Je hebt zo van die bands , lekker ontstemd, onvast, speels , jeugdig , aangenaam, leuk en groovy. Het Londense Micachu & The Shapes is er zo eentje. Het trio onder Mica Levi heeft al een paar platen uit, maar komt pas nu in de spotlights met de cd ‘Never’. Ze zitten net als een Liars in het avantgarde hokje, rammelpunk, elektronica met wat Indiase/Japanse/world invloeden. Het geheel klinkt toegankelijk en experimenteel en geeft een lofi klank; een rauwe, schurende gitaar is graag ontregeld (tja die heeft ze zelf verbouwd!) en wordt aangevuld met distortion en pedaaleffects; verder bieden de synths huppelende, bruisende , stuwende ritmes. Een eigentijds apart geluid dus, dat getuigt van hun muzikale vrijheid en gekte . En dan is er nog die neuzelende, zweverige , dromerige, deels valse zang van Mica.
Op losse , spontane en onstuimige wijze ging dit buitenbeentje een klein uur lang te werk . Het was genieten van die complexe relaxte structuur , de tempowisselingen, de verrassende wendingen en de subtiele ritmes, die we hoorden in songs als “Vulture”, “Ok” en “Nothing” . Het publiek werd meegevoerd in die muzikale variatie, genoot ervan en onthaalde de band warm op elk nummer .
Twee keer kwam Micachu & The Shapes terug , en het afsluitende “Golden phone” klonk genadeloos en werd in een klankenrijkdom en fuzz gedompeld . Stuurloos, onbevangen, zware kost en toch catchy … Kortom , dit was Michachu & The Shapes. Overtuigende livegig … !
Organisatie: Botanique , Brussel
De kans is groot dat u van deze Liverpoolse band nog maar weinig of niet gehoord heeft. Begonnen als doom-metal groep gooide Anathema in 1999 het roer volledig om en richtte zich met het album ‘Judgement’ op een soort gelaagde hedendaagse prog rock ergens tussen Pink Floyd, Archive, Porcupine Three en Dream Theater. Niet bepaald het meeste sexy genre, en zeker niet in Engeland, waar de pers altijd naar de nieuwe Arctic Monkeys zit te zoeken.
Anathema wordt ook nu nog vakkundig doodgezwegen door de Britse pers maar stilaan werd met de jaren een trouw publiek opgebouwd en liepen de concertzalen vol voor wat steevast kanjers van concerten van meer dan twee uren zouden worden.
Ook Frankrijk heeft een zwak voor Anathema, getuige het uiterst enthousiaste publiek. Te enthousiast, zo bleek. Fransen weten immers niet wanneer ze moeten juichen en wanneer ze hun klep moeten houden. Het handgeklap tijdens de meer intieme passages was bij momenten ontzettend irritant en het gejoel midden in de songs was ferm storend. Iemand moet die mensen eens dringend uitleggen wat het verschil is tussen een tempowisseling en het slot van een song. Al moet gezegd worden dat het een beetje de schuld was van de gitarist die het ook op de meest ongepaste momenten nodig achtte het publiek op te jutten.
Hoewel ze al 13 albums op hun rekening hebben, concentreerden ze zich vanavond op hun beste vier werkjes ‘Judgement’, ‘A natural Disaster’, ‘We’re here because we’re here’ en ‘Weather Systems’. Met het openingsduo “Untouchable” (parts 1 en 2) uit het imposante en prachtige nieuwe album ‘Weather Systems’ was meteen duidelijk dat dit een onvergetelijk concert zou worden. De sound zat perfect, de stemmen van Daniel Cavanagh en Lee Helen Douglas klonken uiterst helder en de muzikale kunde van de band was van een zeldzame pracht. In de intro van het overigens bloedmooie ”Emotional Winter” kwamen de Pink Floyd geesten heel dichtbij, we waanden ons midden in ‘Wish you were here’, en dat is uiteraard als compliment bedoeld.
Dat de band het metal verleden nog niet helemaal van zich heeft afgeschud was te merken met enkele heerlijke stevige uitspattingen, onder meer in “A simple mistake” en “Closer”.
Voor de rest was het genieten van de harmonieuze schoonheid van songs als “Thin Air”, “Everything” en “Wings of God” die stuk voor stuk melodieuze intimiteit en krachtige rock in zich droegen en gespeeld werden met evenveel gevoel als muzikale perfectie.
“The Storm before the Calm”, nog zo een geweldige gelaagde song uit ‘Weather System’, was zonder meer een hoogtepunt, het waren tien magische minuten waarin de Fransen omwille van de verrassende tempowisselingen weer zo een drie songs meenden te herkennen. Hierop haalde Anathema nog zo een parel uit hun mouw, “The Beginning and the End” was van een bovennatuurlijke schoonheid.
De reguliere speeltijd werd afgesloten met publiekslieveling “Flying” waarin een mondje mocht worden meegezongen, de song eindigde met een crème van een gitaarsolo die geleidelijk aan subliem wegdeemsterde tot de band achter de coulissen verdween.
Uiteraard moest zo een spectaculaire prestatie (we waren inmiddels al twee uren verder) vervolgd worden met verlengingen met daarin de nodige hoogstandjes, wat dan ook het geval was. In de bisronde werd nog even dieper in het (metal)verleden gegraven met een krachtig “Empty” en “Fragile Dreams”, dit tussenin alweer knappe symfonische pronkstukken “Internal Landscapes” en “One last goobye”.
Een indrukwekkend concert van maar liefst twee en een half uur met 21 songs om duimen en vingers van af te likken (de setlist om van te likkebaarden vind je terug op http://www.setlist.fm ). Anathema is een groep met pure klasse en een indrukwekkende muzikale bagage.
We hebben trouwens ook nog een pluim over voor het voortreffelijke voorprogramma Astra, een spacerock groep die met de teletijdmachine meer dan 30 jaar terugkeerde naar de oorspronkelijke progrock van bands als Jethro Tull en Yes (en dan bedoelen we niet de plastieken Yes van in de jaren tachtig die u kent van het gedrocht “Owner of a lonely heart”). De seventies dropen er af, niet alleen van hun uiterlijk (check de lange haren en wijde broekspijpen) maar ook van de songs die moeiteloos de 10 minuten grens overschreden en de solo’s die ons rond de oren vlogen. Je moet natuurlijk liefhebber zijn, maar wij konden dit wel smaken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/anathema-31-10-2012/
Organisatie: Agauchedelalune, Lille
Toen we het artwork van dit plaatje aandachtig bekeken, dachten we eventjes dat het om de heruitgave ging van een lp uit ons vaders oude platencollectie. De man was veertig jaar geleden een flinke hardrocker (inclusief obligaat nektapijt) en wie de drie heren op de albumhoes aanschouwt, moet bekennen dat ze qua uiterlijk, kostumering en haardracht perfect passen bij toenmalige jonge honden als Deep Purple en andere Black Sabbaths.
Bij het beluisteren van de bijgevoegde muziek moeten we concluderen dat de verpakking perfect matcht bij de inhoud. Kadavar is een Duits trio dat een geluid produceert dat flink geïnspireerd is op de klassieke rock zoals die in de seventies gespeeld werd. Ze combineren die sound met wat psychedelica, progressieve rock, hardrock, metal en traditionele doom. Net zoals het ook bij Sabbath en Purple het geval was, worden de zeven tracks op deze titelloze plaat voortgestuwd door zware, hypnotiserende riffs onder aanvoering van een uitmuntende ritmesectie.
Verwacht dus geen origineel geluid maar maak je borst wel maar nat voor een portie stevige portie intelligente en tijdloze hardrock. Kadavar is zo een bandje die je als notoir rocker zeker in de gaten blijft houden!
For The Fallen Dreams is één van die bandjes op het Artery-label, een beetje muziekkenner weet dan al dat het om het zoveelste Amerikaanse metalcoregroepje... ‘Wasted Youth’ is al de vierde plaat van dit vijftal uit Michigan en is in vergelijking met vorig werk heel wat toegankelijker.
De band klinkt een stuk poppier door vooral de vele cleane zangstukken, daarnaast is er overvloedig ruimte voor de nodige breakdowns. In het Blink 182-achtige nnummer “Please Don’t Hurt” wordt bovendien het experiment niet geschuwd.
Het geluid op deze plaat tenslotte klinkt wat ons betreft enorm (misschien wel iets te) gelikt. Het plaatje is zeker voer voor fans van The World Alive, Parkway Drive en A Day To Remember en zal in Amerika enthousiast onthaald worden. Afwachten of dit hier ook het geval is...
Binnen de huidige shoegaze revival die nu toch al een tijdje aan de gang is, mogen we APTBS toch als één van de belangrijkste groepen aanzien. Als geen ander laten zij de snerpende gitaren en de wall of sound van een jonge Jesus And The Mary Chain herleven.
Eerder dit jaar hebben ze met de EP ‘Onwards to the wall’ al een niet onaardig visitekaartje afgeleverd, dit hier is hun derde volwaardige album.
Aan de formule is weinig veranderd. De gitaren snijden door merg en been, de decibelmeter gaat geregeld in het rood en de vaak onderkoelde vocals geven het geheel een duister eighties tintje mee. Als volleerde slijpschijven en boormachines slopen de gitaren de nodige muren, maar toch is er steeds een knappe song onder het geweld te vinden, en dat is wat APTBS zo bijzonder maakt. Zo schuilt er behoorlijk wat melodie in krautrock achtige songs als “You are the one” en “Worship”, en op “Dissolved” wordt de massieve geluidsmuur even aan banden gelegd voor een fijn gitaarriedeltje.
Elders wordt dan weer verschroeiend uitgehaald in de haastige brok noise “Why I can’t cry anymore” en in het extreem wilde “Revenge”, die we in al zijn razernij meteen tot onze favoriet van de plaat bombarderen.
A Place To Bury Strangers heeft misschien niet de meest verrassende plaat van het jaar gemaakt, maar de heren staan wel degelijk op scherp en deze ‘Worship’ is een al even logisch als splijtend vervolg op de vorige tijdbom genaamd ‘Exploding Head”.
Death Rattle staat garant voor onstuimige dark electro gemengd met een Fever Ray popgehalte. Ze balanceren op de rand van sentiment met teksten over isolement, liefde, eenheid en verlies aangevuld met een wervelwind aan electrobeats.
Death Rattle is afkomstig uit London en bracht in oktober dit jaar hun eerste EP uit onder het Belgisch label Frontal Noize. Bij Frontal Noize hebben ze een neus voor catchy sounds zo blijkt. Dat Death Rattle deze EP in een korte tijdspanne schreef is niet te merken aan de goed uitgebouwde nummers die elk een andere sfeer door de luidsprekers brengen doch trouw blijven aan het genre. Kortom, een debuutEP om U tegen te zeggen!
Hun Europese tour zit erop maar begin volgend jaar zou een album in de rekken liggen. Op deathrattle.tv vind je alles wat je zoekt.
Moment of Collapse Records is een Duits onafhankelijk label die in 2007 tot stand werd gebracht door Jens en Basti, twee vrienden met een gedeelde passie voor muziek. Het label richt zich niet tot een bepaald genre, en hun enige ambitie is die bands te steunen die een duw in de rug kunnen gebruiken. Tot op heden scharen zich een twintigtal artiesten onder dit label waaronder Selenites, In The Hearts of Emperors, Black Everest, Light Bearer,...
Ons oog en oor valt op de split van In The Hearts of Emperors/Reka die in september dit jaar gereleased werd. In The Hearts of Emperors uit Zweden brengt samen met Reka uit Rusland een split die posthardcore, postmetal, doom en sludge verenigd.
In The Hearts of Emperors zorgt voor een killer kick off met het drieluik “Dreams of Hope and Loneliness'”. De ruige stem versterkt door de duistere postmetalsfeer die ontluikt uit hun instrumenten geven hun nummers een mastodontisch reliëf . De nummers vormen door de afwisseling van instrument versus vocals een zwarte eenheid en creëren een opbouw die eigen is (of zou moeten zijn) aan het genre. Ze brengen hierbij eer aan de zwaartekracht.
Reka's 'Legacy' doet meteen denken aan AmenRa. Eerder dan In The Hearts of Emperors is Reka's ritme strakker en komen de vocals meer op de voorgrond. Het zijn nummers met bezieling die de luisteraar naar adem doen snakken. De zwaarte wordt op je afgevuurd en het is een zwaarte waar je je niet voor wil afschermen. Dit is een split naar m'n hart!
Tot wat stem en akoestische gitaargetokkel allemaal in staat zijn . The Bony King Of Nowhere aka Bram Vanparys heeft materiaal tot z’n pure essentie gebracht; folky sing/songwriterpop, eerlijk, oprecht , poëtisch , landelijk, gevoelig en dromerig . Een troubadour met een Cohen, Dylan als peetvader , een Bonnie ‘Prince’ Billy en Iron & Wine als grote broer en een Tallest man on earth als leeftijdsgenoot.
Hij overtuigt met negen korte eenvoudige, sobere, ingehouden songs .
Kijk, dit is een talentrijk zanger , met een gouden zalvende stem en een minimale begeleiding, weergegeven op de beste track van de plaat, “A travelling man”. Zeggingskracht en elegante schoonheid.
The Gaslight Anthem uit New Jersey is zo’n bandje die erin slaagt onvervalste rock te schijven en te spelen; energieke, potige, opwindende en broeierige rock , een ijzersterke melodie en een aanstekelijk refrein .
Met de jaren brengt het gezelschap subtiele, meeslepende songs met een reeks uitschieters. Hier is sprake van ambachtelijk uitgewerkt materiaal, goed onderbouwd, vol vuur en passie en aandacht naar finesse en sentiment, zonder dat het kwintet rond Brian Fallon hun eigen geluid verloochent. The Clash, The Replacements, New Model Army, Big Country en The Men They Couldn’t Hang zitten gegrift in het geheugen van die mannen; ontvlambare Amerikaanse muziek met tempo, power, explosies en brains, met gevatte , gepaste soli, die in een sfeertje zitten van ‘Pirates of the Caribbeans’ of gemaakt zijn voor een ‘US Highway 61’ lang rit.
Kijk , dit is ‘American music pur sang’ , waarbij eindeloze vergelijkingen met ‘Bruce the Boss’ worden opgeroepen. De groep heeft nu 4cd’s uit , een eigen identiteit, beschikt op een goede 5 jaar tijd over een hondstrouwe fanshare, en kan per album rekenen op meer publiek. Qua uptempo songs komen de single “45” , “Howl” en “Desire” sterk uit de verf .
Overwegend is er op ‘Handwritten’ sprake van broeierig , vaardig materiaal en dan krijg je met “Keepsake” en “Mae” absolute hoogtepunten . Tot slot noteren we “National anthem” , een sfeervolle , dromerige afsluiter.
Hier hebben we als vanouds goudeerlijke , hartverwarmende ‘straight forward’ rock’n’ roll, zonder al te veel effects of toevoeging van synths of toetsen.
Toegegeven, iets minder beklijvend als vroeger , maar nog even onvervalst, puur, oprecht en puntig. Geslaagd dus!
De Zweedse troubadour Kristian Matsson heeft nu al drie voltreffers uit , na ‘Shallow grave’ (2008) , ‘The wild hunt’ (2010 ) is er nu die derde ‘There’s no leaving now’ . Zijn handelsmerk: zijn stem en zijn gitaarspel .
We kunnen maar zeggen dat hij zich ontpopt zich als een kleinzoon van Bob Dylan, een zoon van Bonnie Prince Billy, een broer van Bon Iver en een jonge Nick Drake. Hij komt er alvast glansrijk mee weg.
Een singer/songwriter ‘pur sang’ die z’n songs uitermate boeiend houdt met z’n akoestische/elektrische gitaar, het - getokkel en z’n bezielde, emotievolle stem.
De nieuwe plaat wordt nog breder door de uitbreiding van het instrumentarium van o.m. piano en steelpedal . Ingetogen pracht die begeesterend vaardig kan zijn, als op “Leading me now”, “Bright lanterns” en “Wind & walls” en intrigeert door z’n dromerige, snijdende vocals . Emotionele vuistslagen heet zoiets …
De folkysing/songwriterpop van tien nummers zijn mooi, subtiel en doordacht. Wat een verkenningstocht binnen het sing/songwriterslandschap . Uniek toch om al drie cd’s lang zo intens te kunnen boeien .
Six Organs of Admittance is het muzikale project van gitarist Ben Chasny. Hij brengt verknipte folk met invloeden uit de psychedelica, americana en stonerrock. Vaak treedt hij in zijn eentje op, maar op zijn huidige tour brengt hij telkens zijn begeleidingsband mee, die ook meespeelt op zijn nieuwste plaat ‘Ascent’.
Chasny bleek een enorm verlegen man te zijn op het podium. Al stotterend en met het charisma van een lavabo bedankte hij het publiek dat het zo talrijk was komen opdagen. Maar goed, uiteindelijk is het wel de muziek die telt. Helaas was die vaak te eentonig, waardoor de band geen hele set kon blijven boeien.
De opener klonk zeer vaag en psychedelisch tot een splijtende gitaarrif het heft in handen nam. Wat volgde was een oorverdovend adrenalineshot van jewelste, waarvan je trommelvliezen spontaan gingen trillen. Een vette baslijn, een drummer die tot het uiterste ging en Chasny die de meest freaky geluiden uit zijn gitaar kreeg. Een trucje dat helaas snel ging vervelen naarmate de set vorderde. Telkens kregen we een eenvoudige ritmesectie van bas en drum te horen waarover Chasny dan zat te soleren. Een begenadigd gitarist is hij zeker en vast, maar het zou beter zijn mocht hij zijn kunde ook kunnen etaleren in goede songs.
Nu kregen we een mooie verpakking voorgeschoteld, die ons eerst reikhalzend liet uitkijken naar meer. Halfweg moesten we echter constateren dat we een lege doos toegeworpen kregen. Na 45 minuten hielden ze het voor bekeken al keerde Chasny op zijn eentje nog eens terug om akoestisch twee bisnummers te brengen. Een verademing na al dat gitaargeweld.
Goede muzikanten, maken nog geen goed optreden. Eerst klonk de sound van de band nog spannend en opwindend, maar na een tijdje heb je het wel gehoord. Wat meer afwisseling had het optreden zeker goed gedaan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/six-organs-of-admittance-30-10-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Een slabbakkende economie, vallende bladeren en een jonge generatie die graag thuis aan de haard keuvelt met vader en moeder. Het moet een ideale tijdsgeest zijn voor singer songwriters die een zekere ‘authenticiteit’ uitstralen. Hoe verklaar je anders een maandenlang op voorhand uitverkochte Ancienne Belgique voor The Tallest Man On Earth, een jongeman die met zijn vrouw een paardenfokkerij runt ergens in het hoge noorden van Zweden en in onze contreien nauwelijks airplay geniet op de radio?
De technologische ontwikkelingen spelen hier uiteraard geen onbelangrijke rol. En het is alvast bemoedigend dat ook in de huidige ‘download cultuur’ de beste artiesten nog steeds komen boven drijven. Want tot deze categorie mag Kristian Matsson, alias The Tallest Man On Earth, zich na zijn pakkende performance wel degelijk rekenen!
Ondanks zijn relatief jonge repertoire (in 2012 kwam het derde album ‘There’s No Leaving Now’ uit) sleept The Tallest Man On Earth al een karrenvracht aan ambachtelijke nummers met zich mee die in de traditie van Bob Dylan volstrekt tijdloos klinken. Dit volstond ruimschoots om bijna anderhalf uur lang de sterren van de hemel te zingen zonder zich te bezondigen aan grootspraak of grootse gebaren.
Het op luid herkenningsapplaus onthaalde “Love Is All” aan het begin van de set klonk reeds als een (te) vroeg gekomen hoogtepunt, maar deze taaie, gepassioneerde man uit het noorden zou dit niveau met parels als “Wind And Walls”, “King Of Spain” en “The Gardener” nog verschillende keren moeiteloos te weten evenaren. Inspiratie leek vooral te komen aangewaaid vanuit het Westen, inclusief een eerbetoon aan Americana boegbeeld Jason Molina.
Tijdens het afsluitend bisnummer “The Dreamer” solo aan de piano liepen de emoties in het publiek nogmaals hoog op. Een memorabel concert van een grote meneer!
Pics homepag: Bart Vander Sanden – http://www.indiestyle.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Dit schijfje ligt al een tijdje klaar om gerecenseerd te worden… Uitstel is geen afstel om de nodige aandacht te geven aan deze vier flink rockende Belgen. Met ‘Smooth Driving Tunes’ zijn ze alvast niet aan hun proefstuk toe, The Whocares bestaat al sinds 2001 en bracht in het verleden een mini-cd en twee split-cd’s (met ondermeer Bad Preachers, Chuck Norris Experiment, V8Wankers en Electric Frankenstein) uit.
‘Smooth Driving Tunes’ is opnieuw een ep geworden met drie lekkere tracks. Zelf omschrijven ze hun muziek als “Hard Driven Rock & Roll Power” en wat ons betreft is die typering zeker terecht. “High Heels”, “Good Shake” en “Behind The Wheel” zijn verdomd stevige rocktracks met rock &roll, hardrock en zelfs wat bluesinvloeden. Voeg daarbij de uitmuntende stem van zanger Gaz Hard en de opvallende goeie productie en je hebt een band met heel wat potentieel.
Meer info vind je op www.thewhocares.be .
Crime and The City Solution is, net als The Bad Seeds, in de jaren tachtig ontsproten uit de assen van The Birthday Party. De band heeft evenwel niet zo een succesvolle carrière als Nick Cave kunnen uit de grond stampen en is min of meer altijd in de underground gebleven tot ze er in het begin van de jaren negentig de brui aan gaven.
Zanger Simon Bonney vond de tijd rijp om er na meer dan 20 jaar samen met violiste en tevens echtgenote Bronwyn Adams een vervolg achter te zetten. Een nieuwe compilatie cd is pas op de wereld losgelaten (vreemd genoeg werden hierbij de eerste twee fantastische platen over het hoofd gezien) en eind dit jaar zit er een kersvers album ‘American Twilight’ aan te komen.
Naast het koppel en tweede gitarist Alexander Hacke zitten er geen originele groepsleden meer in de band, maar Bonney heeft in de plaats wel heel proper volk meegebracht, onder andere Dave Eugene Edwards (Woven Hand, Sixteen Horsepower) en Jim White (Dirty Three).
Dat een man als Dave Eugene Edwards zich als een visje in het water voelt bij die grillige Australische woestijnrock is niet te verwonderen. De spirit, de bezetenheid en de onderhuidse dreiging van Crime and The City Solution is ook terug te vinden in het werk van Woven Hand, Edwards weet zich bijgevolg gretig in te leven in de grimmige songs van zijn tijdelijke bondgenoten. Naast Edwards laat ook keyboardspeler Matthew Smith de songs sluimeren en nagloeien via enkele orgelpartijen die het meest donkere van The Doors naar boven brengen.
De bezwerende sound van weleer is op vandaag nog steeds de belangrijkste factor in de muziek van Crime & The City Solution, zo blijkt. Ook de nieuwe songs klinken bezeten en creëren een broeierige sfeer.
In tegenstelling tot de pas uitgebrachte compilatie laat men deze keer die eerste twee platen niet links liggen en krijgen we tot onze grote opluchting twee van die knarsende en sublieme oude songs, “Rose Blue” en “Six Bells Chime”, meteen twee absolute hoogtepunten van de avond.
Ook “All must be love “ en vooral een verslavend “One every train” zijn gedreven en spannend. Het uiterst fijne album ‘Paradise Discotheque’ wordt eveneens niet onberoerd gelaten met “The Last Dictator” en een scherp “I have the gun”. De band sluit op een schitterende manier af met het gloednieuwe uitmuntende “American Twilight”, de song werkt zichzelf sluimerend naar een verzengende climax toe en ontpopt zich zo tot een klassieker in wording.
Dit is nog maar eens zo een terechte reünie van een zwaar onderschatte band die veel te vroeg de handdoek in de ring had gesmeten. Na de prestatie van vanavond kijken wij reikhalzend uit naar die nieuwe plaat.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/crime-the-city-solution-29-10-2012/
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
