Winterfest … Alles was perfect behalve de plaats en het koude weer buiten , die z’n weerslag had op de zaal ... Een impressie waar we toch even bij stilstaan …
Winterfest is de kleine « (winter)broer » van het bekende W-festival. Het broertje vierde afgelopen zaterdag zijn debuut in de Kompass, Gent. De zaal bevindt zich in een verlaten industrieel complex en hier zijn er meestal technoparties. En het kan als decor dienen voor een 'dark' festival, een beetje in de geest van de Rockerill of van de 'E-Werke' in Duitsland, maar met zo'n weer was het gewoon niet doenbaar. Water filtert door de plafonds en het was er erg koud, behalve in de 'kleine' zaal, waar een warmtekanon werd geïnstalleerd.
Ondanks de moeilijke omstandigheden bood het festival opmerkelijke shows. Niet minder dan 17 bands volgden elkaar in een razend tempo op. De line-up was goed doordacht : 'klassieke' bands, actief sinds de jaren 80, wisselden af met recentere die de scene nu bepalen en bewijzen dat de 'wave' vandaag nog springlevend is!
Vanwege files op de Brusselse ring (autoshow oblige!), was het niet mogelijk voor ons om de concerten van Herrnia, Mildreda, The Hermetic Electric en She Pleasures Herself bij te wonen. Oorspronkelijk uit Portugal, is She Pleasures Herself een van de weinige buitenlandse bands op de affiche ; het grootste deel van de line-up vandaag bestond uit Belgische artiesten.
Een maal ter plekke, eindigt de set van Doganov. In de verte horen we een cover-versie van "Headhunter" (Front 242), in een nogal interessante new-wave/metal stijl. Een goede start!
Echo West is de eerste (mooie) ontdekking van de dag. Oorspronkelijk uit Dortmund, speelt de band een elegante electro-darkwave, gedomineerd door synth geluiden. De stem van Dirk T. Klein, trouwens ook achter Intensive Care Unit en Silent Signals, is fascinerend. Hij wordt begeleid door een percussionist en toetsenist. Indrukwekkend !
In de grote zaal presenteert Antwerpenaar Gerry Vergult zijn nieuw project, na de split van Aroma Di Amore. Zool verrast met zijn onconventionele stijl, post-rock minded, met een mix van synths en gitaren. Om te ontdekken!
Nauwelijks tijd hadden we om te genieten van een wit wijntje en hop naar de tweede zaal om met veel plezier Hørd weer te zien. Sébastien, uit Bordeaux, is een van de beste vertegenwoordigers van de Franse synthwave-golf; maar hij gaat veel verder door de combinatie van techno, psychedelica en synthpop. Samen met de etherische , melanchole stemmen en dromerige video's worden we in een trance gebracht , helaas veel te kort.
De volgende twee bands, Your Life On Hold en Ground Nero, waren een must voor de gothic-rockliefhebbers, maar soms moet je af en toe een pauze nemen...
Om 18.30 uur, zijn we in de grote zaal terug voor Luminance, het project van David-Alexandre (DA), onze Franse vriend uit Brussel. Een hoogbegaafd multi-instrumentalist trouwens die explodeerde op de 'dark scene' dankzij een unieke cross-over, ergens tussen synthpop, darkwave en ambient. Om te beginnen speelt DA twee prachtige onuitgebrachte tracks : "What They See" (een potentiële hit) en "Great Sinister with Silent Nails". Beide zullen binnenkort op een split-album verschijnen. Om de setlist te voltooien, hebben we nog recht op drie tracks uit de uitstekende elpee ‘Sans Visage’, plus het hallucinante "Martyr" en twee oudere nummers, "Walk" en "Seeds".
Een erg overtuigende set! Jammer dat sommigen eerder dan gepland de zal moesten verlaten voor …
… het concert van Enzo Kreft dat ongeduldig door de fans wordt verwacht. De muzikant uit Mechelen heeft de afgelopen maanden furore veroorzaakt door een compilatie van 1983-84 en twee nieuwe LP's uit te geven: ‘Turning Point’ en ‘Wasteland’. Missie 'live' volbracht dankzij een intense, energieke set.
De muzikale marathon gaat in schoonheid door, met, waarschijnlijk de beste gothic/darkwave-band, in België. Actief sinds 1990, heeft The Breath of Life (TboL) zo'n negen lp's op hun naam. Een voorbeeld van consistentie en kwaliteit. Geleid door de prachtige lyrische stem van Isabelle Dekeyser, hebben de Waalse muzikanten ons opnieuw verbaasd. Vocale vluchten, viool-golven, gitaarriffs: alles draagt bij tot een unieke sfeer, voelbaar in songs van het nieuwe album ; hun tijdloze hit "Nasty Cloud", is nog steeds indrukwekkend, 23 jaar na de release. Mooi!
De vrouwelijke stemmen, vooral van een Simi Nah, nemen het over. De Franse zangeres uit Oostende is ook een van onze favorieten. Geflankeerd door haar 'partner in crime', Kenny 'KGB', speelt ze donkere synthpop voorzien van EBM en Franse chanson invloeden van o.m. een Mylène Farmer. Op Winterfest leverde het duo een perfecte , maar evenzeer een ontroerende prestatie. Simi heeft inderdaad aangekondigd dat ze haar carrière dit jaar eindigt en zich in haar vaderland zal terugtrekken. Er zweeft een zekere weemoed op het podium. Soms zien we bij Simi een melancholische blik, in de spotlights. Laten we hopen dat haar volgende album, aangekondigd als de laatste, succesvol zal zijn en dat zij haar beslissing zal heroverwegen; omdat we eerlijk gezegd willen dat ze doorgaat! Niet minder dan vier nieuwe songs waren op de setlist, waaronder twee nie eerder gepubliceerde composities: "Le Chant des Loups" en "Morte et Moi". "Chacun Pour Soi" is ondertussen op weg een 'club-killer' te worden! Geweldige show!
Om 21.30 uur is de beurt aan TB Frank. De helft van de Belgische groep (helaas verdwenen) Neon Judgement, komt als zanger/gitarist zijn gloednieuw album presenteren, ‘Tock!’. Het werd gemaakt in samenwerking met Baustein, een Duitse muzikant die nu in Limburg woont. De elektronische new-wave van de jaren 80 is onontbeerlijk aanwezig, maar je hoort ook de invloed van country/folk, rock en reggae. Het doent denken aan Johnny Cash, P.I.L., King Dude, Talking Heads of The Prodigy. Om de fans tevreden te stellen, speelt TB Frank twee songs van Neon Judgement (vanuit zijn pen), "Fashion Party" en "Chinese Black".
Terug in de andere zaal zijn we om een echte levende legende te ontdekken: Wolfgang Flür. Deze Duitse muzikant maakte van 1973 tot 1987 deel uit van Kraftwerk, en dat is precies het gouden tijdperk van de pioniers van elektronische muziek. Flür was oorspronkelijk percussionist, hij is het die de elektronische drums van de Duitse robots ontwikkelde. Na zijn vertrek startte hij een solocarrière, o.m. met het album ‘Eloquence’. Op het podium staat Herr Flür achter zijn 2 Mac-computers en bezorgt ons geweldige 'reworks' van Kraftwerk-titels, als « Home Computer », « Neon Lights » of « Pocket Calculator ». Maar hij speelt ook eigen songs, die hij uitbracht ism verschillende muzikanten, waaronder Bon Harris van Nitzer Ebb. De show is meer een DJ-set dan een concert ; achteraan worden video's met foto's van Kraftwerk en Flür geprojecteerd. Het publiek laat zich gaan door deze 'Flürilège' van electro-hits. Een leuk moment! Binnenkort zal je hier het interview van Wolfgang Flür kunnen lezen …
Om dit festival in stijl af te sluiten, kregen we The Alarm . Beschouwd als de kleine broer van U2, zijn de Welsh musici er nooit in geslaagd om een vergelijkbaar succes te smeden. We herinneren ons het concert dat het combo in 1984 als support act van U2 in Vorst Nationaal speelde. Het concert was verdomd sterk en hard .Trillingen veroorzaakt , niet door de set van U2, maar door de Moog Taurus bas-synthesizer van The Alarm ! Brusselse sismografen reageerden.
Hier op Winterfest is de opstelling minimalistischer ; Mike Peters was het enig originele lid ; zijn muzikanten zorgden voor een goede sfeer o.m. door hits als "The Stand" en "Blaze of Glory".
Bij het vertrek kunnen we het festivalteam alleen maar feliciteren : Erik De Ridder, Tineke Bultinck, Franky Jodts en Pascal Vanovertveldt. Zoals Erik ons vertelde, zal de volgende editie in een meer geschikte locatie plaatsvinden. Onder deze omstandigheden was het goed geboekt en succesvol zonder twijfel.
Ondertussen is er de afspraak met het legendarische W-festival van 16 tot 19 augustus 2018 in Amougies.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/fr/photos/various/
Info www.w-festival.com .
(Vertaling Phil Blackmarquis – Johan Meurisse)
Organisatie : W-Festival
Deze zomer kon Graspop twee avonden kennismaken met Brides of Lucifer, het prestigieuze project van de Steven Kolacny, Koen Buyse en Ives Mergaerts. De opzet ervan lijkt eenvoudig maar geniaal: neem een schare zangeressen uit het koor Scala, tooi hen in het zwart en laat ze metalklassiekers zingen. Hoewel het op voorhand moeilijk was te weten hoe het publiek zou reageren – aan de klassiekers raakt men niet – bleek dit een schot in de roos te zijn.
Een reprise kon dan ook niet uitblijven en op 21 januari werd de AB voor heel eventjes omgetoverd tot een harempaleis des duivels.
Eens het doek geopend traden de prachtig uitgedoste bruiden één voor één uit de duisternis en bestegen ze langs twee kanten de brug die het podium overspande. Zo omringden ze hun heer en minnaar Lucifer die een uitverkochte AB met de nodige strengheid toekeek. Eens die zag dat het goed zat, was het tijd aan de bruiden om van jetje te geven.
Opener was “Holy Diver” van wijlen Ronnie James Dio en meer dan de eerste noten waren er niet nodig om de toon voor de avond te zetten: een muzikale rollercoaster van de ene (metal)wereldhit naar de andere. Tijdens circa anderhalf uur slaagden de helse dames er zo in het enthousiast publiek o.a. “Walk” (Pantera), “Painkiller” (Judas Priest), “Engel” (Rammstein) en “Fear of the Dark” (Iron Maiden) te laten meekwelen.
Hoewel het in het begin even wennen was en we bij momenten de muzikale uitbarstingen van de originele hits misten – vooral bij “Chop Suey” van System of a Down – was dit een meer dan geslaagd optreden. Niet enkel zongen de duivelse bruiden als een engelenkoor, ook de strakke choreografie en kostumering droegen bij tot een unieke sfeer. Om nog maar te zwijgen van de energie waarmee de muzikanten de dames begeleidden. Koen Buyse en consoorten gingen tekeer als – pun intended –duivels in een wijwatervat.
Wat ons betreft mag Brides of Lucifer, net zoals Scala, gerust internationaal opengetrokken worden. Succes gegarandeerd!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/brides-of-lucifer-21-01-2018/
Organisatie: Rocklive, Live Nation en Ancienne Belgique, Brussel
De Britse band Metaprism timmert sinds 2012 aan de weg. Hun debuutalbum, het in eigen beheer uitgebrachte ‘The Human Encryption’, bracht hen reeds naar de podia van Wacken en Bloodstock. Het nieuwe album ‘Catalyst To Awakening’ komt uit via Graviton Music.
Metaprism maakt moderne, melodieuze metal. Denk aan Nightwish, maar dan zonder de synths en met behalve de prachtige stem van Theresa Smith ook nog de diepe grunts van Jeremy Draper, een beetje het Beauty and the Beast-verhaal. Die contrasterende tweestemmigheid zorgt ervoor dat dit album heel vlot te verteren is.
Een pluim voor de productie en de mix, want alle tracks lopen over van de power. Het tempo van de drumpartijen en de riffs ligt hoog, maar er blijft wel altijd veel aandacht voor de details.
De opbouw van de nummers doet vaak denken aan symfonische metal, maar dan zonder synths en met grunts. Een beetje zoals Fabulae Dramatis op hun jongste album, maar Metaprism haalt minder verschillende metalgenres door elkaar. Hoewel, de gitaristen lijken de mosterd bij thrash en heavy metal te halen, terwijl de drummer een toets prog toevoegt. Genre-overschrijdend zijn is niet alleen cool, soms levert het ook een fijn resultaat op.
‘Catalyst To Awakening’ bevat ook een aantal gastoptredens. Timo Somers van het Nederlandse Delain kan je horen soleren op “Anomalous II: Ghost of Asylum”, terwijl Marco Pastorino van Temperance en Chiara Tricarico van Teodasia (en vroeger van Temperance) te horen zijn op “Incarcerate”.
‘Catalyst To Awakening’ is een leuke ontdekking.
Robot Apocalypse is een project van meerdere muzikanten uit Canada. Geen namen die ik (her)ken maar o.a. Rob en Jeff Mc Kenna, Matt en Adam Kras, Steve Bays (Hot Hot Heat), Chelsea Mc Bride zijn enkelen die hieraan hebben meegewerkt. Ik weet niet of de veelvuldigheid van muzikanten aan de oorzaak ligt van de muzikale verscheidenheid van het album maar dat laatste is zeker een feit. Gedurende twaalf songs nemen ze ons mee door songs die soms als electrorock, post punk en/of improvisatiesessies omschreven kunnen worden. Dat levert enkele leuke momenten op maar soms is het ook wel eens een tegenvaller.
Het begin van het album is vrij sterk. “Mechanical Heart” bevat fijne vocals van Elsa Jayne en samen met een postpunk gitaartje, wat synths is het een vrij catchy en atmosferische track geworden. Ook “Pick It Up” is een geslaagde post punk song. “Chaotic Entrance” is een electro song waar duchtig met de electro gestoeid wordt. Maar het resultaat is toch positief. “Click Like” en “Omnipotent” gaan verder waar de vorige track stopte maar voegt er nog wat gitaren aan toe. Na de eerste helft van het album hebben we wel het beste gehad. Daarna volgen enkele tracks die wat weg hebben van spelerlei en opgenomen jam- of improvisatiesessies. “Ferris Wheel” is nog te pruimen en “Adsf” bevat een interessante basisgroove maar moet nog uitgewerkt worden. “Phase Shifter” is nog een leuke post rock song terwijl “Inner Attitude Cage” verkracht wordt door een metal gitaarlijn doorheen de track.
‘Robot Apocalypse’ is een album met één goede kant. De andere kant telt teveel nummers die geen songs zijn. Iets meer consistentie en uitwerking had het album goed gedaan. Daarom raad ik jullie enkel de eerste helft aan. De tweede helft is goed om eens ter verkenning te beluisteren.
Het debuutalbum van het Leuvense duo And Then Came Fall is – de bandnaam verraadt het al – ronduit herfstig. Verwacht geen frisse zomerdeuntjes, maar zet je schrap voor regen en wind. Maar het blijft herfstig en wordt nooit winters koud. Er zit een onderhuids warmte tussen deze vallende bladeren. Als een kop warme soep na een boswandeling met de hond.
Niet treurend als het break-up-album van halve labelgenoot Matt Watts, eerder de vrouwelijke versie van Pauwel De Meyer. Zoals bij wel meer recente pop- en rockbands is er op And Then Came Fall niet onmiddellijk een genre te kleven. Daar zoeken ze vaak ook bewust naar. Dit Leuvense duo bakt lekkere koekjes met ingrediënten als singer-songwriter, soul, pop, jazz, blues en country. En daarmee komen ze uit op de raaklijn tussen Fleetwood Mac en SX.
‘And Then Came Fall’ is een vrij toegankelijk album dat vermoedelijk een breed, maar daarom nog niet een groot publiek zal aanspreken. Er staan een paar intimistische parels op die zich met weerhaken in je hoofd vasthaken en waar je bij elke luisterbeurt een beetje bij thuis komt. “Mirror” heeft dat, en ook “Disqualified”.
Hoewel Annelies Tanghe en Sam Pieter Janssens zelf al heel wat muzikale watertjes doorzwommen hebben, lieten ze zich voor dit album omringen door enkele ervaren rotten: producer Koen Gisen (An Pierlé, The Bony King of Nowhere), drummer Steven Van Gelder (Lady Linn) en bassist Jasper Hautekiet (Rhythm Junks, Admiral Freebee). De gastvocalen kwamen van An Pierlé en van Peter Van Dessel van Marble Sounds. Zo distilleerde de band een heel consistent groepsgeluid.
“Gambler” is warm en onheilspellend tegelijk en had op een album van The Beautiful South kunnen staan. “Take Us” en “Forget About Me” hebben een snuif country mee en doen zo denken aan Eriksson-Delcroix. “Carved” en “Mirror” leunen dan weer tegen de blues aan en doen hard denken Alabama Shakes op ‘Sound And Colour’. “Biggest Enemy”, “Over And Gone” en (de track) “And Then Came Fall” hadden van een sobere Suzanne Vega kunnen zijn. “Forget About Me” had van Smith & Burrows kunnen zijn. Dat zijn veel referenties na elkaar, maar die geven samen een goed beeld van waar And Then Came Fall naartoe gaat op dit fijne album.
Ga ze zeker ook eens live checken!
http://www.andthencamefall.com/
Dit Vlaamse trio heeft de leuze: basic is best. Enkel drum, bas en gitaar zijn hier aan het werk op deze ep waar men ons op zes tracks vergast. Thomas Maes speelt hier bas en daarnaast ook bas bij The Lotus Tree. Dit is net als Turpentine Valley een instrumentale band.
Met tracks als “Abrupt”, “Ballast” en “Compromis” bouwen ze soundscapes op die soms krachtig en soms atmosferisch klinken. “Compromis” rockt lekker weg. “Abrupt” heeft een mooie opbouw. Op “Onweer” geven ze de titel muzikaal goed weer. Het begin klinkt dan ook een beetje als een onweer. “Trauma” is met zijn acht minuten de langste track en is een heerlijke donkere song met veel subtiele variatie in. De ritmesectie is hier goed op dreef.
Basic hoeft zeker niet minder te zijn. Dat bewijst Turpentine Valley hier gedurende zes songs. Ik hoor hier post rock en metal zoals ik ze graag hoor.
Een fijne kennismaking met deze band die op 16 februari in JH Knipperlicht te Zulte hun releaseparty (op cassette) houden. Een uitgestelde release vanwege een blessure maar dat mag de pret niet drukken. Allen daarheen zou ik zo zeggen.
Niet dat het moet, maar alt-j in een muzikaal hokje duwen is een onmogelijke opgave. Al ontelbare keren foutief geschreven (het is in kleine letters) en tegendraadse muziek in al zijn varianten die wel zalen doet vollopen. Ook Vorst, gewoon uitverkocht. Daar mocht ook Marika Hackman die de support act verzorgde mee van profiteren. Her en der zag je nog wel een concertganger die de aangeboden pizza’s aantrekkelijker vond dan het talent van de Britse, maar het gewezen model wist de zaal stil te houden. Er bestaan gemakkelijkere opgaven dan dit als je het in Vorst Nationaal dient te doen.
De Londense artiest heeft op haar laatste plaat de hulp gekregen van Charlie Andrew die de producer van dienst voor de drie alt-j platen was. Soms moet je de logica niet te ver gaan zoeken.
Haar geluid staat vrij ver van wat de helden uit Leeds doen. Eerder muziek die zijn wortels haalt uit leuke 90’s female indiepop. Denk aan Belly, en dus ook Throwing Muses, maar even zeer Juliana Hatfield voor wie nog genoeg hersencellen heeft om zich dat nog te herinneren.
De set bestond voor een groot deel uit ‘I’m Not Your Man’, een plaat waarmee zij vooral bij de pers scoorde. Een ideale opwarmer die geen seconde uit de boot viel. In het oog houden, en nog meer hopen dat het oog haar bereikt, want Marika blikte niet uit in originaliteit, maar in klasse des te meer.
alt-j in Vorst. Een veelbesproken feit. Een concertzaal die het niet echt moet hebben van zijn auditieve subtiliteit en uiteraard het lonkende gevaar van het allesvernietigende geroezemoes. Het zal de geluksvogels die alt-j op hun exclusieve releaseshow in De Kreun zagen alleen maar doen handjes wrijven. Niet te hard van stapel lopen, want het geluid was in Vorst niet alleen top (surprise!), maar het publiek bleef anderhalf uur muisstil. ‘Il faut le faire’ in tijden dat het merendeel van de concertgangers zijn gsm belangrijker vindt dan degene die op een podium zijn bloed, zweet en tranen staat te etaleren. alt-j kon het, en daar zit perfectionisme voor heel veel tussen.
De band begon onmiddellijk met haar tour de force van de laatste plaat:”Deadcrush” met dat fantastisch zinnetje “Watch Me Now.” Je had daarmee meteen door hoe het de komende 90 minuten zou zijn: wat statisch dat wel (ze staan niet echt te springen), een imponerende lichtshow, een geraffineerd geluid en vooral een band die haar fans vanaf de eerste seconde in een niet te stoppen trance wist te brengen.
De opstelling op het podium verried ook dat zanger/gitarist Joe Newman, keyboardspeler Gus Unger-Hamilton en drummer Thom Sonny Green er niet op uit waren om zeer interactief te gaan doen. De drie leden waren gescheiden door gigantische palen die iedere minuut van kleur veranderden en daardoor het netvlies deden klaar komen.
Gwil Sainsbury zit er al een tijdje niet meer bij, niet dat je dat ook maar hoort in het geluid van alt-j. Getuige “Fitzpleasure” dat de Brusselse bunker voor een paar minuten omtoverde tot droomparadijs. Er werden heel wat songs gespeeld uit ‘An Awesome Wave’, dat debuut uit 2012 waarmee de Britten meteen raak schoten. “Dissolve Me”, “Matilda”, “Something Good”, “Bloodflood” en als allerlaatste song “Breezeblocks”. Het zat er allemaal in verwerkt, en alles gespeeld met een finesse om van klaar te komen. Zelf doen ze dat niet, amper beweging, maar de lichtgolven en het enthousiaste publiek deden je beseffen dat je op de concertvloer stond, en niet in je luie zetel...
We geven nagelbijtend toe dat we wat ontgoocheld waren dat het trio slechts vier songs uit ‘Relaxer’ koos. Was het omdat deze plaat niet de gedoodverfde crowdpleaser werd? Wie zal het zeggen, maar het was ongelooflijk genieten bij het krachtige “In Cold Blood”, het dromerige “3WW” en het vreemde “Pleader” waarin duidelijk geput werd uit country-musicals uit de jaren 40 en 50. alt-j is altijd anders geweest.
alt-j was feilloos. Misschien voor sommigen te feilloos, maar voor een band die met zo’n ongewoon perfectionisme en tegendraadse muziek zo’n massaal publiek kan bereiken en ze er nog kan doen naar luisteren, daar gooien we alleen maar onze pet voor in de lucht.
Ism Luminousdash.com http://www.luminousdash.com
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/alt-j-12-01-2018/alt-j-21/
Organisatie : Live Nation
TC&I is de nieuwe band van Colin Moulding en Terry Chambers. Moulding is de mede-oprichter en mede-songschrijver van de Britse newwaveband XTC, waar in de beginjaren ook Chambers een tijdlang deel van uitmaakte. XTC bestond van 1976 tot 2006, maar had vooral in het begin van hun bestaan succes met singles als “Making Plans For Nigel” en “Senses Working Overtime”. Wie te jong is om een belletje te horen rinkelen, kan terecht op YouTube. De bandnaam van het project van Moulding & Chambers is overigens meer dan een knipoog naar XTC. TC&I is een nieuwe start voor Moulding, terwijl de muziek misschien eerder aansluit op het laatste werk van die band.
Openingstrack “Scatter Me” is oer-Brits en heeft die typisch Britse tongue-in-cheeck-humor door een gitzwarte tekst over sterfelijkheid te koppelen aan een vrolijk popdeuntje met nagenoeg niet meer dan piano en drums. Behalve aan XTC doet dit ook denken aan Ian Dury & The Blockheads.
(Overwhelming) “Greatness” is een dromerige popriedel over overschatte ambities, waarbij Moulding met een gezonde dosis zelfrelativering zijn oude dromen beschrijft over hetzelfde niveau te bereiken als Spielberg, Gershwin, Churchill of McCartney.
In het eerder rockende “Kenny” heeft Moulding het over de teloorgang van openbare speeltuinen en in “Comrades Of Pop” waarschuwt hij jonge bands voor de valkuilen van de muziekindustrie.
“Kenny” en “Comrades Of Pop” zijn misschien niet de sterkste nummers van deze amper vier tracks tellende EP, maar de twee andere zijn om duimen en vingers af te likken. Welkom terug, Colin Moulding.
De demo waarmee Duran Duran in 1979 op zoek ging naar een platencontract wordt alsnog uitgebracht. De band bestond op dat moment uit Nick Rhodes en Roger en John Taylor. De zanger was op dat moment Andy Wickett, die eerder bij TV Eye achter de microfoon stond. Als Duran Duran na deze demo in 1981 met amper vier nummers een platencontract krijgt bij EMI is Andy Wickett reeds vervangen door Andy Taylor.
Maar de eerste versie van de hit “Girls On Film” werd opgenomen door Duran Duran met Andy Wickett. Wickett leverde nog meer sterk songmateriaal: “Rio” is gebaseerd op “Stevie’s Radio Station”, een song die Wickett ‘meegenomen’ had van bij TV Eye. Jammer genoeg staat die song niet op deze uitgave. Misschien komt daar nog een versie van boven water als Wickett of iemand anders zijn kluis leegmaakt of zijn zolder opruimt.
Wel krijg je behalve de ruwe versie van “Girls On Film” nog drie heel genietbare en zeker niet over-geproduceerde tracks die goed laten horen dat deze Britse jonkies bulkten van het potentieel. Deze demo laat ook horen dat het met deze band heel anders had kunnen lopen. Hun sound ligt hier dichter tegen Joy Division, The Sound en Depeche Mode dan tegen de pop en disco die ze later zouden omarmen. Vooral “Reincarnation” weet te bekoren.
Een alleraardigst tijdsdocument.
Wanneer je leest dat het een release van Consouling Sounds betreft dan weet je dat het wellicht om indringende soundscapes of ambientachtige collages van sounds en veldopnames zal gaan. Niet zo verwonderlijk daar ze artiesten zoals Monnik, Amenra, Onmens en Van Wissem herbergen. In elk geval zijn het nooit albums met drie minuten songs bestaande uit strofes en refrein.
Zo ook met deze release van Uruk. Uruk is de samenwerking tussen Massimo Pupillo ( oprichtend lid van Zu, Triple Sun) en Thighpaulsandra (Coil, gewezen keyboardspeler bij o.a. Julian Cope, Spiritualized…).
Gedurende 38 minuten wordt in één soundscapes langzaam een drukkende en intense sfeer ontrolt. De sounds op deze track zijn donker, eigenaardig en soms prikkelend voor de luisteraar. Het artwork op de cover is van de hand van John Balance (aka Geoffrey Burton) die ook nog actief was bij o.a. Coil en Psychic Tv. En daarnaast werkte hij ook samen met talloze acts zoals Current 93, Death in June etc… Veel meer kan ik hierover niet vertellen. Het is voor liefhebbers van drone en ambient. Voor mensen die out-of-the-box muziek willen ervaren.
Black Mamba is naast een venijnige gifslang ook een Italiaans rocktrio met een vrouwelijke frontvrouw. Ze heeft een ferme rockstem. Muzikaal krijgen we songs die gedragen worden door een potente ritmesectie. Die ritmesectie maakt toch wel het verschil. Het trekt de songs verschillende richtingen uit. Het is rock dat vanwege de vocals soms neigt naar female fronted metal en rock. De indringende en variërende ritmes geven de rocknummers wat funk en progressieve invloeden mee. Irma Mirtilla geeft dus flink gas met haar stem. Gelukkig neemt ze nu en dan ook wat gas terug zodat er voldoende variatie en nuancering in de zang zit. Het is moeilijk om Black Mamba in een muzikaal vakje te stoppen maar denk misschien aan No Doubt gegoten in een hardrock jasje.
De productie en mix klinken wat ruw maar je hoort de potentie die de band in zich heeft. Songs zoals “Heritage” en “Revenge” zijn alvast fijne songs. Ik denk dat met een meer gestroomlijnde productie en arrangementen er nog een beter album dan “Heritage” in deze band zit. Maar voorlopig nemen we genoegen met “Heritage”.
Het nieuwe prikkelende schijfje van het bonte Nederlandse gezelschap New Cool Collective is een fraaie mengelmoes van jazz, reggae, surf, ska, funk, salsa en boogaloo. Ambiance, maar geen boerenleute, u hoeft zich niet te pletter te zuipen om hiervan te genieten. Het is feestmuziek en muzikaal vakmanschap tegelijkertijd. Het doet soms een beetje denken aan El Tattoo Del Tigre, maar dan met een meer uitgesproken jazz tintje.
Een puur instrumentaal feestje waarmee je zowel op een jazz- als op een roots- of rockfestival terecht kan. Deze band kan je programmeren zowel op Gent Jazz en Middelheim als op Pukkelpop of Couleur Café, overal mag je de beentjes losgooien. De 10 tracks op Electric Monkey Sessions blinken uit in variatie, kleur en muzikale hoogstandjes. Ze zorgen voor een welgekomen zonnig tintje in deze donkere dagen. Dit is muziek die naar een zomers festival snakt.
Neil Young bracht eind vorig jaar alsnog ‘Hitchhiker’ uit, het in de zomer van 1976 in Malibu opgenomen, maar nooit uitgebrachte album. De reden om het album toch nog officieel uit te brengen, heeft vermoedelijk meer te maken met het mogelijk vervallen van auteurs- en reproductierechten dan met het feit dat Ome Neil de opnames nu plots toch goed genoeg vindt om met het publiek te delen.
‘Hitchhiker’ werd opgenomen in één nacht bij volle maan met in de studio enkel een ietwat gedrogeerde Neil Young en David Briggs aan het mengpaneel. Geen begeleidingsband, enkel de man met zijn stem en zijn gitaar. Doorgaans was dat in die tijd ruim genoeg om vuurwerk te verwachten. Young zat in zijn creatieve glorieperiode en zowat alles wat hij tot dan toe uitbracht veranderde in goud. Niet dus zoals op zijn jongste werk, denk maar aan ‘Earth’ en ‘Peace Trail’, waar je het goud – dat er nog wel is – met een zeefje moet gaan zoeken tussen de modder en de keien.
Het siert de man en zijn platenfirma dat ze niets aan de oude opnames toegevoegd hebben. Met het geluid van een band erbij of in de handen van zelfs een brave producer had dit onuitgegeven materiaal veel meer kansen gehad om bv. opgepikt te worden door de radio. Je hoort meteen bij het eerste nummer al waarom het zo lang geduurd heeft dat ‘Hitchhiker’ uitgebracht werd. In interviews geeft Young aan dat hij zelf meteen hoorde dat hij tijdens die opnames licht beneveld was door drank en andere genotsmiddelen en dat is inderdaad in deze kale opnames niet te verstoppen.
Young klinkt solo steeds rauw en klagerig, maar op ‘Hitchhiker’ missen heel wat nummers de vaart en de gebaldheid die ze verdienen. Nummers als “Campaigner” klinken bij momenten zelfs een beetje drammerig. Young’s stem klinkt zwak en soms heb je echt het tekstvel nodig om de gemompelde lyrics te kunnen volgen. De vastberadenheid van ‘After The Goldrush’ of, om eens een recenter werk te nemen, ‘Living With War’ ontbreekt. Maar de flair is er wel. Alsof hij er tijdens het opnemen op vertrouwde dat het wel goed zou komen. Alsof hij erop rekende dat de studiolui dit materiaal wel tot een diamant zouden slijpen.
Het songmateriaal op zich is best oké. Misschien niet echt materiaal voor een wereldhit als “Needle And The Damage Done” of “Heart Of Gold”, maar het behoort tot het betere werk van Neil Young uit die periode. Het beste bewijs daarvan is dat hij zowat alle songs van ‘Hitchhiker’ (op “Hawaii” en “Give Me Strength” na) later nog heropgenomen heeft. O.m. “Pocahontas” en “Powderfinger” krijg je hier in een van alle toeters en bellen ontdane versie voorgeschoteld. Deze beide naakte tracks bestaan ook in betere, opgedirkte versies, al gaat dat misschien niet op voor elke song op ‘Hitchhiker’. “Ride My Llama” komt hier beter uit de verf dan op ‘Rust Never Sleeps’ en ook The Old Country Waltz” kan in deze versie net zo hard bekoren als op ‘American Stars ’n Bars’.
Na een paar luisterbeurten blijft de vraag of je ‘Hitchhiker’ moet zien als een volwaardig album of toch als een werkdocument, als een demo die voorafgaat aan de ‘echte’ opname. Voor diehardfans en critici heeft dit ‘verdwenen’ album door de jaren dusdanige mythische proporties aangenomen dat het voor hen niet alleen een volwaardig album is, maar zelfs meteen een meesterwerk. De waarheid ligt echter bij het demo-verhaal. ‘Hitchhiker’ is een leuk tijdsdocument, maar kan de hoge, opgeklopte verwachtingen niet helemaal inlossen. Ook een begenadigd artiest, een god of een dinosaurus zo je wil, kan al eens mindere dag hebben. Neil Young had geen ongelijk toen hij in 1976 de tapes van Hitchhiker in de kluis opborg. Net zo goed heeft hij nu gelijk om dezelfde tapes er uit te halen. Maak die kluis leeg, Neil! En snel!
Crowd of Chairs is een Gentse noiseband dat met deze ‘Fuck Fuck Fuck’ een eerste full album heeft gemaakt. Ervoor hadden ze al twee EP’s uitgebracht waarvan de laatste een split EP was met de jonge postpunk band (en label genoot) Maze.
Nu dus een volledig en elf nummers tellende plaat. Deze opent meteen al sterk met “For”. Een hypnotiserende track dat halfweg ontploft in je gezicht. Als je dan nog niet wakker bent… Maar het is wel een mooie opgebouwde en uitgewerkte song. Schitterende opener. Op “Ibogaine” bijvoorbeeld schieten ze vanaf het begin uit de startblokken en klinkt het gitaarwerk toegankelijker. Doch dat pad wordt al gauw verlaten om stevig te rocken. “Transister Yr Sister” heeft een Pixies-gehalte: snedige Trash rock. Het fijne aan hun muziek is dat ze niet voor één gat te vangen zijn. Het is dan wel noise rock maar ze proberen op verschillende manieren hun muziek op te bouwen. Nu eens ongebreideld luid en snel of meteen to-the-point en dan weer eens traag opbouwend (zoals “Get Up And Go”).
Crowd of Chairs heeft mij met ‘Fuck Fuck Fuck’ absoluut weten te overtuigen. Was ik 25 jaar jonger, ik viel er meteen voor. Maar wacht eens even… want nu ben ik er eigenlijk ook meteen voor gevallen. Dit is muziek vanuit de onderbuik, met de nodige variatie en muzikaliteit om te blijven boeien. Schitterende schijf voor liefhebbers van o.a. The Guru Guru, Brutus, Raketkanon etc…
Nederlands 
Français 
