Hybris #1: a secret, pre-Halloween ‘Saturday Night Live’ full of occult surprises in France
Secret Chiefs 3
Aéronef
Lille
De l’Aéronef ontving eind oktober, gedurende één week de excellente Amerikaanse band Secret Chiefs 3 voor een creatieve residentie. De gedroomde gelegenheid om hun ambitieus concept ‘Hybris #1’ nog meer glans te geven. Een concept dat het modale, traditionele concert wil overstijgen door de toeschouwer mee te nemen in een parallel universum: een samensmelting van artistieke hoogstandjes, bizarre podiumkunst, aparte decoratie (Materia Prima Art Factory) en muzikale performances (DJ Tess Wassila + Joy as a Toy + Secret Chiefs 3).
Materia Prima Art Factory (Fr) ontvangt ons op de binnenplaats van de l’Aéronef, waar we in een zee van vuur warm worden onthaald met een performance door van zwarte paterspij voorziene middeleeuwse figuren die om de haverklap met grote spades in brandstapels slaan, waardoor de gensters metershoog opvliegen, terwijl een gesluierde vrouw een wit paard in deze heksenketel van vuur probeert in toom te houden. Op de binnenmuren worden occulte tekens geprojecteerd die door likkende vlammen worden omringd, terwijl centraal op de grond het woord ‘INRI’ in grote letters letterlijk in brand staat. Met mondjesmaat wordt het publiek de foyer binnengelaten voor het volgend schouwspel. Eerst krijgen we nog een briefje met vermelding “Nous vous informons que certaines scènes du spectacle auquel vous allez assister, pourraient heurter la sensibilité des plus jeunes ainsi que des personnes non averties”. Met andere woorden: KNT en niet voor gevoelig kijkers!
We worden op een van donkere doeken voorziene set binnengeloodst waar we op een bed van donkerbruine herfstbladeren 2 bizarre miniperformances bijwonen. In een eerste scène wordt een vrouw met een trechter in de mond levend begraven door een topless hogepriesteres en in een andere set worstelt een naakte man met een dood en dichtgenaaid varken (geen nepvarken maar de real deal). We kijken met open mond naar deze ‘ancient middle ages revisited performances’.
Als we dan eindelijk de verduisterde grote zaal binnen mogen, worden we geconfronteerd met 4 minipodia van 2 op 2m, waarop de meest bizarre attributen al klaarliggen voor de volgende podiumacts. Onder een mix van duistere tonen, een brandend gebrom en angstaanjagende riedeltjes graaft DJ Tess Wassila (Fr) perfect onze verborgen angsten op en is het bang afwachten voor wat komen zal. En ons angstig wachten wordt beloond met een schitterende performance van 4 aparte personages. Terwijl op een podium een mansfiguur met een beendermasker en in kostuum met witte vrouwelijke hakschoenen afwisselend sissend en ratelend een occulte tekst uitspuwt, worden we op de 3 andere podia overstelpt met occulte taferelen en kunnen we een half uur huiveren naar hartenlust. We onthouden jullie de details maar denk: stukken rauw vlees, bloed, duivelshoornen, naakte lichamen, demonisch gekrijs en gekreun… laat jullie verbeelding spreken. Tot zover het artistieke performance gedeelte.
Joy as a Toy (Be), het uit Brussel afkomstige zootje ongeregeld, heeft de moeilijke taak om na zoveel prikkeling van de zintuigen, onze geest scherp te houden. Onze landgenoten slagen hier echter ‘cum laude’ in. We krijgen een klein uur Zappa-iaanse kronkels, vette knipogen naar Captain Beefheart en muzikale mayhem à la Mauro Pawlowski van 3 jonge snaken die weten wat ze willen en bovendien overduidelijk muzikaal geschoold zijn. Progressieve power pop met een hoek af. Ze zijn vlijmscherp, duister, gestoord, grappig, schurend, donker en venijnig en dat straalt van het podium af, waardoor het publiek spontaan in een dansmodus schakelt. Het hoogtepunt van de set is ongetwijfeld “Attaque des Vampires Suceuses de Sang” dat perfect bij deze thema-avond past. De Noord-Fransen sluiten met volle overgave onze landgenoten in hun armen en trakteren het trio met een daverend applaus. Mission accomplished! Geen slecht woord over deze band, hetzij samengevat: Aaaaaaaaaaaaaaaaaaah!
Zoals in http://www.youtube.com/watch?v=vKm3T0Fuvi8&feature=relmfu
Set list Joy as a Toy: [1] Zombie Safari [2] Disco Dog [3] Subway to your Brain [4] Joy as a Toy [5] Successful Failure [6] Sub Rosa [7] Carrousel [8] Robots [9] Home [10] Attaque des Vampires Suceuses de Sang
Het is natuurlijk voor Secret Chiefs 3 (USA) dat we afgezakt zijn naar het zuidelijk gelegen Lille. SC3 is het geesteskind van gitarist/componist Trey Spruance (ex Mr. Bungle & Faith No More). Het is de verzamelnaam van 7 verschillende bands die elk een verschillend aspect van Spruance’s muzikale en filosofische belangen behartigen. De zeven bands zijn The Electromagnetic Azoth, UR, Ishraqiyun, Traditionalists, Holy Vehm, FORMS en Noddingturd Fan (NT Fan). Muzikaal zorgt dit voor een spannende mix van klassiek, Bollywood Funk, Surf Rock, traditionele geluiden uit het Midden-Oosten, Death Metal en Drum’n’ Bass.
Voor de gelegenheid gedeeltelijk omgedoopt tot Forms, met naast de harde kern van SC3 onder leiding van Trey Spruance, het klassiek geschoolde koppel Jessika Kenny (vocaliste) en Eyvind Kang (violist) en een niet nader genoemde harpiste. We worden een triptiek van muzikale verscheidenheid voorgeschoteld.
In deel 1 laat gitarist/componist Trey Spruance (een Zappa/Les Claypool look-a-like) zijn band de typische mix van SC3 etaleren. Naast de klassiekers “Toccata” en “Danse Macabre” (telkens met violist Eyvind Kang in een glansrol), tajineschotels vol Oosters gekruide klanken en met een op een neer huppelende en rond zijn as draaiende gelukzalige Spruance (“The 4”, “Fast”) en Perzische tapijten doorweven van weirde sounds (“Vajra”) krijgen we ook filmische muziek in de vorm van “Sophia’s Theme” aangereikt. Tijdens deze laatste song komt een vrouw volledig in witte kant gedrapeerd het minipodium juist voor het podium op om er met 3 witte duiven ondertussen een jongleeract op te voeren. Ondertussen staan op de balkons van de zaal geblindeerde vrouwen topless stokstijf en worden er drie naakte mannen via touwen ondersteboven vanop het balkon in de zaal neergelaten. Het lijkt wel een scene uit het chef d’œuvre “Eyes Wide Shut” van meester cinematograaf Stanley Kubrick. Het Franse publiek raakt uitzinnig en ondergetekende ook.
In het intiemere deel 2 (zang – klassieke harp – viool – Oosterse harp) dat zich aan de linkerkant van het hoofdpodium concentreert worden we meegenomen naar een sombere herfstavond in het hedendaagse Syrië, waar een schitterende Jessika Kenney de rol vertolkt van alle Syrische vrouwen, die dagelijks hun kinderen zien vermoord worden door een op hol geslagen regime, dat kost wat kost de macht in handen wil houden. Drie elegieën zuigen ons mee in de zielenroerselen van een verdrukt volk dat enkel hoopt op vrijheid, vrede en wat menselijkheid. Een meditatief half uurtje waarin ons hart meebloed met zoveel kommer en kwel. Spruance (deze maal tokkelend op een kleine Oosterse harp) kan zijn bewondering voor vocaliste Kenney niet onder stoelen of banken steken en maakt dit duidelijk na elke song, waar hij ze telkens uitvoerig bedankt. In het publiek kunnen enkele zatte Fransen het echter niet laten om als storende factor, dit intiem schouwspel, tussen de nummers telkens te voorzien van nodeloos luid gebrabbel. Jammer, want dit was adembenemend mooi. Maar het overgrote publiek negeert deze stoorzenders straal en applaudisseert hartelijk bij zoveel schoonheid.
In deel 3 gaan alle remmen los en krijgen we het hardere SC3 aan het werk met een loodzwaar uptempo versie van “Radar – the day the earth stood still” en een death metal coverversie van het “Halloween”-thema van de gelijknamige horrorfilm van John Carpenter. Tevens hun laatste wapenfeit van de avond, ware het niet dat het publiek maar blijft roepen om meer. SC3 kan niet anders om nog 1 maal terug te keren voor een encore. Het wordt – met een cynische vette knipoog – een knappe versie van de Amerikaanse Traditional Mars “Stars and Stripes forever”, die een glorieuze uittocht inleidt. Secret Chiefs 3 ten voeten uit! Zeer gesmaakt! Mis ze zeker niet tijdens hun doortocht in Trix Antwerpen op woensdag 28 november.
Set list Secret Chiefs 3:
Deel 1: [1] Toccata [2] The 4 [3] Fast [4] Vajra [5] Danse Macabre [6] Sophia’s Theme
Deel 2: [1] Song1 [2] Abwoon [3] Tistriya
Deel 3: [1] Radar [2] Traditional’s Medley [3] Halloween // Encore: Stars & Stripes forever
Het thema: ‘L’occulte et l’étrange’ dekt vanavond de volledige lading en is erg toepasselijk op het komende Halloweenfeest. Een meer dan geslaagde zaterdagavond en een totaalspektakel dat we in ons muzikaal hart zullen blijven koesteren. Op naar Hybris #2! We hopen stiekem op Mike Patton als resident artist en een optreden van zijn fantastische Fantômas… we mogen toch nog een beetje dromen in deze donkere en bizarre tijden, niet?
Neem gerust een kijkje naar de (sfeer) pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/joy-as-a-toy-27-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/materia-prima-art-factory-27-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/secret-chiefs-3-27-10-2012/
Organisatie: Aéronef, Lille ( i.s.m. Lille3000)
Anderhalf uur lang waren we gekluisterd aan wat Patrick Watson en z’n Band bracht. Een set, ‘Beklijvend!’ – ‘Krop in de keel!’ – ‘Elegant’! ‘Meesterlijk!’. De songs , fijnzinnige sfeervolle composities van kleine en dierbare avonturen balanceerden tussen ingetogenheid en extravertie en waren gedrenkt in eenvoud of in een wondere klankenwereld. Ze boeiden, ondergingen verrassende wendingen, zwollen aan en werden gekenmerkt door een zachtmoedige, voorzichtige, treffende aanpak . Ze hadden oog voor detail. Een verzameling aan instrumenten , weliswaar, een kamerorkest met z’n zessen, met Watson als gids … Zijn weemoedige falsetstem bood die extra emotionaliteit, ergens tussen Jeff Buckley en Thom Yorke .
Muzikaal talent uit Canada dus, die prettig gestoord kan zijn , maar alles goed onder controle heeft en z’n publiek entertaint . Hij amuseert zich , heeft een aanstekelijke lach , brabbelt er wat op los in gebroken Frans en zorgt voor prachtige muzikale motiefjes … Een muzikale speeltuin …
Ze namen het publiek mee op hun ontdekkingsreis , op hun ‘adventures in their own backyard’. We kregen een enorme variatie te horen.
In het donker hadden we de intieme , spaarzame pianoklanken van “Lighthouse” , het startsein van de tocht . Het gezelschap bouwde op en bracht een intenser, breder, voller, soms stormachtig geluid; een soort ‘barokpop’; “Black wind “ zette die toon: een lichtvoetige beweging van melancholie en opgewektheid, een songstructuur die vertraagt en versnelt en durft open te barsten, ondersteund van herfstige zangharmonieën . Continu had je die slingerbeweging, wat een reeks parels opleverde . De selectie songs waren alvast de moeite verder: “Step out for a while” , “Quiet crowd” , ”Big bird in a small cage”, “Morning sheets”, “Luscious life”, “Noisy Sundays” en de titelsong van de nieuwe ‘Adventures in your own backyard”; tja, te veel om op te noemen …
Fascinerend materiaal van een fascinerend artiest … Kippenvelmoment noteerden we toen de leden in een cirkel dicht bij elkaar gepakt op sobere wijze, al of niet versterkt, “Words in the fire” en “Into giants” speelden, voettics uitdeelden en zongen met een echoënde klank . Magie!
En dan de lighteffects: beelden en lichten die door een witte halve bol aan weerszijden het podium werden geprojecteerd; of de kerstlichtjes die op hun instrumenten stonden. Aan alles werd gedacht om sfeer te creëren en de songs een meerwaarde te bieden … Knap.
Geen probleem om zich in ‘t Frans uit de slag te trekken, de paar mankementjes werden met de glimlach opgevangen; in de bis trakteerde hij met een filmisch bezwerende “Where the wild things of Beijing” , liet hij in een volle Grand Mix solo een innemende “Je te laisserai des mots” horen en nam hij z’n publiek op sleeptouw op het dromerige “Man under the sea”, waarbij ze de kans kregen mee te neuriën en te fluisteren .
Patrick Watson & Band – theatrale pracht, een apart overtuigend optreden, bol van wisselende spannende passages …
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
De Amerikaanse blues en folkzanger Eric Bibb vertrok naar Bamako in Mali om daar samen te werken met Habib Koite, één der populairste sterren uit Africa. Dit resulteert in een unieke plaat met zowel verwijzingen naar de Amerikaanse blues en folk, als naar de traditionele Afrikaanse muziek. Eigenlijk zou de plaat beter ‘van Memphis to Bamako’ heten , aangezien deze muzikale reis de twee continenten overstijgt. Beste nummers zijn "On My Way To Bamako" en "Send Us Brighter Days.
Dunk Records komt weeral met een nieuwe release aandraven, dat geweldige Belgische label, dat onderdak biedt aan alles post-rock, klein en groot.
Late Night Venture wordt deze keer voorgesteld. Een band uit Denemarken, die niet aan hun proefstuk toe is.
En zoals verwacht wordt er ons post-rock voorgeschoteld. De eerst twee nummers doen die term alle eer aan.
Traditionele post-rock, zowel qua vorm als sound. Maar dan komen de eerste nummers waar de band zich echt kan onderscheiden: de zang.
Hier rukt de band zich los van het post-rock-peloton en demarreert het was naar de top.
De gezongen nummers zijn meer dan een post-rockdeuntje met wat stem erover. Ze zijn avontuurlijk en uitdagend.
Ze maken uitstapjes naar vooral shoegaze. En het belangrijkste: ze klinken gewoon zéér goed.
Het album is zoals een full-cd hoort te zijn: gevarieerd, boeiend, verassend,…
Na de 7e luisterbeurt gaat hij op geen enkel moment vervelen, en dat is een hele prestatie.
‘Pioneers of Spacefight’ is een verademing binnen de post-rock.
Laat het zeker niet aan je voorbij gaan en beluister dit album integraal, via www.latenightventure.com.
De Oostendse Gentenaars The Van Jets hebben gekozen voor evolutie: hun onstuimige, oprechte rock’n’roll klinkt nu meer ‘artyfarty’, aanstekelijke, broeierige catchy popart. Die voorliefde in de glamrock op z’n Bowies was er al en zet ‘em nu verder in elektronische klanken , een belangrijke aandeel in het muzikaal verhaal van de nieuwe plaat ‘Halo’. De winnaars van Humo’s Rock Rally 2004 hebben niet stilgezeten , en kunnen met singles “Here comes the light” en “Danger zone”, en songs als “Broken bones” , “Cherry”, “Waited long enough” en het mooi uitgesponnen “Mystify” - met een opbouwende, stuwende groove, heel wat winst maken .
The Van Jets zijn terecht ambitieus en verliezen hun rockend hart niet, maar hebben de eenvormigheid omzeild door de toevoeging van betoverende synths /elektronica … Een stap die ze durfden te nemen, met geslaagd resultaat …
Netsky is deze zomer groots geworden. Boris Daenen aka Netsky heeft de drum’n’bass van Roni Size, Goldie en Breakbeat Era van onder het stof gehaald, koppelde het aan ons veelbelovende, maar onvolprezen Lowpass (ruim vijftien jaar terug!) , en maakte die heftige sound radiovriendelijker; de bredere aanpak richting elektronica en pop , aangevuld met soul, reggae, hiphop en jungle boeit. Door de toevoeging van een MC , keys, drummer en een rits gastzangers; komen zowel de dance - als popliefhebber hier aan hun trekken.
Nogal snel na het titelloze album , met de prachtsingles “Moving with you” en “Iron heart”, is de opvolger er. ‘2’ is er eentje om in te lijsten door de variaties , de verrassende wendingen , de tempowisselingen en de geslagen brug tussen drum’n’bass en pop . Heerlijk huppelen , dansen, springen op de grooves, de vibes en de exploderende, knallende ritmes van “Love has gone “, “Come alive” (ft Scarlet) en “Give & take”. Dancefloorkillers en prijsbeesten op optredens en festivals!
Op andere songs met gastvocalisten, “Wanna die for you” (ft Diane Charlemagne (remember Moby)) , “Get away from here” (ft Selah Sue), “The whistle song” (ft Dynamite MC) en “When darkness fall” (ft Bridgette Amofah) druipt de broeierige soul er van af . En Jimmy Jans doet de hiphop bruisen op “Squad up”.
De instrumentals “911” , “Jetlag funk” en “Puppy” zijn drum’n’bass’ ‘pur sang’ . Even dreigt het wat eentonig te worden , maar al die diverse uitstapjes zorgen voor een boeiend geheel , waardoor dit een ijzersterke plaat is …
Net als Blaudzun, hebben we met I Am Oak aka Thijs Kuijken, zanger/songschrijver uit Utrecht , één van de verrassende ontdekkingen uit Nederland . De inspiratie voor de nieuwe derde plaat al, was te zoeken in Finland waar hij met z’n band naar een besneeuwd huis trok. We moeten ‘Nowhere’ interpreteren als de ‘onaantastbare plek’ en ‘Tammensaari’ als ‘Eiland der Eiken’ . Resultaat: een reeks ingetogen, dromerige, warme songs.
Even staat de tijd stil bij deze ingenomen, sfeervolle en broeierige songs , die hij solo inspeelde en die verder breder en voller gearrangeerd worden door z’n band.
De Nederlandse popscene is alvast een getalenteerd sing/songschrijver rijker.
Na een lange pauze is Spain er anno 2012 terug bij met de vierde reguliere plaat ‘The soul of Spain’. Josh Haden, spil van deze Spain, debuteerde in 96 met ‘The blue moods of Spain’ .
Betrffende ‘de Soul of Spain’ moeten we even terug in de tijd : samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black Heart Procession), Codeine en Smog lagen ze aan de basis van de slowcore, minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; een concept dat loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol klinkt met een melancholische zang, soms poëtisch en meditatief door (de eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we hoorden efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
De nieuwe plaat is een logisch verderzetting van het vroegere materiaal, de slowcore , de mate van tristesse, de kracht van mijmermelancholie, onderkoeld, maar fraai en rijkelijk gecomponeerd, poppy, toegankelijk en melodieus.
“Only one” en “Without a sound” zetten nu net die toon . We houden van de klankkleur, de ‘Soul van Spain’. En af en toe gaat Josh Haden even over de schreef , in die zin dat Spain rockt , en waarom niet, “Because your love” en “Miracle man” zijn puntig en vaardig en doorbreken ‘de trein der traagheid’ composities.
‘The Soul of Spain’ staat garant voor warme nostalgie . Te koesteren dus.
Met classic rock millionsellers als ‘Fly Like An Eagle’ (‘76) en ‘Book Of Dreams’ (’77) heeft Stevie ‘Guitar’ Miller zich dan wel van een stevig pensioentje verzekerd, toch lijkt de inmiddels 69 lentes tellende Amerikaan nog bijlange niet uitverteld. Na een lange radiostilte verschenen afgelopen jaren immers twee nieuwe albums waarop de kwieke Miller met ongeziene spontaniteit en virtuositeit teruggrijpt naar de bluesroots die hij als kleine Texaanse uk persoonlijk kreeg ingelepeld van ondermeer Les Paul en Muddy Waters.
Wie de man tegenwoordig live aan het werk ziet wordt getrakteerd op een genereuze set waar interpretaties van blues standards netjes worden afgewisseld met een ferme graai uit zijn indrukwekkende lijst poprock classics. Tot die laatste categorie behoren “Jungle Love” en “Take The Money And Run”, de twee opwarmers van dienst waarmee de zeskoppige Steve Miller Band de talrijk opgekomen veertigers en vijftigers in de vlotjes uitverkochte AB welkom heette. Tijdens “Abracadabra” kreeg de bejaarde rocker een tekstvel voor de neus gepland, maar desondanks leek het nummer hem vocaal wat te ontglippen. Het zou achteraf gezien het enige schoonheidsfoutje blijken in een set die verbluffend vitaal en nergens gedateerd klonk.
Met het aan ZZ Top schatplichtige “The Stake” en het funky “Mercury Blues” ontplooide Miller zich vervolgens als een doorleefde bluesgitarist waar Blues Peer een moord zou voor begaan. Het geheime wapen van de Steve Miller Band anno 2012 is echter de 72-jarige soulman Sonny Charles. Deze voormalig frontman van het bij ons minder bekende 60ies r&b combo Checkmates, Ltd. mocht met volle overtuiging originals van Bobby ‘Blue’ Bland en Otis Rush nieuw leven inblazen, en fungeerde tijdens de rest van de set als een volleerd publieksanimator.
Naar aanleiding van de recente reissue van diens eerste platen ging Miller ook erg diep in zijn eigen back-catalogue grasduinen. De Amerikaan refereerde met enig cynisch leedvermaak naar zijn eerste stappen in de muziek business waar hij door zijn toenmalig label Capitol al vlug als een artistieke melkkoe werd aanzien. Miller en zijn maats vonden het toen dan ook niet meer dan normaal om vier albums in te blikken op amper twee jaar tijd. Uit die tijd stamt ook “Kow Kow”, een bijzonder aanstekelijk psychic bluespareltje dat in een betere wereld tot het collectief geheugen zou behoren.
Zoals het een echt 70ies icoon op leeftijd betaamt stond de even minzame als goedlachse Miller ineens ook eventjes moederziel alleen en enkel gewapend met een acoustische gitaar op het podium. Met uitgeklede versies van “Wild Mountain Honey” en de grappige niemendalletjes “Gangster Of Love” en “Dance, Dance, Dance” bewees hij eens te meer een neus te hebben voor perfecte popliedjes die in om het even welke vorm met sprekend gemak overeind blijven.
De grand final van de avond werd ingeleid door het instrumentale “Space Intro” dat naadloos overging in “Fly Like An Eagle”, één van de onbetwiste signature songs van de Steve Miller Band die hier een uitgesponnen funky spaceblues versie meekreeg dankzij de virtuoze orgelexploten van ‘choral master’ Joseph Wooten. De classic rock radio staples “Jet Airliner” en “Rock’N Me” maakten het feest der herkenning compleet.
De kaap van de twee uur werd netjes gehaald toen Miller en zijn vijf maats het funky “Swingtown”, “Space Cowboy” en het even onvermijdelijke als redelijk overbodige “The Joker” als encores serveerden. Toeval of niet, maar laat die twee laatste nu net de populairste nicknames zijn die Miller al een paar decennia lang achtervolgen. De kwieke veteraan ziet er ongetwijfeld de humor van in en geniet met volle teugen van de hernieuwde aandacht. Festivals zoals Blues Peer zijn nu aan zet om daar binnenkort een vervolg aan te breien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/steve-miller-23-10-2012/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Achter Everyman’s 'Songs About Ninjas' schuilt Vincent Neyt uit Brugge. Op zijn debuutplaat wordt hij bijgestaan door een heleboel gastmuzikanten. De plaat wordt gekenmerkt door warme melancholische nummers, voorzien van een spaarzame begeleiding.
Prijsnummers zijn "What a situation", waarop een prachtige gitaarsolo terug te vinden is , en "Falling for you", een mooi sfeervol nummer vol herfstromantiek.
Zelfs na enkele luisterbeurten blijft de plaat zich ontdekken. Duidelijk groeiplaatje dus.
The Gaslight Anthem - Rock’n’Roll Pur sang …
Blood Red Shoes en The Gaslight Anthem
Ancienne Belgique
Brussel
Wat een wervelend avondje hadden we hier ... Blood Red Shoes samen met The Gaslight Anthem: dynamiek , pit , vitaliteit en gedrevenheid . Oké , let’s start met de Blood Red Shoes, die eigenlijk op zich een AB kunnen vullen . Ze zijn voor een reeks concerten op tour met The Gaslight Anthem. Het amicale duo Steven Ansell – Laura-May Carter kunnen als geen ander met z’n twee perfect beheerst rockmuziek brengen. Standvastigheid dus, en ze staan garant voor opwinding. Een treffend en stevig samenspel; al is de nieuwe plaat ‘In time to voices’ minder hitsend. Ze speelden weliswaar een korte furieuze lijst van “Keeping it close” , “Don’t ask”, “Lost kids” , “This is not for you” , “Light it up” , “Cold” en “I wish I was someone better”. Een Laura-May in beste doen en bij de pinken en een Steven die gebruikelijk de fans weet aan te porren . Al meteen raak , vuurwerk en een pak zwetende lichamen …
The Gaslight Anthem uit New Jersey is zo’n bandje die erin slaagt onvervalste rock te schijven en te spelen; energieke, potige, opwindende en broeierige rock , een ijzersterke melodie en een aanstekelijk refrein . ‘American music pur sang’ , waarbij eindeloze vergelijkingen met ‘Bruce the Boss’ worden opgeroepen. De groep heeft een eigen identiteit , beschikt op een goede 5 jaar tijd over een hondstrouwe fanshare, en kan per album rekenen op meer publiek.
Fel en pittig klinkt het altijd wel, maar met de jaren brengt het gezelschap subtiele, meeslepende songs met een reeks uitschieters. Hier is sprake van ambachtelijk uitgewerkt materiaal, goed onderbouwd, vol vuur en passie en aandacht naar finesse en sentiment, zonder dat het kwintet rond Brian Fallon hun eigen geluid verloochent. The Clash, The Replacements, New Model Army, Big Country en The Men They Couldn’t Hang zitten gegrift in het geheugen van die mannen; ontvlambare Amerikaanse muziek met tempo, power, explosies en brains, met gevatte , gepaste soli, die in een sfeertje zitten van ‘Pirates of the Caribbeans’ of gemaakt zijn voor een ‘US Highway 61’ lang rit.
Er werd gretig geput uit Tthe ‘59 sound” en het onlangs verschenen ‘Handwritten’. ‘American slang’ werd opvallend links gelaten . Het eerste half uur was de wind in de zeilen en snelde men over de highway met songs als “Mae” , “Cassanova baby”, “Old White Lincoln”, “’59 sound” en de huidige single “45”. Het publiek droeg z’n band op handen en de refreinen werden luidkeels meegezongen . Het kwintet , tattoes van kop tot teen, genoot van de warme respons.
Passie en vuur was er zeer zeker op dat moment , maar dan knetterde het minder en sprongen de vonken er wat minder af; de vaart nam af , en de klemtoon kwam op het broeierige, vaardige materiaal, van “Handwritten”, “Howl” , “Johnny” en noem maar op, zondermeer een reeks songs waarvan het publiek hield.
Bright Eyes werd hier vernoemd, want net als Conor Oberst doen de heren van Gaslight Anthem hun eigen ding, zonder zich al te veel critics aan te trekken. Na een rondje ‘goed vertrouwd’ en ‘geen bijzonderheden’, ging het er uptempo en snedig aan toe met “Too much blood” en “Great expectations”.
Een stevige bisronde werd geserveerd , meteen een handvol splijtbommen als “Our father’s son” - nog maar weinig gespeeld , het opbouwend felle “Here comes my man” en “American slang” , het intense “Film noir” en een gebalde “Backseats” om de set te besluiten, waarbij de vrouwen vooraan op de schouders getorst werden . Mooi om op die manier hun lievelingen van dichtbij te kunnen benaderen …
Rocken kunnen ze als de beesten … goudeerlijke , hartverwarmende ‘straight forward’ rock’n’ roll, zonder al te veel effects of toevoeging van synths of toetsen. Toegegeven, iets minder beklijvend en zweterig als vroeger , maar nog even onvervalst, puur, oprecht en puntig. Geslaagd dus!
Organisatie: Live Nation
Katie Melua is net getrouwd, heeft net een nieuw album uit en is op tournee op het Europese vasteland. Het gaat haar voor de wind. Zaterdag 20 oktober landde ze in Vorst Nationaal en uw reporter was er bij.
De parterre is voor de gelegenheid volgezet met stoelen. Een ongewoon zicht voor wie al eens een rockconcert meepikt in Vorst. Ook het podium valt eerder klein uit maar dat heeft alles te maken met het feit dat Katie haar set moederziel alleen inzet. ‘Me and my guitar’, zeg maar. Haar sound is breekbaar maar de zaal is muisstil en luistert.
Na een viertal nummers én het voorstellen van het ‘Secret Symphony String Quartet’ opent het doek en zie… Daar zit een volledige band. En met het invallen van de volledige band rijst ook meteen het probleem van de avond. De balans valt ongelooflijk tegen. Melua’s stem, is te hard, maar toch vaak onverstaanbaar, de contrabas klinkt dunnetjes en nog nauwelijks hoorbaar als de rest van de band invalt …
Ook de feel is er niet helemaal. Melua schrijft leuke songs die blijven hangen, daar niet van. Helaas doet de band haar geen eer aan. De Jazz is net niet helemaal Jazz, de Blues net niet bluesy genoeg en de funk al helemaal niet funky. Slechte muzikanten? Helemaal niet; geen foutje te bespeuren, maar er ontbreekt iets. Mevrouw Melua vermeldt dat het over muzikanten gaat waarmee ze net samen speelt en misschien wringt daar het schoentje. Niet of niet genoeg op elkaar ingespeeld zijn, kan dodelijk zijn. Naarmate de avond vordert, wordt het beter, maar helemaal goed komt het toch niet.
Het licht in de duiternis zelf is Melua zelf. Rustig, zelfzeker en goedgeluimd staat ze op het podium. Haar bindteksten zijn ‘to the point’ en nooit te lang. Geen enkele keer valt ze te betrappen op een valse noot.
Technisch is hier helemaal niks op aan te merken. helaas is het allemaal net te statisch om het een boeiende show te vinden, en dat kan zelfs een betrekkelijk goeie versie van “Nine Million Bicycles” niet goedmaken
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/katie-melua-20-10-2012/
Organisatie: Live Nation
Al sinds haar oprichting bijna 10 jaar geleden kleeft aan Dirty Projectors een ietwat moeilijk, tegendraads imago. Muziek van een jong stelletje ‘artschool students’ uit New York waarmee je zowel hippe muzikale vrienden kan maken als je schoonmoeder op de kast kan jagen.
… Maar met een veelgeprezen nieuw album onder arm klonk Dirty Projectors die avond opvallend toegankelijker dan verwacht. Met meer melodieuze psychedelica van The Beatles en studentikoze popgevoeligheid van Belle & Sebastian, zonder de grilligheid van pakweg Scott Walker volledig uit het oog te verliezen.
Met opener “Swing Lo Magellan” uit de gelijknamige nieuwe plaat demonstreerde de zeskoppige band (3 jongens en 3 meisjes) uit Brooklyn meteen hun goede wil. Een perfecte popsong met veel vakkundigheid gebracht, eentje die zeker niet misstaan zou hebben tussen het beste van wat Pavement ons naliet. Het met rollende hiphop beat ingezette “Gun Has No Trigger” leek dan weer op maat geschreven van de betreurde Amy Winehouse.
Niet dat het allemaal hapklare brokken waren, maar zijn het ook niet de beste biefstukken waarop al eens gekauwd moet worden? Om het Björk universum te bereiken waarin “See What She Seeing” zich ontvouwde had je best enkele voorgezette opleidingen op je cv staan. En wie zich in Vlaanderen graag laaft aan de belegen meisjesfolk van Laïs moet zich tijdens “Just From Chevron” ongetwijfeld een bult geschrokken hebben aan de overstuurse samenzang en handclaps van de 3 meisjes in het gezelschap.
De échte hoogtepunten van de avond werden opgespaard tot de driekoppige bisronde.
“Dance For You” klonk als vintage Roxy Music, terwijl publieksfavoriet “Stillness Is The Move” de ABBox zowaar omtoverde tot een vette r&b party. “You’re My Love, And I Want You In My Live” zong frontman Dave Longstreth in afsluiter “Impregnable Question”. Dit bleek een ideale toespeling voor de gretigheid waarmee het publiek Dirty Projectors in haar hart gesloten had.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Silencio, het Franse duo, doet gedurende een half uur zijn naam alle eer aan. Laat de stilte boekdelen spreken is hun motto. Nu en dan hoor je een speld vallen in de Kreunzaal. Hun laatste album ‘When I’m Gone’ is een gracieus, mooi en mellow plaatje geworden. We laten ons gewillig meeglijden op een mix van pure schoonheid en helende en hartverwarmende soundscapes. Een muzikaal haardvuur vol melodisch semi-ambient akoestisch neoklassieke composities. Op de achtergrond dromerige visuals met een wazige vrouwelijke schoonheid die zich op het ene moment in het duinzand nestelt, om daarna via een golfbreker een toegang tot de zilte zee te verschaffen om er zich vervolgens volledig in onder te dompelen. Geniet mee van “Gone” uit hun recente album en dan weet je waar we het over hebben. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=j6falpWO8k8#!
Bohren & Der Club of Gore staat sinds 1992 voor ‘deutsche Gründlichkeit’ in de vorm van voortreffelijke dark jazz of doom jazz. Hoewel de meeste bandleden een muzikaal hardcore verleden hebben (met bandnamen als Chronical Diarrhoea en 7 Inch Boots) is de muzikale weg die ze met Bohren inslaan mijlen ver van hun roots verwijderd. Ze geven ons tussen 1994 en 2011 zeven albums om vingers en duimen bij af te likken. Eén gepolijste parel lichten we eruit: ‘Dolores’ uit 2008 (uitgebracht zowel op het Belgische PIAS-label als het IPECAC-label van niemand minder dan Mike Patton, die een grote Bohren-fan blijkt te zijn). Een album dat je van begin tot einde doet wegdromen naar de donkere schoonheid van een zwoele zomernacht in een verlaten haven. Hoe toepasselijk kan dit zijn op een warme oktoberherfstdag in Kortrijk. Alle ingrediënten zijn aanwezig om ons een muzikaal oorgasme te bezorgen.
Een verduisterd podium met enkel spots boven de muzikanten en een overload aan dampend droogijs zorgt voor een mistig decor dat perfect de sfeer van de typische Bohren-sound visueel weergeeft. Een luid applaus wordt door de dichte mist richting podium gestuwd wanneer de heren rond 21h30 het donkere podium besluipen. Een beklijvend “Staub” zet meteen de toon van deze set. En dat de heren humor hebben, bewijst saxofonist/pianist/orgelspeler en boegbeeld Christoph Clöser door direct na het eerste nummer al een tien minuten durende pauze in te lassen wegens problemen met een geluidsbox om dan na twee minuten al terug te keren (er was niets aan de hand met de box = Duitse droge humor) voor een ingetogen “Unkerich” met als een kabbelende ondertoon een zalige mix van orgel, bas en drums en Clöser op de voorgrond in een glansrol op zijn altsaxofoon.
Tussen de songs blijkt Clöser ook een voortreffelijke stand-up comedian te zijn, die met zijn typische droge humor de lachers moeiteloos op zijn hand krijgt en telkens voor ontspanning zorgt bij zoveel spannende, intense nummers.
Wat voor een welkome afwisseling zorgt en gesmaakt wordt door het overgrote deel van het publiek. Er wordt verder nog meer gegrasduind in zowel “Dolores” (2008), “Black Earth”(2002) als “Beileid” (2011) en we worden overspoeld door magistrale golven van jazz noir die perfect zouden passen in een David Lynch movie.
Clöser speelt de pannen van het dak op zowel altsax, Fender Rhodes en piano en dit terwijl zijn partner in crime Morten Gass (Organ, Vocoder, 8-String Bass, Synthesizer, Mellotron) hem daar perfect in ondersteunt, samen met ritmesectie Thorsten Benning op drums en Robin Rodenberg op bas.
Na een hartverscheurend “Beileid” maant Clöser het publiek aan om na het volgende en tevens voorlaatste nummer van de set “Constant Fear” heel hard te applaudisseren zodat er zeker een bisnummer volgt. Hilariteit alom en geschaterlach vanuit het publiek bij deze droge opmerking. En er is dus nog tijd voor een bisnummer.
Met een prachtig “Midnight Walker” stuurt Bohren & Der Club of Gore ons de zwoele, donkere Kortrijkse herfstnacht in.
Een gedenkwaardig concert dat in ons muzikale geheugen voor eeuwig gegraveerd staat!
Set list Bohren & Der Club of Gore: [1] Staub [2] Unkerich [3] On Demon Wings [4] Zombies Never Die [5] Schwarze Biene [6] Still Am Tresen [7] Painless Steel [8] Grave Wisdom [9] Prowler [10] Beileid [11] Constant Fear // Encore: [12] Midnight Walker
Organisatie: De Kreun, Kortrijk
Nederlands 
Français 
