totaalgeluid doet mij soms, in de verte, wat denken aan The Rapture. Terwijl op “Posse” de ukelele je in een trance moet brengen door middel van herhaling. Het titelnummer “Rondate” klinkt speels en zie ik live wel potten breken.
Billions of Comrades is een band dat nummers maakt die sterk verschillen van elkaar. Ze zoeken blijkbaar hoe ze elke song anders kunnen ontwikkelen. Dat levert een avontuurlijk en gevarieerd album op. Een album waar je enkele keer moet naar luisteren om helemaal mee te zijn. Maar ook een album waar je met elke luisterbeurt nieuwe dingen ontdekt.
‘Rondate’ is een album met variatie, bij momenten hypnotiserend en meeslepend. Een sterk en fris album van een Brusselse band die, tot nu toe, in Vlaanderen te weinig bekendheid geniet.
Het Nederlandse An Evening With Knives zit in de driehoek tussen doom, stoner en postmetal. Het groepsgeluid dat ze op hun debuutalbum neerzetten, komt als een sloopkogel op je af, maar weglopen is geen optie. Daarvoor zitten er teveel lekkere brokken in ‘Serrated’.
Bands worden niet graag in hokjes geduwd en daarom maken ze er vaak een sport van om zoveel mogelijk genres in één song of album te combineren. Soms levert dat nerveuze luisteraars op die helemaal het noorden kwijtraken, soms moet je de band feliciteren voor hun durf. An Evening With Knives zit daar ergens tussenin, maar dan dichter bij de felicitaties dan bij de overspannen luisteraars.
Doom, stoner en postmetal liggen al dicht bij elkaar. Als de band al eens van richting verandert en na een eerder doomy track de weg naar meer postmetal inslaat, heb je het nauwelijks door. Zelfs de sludge van het begin van “Hysteria” past nog in het plaatje. Eerder storend wordt het als ze ook nog een schep bijna-frivole psychedelica in hun saus mengen, zoals tegen het einde van “Restless”. Het moet ook niet elke keer recht in de roos zijn.
‘Serrated’ is geen gesneden koek die je in twee happen weghebt. Je moet je eind weg kauwen doorheen rauwe brokken verdriet en melancholie. Zelden zat er zoveel weemoed en wanhoop in een track als in “Fade Out”. Het album is een trip door de donkere krochten van de ziel en er is geen licht aan het eind.
Als je deze duistere trip eens live wil meemaken, kan je op 22 februari naar NEST in Gent. Dan speelt An Evening With Knives het voorprogramma van The Midnight Ghost Train.
De Brusselse metalband Trouble Agency bracht eind vorig jaar het nieuwe album ‘Suspected’ uit. De critici wisten dat album heel erg te waarderen. Tijd voor een praatje dus met één van de oudste thrashbands van België.
Wat zijn de eerste reacties op Suspected? Onze nieuwe CD ‘Suspected’ is nog maar net uitgekomen en de promotie loopt nog. We voelen een groeiende interesse voor onze muziek en de reviews zijn goed. Maar het is nog een beetje te vroeg om al conclusies te trekken.
Afgaand op de songtitels op het album zit er heel wat maatschappijkritiek in ‘Suspected’. Wat is jullie grootste ergernis? Onze grootste bekommernis is de decadentie van onze maatschappij op alle gebieden en de onbeschofte brutaliteit van het economische systeem dat de wereld in zijn greep houdt. Het is gitarist Didier Van Coppenolle die meestal de aanbrenger is van de ideeën op gebied van teksten en muziek. Die worden dan samen voort uitgewerkt door alle leden van Trouble Agency.
Ik heb ook wat hardcore-invloeden gehoord op Suspected. Zit er ook wat hardcore-DNA in Trouble Agency? Dat heb je goed gehoord! Er zit inderdaad wat hardcore in het DNA van Trouble Agency. De gitaristen van de band, Larry en Didier, hebben honderden optredens gezien van hardcore, metal en crossover. Hardcore en thrash leefden ooit samen, terwijl die nu meer in afgescheiden hokjes gestopt worden. De mooiste voorbeelden van dat samenleven zijn de optredens van DRI, The Accused, Negazione, Lärm, Heresy, enz.
Voor de opnames van ‘Bite Into Life’ in 2002 konden jullie rekenen op de hulp van Xavier Carion van Channel Zero. Hoe is Suspected opgenomen? ‘Suspected’ werd in een echte studio opgenomen, de Ear We Go-Studio, met producer François Dediste. Die heeft het totaal van de opnames onder zijn vleugels genomen, evenals de mix, mastering … en zelfs de catering (bier, koffie en frietjes).
Jullie speelden minstens zes keer in Magasin 4 in Brussel. Die zaal moet dit najaar sluiten. Hebben jullie bijzondere herinneringen aan die zaal? Magasin 4 en DNA waren ‘the place to be’ voor de undergroundscene in Brussel. Eén van onze beste herinneringen aan Magasin 4 is een optreden om 4 uur in de namiddag. De zaal was vol geraakt ondanks zwaar winterweer en sneeuw die met pakken uit de lucht viel. Magasin 4 zal na de sluiting enorm gemist worden door de undergroundscene. Als Brusselaars hebben wij daar de kans gehad om héél véél goeie bands te ontdekken.
Het aantal kleine clubs in Brussel en Vlaanderen gaat nog altijd achteruit. Zijn er nog speelkansen voor een thrashmetalband?
Dat is correct voor Brussel, daar worden de speelkansen beperkt. In Vlaanderen zijn er nog meer dan genoeg podia in kleine en grote clubs. In Vlaanderen zie je ook dat diehard metalfans zelf festivals en optredens organiseren, zoals o.m. Blast From The Past. Er is ook een goed netwerk van jeugdclubs. In het zuiden van het land beginnen een aantal clubs en cafés uit de grond te schieten zoals bv. de Titans Club in Lens, Le Cercle in Chappelle-lez-Herlaimont, Zig Zag in Ittre en het Durbuy Rock Festival. Dus er zijn nog wel kansen voor een Brusselse band om te spelen in eigen land.
Bestaat er nog zoiets als een Brusselse metalscene met bands (en fans) die elkaar steunen? Omdat de Brusselse scene relatief klein is, ontmoeten de bands en fans mekaar tijdens optredens in Brussel. Een spontane steun ontstaat dan. Heel wat fans zijn ook zelf bandleden en dan worden al eens ‘gouden tips’ gedeeld. Thrashmetal lokt zowel een ouder als een jongere publiek en dat zie je ook goed bij ons. Trouwens twee huidige leden van Trouble Agency waren ooit onze allereerste jonge fans. Thrash is dus ver van uitgestorven!
Jullie wonnen in 2014 de Belgische Wacken Battle van RTP. Hoe was dat? Die Battle was een echte strijd omdat het niveau van de deelnemende bands héél goed was, met o.m. Reject The Sickness, Signs of Algorithm en Sons of Lioth. Die battle winnen kwam als een verrassing voor ons, maar heeft ons vertrouwen een boost gegeven. Spelen op Wacken was een droom die uitkwam en een onvergetelijke ervaring. Het heeft in Vlaanderen heel wat deuren geopend om te spelen.
De winnaars van elk land nemen het in Wacken ook nog eens op tegen elkaar. Van de toen als beste aangeduide bands als In Mute, Dirty Shirt, Evocation en Convivum hebben we nadien weinig gehoord. Alleen voor het Deense Huldre is Wacken een goede springplank geweest. Alleen de vijf eerste werden bekendgemaakt, dus, vermoeden wij dat we zesde waren.
Is het goed om van muziek een competitie te maken, haal je zo echt de beste band naar boven? Of is zo’n wedstrijd eerder een noodzakelijk kwaad/de enige kans voor een unsigned-band om op Wacken te geraken? Competitie in muziek is volgens ons niet echt de ideale manier omdat muziek een kunst is en erop stemmen is meer een kwestie van individuele smaak. Hoe bepaal je als fan of als jury uiteindelijk wie de beste is? Maar inderdaad, het is jammer genoeg meestal de enige kans voor een unsigned band om op festivals zoals Wacken te mogen spelen.
Jullie speelden reeds in Parijs het voorprogramma van Immortal en Hypocrisy. Zijn er zo nog buitenlandse optredens geweest? In Parijs hebben we met Immortal in La Locomotive gespeeld. Dit was ons eerste optreden voor een groot publiek. Wij hebben ook in Nederland in 013 gespeeld voor het Christmas Festival met Exodus, Six Feet Under en Macabre. Wij hebben daar mooie herinneringen aan. De organisatie was top. Wij hebben toen ook heel toffe ontmoetingen gehad met de sympathieke gasten van Exodus en Macabre. Wij hopen in de toekomst meer buiten België te kunnen spelen.
Stel dat je moet kiezen tussen een korte supportshow in de Benelux van pakweg Testament of een festival als Alcatraz of Graspop mogen openen. Wat zouden jullie kiezen en waarom? We hopen dat we die keuze nooit moeten maken. We spelen altijd met even veel plezier, is het in kleine clubs of grotere zalen. Spelen met bands zoals Testament is interessant want wij spelen voor een thrash-minded publiek. Spelen op grote festivals zoals Alcatraz of Graspop is ook boeiend, omdat we zo ook eens en ander publiek kunnen bereiken.
Als jullie zelf de affiche zouden mogen samenstellen voor een leuke avond, wie staat daar dan op en welke zaal/festival mag dat zijn. Laten we even uit de bol gaan … Madison Square Garden met Slayer, Metallica en Megadeth.
Trouble Agency als vierde van de Big Four? Ze zullen zich meten haasten nu Slayer met pensioen wil. Voorlopig moet je ook nog niet naar New York om Trouble Agency aan het werk te zien. Op vrijdag 23 maart komen ze nog gewoon naar JH Asgaard in Gent (Sint-Amandsberg).
Review http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/trouble-agency/suspected/
(foto: © Trouble Agency)
2017 was een sterk jaar op gebied van muziek en vooral dan de Belgische muziek. Het post rock/metal album “Hatar” van All We Expected stond in mijn lijstje met de beste releases van 2017. Daarom vonden we het wel eens interessant om hen een aantal vraagjes te stellen om de band wat beter te leren kennen.
1. Hoe hebben jullie de commentaren en reacties beleefd sedert de release?
Echt een storm aan commentaren en reacties hebben we nog niet gekregen. Dit heeft zeker ook te maken met het feit dat ons album op het einde van het jaar uitkwam en zo misschien wat aan de aandacht ontsnapt is. De reacties die we tot nu toe al gekregen hebben, waren wel overwegend positief en na al het harde werk doet dit deugd om te horen, zeker weten.
2. Zijn er plannen om te toeren?
Plannen zijn er inderdaad. Meer info daarover volgt zeer binnenkort!
3. Jullie hebben geopteerd voor het Gentse label Dunk! Records. Hoe is dat gekomen? We zijn zelf al jaren bezoekers van het festival – dat trouwens echt méér dan de moeite is, jaar na jaar – en Wout van Dunk!records is voor ons ook geen vreemde meer. Een aantal jaren terug runde Wout samen met een vriend het online videoplatform The Stargazer TV en Guillian (gitarist) heeft daar toen stage gelopen. Uiteindelijk kregen we zo enkele maanden later de kans om support te spelen voor Motek in niets minder dan de living van de familie Lievens, een plek die eveneens officieus door het leven gaat als Dunk!-HQ. Vanaf dat moment zijn we ook elk jaar blijven gaan naar het festival en toen ons album er zou gaan komen, leek dunk!records ons wel een prima stal om in te huizen. Van het één kwam dus het ander.
4. Voor dit album stond het verhaal achter de cover centraal voor het gehele album. Hoe zijn de songs dan ontstaan/opgebouwd?
Om heel eerlijk te zijn waren de nummers er eigenlijk al voor het artwork er was, maar pas toen we de foto’s van Tim Theo Rex zagen, viel alles in de juiste plooi. Tijdens het schrijven werkten we rond een overkoepelend thema, namelijk ‘eenzaamheid’, maar toen we de foto’s te zien kregen van die herdersjongen in dat onherbergzame landschap, kwam alles in een stroomversnelling terecht. Plots hadden we perfect voor ogen waar we naartoe wilden en dat heeft ervoor gezorgd dat het volledige plaatje, zowel de muziek als het artwork dus, past. Het artwork vertelt net hetzelfde verhaal als de muziek en daar zijn we best trots op.
5. Wie heeft welke rol binnen de band? Teksten, instrumenten, motivering, arrangementen?
Teksten zijn er niet, dus in principe zijn voor ons enkel de instrumenten van toepassing. Tijl en Guillian zijn de twee gitaristen, Martijn neemt de basgitaar voor zijn rekening en Artuur zorgt voor het trommelgeroffel. Bij ons is het zeker niet zo dat één iemand de muziek schrijft en de rest enkel uitvoerder is. Met zijn vieren samen doen we vaak urenlange jams, waaruit er toch wel het een en ander voortvloeit. Het creëren van muziek zien we met andere woorden eerder als iets organisch.
6. Jullie maken vrij filmische muziek. Dromen jullie om ooit ergens muziek als soundtrack te mogen leveren? Of is dit een toevallig raakvlak?
Een soundtrack maken voor een project of film is iets wat sowieso super vet moet zijn om aan te werken. Mocht die kans zich ooit voordoen - en het concept ligt ons wel - dan zouden we wellicht niet twijfelen.
7. Als jullie een wens zouden mogen doen op vlak van album of live performances, wat zou dat zijn?
We zijn heel blij als we mensen kunnen overtuigen met onze muziek, live of op plaat. We kunnen alleen maar hopen dat de plaat bij nog meer mensen terechtkomt en de optredens beter en beter worden - zowel voor het publiek als voor onszelf.
8. Wat hopen jullie dat 2018 voor All We Expected brengt?
Shows en kansen in alle kleuren en vormen!
Merci en veel succes!
Lee Bains III & The Glory Fires - Southern Rock uppercut
Lee Bains III & The Glory Fires
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2018-01-22
Sam De Rijcke
De allereerste show op Belgische bodem van deze jongens uit Alabama USA was qua opkomst hoegenaamd geen hoogvlieger. Ze hebben nochtans al drie straffe albums op hun conto, maar geen hond die dat hier blijkbaar doorhad, vandaar dat bijna iedereen zijn kat stuurde.
Lee Bains verdiende zijn sporen bij The Dexateens, ook zo een pittig bandje die grossierde in rechttoe rechtaan punky americana waarmee ze in Europa echter ook al geen voet aan de grond kregen.
Enkele tientallen diehards waren toch komen opdagen, en die hebben een potig en strak concertje meegemaakt van een band die heel wat meer verdiende dan de magere opkomst van vandaag.
Lee Bains III & The Glory Fires serveerden hun southern rock op de meest hete en energieke wijze, een beetje zoals die andere vergeten gloriën The Bottle Rockets dat destijds konden. Ook de oprechte rock van The Replacements en The Gaslight Anthem kwamen ons voor de geest.
We troffen een vinnige en uitermate enthousiaste band die puntige southern-rock met een heuse punkspirit bracht. Dit vertaalde zich in korte krachtstoten van songs die meermaals fungeerden als een nijdige sneer naar het Amerikaanse establishment en meer bepaald opperlul Donald Trump. Lee Bains had dus wel degelijk wat te vertellen, zijn songs kregen dikwijls de nodige introductie mee vooraleer de gitaren de boel helemaal onder stroom kwamen zetten.
De strak spelende band voegde de daad bij het woord met een stel vlammende rocksongs als “Sweet Disorder”, “Company Men” en “Dirt Track”. Nog fellere kopstoten werden uitgedeeld met de rebelse rock van “I Can Change” en de withete punk van “Good Old Boy”.
Een klein uurtje gaf deze stomende band volle gas, met als enige rustpuntje het ingetogen en wondermooie “Reba” waarin Lee Bains duidelijk maakte dat hij met zijn krachtige stem ook de gevoelige snaar kon raken. “Reba” was zo een song die in zijn live versie boven zichzelf uitsteeg, het klonk veel intenser, mooier en vooral aangrijpendere dan de wat makke country versie die op de debuutplaat ‘There Is A Bomb In Gilead’ te vinden is.
Een uurtje gloeiende rock’n’roll, daarvoor waren we gekomen. En dat kregen we met volle teugen, maar kunnen we in ’t vervolg met een beetje meer zijn ?
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Stereophonics – Tien albums in twintig jaar tijd . Van consistentie en gelijkmatigheid gesproken. Telkens van een behoorlijke kwaliteit om sowieso een breed publiek te bereiken die Britpop en stomende , emotievolle , gevoelige rock’n’roll in het hart draagt. ‘Scream above the sounds’ is het nieuwe album, en samen met hun instant klassiekers werd het een heerlijke Stereophonics avond.
Eerst een half uurtje Alex Francis, een vijfkoppige groep rond deze uit Noord-Londen afkomstige zanger. Echt beklijven kon het ons niet. Eerder een (flauw) afkooksel van Black Crowes . Hij deed echt te veel zijn best om het publiek te doen meezingen en klappen.
Op naar Stereophonics dus … De Welshmen rond Kelly Jones hebben dus héél wat te vieren dit jaar, en trokken de kaart van hun 25 jaar muzikale activiteit, hun debuut ‘Word gets around’, 20 jaar terug , en nu het verschijnen van hun recentste album . Een muzikaal cv om mee uit te pakken . Tel daarbij de tien miljoen verkochte exemplaren en je weet dat ze een uitgebreide fanbase hebben.
Kenmerkend binnen de Britpopstyle kwamen de vijf het podium op , een beetje cool, niet veel van zeg , hoogdravend , arrogant , maar met het hart op de juiste plaats . De lichthese klagerige vocals van Kelly Jones en het stevige gitaarwerk , met af en toe een snuifje metal, vinden elkaar. Samen met het puike slagwerk van de drummer kregen we een aangenaam, meeslepend en uiterst genietbaar concert.
In het eerste uur passeerden de nieuwe nummers , fraai , goed in z’n totaliteit , maar net onvoldoende om in ons hoofd te blijven rondhangen. Tussenin verweven en speelden ze meezingpareltjes “Have a nice day” en Maybe tomorrow”. Wat het concert boeiend en spannend houdt.
In het tweede uur kwam de vlam in de pijp … Stereophonics greep terug naar classics als “Mr Writer” en het onverslijtbare“ Just looking” . En met “A thousand trees” , “Local boy in the photograph” en “The Bartender and the Thief” voelde je net die verdienstelijke , melodieuze diepgang . Muzikale gedrevenheid, emotionaliteit met gebalde vuisten … Niet omkijken en rechtdoor rocken, waar we net van houden …
Afsluiten deden ze met de massaal meegezongen superhit “Dakota” . Een fraai kroontje op de al even fraaie carrière. En ze hebben beloofd hier terug te zijn voor de festivalzomer. We kijken er reikhalzend naar uit want gans de AB lustte er wel pap van!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/stereophonics-24-01-18/
Organisatie: Live Nation
Haar gecanceld optreden van 1 oktober 2017 werd verplaats naar 22 januari 2018. Vorig jaar moest ze nog forfait geven door de spierziekte waar ze aan lijdt , maar lang moesten we niet wachten op een nieuwe datum.
Een kleine tien jaar terug, toen nog in het voorprogramma van Pussycat Dolls, en één single rijk (“Just Dance”) was ze dan al beter dan de dames van Pussycat Dolls. Al snel volgde “Poker Face” en de rest is geschiedenis. Laat het nu dat nummer zijn dat voor het eerste hoogtepunt zorgde tijdens de ‘Joanne World Tour’ van Lady Gaga. Het Sportpaleis gevuld met niet één, niet twee, ook niet drie maar vier podia! Nog maar weinig gezien bij een optreden, podia die op en neer bewegen, schuin van links naar rechts en omgekeerd, bruggen die uit het dak worden neergelaten, … Een sterk staaltje van wat allemaal mogelijk is in het Antwerpse Sportpaleis … zo op hetzelfde niveau van een U2.
Er waren vier podia en minstens evenveel kledijwissels. Dat kan je verwachten van Lady Gaga, en dat de ‘dode’ momenten dan opgevuld worden met een gitaarsolo en een filmpje, ah dat nemen we er dan wel bij zeker.
Verder werd het een ‘best of’ concert met een toets van haar nieuwe plaat ‘Joanne’. De plaat die genoemd werd naar haar veel te vroeg overleden tante , trouwens ook Lady Gaga haar tweede naam.
Het vijfde studioalbum van Lady Gaga is er één geworden met veel meer emotie, een kant die we van haar minder kennen. De bijna twee uur durende show was dan ook een afwisseling van uitbundigheid en ingetogen momenten. De nummers “Come to mama” en “The edge of glory” op piano waren bijna te ontroerend om van Lady Gaga te zijn. Maar laat dat nu de Lady Gaga van 2018 zijn. Kwetsbaar in een ruwe bolster, oproepen voor gelijkheid in de wereld, het is niet verkeerd om anders te zijn in deze moderne wereld.
De doelgroep van Lady Gaga is al lang niet meer die uitzinnige tieners, die eer is nu weggelegd voor Dua Lipa.
Het evenwicht dat werd gezocht door Lady Gaga lukt niet altijd evengoed. Het is dan ook niet alleen een zangeres maar ook een begenadigd actrice. Als je bij aanvang van “Paparazzi” kronkelend over het podium het publiek beveelt een foto te nemen van je, dat is dan weer die stoute kant van haar. Om dan terug het publiek uit haar hand te laten eten tijdens één van de meest intieme momenten van de avond, het nummer “Joanne” naar wie haar volledige tour genaamd is. De tour die haar in Europa van Barcelona tot Berlijn brengt tijdens 15 concerten op 40 dagen.
“Bad Romance” hadden we op het einde nog te goed, en daar zagen we het bewijs dat dit toch één van haar grootste, zo niet haar meest favoriete danshit is.
Wat we onthouden van dit concert? Lady Gaga heeft ons erop gewezen dat iedereen zijn rugzakje meedraagt in deze maatschappij. Haar bindteksten zijn met tijd soms wat langdradig maar de fans van Gaga weten ondertussen waarvoor ze staat. En misschien zijn die kleine monsters, ja zo noemt ze haar fans, op de één of andere manier allemaal een beetje ‘anders’. Het is niet altijd mogelijk om perfect te zijn. Haar concert was dat ook niet maar het was terug een groot plezier om Miss Gaga aan het werk ter zien.
Organisatie: Live Nation
Eurosonic - Noorderslag 2018 - The European Music Conference and Showcase Festival
Eurosonic - Noorderslag 2018 – 17 -19 januari 2018, Groningen
Diverse locaties
Groningen
2018-01-23
Kimberley Haesendonck en Masja De Rijcke
Ook tijdens deze editie bleef het Europese muziekplatform trouw aan de eigen missie om de circulatie van Europese muziek te bevorderen. Tijdens het avondprogramma presenteerden zich 352 Europese acts, waaronder 22 uit het focusland Denemarken.
… Altijd een fijn weerzien. Groningen , in het hoge noorden van Nederland, is enkele dagen lang voor de 32ste keer dit jaar, even de belangrijkste stad in Europa. Hier wou je vertoeven als muziek je dagelijkse leven domineert.
Tal van goede bands dus, alcohol dat rijkelijk vloeit en leuke cafétjes waar je tijdens en na de optredens kan binnenglippen. Wat moet een mens eigenlijk nog meer hebben?
Een duik in drie dagen Eurosonic-Noorderslag …
woensdag 17 januari 2018
Onze eerste stop op dit muzikaal ontdekkingsfestival was in het Grand theatre voor Binkbeats. Electronicagod Frank Wienk, een man waarvoor u meermaals op uw knieën zou gaan, was tijdens zijn show omringd door een arsenaal van percussie-instrumenten en mengpanelen die hij live combineert. Hij creëert een rustig opbouwende sound die klanken uit de natuur naar boven brengen. Zijn set had een vrij rustige aanzet, perfect om in vanaf het uiterste begin in hogere sferen te geraken.
Niets gaat boven jong en rost gitaargeweld uit België. De mannen van Equal Idiots, die vorig jaar de Nieuwe Lichting van Studio Brussel wonnen, kregen dit jaar twee maal een spot op dit showcase festival. Wij hebben deze twee Kempenaren reeds vanaf het begin van hun carrière kunnen volgen en moeten toegeven dat zij een opmerkelijke vooruitgang hebben geboekt. Ze maken het ene hitje na het andere en alles klinkt even energiek en aanstekelijk. Het is no nonsens rock’n’roll die dagen lang in uw hoofd blijft zitten en barst van de positieve energie. “Salmon Pink”, “Put My Head in The Ground” en hun laatste nieuwe “Hippie Man” zijn steeds de pronkstukken van hun krachtige setje, maar ook “Money Man Midas” ,wat nu net iets trager klinkt, paste in datzelfde rijtje.
Zweeds en hot, dat is wel het minste wat je kan zeggen van Pale Honey. De nieuwe revelatie speelde misschien wel een van de strafste shows tijdens de 32ste editie van Eurosonic. Het duo bestaan uit Tuvo en Nelly, 2 vrouwen met ballen aan hun lijf. Live worden ze bijgestaan door Anders op gitaar en bas. Het opvallendste aan dit optreden was dat deze band zonder moeite een eigen versie maakte van “Lay All Your Love On Me”, een van de bekendste nummers van ABBA. Live kwam dit ijzersterk over en onder andere met dit nummer palmde de band het stampvolle Huize Maas in.
De volgende stop is in Huize de Beurs voor het Franse Lysistrata. Zowat het beste wat we deze drie dagen te zien kregen. Zij brengen een mengeling van post-rock met noise en ze hanteren hun scheurende gitaren op een manier waar zelf Thurston Moore Jaloers op zou zijn. Hun songs zijn voorzien van een vrij rustige aanzet en ontploffen Mogwai-gewijs naar het einde toe. Deze mannen brachten slechts twee full albums uit maar aan virtuositeit in hun muziek schieten zij zeker niet te kort. Benieuwd wat we hier nog allemaal van te zien zullen krijgen.
Zusje van Roméo Elvis en vooral bekend door haar hit “La Loi Du Murphy”. Wij presenteren u Angèle, een piepjonge artiest die het volgens ons zeker en vast zal maken. Al moeten we toegeven dat het optreden op Eurosonic eerder over kwam als een teleurstelling. Een beetje verlegen en helemaal alleen klom ze het podium op om 40 minuten lang het beste van haar zelf te geven. Haar set was nogal saai opgebouwd en zelfs single “La Loi Du Murphy” kwam niet overtuigend over. We zijn er zeker van dat dit met wat sleutelwerk en aanvulling van full band goed komt, maar optreden op Eurosonic was misschien nog een stapje te snel voor deze Bruxelloise.
Het Deense Iceage, dat later op de avond in de Vera te zien was, is een bandje om niet snel te vergeten. Hun geluid is heel gevarieerd en beschikt over een expressieve punkvibe. De nonchalance van zanger Elias Bender deed ons steekvast denken aan Peter Doherty die weer eens te diep in het glas heeft gekeken. Iceage voorzag ons van een vrij groot aantal muzikanten en een schommelend maar aantrekkelijk geluid dat geproduceerd werd door een buitensporige gitarist, bassist, drummer, violist en saxofonist. Ze brachten in 2011 al hun eerste plaatje uit maar trokken pas echt de aandacht in 2014 met ‘Plowing Into The Field Of Love’.
Milo Meskens, één van de jongste opkomende artiesten op deze editie van Eurosonic. Hoogtijd dat deze artiest wat meer erkenning krijgt, want Milo heeft alles wat een goede singer songwriter moet hebben. Een mooie stem, ijzersterke nummers en een live-set die zo goed opgebouwd is dat het moeilijk is om je te vervelen. Op Eurosonic mocht Meskens dit allemaal bewijzen voor het publiek van de Doopgezinde Kerk, één van de mooiste locaties in Groningen. Met zowel oude nummers, singles “New Beginning” en “Twenty One” en enkele nieuwe hits overtuigde hij zonder moeite. Artiest om in het oog te houden: Check!
Nog een laatste stop in Huize Maas voor Zeal and Ardor, voor wij met z’n allen café Knarie onveilig gaan maken. Deze band blies hier een volledig nieuwe wind de metalwereld in, maar daar zat toch maar een raar reukje aan als je ’t ons vraagt. Ze brengen een combo van blues en metal. Op plaat klinkt deze mengeling nog vrij aanvaardbaar, maar eens deze band live aan het werk te gezien te hebben moeten wij onze mening toch herzien. Blues en metal is bij nader inzien toch niet de beste combinatie. Dit gehele optreden leek een hopeloze zoektocht naar hun eigen identiteit die ze waarschijnlijk onderweg naar Groningen ergens verloren waren.
donderdag 18 januari 2018
Onze eerst voetstapjes op deze donderdagavond werden gezet in de Vera voor één van onze favoriete aanwezige bands, Peter Kernel! Wij zagen hen al eerder een wervelend showtje neerzetten in Café Café in Hasselt enkele jaren geleden. Daarom waren wij ook zeer gelukkig hen terug te zien op Eurosonic. Peter Kernel is een stevig rockbandje met aanstekelijke gitaarriffs en een vrouwelijke touch geleverd door zangeres en gitariste Barbara Lehnhoff. We kunnen dit ook wel post-pop noemen. Barbara schoot aan energie weer eens niet te kort en rammelde, samen met kompaan Aris, een collectie van hun pronkstukjes af. “High Fever”, “Panico! This is Love” en “I’ll Die Rich At Your Funeral” werden ook hier met de nodige energie aan boord gebracht.
Fans van Portishead, Lana Del Rey en Frank Ocean: Hier is School of X. De drummer van Mø koos voor een eigen project dat invloeden heeft van zowel alternatieve rock als hiphop. In september bracht hij zijn debuut EP ‘Faded’ uit dat hij vol overtuiging kwam brengen voor het publiek van Eurosonic. Zijn optreden werd een mix van zowel dansbare nummers als nummers om bij weg te dromen. Hopelijk zien we School of X deze zomer passeren op een van onze Belgische festivals.
Na de teleurstelling van Zeal and Ardor afgelopen woensdag is het tijd voor het echt werk. Celeste in de Machinefabriek. Een sludge en doom metalband! Kan niet slecht zijn toch? Deze Franse band weet van aanpakken en zorgt voor hevig, pikdonker gitaargeweld. Hun muziek nijgt sterk naar onze Belgische vrienden van Amenra, Die de Church of Ra het leven hebben in geroepen voor bands zoals deze. Qua kleding pakken deze bands het iets serieuzer aan en spelen ze dit gehele zootje ongereld in maatpak. Proper! In tegenstelling tot het obscuur geluid dat uit hun speeltuig met 6 snaren komt gekropen. Klassieke doommetal sound, maar een streling voor het oor.
Voor de urbanfans onder de Eurosonic was IAMDDB zonder twijfel een absoluut hoogtepunt. In december verkocht deze straffe madame zonder moeite twee keer een AB Club uit en ook op Eurosonic stond het platformtheater stampvol. Haar optreden kwam heel overtuigend over en haar set zat van begin tot eind helemaal goed. Hoogtepunten van haar set waren ongetwijfeld “Shade” en “More”, twee nummers van haar laatste EP ‘Hoodrich Vol.3’. Wij zijn benieuwd naar meer. IAMDDB is deze zomer ongetwijfeld te zien op de festivals, en dat is volledig terecht.
Een van de grotere namen op de affiche van Eurosonic was George Fitzgerald. Deze Brit heeft eigenlijk geen introductie meer nodig, aangezien hij al enkele jaren meedraait in het DJ circuit. Sinds kort focust Fitzgerald zich ook op live sets en dat was ook het gene wat hij op Eurosonic kwam voorstellen. Zijn live-set was van begin tot eind meeslepend en overtuigde eigenlijk veel harder dan wat we van hem gewoon zijn. Hierop focussen was volgens ons de beste keuze die George Fitzgerald kon maken. Zeer benieuwd naar meer!
Als je dacht dat elektronische muziek niet rock’n’roll kon zijn, heb je nog niet kunnen kennismaken met Rone. Een franse elektronische DJ die ons tijdens zijn show op Eurosonic volledig wist mee te slepen in een oneindige, visuele trip. De show vond plaats in The Dot, een concertzaal die de vorm aanneemt van een hoofddeksel en op de bovenverdieping voorzien is van een cinemazaal waarvan de projectie zich bovenaan in een grote koepel bevindt. Rone mengt de sound van het dansbare, Nederlandse Weval met het duistere aspect van Trentemøller. En alsof dat nog niet genoeg is, worden er tijdens de show extreem spacy, en hallucinante visuals vertoond. We hebben al veel spetterende elektronische shows gezien in ons muzikaal bestaan maar dit valt voorlopig niet te overtreffen. If you want to get high on spacy visuals, The Dot in Groningen is the Place To be!
Tijd voor wat Hiphop! Het ‘alweer’ Franse KillASon bracht naar onze mening twee enorm aanstekelijke en dansbare tracks uit, genaamd: “The Rize” en “WRONG”, waar we maar niet genoeg van kunnen krijgen! Ze nemen een voorbeeld aan andere hiphop helden, met een stevig paar ballen aan hun lijf, als Run The Jewels. KillASon is één van de betere hiphop collectieven die rijkelijk voorzien is van een gevarieerde sound aangelengd met de nodige Swag. Het was dansen geblazen en geen mens in de zaal die het maar één seconde volhield om stil te staan. Killa Killa Killa Killa Sonnn!
De feestbeesten onder ons konden donderdagnacht terecht in een van de vreemdste zalen in Groningen: Mutua Fides. De zaal deed ons denken aan een rave-cave, waar sowieso in het verleden allerhande rare dingen gebeurd zijn. Ook Meisterjaan paste in dat rijtje van rare dingen en kreeg de trofee voor vreemdste act van Eurosonic. Laten we zijn muziek beschrijven als psychedelische techno met hier en daar wat goa invloeden, die er voor zorgden dat je op deze donderdagnacht niet kon blijven stil staan. Zet dit in een overvolle Dour tent en iedereen is ongetwijfeld mee.
vrijdag 19 januari 2018
Mooie liedjes duren nooit lang , en dit plezante showcase festival is al aan zijn laatste dag begonnen. Die zetten we meteen goed in is Huis DE Beurs voor CANNIBALE. Garage-rock met psychedelica die je meteen terugstuurt naar de jaren 70 en zijn peace and love vibe. Uit hun muzikale werktuigen komt een vrij warm, zacht geluid en ze hebben er de misten moeite mee hun gaande weg harder en harder te laten dansen. Enkel het bloemenkransje in ons haar ontbrak nog! Check het debuut van deze Franse band ‘No Mercy For Love’, vooral het nummer “Mama” krijgen wij niet meer weggedacht uit ons hoofd.
Agar Agar bewees op Eurosonic dat Franse pop niet altijd plat moet zijn. In 2016 brachten ze hun debuutalbum uit, en sindsdien begon te bal te rollen. Eigenlijk verbaasd het ons dat deze band nog niet eerder op Eurosonic stond, aangezien het niveau van dit duo wel opvallend hoger lag dan sommige andere bands. Hun set was nonchalant en tegelijkertijd elegant, wat een perfecte combinatie vormde voor een goed concert.
Dansen doen we nog even met Belgisch Rock Rally Winnaar Warhola. Hun single “Jewels” is van de radio niet meer weg te denken, en ze hebben hun plaats op Eurosonic dan ook meer dan verdiend. Oliver Symons, boegbeeld en brein achter Warhola, weet in België en omstreken duidelijk zijn weg te vinden, en is één van meest charismatische jonge Belgische artiesten van het moment. Zijn uitdagende stem in combinatie met de nodige arrogantie kan een vrouwenhart zo doen smelten. Hun EP ‘Aura’ ligt bij ons quasi bovenaan de stapel, en vooral live is dit jonge groepje testosteron een genoegen om naar te kijken. Oliver is omringd door vier muzikanten die deze trip-achtige elektronica fabriceren en tussen alle dream-pop collega’s door toch nog een uniek geluid kunnen neerzetten.
In Huize Maas stond het jong geweld van YUNGBLUD op springen. Ze klinken als de jonge hyperactive jonge versie van de Arctic Monkeys en zijn nu al niet weg te denken op radio, televisie en social media. “I Love you, Will You Marry Me” is een echte meezinger, alsook hun ploegmaatjes “King Charles” en “Tin Pan Boy” zijn even punky en energiek om naar te luisteren. Met “Polygraph Eyes” en “Anarchist” gaat hij dan een iets rustigere toer op. Zanger Dominic Harrison van Doncaster is amper 20 en beschikt nu al over een attitude om u tegen te zeggen. De Britse punk-vibe druipt een half uur lang van het podium en het aanschuiven alvorens binnen te komen was het dan ook meer dan waard. Deze jongens zullen ongetwijfeld een drukke zomer voor de boeg hebben!
Na dit jong geweld is het tijd voor ander jong geweld. Faces on Tv neemt op Eurosonic de plaats in van Millionaire. Niet de makkelijkste opdracht, die ze toch nog goed volbracht hebben. Zij releasten onlangs hun prachtige nieuwe single “The Image of Boy Wonder” en hebben zo een geluid geproduceerd dat een stuk volwassener en gevarieerder klinkt dan vooraf. Zanger Jasper Maekelberg verliet het geweldige Warhaus om de focus op Faces te leggen. Zijn we fan? Ja! We zijn nu al overtuigd en hopen dat deze band nog tot grootse dingen in staat is. Wij vinden hun nummers alvast heel aanstekelijk en extreem interessant.
Als we op deze act een titel mogen plakken wordt het ‘willen, maar niet kunnen’. Lydmor bracht Elektronische pop uit Denemarken en eigenlijk had deze vrouw daar beter gebleven. Haar optreden was slecht, fake en stond totaal niet op punt. Lydmor wilde statements maken, maar sloeg hier duidelijk niet in. Onze aandacht viel eerder op haar ongeschoren okselhaar, dan op haar muziek. Het optreden was ook zeer chaotisch en dat mocht misschien wel de bedoeling zijn, naar onze mening was dat alleszins niet nodig.
Punk en grime in een nummer combineren kan interessant zijn, maar dat was het bij Astroid Boys alleszins niet. Hun muziek klonk vooral aanvallend en zeer rommelig en was totaal niet wat we verwacht hadden van hun set. In de UK is heeft deze act al wel wat impact gehad, maar we betwijfelen het of dit hier ook zal gebeuren. Laat ons eerlijk zijn dat het voor ons nog geen impact moet hebben, hiervoor is er nog te veel werk aan hun liveset.
Organisatie: Eurosonic – Noorderslag
Nederlands 
Français 
