De in Brussel vertoevende Amerikaan Matt Watts is een meester in het bespelen van emoties, soms met een beetje bombast zoals op zijn vorige album ‘Queens’, soms heel intiem en klein zoals op het somber ‘How Different It Was When You Were There’.
Op een avond in november van vorig jaar sprak Watts met bassist/producer Nicolas Rombouts (Dez Mona, Guido Belcanto, …) af in diens opnamestudio Studio Caporal, aan het Antwerpse Centraal station. Het was een week na de zelfmoord van hun gemeenschappelijke vriend, de kunstenaar Loloman (Ward Zwart) en midden in de nasleep van een gefaald huwelijk. Getekend door pijn, verslaving en depressie besloten ze samen een opnamesessie te doen. Dergelijke initiatieven zijn doorgaans of subliem of enkel goed om stof te laten vergaren in een kluis. Denk bv. aan Neil Young’s in een roes opgenomen ‘Hitchhiker’ waarvan een aantal songs ‘gered’ werden door ze opnieuw op te nemen voor latere albums. Bij Watts en Rombouts slaat de slinger door naar de andere kant, naar het sublieme.
‘In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister’ om eens iets anders te gebruiken dan ‘less is more’. Die avond beperkte het duo zich tot een gedempte piano, een contrabas en het typerende fluisterende zingen van Watts, die het hier voor één keer zonder zijn gitaar doet. Tegen de volgende dag was hun nieuwe album klaar. Zeven songs in één ruk opgenomen en zo moet je het album ook beluisteren.
‘Muted Songs For Piano’ is eerder een trip dan een album, een soundtrack die nachtelijke demonen oproept, ermee worstelt en hen pas helemaal aan het einde met een vrolijke riedel wegstuurt, als de nacht opnieuw plaats maakt voor het ochtendgloren.
Individuele songs bespreken heeft weinig zin, maar denk als referentie aan het donkerste uit het oeuvre van Leonard Cohen op een muzikaal bedje van Boshaard, dan wel SJ Hoffman & Clairval.
Voor de release werd alom aangekondigd dat Alice Cooper met zijn nieuwe plaat zou teruggrijpen naar de rauwe beginperiode, naar de wilde jaren waarin zijn band samen met The Stooges en MC5 de straten van hun hometown Detroit onveilig maakten met wilde, onstuimige en ranzige rockmuziek die hard en luid door de motor-city knalde. Klinkt veelbelovend, toch even checken of daar iets van in huis is gekomen.
Alice Cooper neemt helaas een serieuze valse start wanneer hij zich vergrijpt aan de VU klassieker “Rock’n’Roll”. Een erbarmelijke en banale cover, niet bepaald een respectvolle hommage aan de legendarische Velvets. Leefde onze favoriete brompot Lou Reed nog, hij had gegarandeerd Alice Cooper voor de rechter gesleept. Het is ons trouwens een raadsel wat The Velvet Underground, dé New York band bij uitstek, komt doen op een plaat die zich presenteert als een ode aan Detroit.
Over de behandeling die “Sister Anne” van de geweldige MC5 meekrijgt zijn we dan wel weer iets enthousiaster. Alice Cooper komt hier een stuk vinniger uit de hoek, hoewel deze versie niets toevoegt aan het reeds fantastische origineel maar wel fel genoeg klinkt om ons de rebelse rock van MC5 terug voor de geest te halen.
Verder krijgen we een wisselvallige vintage Alice Cooper plaat waar banale meezingers (“Our Love Will Change The World”, “Wonderful World”) afsteken tegenover een stel aardige en potige rockers (“Go Man Go”, “Independence Dave”), waar een poging tot een stomende soulsong op een sisser uitloopt (“$1000 High Heel Shoes”) maar de blues een betere beurt krijgt (“Drunk and In Love”), waar Dictators achtige punk-hardrock knap geëerd wordt (“I Hate You”) terwijl een potsierlijke en waarschijnlijk onbedoelde Weezer persiflage (“Hanging On By A Thread”) dan weer totaal de mist ingaat.
Haal er zelf uw voordeel uit, maar wij grijpen toch liefst terug naar platen als ‘Killer’, ‘School’s Out’ of ‘Billion Dollar Babies’ waar Alice Cooper echt op scherp stond. En stijf van de drugs, dat ook.
The Calicos - The soft landing - Zeemzoet tot kunst verheven
Drie jaar terug wonnen The Calicos Humo’s Rock Rally. Wie denkt dat Quinten en compagnie sedert dan heeft stil gezeten heeft het verkeerd voor. The Calicos smeedden verder aan hun soft en poppy americana sound waar de pedal steel een prominente rol in speelt. Wilco meets How Gelb, hoewel ze niet graag in een vakje worden gedropt. “Nova” was hun single die zowat overal werd gedraaid. Met hun nieuwe “How Was I To Know” wordt ook voor het melodieuze en de juiste moodswing gekozen. “Heartbreaker” houdt het bij de eenvoud van een paar akkoorden en gelaagde arrangementen. Groot Radio 1 gehalte. Het akoestische begin van “Follow You Down” zwelt geleidelijk aan, kiest niet voor een explosie en stoelt alweer op een zeemzoet melodietje. Zo ook voor “Desire”.
Eigenlijk is de vorige single “Nova” de enige song op deze schijf die wat meer tempo en power toont. Voor “Cruel”, “I don’t Need It”, “Day by Day” en titelsong “The Soft Landing” wordt wederom dezelfde receptuur gebruikt, waardoor er niet kan ontsnapt worden aan het gevoel dat je naar negen dezelfde nummers zit te luisteren.
Alles is zeer goed ingespeeld en zeer homogeen geproducet. De productie nam de band zelf in handen, geholpen door levende legende Firmin Michielsen andermaal loepzuiver afgewerkt door Tobie Speleman (blackwave., Geppetto & The Whales, EMY, The Haunted Youth)
Wel heel aangenaam, warm en zoet. Te hartig om in één ruk uit te luisteren.
(Lode)
Voor wie The Calicos nog niet kent kunnen we jullie vertellen dat ze in 2018 Humo’s Rock Rally wonnen. Daarna bracht dit zeskoppig ensemble enkele singles uit en deden ze, voor de lockdown, best wel wat optredens. Ze hebben hun tijd genomen om hun debuut uit te brengen. Meestal een teken dat het blijvertjes gaan worden en dat ze na de hype nog gehoord willen/zullen worden.
The Calicos maken een soort van Amerciana/alternatieve indierock. Kenmerkend in hun geluid is bijvoorbeeld de pedalsteel dat meteen ook voor een warme klank zorgt in de songs. Maar ze zijn ook meer dan dat hoor.
Op ‘The Soft Landing’ presenteren ze ons negen songs. Opener “How Was I To Know” is een song dat ergens tussen The Verve en The War On Drugs te situeren is. Een ijle en breed uitwaaierende soundscape met een warme stem erboven op. Elk instrument zit hier mooi op zijn plaats en is mooi opgebouwd. Een topsong van een dikke zeven minuten!
Op “Heartbreaker” gaan ze iets meer bondiger rocken. Een bitterzoete song. “Follow You Down” kon zo van Mooneye zijn (een andere band uit dezelfde stal). Melancholie in de stem, semi-akoestische gitaren en een fijn refrein. Ze gebruiken ook keys maar dan als achtergrond en ondersteuning van de rest zoals op “Desire” dat terug richting The War On Drugs lonkt maar dan wel met hun eigen identiteit.
“Nova” heeft een interessante intro en een pulserende bas. Met de pianopartijen erbij lijkt het wat naar Novastar te klinken. Maar wat een mooi uitspringend refreintje hier. Ook een topliedje dit. “Cruel” is een beetje een ballad. Maar dan niet van die zeemzoete ballads maar eerder een die miserie verbergt. 3Day By Day” is ook een interessante track. Met een mooie percussie en bas. Een fijne groove waarop de rest is gebouwd. Er wordt geëindigd met de titelsong dat wat in de mood als de openingssong zit.
The Calicos hebben toekomst. Hun debuut klinkt matuur, melancholisch en warm. De teksten zijn eerder bitterzoet. Dat alles maakt dat ze met een klassiek klinkende sound toch hun eigen ding weten te doen en dat ook wel goed doen. De jaren 70 klinken soms wat door en het album bevat enkele topsongs. Nice debuut.
(Wim)
Americana/Indierock
The Soft Landing
The Calicos
The Calicos is: Quinten Vermaelen (guitars vocals) Aäron Koch (guitars pedalsteel) Sander Smeets (guitars keys) Maximilian Dobbertin (keys) Guido Op de Beeck (bass), Olivier Penu (Drums)
We citeren even: ‘Hun recente werk dateert al van 2013, waarbij Odd Dimension z’n stempel drukte op de internationale progressieve metalscene. De creatieve benadering van de band verwerpt elke toepassing op ideologische of metafysische implicaties, en vertrouwt zowel muziek als attitude op een continu proces van collectieve confrontatie, pluralistische visie en individuele verbetering’.
Het nieuwe opus ‘The Blue Dawn’, markeert hun geluidstaal. Hun houding is nu volwassener en expressiever, door de nieuwe leden en de aanwezigheid van relevante internationale gasten.
Zelfs op conceptueel vlak heeft de Italiaanse band een evolutie doorgemaakt, van de vroege filosofisch-humanistische onderwerpen naar een meer praktische , concrete oriëntatie, die muziek opvat als een remedie voor hun angsten en een katalysator van verlangens. Hart en hersenen, passie en rationaliteit... progressief metal!
'The Blue Dawn’ weet ons sterk te overtuigen. “Mission N°773” is een eerste vuurpijl door de epische gitaarriffs , de verschroeiende drums en de hoogstaande , emotionele vocals.
Het nieuwe album is een concept album en vertelt een verhaal over Markus en Elloise die vanuit de ruimte de aarde willen beschermen tegen al de ellende die we het milieu aandoen. Het filmische aspect , eigen aan science-fiction, ervaren we hier .“Escape to blue planet” klinkt ingetogen én verschroeiend hard. De instrumentatie en de vocals vinden elkaar perfect en elk elementje past in een groter geheel … Boeiend dus.
‘The Blue Dawn’ geeft de indruk makkelijk in het gehoor te liggen , maar bevat ook voldoende avontuur en diepgang in die progressive metal . Het afsluitende “The supreme being” past hier perfect in!
Tracklist: Mission N°773 02:38 Landing On Axtradel 05:21 The Invasion 06:29 Escape To Blue Planet 06:59 Solar Wind 02:31 Life Creators 05:55 The Blue Dawn 10:05 Sands Of Yazukia 07:13 Flags Of Victory 06:37 The Supreme Being 07:12
De Italiaanse band Frozen Crown is één van de meest bekende bands ter wereld in het genre. Met meer dan 18M YouTube-plays, 25K Spotify-followers en 5M streams staat deze formatie aan de top van de power metal. ‘Winterbane’ is hun nieuwe derde album en bevat 'haunting melodies, tasteful riffs, speedy guitar leads and catchy refrains in an outstanding mix of classic heavy metal, aggressive modern day power metal and captivating female vocals' .
De eerste twee platen 'The Fallen King' en 'Crowned In Frost' toonden een eerder symfonische kant van de band.
Dit is 'into you face' metal, energiek, snel, hard. Op “Far Beyond” worden de registers in een razend tempo open getrokken. De stem van Giada Etro gaat de symfonische kant op, als tegenwicht voor de hoge dosis testosteron van de muzikanten. Ook de daarop volgende songs “The Lone stranger” en “Towards the sun” is pure powermetal,
Het materiaal gaat dezelfde lijn uit. Maar het wordt boeiend gehouden door het technisch vernuft te verbinden met de emotievolle vocals.
Ze gooien er zelfs een cover tegenaan , met name Judas Priest's "Night Crawler". Het wordt uitermate interessant door de vrouwelijke vocals. De verrassende wendingen in het nummer en het respect voor het origineel intrigeert ons.
Het afsluitende “Blood On the snow” laat zelfs een donker kantje zien van de band.
De powermetal van Frozen Crown is te koesteren . Subliem hoe ze het hebben aangepakt zonder hun roots te verloochenen …
Tracklist: Far Beyond - The Lone Stranger - Embrace The Night - Towards The Sun - The Water Dancer - Crown Eternal - Angels In Disguise - Night Crawler (Judas Priest-cover) - Tales Of The Forest - Blood On The Snow
Cinema Paradiso is het trio rond drummer Eric Thielemans, rietblazer Kurt Van Herck en de jonge gitarist Willem Heylen. In 2018 brachten ze een eerste volume uit rond het rijke oeuvre van wijlen Paul Motian (1931-2011) en ze gaven ook een weergaloos concert op het podium van Jazz Middelheim 1.5 (2020). We zagen de band aan het werk op de streaming platform van Leuven Jazz.
We schreven: “Cinema Paradiso ft. Jozef Dumoulin palmt het publiek ingenieus in door deze klankenwereld, waarbij er ook duchtig geïmproviseerd wordt . Je blijft dan ook geboeid luisteren en genieten. Je wordt in een ingetogen vaarwater ondergedompeld en soms overschrijden ze de geluidsnorm. Sjiek hoe (on) rust elkaar vindt".
Eerder dit jaar bracht Cinema Paradiso hun 'Volume 2' uit, die de veelkleurige sound en hun improvisatietalent onderstreept. Het prachtige, filmische “Tales of The Unexpected” is er meteen zo eentje , die het pad van de jazz verlaat en emotievol dansbaar klinkt. Rust daalt neer op het weemoedige “ Ballad of a sad Young Men”.
Op dit tweede album kreeg het trio opnieuw de steun van Jozef Dumoulin op piano, duidelijk een meerwaarde (ook te zien op de livestream) . “Dream wolf” is zachtmoedig, minimalistisch in het fijne samenspel en duidt op hun experimenteerkracht .
Review livestream hier
Cinema Paradiso heeft met ‘Volume 2’ een vervolgverhaal op ‘Volume 1’, en balanceert tussen ingetogenheid en groovy sounds. Het afsluitende “Folk Song For Rosie” legt de klemtoon op dat tweede en is aanstekelijk.
Het is een plaat van dromerige, filmische jazz die gemoedsrust brengt, met een subliem hoogtepunt op “Etude” en 'Circle dance' . Schitterend hoe de muzikanten elkaar weten aan te vullen.
Tracklist: 1. Tales of the Unexpected 04:39 2. The Windmills of your Mind 06:07 3. Negative Space #4 01:18 4. Ballad of the Sad Young Men 06:14 5. Dream World 05:10 6. Etude 05:12 7. Circle Dance 03:34 8. Folk Song For Rosie 04:50
Epica is een Nederlandse symfonische metal band, die al sinds 2002 bezig is. De band heeft een zeer succesvol parcours afgelegd, vooral in 2005-2006 zorgde dit voor de doorbraak naar een breed publiek. Dat publiek is hen trouw gebleven, gezien ze altijd een beetje een buitenbeentje waren in het genre.
Epica bracht nu uitgesteld (release van de nieuwe plaat was voorzien in september 2020) - de nieuwe plaat 'Omega' uit. We hadden een interview hier
Op “Alpha- Antheludium” hebben de gitaren een prominente rol, ondersteund door die kenmerkende wisselende vocals, eigen aan Epica .
De bijzonder filmische aanpak in die symfonische metal prikkelt de fantasie . De band is sterk op elkaar ingespeeld en het spelplezier druipt er van af. De band valt op door de zware gitaarriffs, opzwepende drums , de grunts en de engelenzang; er wordt zelfs een koor (van kinderen en volwassenen) toegevoegd.
Epica balanceert tussen toegankelijkheid en experiment in hun sound en vocals. Simonne koppelt haar betoverende stem aan dodelijke grunts. Luister maar eens naar “Gaia”, “Code of life” en “Freedom - the wolves Within”. Een epische totaalbeleving.
‘Omega’ is een technisch, kwalitatief meesterwerk. Epica grasduint in het genre en slaagt er telkens in platen af te leveren van een onaards niveau. Schitterend.
Tracklist: Alpha - Anteludium (1:38) - Abyss Of Time - Countdown To Singularity (5:20) - The Skeleton Key (5:06) - Seal Of Solomon (5:29) - Gaia (4:47) - Code Of Life (5:59) - Freedom - The Wolves Within (5:37) - Kingdom Of Heaven Part 3 - The Antediluvian Universe (13:25) - Rivers (4:48) - Synergize - Manic Manifest (6:57) - Twilight Reverie - The Hypnagogic State (4:30) - Omega - Sovereign Of The Sun Spheres (7:07)
‘By The Corner Of Tomorrow’ is het nieuwe album van Band Of Spice. Bandleider Spice is bekend als 'the best and most influential vocalist of' Spiritual Beggars’. Band Of Spice zit in het genre van stoner rock classic hard rock en treft bands als Black Sabbath, Spiritual Beggars (uiteraard), Blues Pills, Avatarium en Graveyard …'another great heavy and psychedelic collection of songs rich of variation, vibe, attitude, melancholy and melodic feeling'.
Ze bouwen hun songs goed op door een aanstekelijk spel van gitaarriedels, kletterende drums en herkenbare vocals. De songs zijn meebrulbaar. “The Fading Spot” , “Call out your name” en “By the corner of tomorrow” nodigen uit tot luchtgitaar spelen en lekker headbangen.
Band of Spice zorgt voor adrenalinestoten . Kwalitatief en puur technisch sterk, zoals op “Midnight Blood”, “Cold Flames” en het aanstekelijke “Rewind the wind”.
Helaas klinken de songs te vertrouwd en spelen ze op veiligheid; een avontuurlijke sound blijft uit, waardoor we wat op onze honger blijven zitten . Wie houdt van het samenspel gitaar - drums, het classic rock genre dus, vindt hier zeker zijn gading.
Tracklist: 1 The Fading Spot 2 Call Out Your Name 3 Tehom 4 The Sharp Edge 5 By The Corner Of Tomorrow 6 Midnight Blood 7 Reglutina 8 Cold Flames 9 Rewind The Wind
Stoner/Classic rock
By The Corner Of Tomorrow
Band Of Spice
Fela Kuti, de grondlegger en godfather van de Afrobeat, overleed in 1997 aan AIDS. Zijn zonen Femi en Seun bewandelen het muzikale pad van hun vader, en houden de scene levendig.
Onlangs bracht de oudste, Femi, samen met zijn zoon Made een dubbelalbum uit onder ‘Legacy +’. 'Legacy+' bevat nieuw werk van Femi Kuti, ‘Stop the Hate', en het debuut van zijn zoon Made, 'For(e)ward'.
Het album van Femi bevat 10 nieuwe tracks. Op het album is zoonlief Made te horen op bas en sax.
In afrobeatstijl gaat hij maatschappijkritisch te werk . Elke song ademt ‘protest’ uit. Bij zoonlief hoor je een eerder moderne Afrobeat.
Het klinkt niet echt vernieuwend, maar in de voetsporen van hun iconische vader en grootvader, leveren ze sterk werk af
De nummers op het album 'Stop the hate' gaan over de dagdagelijkse strijd om te overleven, als op “As we struggle everyday”; het thema van corruptie komt aan bod in “You can't fight corruption with corruption” en het illegaal landonteigenen op “Land Grab”. De plaat klinkt muzikaal aanstekelijk.
Aan de andere kant wordt op Made Kuti's album 'For(e)ward 'een ander soort sociaal-politiek beeld geprojecteerd. Hij probeert problemen uit te leggen en te beoordelen door levendige beelden te schilderen. Het lijkt erop dat Made wil dat mensen stoppen met klagen, en leren problemen begrijpen.
Femi legt de klemtoon op het bestuur, de politiek en de politieke elite; Made gaat in op interpersoonlijke maatschappelijke problemen . We moeten die problemen zien al een symptoom van slecht bestuur en hun systemische verrotting.
De songs mogen dan maatschappijkritisch, politiek betrokken zijn , muzikaal klinkt het allemaal groovy, aangenaam en aanstekelijk .
De erfenis van Fela Kuti blijft op die manier stevig overeind.
Stop The Hate
1. Pà Pá Pà 2. As We Struggle Everyday 3. Stop The Hate 4. Land Grab 5. Na Bigmanism Spoil Government 6. You Can't Fight Corruption With Corruption 7. Show Of Shame 8. Privatisation 9. Young Boy Young Girl 10. Set Your Minds And Souls Free
For(e)ward
Free Your Mind - Your Enemy - Blood - Different Streets - Higher You'll Find - Hymn - Young Lady - We Are Strong
We citeren uit de bio: 'Jaouad Alloul is een multi-disciplinaire kunstenaar en ondernemer. Hij streeft ernaar om een stem te geven aan mensen die worstelen met hun gender & identiteit en om bewustzijn te creëren voor LGBT-rechten in de islam en daarbuiten. Zijn missie is om mensen te verbinden door middel van kunst en dialoog.'
Met zijn album 'Messiah' neemt hij geen blad voor de mond, en stelt zich bovendien heel open op naar de wereld om zich heen.
Wij hadden een zeer boeiend gesprek met deze bijzonder integere mens, kunstenaar, muzikant en theatermaker. Niet alleen gingen we dieper in op zijn nieuwste release, ook onderwerpen als religie en hoe moeilijk het is in deze tijden, kwamen aan bod. Dat interview kun je hier nog eens nalezen.
Hoog tijd om ook de plaat eindelijk onder de loep te nemen …
Het fijne aan Jaouad is dat je op zijn muziek geen label kunt kleven. Met zijn tenorstem balanceert hij tussen gospel en soul. Zijn muziek is emotioneel beladen. We hebben het over allerlei emoties die gaan van pijn , vertwijfeling tot vreugde.
“Lies” klinkt bijvoorbeeld heel vreugdevol en dansbaar. Het is het verhaal van ‘ontdekken dat iemand niets anders heeft gedaan dan liegen tegen u. Daar zit heel wat pijn in. Maar tegelijkertijd zit er ook een soort verlichting in omdat je dan ook gewoon weet van 'ok’, nu is het helder en duidelijk' . ''Je kunt niet in het licht komen, als je de duisternis niet kent”, vertelt hij. Het is de eeuwige strijd tussen licht en duisternis … Moeiteloos gaat Jaouad van luchtige momenten naar bittere ernst.
“We Both Know” en “Light” zijn dansbaarder. Hij raakt de gevoelige snaar op het warme , eerder gospelgetinte “Hard To love”. Mooi die afwisseling.
'Messiah' is een heel persoonlijk plaat geworden waarop Jaouad zich breekbaar en naakt opstelt. Hij biedt geborgenheid en een boodschap van hoop. “Be Mine” is een lieflijk mooie parel.
Jaouad profileert zich op 'Messiah' , net als zijn grote voorbeeld Jezus, als een bruggenbouwer tussen verschillende werelden, met een open geest. We ondergingen zijn muziek dus maar al te graag.
Tracklist: Family Ties 06:02 Crazy 03:18 Black Cupid 03:16 Leave me alone 03:24 Lies 03:45 Running 04:33 Father 04:02 Hard to love 04:15 We Both know 03:09 Light 03:04 Circle Line 03:08 Be Mine 03:39
Steiger staat voor stijlvariatie en muzikaal avontuur . Voor wie houdt van ‘muziek met een hoek af’ , is hier op zijn plaats. Steiger is ‘a work in process’ met o.m. 'And Above All' (2017) en 'Give Space' (2018) . We hoorden het reeds in hun interview.
Op de recente EP 'Brick Smoke Basement' (2020) is er nog meer openheid naar vernieuwing en experiment. We schreven “De band tast op 'Brick Smoke Basement' de mogelijkheden en zijn grenzen verder af. Er zit een soort verhaal in de songs, waardoor je in een bepaalde sfeer terecht komt. Ze prikkelen je fantasie en brengen je een niet-realiteitsgebonden wereld door de versmelting van elektronische sounds , piano, een groovy bas en drums.'
Op het nieuwe 'The New Lady Llama ' worden die grenzen verder afgetast.
“Mazurka de la Muerte” zit al meteen in die flow en bestaat uit diverse laagjes; zoals we in de livestream ervaren ‘ze zijn een Frank Zappa in de Belgische jazz, d.i. muziek tot kunst verheffen, met een scheut absurditeit en dosis humor’. “Absolution of a French Fry” kun je hieronder rekenen, met een uiteenlopend kleurenpalet.
“Lambda”, “Just a rite” en “Sliovitsj” zijn één voor één songs die improvisatie tot kunst verheffen.
De muzikanten voelen elkaar aan. Op die manier is er een perfecte benadering van hun sound. Hun concerten onderstrepen dit.
“Sun Dog” is er dan eentje die houdt van verfijning , subtiliteit en eenvoud.
Bewust proberen ze dingen uit en zien ze wel waar ze uitkomen, o.m. “(I Cannot hear what you say) for the thunder that you are”; de donderslagen zorgen net voor dat vleugje avontuur en experiment.
‘The New Lady Llama’ is te ontdekken plaat, een soort muzikale abstractie. Klasse in eenvoud, stijlvariatie, avontuur, improvisatie en experiment .
Tracklist: 1. Mazurka de la Muerte 2. Lambda 3. Just a Rite 4. Slivovitsj 5. (I cannot hear what you say) for the thunder that you are 6. Sun Dog 7. The New Lady Llama 8. The Happiest Thought of my Life 9. Absolution of a French Fry
Waves Of Decay is een Thrash/Heavy metal band uit Westmalle die in 2017 opviel met de verschroeiend harde EP 'Cycloptic’ . Ze drukten meteen hun stempel op de Belgische metal scene.
De leden hebben al een pak ervaring achter de rug . We zagen hen al eens op Frietrock; ze trokken een ondoordringbare geluidsmuur op om ons te doen wegblazen.
Waves of Decay bracht nieuw werk, 'Burn our Angel Wings” is heavy, thrash metal als uitvalsbasis. “The shape of Blood” en “Accustomed to the dark” zijn sterk in het genre.
Een knipoog is er naar de death metal op “Catch-2” . Op “Angered” wordt de gitaarmelodie plots overgenomen door de sax; wat een fijn samenspel van gitaar, bas en saxofoon trouwens.
We zijn onder de indruk van het knallende drumwerk van Ben Gysels op het prachtige epische “The Sleeper”. Het gitaar-en basspel doet hier verder z’n werk. Het is een veelzijdige song van innerlijk genot, en een emotionele stem uit het duister geeft je de ultieme doodsteek. Afsluiten doet Waves of Decay met een overtuigende Iron Maiden cover “The Evil That men do”.
Waves of Decay kan loeiend hard en emotioneel klinken .De sound is gevarieerd, donker. De band durft duidelijk buiten de comfortzone te treden . Ze moeten dus niet onderdoen voor de internationale scene.
Tracklist: The Shape of Blood (5:07) Accustomed to the Dark (5:14) F.I.N.E. (4:43) AngeRed (5:06) Catch-22 (4:44) The Sleeper (6:08) The Evil That Men Do (4:32)
Je zou denken dat de hoogdagen van Teenage Fanclub ergens in de jaren ’90 liggen, met o.m. ‘Bandwagonesque’, ‘Thirteen’ en ‘Grand Prix’, maar volgens hun label was hun vorige album, ‘Here’ uit 2016, een absoluut verkoopsucces. En daar voegen ze fijntjes aan toe dat ‘Endless Arcade’ daar helemaal in het verlengde van ligt.
Wat herkennen we nog van het typische oer-geluid van Teenage Fanclub op het nieuwe album? De gezapige zang? Check! Licht psychedelische gitaren? Check! De lo-fi-indie-aanpak? Nog eens check! Moet er nog meer zijn? Nauwelijks, op het eerste gehoor. Een goede song met een catchy refrein misschien, maar daar heeft deze band altijd al weinig zijn best voor gedaan. Slechts de absolute fans kunnen de lyrics meelippen van de bekendste singles. De meeste andere rockfans herkennen wel de typische sound van Teenage Fanclub, maar hebben meer moeite om de nummers uit elkaar te houden.
Dat is op ‘Endless Arcade’ niet anders. De vooruitgeschoven single “Home” is van het hele album diegene die het langst blijft hangen. “I’m More Inclined” is een degelijke, aardige single, maar een beetje braver. En dat telt eigenlijk voor het hele album: Teenage Fanclub is een betere band geworden, zuiver muzikaal en als songschrijvers dan, maar ergens onderweg zijn ze hun ‘sense of urgency’ verloren. Bij “The Sun Won’t Shine On Me” moet ik zelfs onwillekeurig denken aan de softrock van BZN en de George Baker Selection. Zowat alle scherpe kantjes zijn eraf geveild.
Toch zijn er momenten waar de magie wel nog werkt. “Everything Is Falling Apart” is onweerstaanbaar goed en sluit aan op het beste van het oudere werk. Een instant classic. Samen met “Home” en “I’m More Inclined” is de oogst van dit album toch niet van die aard dat we staan te juichen.
Marianne Faithfull brengt al muziek uit sinds de jaren ’60 van de vorige eeuw. Hits als “As Tears Go By”, “The Ballad Of Lucy Jordan” en “Broken English” zou elke zelfverklaarde muziekfan moeten kennen. In de coronaperiode waagde ze zich - nadat ze zelf covid opliep en er bijna aan stierf - aan een album met ingesproken gedichten. Allemaal grootheden uit de Engelse literatuur: Keats, Shelley, Byron, Wordsworth, Tennyson en Thomas Hood. Faithfull verwerkte eerder al meermaals poëzie in haar muziek, maar nu zet ze de gedichten zelf nog meer in de spotlights.
Ze krijgt daarbij hulp van heel wat schoon volk uit de alternatieve muziek: Head (producer PJ Harvey), Warren Ellis (Nick Cave), Nick Cave zelf, Brian Eno en Vincent Ségal. Het kan zijn dat u die laatste niet kent, maar deze Fransman speelde al cello op albums van Charlotte Gainsbourg, Cesaria Evora, Alain Bashung, Elvis Costello, Carla Bruni, Sting, Vanessa Paradis en Natatcha Atlas. En dat is nog maar een handvol namen uit een bijzonder lange lijst.
Een mooi team heeft Faithfull zo bij elkaar. Mocht het een regulier album zijn, zouden deze gasten ongetwijfeld voor vuurwerk zorgen inzake songwriting, muziek, arrangementen en productie. Het is mooi hoe ze hier zichzelf en hun vele talenten compleet wegcijferen. Ze vormen niet meer dan het witte bord waarop Marianne Faithfull haar muzikale gastronomie serveert. Al is het nu ook weer niet zo dat ze helemaal geen rol spelen. Dat producer Warren Ellis als mede-auteur aangeduid wordt, geeft meteen aan hoe belangrijk zijn inbreng was.
Faithfull’s herkenbare en immer krakende stem staat wel helemaal centraal en ze brengt deze reeks klassieke gedichten met veel gevoel voor ritme en intonatie. Zoals die gedichten moeten voorgedragen worden, en dus met weinig verrassingen. Mijn persoonlijke favoriet is “Lady Of Shallot”.
Marianne Faithfull leest op ‘She Walks In Beauty’ elf klassieke gedichten voor. En meer is het niet. En meer is er soms ook niet nodig. Prachtige zet, dit gedichtenalbum.
She Walks In Beauty
Marianne Faithfull & Warren Ellis
BMG/Gentlepromotion
Nederlands 
Français 
