Sziget Festival 2012 – overzicht 08 t/m 12 augustus 2012
Sziget Festival 2012
l’île Obudai
Budapest (Hongarije)

De Hongaarse hoofdstad huisvestte al voor de twintigste keer het Sziget-festival. Na jarenlange positieve verhalen en de officiële bevestiging daarvan met hun verkiezing tot ‘Best European Major Festival’, was het eindelijk aan ons om dit te kunnen bezoeken.
Het festival begon op maandag (‘day -1’) met lokale groepen en dinsdag (‘day 0’) werd als ‘metal day’ bestempeld. Wijzelf waren pas paraat vanaf woensdag, de eerste dag van het internationale luik van het festival.

Uit ervaring met andere grote festivals hadden we ons bij aankomst verwacht aan eindeloze wachtrijen, maar dit bleek bij Sziget geen probleem. Na ongeveer vijf minuten waren we binnen en hadden we reeds onze Sziget-paypass in het bezit, het enige officiële betalingsmiddel op het eiland waarmee je in de talloze drank- en eettentjes terecht kan.
De indruk die we kregen was dus meteen overweldigend. Sziget, in het Hongaars “eiland”, is groot, en wat meteen opvalt is de enorme ruimte en vrijheid die dit eiland biedt. De kampeerders mogen in principe hun tent overal opzetten, en je vindt ze dan ook verspreid terug over het gehele terrein. Er is overal ruimte en dus bewegingsvrijheid genoeg. Ook aan die standjes moet je niet als haringen in een ton gaan kruipen want als je ergens wat volk op hun bestelling ziet wachten, loop je doodleuk enkele meters verder naar het volgende standje waar je niet moet aanschuiven. Welk een comfort! Bijkomend voordeel is dat je in elke eetstand ook drankjes kan bestellen, heel praktisch zodat je telkens in één beweging een compleet menu kan kopen terwijl je hiervoor op andere festivals twee keer mag aanschuiven.
Bovenop de vele podia vind je her en der extra muzikaal vertier in de ontelbare bars die tot club omgebouwd worden. Ook kom je voortdurend DJ’s tegen die vanuit het niks opduiken in de meest originele mobiele installaties. Een gigantische stalen constructie wordt elke avond gebruikt om machtig circustheater op te voeren in openlucht, tientallen masseuses staan permanent ter beschikking voor wie een danspasje teveel gezet heeft, elke dag komen de liefhebbers van de (uiteraard artistiek verantwoorde) regenboogkleurenfilms aan hun trekken in de Magic Mirror-tent, er kan altijd gesport worden in het Olympisch dorp terwijl de minder fysiek maar meer cognitief begaafden eveneens hun kunnen mogen etaleren bij de vele logic games die op verschillende plekken aangeboden worden, twee bungee-jump-installaties draaien de ganse week op volle toeren, een reuzenrad laat toe om het eiland eens op het gemak van bovenaf te bekijken ,…
Het is onbegonnen werk om een volledige opsomming te geven van alle randanimatie want elke keer opnieuw stuitten we op dingen die we ondanks onze vele wandelingen nog niet eerder tegengekomen waren. Ook het decor verandert soms want plots duiken houten constructies op die de dag ervoor in geen velden of wegen te bespeuren waren dus zelfs voor neuroten die steeds dezelfde route nemen, zijn er voortdurend nieuwe ontdekkingen te doen.
Een ander verschil met de meeste festivals is het feit dat je veel minder geconfronteerd wordt met piepjonge festivalgangers die straalbezopen lopen te wezen. Vermoedelijk is dit gelinkt aan het feit dat het publiek zeer internationaal is. We hoorden tussen het volk meer Nederlands, Engels, Duits en Frans praten dan Hongaars. Een erg groot deel van het publiek komt dus van ver en heeft de leeftijd om zonder ouders op meerdaagse vakantie te mogen en heeft dus ook al voldoende katers achter de rug om nog vaak de aandrang te voelen om er zo snel mogelijk een nieuwe te gaan opzoeken.
Denk nu vooral niet dat iedereen daar nuchter rondloopt, maar mede dankzij de lange duur van het festival en de vele ontspanningsmogelijkheden lijkt iedereen meer dan elders geneigd om wat te doseren. Stel u voor: we hebben zowaar niemand zien kotsen en dat terwijl we toch een uur of 45 op het festivaleiland rondgelopen hebben! Op Belgische festivals lukt het nooit om ook maar 5 uur te vertoeven zonder iemand aan te treffen die vol overgave aan de omstaanders illustreert wat hij/zij nutteloos naar binnen gewerkt heeft.

Dit alles bracht ons al vlug tot het besef dat het Sziget-festival de meest indrukwekkende totaalervaring is die we ooit al mochten meemaken. En dat voor een uiterst betaalbare prijs, niet enkel voor het ticket maar ook voor eten en drinken en transport en baden etcetera (tip: de Sziget-CityCard-pass laat je toe om per trein of per boot gratis naar het festival te gaan met daarbovenop gratis openbaar vervoer in gans Boedapest en één gratis bezoek aan één van de vele befaamde badhuizen en korting op musea, enzovoorts….).
U merkt het: de loftuitingen die we hoorden over de fantastische faciliteiten zijn volledig terecht. 400.000 visitors can’t be wrong!

Aangezien er zowel op het eiland als in Boedapest zelf (die baden, die heuvels, die pleinen, die gebouwen, die cafékes,….) te veel te beleven valt om in deze festivalrecensie exhaustief te zijn, beperken we ons hieronder tot een korte review van die optredens waarvan wij tijdens deze dolle week getuige mochten zijn. Een groot deel daarvan betrof een bewuste keuze, maar heel vaak ook lieten we ons leiden tot waar het toeval ons bracht. Iets wat op Sziget haast nooit tot een teleurstelling kan leiden.

dag 1 - woensdag 8 augustus 2012
Op de Main Stage gaf de Japanse groep Gocoo de aftrap. Met elf drummers (waarvan 7 vrouwen) en één didgeridoo-speler bleek deze band de perfecte opwarmer voor het festival. De opzwepende ritmes kregen de menigte meteen in beweging en ook visueel zorgde Gocoo voor het nodige spektakel. De sproeiers boven de weide kwamen voor de eerste keer in actie en zorgden voor welgekomen verfrissing bij de al snel verhitte festivalgangers. Gocoo maakt gebruik van traditionele drums (taiko's) hetgeen zelfs voor een regelmatige festivalbezoeker geen alledaags zicht is.

Ook het Britse Glasvegas bracht het er niet slecht vanaf, dit ondanks het feit dat de frontman de naar eigen zeggen eerste fout van zijn leven maakte waardoor “Geraldine” twee keer gespeeld werd. Iets waar wij helemaal niet rouwig om waren.

Het schitterende decor van de OTP World Stage ontdekten we voor het eerst tijdens de passage van de Amsterdam Klezmer Band, een bende met toeters en trombones getooide mafketels uit Holland die onder andere met de collectief uitgevoerde klompendans (aangekondigd als ‘the dance with wooden shoes’) aantoonden dat onze Noorderburen massaal aanwezig waren op het Szigetfestival. Iets wat nog eens extra in de verf gezet werd tijdens de vrolijke polonaise die erop volgde.

De A38-stage (grootste tent op de festivalsite met een capaciteit van 12000 toeschouwers) werd tijdens warme momenten afgekoeld middels een achttal reuzeventilatoren. Geen overbodige luxe tijdens het optreden van Anna Calvi want gewoontegetrouw kregen we het heel warm van haar verschijning en muziek. Ze begon met nog vrij ingehouden gesoleer op elektrische gitaar om vervolgens als een mix van PJ Harvey en Patti Smith te imponeren met eigen songs als “Desire” en “Love won’t be leaving” alsook met schitterende covers zoals “Jezebel” (Edith Piaf) en “Wolf like me” (TV on the Radio). Kippenvel (en dit keer niet dankzij de ventilatoren) kregen we vooral als ze volop haar duivels ontbindt in gierende gitaarsolo's die vele monden deden openvallen van verbazing. Het enige minpunt van dit optreden was simpelweg het feit dat het te laat begon en te vroeg voorbij was. Maar bon, de kleine veertig minuten die Calvi op het podium stond rechtvaardigden op zichzelf al de aanschaf van een naar Belgische normen belachelijk goedkoop dagticket (45 euro).

Niet dat het toen al tijd was om tent-, hotel- of huiswaarts te keren want in dezelfde tent kropen vervolgens onze landgenoten van dEUS druipend van de goesting op het podium. Met “The Architect” begon een optreden dat ook de niet-Belgen overtuigd zal hebben dat dEUS niet onterecht al voor derde keer op de Sziget-affiche prijkte. Tom Barman droeg een nummer op aan de Russische meiden van Pussy Riot waarmee hij duidelijk maakte dat er een dam geworpen moet worden tegen de in sommige landen opnieuw oprukkende censuur (een boodschap die in de politiek van het hedendaagse Hongarije trouwens niet door iedereen gewaardeerd wordt). Op de setlist stonden nummers als “Sirens”, “Instant Street, “4 Mains”, “Fell off the floor man”. Tijdens “Suds & soda” kregen tientallen festivalgangers de gelegenheid om op het podium hun danskunsten te etaleren. Een geste die altijd op bijval kan rekenen van het enthousiaste publiek maar die de lokale security-mensen uiteindelijk wel tot lichte wanhoop dreef. Vooraleer ze zowel publiek als groep van het podium gejaagd werden, kregen we nog een flard “Sabotage” van The Beastie Boys gepresenteerd. Samengevat kunnen we stellen dat dEUS in Sziget meer zieltjes gewonnen zal hebben dan bij de iets fletsere prestatie die ze onlangs op Rock Werchter leverden.

Op het hoofdpodium stond Placebo geprogrammeerd. Het drietal liet zich af en toe begeleiden door een jongedame die aardig weg kon met de viool en de synthesizer, gelukkig maar want voor het overige viel hun optreden toch wat tegen. De nogal gesloten houding van Brian Molko bracht niet veel beterschap aan de nogal makke publieksreactie. “The bitter end” maakte zijn titel volledig waar en ook een weinig overtuigende cover van “Running up that hill” (Kate Bush) kon de meubelen niet redden. Maar niet geklaagd want over het algemeen bracht onze eerste dag op Sziget al veel meer dan we zelfs in onze stoutste dromen durfden te denken.

dag 2 - donderdag 9 augustus 2012
Dag 2 bracht normaliter The Roots op het hoofdpodium maar blijkbaar hadden de heren ergens een vlucht gemist waardoor het publiek verrast werd met een optreden van Anti Flag. Niet meteen ons ding, eerlijk gezegd, dus aan de prekerige punk uit Pittsburg (Pensylvania) gaan we weinig woorden vuilmaken. Toen ze op het einde van hun set “Should I stay or should I go?” speelden, hadden we dus snel ons antwoord klaar: go!

The Roots werden een dik anderhalf uur later dan voorzien uiteindelijk op de A38-stage gejaagd om daar hun heerlijke lange jamsessie te houden. Gewoontegetrouw betoonden ze eer aan diegenen die op muzikaal vlak echt ‘roots’ gelegd hebben, zie bijvoorbeeld de ondanks zo vaak gehoord toch nimmer tot verveling leidende versie van “The Seed” van Cody Chesnutt. Ook de Beastie Boys (“Paul Revere”), Guns’n’Roses (“Sweet Child o’ mine”) en Kool & The Gang (“Jungle Boogie”) werden gecovered. Het stomende feestje leidde ertoe dat uiteindelijk iedereen naar de verkoeling brengde blazers toegezogen werd.

Voor de World Stage verzamelde zich aardig wat volk voor HK & Les Saltimbanks. Deze Franse groep herinnerde eraan dat hun vorige president Hongaarse voorvaderen heeft maar ze voegden er meteen aan toe dat ze onder geen beding teruggezonden willen worden naar het Sarkozy-tijdperk. Heel wat volk zong uit volle borst mee met “J'ai travaillé toute ma vie” waarbij men zich oprecht de vraag kan stellen of dit bij sommigen misschien met een zekere ironie gescandeerd werd.

Omdat de heuvel aan de World Stage te uitnodigend is om er zich niet op te laten neervleien, bleven we ook bij Muchachito Bombo Infierno ter plekke. Deze Spanjaarden vallen vooral op dankzij de blijkbaar tot deze band behorende kunstenaar die tegen het einde van de set een wit doek omtoverde tot een best geslaagd schilderij.

Korn kon op het hoofdpodium misschien de liefhebbers bekoren, maar zelf kozen we voor het meer dansbare Friendly Fires. De uitgebreide percussie zorgde er in combinatie met de twee blazers en de immer uitzinning dansende frontman voor dat ook op dag 2 aardig wat zweet vergoten werd.

Om nog maar te zwijgen van hetgeen Emir Kusturica & His No Smoking Orchestra ten berde brachten op de World Stage. Er werd uit de meeste van zijn films (‘Time of the Gypsies’, ‘Life is a Miracle’, ‘Arizona Dream’, ‘Undergound’, ...) wat muziek gepuurd. Het meeste succes werd geboekt met het uit ‘Black Cat, White Cat’ stammende “Pitbull Terrier”. Zowel een lach als een traan kregen gedurende anderhalf uur een plaats op het podium maar daarbovenop zagen we ook enkele uit de eerste rijen geplukte dames en gejongleer met gigantische strijkstokken en dergelijke meer. Een Balkanfeestje uit de oude (film)doos en menig okselvijver zag dus het levenslicht in het het beperkte deel van het uitzinnige publiek dat nog niet in bloot bovenlijf rondhoste.

dag 3 – vrijdag 10 augustus 2012
Met The Vaccines stond op het hoofdpodium een groep geprogrammeerd die de na ‘slechts’ twee tot vier dagen reeds vermoeide festivalgangers de nodige injectie energie zou geven. Na openingsnummer "No Hope" van de in september verwachte plaat ‘Come of Age’, brachten ze meteen het nauwelijks anderhalf minuut durende "Wrekkin' Bar (Ra Ra Ra)”, voldoende om de weide in lichterlaaie te doen staan. Het meeste succes oogstten ze uiteraard met de nummers van hun debuutplaat ‘What did you expect from the Vaccines’. "Post break-up sex" werd luidkeels door de weide meegezongen en ook "Do You Wanna", "Wetsuit" en "Norgaard" zorgden voor de nodige ambiance bij de crowdsurfende menigte.
Zelf waren we niet geheel tevreden van het optreden, vooral vanwege de slechte geluidskwaliteit waarbij drum en basgitaar zodanig overheersten dat van zang en gitaar nog maar weinig merkbaar was. Misschien een (zeldzame) fout van het geluidsteam, maar mogelijk een indicatie dat zanger Justin Young weer met stemproblemen kampt na het afgelopen jaar reeds drie keeloperaties te hebben ondergaan.

Terwijl plots tussen het publiek een groep Hongaarse volksdansers in traditionele kledij hun beste beentje voorzetten tijdens een zich door het festivalpubliek slingerende demonstratie, begaven wij ons richting World Stage om ons daar met Roy Paci & Aretuska in Siciliaanse sferen te laten onderdompelen. Ambiance verzekerd en dat niet alleen met hun eigen werk maar ook met vrolijke covers zoals bijvoorbeeld het van Prince Buster en later natuurlijk Madness ontleende “One Step Beyond”.

Iets later dan voorzien waren we vervolgens getuige van de bekoorlijke vertoning die Agnes Obel in de A36-tent opvoerde. Gelukkig bleef het publiek geduldig ter plaatse toen het concert wegens technische problemen maar niet van de grond geraakte want nadien maakte Obel samen met haar celliste (die regelmatig ook de achtergondvocalen verzorgt) dat er op het A38-podium minstens evenveel moois te rapen valt als op het hoofdpodium.

Niet dat het daar huilen met de pet op is, integendeel, want tegelijktertijd bevestigde The XX het vele moois dat ze de voorbije maanden al op menig festival laten zien en – vooral – horen hadden. Een beetje spijtig dus dat twee zulke betoverend mooie optredens op hetzelfde moment gepland stonden, maar ja, dat is nu eenmaal eigen aan een festival waar zo veel interessante artiesten geprogrammeerd staan.

Wat denken jullie bijvoorbeeld van The Stone Roses? Hoewel het merendeel van het publiek nog in de luiers of in vaders teelballen vertoefde op het moment dat deze Britten het mooie weer maakten, stond de vlakte voor het hoofdpodium heel goed gevuld om getuige te zijn van een overtuigend optreden. Met “I wanna be adored” zette men de toon voor een aaneenschakeling van hoogtepunten. Nog voor de helft van de set weerklonk “Fool’s Gold” dat een heerlijk lang uitgesponnen versie kreeg. Bovenop de vele muzikale hoogtepunten noteerden we ook dat de verantwoordelijke voor de grote schermen zich eens mocht laten gaan met superspacy visuals. Afsluiten deden The Stone Roses met “She bangs the drums” en het toepasselijk getitelde “I am the ressurection”. Vlak voor die beide afsluiters maakte “This is the one” duidelijk dat dit de groep is die iedereen deze zomer gezien moet hebben, al is het maar voor de meest supercoole basgitaar die er dit festivalseizoen te bezichtigen valt.

dag 4 – zaterdag 11 augustus 2012
De vierde dag begonnen wijzelf met een snuifje Sergent Garcia (World Stage) om vervolgens te gaan postvatten voor het hoofdpodium alwaar de Ieren van Two Door Cinema Club een vijftiental nummers balden in een degelijke set die begon met “Cigarettes in the Theatre” en voorts festivaltoepasselijke titels omvatte als daar zijn “This is the life” en “Costume Party”. Over het feit of titels als “Eat that up, it’s good for you” en de afsluiters “Sleep alone”, “Come back home” en “I can talk” toepasselijk zijn voor het festivalpubliek, valt dan weer te discussiëren.

Tijdens één van de vele wandelingen belandden we in de ‘Magic Mirror’-tent alwaar er zich op dat moment een kleinschalige versie van een Cirque du Soleil-spektakel voltrok. Een afwisseling die we wisten te waarderen. Hetzelfde gold voor de groep (en dan, eerlijk is eerlijk, vooral de zangeres van) Magashegyi Underground dat op het Hongaarse podium een thuismatch speelde. Altijd leuk om te proberen geloofwaardig over te komen bij het meezingen tijdens songs in een taal waar je geen jota van begrijpt. We denken niet dat er één Hongaar was die niet direct doorhad dat we zwaar aan het faken waren, maar bon, op een festival waar tolerantie hoog in het vaandel gevoerd wordt, kraait daar geen haan naar.

Het legendarische Leftfield begon zowel muzikaal als visueel sterk aan hun set in een redelijk gevulde Arena. Zestien jaar jaar geleden zagen we hen in Zeebrugge op de avond dat Fredje goud pakte in het zwembad van Atlanta (en Johnny Rotten op datzelfde Zeebrugse podium goud in neertimmeren van de security, een sport waarvan we hopen dat ze in het post-Rogge-tijdperk toegevoegd wordt aan de lijst van olympische disciplines, wij weten alvast op wie we ons geld inzetten).
We gingen er zaterdagavond 11 augustus 2012 dus ook vanuit dat Tia goud zou halen in Londen maar blijkbaar bestaat er dan toch geen verband tussen het winnen van goud op de Olympische Spelen en onze aanwezigheid op een Leftfield-gig.
Tenzij dat verband enkel geldt indien we tot op het einde van het optreden aanwezig blijven aangezien we er in Boedapest voor kozen om Fink te spotten in de A38-tent. Een keuze waar we dankzij bloedstollende versies van “Yesterday was hard on us” (alweer een titel waar menig festivalganger zich perfect mee kon identificeren), “Berlin Sunrise” (een ode aan Berlijn die volgde na zijn even welgemeende uitgesproken liefdesverklaring aan de Hongaarse hoofdstad) en “Fear is like fire” weinig spijt van hadden. Naar het einde van “Sort of Revolution” toe komt de oude Fink weer naar boven: het bespelen van de verschillende geluidspedalen leidt ertoe dat we live getuige zijn van ’s mans kunde op het vlak van ingenieuze elektronica. Het publiek is zodanig onder de indruk dat het loeihard schreeuwt om een bisronde. Net als we denken dat die er om organisatorische redenen niet zal komen, krijgt het dat ook in de vorm van “Sorry I’m late”.

Aangezien we met onze blijdschap geen blijf weten, achten we de tijd gekomen om ons in het feestgewoel van de Roma-tent te storten. Een uitmuntend idee want aldus zijn we nog een kwartiertje getuige van het prachtspektakel dat Vodku aan het opvoeren was. De Roma-tent is the place to be voor wie zich 100% wil onderdompelen in hetgeen de zigeunercultuur toegevoegd heeft aan het muzikale erfgoed. Zelf probeerden we alle dagen van de sfeer in die tent te gaan proeven, bovenop de hier opgesomde groepen hoorden we dus nog meerdere andere gezelschappen magyar nóta, csardas (een soort boerendans) en verbunk (een opzwepende dans die wat doet denken aan de kozakkendansen) brengen.

De ondertussen al aardig op leeftijd gekomen bende van The Pogues mocht op zaterdag als headliner fungeren op de World Stage. Shane MacGowan bleek zowaar in staat om volledig autonoom richting microfoon te wandelen, deze keer dus geen assistent die hem voor gestruikel of verlorengeloop moest behoeden. Niet dat moeders minst mooie (dat hopen we althans voor zijn eventuele broers en zussen) niet af en toe nood had aan een rustpauze, maar de momenten waarop hij van het podium verdween bleven telkens vrij kort waardoor hij misschien wel zo’n 80% van het optreden vooraan stond (alhoewel bij onze berekeningen met een zekere foutenmarge rekening gehouden moet worden want om niet al te zeer uit de toon te vallen zagen wij ons genoodzaakt om tijdens het optreden zelf af en toe eens te gaan bijtanken aan één van de vele togen).
In zijn geval mogen we hier dus dezer dagen wel degelijk spreken van een olympische prestatie. Zonder MacGowan zijn de resterende bandleden capabel om vrij strak te spelen, iets wat ze o.a. illustreerden middels een snedige versie van het door Spider Stacy met volle goesting gezongen “Tuesday Morning”. Een vocale prestatie die technisch gezien waarschijnlijk het hoogtepunt van het concert betekende. Ook Stacy beseft echter dat de massa The Pogues niet als volwaardig beschouwt zonder de ondanks alles nog levende legende die MacGowan ondertussen al een drietal decennia is. Het is deze laatste die in zijn eentje de pure rauwheid incarneert waarvoor deze groep altijd het referentiepunt zal blijven in de wilde wereld van de folk-rock.
Het van Ewan MacColl geleende “Dirty Old Town” zal - ondanks verwoede pogingen van grootheden als The Dubliners - nooit een betere interpretatie krijgen dan deze die The Pogues er ook nu weer van brachten. Onbegonnen werk om alle hoogtepunten van het optreden op te sommen dus we beperken ons tot de apotheose: een stomende versie van het onverslijtbare “Fiësta” deed het stof nog steviger opwaaien dan voorheen. Soms waanden we ons als wielrenners tijdens een kurkdroge editie van Parijs-Roubaix. Na afloop zullen onze longen alleszins niet minder stof te verwerken gekregen hebben, maar bon, niet geklaagd want zoals eerder gezegd waren er drankstandjes genoeg om ons weer bij onze positieven te brengen (iets wat die coureurs dankzij de dopingjagers nu net moeten proberen vermijden).

Wij kozen voor het standje in de Roma-tent alwaar we eerst Söndörgd en later King Naat Veliov & Original Kocani Orkestar aan het werk zagen (althans, dat leiden we af uit de programmabrochure want we dompelden ons iets te serieus in de sfeer onder om dit op zelfstandige basis te kunnen bevestigen).

De voorlaatste dag was dus opnieuw meer dan de moeite. Gelijktijdig met The Pogues entertainde Snoop Dogg het publiek vanop het hoofdpodium maar een mens moet nu eenmaal kiezen dus we hebben geen flauw benul hoe hij het daar vanaf gebracht heeft. Was Snoop Dogg al volledig getransformeerd in Snoop Lion of teerde hij nog op zijn oude werk? We hebben geen idee maar vermoedelijk bracht hij in Boedapest ongeveer dezelfde set als diegene die hij een vijftal dagen later op Pukkelpop zou opvoeren.

dag 5 – zondag 12 augustus 2012
De vijfde en laatste dag werd op het hoofdpodium in gang geschoten door The Subways. Zoals steeds was het niet moeilijk om Belgen te vinden tussen het publiek. Overal worden immers volop vlaggen rondgedragen. Een ietwat vreemd ogende maar uiteindelijk best sympathiek en spraakzaam blijkende landgenoot vertelde ons enthousiast dat hij in 2004 (of 2005 want zijn geheugen bleek hem wel eens in de steek te laten) in Leeds woonde en zich afvroeg wat te doen op een koude vrijdagavond in North-Yorkshire. Joseph Well’s was altijd een optie om beginnende groepjes in een obscuur achterzaaltje te zien en in 2004 (of 2005?) bleek één van die groepjes The Subways te heten.
Rauw, energiek, onvolmaakt maar met potentieel, dat was zeker. Wat deze ietwat bizarre (maar zoals gezegd dus best wel sympathieke) kerel zich echter vooral wist te herinneren was de sexy, blonde bassiste (Charlotte) die plagerig haar borsten aanraakte en vroeg wie er zin in had. Niet te verwonderen dus dat we die weirdo nu op Sziget terugvonden op het moment dat The Subways van jetje gaven. Was ons dat een uppercut: stevig in het ritme, strak en duidelijk volwassen geworden. Het publiek lustte er ook wel pap van. Songs als “Kiss Kiss Bang Bang”, “Celebrity” en “It’s a party” werden uit volle borst meegezongen. Het was eraan te zien dat Sziget hun favoriete festival was, aldus Charlotte die er met de jaren nog sexier op geworden blijkt te zijn. ‘Being fucked by the gods of electricity’ schreeuwde de zanger na een gitaarpanne. Waarop onze nieuwste kennis brulde dat hij verkoos ‘to be fucked by the goddess of bass players’. Waarop wij verkozen om uiteindelijk toch tijdig afscheid te nemen van onze nieuwe vriend. Niet dat we hem dus niet sympathiek vonden, integendeel, maar god weet hoeveel vuile woorden er nog in deze review zouden belanden als we al te lang onder de invloed van deze prettig gestoorde kerel bleven.

Tijd om ons naar de A38 te begeven waar De Heideroosjes voor een uiteraard voornamelijk Hollands publiek het Hongaarse luik van hun afscheidstour verzorgde. Punkrockers werden op hun wenken bediend middels een aardige selectie uit hun best wel indrukwekkende oeuvre. Met een cover van “Blitzkrieg Bop” van The Ramones werd eer betoond aan hun soortgenoten maar De Heideroosjes durven verder te kijken dan hun neus lang is want ook liefhebbers van Stef Bos kwamen aan hun trekken dankzij “Tussen de liefde en de leegte”. Met “Time is ticking away” werd nog eens uitdrukkelijk verwezen naar het feit dat ze er heel binnenkort definitief een punt achter zetten. Sziget kreeg alvast een gepast afscheid, niks meer maar vooral ook niks minder.

Op de World Stage konden we nog een stukje meepikken van het 11-koppige Fanfara Ciocarlia uit Roemenië. Zoals de naam doet vermoeden, betreft het hier voornamelijk (90,9%, wie kan raden hoeveel dit in absolute aantallen is en het antwoord op een gele briefkaart stuurt naar minister Muyters stuurt, wint onze eeuwige waardering) blazers. Wetende dat er op zondag vele fans van Goran Bregovic op het eiland rondliepen, kozen ze ervoor om verschillende door Goran Bregovic de onsterfelijkheid in gezongen nummers te brengen (bijvoorbeeld “Kalashnikov” waarover later meer).

Best wel de moeite, hetgeen ook gezegd mag worden van Supernem, de ongecompliceerde rockgroep waarvan we op het Hongaarse podium nog een kwartiertje konden meepikken.

Nog beter klonk de puike garagerock van het Zweedse Mando Diao op het hoofdpodium. Zelf waren we niet echt vertrouwd met dit combo maar het tegenovergestelde bleek het geval voor de vele tienduizenden die uit volle borst meezongen met een resem van hun blijkbaar tot hits verworden songs. Hun vijf studioplaten blijken dus vooral buiten België gretig aftrek gevonden te hebben, voor MTV Duitsland mochten de heren bijvoorbeeld een Unplugged-sessie opnemen.

Iedereen moet deze zomer minstens enkele minuten meegepikt hebben van het geflipte LMFAO, maar laat het alstublieft bij die enkele minuten blijven want dan heb je het echt wel gehad met hun monotone party-sound. De jeugd van tegenwoordig gaat hier blijkbaar en masse voor uit de bol maar daarvoor waren wij die zondag in Sziget zelf toch nog iets te nuchter. Misschien hadden we er enkele uren later met volle teugen van kunnen genieten hetgeen nu dus allesbehalve het geval was. Niet dat we per definitie ons veto stellen tegen alles dat meer prefab-product dan vrucht van creatieve arbeid is, maar het gaat ons toch net iets te ver om dit gedoe “goed in zijn genre” te noemen ofzo. Wel leuk om te zien hoe massa’s prettig gestoorden zich uitleefden op deze dus blijkbaar massaal gesmaakte gimmick. En in die zin moeten we dus misschien mild genoeg zijn en als oude zakken toegeven dat het uiteindelijk ook wel zijn plaats heeft op zo’n eclectisch festival. Voor één keertje dan…

In de A38-tent stond gelijktijdig met de partyrock van LMFAO het subtielere Lamb geprogrammeerd. Ze brachten een al bij al redelijk stevige set die niet mis was maar te weinig betoverde om van een groots concert te spreken. We waren ooit al meer onder de indruk van Lamb dus heel lang kon het onze aandacht niet vasthouden.

Als afsluiter op het hoofdpodium stonden The Killers geprogrammeerd. Zelf kozen we echter voor het slotfeest op de immer sfeervolle OTP World stage. Daar kwam namelijk Goran Bregovic and The Wedding & Funeral Band, en ervaring leert ons dat zijn optredens steeds voor een geweldige ambiance en de nodige gekte zorgen. We werden in onze keuze niet teleurgesteld. Het publiek was talrijk opgekomen en vanaf de eerste noten zat de sfeer goed. Ook een plotse korte regenbui (de eerste van het festival) kon de meute niet bedwingen maar zette integendeel aan tot nog meer springen en wild dansen.
Goran Bregovic, in West-Europa vooral bekend geworden na het schrijven van de muziek voor Emir Kusturica's film ‘Underground’, brengt met zijn Wedding & Funeral Band een mix van Gipsy Brass band muziek met elektrische gitaar, traditionele gezangen en strijkers. In zijn muziek weerklinken invloeden van Joodse- en Zigeuner huwelijksmuziek, zowel als orthodoxe en katholieke kerkgezangen. Hij was de persoon die Balkanmuziek met zijn amalgaan van invloeden op de wereldkaart zette en met zijn band zijn ze zeer gevraagd op festivals wereldwijd.
Ook nu weer zorgde good old Goran voor een fantastische afsluiter van een al even fantastisch festival. Aan het begin van de show schreeuwde hij de menigte toe met de woorden "if you don't go crazy, you're not normal", woorden die overbodig bleken want ‘crazy’ ging de menigte sowieso. Crowdsurfen, ronddansen en springen van de eerste tot de laatste toon. Ondanks dat ongetwijfeld slechts enkelen de woorden echt kennen, werd er luidkeels meegezongen op de tonen van "Mesecina", en toen hij zijn twee slotnummers inzette, het anti-facistische lied "Bella Ciao" en het explosieve "Kalashnikov", ontplofte het reeds dolle publiek nog voor een laatste keer. Getuige het filmfragment te bekijken op het officiële Sziget Youtube kanaal: http://www.youtube.com/watch?v=sAEWQ6opwoI. Het was een waardige afsluiter voor het volgens ons leukste podium, de OTP World Music Stage.

Nog nahijgend van dit geschift slotfeest, trokken we de heuvel over naar de Roma-tent alwaar bleek dat het feest nog maar net was begonnen! Eerst zweepte Parno Graszt de boel op en vervolgens zorgde Fanare Savale er voor het laatst voor dat de Roma-tent uit de bol kon gaan op live gebrachte zigeunermuziek van de bovenste plank. De Roemenen zorgden onder andere met “Două guri în timp ce celălalt este de a picta” voor een meer dan waardige afsluiter van het immense feestje dat tienduizenden een week lang in de ban hield.

Niet dat het dan al gedaan was want de eer om de Roma-tent af te sluiten was voor de tweede dag op rij zowaar gegund aan ons eigen land. DJ Gaetano Fabri & Balkan Hotsteppers slaagden er met de vingers in de neus in om het dolle gezelschap in de tent opnieuw in extase te krijgen. Niet te verwonderen eigenlijk met zo’n familienaam als die van Gaetano. Ongetwijfeld heeft Nonkel Danny hem van jongsaf aan de truken geleerd om een vrolijke bende helemaal in hogere sferen te brengen. Ook neefje Danny Jr. zal als ervaringsdeskundige aan Gaetano waarschijnlijk waardevolle tips gegeven hebben om heet gezelschap nog extra op te hitsen. Wat Danny Jr. een twintig jaar geleden immers opvoerde in de onvolprezen Eddy Lipstick-productie ‘Belgische reetjes’ behoort namelijk tot de hoogtepunten uit onze vaderlandse filmgeschiedenis. Vooral dan  - kwestie van in de muzikale sfeer te blijven - de scène waarin deze steracteur op originele wijze uitbeeldt hoe men een radiotoestel kan finetunen.  Allez, dat is toch hetgeen onze meer cinefiele vrienden ons op het hart drukten. Rep u naar één van de laatst overgebleven videotheken om zelf uw oordeel te vellen.

Ter afsluiting merken we op dat het Sziget-festival dit jaar een officiële live streaming had op youtube. Het resultaat hiervan vind je op http://www.youtube.com/user/szigetofficial. Voorts zal de geïnteresseerde op het internet honderdduizenden (audio-)visuele bewijzen aantreffen voor hetgeen wij hier in zo’n vijfduizend woorden probeerden duidelijk maken hebben: Sziget is en blijft tot nader order het meest complete en beste festival. Al blijven uitnodigingen tot andere festivals uiteindelijk welkom indien iemand meent dit te kunnen tegenspreken.

Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.musiczine.net/nl/fotos/sziget-budapest-2012/

Organisatie: Szigetfestival http://www.szigetfestival.fr

Alcatraz Metal Festival 2012 – 5e editie - zondag 12 augustus 2012
Alcatraz Metal Festival 2012

Op zondag 12 augustus werd de 5^e editie gehouden van Alcatraz Metal Festival in de Brielpoort, Deinze. Dit festival zag reeds het levenslicht in 2005, maar pas vanaf 2008 gaat deze door in Deinze. De line-up dit jaar was wederom indrukwekkend, met volgende bands geprogrammeerd: Warbringer, Hell, Crimson Glory, Primordial en de toppers Testament, Iced Earth en de hoofdaffiche uit Noorwegen Immortal.

Bij aankomst aan het festivalterrein scheen de zon over de menigte voor wie stond aan te schuiven om hun e-ticket in te wisselen. Aangezien er helaas maar 1 loket beschikbaar was (= een mogelijk verbeterpunt in de toekomst) duurde de wachtrij lang, waardoor ik Warbringer niet kon aanschouwen. Bij de start van de Engelse horror/NWOBHM band Hell was ik wel tijdig present, zodat de schade al bij al nog meeviel. Hell, een speciaal optreden in mijn ogen, soms deed het pijn aan de oren wat ze brachten, maar meestal was er wel een leuke groove te bespeuren. Zanger David Bower was diegene die het meest in het oog sprong, want hij was gekleed als een gekwelde Jezus Christus, die op een bepaald moment op zijn eigen lichaam rode plekken liet ontspruiten door het gebruik van vrouwlief ’s sms-zweepje. Grappig om te zien! De teksten van deze Engelsen werden in mijn ogen vooral gebracht in een verhaallijn waarbij diverse personages uit de microfoon van David aanhoort konden worden. Denk hierbij dan vooral aan een schreeuwerige stem, afgewisseld met een ingetogen vocaal om dan vliegensvlug over te schakelen in één duistere godenklank. King Diamond en/of Mercyful Fate kwam spontaan naar boven in mijn hoofd.

Stipt op tijd was Crimson Glory klaar om hun set te starten. De progressieve US power metal van deze band bestaat al vanaf 1982. Er schuilt een grote geschiedenis achter deze band, zoals bijvoorbeeld hun legendarische zanger Midnight, en hun optredens die gepaard gingen met zilveren maskers om mysterieus over te komen. Maar ja, zoals bij iedere band gebeuren er wel geregeld zaken waardoor de line-up en banduitstraling de vereiste aanpassingen moeten ondergaan. Ook bij deze Amerikanen is dit het geval, want zanger Todd la Torre is de waardige vervanger geworden van Midnight en de zilveren maskers worden niet meer gebruikt als attributen tijdens concerten. Helaas duren mooie liedjes niet lang, want tijdens hun show werd meegedeeld dat zanger Todd binnenkort te bewonderen zal zijn bij Queensÿche…benieuwd of ze opnieuw een geschikte zanger vinden. Muzikaal was deze band een pareltje voor mijn oren, want de stem en solo’s gingen erin als zoete broodjes! Nummers zoals “Where Dragons Rule”, “Queen of the Masquerade”, “Lost Reflection” en opener “Valhalla” kwamen aan bod, maar hun beste nummer van deze middag was toch ongetwijfeld “Azrael”!

Primordial was hierna aan de beurt, maar de donkere muziek van deze mannen heb ik niet kunnen slikken. Waarschijnlijk echt voer voor de fans…

Ietsje voor zessen was het thrashtijd!! Het legendarische Testament, en zelden te betrappen op een slechte show zorgde voor de eerste keer deze dag voor een massa toeschouwers. Alcatraz Metal Fest was niet uitverkocht, maar ik ben er redelijk zeker van dat er weinig volk te zien was buiten de zaal! Met onlangs een nieuw album op de markt genaamd ‘Dark Roots Of Earth’ konden hiervan geen nummers ontbreken en dus werden “Rise Up”, “Native Blood”, “Dark Roots of Earth” en “True American Hate” gespeeld. Trouwens, indien je dit album nog niet in je bezit hebt, het is een must-have in jou muziekcollectie!
Testament gaat al een tijdje mee en beschikt dus over een goed gevulde discografie waar iedere fan wel enkele nummers vind die hem aantrekt. Niets werd aan het toeval overgelaten door deze Amerikanen want de hitjes zweepten de boel nog meer op en zorgden voor een ware zwerm crowdsurfers. Kwijlen deden we met oa “The Preacher”, “the New Order” (van het gelijknamige album), “More than Meets the Eye” en “The Formation of Damnation” en uiteraard de klassiekers “Into the Pit”, “Over the Wall” en “Practice what you Preach” die de nekspieren in overdrive lieten gaan. Geslaagde show opnieuw!

Iced Earth kwam ook Deinze verwelkomen, met helaas zanger Barlow niet meer achter de microfoon. Iedere fan zal hem blijven beschouwen als DE perfecte zanger voor deze power metal, maar helaas is het nu eenmaal zo. Zodoende kreeg nieuwe zanger Stu Block de kans om te bewijzen dat hij Barlow kan doen vergeten…en hij nam deze kans met beide handen. Hij bracht de nummers zoals ze moeten zijn, en nummers als “Slave to the Dark”, “I Died for You”, “Pure Evil”, het sterke “Wolf” van het album ‘The Horror Show’ en “Watching over Me” werden goed gebracht. Muzikaal zat alles oké (behalve dan misschien dat ene drumfoutje), maar de zaal kon deze setlist goed appreciëren. Ondanks de ups en downs in de geschiedenis van deze band, heeft boegbeeld Jon Schaffer bewezen dat hij zijn levenswerk nog steeds als prioriteit beschouwd en de moed en wilskracht niet al te rap laat zakken!

Afsluiten op deze warme zondag deden we met de Noorse black metal van Immortal. Blijkbaar waren de festivalgangers verdeeld qua mening omtrent deze band, want de zaal stond maar halfvol toen de eerste gitaarriffs uit de boxen spatten.
Uit hun eerst 4 albums (‘Diabolical Fullmoon Mysticism’, ‘Pure Holocaust’, ‘Battles in the North’ en ‘Blizzard Beasts’) werden geen nummers gespeeld, wat toch wel een rare nasmaak teweeg brengt met ondergetekende L
Aftrappen deden ze met “Withstand the Fall of Time” om direct door te gaan met het snedige “Sons of Northern Darkness”. De Motörhead van de black metal kreeg de boel niet direct onder controle, waardoor het soms rommelig werd. Gelukkig werd het geluid beter afgestemd, waardoor krakers “Damned in Black”, “Tyrants”, het fantastische “One by one”, “All Shall Fall” (van hun laatste creatie) en het gekende “At the Heart of the Winter” klonken zoals de fans het willen! Blijkbaar zijn bisnummers niet gekend in Noorwegen, want voordat de mensen er erg in hadden, was het concert gedaan met de tonen van Leonard Cohen. In mijn opinie een optreden die toch wat beter had kunnen zijn…want wat had ik toch zo graag het nummer “Battles in the North” EN “Blashyrkh” willen zien spelen.

Ik heb mij alvast weeral goed geamuseerd op Alcatraz Fest, zoals waarschijnlijk wel vele anderen samen met mij, met als absolute uitschieter Testament!! Tot volgend jaar zou ik zo zeggen!

Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune

Lokerse Feesten 2012: DAG 10: Gers Pardoel – UB 40 – Marco Borsato – Regi
Lokerse Feesten 2012

… Lokeren, laatste dag van 10 dagen feest. En Feest stond voorop op die afsluitende avond; met de warme zomerzon op de rug, was het niet nodig voor de eerste artiest om het publiek nog op te warmen …

Voor ons stond als eerste van de avond Gers Pardoel. Met de nummers “Morgen ben ik rijk” en “Spookstad” kon hij het publiek bekoren.  Toen hij door een vriend, een meisje uit het publiek liet halen om het ook eens van ‘zijn kant’ te bekijken, werd de jeugd op de eerste rij uitzinnig om op het podium te staan.  Toen het jonge meisje vanuit het oogpunt van Gers de menigte mocht begroeten, was “Het maakt niet uit wat je doet, zolang je maar jezelf bent” een mooie boodschap om mee te geven aan het publiek. 
Natuurlijk kwamen de toeschouwers pas echt los wanneer hij de toetsenist even op weg hielp om het nummer “Bagagedrager” in te zetten.  Met de klassieker “waar is da feestje” zorgde hij voor een mooie overgang naar: “Broodje bakpao” het nummer dat hij samen met The Opposites maakte en waardoor hij bekend raakte.  Als afsluiter werd de vraag gesteld of het laatste nummer ons bekend was, het antwoord was vrij duidelijk toen iedereen op het plein het nummer “Ik neem je mee” bijna foutloos meezong.  

Van Gers Pardoel, die toch op het lijf van de jeugd is geschreven, stapten we over naar UB40.  Een gerenommeerde groep uit Birmingham die reeds van in 1978 actief is.  Al is het niet meer in de originele bezetting, ze slaagden erin met “Here I am” de juiste sfeer te brengen op deze zomeravond.  De reggae/pop muziek werd door de meerderheid herkend en we waren vertrokken voor een super optreden, of op zijn minst, dat dachten we.  Bij de nummers “We will sing”, “Cherio, cherio baby” en “Rat in the kitchen” werd niet meer gedaan dan af en toe even naar het podium te kijken.  Pas toen het nummer “Red red wine” gebracht werd sloeg de sfeer om in een gezellige meezingpartij, met het nummer “Can't help falling in love” werd het optreden wel heel mooi afgesloten.  Het optreden was correct, de nummers werden goed gebracht maar helaas konden ze er niet in slagen een optimale sfeer te creëren. 

Na het optreden van UB40 konden we met z'n allen meegenieten van een mooi vuurwerk buiten het terrein van het festival.  Een leuk intermezzo vóór de klepper van de avond op het podium verscheen.  Want we konden er niet omheen, de meeste aanwezigen waren afgezakt naar de Grote Kaai van Lokeren om Marco Borsato te zien.  Toen we op een moment omringd werden door Nederlanders was dat wel zeker.  
Hij zette zijn concert zoals steeds spectaculair in.  Met het nummer “Branden aan de zon”, niet onmiddellijk de verwachtte opener, schakelde hij over naar “Vrij zijn” wat dan wel weer veel bekender is voor het ruime publiek.  Hij sprak het publiek aan met de woorden: “ dit is mijn eerste festival in lange tijd en nu besef ik wat ik gemist heb!” en zette de eerste tonen van “Afscheid nemen bestaat niet” in.  Hierdoor kon begrepen worden, dat het niet het laatste festival zal worden dat hij zal doen. 
Bijna alle hits kwamen aan bod en ze werden een voor een gesmaakt.  Het plein was volledig vol gelopen en er was een ambiance om u tegen te zeggen toen de nummers “Rood”, “Je hoeft niet naar huis vannacht”, “Ik leef niet meer voor jou” en “Dromen zijn bedrog” werden gebracht.  Bij de nummers “Zij” en “Dochters” gingen de gsm's en lichtjes spontaan omhoog.  Na het laatste nummer kon publiek er niet genoeg van krijgen en hij werd teruggeroepen, hij kwám ook terug met “Droom, durf doe en deel” deed hij het publiek dansen, springen en swingen.  Met het nummer “Binnen” deed hij het plein een laatste keer ontploffen.
Zichtbaar genietend van het concert verliet hij het podium, zoals steeds dankbaar voor het enthousiasme van zijn publiek.  Het moet gezegd, het was geen verwachtte gast op de Lokerse Feesten, maar zijn concert was top!

Na het verpletterende concert die Marco Borsato neerzette, liep het plein leeg.  Op het podium werd druk gebouwd aan de mix-tafel van Regi.  Toen na 20 minuten de ‘witte chesterfield’ opgesteld was, volgde de aankondiging snel, 10 minuten voor het vooropgestelde tijdstip.  Hij zette de eerste plaat op en we zagen het plein opnieuw volstromen.  Met remixes van nummers zoals van Bryan Adams' “Summer of 69” en Gustavo Lima's “Balada” zette hij oud en jong aan tot een waar dansfestijn.  Het optreden werd onwaarschijnlijk een feestje van formaat!

Neem gerust een kijkje naar de pics http://www.lokersefeesten.be

Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren

Brussels Summer Festival 2012 - Iggy and The Stooges + The Stranglers
Brussels Summer Festival 2012

Ook in Brussel zullen ze het geweten hebben. Met Iggy Pop, the godfather of punk, breekt altijd de hel los en is niets nog wat het geweest is. De songs van The Stooges mogen dan bijna 40 jaar oud zijn, en Iggy zelf 65, de intensiteit is energieker dan ooit. Vurige songs als ”Raw Power” en “Search & Destroy”, waar Iggy steevast zijn optredens mee begint,  zijn na al die jaren nog altijd explosiever dan een kilo dynamiet. Iggy mag dan al een ouwe zak zijn met het lijf van een gegrilde scampi, op vandaag kennen wij nog altijd geen enkele artiest of band die de oerkracht van The Stooges op een podium kan benaderen.
Wij hadden de band voor het laatst voor een tam Suikerrock publiek vorig jaar aan het werk gezien, maar nu zat er veel meer power, goesting, vuur en passie in de set van The Stooges. De groep speelde alweer de meest vuile rock’n’roll die een mens zich kan inbeelden, en dit mede dankzij een geweldige James Williamson (sorry, Ron Asheton, waar je ook mag zijn) wiens stijl op vandaag veel belangrijker is dan zijn imago (de man ziet eruit als de eerste de beste boekhouder maar hij speelt gitaar als een ontketende punker). Tussen de Stooges klassiekers uit die fantastische ‘Raw Power’ plaat spendeerden Iggy en James terecht weer de nodige aandacht  aan dat fantastische ‘Kill City’ album die zij destijds samen inblikten, een plaat die overigens met de prachtige heruitgave van vorig jaar pas volledig tot zijn recht kwam. 
Tevens kregen wij een primeur vanavond. The Stooges speelden niet alleen een verpulverend “Louie, Louie”,  maar ook  “The Passenger”  mocht in de bisronde passeren, en dat was best aangenaam, hoewel  het vreemd deed deze Iggy Pop song door The Stooges te horen vertolken, vooral als dit ten koste was van “I got a right” waar wij tevergeefs zaten op te wachten. Doch, we gaan niet mopperen want dit was een zinderend Stooges optreden, één van de beste die we al hebben meegemaakt, en dat wil wat zeggen.
Hoewel wij het eigenlijk al op voorhand wisten (wij zijn fan !) stonden we nog maar eens perplex van de grenzeloze onstuimigheid, het brio, het vuurwerk en de vitaliteit van deze bende. Wij kennen alle songs al lang van buiten en hebben Iggy nu al zo een slordige twintig keren aan het werk gezien, en toch hebben wij bij zijn optredens nog nooit een déja vu gevoel gehad en vinden wij telkenmale dat dit de beste live act is die een mens ooit te zien kan krijgen.  Vanavond is onze stelling nog maar eens bevestigd.  Iggy is the greatest.

Oh, ja, voor we het vergeten. Voor Iggy mochten ook The Stranglers hun ding doen, een band die destijds tegen wil en dank mee geklasseerd werd onder de term ‘punk’ terwijl ze eigenlijk meer mee hadden van The Doors dan van The Sex Pistols.
Hun set had zo zijn goede momenten, vooral tijdens klassiekers als “Peaches”,  “Hanging Around”, “No More Heroes” en hun onsterfelijke bewerking van “Walk on by”, maar evenzeer zakten ze door het ijs en dit vooral met een zeer zwakke vertolking van  “Golden Brown” en het nog steeds erbarmelijke “Always the sun”. The Stranglers waren goed voor een paar nostalgische momenten, maar ons echt omverblazen konden ze niet.

Organisatie: Brussels Summer Festival