Indians is het muzikaal project van Soren Lokke Juul uit Kopenhagen . Na enkele demotapes is er uiteindelijk dit lang verwacht debuut, ‘Somewhere Else’. Hij is meer dan zomaar een sing/songwriter op akoestische/elektrische gitaar, hij voegt piano , keys en sferische, hartverwarmende droompop elektronica toe . Een etherisch boeiende sound , waarbij zijn hoge stem met een lichte (gepaste) galm dit benadrukt.
We krijgen een geheel dat niks anders dan respect verdient en een reeks overtuigende songs oplevert in die wisselende aanpak; de eerste vier songs typeren al meteen de plaat: “New”, “Bird” , “I am haunted” en “Magic kids”, integere en volle warme songs en ‘cold love’ songs zoals Juul het zo graag omschrijft!
De zusjes Martha en Loesje Maieu zijn hier de bepalende spil van Blackie & The Oohoos. … Droompsychedelische songs in een grimmig decor . Het materiaal trekt zich op door zoetzuur gitaargetokkel , indringende keys , hoge vrouwenvocals en de aanvulling van een bredere, maar spaarzame begeleiding , dat sfeervol , desolaat , mistig en mysterieus klinkt. Een filmisch bezwerende, duivels fraaie sound , die opbokst tegen bands als Cocorosie, Mazzy star, Beach house en dames als Zola Jesus, Beth Gibbons en Nico (niet voor niks staat haar “Chelsea girl” op de plaat!) .
‘Song for two sisters’ is een uitermate boeiende plaat en intrigeert door de zoet spooky en licht ontvlambare tunes. Opgelet dus als je de dames durft aan te raken of vast te nemen .
Een van mijn vrienden zei: "Ik ben niet de juiste persoon om een juist oordeel te geven over de nieuwe Iamx plaat, want ik ben niet objectief". Dit geldt voor mij ook. Ik ben een grote fan van Iamx sinds dat ze in 2006 in Dour kwamen. Ik was er eigenlijk voor Archive, maar ik werd gewoon weggeblazen door Iamx. Chris Corner (ex-Sneaker Pimps), de oprichter en leider van Iamx, is een getalenteerd multi-instrumentalist, zanger, componist en producer. Hij creëerde een muzikale cross-over van new wave, funk, dance en indie-pop met intelligente erotiserende , sexy teksten. Het resultaat is een reeks ongelooflijk mooie nummers. En de live shows zijn gewoon gek.
Voor dit 5e album lanceerde Corner een ‘crowdfunding’ campagne via pledgemusic.com, om geld in te zamelen. De reactie van de fans was krankzinnig: een uur nadien, had de band al meteen de doelstelling bereikt, wat de ongelooflijke sterke band tussen de artiest en zijn fans bewijst.
Tot nu toe had Corner zijn albums zelf geproduceerd, maar deze keer heeft hij samengewerkt met Jim Abbiss, een Britse producer van Sneaker Pimps '’Becoming X’ , en die vooral bekend staat voor zijn werk met Arcade Fire, Adele en Ladytron. Dit album, in Berlijn in de Turmwerke studio van Corner opgenomen, biedt dus een veel breder spectrum aan arrangementen dan de vorige. Zoals Corner zei: "Jim heeft mij geholpen om mijn creativiteit los te laten". Daarom hoor je hier instrumenten zoals dulcimers, violen, vibrafoons, fluiten of glockenspielen ; het geluid is duidelijk, breder …
De thema's van de composities zijn ongewijzigd: seksuele identiteit, dood, liefde, verdovende intoxicatie, decadentie, religie, politiek, vervreemding en de moderne samenleving. Corner had reeds drie video's uit vóór de eigenlijke albumrelease ‘The Unified Field', nl ; de zeer catchy electro hit "I Come With Knives", een sterk hypnotiserend nummer met een gedicht in het Duits gezongen door Janine Gezang, en" Quiet the Mind", een hartverscheurende slaapliedje in de typische Chris Corner stijl.
Op het album vind je andere sterke, 'up-beat' nummers als het melancholische "Sorrow" en "Walk With The Noise" met zijn mooie piano riff ; de algemene stemming is eerder mid-beat of low-beat . "The Adrenaline Room" heeft een trip-hop, ambiente sfeer met veel effects op de zang, terwijl "Screams" zich onderscheidt door mysterieuze dulcimer geluiden. "Under Atomic Skies" is een prachtige ballade met zachte akoestische gitaar en "Come Home" geeft rillingen door viool. Tot slot, "Land Of Broken Promises" is een klassiek Iamx burlesk nummer met een puike ritmiek, toffe folk percussie en een compleet gipsy toon.
Geen twijfel mogelijk: dit nieuwe album is opnieuw een meesterwerk voor Chris Corner. Het enige wat misschien ontbreekt is een hit als "Spit It Out", maar met de steun van zijn vele fan en zijn artistieke levensstijl in Berlijn heeft Chris Corner die mainstream roem niet nodig.
Het nieuwe ealbum is een 'must have'!
Alice Russell zong vroeger in een kerkkoor en maakte vooral naam als achtergrondzangeres. ‘To Dust’ is het vijfde album van Alice Russell. Toch is het sinds 2008 geleden dat ze solo nog iets uitbracht. Deze plaat staat vol met hedendaagse rauwe soul muziek. Invloeden van Prince zijn terug te vinden in het funky "Hard and strong". Eerder minimaal is "I love you". Het beste nummer is echter "Twin Peaks", waarin ze warme gloedvolle soul brengt. Een aanrader voor wie van hedendaagse soul houdt.
Het Britse trio I Am Kloot, rond zanger/gitarist John Bramwell, zijn al een meer dan tien jaar actief, en waren samen met een Kings Of Convenience en Turin Brakes aan de basis van de new acoustic movement; ze zorgden voor (rockende) popsongs pur sang, ontdaan van enige franjes, bepaald en gedragen door heerlijk semi-akoestisch gitaargetokkel, spaarzame drums en indringende, in whisky gedrenkte of soms hoog uithalende emotievolle vocals. Een benadering die we vooral horen op de eerste twee platen ‘Naturally history’ en ‘I Am Kloot’. Ook de nieuwe cd ‘ Let it all-in’ dringt zich een plaatsje op tussen die twee platen. Niet slecht om terug te gaan naar de essentie van een song , die bitterzoet is, spaarzaam klinkt en elegant
wordt onderbouwd en uitgewerkt . Een herfstig palet schakeert zich door de instrumenten als piano , viool en een blazer, maar we noteren vooral geen overdadige arrangementen in de tien songs. Het geheel klinkt treffend , emotievol , gevoelig en doorleefd . “Bullets” , “Shoeless”, “Forgive me these reminders” en de titelsong passen binnen ‘dit plaatje’. Af en toe gaan ze wat breder, zoals op “Mouth on me” , “Masquerade” en “Some better day” ; These days are mine” houdt er Indiase invloeden op na.
I Am Kloot – ‘Let it all-in’ straalt directheid en puurheid uit. Ze hebben de bevriende leden van Elbow Guy Garvey en Craig Potter steevast in hun producties . De identiteit van I Am Kloot is & blijft iets unieks!
Bettie Serveert was één van die revelerende indierockende bands begin jaren 90 onder de vaste drie-eenheid Van Dijk – Visser – Bunskoeke. Na een relatieve radiostilte sluiten ze opnieuw aan . Hun dromerige, meeslepende gitaarrock is op de return ‘Pharmay of love’ van 2010, levenslustiger dan ooit. En die energieke lijn zet zich verder op de opvolger . Een direct, broeierig rauw geluid en een dromerige tune zijn het houvast .
De eerste twee songs “Shake-her” en “Mayhem” beuken er graag in , daarna met “Dad dog” klinkt het wat subtieler en intenser. Het hitgevoelige poppy “Had2byou” volgt. En op die manier weet de plaat wel aangenaam te boeien . Sterk uit de verf komen verder het snedige “Tuf skin”, gekenmerkt van huppelende ritmes en het broeierige “Receiver” . Ook niet mis , de experimentje op “Monogamous”.
Stuwend , scherp en dromerig kenmerken het geluid van drie decennia Bettie Serveert. Tja, niet voor niks ademt hier een Dinosaur sfeertje.
Kijk, Bettie Serveert heeft een gevarieerde rockplaat uit ; het zijn indieveteranen die we maar al te graag koesteren!
Het Californische Local Natives kwam in 2010 in de belangstelling met de cd ‘Gorillaz manor’ en de single “Airplanes” , die al meteen een plaatsje innam in ons muzikaal geheugen; warme, dromerige, opbouwende indiepop/folk/americana, die een ‘joie de vivre’ ademt.
Op de opvolger ‘Hummingbird’ laat de band een gerijpte, volwassen indruk na; de songs zijn mooi uitgewerkt , klinken voller en gelaagd en hebben een aangenaam , donker randje . Beheerste gitaar/piano/keys/drums en zoete zangharmonieën bepalen het materiaal. Bitterzoet is dan ook de gepaste muzikale noemer.
De band is gegroeid, leunt nu het dichtst aan Patrick Watson qua gretigheid , is een fikse stap vooruit op geestesgenoten Fleet Foxes en Band Of Horses, en maakt het z’n fans minder gecompliceerd dan Grizzly Bear. We vergeten hierbij de invloed van het Canadese Arcade Fire niet, en zeer zeker dringt de ‘60’s traditie van Beach Boys, Simon & Garfunkel en Crosby, Stills & Nash door; tot slot horen we tussenin de ‘80’s funky loops van Talking Heads .
Local Natives onderscheidt zich door een broeierige opbouw en een intense spanning; songs die net niet ontploffen, en het halen op subtiliteit, finesse en stemmenpracht; boeiend songmateriaal dus, met de single “Heavy feet” voorop . Je komt verder op een reeks overtuigende songs als “You & i” , “Ceilings” , “Breakers” en “Bowery “. De andere meer dromerige, sfeervolle songs moeten écht niet onderdoen en halen het .
Live kan het materiaal een ferme boost krijgen door elektronica, bijkomende percussie en meerstemmige zang. Ze vallen op door hun enthousiasme en pittig gedreven aanpak.
Iets unieks toch , die wisselende stemmingen , de gevoelige en bedreven instrumentatie , de stekelige, dwarrelende, hobbelige , ophitsende ritmes en hun ontroerende vocale pracht!
Een apart electrobandje is Crystal Castles , uit Toronto Canada. Het duo Ethan Kath en Alice Glass (beetje Karen O Yeah Yeah Yeahs lookalike), klieft het muzieklandschap middendoor met hun genadeloze, tot murw geslagen, loeiharde electroclash, noise en hardcore. De synths worden aangevuld met strakke, trashy vervormde en overstuurde bleeps wat hen richting Atari Teenage Riot, Alec Empire, T. Raumschmiere en Otto Von Schirach brengt.
De tweede plaat was toegankelijker , en kreeg meer ademruimte door bezwerende, dromerige trance, punkfunk, ‘80’s wavepop en kitschpop, en met deze derde heeft het duo hun meest evenwichtige plaat in sfeer en kwaliteit af.
De onderhuidse spanning en de angstvocals , deels ingehouden, deels spooky , blijft de constante . Het is ons wel duidelijk dat we hier te maken hebben met een ‘soort borderline vervormde electrosynth goth liedjes’ . Sterkste songs zijn “Wrath of God” , “Transgender”, “Violent youth” en “Telepath” , én ademruimte krijgen we door een zalvende sfeervolle “Affection” en “Pale flesh”.
Even meegeven , ondanks de onverstaanbare, vervormde vocals zijn hun teksten politiek geëngageerd (onderdrukking van vrouwen, de onschuld van kinderen , …). Zo zie je maar , CC blijft een apart , uniek plaatsje innemen !
Een debuut die meer dan moeite waard is , meer zelf …een ontdekking ! én zelfs … een revelatie! is ‘World Music’ van het Zweedse Goat. Het gezelschap zou voortkomen uit een vroegere occulte voodoosekte . Wat deels terug te vinden is in de songteksten en de referenties met onze bizarre binnen- of buitenkant.
Ze brengen hier negen ongelofelijke sterke songs , aanstekelijke vlammende ‘70s retrostoner trips door de repetitieve, opbouwende , huppelende , hitsende ritmes, die dat ietsje meer hebben door de fuzzgitaren , de toevoeging van bongo’s en enthousiaste vrouwenstemmen. Het geheel klinkt psychedelisch, bezwerend , dansbaar , sensueel en erotiserend.
Lang geleden dat elk song op een plaat wist te boeien van een nieuw groepje ; hier mag je al onmiddellijk uitroeptekens plaatsen op “Goatman”; “Goathead”, “Golden dawn” en “Let it bleed” . Enkele instrumentals zorgen ervoor datje in het Goat sfeertje blijft .
Een psychedelische kosmische afrotrip, groovy, indrukwekkend en overrompelend. Kijk , dit is het oude Black Mountain op een afrobeat!
De naar Gent uitgeweken Joanna Isselé kwam eerst voor de dag met enkele haar gitaar, ukelele en stem en gaat nu in haar sing/songwriting van gitaargetokkel iets breder; een spaarzame begeleiding van elektronica , een drumbeatje , klokkenspel en backing vocals, waar nodig vullen aan . We horen op de EP vijf innemende songs die openstaan voor haar verbeelding van pinguins, professoren en westerndorpjes. Weinig samenhang qua thematiek misschien, maar bon soit , het is haar stem en de muziek die ons weet te ontroeren, met o.m. “Bird” en de single “Birdwatcher” .
Romantische , dromerige, emotievolle , gevoelige gitaarpop. De ‘Hidden’ EP staat er.
We houden wel van de liefdevolle pop van de Britse Ellie Goulding . De Londense debuteerde knap , twee jaar terug, met ‘Lights’ en met songs als “Starry eyes”, “Under the sheets”, “This love (will be your downfall)” en “Your biggest mistake”; ze had alvast enkele beloftevolle singles uit. Een kleurenpalet van dromerige synthpop , die een danspasje kunnen verdragen. De opvolger behoudt de hitgevoeligheid en lovestories en gaat van sfeervolle, trippende synthpop van “Don’t say a word” , “Anything could happen” , “Joy” en “Lights” , naar dromerige balladpop , waarbij het zelfs uitermate sober kan klinken – piano – stem - als op “I know you care” en “Dead in the water”. Een krachtige , deftige dansbeat kan ook worden toegevoegd , “I need your love” met Calvin Harris. De songs hebben een geëmotioneerd timbre en worden gedragen door haar indringende, lichthese vocals . Toegegeven overdonderend is de plaat nu wel niet , maar leuk , ontspannend en lichtgevoelig wel.
Bat For Lashes , de Briste band (uit Brighton) van de bevallige Natasha Khan (Britse van Pakistaanse afkomst); een donkere schone , brengt goede muziek brengt en heeft een sterke persoonlijkheid en uitstraling .
Ze kreeg de verdiende airplay met de vorige cd ‘Two suns’ en de single “Daniel” , die een muzikaal geheim prijsgaf van sombere, dreigende, etherische, theatrale gothic folkpop.
Op de nieuwe cd ‘The haunted man’ ademt de muziek meer ruimte. Stemmige , zorgvuldig opgebouwde , broeierige composities, die sfeervol , relaxt , meeslepend , dwingend zijn, en net niet ontploffen.
De hoes valt op, een schitterende hoesfoto trouwens, van Ryan McGinley, waarop we een naakte Khan zien , die een jonge knaap op de schouders torst.
Tekstueel is ze op zoek naar de essentie van zichzelf ; het klinkt warrig met een filosofische, psychologische ondertoon , maar de 33 jarige is op het podium een lieve, dynamische, jonge vrouw, een elfje, onschuldig, speels, vol levenslust en optimisme.
De repeterende ritmes , de diep dreunende basses en synthbeats, de doffe, apocalyptische drumroffels en de prikkelende elektronica, en haar belangvolle indringende vocals zijn de barometer en zorgen voor materiaal met een emotievol dramatische stijl en een betoverend karakter .
We horen voldoende varianten in het genre en houden van songs als “All your gold” , “Horses of the sun” , “Laura”, “Marilyn”, een uitgesponnen “Deep sea diver” en de titelsong .
Bat For Lashes valt te situeren in de etherische pop van Kate Bush, Godfrapp, Toni Halliday (Curve), Elisabeth Frazer (Cocteau Twins), Alison Shaw (The Cranes) , Lamb (Louise Rhodes) , Bel Canto en Sigur Ros . Bat For Lashes toont aan een blijvertje te zijn!
Binnen het rijtje van de aparte (abstracte) elektronica kunnen we niet omheen Flying Lotus aka FlyLo alias Steven Ellison, Usa. Hij is een elektronicabricoleur, in de voetsporen van Aphex Twin, Squarepusher, Venetian Snares en Mouse On Mars. We horen op mans platen een ingenieus avontuurlijk en broeierig brouwsel van underground elektronica, klassiek, hiphop en dance.
De nieuwe plaat lijkt een lange soundtrack te verwerken van elektronische tunes, minimal techno , soundscapes , trance , chillout en jazzy tunes . Enerzijds uitnodigend naar een sprookjesbestemming , anderzijds onheilspellende trips, zoals we dat toch wel een beetje gewoon zijn van de man. Een weird amalgaan van klanken , maar toch redelijk toegankelijk. FlyLo behandelt klanken en creëert talrijke sfeertjes, waarbij hij al of niet herkenbare vocals toevoegt . Hij klopte o.m. aan bij Erykah Badu , Thom Yorke en we horen ergens een achtergrond zang van Niki Randa en Laura Darlington .
Tot slot ‘Until the quiet comes’ brengt overwegend een beeldrijke, lieflijke klankkleur.
Nederlands 
Français 
