Het zag er lange tijd naar uit dat het nooit iets zou worden met John Paul Keith uit Knoxville, Tennessee. Na zijn geluk vergeefs gezocht te hebben in het ‘saaie’ Nashville, trok hij op aanraden van zijn zuster naar Memphis. Maar ook daar leek het op een sisser uit te draaien tot hij Jack Oblivian ontmoet. Die pikt hem op voor zijn (samen met Harlan T Bobo) Europese tour in 2007. Die tour leidt hem o.a. naar de Pit's en de 4AD waar toen al bleek dat hij een schitterend gitarist is. In 2009 volgt dan zijn eerste plaat, ‘Spills and thrills’, die hij opneemt met zijn eigen band, The One Four Fives. Een jaar later trekt hij opnieuw met Harlan T Bobo en Jack Oblivian naar Europa maar deze keer mag hij de show openen met een eigen korte set. Vorig jaar verscheen dan zijn tweede plaat (een live-cd buiten beschouwing gelaten), ‘The man that time forgot’ en dat bleek een echte parel die bij de kenners wereldwijd zeker niet onopgemerkt bleef.
Zo kon hij uiteindelijk op zijn 37ste op eigen kracht naar Europa komen en dan blijkt verdomme dat er niemand in België bereid is hem te boeken! In deze tijden waarin beats primeren en ouderwets vakmanschap met een scheef oog bekeken wordt, lok je hier uiteraard geen volle zalen mee maar moet dat dan altijd? Gelukkig bestaat er dan nog iets als de Vera in rock-'n-rollcity Groningen waar dergelijke artiesten steeds welkom zijn en er toch nog zo'n 50 man opdaagden voor de aftrap van JP Keith's Europese tour.

John Paul Keith begon zijn set helemaal alleen met de titelsong van zijn laatste plaat maar het optreden ging pas echt van start toen zijn twee bandleden opdaagden. Dat waren niet The One Four Fives die we kennen van op de plaat maar James Godwin (toerde reeds een paar maal aan de zijde van Jack Oblivian in de States) op bas en youngster Graham Winchester (pas zijn tweede optreden met JP Keith) op drums. Rock-'n-roll : daar gaat het om bij John Paul Keith en die bracht hij met een loepzuivere stem en erg vintage klinkende gitaren, steeds gegoten in melodieuze songs. Al vroeg in de set gaf hij het fantastische "Anyone can do it" prijs, een nummer dat zo op een ‘Best of’ van Buddy Holly had kunnen staan. Maar zijn grootste inspiratiebron bleek toch Chuck Berry te zijn en een paar covers van de meester zelf konden dan ook niet uitblijven ("Oh Carol", "Memphis"). Tussendoor smokkelde hij ook veel obscure instrumentals (o.a. van Ike Turner) de set binnen waarin hij telkens excelleerde op een sprankelende gitaar. De ballads klonken misschien net iets te zeemzoeterig maar dat was in de fifties niet anders, dus nam ik die er zonder al te veel morren bij. Naar het einde toe werd het rechte pad der rock-'n-roll steeds meer verlaten en kregen we met "Let's get gone" zelfs een verschroeiende boogie voor de kiezen. Na een concert van zo'n anderhalf uur waarin de drie werkelijk alles hadden gegeven kwamen ze toch nog terug voor een drietal bissen om in pure schoonheid te eindigen met "Come on let's go" van Richie Valens.

Organisatie: Vera, Groningen

Naast een paar stokoude bluesplaten en de voltallige Led Zeppelin collectie heeft Jack White ongetwijfeld ook een arsenaal van Gun Club, Stooges, Dinosaur Jr.  en Jon Spencer platen in huis, getuige zijn onstuimige gitaarstijl. Om maar te zeggen, Jack White is Mark Knopfler niet. Mensen die vanavond klaagden dat de grootmeester niet echt zuiver en veel te wild speelde, die hebben het volgens ons niet goed begrepen.
Een eigenzinnige Jack White speelde onder zuinig blauw schemerlicht immers furieus, scherp, luid en inderdaad een beetje rommelig, maar zo is nu eenmaal rock’n’roll, zeker in zijn geval. En dat de klank aanvankelijk wat tegenzat, was niet zijn schuld maar dat van de geluidsman, hoewel wij er eigenlijk nauwelijks last van hadden want de rock’n’roll vibreerde al snel doorheen onze ledematen.

Het supertalent heeft dezer dagen de luxe om uit zowel zijn White Stripes, Raconteurs, Dead Weather en solo repertoire te putten, en daar maakte hij gretig gebruik van, ook al koos hij niet voor de meest voor de hand liggende nummers. White en zijn male band (de vrouwtjes mochten deze keer in het hotel blijven) floreerden van heftige blues (“Top yourself”) naar gruizige gitaarrock (“Sixteen saltlines”), roots folk (“Apple blossom”) en ongekuiste soul (“Wheep themselves to sleep”). Absolute toppers waren “Hello Operator” (nog van voor er ook maar iemand van The White Stripes gehoord had), de meedogenloze gortige blues “Ball and bsicuit”, de vlijmscherpe Dead Weather garagerocker “I cut like a Buffalo” en het heerlijk aanzwellende “Carolina Drama”.
Ook de bisronde mocht er zijn met het bijzonder aanstekelijke “Steady as she goes” en het vette “Freedom at 21”. Eindigen met “Seven Nation Army” was dan misschien een beetje te voorspelbaar, de song –noem het gerust een anthem- is een stuk erfgoed geworden en mag gewoon nooit in een Jack White set ontbreken. Bovendien klonk die ook vandaag sterk en verbeten en kon die alweer gelden als het enige juiste sluitstuk voor een uiterst fel Jack White concert.

U vond het te slordig ? Ga de volgende keer naar Coldplay zien. Wij daarentegen verkiezen nog altijd vuile rock’n’roll bovenop gesteriliseerde mainstream pop.

Organisatie: Live Nation

Daan Simple Quintet – songs in hun meest eerlijke, pure vorm …
Daan Simple Quintet en Spencer The Rover

Erg populair is hij intussen wel geworden, onze Daan (Stuyven) . De veertigjarige artiest heeft al een rijkelijk gevulde carrière met cd’s als ‘Victory’, ‘The Player’ en ‘Manhay’, die grootse successen werden, hij schreef filmmuziek en bewerkingen van Bobbejaan Schoepen en Will Tura. Terecht ging hij al met enkele ZAMU en MIA awards aan de haal.
De muzikale duizendpoot is nu al tijdje ‘on tour’ met de plaat ‘Simple’, die voornamelijk herwerkte versies van oudere nummers en twee nieuwe nummers bevat. Wat oorspronkelijk door een trio werd uitgedokterd, Daan (zang, piano, gitaar), Isolde Lasoen (drum, zang) en cellist Jean-François Assy, is met de theatertour uitgegroeid tot een kwintet met Geoffrey Burton op gitaar en een trompettist . Iets groter kon niet uitblijven en Daan Stuyven was zelfs twee keer te zien in de feeërieke omgeving van het Rivierenhof.

We waren ferm onder de indruk hoe de eigen songs op elegante, ingenieuze en inventieve wijze werden aangepakt, sober, spaarzaam of iets breder georkestreerd , aangevuld met enkele ‘nauwelijks herkenbare’ covers , werk van z’n vroegere Dead Man Ray,  een paar nieuwe nummers en fijne huldes aan z’n favorieten . Ingetogen, sfeervol en fris .
Ook Isolde neemt een meer vooraanstaande rol bij het werk van Daan; een multi-instrumentaliste, die naast drums , de xylofoon hanteert, hamertics klopt en zich ontpopt als (backing) vocaliste. Hoogtepunten van Daan-Isolde samen: “Gabriel” en “Swedish designer drugs”, als een Sonny & Cher of een Gainsbourg – Birkin op het podium.
Het electropopmateriaal en de ‘80s kitsch pop  zijn ontdaan van enige franjes en klinken in hun meest pure, eerlijke vorm . Emotie schuilt in zulke nummers .
Knappe versies van hun singles hoorden we, o.m. een semi-akoestische “Housewife”, die z’n gedreven , pompende ritme verliest, en kippenvel bezorgt. Rasmuzikanten zien en horen we hier , waarbij Daan – Isolde moeiteloos van het ene naar het andere instrument stappen.
Verder een “Exes”, met allerhande subtiele geluidjes, de charmerende country tunes van “Icon”, een rockende “Victory”, een aanstekelijke versie van “The Player” en het eerder vernoemde “Swedish designer drugs”  … Sterk! … Respect!
Covers als Neil Young’s “A man need’s maid” en “Daddy’s down the mine” van Timbuk 3 werden ‘anders gezien’ en kregen een eigen identiteit.  Of ‘A single thing’ en ‘Brenner’ van Dead Man Ray , de filmische tracks “Metroploitan”, “15 ans déjà” en “Protocol”. Uitgekiend allemaal, wat de muzikale veelzijdigheid onderstreept van een hecht klinkend collectief . Op “A simple song” kreeg het publiek enige neurie-ruimte . Een gedreven “Landmijn”, de protestsong die Daan schreef met de slepende regeringsformatie aan het adres van Bart DW, besloot een uitermate geslaagd en boeiend concert. En tussenin klonk z’n grauwe , rokerige stem met een vleugje humor en cynisme diep door.

Wat Daan liet horen is een goed uitgebouwd vervolg op ‘Manhay’; de essentie van een popsong wordt beklemtoond en de set schitterde door de variërende  en subtiele aanpak. Onder dit gegeven kreeg het Simple Quintet nog meer elan en kracht .

Eerder hoorden we reeks songs van Spencer The Rover , het muzikale project van multi-instrumentalist Koen Renders. Een ‘songsmid pur sang ‘ die een bloemlezing speelde van z’n ‘The accident’ . De piano en het (tokkelende) gitaarspel waren het houvast; hij werd bijgestaan door een tweede virtuoos. Fijn gearrangeerd materiaal , muzikale motiefjes, een verhaallijn, die een echte eenheid vormen.
Tja die muzikale werelden van Spencer The Rover en Daan hadden veel met elkaar gemeen. Een gepaste support act dus.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/daan-quintet-05-09-2012/

Organisatie: OLT Rivierenhof, Deurne (ism Arenberg, Antwerpen)   

De immer sympathieke Britse Keane  rond de tandem Tim Rice-Oxley en zanger Tom Chaplin klinken op de vierde cd ‘Strangeland’ minder geforceerd en gekunsteld . De elektronica die meer armslag kreeg , is terug naar af en de songs klinken meer als op het sterke debuut ‘Hopes & Fears’, compacte , romantische liedjes, een soort onbevangen aanstekelijke droom ’ballad’ pop . Gevoelig materiaal , met een  zalvend weerhaakje, aangevuurd door zeemzoeterige piano/toetsen en de emotievolle zang van Chaplin. Los, ontspannen ‘feelgood’ heerlijke songs , niet vies van een hapklare Coldplay en Snow Patrol . Het levert een reeks toegankelijk singles op , “Silenced by the night” , “Sovereign light café”  en “Day will come” .
Keane heeft z’n oude glans teruggekregen , eerlijke pop , leuke mee neuriënde refreintjes en een knuffelbeergehalte. De toegankelijker melodieuze Keane molen draait  opnieuw op volle toeren!