Festival Les Inrocks 2012 – ‘Découvertes’: The Vaccines, Electric Guest, Phantogram en Poliça
Festival Les Inrocks 2012
Aéronef
Lille
2012-11-08


Les Inrocks is een showcase festival dat op twee avonden een achttal nieuwe beloften voorstelt in de Aéronef. We hebben er ondertussen een traditie van gemaakt om begin november naar Lille af te zakken op het festival van het Franse rocktijdschrift Les Inrockuptibles
Het festival Les Inrocks had iets te vieren. En niet zomaar iets, ze mochten namelijk 25 kaarsjes uitblazen. Bij deze een welgemeende proficiat aan de organisatoren van het indoor festival dat toch veelal het nieuwste uit de (indie) rock en/of the next big things weet binnen te halen.

Een van die nieuwe dingen was Poliça uit Minneapolis, de elektroband werd al bijzonder veel genamedropt door onder andere Jay-Z en Bon Iver vindt het de beste band ooit. Vernieuwend is het minste wat je kan zeggen van dit viertal, alleen al de samenstelling is zo goed als ongezien: twee(!) drummers, een bassist, een bakje vol samples en een (weliswaar uitstekende) zangeres. Haar zweverig hypnotiserende stem is veruit hun grootste troef, en dat beseffen ze maar al te goed: in zo goed als elk nummer draaide alles rond haar stem en dat ging al snel vervelen. “Dark Star” en “Wandering Star” waren dan weer wel sterke nummers, maar over de hele lijn schoot Poliça toch tekort. De beste band ooit was dit allesbehalve.

Wat Poliça misschien wel het meest miste had Phantogram dan weer wel: een gitaar! En iemand achter een keyboard. Het synthpoptrio uit New York vloog er stevig tegen aan en vooral de noise/shoegaze stukken spraken tot de verbeelding. Dit was de onverwoestbare elektronische sound of the streets van een metropool en zelfs tijdens een, ik zeg zo maar iets, orkaan zou dit trio blijven recht staan. Bovendien was iedereen keurig in het zwart uitgedost (pluspunt voor de keyboardspeelster in lederen broek!) wat hun ‘donkerder’ kantje extra in de verf zette.

De derde band Electric Guest , een band uit LA, rond opdondertje en zanger Asa Taccone en drummer Matthew Compton, blies ons nu ook meteen niet omver. Hun debuut,”’Mondo’, werd door Danger Mouse geproduceerd, maar blijkbaar kan je er niet van uitgaan dat alles waar hij zijn stempel op zet van hoge kwaliteit is. Eletric Guest bracht een verdienstelijke versie van heel lichte indie dance-pop, en leek heel erg de mosterd bij bands als Foster the people, Passion Pit of Friendly Fires te halen. De falsetstem van Taccone viel echter wel heel licht uit (denk aan Mika), en de songs waren niet heel erg memorabel, met uitzondering van “This head I hold”, popsoul die wel van Danger Mouse zijn Gnarls Barkley kon zijn.
De beste nummers zaten aan het einde van de set, en Electric Guest heeft zelfs al enige bekendheid opgebouwd in Frankrijk, maar heel erg warm werden we hier niet van.

The Vaccines brachten de oerkracht van de rock ’n’roll weer tot leven in de Aéronef. Ze bewezen meteen dat je niet per se vernieuwend hoeft te zijn en dat heel goed luisteren naar je voorbeelden en daar je eigen ding meedoen ook gewoon uitermate goed kan werken.
Het ging de afgelopen twee jaren bijzonder hard voor de Londenaars: de wereld was nog niet goed en wel bekomen van hun debuut ‘What Did You Expect From The Vaccines?’ –boordevol popsongs in de stijl van The Strokes en The Ramones- of er was al een opvolger klaar: ‘Come Of Age’, waarmee ze ook letterlijk een volwassener geluid aan de man brachten met invloeden als Blur en The Pixies.
Op voorhand werd er, al dan niet terecht, gevreesd dat het contrast tussen de nummers uit beide platen (te) groot ging zijn, maar The Vaccines bewezen op deze donderdagavond dat ze erg gegroeid zijn als liveband. Van opener “No Hope” tot afsluiter “Norgaard” was het 55 minuten rock’n’roll pur sang. Nieuwe nummers als “Teenage Icon”, “Bad Mood”, “Ghost Town” en het eerder genoemde “No Hope” moesten allesbehalve onderdoen voor ‘oudere klassiekers’ als “Post Break-Up Sex”, “Blow It Up” of “If You Wanna”. Op hun allerbest zijn ze wanner ze zich volledig kunnen uitleven met nummers als “Wrecking Bar (Ra Ra Ra)” en “Norgaard”, twee 90 seconden durende uppercuts die je zo knock-out slaan.
* Minpuntjes? Nieuw nummer “Change Of Heart Pt. 2” was een beetje misplaatst maar dat gold evenzeer voor “Wetsuit” dat ondanks het feit dat het hun grootste hit is, toch vooral een draak van een nummer blijft. En er was natuurlijk de minimale interactie met het publiek, wat zo stilaan een beetje het handelsmerk aan het worden is van The Vaccines. Ze zijn van het ‘let the music speak’ principe. En eerlijk: met zo’n ijzersterke songs zien wij daar allesbehalve gaten in.
* De balans? De oerkracht van The Vaccines haalde het van de ‘vernieuwende’ bands en als Les Inrocks de weerspiegeling is van wat we de komende jaren op ons bord geserveerd zullen krijgen, hopen wij dat het vooral die oerkracht zal zijn dat de pot schaft.

Er zijn al betere verjaardagsfeestjes geweest voor een zilver jubileum maar desalniettemin wensen we het festival binnen 25 jaar toch dat gouden jubileum toe. Tot dan!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/les-inrocks-2012/

Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille  

Tja waar is  tijd dat het Britse trio Kosheen uit Bristol ons overspoelde met een reeks hits . Kosheen draait rond de producers Markee Substanc , Darren Decoder en zangeres Sian Evans. Vooral hun debuut  ‘Resist’, elf jaar terug, is in het geheugen gegrift. De singles “Slip & slide suicide”, “Hide U”,  “Catch” , “Hungry”  en “Harder” waren meer dan de moeite. Die formule van pop, drum’n’bass, triphop en electro borrelde, en was aanstekelijk, groovy en dansbaar, bepaald door het bezwerende herkenbare stemgeluid van Evans. In een mum van tijd speelden ze voor uitverkocht zalen . Ze zorgden ervoor dat pioniers Roni Size, Adam F, Goldie , Grooverider en anderen, die al jaren stoeiden met het genre , mee in de belangstelling kwamen . De opvolger ‘Kokopelli’ uit 2003 was al iets minder; songs als “All in my head” en “Wasting my time” maakten het net nog de moeite . Met de derde cd verdween het trio uit de spotlights.
Met de heropleving van de drum’n’bass sound in ons landje , o.m. door ons eigen Netsky , kwam Kosheen nu zelf plots ook aandraven met een vierde cd, ‘Independance’ .

Duidelijk was de belangstelling niet meer het niveau van vroeger was ; hier werd de nostalgie van onder stof gehaald. In de Vk* was dit het afsluitende concert van hun tour . Geen gekte  meer om aan een ticket te geraken. De recente plaat claimt wat aan de drum’n’bass , maar zit in het vat van de  hedendaagse elektropop met chillout en trance invloeden. Kosheen wisselde het goed af, met  “Hungry”, “All in my head”, “ Slip & slide suicide” , “Hide You” en een greep van het nieuwe, “Addict”, “Manic” en “Dependency”, de sterkste track trouwens .
Een mishmash aan stijlen, waarbij op die laatste tracks de mainstream dance de boventoon haalt. Eén constante: de zangkwaliteiten en live uitspattingen van  Sian Evans .

De bijhorende alcoholische dranken konden alleen maar de show positief  beïnvloeden en het vuur aan de schenen brengen . Want we hadden hier een energiek , dynamisch en opwindend optreden, goed anderhalf uur lang, waarbij ze het leuk hielden en ons met een aangename herinnering thuis voerden.
Een nostalgische overweging voor elke Kosheen fan , die er mee op z’n wenken bediend werd.

Organisatie: Vk*, Sint-Jans Molenbeek