De happy Canadezen kwamen in de belangstelling met de cover van Gotye’s “Somebody that I used to know”. Vijf muzikanten op 1 gitaar … Het werd een You-tube knaller . Ze hebben eigenlijk al een pak hits onder handen genomen, deze neo-folkies. Ze zijn al toe aan hun derde cd . Ze passen volledig binnen het kader van de optimistische folkpop op z’n Lumineers en Mumford & sons … Het zijn multi-instrumentalisten die je dag kleuren door een uitgebreid arsenaal aan banjo’s , ukelele’s, bongo’s en trompetten; sfeervolle , ingehouden , dromerige en uptempo songs wisselen elkaar af , gedragen door een meerstemmige zang.
Aangename introductie naar Europa toe met een uitermate fijn plaatje!
Papier Tigre is een eigenzinninge band uit het Franse Nantes die sinds 2007 drie full albums uitbracht. Nu zijn er met deze ‘7”’ die twee nieuwe songs bevat: de single “Personal Belongings” en “The Difficult Age”. Het is tevens de eerste release bij het Amerikaanse Sick Room Records die eigenlijk de aanleiding vormt voor een korte tour door de States. De muziek van het Franse drietal kenmerkt zich door grilligheid en variëteit. Met twee gitaren, drums en vocalen maken ze een eigenzinnige mengeling van punk, postpunk, pop en stevige mathrock. De twee songs op dit plaatje zijn intelligent, complex maar desondanks catchy en zeer dansbaar. Wie bijvoorbeeld houdt van de artiesten op het Luikse Honest House-label komt bij Papier Tigre zeker aan zijn trekken!
Het mag een heus wonder heten dat de heren van Black Sabbath nog zo een vitale plaat weten op de wereld te zetten. Toni Iommi is nog steeds herstellende van kanker en Ozzy zou hervallen zijn in zijn alcoholverslaving, en de man was al een wrak. Maar goed, van de teksten moest hij zich niets aantrekken, want die werden als vanouds geleverd door bassist Geezer Butler, en het muzikale brein achter de groep is nog steeds Tony Iommi die met zijn splijtende en logge riffs het legendarische geluid van Sabbath hier met verve in ere houdt. Enkel originele drummer Bill Ward bedankte voor dit reünie feestje. Hij werd vervangen door Rage Against The Machine’s Brad Wilk, een man die ook wel een aardig potje weet door te meppen.
Het grote geheim achter deze ferme plaat is nog maar eens Rick Rubin, de producer die steevast nieuw leven uit oude fossielen weet te halen. Hij is er immers in geslaagd om Sabbath te doen klinken als in hun beste dagen (lees de eerste zes platen anno 1970-75) en dat is iets wat we nooit hadden durven hopen.
‘13’ is verrassend heavy, nergens banaal, en geeft de meeste volgelingen in het genre het nakijken. De potige metal die Sabbath ons hier voorschotelt in monstersongs van om en bij de 8 minuten, klinkt bijzonder fris en stevig. De ouwe rockers creëren verrassend genoeg een robuuste sound die nergens hun gezegende leeftijd verraadt (zelfs die van Ozzy niet), alle songs (8 stuks, of 12 voor de houders van de deluxe edition zoals dat dan heet) zijn beresterk, er is hier van overbodige vulling geen sprake en dat is op zijn minst erg bewonderenswaardig. Ook het enige rustpuntje “Zeitgeist”, het broertje van “Planet Caravan” zeg maar, staat hier mooi te pronken tussen al dat bronstige geweld.
Heel sterke come back. Hoe ze dit live voor mekaar gaan krijgen is andere koek. Eén ding is zeker, er zullen ettelijke zuurstofpullen aan te pas komen.
Yeezy Yeezy how you do it huh? Hoe volg je My Beautiful Dark Twisted Fantasy op? Hooguit Kanye’s beste werk, geprezen door de hele muziek wereld. Maximum scores links en rechts…. Well, you just make something like Yeezus, baby.
Wil je een nieuwe Twisted Fantasy horen? Nope. Wil je een nieuwe 808’s and heartbreak? Nope. Wil je een nieuwe Graduation? Nope. Yeezus is NIETS als zijn vorige albums. De enige vergelijking die ik gepast vind voor het nieuwe album is dit: Yeezus is de crack baby van een nog donkere Twisted Fantasy en 808’s and heartbreak on cocaine.
Van in het begin word je bij de keel genomen en tot het einde omver geblazen door de rauwe, chaotische, dreunende beats van ‘Ye en zijn team. Ja, er zit een heel team achter Kanye. Daarbij hoort niemand minder dan Daft Punk bij, die vooral de eerste drie songs voor hun rekening nemen. Zoals “I Am A God”. Later hierover meer. Rick Rubin, legendarische producer, gekend van Beastie Boys, Rage Against The Machine, Adele, Red Hot Chili Peppers.. kwam drie weken voor de release nog eens alles onder handen nemen als executive producer. De Schotse Hudson Mohawke van TNGHT, Mike Dean en nog enkele onbekende diamanten van de industrie.
Het album zit vol met hoogtepunten en is zo goddamn intens. Het is zeer moeilijk om een algemeen beeld van dit werk te geven. Kanye heeft hier gedaan wat HIJ WIL. Hij is het beu naar de corporaties en labels te luisteren. Fuck conformisme, weet je wel? Hij wil vooral zichzelf blij maken en om in dat proces een paar mensen teleur te stellen kan hem geen fuck schelen. Dat verklaart de sound van het album. Het is tegendraads, een schreeuw om iedereen wakker te schudden. De korte, simpele rhymes, zullen velen weer als terecht kritiekpunt zien op het album. Maar ze passen net. Met deze over the top beats kan je heel moeilijk de lyrische rijmschema’s bovenhalen en zorgen dat mensen ze verstaan. Het zijn juist die enorme beats, hand in hand met de zeer quotebare lyrics, die je moeten verbazen. Kijk maar hoeveel mensen “You see there’s are leaders and there’s followers, but I rather be a dick then a swallower”, van ‘New Slaves’ zullen getweet hebben tegen volgende maand. Catching my drift?
Ik heb nog geen enkele hiphopartiest zo uit zijn comfortzone zien stappen en slagen in zijn opzet als Kanye. Hij maakt een track als “I Am A God ft God” en die klikt gewoon. Eenmaal je luistert, snap je gewoon dat het een act is. “Blood On The Leaves”, is waarschijnlijk de smerigste track van allemaal, maar in de goede bedoeling dan. (Versta me niet verkeerd.) It’s just so damn powerful. Kanye gaat in een auto-tune dialoog met Nina Simone onder een sample van “Simple Fruits”, tot die hoorn van producer Hudson Mohawke verschroeiend uithaalt bij “ WE COULDA BEEN SOMEBODY”.
“Hold My Liquor” vergelijk ik met een na een lang nachtje hard gaan. Waarna je jezelf in de spiegel kijkt als je thuis komt. Het heeft best iets triest. Alsof je beseft: “Waar the fuck ben ik toch met bezig...” Als je hierop Justin Vernon (Bon Iver) en Chief Keef (Chicago gangster rap) perfect, ongestoord in mengt, ben je … ja…(een God?) Haha.
Het zijn stuk voor stuk tien (meer dan) klinkende platen. Na het luisteren naar “Black Skinhead” is je lichaam klaar om een UFC cagefighter neer te halen. Ja, die drums brengen een zodanige energie. No shit. Na “On Sight” heb je zin om een paar illegale substanties te nuttigen. Youknowwassup. Na “New Slaves” heb je zin om iedereen wakker te schudden, alsof je een hippie uit de jaren 60 bent die bang is voor the incoming nuke.
Ik wil ook Charlie Wilson en Frank Ocean bedanken voor hun zachtere inbreng op het album. Deze twee klinken alsof ze vanuit de hemel zingen en zijn een welgekomen delight doorheen de plaat.
Conclusie: LET OP. Dit album zal niet iedereen bekoren. Logisch. Het is zeer gewaagd. Snap je de man Kanye niet? Zal je dit project ook niet snappen. Dus raad ik je ook dit album niet aan. Muziek is kunst, iedereen ziet er iets anders in. Dus vergeef mij mijn beeldspraak. Het is maar mijn gefundeerde mening.
Yeezus review, it’s a wrap.
Quotering: 9/10 Gewaagd, geslaagd en dat moet beloond worden.
Ze waren de recente winnaars van de Humo’s Rock Rally, de broers Coorevits Lennert en Janus. Een EP leidt het muzikaal talent van het West-Vlaamse duo in . Jong en gedreven brengen ze zes aanstekelijke ; warme electropop songs , die houden van een vleugje punk en wave . Opener “What you want” maakt direct de link naar Goose , de single “The reeling” is de popsong bij uitstek in het genre, “Pale eyes” laat de sfeervolle kant van CDD horen en tot slot heb je de electroclash op een songs als “F.E.E.R.S.”.
We noteren hier een mooie afwisseling , wat een overtuigend debuut inluidt .
Probleemloos kaderen we een handvol songs meteen in ; “The summer of the sun” , “Ship in the sand” , “Dance clarence dance”, “Photographs” , “Leave a light on” en “Evenings”, droomsongs dus en hartverwarmend door de gelaagde melodie.
Sterke plaat opnieuw !
Few Bits - Dit Belgisch bandje houden we in het oog , een vijftal rond Karolien Van Ransbeeck , die hoogdagen van The Mazzy Star doet herleven en durft te leunen aan de sound van First aid kit door die roots/altcountry inslag . De songs hebben dus een dromerige , sfeervolle melancholische aanpak , kunnen wat mysterieus zijn en worden gedragen door de hemelse stem van Karolien . De songs zijn ingehouden , bloeien open door de (gitaar) lagen op elkaar en hebben een sterke klankkleur .
De eerste songs “Come home” wat forser , het sfeervolle “Could it be” en de intieme , spaarzame onthaastingsong “Shell” zijn de barometer van de plaat.
Fijn plaatje – fijne band !
Lieten ze een tijdje op zich wachten op de release van ‘Produit de Belge’ , dan is er nu inspiratie ten top , want nog geen jaar na dit album is er de opvolger . Een DIY aanpak van het duo Els Pynoo en Danny Mommens, die ‘back to basics’ gaan in hun electropop, met kitschy disco riedels . De inwisselbaarheid was al en blijft aanwezig , en het levert nog altijd een handvol interessante , afwisselende , sfeervolle , genietbare , feestelijke en hitsige nummers. “Je souhaite” en de Claude François cover “Alexandrie Alexandra” is een schot in de roos binnen hun muzikale visie . Even verderop met “Mea culpa” is er de link met The Cures’s “A forest” en kan , mag even de gitaar omgord worden op “Diva” en “Tics nerveux”, dat dan minuten lang uitdeint in een jazzy lounge sfeer, soundscapes , variété , Tom Waits sampling en radio tunes . Fris , aanstekelijk , sfeervol plaatje!
Le Seul Elément is het soloproject van Matthieu Pellerin uit Frankrijk. Z'n muziek omschrijft hij als een mix van klassieke piano, noise, ambient, post rock en drum. Op internet lijkt hij een geest te zijn, en dit weerspiegelt zich sterk in z'n muziek die los van bovenstaande abstracte omschrijving iets erg dreigends heeft.
Matthieu is een creatieve ziel, en dat merk je wanneer je Le Seul Elément live ziet. Achter het scherm van een witte kubus waar visuals op geprojecteerd worden speelt Matthieu z’n schaduwspel. Hij speelde twee avonden als headliner op Dunk!festival en bracht vorig jaar een mini cd uit waar twee nummers van ongeveer een kwartier op staan. Hij titelt deze 'Gin Pleos part 1 en 2'.
Gin Pleos part 1 begint met een huilende wind die danst met klassieke pianostukken, heel langzaam als een wals over een vloer van verdriet. Na enkele minuten raast de storm en haalt de piano hard uit tussen de zachte stukken door. De sfeer wordt grilliger, en met elke seconde lijkt de dreiging uit te breken tot het punt waar de piano uitdooft en de drum en noise de bovenhand nemen. Halverwege het nummer wordt het windstil, lijkt de raas alles te hebben weggeveegd van wat menselijk was, en lijkt de natuur overwonnen te hebben. Langzaam komt de piano terug in het nummer en lijkt ze getransformeerd te zijn in een lichtere beweging dan voorheen. We krijgen meer melodie dan noise, meer vloeiende overgangen. Maar ook dit duurt maar even, want stilaan komt de expressie van zwaarte terug in het nummer , deze keer vermengd met de zachte melodie halverwege opgebouwd. Uit het niets komt een gemaskeerde stem een soort van bezwering uitspreken. Het verhaal van ‘Gin Pleos part 1’ eindigt zoals het begon.
In ‘Gin Pleos part 2’ begint de piano met diepe tonen afgewisseld met zachte tonen waar de stilte tussenin de eindeloze leegte lijkt te symboliseren. Eenzelfde beweging van zacht naar zwaar gebroken door een vloeiende melodie vinden we ook in het tweede nummer terug. Na ongeveer zes minuten begint alles meer onrustig te worden, en waarschuwen drum en noisesamples dat onheil dreigt. Heel even duurt dit samenspel van simultane beweging om uit te doven in een absolute stilte die enkele seconden duurt. Deze stilte is echter voorbode van de orkaan die langzaam aan ontwaakt uit een diepe slaap. Het eerste stuk wordt hernomen terwijl Matthieu met een boodschap van onnoembare kwaadheid erdoorheen praat. Net voor het nummer eindigt komt de drum het tempo versnellen, de stem krijgt een bijna agressieve toon en alles wordt naar een hoogtepunt gebracht.
Matthieu brengt op z’n minst interessante muziek, waar stilte een belangrijk onderdeel van is. Het is muziek die zowel adem geeft als neemt.
Je kan Le Seul Elément beluisteren via deze link: http://leseulelement.bandcamp.com/
Lees zeker ook het interview met Matthieu Pellerin die meer vertelt over het tot stand komen van Le Seul Elément, zijn dromen en drijfveren.
Le Seul Elément komt samen met Treha Sektori en Syndrome in Dok Noord 5L op 21 september. Meer info over dit evenement vind je terug op facebook.com/alteregovzw
Wolf People is ook weer zo een groepje die de retro politie op bezoek heeft gehad en op geen enkele overtreding betrapt werd. Ze draaien, net als op voorganger ‘Steeple’, de klok maar liefst een veertigtal jaren terug en laten zich hier geregeld op een Jethro Tulleke betrappen. Toch klinkt het alweer fris en dat omwille van de diverse muzikale vernuftige ingrepen, fijne hoogstandjes en welgekomen afwisselingen.
De songs zijn fris en complex tegelijkertijd. U moet al wat hippie voer kunnen verdragen (beetje prog rock, snuifje psychedelica, streepje blues, geutje folk) om dit te appreciëren, maar u zal merken dat er hier hele mooie dingen worden geserveerd. Er wordt nooit over de rooie gegaan en ellenlange songs en solo’s van een kwartier worden wijselijk geweerd. Gebeurlijk worden de gitaren eens wat harder gezet en dan komt Black Sabbath aan de oppervlakte piepen.
Back to the seventies, dat is duidelijk!
Er is nogal wat buzz geweest de laatste maanden rondom die geweldige debuutplaat van Savages. Maar u moet weten dat er ginder in de UK nog zo een postpunk meidengroep rondloopt die een straffe door de eighties beïnvloede plaat heeft gemaakt.
Wax Idols is de naam van de band en ‘Discipline + Desire’ is al hun tweede album. Het eerste ‘No Future’ was een plaatje die een pak snerende punksongs in petto had, deze keer gaat het meer richting postpunk met flarden Cure, Slits en nog maar eens Siouxsie & The Banshees. Frontdame Hether Fortune, drijvende kracht achter Wax Idols, neigt zelfs in de meer poppy songs naar Chrissie Hynde (”Dethrone”) en naar het meer gedreven werk van The Bangles (“The Cartoonist”). Bovenal is het een dame met pit die een stel overtuigende songs bijeengeschreven heeft.
Al haalt ‘Discipline + Desire’ net niet het adrenalineniveau van ‘Silence Yourself’, Wax Idols is een stel meiden die veel meer verdienen dan zomaar in de schaduw van Savages te lopen.
Dit album is een splinterbom. En met begrip en respect en een knipoog aan «Euroshima»... Het is een eerbetoon aan Snowy Red, de legendarische Belgische band uit de jaren '80, geleid door Micky Mike, die (te vroeg) in 2009 overleed. Het blijkt louter veel meer dan een tribute album te zijn. Het is een bloemlezing van de beste minimal wave muziek van ... de 21e eeuw! Waarom? Omdat Michael Thiel, alias Weyrd Son, de zoon van Micky Mike, dit tribute album via zijn gloednieuwe label, Weyrd Son Records, publiceert.
Hij wist jonge, frisse bands van overal bijeen te brengen om net nummers van zijn vader te coveren. Geen spoor hier van gevestigde bands uit de jaren 80, die het zelf konden coveren. Integendeel, het is een ongelooflijke selectie van kleine, veelbelovende alternatieve bands, die enthousiast aan dit unieke project hebben deelgenomen. De titel van het album, ‘_ever Alive’ zegt het duidelijk vanuit de Snowy Red titel ‘Never Alive’, om aan te tonen dat deze nieuwe generatie springlevend is.
We hadden de mogelijkheid om het album een paar dagen vóór de eigenlijke release te beluisteren en we waren echt verbaasd door de algemene kwaliteit van de compilatie. Alle 17 tracks zijn in het geheel vrij trouw aan de originele Snowy Red nummers, maar elke keer, herken je perfect de stijl van de 'cover band'. Het is verrassend en tegelijkertijd niet: Snowy Red's new-wave muziek, met zijn minimale synths, repetitieve vocalen en industriële / hypnotiserende sfeer, heeft het gros van de bands diep geïnspireerd.
Om het album te kopen :
BigCartel : http://weyrdsonrecords.bigcartel.com/product/_ever-alive-a-tribute-to-snowy-red
Bandcamp : http://weyrdsonrecords.bandcamp.com/.
Track-by-track-beoordeling:
Het album begint met een kort fragment van het oorspronkelijke “Never Alive” van Snowy Red; plotseling wordt het geluid vervormd en maakt het plaats voor de interpretatie van de uit L.A. afkomstige Bestial Mouths. Lynette Cerezo en Christopher Myrick hebben hun krachtige, apocalyptische, progressieve en witchy synth-punk stempel op de song gedrukt en het resultaat is verbluffend.
// TENSE // is een Amerikaanse band, oorspronkelijk uit Houston, die helaas onlangs is ontbonden. Shari Mari heeft beslist een nieuwe project, Boan, te vormen. Op dit nummer, geeft Robert Lane een EBM, Suicide-achtige behandeling aan het nummer «Deep Desire», met veel vocal effects en de typisch karakteristieke trekjes van z’n // TENSE //. Sleazy!
We blijven in de VS met Strange Powers, het project van Josh Powers. Afkomstig uit Denver, weeft hij een macaber sfeertje rond «Sinkin 'Down» en het klinkt erg witchy!
De grootste hit van Snowy Red, «Euroshima (Wardance)», krijgt zijn opsmuk dankzij Scorpion Violente, de synth-punk act uit Metz, in Frankrijk. De sound is minimaal, vuil en sleazy, gebruikelijk van deze unieke band; de sfeer is die van een soort SM-discotheek met psyche trance muziek: een geweldig moment!
Iets verderop dan … Mushy, dwz Valentina, de cold-wave zangster / componiste uit Italië, creëert een prachtige etherische en romantische sfeer met haar cover van «Baby Tonight» en geloof het of niet, je hebt echt de indruk dat het nummer eigen uniek uit haar repertoire komt. Leuk!
Een ander duo dat helaas een paar weken geleden uit elkaar ging is Violet Tremors. Hun opname van «It's So Good» is verbazingwekkend, met vintage synth geluiden, een zeer sterke beat en dominante sensuele vrouwelijke vocale van Jessica White en Lorene Simpson.
Dan volgt de versie van «Nowhere» door Mirror Mirror, een New-Yorks duo bestaande uit David Riley en Ryan Lucero. Het is een complete dancefloor killer! Bekijk hier de video : http://www.youtube.com/watch?v=R6Pnr69AjG0& .
«The Long Run» door Meddicine, klinkt totaal ontwricht. Het Engels éénvrouwsproject is gespecialiseerd in stoorzender noise-pop en industriële soundscapes. De muziek hier kraakt en knarst en klopt en zoekt zijn weg zijn weg door oude synth sounds, gedragen door een mysterieuze zegzang. Zeer experimenteel en spannend!
«Breakdown» was een new-beat hit voor Snowy Red, door Micky Mike , Carol en Boubou gecomponeerd . Hier wordt het door Nove Mura geïnterpreteerd, het soloproject van Lawrence Pearce, een EBM componist die in LA woont, en ook in // TENSE // speelde. Deze versie klinkt krachtig, door de drums en een enorme bass riff. Jessy Champagne, uit The Jewels of the Nile, ondersteunt het door haar vrouwelijke vocals. Noteer dat Jessy net een nieuw project heeft opgericht met Robert Lane uit // TENSE // .
Het tweede album begint met de cover van «Euroshima (Wardance)» door Revelator, het soloproject van Ben Chisholm, de partner van Chelsea Wolfe. In vergelijking met Scorpion Violente, klinkt de song hier meer ambient en elektronica georiënteerd. De zang wordt verzorgd door Freddy Ruppert, uit de band Former Ghosts. Bekijk de video hier : http://youtu.be/nteMrug9Z1Y.
De cover «Lies In Your Eyes» door Animal Bodies is gewoon een hit! We horen een ongelooflijk aantrekkelijk ritme dankzij de sequencer baslijn en pakkende drums. De band uit Vancouver zet zijn stempel op het nummer met schelle gitaar licks en een dominante zang. Voor mij is dit duidelijk het beste nummer van het album. Beluister het op Bandcamp : http://weyrdsonrecords.bandcamp.com/track/lies-in-your-eyes.
Newclear Waves, het project van Alessandro Adriani (Mannequin Records), biedt een techno-hypnotiserende versie van «Blood Blood Blood». De kleine, bijna kinderlijke melodie gecomponeerd door Micky Mike is hier aangepast in een veel lagere toon en krijgt een heel ander gevoel, dreigender en meer mysterieus.
Vreemd genoeg is Safyée, alias Alice Thiel, de dochter van Micky Mike, de enige Belgische muzikante op deze tribute. Deze track is trouwens haar eerste officiële release. Ze is ook lid van Simi Nah, en ze wordt op die manier geholpen door Scuzzy, Simi Nah's muzikant en producer. Een familie kwestie dus! En het resultaat is de moeite: een sterk geluid en EBM tunes . Safyée blijkt een echt talent als zangeres! Leuk!
De eerste track van de ommezijde deel II , is er een van de New-Yorkse band Led Er Est. Een bepalende band binnen de minimal wave scene. Hun licht pop-georiënteerde sound past perfect bij «A Picture». Hier vinden we de klassieke ingrediënten die deze band zo uniek maken, met analoge synths, vintage drummachines en een slepende, Robert Smith-achtige stem van Samuel kK. Leuk ...
Een andere versie van «Breakdown» wordt verzorgd door Bright Future, een uit Brooklyn elektronische band met zanger / gitarist / producer Frank Midnite . Midnite heeft het ritme hier vertraagd en de new-beat hit omgezet in lo-fi, filmische soundscapes, met samples en opnames. Raar maar interessant ...
Marburg is een project van een artistieke groep gevestigd in Polen, Ebola Collective. Hun sterke DIY ethiek wordt gebracht in een zeer experimentele versie van «Nowhere», waarop de vocalen als boze kinderen klinken. Bekijk de video van dit nummer hier : https://www.youtube.com/watch?v=_NkzYv_ptyo.
Het Tribute album sluit mooi met een meer dan 7 minuten versie van «So Low» door Deathday, de band van de broers Alex en Giovanni Guillen (uit Los Angeles). De sfeer is 100% cold wave en leunt aan shoegaze, met een Pink Floyd zangpartij. Midden het nummer hoor je een sonische progressie, die eindigt in een lawaaierige paroxysme. Een geweldig einde!
Noteer dat deze Tribute album in een zeer mooie, arty diepzwart gatefold wordt geleverd. Het is enkel beschikbaar op vinyl: 2x12 "(180gr) grijs / gelimiteerd in 500 exemplaren hand-genummerd . De eerste 125 exemplaren worden geleverd met een gratis getekende poster. De mastering gebeurde door Scuzzy (van Simi Nah) op de AtOMiC Studio in Oostende. De prachtige cover art werd verstrekt door de New-Yorkse kunstenaar Betsy VanLangen.
In een notendop: een prachtig dubbel album en een echte must-have voor alle liefhebbers van new-wave en minimal wave.
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Het uit Toronto, Canada afkomstige Born Ruffians is al toe aan de derde cd ; heeft z’n rauwe karakter gepolijst, en blijft nu ergens binnen de fris aanstekelijke dromerige indiepop hangen van Vampire Weekend , Port O’Brien en Beach Fossils . De mosterd halen ze natuurlijk uit die sprankelende grooves en ritmes van Talking Heads en Paul Simon.
De nummers zijn relaxt en doordacht, en behouden deels hun spontaniteit en speelsheid. Ze zijn goed uitgewerkt , maar we noteren geen (drastische) wendingen van vroeger , waardoor het net iets teveel van hetzelfde wordt binnen hun indiepop , doordrongen van fijn gitaargetokkel en sfeervolle kleurrijke keys.
De Belgisch – Amerikaanse Trixie Whitley heeft na jaren uiteindelijk haar debuut uit . De 25 jarige blondine , dochter van de bluersrockende hero Chris Whitley heeft hét talent en een sterke stem . Ze kwam al meermaals in de belangstelling met het Black Dub project van Daniel Lanois en ook solo wekte ze nieuwsgierigheid op door een handvol elegante, sobere nummers , deels terug te vinden op dit langverwachte debuut .
We hebben te maken met doorleefde rootsrock/americana , die invloeden van soul/jazz/gospel toelaat . De songs op haar plaat variëren, en klinken sfeervol , broeierig en intens spannend . Op die manier gaan we van een cleane “Irene” , naar een ingenomen “Pieces”, een sfeervol dromerige “Need your love” en “Breathe you in my dreams” tot het sobere “Morelia” en “Oh the joy” .
Niet alle nummers zijn even sterk , en dat hoeft ook niet , maar wat we weten is dat hier talent, gevoel en emotie schuilt.
Nederlands 
Français 
