Incoming Cerebral Overdrive (I.C.O.) openen gedurende de volledige herfsttoer in Europa voor landgenoten Ufomammut. En onze ogen en oren worden inderdaad wijd geopend bij zoveel visueel en auditief geweld. Met hun laatste schijf ‘Le Stelle: A Voyage Adrift’ slaan ze een meer gedefinieerd muzikaal pad in: Mathcore à la Dillinger Escape Plan overgoten met een psychedelische sound. Met andere woorden: hoekige riffs, ritmeveranderingen à volonté en een gelaagde psychedelische ondertoon. Dit alles nog eens uitvergroot door de impressionante visuals (een ruimtereis vol exploderende sterren, zwarte gaten, zonnestormen, etc.) die op de achtergrond geprojecteerd worden. Leuke support act. Eén minpunt: de manier van zingen past niet echt in dit concept.

Ufomammut heeft onlangs een tweede deel voor het alombejubelde ‘ORO-Opus Primum’ (april 2012) uitgebracht: ‘ORO-Opus Alter’ (september 2012). Twee magistrale muzikale composities met oogverblindend artwork van hun landgenoten Malleus, een naam als een klok in psychedelicaland. Check hun site (http://www.malleusdelic.com/) en overtuig je van deze Masters of Art. Onder de noemer ‘Oro-tour’ schuimen ze de Europese undergroundzalen gedurende de volledig maand oktober af om dit tweeluik integraal op het publiek los te laten. Muziekfanaten van over het ganse land zijn dan ook afgezakt om deze Italiaanse heersers live aan het werk te zien in Kortrijk. De Europese zuiderlingen zijn geliefd voor hun eigengereide psychedelische sludge. Uniek en fenomenaal. Ze delen sinds 1999 podia met klinkende namen als Neurosis, Amen Ra, Down, Baroness, Motorpsycho, Sons Of Otis, … en staan op prestigieuze festivals als Roadburn, Hellfest, Asymmetry, Stoned From The Underground en Ieperfest.

Vanaf opener “Emperium” worden we in het universum van Ufomammut meegezogen. Een psychedelisch begin met angstaanjagend orgelriedeltje en griezelige, buitenaardse stemmetjes jaagt ons de stuipen op het lijf. Ons nekhaar komt overeind en we wachten angstig af wat komen zal. Het wordt een aangezwengeld krachtig meesterstuk dat halverwege uitbarst als een vulkaan die zich jaren heeft moeten inhouden en nu alle lava uitspuwt met een kracht waarvan zelfs de Etna opkijkt. Na 12’ stopt het natuurgeweld en valt alles terug in de plooi met nog enkele minuten uit te deinen met dezelfde scary soundbites als bij het begin van de song.
“Aureum” hakt er direct in met een logge mammoetsound vol hevige riffs dat de eerste headbangers in het publiek de kans geeft om hun lange haren terug in de juiste plooi te koppen. Een over de 12’ afklokkend loodzware song, die naadloos overgaat in “Infernatural” waar gitarist Poia zijn keelgat zodanig openzet, dat we zijn stembanden bijna kunnen zien. Magistrale zang en killer downtuned riffs, ondersteund door een overtunede bass van Urlo (die de tweede stem voor zijn rekening neemt) en mokerslagen van drummer Vita worden ons deel. Het doet ons denken aan het fenomenale concert van Yob op Roadburn in april laatstleden.
In “Magickon” herkennen we terug het horroresk orgelriedeltje van bij opener “Emperium” en deint de song op het einde niet uit, maar wordt alle kracht geconcentreerd tot een kolossale finale. “Mindomine” is het laatste wapenfeit uit het eerste deel van hun set en doet denken aan Shrinebuilder’s “Pyramid of The Moon”: dezelfde opbouw en wisselend van Middeleeuws gezang naar oerschreeuwen naarmate de song vooruitwaggeld als een horde op los geslagen logge bizons naar een grande finale.

In het tweede gedeelte van de set brengt Ufomammut hun recente wapenfeit ‘ORO–Opus Alter’. “Oroborus” start met spacy effecten en een bas die je ingewanden enkele malen van plaats doet verwisselen in je abdomen. Trillende broekspijpen worden ons deel tijdens deze acht minuten durende uitbarsting aan heavyness.
“Luxon” start met gebrabbel van buitenaardse wezens om dan verder te kabbelen op heavy riffs op bas en gitaar en gekanaliseerd geschreeuw doorspekt met psychedelische orgeltunes. “Sulphurdew” brengt enige verademing bij de start maar al gauw worden we door een killer riff van Poia bij het nekvel gegrepen en meegesleurd richting hel om er repetitief gegeseld te worden door de drumsticks van Vita en volledig verschroeid achter te blijven.
De finale wordt ingezet met een subliem “Sublime”: van 3’30” ingehouden woede, over een met riffs doorspekte aanzet naar een explosie van jewelste in het middengedeelte om dan na 7’30” terug uit te zakken naar een overload aan psychedelica en spacy effecten in het rustige slot. Wat voor het juiste effect zorgt.
Want uitsmijter “Deityrant” is een aaneenschakeling van buffelstoten met een overvloed aan riffs om een kudde mammoeten mee neer te leggen. Een magistraal einde van een fenomenaal concert! Ufomammut kwam, verpletterde en overwon! Lang leve deze band!

Set list Ufomammut: OPUS PRIMUM [1] Empireum [2] Aureum [3] Infearnatural [4] Magickon [5] Midomine // OPUS ALTER [6] Oroborus [7] Luxon [8] Sulphurdew [9] Sublime [10] Deityrant

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/ufomammut-18-10-2012/

Organisatie: De Kreun, Kortrijk i.s.m. Heartbreaktunes

Nooit was in een uitverkochte Charlatan de nerdbrillendichtheid zo groot. Nu ja, Gent is nu eenmaal het Vlaamse Mekka voor de hedendaagse hipster. Bovendien lokt de komst van het obscure How To Dress Well heel wat met iPhone gewapende ruitjeshemden. Helemaal niets mis met dit uiterst gedisciplineerde publiek. Het hoge aantal hipsters per vierkante meter toont vanavond gewoon aan dat het project van Tom Krell immens hot is.  De overgetalenteerde Krell brengt ons een soort elektronica van de nieuwe generatie met een heel vette knipoog naar de R&B van de jaren '90. In een klein uurtje toont hij ons hoe zijn vertraagde R&B niet over het podium swingt maar wel kruipt.

Ook al is dit gezien het depressieve kantje helemaal niet mijn geprefereerde stijl, het moet wel gezegd dat de performance technisch gezien helemaal klopt. De etherische, spookachtige kopstem van Tom Krell klinkt voortreffelijk en doet ons soms denken dat hij op de bodem van een koolmijn staat te zingen. Door het gebruik van twee micro's lijkt het alsof hij af en toe in duet gaat met zichzelf. Terwijl hij baadt in de passende visuals overheersen echo en reverb in zijn zangpartijen. Elektronica en de subtiele tussenkomsten van de violist komen nooit echt op de voorgrond. Vocals blijven gewild de hoofdrol opeisen en bij wijlen lijkt dit misschien wel wat geforceerd over te komen.

Net als zijn introverte attitude doet zijn klankenspectrum ons denken aan The XX. Het is vooral spijtig dat het intieme concert soms werd verstoord door het rabarberende volk uit het aanpalende Charlatan-café. Ondanks de deprimerende en soms te gemaakte sfeer zagen we een technisch uitmuntend How To Dress Well. Ik word niet meteen fan maar dit was uiterst leerrijk en al bij al boeiend.

Organisatie: Democrazy, Gent

Kleine jongens worden groot… dat geldt ook voor het kwartet van Freaky Age. Waren ze in 2006 en hun deelname aan Humo’s Rock Rally nog snotapen van amper 14, dan zijn de heren ondertussen een stuk ouder en bouwden ze in die periode een fraai curriculum vitae uit.  Het aantal hits kunnen deze indierockers niet meer op één hand tellen, ze waren op zowat alle Vlaamse festivalpodia te gast en tourden intensief in het buitenland.
Met ‘(From The Heart Of) Glitter Lake’ zijn ze bovendien al aan hun derde plaat toe!  Het nieuwe album bevat wat ons betreft dezelfde, vertrouwde Freaky Age-ingrediënten: diverse frisse songs met de herkenbare vocalen van frontman Lenny die bijna allemaal de potentie hebben om tot flinke StuBru-hits uit te groeien.  Zeurpieten zullen opmerken dat de invloed van diverse (voornamelijk Britse) bands als The Strokes en The Libertines nog steeds prominent aanwezig is...
Wat ons betreft heeft de band ondertussen wel degelijk een eigen smoel en een patent op het schrijven van catchy en instant meezingbare nummer.  Luister zo maar eens naar “You Were My Everything”, “What If”,  “So Much Like You” en afsluiter “As Long As You Want”.  Ook de zwoele single “Masks” draaien we met veel plezier verschillende keren na mekaar.  Het geluid van Freaky Age is trouwens ook iets rijker en experimenteler geworden middels het gebruik van een aantal strijkers en piano’s.
Kortom, de Brusselse band is  stilaan tot volle wasdom gekomen en heeft definitief zijn plaats veroverd binnen de Vlaamse rockscène.

Als men ons één naam vraagt van een band die zeer binnenkort wel eens the next big thing in punk- en hardcoreland kan  worden, dan durven we zeker ons geld in te zetten op Buried In Verona.  BIV is een hardcoreband uit Sydney die de voorbije jaren hard zijn best deed om een stevige fanbase in het thuisland te ontwikkelen.
‘Notorious’ is bovendien hun derde plaat en met de ondersteuning van het prestigieuze UNFD-label wordt nu ook de verovering van de rest van de wereld ingezet.  Wat opvalt bij dit album en bij Buried In Verona is de enorme variatie : brute metalcore, posthardcore, poppunk en zelfs indierock worden afgewisseld en op vocaal gebied horen we zowel stevige screams als cleane, poppy zangstukken. 
Heel wat songs zijn echt de moeite waard: de agressieve opener “Maybe Next Time” zet de luisteraar meteen op scherp, het metalachtige “Four Years” bevat uiterst melodieuze koortjes en op “Miles Away” lijkt het alsof de band verwordt tot een kruising van Defeater en Story Of The Year.
Meest opvallende track van de plaat is “Lionheart”, een poppy nummer met een weergaloos refrein dat zeker op festivals hoge ogen zal gooien.  Verder stippen we nog “The Decent” en “Perceptions” aan, twee songs die de gelaagdheid en de muzikaliteit van Buried In Verona extra in de verf zitten.
 Slechte tracks kunnen we niet meteen aanstippen, het toont alleen maar aan dat dit echt een goed album is van een band die met succes nieuwe paden binnen het (platgetreden) hardcore-genre betreedt.