The Perfect Tool – Een Totaalbeleven dichtbij Tool
Het Amerikaanse The Perfect Tool wordt geprezen als de beste ‘Tool tribute’ met goedkeurend oog van de fans en van de Tool leden zelf. Het materiaal van de originals wordt in een intiemere setting perfect beheerst, weliswaar in een iets mindere massieve, pompeuze, vollere sound, maar in een even meeslepende, transcendente ervaring en videoprojecties.
Meer dan interessant dus om dit enig uniek Belgisch optreden in een totaalbeleven van een voormalig filmzaaltje als de Schakelbox te kunnen ondergaan.
Tool live aan het werk zien is een totaalervaring, iets speciaals, unieks , mystieks, imposant en mysterieus. Een muzikaal kolkende lavastroom, een fenomeen. Het is een beleven, een ondergaan, een filmische bezwering, een totaalspektakel van klank en beeld. Alles vormt een geheel, song, projectie, kleur. Een massief blok , wat we ook ten dele ervaren bij ons eigen Amenra.
Het kwartet heeft in hun 35 jarige carrière maar een handvol platen uitgebracht. Hun laatste ‘Fear inoculum’ dateert al van 2019, en ervoor zat twaalf jaar tussen. Iets bijzonders dus hun muzikaal zwart hellegat, die de kleine podia stelselmatig ontgroeide, de grote zalen, stadia bereikte en zich een plaatsje opdrong van een main act op de festivals.
De catalogus is in het geheugen gegrift van elke Tool fan, dit zijn de EP ‘Opiate’ uit 92 en dan de platen ‘Undertow’ (93), ‘Aenima’ (96), ‘Lateralus’ (2001), ‘10000days’ (2006) en het recente ‘Fear inoculum’ .
De tribute band The Perfect Tool neemt die unieke ervaring en beleven terug vast op de kleinere podia, zoals we Tool zagen in hun begindagen. De waardig ouder wordende fan zal zich toen nog hun unieke optreden levendig herinneren in de Vooruit, Gent, van wat het kwartet in z’n mars had, wat een aparte sound ze speelden en die donkere zwarte psychedelica mengden in een metal-rockende sound, de aanzet tot hun definitieve doorbraak.
The Perfect Tool legt live de klemtoon op het ouder werk, waarbij de songs van de eerste drie hier in hun ruim twee uur durende set aan bod komen. Trouwens, de muzikanten zijn sterk op elkaar ingespeeld in die complexe maatsoorten, de verrassende, onverwachtse wendingen, de tempowissels, de breaks en de hypnotiserende sounds, die melodie, creativiteit en avontuur doen versmelten. Met spil Spencer Fenimore hebben ze een zanger die het dichtst de bewegingen, de capriolen en de vocals van Maynard James Keenan benadert. Een beangstigend ‘Maynard-esque’ figuur.
In hun eigen twintigjarige carrière weten ze op hun manier het meeslepende materiaal en videoprojecties van de originals weer te geven, minder massief, immens, pompeus, explosief, uitgesponnen, maar met een eenzelfde stekeligheid, begeestering, overgave.
De drie zijn elk sterk gefocust op hun instrument. Een mooie, respectvolle buiging naar het publiek om er dan tegenaan te gaan. Samen met hun zanger Fenimore wordt het publiek stapsgewijs ondergedompeld in die Tool bezwering. Fenimore is hier ook een beetje de moderator. Er is in die vocale benadering de indringende vocale zegzang/voordracht en de allerhande (spastische) moves.
In dit muzikaal epos zijn de instrumenten ‘de tool’, de taal, en onderstrepen ze het virtuoze samenspel.
De lightshow is de ideale outfit door de prachtige donkerblauwe-bloedrode gedempte lichtinval op het podium en naar de vier bandleden. De projecties brachten het publiek in een wanende onderwereld, met toch … dat licht in die duistere wereld, met de wisselende grauwe, grijze en kleurrijke projecties, een gans proces die de unieke leefwereld van Tool zelf benadert.
Gaandeweg werden we meegesleept, -gezogen in deze intense wereld, met een kleppers als openers “Stinkfist” van het ‘Aenima’ album en “Lateralus” dat mooi uitgediept werd. Ze moesten nog op gang komen, ze zaten nog niet allemaal op dezelfde golflengte. Vocaal was het wat zoeken eerst in stem, screams en stemvervorming via de megafoon.
Ze grossierden diep in het ouevre van Tool , met “46 & 2”, “Undertow” en “Eulogy”. De repetitieve opbouw, de aanzwellende partijen en de exploderende ritmes tekenden het intrigerende bedreven samenspel.
Tussenin kregen we een recenter nummer, “Pneuma” , die in een spannende dreiging evenzeer mooi uitgewerkt was . Om dan terug diep te graven in Tools werk. De doorwinterde fans werden op hun wenken bediend en deelden het met de vier op het podium, met telkens een warm applaus en gejuich op de geselecteerde nummers.
In de keuze waren het niet steeds de meest gekende Tool-nummers, nee, we kregen intens broeierige songs die hun kenmerkende onderhuids spannende dreiging hadden, met een “Crawl away”, “Part of me”, “The patient” en verder ‘Aenima’ klassiekers “Third eye” en de titelsong. Slotstuk “Sober” en “Intolerance” synthetiseren Tool’s sneeuwbaleffect van heerlijk spannend, scherp, strak meespelend tot de explosieve erupties, met een noise uithaal.
Sterk, waarbij de zanger af en toe een uithaal doet naar de huidige wereldproblematiek en zelfs de Belgische politiek.
Een knipoog hadden we naar de magnus opussen “Prison seks” , “Schism”, “Parabola” of “Vicarious”. The Perfect Tool was niet direct herkenbaar door hits of hapklaar materiaal als bij andere bands, maar het was wel eentje die bevend huiverend rockte …
Een Tool katharsis wisten ze te bereiken, Tool zelf met de ongeziene aandacht voor detail en de verbeeldingskracht. Een mooi eerbetoon aan deze muzikale perfectie van Tool in een zorgvuldig gekozen setlist.
De toekomst zal uitwijzen of er nog meer recentere Tool songs aan bod komen. Ze kunnen rustig de tijd nemen, net als Tool zelve. Hoedanook, The Perfect Tool is een meeslepende ervaring die zowel de doorwinterde fans als de nieuwkomers in vervoering bracht.
Organisatie: CC De Schakel , Waregem
Soulcrusher 2025, Doornroosje, Nijmegen op 10 en 11 oktober 2025 – Pics
Soulcrusher maakte opnieuw zijn belofte waar om Doornroosje onder te dompelen in een geluidsbrij. De editie van 2025 bevestigde dat Soulcrusher niet zomaar een festival is, maar een muzikale slooptocht voor fans die houden van verpletterende riffs en hypnotiserende trance. Doornroosje had een goed geluid en behield zijn warme, vriendelijke sfeer.
Igorrr gaf een show waarin breakcore, black metal, barokmuziek en lyrische zang werden gecombineerd. Hun optreden was een technisch en theatraal hoogstandje dat het publiek voor zich won. De productie, veel uitgebreider dan tijdens eerdere tours, zorgde voor een show die het nieuwe album ‘Amen’ , dat in september ll verscheen, in de spotlight plaatste.
Het Finse Oranssi Pazuzu nam het publiek mee in een psychedelisch black metal-ritueel dat zal worden herinnerd als een van de meest memorabele sets van het jaar.
Imperial Triumphant, met hun avant-gardistische look, bracht een indrukwekkend jazz/black metal-stuk. Hun ongelooflijk brede, dissonante geluid bevestigde hun status in dit genre.
Tot slot zorgden de Belgen van Pothamus en Wyatt E. voor een dosis post-metal en trage, verpletterende doom, waarmee ze een huiverende, rituele sfeer creëerden.
Soulcrusher 2025 was een groot succes. De organisatoren van het festival wisten een perfecte balans te vinden tussen gekende namen en interessante ontdekkingen. Het festival is er eentje van heavy muziek in al z’n diversiteit.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/fr/component/phocagallery/category/8700-soulcrusher-2025
De data voor de volgende editie zijn al bekend, op 9 en 10 oktober 2026!
Org: Soulcrusher
Simply Red – 40th anniversary tour - Geslaagd verjaardagsfeestje!
Simply Red gaf een concert in de AFAS Dome (Sportpaleis) in Antwerpen, als onderdeel van de 40th Anniversary Tour.
Het concert werd geopend door support act Iskander Moon. Een ‘rijzende ster’ in de indiepopwereld met een alternatieve sound. Zijn debuutsingle "Saturday silence" kreeg al veel aandacht op de radio. Dit was dus een ‘uitgelezen kans’ om zichzelf te tonen aan een groot publiek. De zaal zat al goed vol. Zijn muziek was intens.
Maar Simply Red dus – 40 jaar later en nog steeds briljant. Ik heb ze nu al een paar keer gezien en vanavond keerde ik terug voor hun 40-jarig jubileumtournee – een avond die bewees dat Mick Hucknalls stem en songbook tijdloos zijn.
Vanaf het moment dat Mick Hucknall het podium opkwam, verdwenen alle twijfels. Zijn stem – onmiskenbaar rijk en soulvol – vulde het Sportpaleis (excuus AFAS Dome) met dezelfde warmte als al die keren dat ik hem zag. De show duurde bijna twee uur, een zelfverzekerde, carrière-omvattende set die iedereen eraan herinnerde hoeveel hits Simply Red in stilte heeft verzameld.
De setlist begon in grote lijnen chronologisch met nummers uit ‘Picture Book, Men & Woman, ‘A new Flame’ en ‘Stars’. De avond begon met “Sad old Red” en “Jericho”, en nam al snel het tempo op met “Money’s Too Tight (To Mention)”, “The Right Thing” en “A new Flame”. Elk nummer vloeide moeiteloos over in het volgende, en bouwde zo op naar de hoogtepunten uit het Stars-tijdperk: “For Your Babies” en “Thrill Me”, en natuurlijk de titeltrack.
Visueel was het podium simpel: een paar achtergrondprojecties, zachte verlichting en een band die de muziek het werk lieten doen. Er waren geen volgspots of uitgebreide solo’s, alleen een hecht ensemble geleid door Hucknalls stem – nog steeds soepel, nog steeds helemaal de zijne. Af en toe vertelde Mick ons een verhaal, over het schrijven met Motown-grootheden of het uiten van zijn liefde voor deze klassieke nummers.
Halverwege bracht een soulvol, door Motown geïnspireerd segment een eerbetoon aan de klassiekers die hem gevormd hebben. “The Air That I Breathe” en “You Make Me Feel Brand New” lieten zijn liefde voor dat geluid horen - eerbiedig, maar nooit imiterend. Het tempo ging weer omhoog voor “Sunrise”, voordat de hoofdset toepasselijk, werd afgesloten met “Fairgrond”.
De toegift bestond uit “Something Got Me Started” voordat het onvermijdelijk en prachtig werd afgesloten met “Holding Back the Years”.
Geen gimmicks, geen vernieuwingen – gewoon een band die zich thuis voelt in zijn erfgoed. Voor mij was het een briljante avond: tijdloze nummers, een feilloze band en een frontman die zijn talent nog steeds volledig beheerst. Volgend jaar opnieuw?
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Simply Red
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8846-simply-red-12-11-2025?ltemid=0
Iskander moon
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8847-iskander-moon-12-11-2025?ltemid=0
Setlist: Sad Old Red – Jericho - Money’s Too Tight (To Mention) (The Valentine Brothers cover) - The Right Thing - A New Flame - It’s Only Love Doing Its Thing (Barry White cover) - You’ve Got It – Enough - If You Don’t Know Me by Now (Harold Melvin & The Blue Notes cover) - For Your Babies – Stars - Thrill Me - Say You Love Me - The Air That I Breathe (Albert Hammond cover) - You Make Me Feel Brand New (The Stylistics cover) – Fake – Sunrise - Fairground
Bis: Something Got Me Started - Holding Back The Years
Organisatie: Live Nation
VierNulVier, Gent ism Live Nation concert - Joe Jackson - 'Hope and Fury' tour
24 november 2026 in Concertzaal De Vooruit; verder op 20 nov 26 De Roma, A'pen en op 21 nov 26, AB, Brussel
27 Okt 26, Théâtre Sebastopol, Lille
Joe Jackson heeft voor 2026 heel wat moois in petto. Op 10 april verschijnt zijn nieuwe album ‘Hope and Fury’, gevolgd door een grote internationale tournee met een stop in De Vooruit in Gent. Samen met zijn band stelt hij het nieuwe album voor op 24 november bij VIERNULVIER.
Met ‘Hope and Fury’, album op V2 records, dat hij zelf omschrijft als “Bicoastal LatinJazzFunkRock”, keert Jackson terug naar het heden en naar zijn vertrouwde muzikale speelveld. Nadat de basis van het album in Berlijn was gelegd, keerde Jackson samen met coproducent Patrick Dillett terug naar de Reservoir Studios in New York. Daar vond hij zijn vaste muzikanten terug: bassist Graham Maby, gitarist Teddy Kumpel en drummer Doug Yowell. Nieuwkomer Paulo Stagnaro, een Peruaanse percussionist, voegt een Latijns-Amerikaans tintje aan het geheel toe.
Het resultaat doet denken aan een kruising tussen ‘Fool’ (2019), ‘Laughter and Lust’ (1991) en ‘Night and Day’ (1982). Net als deze klassiekers zit ‘Hope and Fury’ vol aanstekelijke melodieën, originele teksten, kenmerkende humor en funky grooves, met zang en toetsen die krachtiger zijn dan ooit.
www.viernulvier.gent
www.livenation.be
België mag er een veelbelovende nieuwe band bij rekenen: GASMM uit Aalst. Hun muziek zit vol energie en contrast: melodieuze passages worden afgewisseld met harde, rake klappen die je meteen bij de keel grijpen. Invloeden van bands als Steak Number Eight, Nirvana, Phoxjaw en Failure klinken door, maar GASMM weet er een eigen stempel op te drukken.
Eerder dit jaar lieten ze van zich horen met “Black Holes In The Sky”, een debuutsingle die meteen positieve reacties oogstte. Tijdens hun optreden in Trix liet de band als nieuwkomer zien wat ze in huis hebben.
Hun nieuwste nummer “Fall Down” laat een donkere kant zien: een verhaal over een toxische relatie, over het verliezen van jezelf en de emoties die daaruit voortkomen. De woede en frustratie komen rauw naar voren, maar de melodie blijft steeds aanwezig en meeslepend. Met dit nummer laat GASMM horen dat ze klaar zijn voor grotere podia en een beloftevolle toekomst.
Live te zien op:
14/11 – Gent, Muziekcentrum Kinky Star met Het Nieuwe Normaal
19/12 – Aalst, Cimorné ep-release party
07/03/26 – Mechelen, DE KELDR. met L’Itch
Instagram
JJ zette ooit muziekrecensies op papier voor De Gentenaar, maar bij Fig Trees krijgt die kritische blik een nieuwe vorm. Hij zingt over de bands die hem raken. Captain Oats, ADM en And They Spoke In Anthems verschijnen in zijn nummers als mythische figuren op een soort muzikale odyssee die tegelijk speels en introspectief aanvoelt.
“Look For The Hook” is een eigenwijs en energiek nummer dat meteen opvalt. Waar eerdere releases van JJ een knipoog naar Bon Iver bevatten, klinkt deze single stevig indierock met een Beatlesque twist. Het is pop met een hoek af zoals Beck het zou doen, een nummer dat zowel melodieus als verrassend blijft.
De productie laat niets te wensen over. Opgenomen in Number Nine Studios bij Sebastian Omerson, gemixt door Ian Clement en gemasterd door Karel Debacker. Ook de muzikale bezetting is indrukwekkend. Sylvester Vanborm van Wallace Vanborn, Kris Auman van Strand of Oaks, Lowie Clapéron van PINGPONGCLUB en Reinhard Vanbergen van Charlotte & Reinhard leveren stuk voor stuk vakwerk.
Met “Look For The Hook” zet Fig Trees een nummer neer dat hart en hoofd grijpt. Het is een single die nieuwsgierig maakt naar het aankomende album Room 22 en bewijst dat JJ en zijn band klaar zijn om op te vallen in de Belgische indierockscene.
https://soundcloud.com/figtreesmusic/look-for-the-hook/
In 2026 verschijnt het nieuwe ( derde) album ‘Zwarte Siroop’ van ons nachtorkest De Delvers. Het album verschijnt via het Gentse en eigenzinnig label Wagonmaniac music. De eerste single hieruit is “Hoor de Kinderen”. De tekst is zwaarmoedig en lijkt een verwijziging naar de talrijke oorlogen die heden ten dage woeden in de wereld.
Muzikaal neigt het naar een Mexicaanse orkest gemixt met een Europese indierock band. Zo krijgen we een song die langzaam aanzwelt en zich op gang trekt.
“Hoor de Kinderen” is gitzwart maar de blazers maken het verteerbaar. Ze is rijk aan harmonieën en samenzang. We kijken nu al uit naar het nieuwe album.
Hier een teaser voor hun komende plaat: https://www.youtube.com/watch?v=MjErDsfgqkQ
Het Naragonia Quartet bestaat sedert 2006 en ze zijn met ‘Nehalennia’ aan hun vierde album toe. Ze hebben intussen met deze band al heel Europa rondgetoerd. In de Europese folk zijn ze intussen een begrip geworden.
Zoals op de vorige albums is dit album gevuld met bij momenten sfeervolle en soundtrackachtige als eerder opzwepende nummers. Hierbij staan melodie en gevoel centraal net als het gebruik van analoge en oude muziekinstrumenten als daar zijn: De diatonische accordeon, een akoestische gitaar, viool, doedelzak, sax of whistle…
Bij het gebruik van de doedelzak op “Heppiestep” ruik je Schotland en zie je beelden van ridders tussen de Schotse hooglanden die voor je ogen voorbij passeren. Het nummer breekt dan open en dan waan je je op een dansfeest van één of andere middeleeuwse koning. Het titelnummer is dan weer een rustige en gevoelige song vol melodie en melancholie. “Jowjef” klinkt als Vlaamse folk/kleinkunst en op “We All Steal From Andy and We Love It” kunnen we gerust een volksdansje doen. En zo krijgen we op dit tien nummers tellende album een verzameling van authentieke en verhalende muziek dat aan verschillende folk stijlen refereert maar er zijn eigen draai aan geeft.
Het album heeft, ondanks zijn variatie, een geheel eigen sound.
Wederom weten Luc Pilartz ( viool), Maarten Decombel ( akoestische gitaar), Pascale Rubens( diatonische accordeon en viool) en Toon Van Mierlo ( sax, diatonische accordeon, doedelzak…) een prachtig en kwalitatief album in het genre neer te zetten die naar alle waarschijnlijkheid weer heel goed onthaald zal worden.
Folk/volksmuziek
Nehalennia
Naragonia Quartet
Alex G - Feeëriek lawaai met volle koplampen
Tien platen ver en eindelijk officieel groot: Alex G – of voluit Alexander Giannascoli – bracht dit jaar zijn eerste release op een major label uit. ‘Headlights’ is opnieuw vintage Alex: intieme indie rock die balanceert tussen fabelachtig en vreemd, met een scheut Americana en hier en daar een vervormde schreeuw uit het niets. Ondanks die licht absurde mix blijft hij een cultfiguur die zijn publiek moeiteloos betovert.
In de uitverkochte Ancienne Belgique bleek dat zijn overgang naar een groot label weinig afdeed aan zijn mystiek. Integendeel: hij klonk scherper, luider en levendiger dan ooit.
Het was Sour Widows die de avond zacht opende. Het drietal uit Californië bracht een set vol dromerige gitaarlagen en voorzichtige zang, ergens tussen slowcore en melancholische folk in. Hun afsluiter “Staring Into Heaven Shining” kroop langzaam onder de huid en liet de zaal in een aangename roes achter. Ondanks het vroege uur – en de gebruikelijke Brusselse babbel tijdens voorprogramma’s – kregen ze het publiek opvallend stil. Hun combinatie van breekbare zang en weidse klank maakte nieuwsgierig naar meer. Een band om te onthouden, al was het maar voor die ene perfect opgebouwde finale.
Dan was het tijd voor Alex G, die met zijn vaste drietal het podium op kwam alsof ze het al jaren beu waren om underdogs te heten. Twee metalen stellingen vol lampen en kabels gaven het podium de charme van een half afgewerkte werf – ideaal decor voor iemand die zijn liedjes bouwt uit flarden chaos.
Zonder veel omhaal trok hij de set op gang met “Louisiana”, waarna “Gretel” en “Runner” meteen volgden. Een binnenkomer van formaat. Het publiek, aanvankelijk nog voorzichtig, brak al snel open toen “Afterlife” losbarstte en de hele AB meezong. De mix van elektronische snufjes en rauwe gitaarlijnen klonk opvallend strak, en Alex’ hoge vocoderstem zorgde voor het vertrouwde, bijna buitenaardse tintje.
De tweede helft ging dieper de catalogus in: van “Real Thing” tot “Kicker” en “Bug”, afgewisseld met nagenoeg de hele nieuwe plaat ‘Headlights’. De band balanceerde perfect tussen gecontroleerde chaos en loepzuivere melodie. Het warme licht van “Oranges” bracht een bijna dromerig intermezzo, met roodgouden gloed en smartphone-lichtjes doorheen de zaal. “Brick” daarentegen was pure waanzin: schreeuwzang, overstuurde gitaren en een drummer die zijn stokken meermaals de lucht in mepte.
In de AB, waar Alex G’s subtiele lo-fi normaal wat verloren dreigt te gaan, kwam alles verrassend helder en krachtig over. Soms leek het alsof elk nummer net iets groter werd dan zichzelf.
De bisronde voelde dan weer huiselijk en spontaan aan. Toeters en bellen zijn bij Alex G ver te zoeken, maar beperkte droge humor en warmte des te meer. Hij opende met “Far and Wide”, het laatste nieuwe nummer van de avond, waarna het publiek de set overnam met verzoeknummers. “Sarah” en “Mary” kregen luidkeels gezang als koor, “Animals” daverde met ruwe energie, en bij afsluiter “Harvey” ging nog één keer alles open: spots, lichtslinger, wall of sound, en een inwendig geëmotioneerde Alex die zijn gitaar bijna vasthield als een relikwie.
Alex G klonk nog steeds sprookjesachtig, maar deze keer was het geheel luider, feller en tastbaarder dan ooit. Hij en zijn band verkeerden in bloedvorm – een zeldzaam moment waarop mystiek en spierkracht moeiteloos samen vielen.
Setlist
Louisiana - Gretel - June Guitar - Runner - Real Thing - Beam Me Up - Afterlife - Oranges - Bug - Kicker - We Love Brussels (improvised song) - Brick - Blessing - Immunity - Logan Hotel - Is It Still You in There? - Bounce Boy - Spinning - Kute - Headlights — Far and Wide - Sarah - Mary - Mis - Animals - Harvey
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Blaublues 2025 - Selwyn Birchwood schittert op geslaagde jubileumeditie
Blaublues 2025
Zaal De Levaard
Haringe
2025-11-08
Ollie Nollet
Dit was al de 25ste editie van het Blaublues festival in Haringe, een vergeten dorpje, diep verscholen in de Westhoek vlak bij de Franse grens waar de blauwers ooit vrij spel hadden.
En toch was ik er slechts één keer, in 2008, maar het optreden toen van Boo Boo Davis herinner me nog levendig. Meestal paste het niet in mijn drukke concertagenda, al moet ik eerlijk toegeven dat mijn liefde voor de contemporaine blues de laatste jaren flink bekoeld is. De Joe Bonamassas en Marcus Kings van deze wereld weten me nauwelijks te raken.
Toch wilde ik er voor deze jubileumeditie bij zijn. Niet dat ik het programma wereldschokkend vond, maar eerder uit sympathie voor de organisatoren die zoveel jaren trouw bleven aan het oorspronkelijke concept. Daar kan ik alleen maar mijn pet voor afdoen.
De zaal was al behoorlijk gevuld toen Alice Armstrong eraan mocht beginnen. Armstrong is een aanstormend talent uit Engeland dat de European Blues Challenge 2025 won en Joe Bonamassa (ja, hij!) tot haar fans mag rekenen. Tja, de blues lijkt tegenwoordig eerder een sportdiscipline. Bij iedere beschrijving van een groep vind je vandaag de dag een lijst met de gewonnen prijzen. Zelfs de halve finaleplaatsen en de nominaties duiken in sommige bronnen op. Voor mij hoeft het in ieder geval niet.
De blootvoetse Alice Armstrong bleek zo al een imposante verschijning, maar haar stembereik was nog indrukwekkender. In tegenstelling tot wat haar postuur liet vermoeden was haar stem zuiver, soulvol en uitgerust met een scala aan emoties. Armstrong is uiteraard in de eerste plaats een blueszangeres maar ook zoveel meer dan dat. Dat bewees ze onder meer met het lichtjes fantastische "Bombshell" dat naar de vaudeville neigde. Verder hoorden we mooie covers van Howlin' Wolf en Freddie King maar het moment suprême kwam er toen ze op magnifieke wijze een geheel eigen draai gaf aan "Bang bang (My baby shot me down)" van Cher. Laat ik vooral ook niet vergeten dat Alice Armstrong deel uitmaakte van een heerlijk down to earth klinkende band met Olly Knight-Smith op een spaarzame maar effectieve gitaar, een laconieke Josh Rigal op bas en een nadrukkelijk aanwezige Kev Hickman op drums.
Mark Hummel maakte samen met The Blues Survivors zijn album debuut (‘Playin' in your town’) midden in de jaren '80 blues revival. Het grote succes bleef evenwel uit, maar de man is tot op de dag van vandaag smaakvolle platen blijven maken. Zijn laatste, ‘True believer’ verscheen vorig jaar nog.
In Haringe verscheen hij met een Californisch-Texaanse band die bol stond van gerenommeerde namen. Aan de Californische zijde zagen we naast Hummel zelf bassist Bill Stuve, een man die 30 jaar lang deel uitmaakte van Rod Piazza & The Mighty Flyers waarmee hij talloze artiesten kon begeleiden, gaande van Big Joe Turner tot Willie Dixon. De Texanen waren drummer Wes Starr, die nog op de loonlijst stond bij onder meer Omar and The Howlers en Jimmy Vaughan, en meester-gitarist Anson Funderburgh, gekend van zijn eigen band Anson Funderburgh and The Rockets en zijn samenwerking met Sam Myers. Vier topmuzikanten, dan verwacht je vuurwerk, maar Hummel en Funderburgh zijn inmiddels prille zeventigers en het ging er wat bedaarder aan toe.
Veel eigen werk waartussen toch enkele nummers van Muddy Waters ("She's got it") en uiteraard Little Walter ("Who").
Het nooit minder dan delicieus klinkend mondharmonicaspel van Mark Hummel doet trouwens voortdurend aan Little Walter denken maar daar is absoluut niets mis mee. Dat zijn zang niet altijd even gracieus klonk, was telkens snel vergeten zodra hij zijn smoelschuiver tegen de lippen zette.
En dan was er nog die andere gigant, Anson Funderburgh, die de snaren van zijn gitaar met fluwelen vingers toucheerde. Wat klonk zijn gitaar helder, stijlvol en elegant. Toch had ik net iets meer verwacht. Zijn zelfgecreëerde comfortzone, die hij nooit verliet, mocht wat mij betreft wel wat ruimer zijn.
Toch bleef het genieten, en het geeuwen, waar ik tijdens bluesoptredens, en gitaarsolo's in het bijzonder, al eens last van durf te hebben, bleef uit. De twee konden bovendien rekenen op stevige steun in de rug. De droge meppen van Wes Starr, die één van zijn drumsticks tussen wijs- en middelvinger moest klemmen omdat hij bij een zaagincident een deel van zijn linkerduim had verloren, misten hun doel niet. De lichaamshouding van Bill Stuve deed vermoeden dat hij vaak de staande bas hanteert, maar zijn soepel plukkende vingers op de elektrische bas waren een lust voor oor en oog. Dat alles leverde een geraffineerde, goed geoliede bluesset op: pure klasse maar zonder verrassingen.
Die waren er wel bij Selwyn Birchwood. Al van bij de instrumentale opener, waarin een zweem van ska rondwaarde, werd duidelijk dat bluespuristen bij hem niets te zoeken hadden. Het was vooral dat tweede nummer dat me van de sokken blies: "Freaks come out at night". Wat klonk dit zompig en broeierig! Met een brede grijns ging Selwyn Birchwood meteen helemaal loos en bespeelde zijn gitaar zowaar met zijn tong. Dit was ongetwijfeld de beste song van het hele festival. Daarna werd het vanzelfsprekend wat minder maar zijn mix van deep blues, psychedelische rock, funk en southern soul - zelf noemt hij het electric swamp funkin' blues - bleef bijzonder intrigerend.
Hij werd omringd door vier uitstekende muzikanten: Henley Connor III op drums, Donald "Huff" Wright op vijfsnarige bas, Eric Cannavaro, wiens keyboard standaard plots in elkaar zakte, op toetsen en geheim wapen van de groep, Regi Oliver op bariton sax.
Birchwood bleef me verbazen met zijn rauwe stem, waarmee hij perfect het gehuil van John Lee Hooker kon imiteren, en zijn flamboyante gitaarspel. Zijn doorleefde interpretatie van Robert Johnsons "Come on in my kitchen" zorgde opnieuw voor een kippenvelmoment.
Maar Birchwood maakte deel uit van de Chicago Blues Festival-tournee - inmiddels al aan haar 55ste editie toe - en dus kwam er nog een tweede artiest het gezelschap versterken. "Helaas", ben ik geneigd te schrijven, maar dat zou de grootse talenten van Carly Harvey tekortdoen. Chicago Blues dekt niet echt de lading want Selwyn Birchwood komt uit Orlando, Florida en Carly Harvey werd in 2016 uitgeroepen tot D.C.'s Queen of the Blues en woont nog steeds in Washington D.C.. Maar dit geheel terzijde.
Harvey bleek zo mogelijk een nog imposantere verschijning dan Alice Armstrong terwijl ze vocaal al even indrukwekkend uit de hoek kwam. Deze diva wist gratie en branie perfect te combineren en kon zo dan toch mijn honger naar meer Selwyn Birchwood laten vergeten.
De laatste band begon om twintig over twaalf, een uur waarop ik normaal al lang schaapjes aan het tellen ben. Ik was dan ook vast van plan, mocht het enigszins tegenvallen, meteen mijn biezen te pakken.
Blaublues koos met Nico Wayne Toussaint voor geen kleine jongen om deze jubileumeditie af te sluiten. De man werd geboren in het Franse Toulon-Sur-Mer maar pendelt vanaf zijn achttiende voortdurend tussen Frankrijk en de Verenigde Staten, waar hij alle knepen van het vak leerde.
Hij was in 2002 al eens eerder te gast in Haringe. Dit keer kwam hij zijn laatste album, ‘From Clarksdale with love’, opgenomen na een verblijf in die stad, bakermat van de blues, voorstellen. Dat deed hij met een 'Big Band' - drums, gitaar, toetsen, bas, trompet, saxofoon en trombone - waarin ik op de trompet Louis De Funès meende te herkennen. H
et werd me toch even zwart voor de ogen toen Toussaint, met een kamerbrede grijns waar zelfs tandpasta adverteerders van zouden schrikken, als een op hol geslagen Duracell-konijn het podium op stuiterde. Gelukkig herpakte hij zich snel en bleek hij dan toch niet de gladjanus te zijn die ik aanvankelijk in hem zag. Het hielp ook dat hij al vlug mijn favoriete nummers van die laatste plaat prijsgaf: het aan Bo Diddley schatplichtige "Valentine" en het samen met Neal Black geschreven "Jesse James".
Toussaint toonde zich net als zijn mentor James Cotton een mondharmonicaspeler met passie en temperament. Het werd een wervelende set vol variatie maar niet alle nummers pasten in dit Big Band jasje. Zo ging "Rocket 88", van Jackie Brenston maar vermoedelijk geschreven door Ike Turner en vaak beschouwd als het allereerste rock-'n-rollnummer, jammerlijk de mist in.
Tijdens de afsluiter blies hij nog één keer de longen bijna stuk op de mondharmonica, waarbij hij Magic Dick van The J. Geils Band naar de kroon stak.
Uiteindelijk bleek de Nico Wayne Toussaint Big Band, ondanks die desastreuze start, dan toch een waardige afsluiter van een mooie festivalavond, waarin Selwyn Birchwood de hoofdvogel afschoot en er geen afknappers te noteren vielen.
Organisatie: Blaublues, Haringe
Carolyn Wonderland - Abrupt einde door gebroken stem
Carolyn Wonderland
Carolyn Wonderland is een bluesgitarist uit Austin, Texas die dit jaar nog haar dertiende plaat op de markt gooide: ‘Truth is’, uit op Alligator Records en geproduced door niemand minder dan Dave Alvin (The Blasters).
Maandagavond was ze te bewonderen in een uitpuilende Banana Peel waar ik soms de indruk kreeg de enige aanwezige te zijn die haar nog nooit eerder zag. Blijkbaar was ze vroeger vaak te gast in deze contreien. Bovendien is Bob Dylan fan en was ze van 2008 tot aan zijn dood vorig jaar leadgitarist in de tourband van John Mayall. Hoog tijd dus om kennis te maken.
Ze begon al meteen sterk met Blind Willie Johnsons "Nobody's fault but mine", misschien niet de beste versie die ik ooit hoorde, maar toch. Daarna volgde een trits eigen nummers waaronder het erg indringende "Blues for Gene", een eerbetoon aan de betreurde pianist Gene Taylor, die naast zijn solocarrière ook actief is geweest bij onder meer James Harman Band, Canned Heat, The Blasters en The Fabulous Thunderbirds.
Wonderland, die afwisselend elektrische gitaar en lapsteel speelde, werd geruggesteund door een solide bassist, Naj Conklin en een dito drummer, Giovanni ‘Nooch’ Carnuccio. Naast haar zagen we op akoestische gitaar Shelley King met wie ze vroeger samen deel uitmaakte van Sis DeVille, een band die ooit omschreven werd als de Cadillac onder de girlbands. Shelley King mocht ook enkele nummers zingen en die situeerden zich eerder in de folk. Vooral "Madam Mystic", waarin Wonderland mocht bewijzen dat ze ook goed kon fluiten, kon me bekoren. Even later volgden twee John Mayall covers, "Don't waste my time with your jive" en "The laws must change" - souvenirs uit de periode dat ze bij hem op de loonlijst stond, waarin ze liefst 150 nummers onder de knie moest krijgen.
Na de pauze werd de set opnieuw hervat met een stokoude bluessong, dit keer "I got to cross the river of Jordan" van Blind Willie McTell. Ook tijdens het tweede deel werden eigen songs afgewisseld met raak gekozen covers zoals het zonnig klinkende "Honey bee" van Billy Joe Shaver. Wonderland liet zich niet vastpinnen op pure blues en bracht eerder een soort met blues versmolten americana waarin ook elementen uit de folk en country opdoken. De zang beviel me af en toe wat minder - misschien door de onnodige uithalen of lag het gewoon aan de klankkleur? Maar de gitaar, en nog meer de lapsteel, klonken daarentegen nooit minder dan delicieus.
Net toen ik stond te mijmeren dat er iets leek te ontbreken, gebeurde het. Een nummer werd traag en dreigend ingezet, en ik wist meteen: dit wordt het! En dat uitgerekend met een nummer van Jerry Garcia! Ik ben helemaal geen fan van Grateful Dead maar "Loser", te vinden op het solodebuut van Garcia uit 1972, is een mooie song en Carolyn Wonderland maakte er een magisch epos van. Ongelooflijk hoe ze dit nummer een geheel eigen draai gaf en dat was het publiek ook niet ontgaan, want de applausmeter ging plots in het rood. Het maakte de ontnuchtering des te groter toen Wonderland na die tour de force amper nog een woord kon uitbrengen. Ze had haar stem blijkbaar compleet aan gruzelementen gezongen. Een lange, zware tour die ze met de trein aflegde, eiste duidelijk haar tol. Na wat onderling overleg werd besloten dat Shelley King nog één nummer mocht brengen: "Who needs tears" van Toni Price, waarvoor een extra gitarist het podium opkwam. En dat was het.
Een verbouwereerde Banana Peel-presentator probeerde nog een instrumental los te peuteren maar ook dat zat er niet meer in - een pijnlijk gescheurde vingernagel kwam nog meer roet in het eten gooien. Ach, het was mooi geweest, hoewel we natuurlijk nooit zullen weten of Wonderland het resterende kwartiertje op hetzelfde elan van dat magistrale "Loser" zou zijn doorgegaan.
Organisatie: Banana Peel, Ruiselede
Mono - Japanse vulkaanuitbarsting
Amper een jaar geleden mochten we Mono bewonderen in de theaterzaal van de Gentse Vooruit alwaar ze onder begeleiding van een zeskoppig kamerorkest hun laatste album ‘Oath’ integraal voorstelden. Een prachtig, filmisch en orkestraal concert waarin de spirit van Mono perfect matchte met de orkestrale omlijsting.
Op vandaag is het kamerorkest echter huiswaarts gekeerd en is Mono terug in zijn oorspronkelijke glorie te ervaren. Zonder de orkestrale omlijsting is de sound van Mono nog steeds filmisch en verbeeldend, maar is de uitvoering wel heviger, harder en luider. Het viel ons ook op dat de heren er vandaag niet gingen bij zitten, wat ze gewoonlijk wel doen. Alsof ze wilden duidelijk maken dat het er wel eens fel zou kunnen aan toe gaan. En inderdaad, in Le Grand Mix zocht Mono de grenzen van het pandemonium op, waarbij ze prachtig emotionele muzikale landschappen lieten overvloeien in striemende noise.
In de aanvangsfase werd er terug geplukt uit dat bekoorlijke laatste album. “Run On” en “We All Shine On” klonken zo directer en steviger, maar bleven hogere sferen opzoeken en lieten algauw blijken dat we hier een uitzonderlijke avond zouden beleven.
Mono bleef in hun recentere catalogus grijpen met een avontuurlijk en innemend “Innocence” en een overheerlijk “Sorrow” dat opende in een gevoelige modus om uiteindelijk in een wilde eruptie uit te barsten, als een beekje dat ergens in een stille bergweide ontspringt om dan uit te monden in een verwoestende waterval.
Met een geweldig en episch “Pure As Snow (Trails of the Winter Storm) ging men dieper terug in de tijd, meer bepaald naar dat sublieme album ‘Hymn To The Immortal Wind’ uit 2009. Daaruit ook het all-time meesterwerk “Ashes In The Snow” dat hogere atmosferen bereikte terwijl de gitaren elkaar maar bleven bestoken. Nog nooit heeft helse noise zo mooi geklonken.
En het was nog niet gedaan, na een bijzonder fraai “Time Goes By” dat als nieuwkomer zichzelf oversteeg, stortte Mono zich in een schitterend en haast apocalyptisch “Recoil, Ignite”, de ultieme uitbarsting die ons 13 minuten lang in vervoering bracht.
Mono stond alweer garant voor anderhalf uur magische post-rock, en dat verpakt in 9 adembenemende en weergaloze songs. We hebben het hen maar weinigen zien voordoen, of ze moesten Godspeed You! Black Emperor heten.
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in Trix, A’pen op 13 november 2025 @Romain Ballez
Mono
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8849-mono-13-11-2025
La Zza Ro
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8848-la-zza-ro-13-11-2025
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Black Flower - Muzikale kruisbestuiving en rijkdom
Black Flower laat een multiculturele etnojazz wind over ons heen blazen en waaien. ‘Kinetic’ is de nieuwste worp , die in de tour voorop staat en zoals de cd titel luidt, gaat het hier om een muzikale move, bewegen, dansen en je energie, je ei kwijt kunnen. Het is zich door de chaos van het leven walsen in een zweverig minimal en rijkelijk beeldrijk klankenspectrum. Een warme, kleurrijke sound die staat voor een totaalbeleven. Sjiek…
Inderdaad sjiek, mooi, boeiend, inspiratievol klinkt het combo rond spil/componist Nathan Daems, die al een handvol platen uitheeft en sinds de corona maar aan publiek en fans wint. Ook wij leerden hen in deze cocoon-tijd kennen. De albums ‘Magma’ en ‘Kinetic’ palmden ons moeiteloos in. We krijgen een amalgaan van pop, etno, world, psychedelica, krautrock, postrock, afro, dub in een dromerige, groovy, bezwerende, dansbare jazzsound.
Een veelheid aan instrumenten siert de sound; we hebben percussie, gitaar, bas, keys verder hobo, sax, trompet, flute en allerhande tierlantijntjes die het breder, kleurrijker maken. Een cinematografisch geheel dus, een kruisbestuiving aan stijlen, een muzikale rijkdom, die hun virtuositeit en spelplezier ondersteunt.
De ritmisch repetitieve, opbouwende melodieën en experimentjes gaan hand in hand door verrassende, onverwachtse wendingen. Het klinkt leuk, ontspannend, zalvend, dromerig, iets niet van deze wereld tot prikkelend, twinkelend, sprankelend wat dan de dansspieren aanspreekt. Of hoe een traditioneel als avontuurlijke geluid elkaar vinden.
‘Kinetic’ verscheen in het voorjaar en zoals het woord zelf, zegt het allemaal een beetje zelf … “bewegen is bevrijden, wat vastgelopen is ontwrichten, het is aanpassen en openstaan voor verandering enz; de energie in je loslaten, zich laten ontplooien. Kansen bieden en hoe je kan evolueren als mens. Droom en realiteit zijn in elkaar laten verweven”. Het klinkt mooi, filosofisch, én Black Flower probeert hier een steentje van positieve vibes bij te dragen.
De magie krijgen we in een rits heerlijke, sferische groovy songs van ‘Kinetic’ en er wordt af en toe eentje geplukt van het vroegere materiaal. Het is grotendeels instrumentaal. Op plaat wordt er wel eens beroep gedaan op de stem van Meskerem Mees.
Vanavond niet, maar tussenin horen we wel John Birdsong die naar het eind toe een praatzang liet horen op het indringende “Monkey system”, een sneert, een vingerwijzing naar hoe wij ons in deze wereld laten meeslepen in zo’n systeem …
We kregen een mooie inleider en met “Synesthetic” werden we definitief ondergedompeld en meegesleept in die unieke muzikale wereld van Black Flower. Het vijftal is goed op elkaar ingespeeld. Het oudere “Upwards” is iets opzwepender en steviger. De klemtoon komt dan vooral op het nieuwe album met boeiende, sfeervolle, broeierige nummers als “Violet drift”, “Particles” en “Underwave”, die een onderhuidse spanning, grimmigheid, dreiging als warmte, genegenheid, intimiteit ademen. Sober, elegant, breed in de instrumentatie is er ergens een referentie naar psych/ambiente bands als Loop Guru, Boards of Canada en Ozric Tentacles. Een natuurdocumentaire over Moeder Aarde lijkt niet vreemd in deze nummers.
“Bones” uit 2016 intrigeert door dubsounds, galm en het geluid van een schelp, hoorn zorgt voor creativiteit en innovatie. De song zet ook aan tot een jamsesssie, ook te horen op de twee afsluitende nummers, “Monkey system”, die, indien nodig, de middelvinger plaatst, als de titelsong “Kinetic”; heerlijk genietbaar en opbouwend met allerhande stijlvariaties en kronkels die ons bij de leest houden. Het toont nog maar eens hoe Black Flower speelt met alles en nog wat en meesterlijk de kaart van melodie en avontuur trekt.
Een goed uur vertoefden we in hun unieke wereld, met een beeldrijke uitstraling, waarvan een grijze, grimmige blik nooit veraf is.
De groepsnaam Black Flower is er één van openbloeien, fleurigheid en weemoed, mistroostigheid. Elke keer opnieuw een muzikale kruisbestuiving en rijkdom. Zeker live eens bekijken!
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Metal Molly - Belpop Metal Molly in de N9 viert 30 jaar ‘Surgery for Zebra’
De N9 in Eeklo was afgelopen vrijdag een avond die stevig in het teken stond van Belgische gitaarmuziek met weerhaakjes.
Het voorprogramma was thenightclub, een vijfkoppige band met ex-leden van Falling Man en Captain Moon. Vanaf de eerste klanken was duidelijk dat ze geen klassieke rockset kwamen spelen. Bas en drum namen resoluut de leiding, terwijl de gitaren en toetsen hun plaats vonden in een strak weefsel van maximaal twee akkoorden per nummer, maar met één onwrikbare groove die bleef sleuren.
Hun muziek voelde aan als iets wat rechtstreeks uit een repetitieruimte vol zweet en experiment kwam: ontstaan uit improvisatie, maar uitgepuurd tot echte songs. Donker, dwars, absurd en toch dansbaar, muziek die je niet meteen kunt plaatsen, maar die zich vastzet in je lijf.
Geen spoor van retro, al hing de geest van late jaren zeventig en vroege jaren tachtig overal: punkenergie vermengd met funk, disco, afro, reggae en een vleugje krautrock. Het publiek bewoog aarzelend mee, alsof het eerst even moest aftasten wat hier precies gebeurde, maar ik zag vooral veel goedkeurende knikken.
Geen wonder dat Stijn Meuris na hun eerste optreden al ‘ferm onder de indruk’ was. Hun digitale debuut ‘Mr. Eddy’ is pas sinds 1 september uit, maar wat mij betreft verdient het meer aandacht.
Na een korte ombouw was het tijd voor Metal Molly, het trio dat met deze tour de dertigste verjaardag van hun debuut ‘Surgery for Zebra’ viert, de plaat die hen in de jaren negentig bekend maakte met de hit “Orange”.
Metal Molly brak destijds door na hun deelname aan Humo’s Rock Rally in 1996, een memorabele editie die werd gewonnen door Evil Superstars, maar waar ook namen als Novastar, Arid, Tom Helsen en An Pierlé hun eerste stappen zetten.
De N9 was goed gevuld, al bleef er wat ruimte over. Het begin van de set verliep wat stroef: er leek iets te haperen aan de apparatuur, en de band moest een paar keer zoeken naar de juiste balans. Toch hielden ze het hoofd koel, en naarmate het concert vorderde, viel alles meer en meer op zijn plaats.
De klassiekers werden met enthousiasme onthaald, maar ook het minder bekende werk kreeg zijn moment. Wat begon als een wat aarzelende start, groeide gaandeweg uit tot een mooi crescendo. Tegen het einde stond de hele zaal mee te bewegen, en voelde het alsof de vonk eindelijk helemaal was overgeslagen.
Metal Molly toonde nog eens waarom ze destijds zo’n markante plek in de Belgische rockgeschiedenis veroverden: koppig, melodieus, een tikje eigenzinnig, maar met een hart dat nog altijd vol overtuiging klopt.
Ik stapte de N9 buiten met het gevoel een avond te hebben meegemaakt waarop verleden en heden elkaar perfect hadden gevonden, met een verrassend frisse blik op wat rock anno nu nog kan zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Metal Molly
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8813-metal-molly-07-11-2025?Itemid=0
Thenightclub
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8812-thenightclub-07-11-2025?Itemid=0
Organisatie: N9, Eeklo (ism Luminous Dash)
Bruges Is Doomed 2025 - Tussen droom en donder met Marissa Nadler en Pothamus
Bruges Is Doomed 2025
Cactus Club
Brugge
2025-11-05
Kristof Acke
Onder de noemer Bruges Is Doomed woonde ik begin november in de Cactus Club een opmerkelijke double bill bij: twee optredens die qua sfeer en intensiteit nauwelijks verder uit elkaar konden liggen, en die elkaar juist daardoor perfect aanvulden. Eerst stond Marissa Nadler op het podium, daarna Pothamus.
Wat begon als een intieme avond vol fragiele melancholie, eindigde in een geladen, bijna sacrale explosie van geluid en emotie.
Er waren net iets meer dan tweehonderd tickets verkocht voor de avond. Aanvankelijk vreesde ik voor een halflege zaal, maar Cactus had dat mooi opgelost: achterin hing een zwart gordijn dat de ruimte kleiner maakte en de setting extra intiem deed aanvoelen. Het paste wonderwel bij de sfeer van het eerste optreden.
Marissa Nadler betrad het podium in stilte, enkel vergezeld door Milky Burgess op gitaar. Vanaf de eerste noten hing er een breekbare spanning in de zaal, het soort stilte die niet leeg is, maar juist vol verwachting. Ik had de indruk dat het merendeel van het publiek vooral voor Pothamus was gekomen, met bepaalde verwachtingen van dat soort muziek. Toch stelde iedereen zich met ingehouden adem open voor Nadlers verstilde universum. Haar stem was zacht, maar doordrong alles. De trage gitaarakkoorden klonken als echo’s van iets ouds en dieps, en elke toon leek te trillen van emotie. Het was muziek die niet duwde, maar trok — langzaam, onontkoombaar, naar binnen toe. Alles was klein, intiem, en toch gelaagd; onder die stille oppervlakte schuilde een enorme geladenheid.
Het contrast met Pothamus kon haast niet groter zijn. Waar Nadler fluisterde, donderde Pothamus. En toch, ook hier stond emotie centraal. Nog voor de eerste klanken weerklonken, was de sfeer veranderd: op het podium stond een wierookbeker waarin kruiden werden verbrand, de rook kringelend als wierook, de geur doordringend. De drie muzikanten, een bijna heilige drievuldigheid, namen hun plaats in: de twee gitaristen tegenover elkaar, zijdelings naar het publiek gericht, met de drummer centraal achter hen. Alleen al hun opstelling straalde iets ritueels uit.
Wanneer de eerste tonen losbarstten, voelde ik het letterlijk in mijn lichaam. De klanken waren massief, maar nooit chaotisch, elke laag zorgvuldig opgebouwd, als een gebed in feedback en resonantie. Pothamus speelde met geladenheid, met stilte en eruptie, met het spanningsveld tussen vernietiging en verlossing. Het deed me denken aan Amenra, niet in klank, maar in beleving, ook hier werd de muziek iets religieus, iets wat je niet alleen hoort maar ondergaat.
Na afloop hoorde ik iemand zeggen: “Zelfs als je hoofd volzit, komt dit nog altijd binnen.” En dat was precies het gevoel: de muziek brak niet door gedachten heen, ze overspoelde ze. Toen de laatste resonantie wegstierf, bleef er een bijna heilige stilte achter.
Twee optredens, twee uitersten: het tedere en het onstuimige, het intieme en het overweldigende. En toch voelden ze als delen van één geheel — een gelaagde avond waarin stilte en lawaai elkaar raakten in hetzelfde punt van intensiteit.
Bruges Is Doomed bleek allesbehalve doemdenken: het was een onderdompeling in emotie, een avond waarin muziek haar puurste vorm aannam — geladen, gelaagd en bezwerend.
Pics homepag: Pothamus
Neem gerust een kijkje naar de pics
Marissa Nadler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8801-marissa-nadler-05-11-2025?Itemid=0
Pothamus:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8802-pothamus-05-11-2025?Itemid=0
Organisatie Bruges Is Doomed ism Cactus Club, Brugge
The Offspring – Nostalgie, show en punkrock troef!
The Offspring + Simple Plan
Na een succesvolle passage in Vorst Nationaal twee jaar geleden, stond The Offspring opnieuw in Brussel en dit ter gelegenheid van hun laatste worp ‘Supercharged’ (2024). Dit keer werd gekozen voor de grotere ING Arena. Geen slechte zet, want het optreden was ook deze keer lang op voorhand uitverkocht.
Voor de gelegenheid hadden de Amerikanen de collega-punkrockers van Simple Plan meegenomen. Nostalgie troef dus in het voormalige Paleis 12, dat vooral uit een iets ouder publiek bestond dat opgroeide met de gedachte dat skateboarden en gitaren voldoende waren om wereldvrede te bekomen.
Simple Plan als banale publieksopwarmer bestempelen, zou de waarheid onrecht aandoen. De Canadezen trakteerden Brussel op een set die alle kenmerken had van een headline show inclusief confettikanonnen, persluchtfonteinen en reuzenballen. De band, die een twintigtal jaar geleden hoge toppen scheerden met hun aanstekelijke poppunk, wist exact hoe ze het publiek moest inpalmen en aan de muzikale boezem drukken.
Simple Plan opende met de combo “I’d do Anything” en “Shut Up!”. Knallers die gelijk de lont aan het vuur staken voor een set die eigenlijk geen laagtes kende. Zanger Pierre Bouvier had vervolgens weinig moeite om Brussel mee te laten springen op “Jump”. Verder viel het op hoe de sympathieke Bouvier er in slaagde om ondanks de denkbeeldige scheidingslijn tussen artiest en toeschouwer een persoonlijke band op te bouwen met het publiek. Dit vooral dankzij oprechte aansprekingen en bindteksten die op de koop toe vaak in het Frans verzorgd werden. Verder in de set o.a. “Summer Paradise”, “Can’t Keep my Hands off You” en het nostalgische “What’s New Scooby Doo?”.
Het hoogtepunt volgde traditiegetrouw op het einde met “I’m Just a Kid”, waarbij Bouvier midden in het lied besliste om even de drums te bemannen en drummer Chuck Comeau dan maar al crowdsurfend het publiek indook. Een blijk van geinige jeugdigheid die het publiek wel kon smaken.
Afsluiten deden de poppunkers vervolgens met het ingetogen “Perfect”. Een mooi nummer, maar wat ons betreft, leek “I’m Just a Kid” net iets gepaster als slotlied.
Simple Plan bewees dat op jeugdigheid geen leeftijd staat. De Canadezen waren in vlammende vorm, klonken strak, en straalden evenveel energie uit als back in the days. Toch kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat het wat vervreemdend is dat veertigers zingen over puberale issues. Gen Z’ers zouden dit ongetwijfeld als ‘cringe’ beschouwen, maar die hadden het gelukkig te druk om social media te voeden met “6-7” en andere nonsensicale grappen.
Vaak is de wachttijd tussen twee optredens een eerder saaie periode, waarbij naar het toilet gaan en drank halen zowat het spannendste is. Toch wist The Offspring deze pauze goed te benutten om het publiek verder op te warmen. Zo zweefde plots een minizeppelin in de zaal die gadgets dropte, schoot een uit de kluiten gewassen aap T-shirts het publiek in en werd het publiek geactiveerd dankzij o.a. een kiss, booty en fuck you cam . Amerikaanse toestanden dus die ook in Brussel op bijval konden rekenen.
The Offspring openden met het hitsalvo “Come out and play”, “All I want “en “Want you Bad”. In kaarterstermen heet dit troef spelen vanaf slag een. Een goede tactiek zeker als je weet dat er nog troefkaarten genoeg te spelen zijn.
Hoewel de Amerikanen officieel toerden n.a.v. hun nieuwe album wisten ze dat ze ermee geen potten gingen breken. We kregen dan ook maar twee nummers te horen eruit, nl. “Looking out for #1” en “Make it All Right”. De ontvangst ervan was eerder lauw, maar gelukkig werden ze strategisch goed geparkeerd tussen de vele hits van de band. Hierdoor zorgde dit niet voor een depressie in de set.
Ergens rond het midden verloor het optreden wel aan vaart door het gepalaver tussen zanger Dexter Holland en gitarist Noodles. Die laatste vond dat dit optreden het beste ooit was. Een clichébewering die in het begin leuk en vleierig overkwam, maar na enkele herhalingen toch zijn waarde verloor. Ook de minutenlange bewering dat er zeker meer dan een miljoen mensen in de zaal zaten, hoefde niet en kwam onnodig puberaal over.
In het midden van de set betoonde The Offspring ook eer aan metal godfather Ozzy Osbourne door flarden te spelen van “Paranoid” en “Crazy Train”. Het bleef echter niet bij die enkele covers. Brussel kreeg naast Noodles’ gitaarsolo van “In the Hall of the Mountain King” ook nog een cover van the Ramones (“I Wanna be Sedated”) en op de koop toe “Hey Jude” van The Beatles voorgeschoteld. Het deed ons wat denken aan de Limp Bizkit concerten van enkele jaren geleden. Met andere woorden, veel coverwerk voor een band die daar eigenlijk geen behoefte aan heeft. Muzikaal flirtte Holland tijdens de show soms met de grens van toonvast zingen, maar doordat de decibels luid genoeg waren en vooral de sfeer telde tijdens het concert, deerde dit niet echt.
Toch liet dit concert zeker geen wrange nasmaak na en dat vooral dankzij de apotheose waarbij de band volledig ‘all in’ ging met de rest van hun ‘troefkaarten’. Zo kreeg het publiek eerst “Why don't you get a job” te horen waarbij ballonnen het publiek werden ingegooid. Plezant, maar helaas viel ook plots het geluid weg. Een technische fout zo bleek, maar gelukkig viel dit niet op omdat het publiek het lied al zingend verder zette. Tijdens “Pretty Fly (For a White Guy)” dat volgde, werd het podium gevuld met skydancers van Guy Cohen, de persoon die ‘the white guy’ vertolkte in de legendarische video clip van The Offspring. Afsluiten deed de band met T”he Kids Aren’t Alright”, “You Gonna Go Far, Kid” en uiteindelijk absolute meezinger “Self Esteem”. Ook de confetti- en slingerkanonnen werden nog enkele keren geactiveerd tijdens de laatste nummers. Feest alom dus bij de fans, maar waarschijnlijk niet bij de technische medewerkers. De kanonnen stonden namelijk iets te hoog gericht waardoor het merendeel van de slingers bleef bengelen aan het plafond van de zaal.
The Offspring bracht Brussel waarvoor het gekomen was: nostalgie, show en vooral steengoede punkrock. Hier en daar hoorden we wel de kritische noot dat de show veel meehad van de bands passage twee jaar geleden in Vorst, tot zelfs de moppen toe.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
The Offspring
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8800-the-offspring-03-11-2025
Simple Plan
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8799-simple-plan-03-11-2025
Organisatie: Live Nation
Pse Belgium news – Milk Inc. Viert 30 ste verjaardag in AFAS Dome, ‘Forever’
MILK INC. VIERT VOLGEND JAAR 30STE VERJAARDAG IN DE AFAS DOME MET ‘FOREVER’
Antwerpen – Regi, Linda en hun special guests zetten dit weekend de AFAS Dome in vuur en vlam met een vette show vol energie, pompende beats en spectaculaire licht- en video-effecten — kortom: één groot Unstoppable-feest. En er is nog goed nieuws voor de fans: op zaterdag 24 oktober 2026 keert Milk Inc. terug naar de AFAS Dome met een unieke soloshow. Het wordt een avond die volledig in het teken staat van hun indrukwekkende 30-jarige carrière: ‘Milk Inc. Forever’.
Van ‘La Vache’ tot legendarische liveshows
De Belgische danceformatie Milk Inc. werd opgericht in 1996 en groeide uit tot een van de meest succesvolle acts uit onze muziekscène. Met Europese hit als ‘Walk on Water’, ‘La Vache’ en ‘In My Eyes’ veroverde de band niet alleen de hitlijsten, maar ook de harten van duizenden fans.
In 2000 speelde Milk Inc. hun allereerste concert in het Sportpaleis – een traditie die meer dan tien jaar lang zou uitgroeien tot een begrip. Hun laatste show vond plaats in 2013, … althans, tijdelijk.
De terugkeer van een fenomeen
Bij Linda Mertens begon de liefde voor muziek opnieuw te kriebelen.
“Zeker als ik de shows van Regi zag,” vertelt ze. In 2023 stond ze op het podium tijdens Regi’s The Return in het Sportpaleis (nu AFAS Dome) – een emotioneel weerzien dat meteen duidelijk maakte: het publiek had Linda én Milk Inc. gemist.
Het jaar erop volgden zeven uitverkochte Regi vs. Milk Inc.-shows, gevolgd door een zomertour. De chemie tussen Linda en Regi was opnieuw onmiskenbaar, en de logische volgende stap liet niet op zich wachten: nieuwe muziek.
Begin september verscheen de gloednieuwe single ‘Unstoppable’, die sindsdien stevig standhoudt in de hitlijsten. En het duo belooft: er komt nog meer nieuwe muziek aan. Het vuur brandt, en het wordt alleen maar groter. Tegen volgend jaar willen we dus een volgend nummer hebben. Eentje per jaar. Laat ons maar focussen op af en toe een echte knaller van een single.” aldus Regi. “Dit keer gaan we door tot we niet meer kunnen. Milk Inc. is terug. En dit keer zijn we unstoppable!”
Tickets
De algemene ticketverkoop voor Milk Inc. Forever op zaterdag 24 oktober 2026 in de AFAS Dome start via afas-dome.be.
XTRA SHOW op 23 okt 2026
www.pse-belgium.be
Pse Belgium - kalender
2025
Regi vs Milk Inc. –24 + 25 oktober 2025 (Unstoppable, Regi, Linda & Friends) – Sportpaleis, Antwerpen
Metejoor, Katrien (Lift you up finaliste) ‘te waar om mooi te zijn’, Rasolution – 31 oktober, 1 november – Sportpaleis, Antwerpen
40 Y Night Of The Proms, 21, 22, 23 november 2025; Sportpaleis, Antwerpen (limited edition LP verschijnt)
met o.m. Anouk, Sister Sledge, Joss Stone, Safri Duo, Vanessa Amorosi, Niels Destadsbader + Antwerp
Philharmonic Orchestra
2026
Jaap Reesema, 13 februari 2026, Stadsschouwburg, Antwerpen
Jaap Reesema, 14 maart 2026, Capitole, Gent
Jaap Reesema, 20 maart 2026, Trixxo Theater, Hasselt
Club Classics - iconic beats, Live orchestra, 13 maart 2026, Lotto Arena, Antwerpen
CAVALLUNA zaterdag 21 maart om 14u & 19u, zondag 22 maart om 15u - AFAS Dom, Antwerpen
HET SCHLAGERFESTIVAL zaterdag 21 maart om 20u30, zondag 22 maart om 15u00, zaterdag 28 maart om 20u30 - Trixxo Arena Hasselt
DE AVOND VAN DE FILMMUZIEK zaterdag 9 mei - AFAS Dome, Antwerpen
Milk Inc. –30Y, ‘Forever’ 23 + 24 oktober 2026, AFAS Dome, Antwerpen
www.pse-belgium.com
Rockonline - updates
2025
Waltari – Nations’ neurosis (Metalville records, 16.05.2025) (single ‘major mistake’) (single ‘murder plot) (single ‘higher’) (single 'diversity')
Paul Di’Anno – Compilation, ‘In memory of’ (Metalville records, Suburban/Bertus, 16.05.2025) (single ‘soldier of fortune’)
Deraps – Viva rock’nroll (Metalville records, 23.05.2025) (single ‘last fall’) (single ‘setting sun’) (single ‘Viva rock’nroll’)
Sweet – Platinum rare 1 + New York Connection (release) (Metalville records, Suburban/Bertus, 23.05.2025 / 18.04.2025)
Torch – single ‘Trail of the damned’, 27.05.2025; single ‘wages of sin (18.06.2025)
A-Z – A2Z2 (06.06.2025) (single ‘the remedy’)
Chris Caffery – 20 Y of the music man (Metalville records, 13.06.2025) (single ‘last time’) (single ‘then she’s gone’)
Sweet – Level headed alternate mixes & demos (Metalville records, 20.06.2025)
Marc Amacher- Load (Hoboville records, 27.06.2025) (single ‘G.M.Mrs.Molly)
Before the dawn – single ‘stellar effect’, 30.06.2025)
Skytribe – single ‘Legacy of life’, 30.06.25)
Motorjesus – Streets of fire (Reaper entertainment, Bertus, 18.07.2025) (single ‘somewhere from beyond’) (single 'new messiah on steel?') (single 'streets of fire') (single ‘return to the badlands’)
Sweet – Platinum rare 2 (Metalville records, 25.07.2025)
Eradicator – Seek & destroy (celebration 42Y of Metallica’s ‘kill’em all’)
Vlad In Tears – Hide inside (Metalville records, Suburban/Bertus, 01.08.2025) (single ‘empty’) (single ‘let me love you’) (single ‘the monster inside’) (single ‘your trace’ ft John Connor (Dog Eat Dog) (single ‘hide (rock action’))
Sweet – Fanny Adams revisited (Metalville, Suburban/Bertus, 08.08.2025)
Hammer King – Make metal Royal Again (Reaper entertainment, Bertus, 15.08.2025) (single ‘Make metal Royal Again’) (single ‘king for a day’) (single ‘schlaf kaiser schlaf’)
Patriarchs In Black – Home (Metalville records, Suburban/Bertus 15.08.2025) (single ‘the call’) (single ‘celestial yard’) (single ‘ready to die’)
Warmen – Band of brothers (Reaper entertainment, Bertus, 15.08.2025) (single ‘band of brothers’) (single ‘nine lives’)
Gladenfold – For my queen (Reaper entertainment, 22.08.2025)
Suotana – Ounas II (Reaper entertainment, Bertus 29.08.2025) (single ‘twilight stream’) (single ‘the crowned king of ancient forest’)
Before the dawn – Cold flare eternal (single ‘fatal design’) single ‘shockwave’) (Reaper entertainment, Bertus, 05.09.2025)
Sweet – Sweetlife + Life at the marquee 1986 ( Metalville records, Suburban/Bertus, 12.09.2025)
April Art – single ‘karma is a beach’ (Reaper entertainment, 23.05.2025) + (single ‘double trouble’ w/League of Distortion, 12.09.2025)
Dymytry paradox – Red sky remains (Reaper entertainment, 19.09.2025)
A tribute to The Reaper – Parasite Inc (single ‘homeland’) end september 2025
Sweet – Live at the Marquee (Metalville, Suburban/Bertus, 10.10.2025)
Blutgott – Legions of metal (Metalville, Suburban/Bertus) (10.10.2025) (single ‘Painkiller’ (cover version of Judas Priest) (single ‘animal protector’) (single ‘beats of war’ (Debauchery version) (single ‘demonslayer’ ft Tim ‘Ripper’ Owens)
Purpendicular ft Ian Paice – Banned (Metalville, Suburban/Bertus, 10.10.2025) (single ‘blood red moon’) (single ‘you better behave’) (single ‘banned’)
LINX – Annihilation (Metalville records, Suburban/Bertus, 10.10.2025) (single ‘dead’) (single ‘them’) (single ‘love virus’) (single ‘one step’)
Nils Patrik Johannsson – War and Peace (Metalville, Suburban/Bertus, 10.10.2025) (single ‘gustav vasa’) (single ‘stay behind’) (single ‘barbarossa’)
Seraina Telli – Green (Metalville, Suburban/Bertus, 24.10.2025) (single ‘consequences’) (single ‘home’) (single ‘let it all out’)
Doro – With warriors of the sea EP (24.10.2025)
The Eradicator – Alive in the dead eye of the vortex (Metalville records, 21.11.2025) (single 'intooblivion')
2026 (single ‘of ashes and sand (live’))
Scarlet anger (Metalville records, 2026)
Soulbound – sYn (Metalville records, 16.01.2026) (single ‘sYn’) (single ‘chaos & amen’)
www.therockonline.nl
www.afmrecords.de
Wet Leg - Van grijns tot grunge - Wet Leg komt tot volle bloei
Drie jaar geleden zag ik Wet Leg voor het eerst live, in Trix in Antwerpen. Toen stonden Rhian Teasdale en Hester Chambers nog naast elkaar op het podium: twee vriendinnen die elkaar aanstaken met guitige energie, gedeelde blikken en die typische mengeling van verlegenheid en ironie. Hun optreden toen voelde fris, bijna onschuldig, alsof ze zelf nog verbaasd waren over de commotie dat ze hadden veroorzaakt.
Op 2 november 2025 in de Ancienne Belgique was dat gevoel helemaal anders. Wet Leg stond daar als een volwassen band, met een zelfvertrouwen dat niet meer te ontkennen valt en met Rhian als onbetwiste frontvrouw.
Maar voor we daar waren, had Faux Real het publiek al volledig opgewarmd, of beter gezegd: in beweging gezet. Het Franse-Amerikaanse duo bracht een show die balanceerde tussen kunstperformance en pure pop-energie. Hun ironische choreografieën, hun rare maar onweerstaanbare uitstraling, en vooral hun lef om de laatste nummers midden in de zaal te spelen, zorgden voor iets wat ik nog nooit had meegemaakt: de hele AB, van balkon tot achterste rij, sprong en danste mee met het voorprogramma.
Ondanks hun tongue-in-cheek toon voelde het moment oprecht en aanstekelijk. Faux Real had de zaal volledig in zijn greep.
Toen Wet Leg daarna het podium betrad met “Catch These Fists”, voelde ik meteen dat de band gegroeid was. Ze klonken voller, scherper, zelfverzekerder. Daarna volgden “Wet Dream”, “Oh No” en “Supermarket”, nummers die het publiek moeiteloos meesleurden in hun typische mix van guitige humor en puntige gitaren. Toch viel me vooral op hoe de dynamiek tussen Rhian en Hester veranderd was. Waar ze vroeger samen het podium droegen, blijft Hester nu grotendeels in de schaduw. Letterlijk: ze speelt achteraan, haar gezicht half verborgen achter haar lange haar, bijna één met de achtergrond. Rhian daarentegen heeft zich helemaal ontpopt tot een echte frontvrouw. Ze beweegt vrij, spreekt het publiek met flair toe, en heeft een vanzelfsprekende uitstraling die de hele zaal vult. Af en toe draait ze zich nog even om naar Hester, zoekt een blik of glimlach, maar het is duidelijk dat zij nu de show draagt.
Het midden van de set bracht een mooi evenwicht, met “Being in Love”, “Don’t Speak” en het meeslepende “Jennifer’s Body”, gevolgd door het nieuwe “Liquidize”. En toen kwam “Ur Mum”, het moment waarop de hele zaal losbarstte en het inmiddels legendarische schreeuwstuk letterlijk door de muren leek te trillen. Maar het hoogtepunt voor mij kwam iets later, bij “Pillow Talk”. Waar Wet Leg vaak bekendstaat om hun luchtige, bijna sarcastische indiepop, klonk dit nummer als pure grunge: rauw, zwaar, en met een intensiteit die me verraste. Het was het bewijs van hoe breed deze band kan gaan, hoe ze moeiteloos schakelen zonder hun identiteit te verliezen.
De set ging verder met “Pokemon”, “Davina McCall” en “U and Me at Home”, en eindigde krachtig met “Too Late Now”, “Angelica” en “CPR”.
Na een korte onderbreking kwam de band terug voor de bisronde. “Chaise Longue” zette de AB nog één keer in vuur en vlam – het refrein werd door iedereen meegebruld – en afsluiter “Mangetout” zorgde voor een voldane ontlading.
Toen de lichten aangingen, bleef ik nog even staan. Het was een van die zeldzame concerten waarin alles klopt: een voorprogramma dat de verwachtingen overtreft, een hoofdact die bewijst hoe ver ze is gekomen, en een zaal die van begin tot eind meeleeft.
Wet Leg is niet langer dat grappige duo met één grote hit. Ze zijn uitgegroeid tot een band met diepte, met gelaagdheid, en met een frontvrouw die helemaal weet wie ze is. Rhian straalt, Hester verdwijnt in de schaduw, maar samen blijven ze onweerstaanbaar.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Wet Leg
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8797-wet-leg-02-11-2025?Itemid=0
Faux Real
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8796-faux-real-02-11-2025?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Till Lindemann - Controversieel heerser
Waar velen preuts en beschamend over zijn, begint Till Lindemann. Na zijn passage in een uitverkochte Lotto arena in 2023 en de gecensureerde versie deze zomer op GMM, stond de 62 jarige graag geziene Duitser terug in ons landje met zijn 'Meine Welt tour' . Weliswaar nu in de AFAS Dome, het oude Sportpaleis.
Supportact was Aesthetic Perfection (*****) De Amerikaanse band met frontman Daniel Graves wist ons wel te boeien door het pittige drumwerk als in het bekende Rammstein werk. Er waren ook nummers die een mix waren van elektro en metal met een aantrekkelijke synth erbij. Ze kregen een warm onthaal, een selfie met het publiek en er viel uit het plafond een groots doek met Keltische letters … met wat ik pas later ontdekte het opschrift ‘Kill Till’ …
Dan de grote Till-show … Met de intro “Meine Welt” viel na een minuutje of 2 het doek naar beneden . Met “Fat” was de toon gezet . Twee nonnen dalen samen met Till Lindemann (****1/2) het podium af om zich vervolgens van hun boete kleed te ontdoen en lustig rond de danspalen te zwieren.
De rode kleur van de van de vorige shows is ingeruild voor zwart en goud. Geen hoed meer voor Till maar een hoge opvallende hanenkam . Terwijl Lindemann het vrouwelijk publiek een beetje ophitst, dreunt “Altes Fleish” door de boxen en maken de volslanke nonnen al snel plaats voor vrouwelijker schoon. Op “Golden Shower” werd pas echt duidelijk waarom deze show als 18+ word bestempeld met flapperende gepiercete schaamlippen die op de schermen werden geprojecteerd, al dan niet bevochtigd ...
“Tanzlehrerin” was het enige nummer dat braafjes binnen de lijntjes bleef deze avond. Op “Blut” zette hij de zaal volledig in brand én telkens als het refrein weerklonk, werden de voorste rijen van het publiek geblust met een koude douche van nevel dat uit het plafond viel. Pech voor diegenen die nat waren, want “Allesfresser' die volgde, werden ze getrakteerd op een overvloedige laag taarten.
Na een korte stilte weerklinkt een electro/disco deuntje terwijl Lindemann in een grote luchtbal door het publiek verschijnt voor een intiem momentje met zijn fans. “Skills in Pills” volgde met wansmakelijke beelden van billen en pillen waarna het donker werd en het scherm encore projecteerde.
“Fish onn”, ”Übers meer”, “Knebel' vatten de bis aan. Het publiek werd getrakteerd op een schol dode vissen. Maar tot slot opgepept met “Ich Hasse Kinder” die een eind maakten aan de Till-Show.
De veelbesproken Till denkt op z’n gezegende leeftijd van 62 nog lang niet aan stoppen. Hij heeft een stem als een klok, een kloeke stem. Muzikaal een controversieel heerser. Onder luid gejuich dankte hij het publiek samen met de danseressen en bandleden, terwijl op het scherm Till Fest werd geprojecteerd, dat zal plaatsvinden op 3 en 4 juli 2026 in Leipzig. Je bent op de hoogte alvast!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Till (Lindemann)
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8793-till-lindemann-02-11-2025?ltemid=0
Aesthetic Perfection
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8794-aesthetic-perfection-02-11-2025?temid=0
Organisatie: Live Nation
Spain – The blue moods of Spain - 30 jaar melancholie met Spain
Spain
De Kortrijkse Kreun was goed gevuld ter gelegenheid van het 30-jarig jubileum van Spain’s iconische album ‘The Blue Moods of Spain’. De band, onder leiding van de immer kalme Josh Haden, zette dit album integraal neer, en het was duidelijk dat de magie van de plaat, die ooit het slowcore-genre vormgaf, niets van zijn kracht had verloren.
Openers “It's So True” en “Ten Nights” vormden een dromerige, bijna hypnotiserende ervaring, waarbij Hadens zachte stem als een warm dekentje netjes dicht bij de albumversies bleef. In typische Spain-stijl waren de nummers sober, maar altijd met een vleugje weelderigheid in de solo’s. “Untitled #1” was een perfect voorbeeld van de minimalistische schoonheid die de groep zo uniek maakt. Het gebruik van stilte en herhaling creëerde een rustgevende sfeer die de fans in zijn greep hield.
Een hoogtepunt was “World of Blue”, dat met zijn veertien minuten het epicentrum van de set werd. De manier waarop de Amerikanen hun muziek langzaam opbouwen, met een onmiskenbare aandacht voor detail in elk instrument, was indrukwekkend. Vanaf dat moment was er ook ruimte voor improvisatie en creativiteit, getuige daarvan “Her Used-To-Been”, “Ray of Light”, en “Spiritual”, het nummer dat ooit door Johnny Cash werd gecoverd.
De bandleden zelf waren opvallend strak in kostuum, een klassieke en formele uitstraling die contrasteerde met de introspectieve, bijna droevige muziek. Dit gaf de show een ietwat ironisch tintje, alsof de sombere muziek verlicht werd door de formaliteit van hun verschijning. Het was dan ook een plezierige verrassing toen het concert eindigde met een luchtig meezingmoment.
Hun muziek is misschien niet voor iedereen, maar voor velen vormde deze performance een soort vertroosting. Afsluiter “Nobody Has to Know” vanop ‘She Haunts My Dreams’ demonstreerde dat ze ook nog ander topwerk hebben dat de tand des tijds met glans heeft doorstaan. Het Wilde Westen werd er zowaar helemaal stil van.
Pics homepag @Inge Vervaecke
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Stereo Taxi – Uitgebreid beloftevol combo speelt een energiek vinnige rockset
Plaatselijk talent plaatsen we maar al te graag in de kijker , ééntje is Stereo Taxi , in een vorig leven Old Town Lewis, de Vlaamse versie van The Gaslight Anthem, Ze stelden hun debuut ‘Almer Street’ voor.
Benieuwd naar o.m. de naamsverandering bracht ik de zanger, de drummer en de bassist voor hun concert even samen voor een kort verhelderend gesprek …
De nieuwe naam was er gekomen wegens het dramatisch wegvallen van drie vaders van groepsleden o.a van kanker. De behandeling die werd opgestart ‘Stereotaxie’ bracht hun tot de naamsverandering, aldus de zanger.
Hun genre, ergens tussen garagerock, indierock en alternative, werd ook aangepast wist de Flea van de groep mij te vertellen. Met hun producer wisten ze het vele nieuwe materiaal tot de essentie te brengen om ze gaandeweg terug stuk voor stuk op te bouwen.
Dat merkten we inderdaad volop tijdens het concert. Goed opgebouwde nummers, duidelijke tekstliinen en geen overbodige inbreng van te veel instrumenten. Ze zijn nochtans met zeven (2 gitaristen, 1 bassist, een dame op keys, 1 drummer , 1 trombone- en 1 trompetspeler) en toch kende iedereen zijn plaats en de gepaste inbreng. Niet eenvoudig, maar hier merkten we dat deze groep al jaren bezig is en samenspeelt. Geen rommeligheid van door elkaar spelende ego’s. Mooi alvast , want we zien soms bij veel bekendere groepen van deze grootte en orde muzikale chaos.
De drummer verzorgt de lay-out van hun plaat. We zagen een reuzenrad met erbij het binnenwerk van een typmachine. “Spelen en wroeten met letters en woorden, wat maar blijft doordraaien en doorgaan tot er een plaat is” konden we hier als verklaring horen. Volledig mee eens als we de set zagen!
Het concert zelf gaf een erg energieke, vinnige indruk. De songs waren strak en rauw gespeeld in spannende tempowissels, goede zangpartijen en héél toepasselijke synth- en blazersinbreng. En de Flea van de groep, gelukkig had hij meer aan dan een kous, zorgde ondanks de krappe ruimte voor de dynamiek op het podium.
Regelmatig nodigden songs uit om mee te brullen altijd wel een meerwaarde om het publiek mee te trekken in hun muzikaal verhaal.
Twee bekende covers kregen we, “Don’t look back in anger” van Oasis en “Dancin’ in the dark“ van The Boss); ze pasten perfect in het rijtje eigen nummers.
Na een mooi, leuk, aangenaam uur was het helaas afgelopen. We waren onthutst van deze beloftevolle band. In een oogwenk voorbij kunnen we zeggen dat dit een verdomd goed combo is én er de publiekelijke oproep is om meer! Hou hen maar in het oog!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8798-stereo-taxi-01-11-2025?ltemid=0
Organisatie : Stereo Taxi
The Young Gods - The Young Gods speelden een heerlijke, eigentijdse set vol heimwee en jeugdsentiment
The Young Gods en Das Kinn
Heerlijk nostalgisch eigentijds klonk het Zwitserse trio The Young Gods die moeiteloos nieuw werk ‘Appear Disappear’ verbindt aan hun begindagen eind80s en hun muzikale sterkte mid90s. In hun 40 jarige carrière tekenen ze sterk ge-krijt hun muzikale cirkel rond van fris meeslepende, pittige, spannende industrial rock. Puik concert zondermeer dus.
The Young Gods, laat ons even diep graven terug in de mid80s toen ze debuteerden met hun EP, het titelloze debuut en ‘l’Eau rouge” én live op het pre Pukkelpop festival, Futurama genaamd, stonden geprogrammeerd. We werden muzikaal overweldigd door hun boeiende carrousel van industrial rock, niet vies van wat wave en gothic. Het klonk iets unieks en aparts; een amalgaan van elektronische sounds, dwarrels, beats, ondersteund van zwevende, scherpe, rammelende gitaarloops en galmende, slepende, hitsende drums. Eromheen golvende soundscapes, ambientstukken en exploderende noise in een melodieus alternatief muzikaal verhaal. Samen met Swans en Einstürzende Neubauten bepalend voor die scene. Songs als “Envoyé”, “Jimmy”, “Did you miss me”, “Charlotte”, “l’Amourir”, “Longue route” wisten ons diep te raken. Verder stoomde het trio van Franz Treichler naar een hoogtepunt met ‘TV sky’ , met o.m uppercuts “Skinflowers”, “Gasoline man” en later nog “Kissing the sun”. Materiaal dat nét dat gewaagde alternatieve in een intrigerend melodieus dansbaar concept bracht.
En het moet nu toch wel lukken, in 2025 brengen de drie het oude samen in een nieuw plaat ‘Appear Disappear’. Net die memorabele beginperiode, ‘TV sky’ en het recente staan hier tijdens deze tour centraal in de anderhalf uur durende set. Niet dat de drie hebben stilgezeten, allerhande muzikale scenario’s en projecten brachten ze met regelmaat uit, maar eerlijkheidshalve met wat we nu live zagen en hoorden, kregen we het meest interessante oeuvre. Bijgevolg de waardig ouder wordende wave industrial rock liefhebbers werden hier op hun wenken bediend. The Young Gods zijn bij God nog lang niet versleten …
‘Appear Disappear’ verschijnt zes jaar na hun laatste werk vóór corona, het verhaalt de harde tijden waarin we leven, de rollercoaster die dagdagelijks op ons valt, ‘er zijn’, ‘aanwezig zijn’, meegezogen worden in de verwachtingen, af en toe eens tegen de schenen schoppen, en tot slot ‘eens ontvluchten’, ‘onthaasten’, ‘verdwijnen’ in ‘me-quality time’ als het nodig is.
De songs van dit overtuigende sterke nieuw album stonden voorop en sloten erg nauw aan hun succesvolste periode. Ze bouwden op, zwollen aan, klonken spannend, dreigden en durfden te exploderen of ze lieten ons even wegdromen in een grimmige wereld of sprookjesbestaan. We werden in hun greep gehouden, de dansspieren konden worden geprikkeld en de creativiteit, tempowissels sierden. Treichler verhaalt, zingt, declameert het allemaal wisselend in het Engels en in het Frans . Mooi dus.
We worden warm ontvangen bij hun return en we krijgen meteen een voorstelling van het nieuwe materiaal. De titelsong, “Systemized”, “Hey amour” en “Blackwater”, een eerste hoogtepunt, dat mooi lang uitgewerkt is en intens, broeierig, trance-huiverend, duister en filmisch klinkt; het schuurt en scheurt soms door de nerveuze ritmiek, alsof Halloween ons op de hielen zit. In de tempowissels durven de beats een EBM karakter te hebben. Het bundelt hun veertigjarige carrière samen. Ook “All my skin standing”, die volgde ,uit hun vorige ‘Data mirage tangram’ (van 2019) werd 10 minuten lang mooi uitgediept. Een ‘waauw gevoel’ hadden we.
Zalvend zachtmoediger klonk het tussendeel met “She rains” en “Intertidal” , de minimal sobere, dromerige aanpak was welgekomen. Het tempo werd dan opgedreven , een zwaardere , fellere electrogroove met twee kleppers van ‘TV sky’, “The night dance” en “Gasoline man”, die beiden een op herkenningsapplaus konden rekenen; het klonk melodieus opbouwend , groovy, expansief waarbij de dansspieren hier iets meer werden geprikkeld en aangesproken. Op even hoog niveau kwamen uitmuntende vurig meeslepende, gedreven nummers van hun recentste album aan bod als closing final; “Mes yeux de tous”, “Blue me away” en “Shine that drone”; de laatste werd hier in een neurotische 90s Eurodance trommel gemixt. Dit was een geslaagde drop, een back naar hun 80s roots.
In de bis nostalgie ten top met “Skinflowers”, “l’Amourir”, tussenin een nieuwtje “Off the radar” en op het eind de hoempapa/kermistune van “Charlotte/Did you miss me” op z’n Arno’s als het ware. Het Young Gods avontuur werd meer dan overtuigend besloten.
Ze mochten persoonlijk nog verder in hun backcatalogue grijpen, met een “Rue des tempêtes”, “Kissing the sun” of “Lucidogen”, maar het publiek was tevree én de band was tevree. De warme respons deed hen enorm veel deugd.
The Young Gods speelden een heerlijke, eigentijdse set vol heimwee en jeugdsentiment. Iets waar we nog even kunnen van nagenieten. St-Pieter in de hemel mag nog even wachten, want de hemelsluizen staan nog niet open voor deze zestigers.
Support was Das Kinn, die teruggrijpt naar die vergeten tijd van de ‘Neue Deutsche Welle’. Hij ademt in alles die sfeer uit, alleen op z’n keys. Het hedendaagse project van Toben Piel, de man achter Das Kinn, is een jong hart met een oude ziel en een liefde voor alles wat deze 80s sound en krautrock op z’n Kraftwerk, DAF, Die Krupps en Front uitstraalt. Een ideale geleider op wat die avond volgde …
Lees gerust ook de review FR https://musiczine.net/index.php/fr/item/100591-l-aeronef-balaye-par-un-tourbillon-indus-the-young-gods
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
The Young Gods
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8789-the-young-gods-29-10-2025?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
Live Nation concert - Interpol & Bloc Party
EU Co-headline Tour
Op woensdag 18 november 2026 in Vorst Nationaal, Brussel
Twee grootheden uit de alternatieve rockwereld bundelen hun krachten! Interpol en Bloc Party kondigen hun gezamelijke EU Co-headline Tour aan, een uitzonderlijke reeks concerten die op woensdag 18 november 2026 halt houdt in Vorst Nationaal in Brussel. Een unieke avond waarbij twee iconen elkaar ontmoeten, tot grote vreugde van de vele fans.
Interpol, opgericht in New York in 1997, groeide uit tot een van de meest invloedrijke bands van zijn generatie. De kenmerkende, duistere maar stijlvolle sound van de band hertekende het alternatieve rocklandschap van de vroege jaren 2000. Met cultalbums als 'Turn On The Bright Lights' en 'Antics' (dat vorig jaar zijn twintigste verjaardag vierde), en klassiekers als "Slow Hands" en "Evil", weet het trio zijn publiek wereldwijd nog altijd te betoveren met hun hypnotiserende melodieën en de donkere stem van Paul Banks.
Aan de andere kant van de Atlantische oceaan belichaamt Bloc Party dan weer de energie van de Britse indiescene. Sinds 'Silent Alarm' (2005) tot 'Alpha Games' (2022) toe combineert de band rond Kele Okereke punkvibes, scherpe gitaren en gevoelige pop tot een sound die tegelijk krachtig en emotioneel is.
Interpol en Bloc Party samen op één podium zien, dat is een unieke kans. Het wordt een ontmoeting tussen twee complementaire werelden: New Yorkse introspectie en Londense vurigheid. Een avond die je als liefhebber van indierock en intense liveoptredens niet mag missen. Afspraak op 18 november in Vorst Nationaal!
TICKETPRIJZEN (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage):
€58,12 - Staand middenplein.
€68,20 - €58,12 - €51,40 - €46,92 - Genummerde zitplaatsen.
www.livenation.be
Dressed Like Boys - Hartstochtelijke droom
In volle ontbolstering groeit Jelle Denturck – beter bekend als Dressed Like Boys – uit tot een totaalartiest. Waar hij ooit zijn eerste stappen zette bij Protection Patrol Pinkerton en zijn wilde energie ontketende bij DIRK, toont hij nu zijn meest authentieke zelf. Met zijn soloproject verkent hij de grenzen tussen melancholie en hoop, tussen kwetsbaarheid en kracht.
Na een zomer vol concerten, met Pukkelpop als hoogtepunt, stond hij vanavond in een bijna uitverkochte Ancienne Belgique om zijn langverwachte debuutplaat eindelijk voor te stellen.
De aftrap was voor het Antwerp Queer Choir, een dertigtal zangers die de zaal in een mum van tijd inpakten. Hun enthousiasme, gedragen door piano en cello, was aanstekelijk. De set begon met Robyns “Dancing on My Own” en vloeide moeiteloos over in “Smalltown Boy” van Bronski Beat – twee nummers die meteen de toon zetten: fier, krachtig, open.
In hun eigen nummer “Some Parts Heal” lieten ze zien dat ze meer zijn dan een koor: dit was een groep mensen met iets te zeggen. De zang was raak, de tekst eerlijk, de uitstraling vol warmte. Met “Christine” brachten ze een subtiel eerbetoon aan queer-icoon Will Ferdy, waarin hun verschillende stemkleuren prachtig samensmolten. Het breekbare “When the Party’s Over” van Billie Eilish deed de zaal verstillen, waarna afsluiter “Pink Pony Club” de energie weer deed oplaaien. Wat een heerlijke, trotse opener.
Toen Jelle daarna het podium opkwam, keurig in beige wit kostuum, was de sfeer al perfect in balans tussen ontroering en verwachting. Hij ging rustig zitten achter de vleugelpiano, glimlachte even, haalde diep adem – en begon aan “Questions”. De eerste noten waren voorzichtig, maar zijn stem klonk meteen vol overtuiging. Een nummer over moed, twijfel en keuzes, dat hij zong alsof het enkel voor dat moment bestond. Er was iets ontwapenends aan hoe hij speelde: gecontroleerd en toch broos.
Vanaf “Finger Trap” kwam zijn vierkoppige band erbij, samen met vier leden van het Antwerp Queer Choir. Het geluid werd voller, rijker. “Healing” bracht gelaagde harmonieën en een subtiele gitaarsolo die elegant door de melancholie sneed. Tussen de nummers door sprak Jelle met openhartige rust. Al glimlachend vertelde hij dat hij in een droom beleeft dat plots weleens gedaan kan zijn.
Die dromerige sfeer zette zich verder door in “Our Part of Town”, waarin hij zijn roots eerde. De song begon experimenteel, bijna progrockachtig, maar ontplooide zich tot een weelderige wals waarin geluk en nostalgie elkaar vonden. De glimlach van de bandleden sprak boekdelen. Daarna barstte “Agony Street” los: Jelle liet de piano even achter zich en ontpopte zich tot een geboren frontman. Hij grapte dat hij crowdsurfen met een vleugelpiano ‘niet volledig uitsloot’, maar de speelsheid werkte aanstekelijk. Het publiek lachte, danste, leefde mee. Het contrast met het daaropvolgende “Lies” kon nauwelijks groter zijn – Jelle deze keer met gitaar, zijn stem breekbaar en oprecht. Een lied over het goedmaken van oude leugens, gezongen met zoveel eerlijkheid dat de zaal het precies kon voelen.
Halverwege de set groeide “Pinnacles” uit tot een sonisch hoogtepunt, met langgerekte gitaarsolo’s en een intens crescendo. Daarna mocht het Antwerp Queer Choir aansluiten voor “Nando” en “My Friend Joseph”, twee nummers waarin alles samenviel: muzikaal, thematisch en emotioneel. Hun samenzang vulde de zaal met warmte, en de glimlach van Jelle sprak boekdelen – dit was zijn familie, op het podium én in de zaal. Het was een feest van herkenning en aanvaarding, een moment van licht in een wereld die dat soms vergeet.
Dan sloeg de sfeer om, maar niet zonder reden. Met “Gregor Samsa”, opgedragen aan zijn overleden moeder, haalde Jelle even van streek – niet om te imponeren, maar om los te laten. De spanning in zijn stem, de aarzelende pianotonen en de stilte tussen de woorden maakten het nummer verpletterend mooi. Geen groot gebaar, geen theatrale emotie, maar pure menselijkheid. Even slikken, ook voor hemzelf.
De bisronde begon met “And Then I Woke Up”, een nummer dat hij solo bracht, zichtbaar ontroerd. Daarna volgde “Pride”, zijn ingetogen maar krachtige reactie op de gewelddadige feiten in de Gentse Overpoort. Geen woede, wel verdriet, en vooral hoop.
Voor de finale kwam iedereen nog één keer samen op het podium: band, koor en cellist. “Stonewall Riots Forever” deed de zaal ontploffen – een hymne van trots, strijdlust en liefde, gezongen met vuur en overtuiging. Het publiek, voldaan van geluk, applaudisseerde minutenlang.
Dressed Like Boys bracht in de AB een avond die verder ging dan muziek. Dit was een concert over eerlijkheid, aanvaarding en de moed om jezelf te zijn. Jelle Denturck liet zien dat zijn kwetsbaarheid geen zwakte is, maar zijn grootste kracht. Hij zong met zijn hart op de tong en een dankbaarheid die je onmogelijk kon negeren. Het voelde alsof hij eindelijk thuiskwam – en ons daar allemaal mee naartoe nam.
Setlist: Questions - Finger Trap - Healing - Our Part of Town - Agony Street - Jaouad - Lies - Pinnacles - Nando - My Friend Joseph - Gregor Samsa — And Then I Woke Up - Pride - Stonewall Riots Forever
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Rick De Leeuw - Nee, nee, nee, niet naar huis toe
Rick De Leeuw + Drift
De Tröckener Kecks startten in 1980 als punkband in Amsterdam en stonden bekend om hun energieke concerten. In 2001 stopte deze Nederlandse rockband en hoewel heel wat fans er alsnog op hopen, zit een reünie er niet in. Ruim 20 jaar na de split van de Kecks kan je nu naar de ‘soloconcerten’ van Kecks-zanger Rick De Leeuw, met dan wel een volledig Belgische band. Tegenwoordig voelen die concerten echt wel aan alsof de Kecks opnieuw op het podium staan, werd ons ingefluisterd.
Wij gingen kijken en luisteren in de Schakelbox in Waregem.
Het was niet enkel Rick De Leeuw als hoofdact die ervoor zorgde dat we dit concert in onze agenda gezet hadden. De support kwam van Drift. Deze Nederlandstalige band zagen we eerder dit jaar nog als duo op het Serre Fest, met Tine als zangeres en Christophe op gitaar (en loops). We werden toen uitermate gecharmeerd door het bandconcept: ze lenen en bewerken melodietjes van andere songs en ze gooien er Nederlandstalige humor, sarcasme en absurditeit over waarmee ze in de buurt komen van Arbeid Adelt!, Hugo Matthijsen, Kamagurka en Aroma di Amore.
In de Schakelbox stond Drift voor het eerst met een bassist en drummer erbij. Even vreesde ik dat de lyrics daardoor zouden verzuipen in het geheel, maar dankzij een uitstekende mix van de geluidsmensen kon het publiek alles prima begrijpen.
Drift ademt – op het podium – chaos en absurditeit. De band komt op in badjassen, zonder dat dat aspect verklaard wordt. Voorts komen er nog een volledig geïmproviseerd openingsnummer, een berenmuts en een megafoon aan te pas en omdat er in “Dromendaris” niet veel gezongen moet worden, nodigt Tine drie mensen uit het publiek uit om op het podium een slow met haar te dansen.
De setlist in Waregem leek sterk op die op het Serre Fest en omvatte onder meer een cover van De Brassers (“En Toen Was Er Niets Meer”) en eigen werk als “Koken met Kerosine” (met eenzelfde muzikale progressie als “California Über Alles” van Dead Kennedys), “Dromendaris” en “Bedbeest”.
Afsluiten deed Drift met “Huiswijn”, een nummer dat muzikaal een beetje verwijst naar “Housewive” van Daan en dat in de lyrics wijn drinken aanprijst voor elke uitdaging van de huisvrouw, en zo een nieuwe betekenis geeft aan het begrip ‘huiswijn’, wat doorgaans een optie is op restaurant.
Als band klinkt het bij Drift een stuk organischer dan als duo. Nu we deze band gezien hebben in deze opstelling en met een perfect licht en geluid zijn we er nog zekerder van dat hier iets moois aan het bloeien is.
Setlist Drift: Niet Nat / Drift / Koken Met Kerosine / En Toen Was Er Niets Meer / Dromendaris / Bedbeest / Huiswijn
We moeten eerlijk toegeven dat we Rick De Leeuw na de split van de Tröckener Kecks wat uit het oog waren verloren. Hij was dan plots een dichter, een presentator op TV, een acteur, … en de duo-voorstellingen met toetsenist Jan Hautekiet waren een harde breuk met de rock ’n roll van daarvoor. De releases waren bovendien een heel stuk ‘zachter’ en braver. Dat we met de ‘zachte’ moeite hadden, heeft ons zelf ook verbaasd. Bij sommige van de songs van de Kecks (“Souvenir”, “Achter Glas”, “Geen Gewone Jongen”, …) dachten we: wat een mooi verhaal, maar met al dat geschreeuw en met al die versterkers op tien heeft waarschijnlijk niemand er iets van begrepen.
Inmiddels woont De Leeuw in Vlaanderen en met ‘Het Komt Allemaal Goed’ zit hij al aan het vijfde of zesde solo-album. Voor dit album heeft hij songs geschreven bij kunstwerken uit een Belgische collectie, opgenomen met nagenoeg dezelfde band als voor de albums ‘Zonder Omweg’ en ‘Lieg Me De Waarheid’. In de band zit onder meer Axl Peleman, de huidige bassist van De Kreuners en dat is dan weer de band die begin jaren ’90 van het van de Kecks geleende “Nu Of Nooit” een lokale wereldhit maakten.
Met de band erbij is het rock ’n roll-gehalte van De Leeuw opnieuw flink gestegen. De live-versies van de nummers van ‘Het Komt Allemaal Goed’ krijgen een flinke stoot power en adrenaline mee op het podium in Waregem. Hij geniet ook zichtbaar van het geluidsvolume dat de zaal in wordt geslingerd en leeft zich uit als het podiumbeest dat hij onmiskenbaar is. Zijn enthousiasme wordt beantwoord met nog meer enthousiasme uit het publiek. Op de voorste rijen staan een paar mensen met een oud Kecks-shirt en toch ook al een paar met een shirt van de Het Komt Allemaal Goed-tournee.
Rick De Leeuw wisselt sterk nieuw werk als “Bloedrode Maan”, “Te Weinig, Te Laat” en de niet-religieuze gospel “Zing Voor Mij” af met nummers van zijn vroegere band. “Met Hart En Ziel” zit al vroeg in de set en met “Niemand Danst Alleen” en “Een Dag Zo Mooi” bouwt hij in de finale op naar het orgelpunt met “Nu Of Nooit”, dat de Schakelbox doet ontploffen. Tegen dan heeft het publiek al spontaan meegezongen, het ritme meegeklapt en veel gedanst. Dat het Vlaamse publiek de Kecks-tradities niet vergeten is, wordt het mooiste bewezen als de band het podium afstapt en er uit honderden kelen gezongen wordt: “Nee, Nee, Nee, Niet Naar Huis Toe”. Je kan een band wel opdoeken, maar het geheugen van het publiek kan je niet uitwissen.
De toegift wordt ingezet met een opvallende cover van “Watskeburt?!” van De Jeugd Van Tegenwoordig. Dan volgt de rockende smartlap “Het Is Toch Je Kind” en nog twee oudjes: “Zou Je Niettegenstaande De Recente Gebeurtenissen Toch Nog Een Verblijf Op Amoureus Gebied In Overweging Willen Nemen Alsjeblieft” en “De Jacht Is Mooier Dan De Vangst”.
Met de ruggensteun van deze band benadert Rick De Leeuw heel dicht de energie van vroeger en bouwt hij tegelijk verder aan een mooi oeuvre aan lyrics. Deze Vlaamse (De) Leeuw moet nog lang niet naar huis toe.
Setlist Rick De Leeuw: We Vieren / Het Komt Allemaal Goed / Kijk Niet Om / Met Hart En Ziel / Bloedrode Maan / Zie Mij Graag / Meer Niet! / Zing Voor Mij / Te Weinig, Te Laat / De Een Na Laatste / Niemand Danst Alleen / Een Dag Zo Mooi / Nu Of Nooit / Het Is Toch Je Kind / Zou Je Niettegenstaande … / De Jacht Is Mooier Dan De Vangst
Organisatie: CC De Schakel, Waregem
Imploders - Hardcore punk volgens het boekje mist inspiratie
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Wie het vertikte om de regen te trotseren en thuis in de zetel bleef hangen, en zo waren er blijkbaar nogal wat, heeft niet zo heel veel gemist.
Foofer, een gloednieuw collectief uit Antwerpen, bestaande uit vier meisjes en een jongen, bracht huppelende lo-fi pop met wat punkinvloeden. De gitaar kwam nauwelijks in het stuk voor, in tegenstelling tot de bas die zich wel duidelijk profileerde. Verder hoorden we nog een goedkoop, klinkend orgeltje, moeizaam mee hinkende drums en een zangeres die met haar frivole, licht naar rap neigende zang het voortouw nam. Sympathiek, dat zeker, maar dit leek toch een band in een nog embryonale fase. Waarschijnlijk best te savoureren rond het haardvuur, maar te vluchtig voor een punkhol als The Pit's.
Eigenlijk heb ik weinig affiniteit met hardcore punk tenzij het om de pioniers van het genre gaat. De laatste keer dat ik in de buidel tastte voor een hardcoreplaat moet in 2012 geweest zijn. Voor het debuut van Off! maar ook dat was een spin-off van Black Flag en Circle Jerks, twee van de baanbrekers uit het begin van de jaren '80. En laat Keith Morris, zanger van al die genoemde groepen, nu net de man zijn met wie Todd Faux, voorman van Imploders, voortdurend vergeleken wordt. Ruim voldoende om mijn aandacht te trekken.
Imploders is een kwartet uit het Canadese Toronto dat net een tweede plaat uit heeft: ‘Targeted for termination’, goed voor twaalf nummers in 14 minuten. Volgens sommigen stond ons een klein bommetje te wachten. Dat bommetje was er misschien wel, ontploffen deed het in ieder geval niet. Nochtans deed Todd Faux, die zich meer tussen het volk of op de toog dan op het podium bevond, er alles aan om het vuur aan de lont te steken. Zijn snauwende zang bevatte ruim voldoende boosheid om me te bekeren, toch wisten de nummers me zelden te raken.
Imploders willen hardcore brengen zoals die klonk tijdens de gloriedagen en hebben daarbij lak aan originaliteit. Op zich is daar niets mis mee. Een goed glas wijn kan ook smaken zonder origineel te zijn. Helaas legden ze zichzelf daarbij zo veel beperkingen op, dat er nog maar weinig te beleven viel. Dit klonk strak, snedig en afgekloven tot op het bot en van die doctrine werd verder geen millimeter afgeweken. Met als gevolg dat ik het gevoel kreeg telkens naar hetzelfde nummer te luisteren. Het zegt veel dat ik de zeldzame backing vocals van bassist Mike Simpson (Chain Whip) als een verademing ervoer.
Dat het anders kon bleek tijdens het bisnummer waarin toch een zweem van variatie sloop en ik zelfs een tempowisseling meende te horen. Al kan dat laatste ook wishful thinking geweest zijn. In ieder geval was die bis het beste moment van de avond tenzij je het moment meetelt waarop de micro het begaf en Todd Faux als een vis naar adem leek te happen.
Het was een avond waarop de Imploders hun naam te weinig eer aandeden en het vergeefs wachten was tot de hel zou losbarsten.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
The Chameleons - Post-punk erfenis met toekomstperspectief
Wanneer de reikwijdte van een muzikale invloed op latere generaties omgekeerd evenredig blijkt met het commerciële succes, wordt een band al snel tot ‘cult’ bestempeld. Dat geldt ook voor de Engelse band The Chameleons die die reputatie al sinds de vroege jaren tachtig trots met zich meedragen. The Charlatans, Oasis, Smashing Pumpkins, Interpol – stuk voor stuk vermelden ze platen van deze mistroostige post-punk pioniers als life-changing albums. En zoals het echte culthelden betaamt, verliep hun parcours grillig, maar opgeven bleek nooit echt een optie. Na twee allesbehalve vriendschappelijke splits, een reeks weinig opvallende zijprojecten en zelfs een periode als eigen tribute band (ChameleonsVox), is het nu opnieuw de beurt aan The Chameleons v3.0.
Op deze druilerige herfstavond leek Kortrijk wel heel even op Manchester, de grauwe metropool waar het erfgoed van The Chameleons ooit uit de barsten en kieren van de post-industriële samenleving ontsproot. Frontman Mark Burgess is in interviews echter duidelijk: met het nieuwe album ‘Arctic Moon’ – hun eerste in ruim twee decennia – wou zijn band nadrukkelijk géén herhalingsoefening afleveren.
Tijdens het concert in een aardig volgelopen De Kreun bleek dat voornemen stand te houden. De vijf nieuwe nummers op de setlist klonken onderling erg verschillend en verruilden het strakke post-punk keurslijf voor melodieuzere, soms lang uitgesponnen composities die uit uiteenlopende tijdsgewrichten leken te stammen. We noteerden 90ies indie rock bij opener “Where Are You?”, een subtiele knipoog naar stadsgenoten The Smiths (“Lady Strange”) en zelfs orkestrale 70’s pop (“Feels Like The End Of The World”). Degelijk comebackmateriaal, dat zeker, maar wellicht niet allemaal bestand tegen de tand des tijds. Een langere houdbaarheidsdatum lijkt weggelegd voor de bevreemdende psych-pop ode aan de Thin White Duke “David Bowie Takes My Hand” – waarbij Burgess heel even zijn trouwe bas verruilde voor een akoestische gitaar – én voor het door melomane influencers en wereldleiders aangespoorde “Saviours Are A Dangerous Thing”, dat moeiteloos het predicaat ‘vintage Chameleons’ verdient.
Maar eerlijk is eerlijk: deze ‘Arctic Moon’ tour trekt in de eerste plaats volk omdat de Engelse veteranen kunnen bogen op een muzikale erfenis om ú tegen te zeggen. Hun 42 (!) jaar oude debuut album ‘Script Of The Bridge’ blijft hierbij de onverwoestbare ruggengraat van elke Chameleons show. In Kortrijk passeerde zowat de helft van dat epos de revue, met smaakmakers als het door merg en been gaande “Pleasure And Pain”, het naar vroege U2 neigende “Second Skin” en de onvervalste post-punk evergreen “Up The Down Escalator” voorop. Stuk voor stuk nummers die nog altijd staan als een huis, gedragen door de tegelijk onderkoelde en melancholische stem van de inmiddels 65-jarige Burgess, die de vele emotionele veldslagen in zijn working class hero bestaan moeiteloos heeft overleefd. In zijn schaduw doemde de sinds kort teruggekeerde gitarist van het eerste uur Reg Smithies op, die met hoorbare métier nog maar eens kwam bewijzen waarom hij geldt als de ware architect van het etherische Chameleons geluid.
Voor de meest indringende momenten van de avond greep de band terug naar haar laatste grote wapenfeit, ‘Strange Times’ uit 1986. Gedragen door onheilspellende percussie groeide “Soul In Isolation” uit tot een episch relaas over de moeizame zoektocht naar menselijke verbinding – een thema dat vandaag even relevant klinkt als toen. Burgess illustreerde dat treffend met een reeks citaten uit classics van Buffalo Springfield, The Doors en The Beatles, die hij ter plekke door het nummer heen weefde. Ook “Swamp Thing” riep met een eigenzinnige mix van neo-psychedelica en complexe arrangementen diezelfde grootse melancholie op die het oeuvre van The Chameleons zo tijdloos maakt.
Tijdens de encores waanden Burgess & co zich heel even opnieuw de brutale post-punk broekjes uit hun prille begindagen. Het claustrofobische, aan The Sound schatplichtige “Monkeyland” fungeerde als opmaat voor de dubbele uppercut waarmee de avond werd afgesloten: de weergaloze debuutsingle “In Shreds” en het ultieme mental support anthem “Don’t Fall”.
Ruim anderhalf uur laveerden de Engelse veteranen heen en weer tussen uiteenlopende muzikale gedaanten – van invloedrijke legacy act tot verkenners van nieuwe sonische horizonten. Juist – dáárom heten The Chameleons precies The Chameleons!
Pics homepag Anne-Marie Van Rijn
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Brant Bjork Trio - Stonerpionier in bloedvorm
Brant Bjork Trio
Het Zwitserse powertrio Dirty Sound Magnet hadden we in 2023 al eens aan het werk gezien in de Gentse Charlatan, dus we wisten al dat hier power en animo in zat. In tegenstelling tot de twee uur durende psychedelische rockshow van toen moesten ze nu de klus zien te klaren in amper 40 minuutjes.
Daarin werden een paar sterke nieuwe tracks geserveerd van het nog te releasen nieuwe album. En die nieuwe songs lagen gelukkig niet in het verlengde van de abominabele vorige plaat ‘Dreaming In Dystopia’. Met “Power Of This Song” zette Dirty Sound Magnet immers een vette poot in de blues en in “Dead Inside” werd er stevig door gerockt. Centraal stond alweer -hoe kan het ook anders- het verbluffende gitaarspel van de vingervlugge gitarist Stavroz Dzodzos. Eens te meer bleek dat die zijn kunstjes uitgebreider kon etaleren op een podium dan op de platen, getuige een uitgesponnen en alweer schitterend “Mr Roberts”, tot nader order nog steeds hun ultieme orgelpunt.
Wij snoven alweer wat Hendrix-lucht op en ook Jimmy Page was nooit ver af. Betere complimenten kan een gitarist zich niet voorstellen
Over naar een legende in stonerland, Brant Bjork. Vorig jaar kwam die in de Casino ook al een sterk concertje geven, en nu in het Wintercircus leek het zelfs nog iets straffer. Dat zal wel te maken hebben met de ideale akoestiek van deze nieuwe concertzaal, maar sowieso hadden wij de indruk dat Bjork er vanavond nog meer goesting in had.
Brant Bjork Trio liet er niet al te veel gras over groeien en stampte de ene na de andere potige en zompige rocksong in de zaal. De stonerlegende heeft in zijn lange carrière al aardig wat platen gemaakt, van degelijk tot zeer straf. Maar met dit energieke trio pompte hij in zijn songs extra spankracht, power en venijn waardoor die in hun live versie een stuk straffer, vinniger en struiser klonken.
Bruisende tracks als “Sunshine Is Making Love To Your Mind”, “Buddha Time”, “Backin’ The Daze” en “U.R. Free” waren overladen met vette riffs en een aanhoudende groove. Verder in de set ging het alleen maar crescendo met langere songs waarin Bjork zijn gitaar meer liet schitteren.
Niet alleen Brant Bjork zelf stak hier in een bloedvorm, wij merkten ook een absoluut wonderlijke bassist Mario Lalli op, deze gaf de zompige sound van dit stomende trio nog extra dynamiek. Zo kreeg hij onder meer de hoofdrol in de intro van “Lazy Bones/ Automatic Fantastic” dat diep in de set in zijn lange versie wederom uitgroeide tot een absoluut hoogtepunt. Maar niet het enige, want ook “Low Desert Punk” was een krachtige stroomstoot, en met de geweldige afsluiter “Freaks Of Nature” werd een bruisende finale met een knal afgesloten.
Organisatie: Democrazy, Gent ism VierNulVier, Gent
Queens of the Stone Age – QOTSA graaft dieper dan ooit met The Catacombs Tour
Ondanks ticketprijzen die tussen de €150 en €350 schommelden, was het concert van Queens of the Stone Age in de Koningin Elisabethzaal elke euro waard. Op een kille maandagavond brachten Josh Homme en co een meeslepende show in drie akten, ondersteund door een orkest en een lichtshow die perfect de sfeer van elke fase ving.
Het voorprogramma werd verzorgd door Laura-Marie Carter, bekend van Blood Red Shoes — die met haar solo-set een verrassend intieme performance neerzette.
Deze tournee, toepasselijk getiteld The Catacombs Tour, ligt in het verlengde van de recente concertfilm die Queens of the Stone Age opnam in de catacomben van Parijs. Naar aanleiding van die indrukwekkende opname bracht de band ook een EP uit: ‘Queens of the Stone Age: Alive in the Catacombs’. Die mysterieuze, donkere sfeer werd in Antwerpen knap doorgetrokken, visueel én muzikaal.
QOTSA begon iets later dan gepland, waardoor het concert ruim na 23 uur eindigde, maar niemand in de zaal maalde daar om.
Act I opende met “Running Joke / Paper Machete”, gevolgd door parels als “Kalopsia”, “Villains of Circumstance” en ”I Never Came”— een breekbare start vol melancholie.
Act II was donkerder en zwaar, met een medley van “Someone’s in the Wolf / A Song for the Deaf / Straight Jacket Fitting” en een prachtige uitvoering van ”Mosquito Song”. Het hoogtepunt voor mij was “Spinning in Daffodils” (Them Crooked Vultures-cover) met een interlude van “The Blood is Love”.
In Act III bracht de band een emotionele afsluiter met nummers als “Hideaway”, “Fortress” en “…Like Clockwork”. Na het laatste akkoord verlieten band en orkest het podium — maar niet voor lang. Josh Homme keerde samen met Mickey terug voor een adembenemende, a capella versie van ”Long Slow Goodbye”.
Wat vooral bleef hangen, was het indrukwekkende stemgeluid van Josh Homme. Ondanks zijn gezondheidsperikelen van de afgelopen jaren klinkt zijn stem rijker, doorleefder en krachtiger dan ooit. Bovendien verdient het orkest dat de band op deze tour versterkt alle lof: hun bijdrage tilde de songs naar een cinematografisch niveau dat perfect aansloot bij de intensiteit van QOTSA’s universum.
Na het bisnummer bleef de zaal nog even in stilte hangen, toen plots “One Hundred Days” van Mark Lanegan weerklonk, een ontroerende afsluiter en een mooi eerbetoon aan de overleden vriend en muzikale broer van Josh. Hetzelfde nummer bracht Homme bijna een jaar geleden ook tijdens de herdenkingsshow voor Lanegan in Londen, samen met Dave Gahan (Depeche Mode).
Een fenomenaal optreden: intiem, groots en tot in de perfectie georkestreerd. Maandag of niet: een concert dat zal blijven hangen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
QOTSA
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8776-queens-of-the-stone-age-27-10-2025?Itemid=0
Laura-Mary Carter
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8777-laura-mary-carter-27-10-2025?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
