Couleur Café 2012 - vrijdag 29 juni 2012
Couleur Café 2012
Ruim 76.000 bezoekers ontdekten de voorbije 3 dagen een vernieuwd festivalterrein en genoten van meer dan 50 concerten, Alle artiesten op de 5 podia slaagden er telkens in ‘no time’ in het publiek te begeesteren. Kortom, De 23^ste editie van het wereldmuziekfestival Couleur Café was terug een groot succes en staat al jaren garant voor een sfeervol en kleurrijk multicultureel, meerdaags festival; een mix van muziekgenres uit alle windstreken, een gemoedelijke sfeer, fijne randanimatie, flashmobs en een fantastische ‘Palais du BienManger’ (met meer dan 50 world food keukens)
Andere hoogtepunten waren zonder twijfel:
De audiovisuele 3D-projectie op de gevels van het Maritiem Gebouw
De festivaltattoos die elke festivalganger brandmerkte als CC-fan
De openluchtexpositie Cool Art Café waar de natuur letterlijk de gebouwen overwoekerde en het publiek enthousiast meedeed aan de creaties ter plekke
De originele zoektochten naar hernieuwbare energie in het Solidarity Village
De Indische relaxatie massages in de Be Cool zone

De festivalzomer wordt dit weekend eindelijk definitief ingezet. Terwijl Werchter al één dag gitaargeweld achter de rug heeft, maakt Couleur Café zich op om op deze prachtige zomerdag hun podia te laten bezetten door grootheden zoals Lee Perry, NAS en Erykah Badu

dag 1 - vrijdag 29 juni 2012
Psy4 De La Rime
Dit Frans collectief stond voorheen al op één van de podia van Couleur Café. Nog steeds hebben ze een heel eigen stijl van rap. Hun teksten zijn nogal gespierd maar zeker niet agressief te noemen. Onze ideale opwarmer voor deze avond.

NAS
De New Yorkse Nasir Jones wordt beschouwd als één van de meest getalenteerde rappers allertijden. Zijn eerste album uit 1994, ‘Illmatic’, heeft hier ongetwijfeld toe bijgedragen. In tegenstelling tot een paar jaar terug verschijnt NAS dit jaar met een full live band op het podium. Geen slechte keuze als je het mij vraagt. In dit concept klinkt het alvast veel bombastischer en organischer. Gedurende de set besteedt hij heel veel aandacht aan zijn nieuwe album, ‘Life is good’, dat deze maand nog op de wereld wordt losgelaten. Op zich is daar niets mis mee maar hij focust zich naar mijn mening iets te veel op het heden. Zijn klassiekers werden vooraan in zijn set gepland waardoor de aandacht bij het publiek halverwege merkbaar verslapte.

Sharon Jones & The Dap-Kings zijn zonder meer dé sensatie van deze vrijdagavond. Sharon is één massieve brok soul en funk. Deze dame met explosieve stem wordt ook wel eens de vrouwelijke James Brown genoemd. Naast een klok van een stem heeft ze ook geweldige danspasjes in de voeten zitten. Er zou echter geen sprake zijn van een geweldige act zonder haar excellente begeleidingsband, ‘The Dap-Kings’. Samen brengen ze een soort klassieke vintage soul funk sound. Eerlijkheid gebied ons te zeggen dat The Dap-Kings ongetwijfeld het geheel dragen. Het materiaal uit de albums ‘Soul Time’ en ‘I Learned The Hard Way’ komt vanavond pas echt tot leven op het podium. Wat een geweldige act.

Erykah Badu, de soulqueen bij uitstek, kwam maar liefst 40 minuten te laat opdagen. Dit deed ze wel in stijl. Wie al die tijd heeft zitten wachten op haar verschijning zal het zich allerminst beklaagd hebben. De immer sensuele Badu bewijst nog altijd de moeite waard te zijn. Eénmaal miss Badu haar keel openzet, vergeten we al vlug dat we lang op haar moeten hebben wachten. We hebben haar wel al in betere vorm gezien. Daarom dat we nog niet konden laten om deze enige echte headliner op de Titan stage niet helemaal uit te kijken. We laten de souldiva met plezier even links liggen om nog heel even een levende reggaelegende aan het werk te zien. Lee Perry, één van de grondleggers in zijn genre, treedt voor het eerst op mijn zijn zoon Omar. Daarnaast werden zij nog vergezeld door dubsteppionier Adrian Sherwood en de Homegrown Band. Om de Univers Stage terug te vinden laten we ons simpelweg leiden door de niet onaangename geur van pretsigaretten en door de relaxte reggaesound. Spijtig konden we enkel nog het einde meemaken. We hoorden onder meer nog een a capella versie van “Give peace a chance”. Een aangename afsluiter van een geslaagd festival.

Neem gerust een kijkje naar de sfeerfoto’s
http://www.musiczine.net/nl/fotos/couleur-cafe-2012/

Neem gerust een kijkje naar de pics op de CC site http://www.couleurcafe.be

Organisatie: Couleur Café / co ZigZag, Tour & Taxis, Brussel  

Rock Werchter 2012 – zondag 1 juli 2012
Rock Werchter 2012

dag 4 – zondag 1 juli 2012: Top met Toppers: Florence (Welch) & the Machine , Snow Patrol en RHCP – een crème. Er werden feestjes gebouwd vandaag: punky rock’n’roll van The Vaccines, rollende bluesrock met Kitty, Daisy & Lewis, de Dropkick Murphys’ Ierse punkfolk en ravende, ophitsende hiphop van Die Antwoord . Tot slot kunnen sing/songwriters ook ‘hip’ zijn, o.m. Ed Sheeran palmde the Barn moeiteloos in. Sjie k!

De muziek van Isbells biedt een zondagmatinée met borrelhapjes. Isbells dwarrelt graag in de muzikale leefwereld van Crosby, Stills & Nash, Elliott Smith, Nick Drake, en is te situeren tussen Bon Iver, Iron & Wine en Fleet Foxes. Ze zijn toe aan de tweede cd , ‘Stoalin’’, die akoestisch ingehouden klinkt, maar net als Bon Iver durft elektrischer, frisser en  krachtiger te gaan. Sommige songs zijn breder gearrangeerd, ondersteund van een zacht zalvende, meerstemmige en hemelse zang, aangevuld met die ‘Duyster’-dame Chantal Acda . En die afwisseling zagen we in ook de Barn . Veel volk zelfs voor Isbells. Een warm ontvangst en de hulp van het publiek hadden ze , waar nodig, op songs als “Stoalin’” , “Heading from the newborn”, “As long as it takes” en “Reunite” . “Elation” en “Erasure & deat” trekken de sound breed open en klinken zelfs uitermate stevig. Isbells weet hoe een festival aan te pakken en zorgde voor een geslaagde set.

Intussen was The Hickey Underworld , Humo’s Rock Rally winnaars in 2006, én net hun tweede cd uit, bezig op de Mainstage. We hoorden een  rauwe, hard rockende, soms verwoestende sound dito video’s .  De kaart van rammelende, vettige noisy gitaarrock met screamo achtige stukken trokken ze; soms neigde dit naar een soort killer spaghetti rock’n’roll door de vaart en de dreigende ondertoon . “Zero Hour”, “Whistling”, ”Mystery bruises”, “Blonde fire” en “Future words”, ze zaten allemaal in hun 45 minuten durende set!

‘Tamer animals’, tweede cd van de uit Oklahoma afkomstige Other Lives (Marquee) had onze appreciatie met hun dramatische sferische indiefolk , die richting  Midlake, Calexico , Mercury Rev Flaming Lips, Supertramp en Pink Floyd  ging. De veelheid aan instrumenten (naast het traditionele instrumentarium, piano, synths, violen, trompet, contrabas, klavecimbel en allerlei soorten cymbalen), was afwisselend en bood subtiliteit en finesse. De in melancholie gedrenkte songs boeiden, waren mooi uitgediept en durfden wel krachtiger te klinken. En de single “Tamer animals” was er eentje om in te lijsten …

De ‘rock’n’roll radio’ van The Ramones weergalmde toen de Britse Vaccines (Mainstage) het podium kwamen opgelopen . ‘One two three four’ … enerzijds onvervalste rock’n’roll, fris, rechttoe-rechtaan , energiek, opwindend, puntig en direct, anderzijds  zijn er intens broeierige, opbouwende rockers. Spontaan en ongedwongen staken ze vaart in de songs. De anderhalf minuut durende dynamische instant klassieker “Wreckin bar” vatte het al meteen samen . De nieuwe plaat werd in Brussel opgenomen en lijkt veelbelovend. En natuurlijk ontbraken “Wetsuit” en “Post break-up seks” niet. Vaccines stonden ér! Gunther D (van StuBru)  was tevreden .

En met Kitty, Daisy and Lewis (Marquee) was het ‘retro Radio Modern’. Ze werden al sterk onthaald op het BRBF in Peer, door hun frisse, aanstekelijke mix van rockabilly, rock’n’roll, rhythm & blues, country & western, ska en doowop blues uit de ‘50s/’60s. Heerlijk klonk de muziek van de familie Durham: pa & ma , de twee dochters en hun zoon . Jeugdig enthousiasme, freakness, speelsheid, spontaniteit en kunde ! Brian Setzer, Stray Cats, Jon Spencer , Red Devils, Heavy trash en Boss Hog zouden opkijken. Ook wij waren hier ferm van onder de indruk van deze in de blues wortelende band …

Een andere party was aan de gang op de Mainstage met het Amerikaanse Dropkick Murphys, die gestaag aan populariteit winnen. Ierse punkfolk , energiek en venijnig, opgezweept door twee hitsende bulldogzangers. Het tempo was de ganse set strak en gedreven. Een wild feestje , waarbij refreinen luidkeels werden meegezongen . Twee traditionals ontbraken niet, “The wild rover” en “TNT” (ACDC ) . Een brok dynamiet met een grote  pot bier of Guinness. Festival Dranouter mag wel eens aan het lijstje worden toegevoegd; Flogging Molly deed hyet hen al vóór.

En een feestnamiddag was het ... in de Marquee kwam de Z-Afrikaanse raprave sensatie Die Antwoord . Het jonge volkje was al op temperatuur geraakt en hier dweepte het trio met hiphop, raps en loodzware, pompende beats. In  een oranje fluoriserende jogging kwamen ze het podium gehuppeld . De beats van DJ Hi-Tek en de messcherpe raps van het man (verbeten/rauw) – vrouw (schril/fijn) duo (Ninja – Yo-Landi Visser) vlogen om de oren . Vet! We onthouden alvast “Fok Julle Naaiers” , Enya’s “Orinoco flow” en “Enter the Ninja”.

Een groot spandoek wapperde op de Mainstage ‘NGHFB’ toen onze Vincent Kompany de Manchester City supporter Noel Gallagher introduceerde. Terecht want City won de beker en zo’n ontmoeting kon men niet links laten liggen . Na de split van Oasis is deze tekstschrijver met z’n High Flying Birds een aardige solocarrière aan het uitbouwen . Goed klinkende Britpop , niet meer , niet minder , met soms aanstekelijke refreintjes, “Dream on” , “If I had a gun” en “The death of you & me”; fijne broeierige, dromerige rockers, mooi uitgebalanceerd, maar gezapig allemaal … Ook zelf geschreven Oasis songs konden niet ontbreken , opener “It’s good to be free”  en op het einde twee classics “Little by little” en “Don’t look back in anger”.
Vorig jaar zagen we Beady Eye van broer Liam een maar matige set spelen, Noel bracht het er heel wat beter vanaf , maar een hoofdpodium was ietwat te hoog gegrepen!

In de Barn waar Noel moest gestaan hebben, was een ‘andere’, ‘jongere’ Brit bezig Ed Sheeran. Ongelofelijk wat een aanhang hij al heeft, want de tent zat afgeladen vol voor z’n sing/songwriterpop … Begeleid van z’n akoestische gitaar , een loopmachine (om verschillende lagen boven elkaar te laten horen), drumbeats en z’n innemende stem en raps,  palmde hij moeiteloos de tent in . Tja een link naar Rodrigo y Gabriela was gemaakt bij het vingervlugge gitaarspel en de gitaar als bassdrum; Beatboxen  deed hij ook. Gedegen vakmanschap, gezien  de charismatische zanger op elegante wijze kleppers als “Lego house”, “You need me , I don’t need you“  en “A-team” afvuurde. Een bard in verschillende sing/songwriting stijlen, die z’n publiek animeert … In het najaar in de AB te zien (voor een goede 2000 man ) en in Lille, La Péniche du Pianiste ( btw een boot , waar maar 70 man een artiest kan zien!) Onze keuze is gemaakt

En nu regelrecht naar de headliners op de Mainstage . Op drie jaar tijd zijn het Britse Florence Welch & the Machine groots geworden . De twee platen ‘Lungs’ en ‘Ceremonials’ bevatten beiden een rits hits die indiegothic als best gemene deler hebben, niet vies van wat bombast en theatraliteit .
Muzikanten in het zwart gekleed , zwarte gordijnen en kerkramen stonden opgesteld. Vooraan Florence Welch, een flamboyante bosnimf, in een even stijlvol zwart kleed met open rug.  Ze dartelde, huppelde en gleed over de stage naar haar publiek . Vocaal drong ze je hersenpan binnen met haar betoverende, heldere, indringende stem . De songs zijn poppy, melodieus, toegankelijk en behouden een zekere mystiek. Grootse arrangementen , een harp en backing vocals vullen aan . De belangstelling en de respons was enorm; de songs konden een volle weide aan ,en hebben een zangeres die de massa weet op te zwepen . Een juiste keuze maakte ze: “Cosmic love”, “Rabbit heart”, “Spectrum”, “Never let me go” , “Shake it out” , “Dog days are over” en “No light no light”  … Meeslepend en opwindend …. De dames van Evanescence, Nightwish, Within Temptation, The Gathering zouden met wijd open mond toekijken …

Aan de top van de affiche hebben we Snow Patrol , één van de meest charismatische bands van de laatste tien jaar . Gary Lightbody en de zijnen: altijd open , vriendelijk, sympathiek, meegaand, optimistisch en gemotiveerd . En dàt doet deugd op een festivalweide , want dan gaat het publiek er ook voor .
Dit is een band met een hoge aaibaarheidsfactor , uitgegroeid  tot een wereldgroep, en men zal hen niet snel betrappen op enige kapsones of sterrengedrag. Eenvoud dus. Terecht zijn zij de ‘bijna’ afsluiter van het festival, en net als bij Florence kan je zeggen dat ze al reeks radiohits bij elkaar hebben met meezingrefreinen om de set ruim een uur te vullen. Mooie projecties zagen we op de achtergrond . Lief en aangenaam allemaal.
En die reeks nummers noemen we graag op: “Hands open”, “Take back the city”, “Crack the shutters”, “This isn’t everything you are”, “Run”, “In the end”, “Shut your eyes” , “Chasing cars” , “Called out  in the dark”, “Fallen empires”, “Just say yes” en de twee duetten: het sfeervolle “New York” met Ed Sheeran en een huiverende “Set the fire to the third bar” (op plaat met Martha Wainwright) , maar live – als ze in België zijn – met Eva De Roovere. Opnieuw zeer geslaagd!

En we werden goed gesoigneerd: Geruststellend … The Red Hot Chili Peppers zijn als vanouds opgedoken . Hoewel de laatste studioplaten, dito live sets ‘genen vetten’ meer waren en zij bij hun vorig optreden (2006) weinig peper op de tong en in de broek hadden , klonken ze zelfs vervelend; we konden het ergste vermoeden, maar kijk , Kiedis – Flea – Smith hebben er een goed ‘jonger maatje bij, Josh Klinghoffer, die het oude vuur aanwakkerde en de set niet in de kiem smoorde . Een vijfde lid vulde aan.
Niet al te veel recente slepers, gelukkig maar , de sfeervollere aanpak werd eerder opgeborgen. Ze konden de doortastende smaak van een chili pepper laten indringen. Rocken deden ze! Klassemuzikanten deze keer! Wild om zich heen springend, exploderende ritmes en  stevige  rauwe, funky en melodieuze jams . Op die manier boeiden en walsten ze met songs als “Can’t stop” , “Scar tissue”, “Dani California”, “I like dirt”, “Under the bridge”, “Californication” en “By the way”; enkele nieuwe “Monarchy of roses”, “Ethiopia” en “The adventures of Rain Dance Maggie” pasten mooi in het rijtje .
Een paar grappige interventies tussenin van Flea  en een geconcentreerde Kiedis … Dolle vijftigers, die er nog een ‘Bloodsugarsexmagic’ bis aan toevoegden met “Give it away” als hoogtepunt. Hun retour ticket haalden we eerst boven , maar hebben we nu wijselijk opgeborgen.

Een Rockend Werchter kon worden besloten en … dat knalde met vuurwerk . Tot volgend jaar

Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2012 – zaterdag 30 juni 2012
Rock Werchter 2012

dag 3 – zaterdag 30 juni 2012: Een stevige bries ‘80s blies er met Simple Minds , The xx en Editors , die zelfs 10 kaarsjes op de stage hadden staan . Alabama Shakes en M83 brachten je in extase in de Marquee en met Chase & Status is de opvolging klaar van de Chemical Brothers en Underworld  

De Ierse sing/songwriter en multi-instrumentalist James Vincent McMorrow (Marquee) had een vijfkoppige band bij zich en maakte ons zachtjes wakker met z’ n intimistische , dromerige, broeierige folky americana pop , die door de bredere aankleding fris en aanstekelijk kon zijn . De laatste plaat ‘Early in the morning’ zorgt voor de definitieve doorbraak en z’n zachtmoedige fluwelen stem gaf elan . Met Bon Iver, Ray Lamontagne en Sufjan stevens in z’n achterzak, levert hij een handvol fijne  songs af  . Heel wat volk was al aanwezig, wat McMorrow een onwennig gevoel gaf , maar de ietwat schuchtere zanger was zo vroeg op het middaguur ontspannen genoeg om telkens een amicale draai te geven .

En in de Barn bleef het nog even gezapig met rustig voortkabbelende ‘hangmat’ trippende soulpop van Michael Kiwanuka , die dit jaar definitief doorbrak met een handvol sfeervolle hits en die kregen we hier allemaal te horen als “Home again” , “Tell me a tale” en “I’ll get along”. Met een knipoog naar “Albatross” van Fleetwood Mac, werden we meegevoerd naar een droomwereld , een terrasje bij valavond met een cocktail in de hand . “Always waiting” smaakte hier het lekkerst. Aangename, onschuldige soulpop zonder weerhaken hoorden we, songs  in de sfeer van Bill Withers, Marvin Gaye en Al Green.

Het Amerikaanse Alabama Shakes (Marquee) heeft een zangeres Brittany Howard, om U tegen te zeggen . De forse dame kan gitaarspelen , heeft charisma , uitstraling en beschikt over een gouden stem, die alles aan flarden kan doen springen … indringend, ruig, helder en zuiver als een klok, overmand van gospel . Haar mondbewegingen spreken boekdelen en hun fraai aanstekelijke garagerock en rollende bluesy soul pop raakte , en is te situeren bij een Black Keys , White Stripes,  Sharon Jones & The DapKings en Bellrays. De gespierde, energieke en meeslepende songs van hun debuut ‘Boys & girls’ met de broeierige, huppelende en exploderende ritmes, en die frisse “Hold on” single voorop,  werden er praktisch helemaal doorgedraaid.

The Alabama Shakes hadden de juiste toon gezet voor een namiddagje rock’n’roll … Op de Mainstage hadden we de jonge wolven Jan Paternoster (zang/gitaar) en Dries Van Dijck (drums), Black Box Revelation , en die doen waar ze goed in zijn: rauwe, vette, retestrakke garage rock’n’roll die hevig kan zijn , kan knallen of eerder broeierig, slepend, intens kan zijn. Ze zijn héél goed op elkaar ingespeeld. Ondanks dat ze vorig jaar een nieuwe plaat uithadden, ‘My perception’ , speelden ze een ‘Best of’ , rock’n’roll ‘pur sang’ van “Do I know you”, “Rattle my heart” naar “Gravity blues”, “Never alone”, “High on a wire” tot “I think I like you”, “Set your heart on fire” , “My perception”, en het onstuimig opbouwende “Sealed”. Cheers!

De lekkere muziek én het ontspannend concert van Noah & The Whale (Barn) blijft in m’n geheugen geprent! Vooral de meezing/fluitende popsongs  "Tonight's The Kind Of Night" en "L.I.F.E.G.O.E.S.O.N"  zijn schitterend. In mooi stijlvol pak speelden ze even stijlvol heel veel moois. De ietwat terughoudende , houterige zanger was geen afbreuk aan het geheel. Integendeel. Tot mijn grote verbazing zong het publiek zowat alle nummers feilloos mee. Eén van de hoogtepunten m.i. die dag en voor ons RW weekend. (met dank aan Danny)

Wolfmother (Mainstage) is wat van z’n pluimen verloren . De heerlijke pot onvervalste seventies retro hard-rock werd na de eerste songs “Woman” en “California queen” teveel omfloerst met psychedeische tunes en meeslepende ritmes , die de vaart en de aandacht deden verslappen. Alsof Black Crowes op hun beurt kwamen meedoen voor een langgerekte jam op “Dimention” en “White unicorn”. Respect voor de weelderige haardossen en langharigen van de band, maar hun rock’n’roll was een beetje téveel losvast en téveel een kosmisch ei . Met een song als “Colossal” rockte het zoals Wolfmother moest rocken … Gemiste kans …  

In onze jeugdjaren waren zij met U2, Peter Gabriel, Eurythmics niet weg te denken op de T/W –se weide . Simple Minds (Barn) hebben de laatste jaren maar weinig soeps meer uitgebracht tot Kerr – Burchill even de eerste 5 platen afstoften en op tour trokken; onder  een‘5 x 5’ formule, waarbij ze vijf nummers uit die elpees (tussen 1979 en 1982) zouden opvoeren (‘Life In A Day’ , ‘Real To Real Cacophony’, ‘Empires and Dance’, ‘Sons and Fascination/Sister Feelings Call’, en ‘New Gold Dream (81,82,83,84)’, dé doorbraak naar het grote publiek). Een paar maanden terug kregen ze in het KC de nostalgici en 80s geïnteresseerde jongeren op de knieën. Nu konden ze maar een beperktere reeks voorstellen, maar ‘waaaw’, hier hadden we een gretige band , die bewees opnieuw een eighties –icoon te zijn. Het vuur werd aan de lont gestoken met grootse versies van “I travel” , “Celebrate”, “The fear of God” uit hun derde cd. Kerr bespeelde en omarmde z’n publiek, huppelde, sprong en danste heen en weer , maar gelukkig liet hij die grootse gebaren en lang uitgesponnen ‘oohooh’ s’ achterwege .
In dit concept telde de waverockende sound  met die typisch repeterende donkere soms bombastische synthtunes . Niks anders dan sterk materiaal hoorden we, “Love song”, “The american”, en enkele ‘New gold dream’ hits als de titelsong, “Someone, somewhere in summertime” . “Waterfront” van het verderop verschenen ‘Sparkle in the rain’ rockte en de obligate “Don’t you” en “Alive & kicking”  van latere platen is hen vergeven tijdens een festivaloptreden , gezien de obscure opener “Moscow Underground - een nummer uit ‘Graffiti soul van 2009 -, perfect  paste in hun dark ‘80s.
Zoals de Simple Minds vandaag klonken, zouden de zwarte t-shirt, hemd of jasje van vele waverockende bands verbleken , want in dit concept speelden de Simple Minds strak en beregoed! Eén van de hoogtepunten op dag 3. En volgend jaar mogen zij dit gerust overdoen op een TW Classic!

En kijk ,één van die bands die houden van een zwarte tenue zijn de uit de UK afkomstige Kasabian (Mainstage), die gestadig in ons landje aan hun succes hebben gebouwd . In Engeland zijn ze ‘hot’ , hier hebben ze nog niet die status , wel in wording,  en daar zit het laatste werk voor iets tussen . De handvol singles “Days are forgotten”, “Where did all the love”, “Clubfoot”, “Re-wired” en “Fire” ontbraken niet . Zanger Meighan en gitarist Pizzorno kregen het publiek naar hun hand . Enkele jaren terug was dit ook het geval. Er werd gedanst  en  refreinen werden meegezongen . Het tempo trachten ze zo hoog mogelijk te houden , wat te horen was in de elektronica boost, de ophitsende gitaren en de drums op “Switchblade Smiles” en “Vlad The Impaler”, die het publiek opfokten . Op deze nummers ontplofte Kasabian en ging met een overwinning naar huis!

Het is snel gegaan voor Marcus Mumford en z’n Sons (Mainstage). De tijd van kleine zaaltjes was in 2010 definitief voorbij toen de onbevangen speelse, frisse indiefolkende songs met  die stuwende, opzwepende ritmes, aanstekelijke refreinen en gemoedelijke emotievolle stemmenpracht  ongekende hoogstandjes kende, “Winter weeds” , “Little lion man”, “Roll away your stone” , “The cave” en “Awake my soul”. Songs die door een afwisselend instrumentarium gedragen worden , en tintelen door banjo, mandoline en accordeon. Deze songs waren ook op de Mainstage prijsbeesten , die iedereen in actie bracht: handclaps, heupwiegen, springen en dansen.
Het is nog even wachten vóór de nieuwe cd verschijnt , maar het lijkt erop dat de band kiest voor een sfeervolle, intiemere aanpak door een ingehouden instrumentarium en een fijne samenzang . Op zich goede songs, een acapella ingehouden “Lovers eyes” , “Lover of their light” en “Ghost that we knew”, maar niet genoeg om iedereen over de streep te trekken op de grote festivalwei. Misschien moet Mumford & Sons eenvoudigweg terug naar die knusse clubzalen?!
Respect voor Marcus want het had weinig gescheeld of ze moesten de show cancellen door z’n gebroken hand. Een vervanger nam Marcus’ taak van gitaar, mandoline en drums over . 

De Fransman Anthony Gonzalez aka M83 (Marquee), is al een tiental jaar bezig en breekt nu definitief door met de dubbele langspeler ‘Hurry up, we’re dreaming’ . ‘chillwave/elektronica’ wordt het omschreven , niet vies van kitsch en bombast. Invloeden van Tangerine dream, Brian Eno, Pink Floyd, JM Jarre, Vangelis, Air en The Aloof zijn hier op hun plaats. Live een gretig spelende band en een bevallige zangeres op synths. Gaandeweg werden we meegezogen in één langgerekte hypnotiserende trip, die een ‘red bull booster’ gevoel bezorgde , de dansspieren aansprak en ontplofte op de single “Midnight city”. Heerlijk zoiets, lagen elektronica , gitaren, percussie en galmende zanglijnen . Het afsluitende , opzwepende “Couleurs” klonk verbluffend en kreeg uitzinnige reacties. We waren gewaarschuwd toen we de band in het clubcircuit zagen ; op een groot podium werden we op uitnodigende wijze meegevoerd in hun aparte rijk beladen sounds , beats en klankkleur.

We waren verwonderd dat de Britse The xx (Mainstage) zo hoog op de affiche stond op het festival , maar soit , vorig jaar deden Portishead het hen voor en ook op MSF stonden ze zelfs nà Editors . Zo zie je maar. Niet getreurd , we hadden meer (adem) ruimte en konden intens genieten van hun soort ‘pop noir’, fluisterpop ( een spaarzame mix van indiepop, postpunk, ‘80’s wavepop en r&b),  die onverwachts een aardig decor meekreeg van het zwaarbewolkte weer en regendruppels . Een prachtig uit de hemel geworpen sfeerbeeld voor het trio, dat intrigeert door een minimum aan middelen een maximum aan intensiteit creëert. Ook de stijlvolle zwart-wit beelden en hun indringende blikken behoren tot de entourage.
Na twee jaar mogen we nieuw werk verwachten en dat werd netjes verdeeld in de set . Toch wel iets apart , die xx , met hun ingehouden spannende, dreigende songs, door een spooky glamrockend gitaarspel, - getokkel, verdwaalde donkere bluesrock’n’roll, wave basstunes en gestripte synths en toetsen . De duetten van Madley Croft en Sim zijn in een soort half brabbelende vertelzang . De ‘oudjes’ “Islands” , “Fantasy”, “Crystalized” en “VCR” ontbraken niet , de nieuwe songs klinken veelbelovend en op het eind kregen ze slepende, diep dreunende beats en tunes . Vele bedankingen kregen we en intussen was de invallende duisternis een bijkomende hulp om hun sound te doen huiveren . Een zaalconcert zal niet uitblijven …

Een ontgoocheling was toch wel het optreden van het indierockende Incubus (Barn). Een tiental jaar geleden, remember "Are you in" zagen we hen nog schitteren in de Marquee.
Nu was het bijna één gitaarbrij aangevuld met draaitafelbeats en de screamozang van Mike Einziger. Ondanks veel goede wil en navenante inspanningen konden deze Californische heren niet meer overtuigen ... De belangstelling en respons was matig … (met dank aan Danny)

België houdt van Editors en Editors houden van België (Mainstage). Een beetje een verhaal gelijklopend met Muse , ook zo’n groots geworden Britse band die we volgend jaar hier wel zullen tegenkomen. Een gewonnen match dus  als je al het hartje van elke Belg hebt veroverd; als dank hiervoor werden tien kaarsjes uitgeblazen en trakteerden ze op een ‘Best of’: muzikale stroomstoten met “Racing rats”, “Bullets”, “Smokers outside hospital doors”, “Blood”, “An end has a start” en “Munich”. De pianoloops  en de zacht dreunende electrotunes van de single “Eat raw meat - blood drool” van de laatst verschenen cd’ In this light and on the evening’ is eerder de ingeslagen weg voor een paar nieuwe songs . Tom Smith is knuffelbeer,  maar na de laatste plaat is er in de bezetting toch wat veranderd: gitarist van het eerste uur Chris Urbanowicz (muzikale meningsverschillen?) is er niet meer bij en de bassist Russell Leetch is praktisch niet te herkennen. Naast het derde vaste lid  Ed Lay  vult een toetsenist aan.
“This is now your song” … het intimistische “No sound but the wind” was speciaal voor onze Jason , die het twee jaar terug zo intens stond mee te zingen; het pompende, dansbaar scheurende en dreunende  “Papillon” blies in één ruk de tien kaarsjes uit . Topact!

Chase & Status (Mainstage) stonden vorig jaar garant voor een dansfeestje in de Marquee en wilden een vervolg verhaal breien op de Mainstage van Pukkelpop  . Maar dat verhaal ken je onderhand wel . De Londense DJ’s  Saul ‘Chase’ Milton en Will ‘Status’ Kennard staan nu verdiend  op het grote podium van Rock Werchter. In de hip-parade waren we al te vinden voor de aanstekelijke nummers “Let you go” , “Credits” , “Blind faith” en “Fashing lights”, die hier in een Prodigy drumandbass/breakbeat/dubstep achtige drone werden gedraaid. MC Rage hitste het publiek op , gooide er nodige ‘one liners’ tegenaan, porde aan tot moshpits en zalfde  met ‘good music for good people’  … en  het klonk hard & harder . “Killing in the name of” haalden ze door  de mallemolen . “Smash to Pieces” , met een zanger op scherm, bouwt op en ontploft. Gastzanger Liam Bailey  brengt krakers “Big man” en “Blind faith” . Feestje dus… De tijden van Underworld en Chemical Brothers behoren door acts als deze tot het verleden …

Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter

Rock Werchter 2012 – vrijdag 29 juni 2012
Rock Werchter 2012

dag 2 - vrijdag 29 juni 2012: ‘Rock Werchter rockt’ … in de  beste zin van het woord  met een ‘school out party’ van School Is Cool en een stampvoetende Gossip. Jack White , dEUS en Pearl Jam zijn klassebakken van de oerwortels van de rock . Fraaie muziek hadden we van de bevallige dames van Katzenjammer en van Lana Del Rey . De Balkan pop van Beirut blies ons een gemoedelijke nachtrust toe …

Nog maar is de ‘school’s out’ voor de studenten of daar komt School Is Cool aandraven . Hip zijn nu zeker want al vroeg op de middag hadden we een volle Barn voor deze Rock Rally winnaars van twee jaar terug . Hun debuut ‘Entropology’ is een schot in de roos met aanstekelijke, subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie . Ze  hebben al een handvol onbevangen, onschuldige, frisse, springerige en lieflijke singles afgeleverd, die hier net als de andere songs speels, dynamisch en enthousiast gespeeld werden.
“The world is gonna end tonight” en “Car backseat parking “ namen een rol als ideale wekkerradio op. En het zat goed , heel goed zelfs, met deze zelfverzekerde, super gemotiveerde band; wat een ‘positive vibe’ en uitstraling! Duracell konijnen zijn het, die spontaniteit hoog in het vaandel droegen.
Heerlijk zoiets met een kleurenpalet aan sounds , opzwepende percussie en ‘circle pits’; noem maar op met een hitsende reeks “In want of something”, “Warpaint” en “New kids in town”. School Is Cool was erg onder de indruk , ging ervoor en genoot van het dolenthousiaste publiek. Meteen top !

Jaren hebben ze aan de weg van het succes getimmerd . Ze spietsen een ‘afternoon delight’ aan flarden. Een zware nacht werd onmiddellijk verteerd bij de bulldozerrock met brains (= unieke mix van metal , hardcore en stonerrock) van  Mastodon (Mainstage). ‘Hunter’ is de doorbraak die de doorsnee rockliefhebber makkelijker over de streep moet trekken. Als een pletwals raasden ze zo vroeg in de namiddag over ons heen . Een ‘wall of sound’ van wilde , opgefokte stieren met een gouden hart. Een potige, loodzware set met Mokerslagen van songs als “Black Tongue”, “Blasteroid”, “Curl of the Burl”, “Thickening” en “Spectrelight” . Net als op Werchter Boutique , een maand terug, daverden zij over het publiek heen .

Was me dat een overstap naar de ingetogen , ontroerende , verstilde pop van Perfume Genius (Marquee)... Respect voor Mike Hadreas aka Perfume Genius, die van de intieme sfeer van de kleine clubs moedig in het festivalcircuit stapt . En erin slaagt de aandacht ‘close’ te houden  met die minimaal gehouden , spaarzame composities; het zijn aangrijpende, rakende, kwetsbare songs op piano, gedragen door z’n innemende, voorzichtige, zachte, fragiele soms hoog uithalende vocals op z’n Antony Hegarty’s.
Hij wordt aangevuld op synths/piano/toetsen door tweede man en vriend Alan Wyffels en een drummer/gitarist, die het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte bieden. De songs zijn gebaad in melancholie en kunnen moeiteloos meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas. Muzikale pracht en schoonheid voor wie er voor open staat ; hoogtepunt hadden we met de ‘quatre mains’ van “Learning” en “All waters” en bij de nekvel grijpende “Mr Peterson” en “Katie”, die zo goed als solo werden gespeeld.

Eén van de nieuwe revelaties binnen de rap wordt hij omschrijven, Wiz Khalifa met name (Mainstage), maar eerlijk gezegd kon deze jonge gast in opperbeste stemming maar weinig bekoren; hij mag dan nog gelinkt worden aan Jay Z, Cypress Hill en Snoop Dogg.
Hij was alvast goed begonnen met z’n DJ & z’n band in songs “When I’m gone”, “Cabin fever” en ”Gang bang” , maar dan verloor hij en z’n band zich in oeverloos gemekker en mellow, laidback sounds. De ‘make some fxx noise’ , ‘put your fxx hands up’ , ‘some shit’ en ‘love & peace’ verveelden op den duur en brachten de vaart volledig uit het concert . “smoke them” kwam hier volledig tot zijn recht …

De vier Noorse deernes van Katzenjammer zagen we al een twee keer aan het werk, op Festival Dranouter en in het clubcircuit; zij zorgden steeds voor een leuk feestje met hun aantrekkelijke, aanstekelijke, folkloristische Scandinavische muziek, een onstuimige mix van klezmer, mariachi, hoempa, circusdeunen, zigeunermuziek en bluegrass. En de formule sloeg aan op RW , want een volle Barn droeg de dames op handen en was aan het heupwiegen . Ook de deernes entertainden hun publiek en probeerden een paar zinnen in een zo goed mogelijk Nederlands te zeggen. Fijn!
Multi-instrumentalisten zijn ze wel met een alaam aan materiaal waarbij een ‘balalaika’ bas opviel. Hun elfen ’acapella’ zang gaf elan. Een speelse droomwereld creëerden ze . Een soort ‘French can can’ hadden we  in hun stomend setje , met enkele ingenieuze covers, waaronder Genesis’ “Land of Confusion”. Verwarrend en verrassend klinkt hun kattengejank wel …Krolse katinnen , die ‘fun’ waren op deze festivaldag!

De belangstelling voor Beth Ditto en haar Gossip (Mainstage) was groot. Een heuse band is het geworden. Was haar optreden een paar jaar terug  minder , vandaag werd dit goed gemaakt door een goede afwisseling van de pak aanstekelijke, swingende, opzwepende  rock’n’roll nummers en het sfeervolle materiaal . Die variatie en de imposante uitstraling van de vlezige Ditto maakten hét van deze uit Portland afkomstige band.
Sommige songs kregen door de springerige, huppelende ritmes een fikse scheut dance mee. Ditto speelde in op de boodschappen die op de borden stonden en ondanks een herstellende gebroken enkel, liep ze met haar volle gewicht , al of niet ondersteund door de security, hinkend alle kanten op , tot zelfs aan de PA toren. En na een “A perfect world” kon het feestje niet meer stuk ; met “Yr mangled heart”, “Get lost”, “Standing in the way of control”, “Into the wild” en “Heavy cross” bracht ze de ganse wei in beweging. Niet enkel Ditto kwam voldoende in de picture met een dikke zoen aan een fan , ook een jongedame die haar boezem liet zien , werd net door de cameraman gespot werd en kon het op het reuzenscherm tonen  … Borsten Bloot dus en … Ambiance genoeg!

Het uit Melbourne afkomstige The Temper Trap (Barn) kwam met de vorige cd ‘Conditions’ in de belangstelling . Vooral de beklijvende single “Sweet disposition” zorgde voor de definitieve doorbraak in Europa . Bezwerende, meeslepende, dromerige indiepoprock, die niet vies is van bombast , groots aangezette partijen en gedragen wordt de indringende falsets en rauwe zang  van Dougy Mandagi . Ze hebben de opvolger klaar, simpelweg Temper Trap genaamd. Openers “Repeater” en “Need your love” kregen  een snedige, krachtige aanpak; het opbouwende “Fader’ was sterk.  Daarna boeide eerlijk gezegd het gezelschap minder met hun vakkundige pop . Ze raakten minder, de aandacht verslapte , en daar had ook de nieuwe single “Trembling hands” mee te maken .  Het door iedereen gekende en meezingbare – fluitende “Sweet disposition” scherpte het terug aan , maar dan waren we op het eind van de set. Temper Trap bracht ons over de streep van een goed , maar niet echt verrassend optreden.

Andere koek zagen we in de vroege avond van de muzikale veelvraat Mr Jack White (Mainstage). De rock’n roll krijgt een frisse kleur van dit muzikaal talent . De duizendpoot uit Detroit, Michigan, maakte eerder brokken met The White Stripes , The Raconteurs en The Dead Weather . Hij liet zich ook al als producer en acteur voldoende opmerken.
De set is tot in de puntjes uitgewerkt . De songs hebben een intens spannend rock’n’roll/blues/country gehalte , zijn melodieus, rauw, zompig , aanstekelijk en intens doorleefd,  hebben verrassende wendingen en durven hevig exploderen . Hier treden freaks en rasmuzikanten aan , die hun instrumenten laten streken en ‘to the bone’ spelen .
Een verbluffend staaltje hoorden we van White en z’n bandleden die er bijna twintig songs doorjaagden als opgefokte buffels in de prairie, en deels refereerden aan een Jon Spencer Blues Explosion . ‘they ‘ve got the blues , man’! Trouwens White tourt met twee verschillende bands, een mannelijke, zwart in het pak gekleed , en een vrouwelijke, in witte jurken …
En hij putte uit z’n verschillende projecten: “Dead leaves & the dirty ground” , “Hotel Yorba”, “The hardest button to button” van The White Stripes , “Steady as she goes” van The Raconteurs, “Two against one”, een Danger Mouse cover , een toepasselijke “I cut like a buffalo” van The Dead Weather en tot slot eigen materiaal van de onlangs verschenen soloplaat ‘Blinderbuss’, “Missing pieces”, “Trash tongue talker” en een verbeten “Sixteen saltines”, één van de singles trouwens.
Zonder adempauze werd het materiaal in een strak geregisseerde jam er door gehaspeld, met White als dirigent. De monsterriffs , de klankkleuren , alles zat perfect in elkaar , net als de ‘blauw-wit-zwarte’ kleurschakeringen en het materiaal, de doeken, de tapijten en de witte  spotlights op de bühne. Dit optreden zinderde na en was zondermeer één van de hoogtepunten. .

Het Canadese kwaret Azuri & III (Marquee) , twee zangers , synths en een drummer , grijpt terug naar de dansmuziek van de jaren ’90, en haalt hier de invloedssfeer van de Detroit techno en de Chicago deephouse aan, met een beetje laidback en soul . ‘Oldskool dance’, die z’n publiek op beheerste wijze kon ophitsen en in een bezwerende trance bracht . “Manic” en de instant klassieker “Reckless” waren alvast bescheiden hoogtepunten in de set.

De bevallige Amerikaanse popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey werd letterlijk op handen gedragen in een nokvolle Barn tent . Gaan de songs op plaat door de muzikale aankleding en de klankkleur richting broze romantiek en zijn ze wat onderkoeld op z’n Twin Peaks, haar stralende verschijning en haar interactief functioneren met het publiek maakten het zo hartverwarmend! Eén plaat heeft ze nog maar uit ‘ Born to die’ , die een paar smaakvolle, huiverende singles “Born to die” en “Video games” siert .
En wat een verschijning is ze met de hoog opgestoken, lang wapperende haren, de lange wimpers , de krabnagels, de grote witte schoentjes en een strakke Jack Daniels t-shirt . Passioneel beweegt ze naar hààr publiek toe. Begeleid door een strijkersensemble, een jazz gitarist en iemand achter de vleugelpiano , hoorden we een rits emotionele songs gedragen door haar helder , innemende , beklijvende stem , die wat meeheeft van Nancy Sinatra, Amy Winehouse en Marlene Dietrich . De wisselende optredens waarvan we hoorden, werden hier meteen gewist , want “Bluejeans”, “I sing the body” en “Born to die” bereikten emotionele hoogtes . De ‘50s getinte projecties waren stijlvol en duidelijk een meerwaarde .
Ze voerde ons een klein uur mee in haar muzikale droomwereld; de songs werden tot de essentie herleid; de songs “Carmen”  en “Video games” besloten gemeend een sublieme set!

Heel anders dan Skrillex was het bij Daniel Stein (DJ Fresh). Hij was vergezeld van een blanke rapper, een fantastische zwarte zangeres en een drummer. Zelf stond hij aan de keys.
De DJ Fresh live crew zorgde voor een niet te beschrijven uitzinnig dansfeestje tot ver buiten de Marquee . Een dubversie van Coldplay's "Paradise" en de twee afsluiters "Hot right now" en "Louder" waren de apotheose. Samen met Netsky een absolute ‘must to see’, waarbij eerlijkheidshave den Boris het haalde (met dank aan Danny).

Een paar weken terug verbaasde dEUS (Mainstage) nog met een onverwachts nieuwe plaat ‘Following see’, die met “Quatre mains” een prachtsingle hebben afgeleverd. En met de jaren is dEUS een hecht collectief geworden met een goed geoliede band van Pawlovski, Misseghers, Gevaert en Janzoons , de enige echte overlever met Barman . “Dit dragen we op aan iedereen die ons 20 jaar lang door dik & dun heeft gesteund”.
Het nieuwe werk werd al eens op 12 getoond en hier zagen we een band op scherp , die broeierig ,dreigend als opwindende klonk. Ook vanavond  konden we hetzelfde zeggen . Geconcentreerd maar even relaxt gidsten Barman en de zijnen ons in hun al rijkelijk gevulde backcatalogue. Een bijna ‘Best of’ met o.m. “The architect”, “Constant now”, “Instant street” en “Fell off the floor man” afgewisseld met nieuwer materiaal als “Sirens”  “Hidden wouds”, “Girls keep drinking” en de genadeloze prachtsingle “Quatre mains”.  De intensiteit en dynamiek behielden ze, “Dark sets in”, “Hotel lounge” en “Bad timing” volgden .
dEUS is één van de goden van de Belgische rock en besloten, op verzoek van de eerste rijen, met een beheerst als losgeslagen versie van “Suds & Soda” . Zondermeer blijft het materiaal van de eerste plaat plakken en dan mag “Via”  wel eens opnieuw bovendrijven … dEUS  is zondermeer een band met een internationale uitstraling.

Die van Pearl Jam (Mainstage), vijf klassebakken, met Eddie Vedder aan het roer, zijn het … Na een moedige Nederlandse aankondiging vlogen ze er meteen in . En ze kunnen rocken! Anderhalf uur opwinding, dynamiek en in snelvaart, of broeierig, intens met ruimte voor alle smaken en stijlen, en een paar akoestische ballads . De wijn op Werchter smaakte goed , en de muziek van Pearl Jam was er eentje van ongekende hoogtes . Vedder is een zanger en performer apart . Pure rockmuziek , rechttoe-rechtaan, zonder al te veel tierlantijntjes.
Pearl Jam , al ruim 20 jaar hun eigenste zelve, een Crazy Horse en Led Zeppelin op z’n best … Straf spul dus en topklasse, mensen!
Naast de handvol obligate hitsingles, “Even flow”, “Spin the black circle”; “Daughter”, “Why go” , “Better man” en “Jeremy, zijn het vooral pure rocksongs op zich: “Do the evolution”, “Got some” en “Corduroy” overweldigden meteen en na een klein half uur konden we voor eerst wat naar adem happen met het sfeervolle “Eldery woman behind the counter in a small town” . Uitermate spannend, bedreven en gevarieerd, waar opnieuw als bij Jack White de instrumenten de taal beheersen. Trouwens Mr Jack White wordt enorm gewaardeerd door Vedder . In de bis gooiden ze er een uitgesponnen “Alive” en “Yellow ledbetter” tegenaan . Een paar covers vulden aan , niet de minste btw , “PIL “ en een ‘to the bone’ uitgewerkte  “Rocking in the free world”. Een huppelende Vedder begroette zijn publiek en genoot met volle teugen van de uitgelaten menigte . Respect!

En het was nog niet laat genoeg om aan te kloppen bij Beirut (Barn) rond de talentvolle singer/songwriter Zach Condon uit Albuquerque, New Mexico. Met een zevenkoppige band (blazers/toetsen/accordeon en allerhande, slaagt de charismatische Zach erin verschillende culturen samen te brengen van Balkan, zigeunerpop, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop, gedragen door z’n melancholisch zweverige, dwarrelende stem, die nauw durft te leunen aan Jeff Buckley. Vanavond hoorden we op erg gemoedelijke wijze een fijne afwisseling. Op de golven van de zee hotsten en klotsten we van “Sante fe”, “Cherbourg” naar “Postcards from Italy”, de zigeunerinstrumental “Serbian Cocek”, tot “Nantes”, “A sunday smile” en  “The Gulag Orkestar”. We kregen nog een innemende “The penalty”, Condon solo,  en een zwierige “Carousels”. Voor pop en aanverwanten was Beirut de ideale afsluiter , iets wat in Leffingeleuren in september kan worden overgedaan.

Tot slot om de nacht in te gaan waren er nog de partygrooves van het Franse Birdy nam nam (Marquee), vier draaitafelvirtuozen. Druk in de weer aan de knoppen , met effects en scratches; een stuwende en pompende potpourri van electro, trance, house en beats.
Verwonderd waren we voor de belangstelling van Deadmau5 (Mainstage) , een Canadese DJ en producer die torenhoog op het podium stond. Joel Thomas Zimmerman, geen familie van Dylan , knalde en trancete met een mix van electro, house, drum’n’bass en  dubstep . Deadmau5 staat bekend om het dragen van een helmachtig kostuum in de vorm van een cartooneske muizenkop, zijn beeldmerk, tijdens zijn optredens.

Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter