FKP Scorpio concert – The Hardkiss
THE HARDKISS EUROPESE JUBILEUMTOUR BRENGT PURE ROCKKRACHT NAAR TRIX ANTWERPEN OP 6 NOVEMBER 2026
De veelgeprezen Oekraïense rockband The HARDKISS viert in 2026 hun 15-jarig bestaan met een grootschalige Europese tournee. Op vrijdag 6 november 2026 houdt de band halt in Trix, Antwerpen voor een exclusieve Belgische show.
The HARDKISS groeide de afgelopen jaren uit tot één van de meest toonaangevende rockacts uit Oost-Europa. Met frontvrouw Julia Sanina als charismatische stem en gezicht van de band, bouwden ze een trouwe internationale fanbase op dankzij hun mix van krachtige rock, meeslepende melodieën en visueel indrukwekkende liveshows.
De band ontving meerdere YUNA Music Awards in categorieën zoals Best Band en Best Album, en vestigde haar naam definitief door optredens in Oekraïne, Europa en de Verenigde Staten. Een hoogtepunt was hun bijdrage aan het Eurovision Song Contest 2023 in Liverpool, waar Julia Sanina als co-host optrad en de band de openingsceremonie verzorgde.
Naast haar muzikale carrière verwierf Julia internationale bekendheid als jurylid bij The Voice en The X Factor, als stemactrice in onder meer Trolls World Tour en Smurfs: The Lost Village, en als finaliste in Strictly Come Dancing. Sinds het uitbreken van de oorlog in 2022 is The HARDKISS bovendien actief betrokken bij talrijke sociale en liefdadigheidsprojecten, waarmee ze zich inzetten voor hun land en bevolking.
Op 13 juni 2025 bracht de band hun nieuwe single "Crush" uit - de voorbode van een gloednieuw studioalbum dat in 2026 verschijnt. Dit album belooft een donkerder, zwaarder en compromislozer geluid te laten horen, en vormt de kern van hun spectaculaire Anniversary Tour.
Met reeds bevestigde passages op o.a. de main stage van Wacken Open Air 2026 en een uitgebreide Europese tournee, wordt 2026 hét jaar van The HARDKISS. De show in Antwerpen wordt een unieke kans om de band van dichtbij te ervaren.
Praktische informatie:
Datum: vrijdag 6 November 2026
Locatie: Trix, Antwerpen
www.fkpscorpio.be
Svarthart - Wat we nu doen is onze grootste ambitie, met name in die underground een vaste waarde kunnen blijven én iets meer groeien …
Svarthart bestaat uit doorwinterede muzikanten die het Doom gevoel hoog in het vaandel dragen. De band ontstond medio 2011 en heeft ondertussen een heel parcours afgelegd, maar ook veel personeelswissels gekend.
Begin dit jaar zagen we hen nog optreden op het festival ‘Sterk IJzer’ in de Asgaard (Gentbrugge) waarover we schreven: ’ De bijzonder fantasieprikkelende muziek, neemt je inderdaad mee naar het donkerste in het onderbewustzijn, waar ergens demonische wezens je tegemoet komen. Soms klinkt het intiemer, spaarzamer en mis je net wel die dreigende drums. Maar eens alle registers open van instrumentatie en vocals, overweldigt Svarthart ons.’’ https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/97810-sterk-ijzer-2025-vierde-editie-sterk-ijzer-voedt-de-donkere-ziel
Ondertussen bracht Svarthart een nieuwe EP uit ‘The Soul’s Eclipse’, en heeft de zanger de band verlaten. In een geheel nieuwe line-up zien ze uit naar de toekomst. Over die release, de nieuwe line-up, de ambities en de verdere toekomstplannen hadden we een fijne babbel met gitarist en medeoprichter Tom Mesens.
De band timmert al sinds (dacht ik ) 2011 aan de weg, heeft al wat doorstaan, ook wel veel personeelswissels. Een kort overzicht? Hebben die vele personeelswissels ervoor gezorgd dat die ‘grote doorbraak’ er nooit echt is gekomen?
In het begin hebben we niet echt veel optredens gedaan. Wat personeelswissels betreft? Je moet altijd een beetje opnieuw beginnen. Maar op zich heb ik ondanks dat het gevoel dat we erop vooruit zijn gegaan. En ook met de nieuwe zanger en drummer die er nu bij zijn gekomen, heb ik dat gevoel.
Nu is ook de zanger gestopt, die met zijn stem toch een bijzondere inbreng had; gaan ondanks die personeelswissels de geplande optredens in de UK nog door dan?
Dempsey heeft enorm veel gedaan voor de band, maar er kwam een moment dat hij moest kiezen tussen zijn privé , huishoudelijk leven en de band Daardoor werd het allemaal een beetje teveel. Ondertussen hebben we twee nieuwe bandleden gevonden, het is dus zeker de bedoeling om daarmee te gaan optreden in UK. Die optredens in UK gaan dus zeker door.
Kun je de nieuwe bandleden even in het kort voorstellen?
We hebben Kenneth op drums en Robbin op zang.
Dan uiteraard mezelf op gitaar en Sven op basgitaar, wij zijn de enige 2 originele leden binnen de band.
De nieuwe plaat bewijst dat jullie een band zijn die niet moet onderdoen voor de grotere namen binnen de scene. Of zitten jullie iets teveel in een niche binnen die scene denk je zelf?
Het is sowieso een doel om hoger te mikken, wat optredens betreft. Maar enkel binnen het genre dat we willen spelen. En we zijn een Doomband. Hier in ons land zijn er niet zoveel Doombands eigenlijk, en dat maakt ons binnen de scene wel redelijk uniek. Binnen thrash en Heavy Metal bijvoorbeeld is er een overaanbod. Dat kan in ons voordeel uitdraaien.
Het is wellicht moeilijker om vanuit het binnenland door te breken, is het de bedoeling met die optredens in UK om het vanuit het buitenland te proberen?
Het genre is in andere landen sowieso iets groter dan in België. Dat we naar het buitenland gaan komt ook doordat we het gevoel krijgen steeds op dezelfde plaatsen terecht te komen. Maar dat geldt niet alleen voor ons. We willen andere horizonten verkennen, daar doen we het voor eigenlijk.
Ik zag jullie begin van het jaar in Asgaard, Gentbrugge en schreef er een verslag over. Klopt die omschrijving uit dat verslag of hoe zien jullie dat zelf? helaas zonder drummer.. hoe zit het nu?
Ik heb de review ook gelezen (haha). Ja, onze drummer was gestopt en we vonden niet direct een ander. We besloten verder te gaan met drum samples, we hebben daar een degelijk programma gevonden. We hebben nu dus wel een nieuwe drummer. Het was gewoon een tussenoplossing, meer niet..
Optreden op een mooi festival Sterk IJzer en ook Asgaard als locatie, heeft dat nieuwe deuren geopend?
We hebben door de jaren heen zeker en vast connecties gelegd. Vooral met buitenlandse bands. We hebben een afspraak met een Engelse band, Phantom Droid, die met hetzelfde probleem zitten als wij en een beetje vast zitten in Engeland. We hebben een wisselwerking gedaan. Wij organiseren iets voor hen hier, en zij organiseren iets voor ons in UK.
Ze komen dus naar hier in oktober in Antwerp music City op 16 oktober: https://www.facebook.com/events/1760515804844198 en ook Club Hell in Diest. 17 oktober: https://www.facebook.com/events/1054573849599366 en op 18 oktober in Twilight (Oostende) we hebben dus een heel weekend ingepland voor hen hier. En treden dankzij hen dus ook op in UK.
Club Hell Diest en Antwerp Music City zijn prachtige locaties, heel dicht bij het publiek. Is het geen ambitie om ook grote festivals te doen?
Op zich is dat onze ambitie niet, als we het aangeboden krijgen gaan we dat uiteraard ook niet weigeren. Wat we nu doen is onze ambitie, in die underground een vaste waarde kunnen blijven, en iets meer groeien eventueel. We vinden het gewoonweg leuk om zelf tussen ons publiek te staan, zelf aan de merchandise .. we zijn een DIY zelf band en willen dat gewoon blijven.
Ondertussen is er de nieuwste EP ‘The Soul’s Eclipse’, die ademt nog meer dan ooit die Doom sfeer uit; is het een optie te blijven volgen of is er nog een andere evolutie mogelijk?
We blijven gewoonweg het genre trouw dat we altijd speelden. Hoewel dat er nieuwe factoren inzitten zoals het nummer 'imprisoned' een meer uptempo nummer met meer gitaar shots binnenin. Iets dat we in het verleden niet hadden. Dempsey heeft met zijn stem wel wat fantasie erin gestopt. Tussen clean en spoken word in. het zijn subtiele verschillen, maar het bewijst dat we evolueren.
Maar in de nieuwe line-up is Dempsey er niet meer bij, vormt dit dan geen probleem voor die vocale inbreng?
Onze nieuwe zanger zal er zijn eigen stijl in stoppen, dat is ook de bedoeling. We gaan niemand forceren om in een of andere richting in te gaan, iedereen moet zich goed bij voelen. Dus zijn inbreng zal iets anders zijn.
Op “Almost Alive” zijn er ook een vrouwelijke vocals; is het de bedoeling er meer mee te doen in de toekomst (want het is wel een schot in de roos)
Het is al een best wat oud nummer, het was geschreven met het idee van twee stemmen. Via, via hebben we Stefanie gevonden en die heeft dat in één keer ingezongen, ze heeft het prachtig gedaan. Er is niets aan veranderd, dat is zeer opmerkelijk. Maar voorlopig zijn er geen plannen om daar meer mee te doen. we hebben er heel lang aan gewerkt, het nummer heeft zijn eigen leven beginnen leiden..
Ik meende inderdaad een verhalenlijn te ontdekken in de nummer; is er op de gehele een verhaal te vinden? Zo ja welke?
Elk nummer heeft zijn eigen verhaal. Dempsey heeft er ook zijn persoonlijk verhaal in gestopt. Dat iets persoonlijk erin steken, hoort er gewoon bij.
We hadden het er al even over… Ondanks alles merk ik dat ook deze schijf in verlengede ligt van de vorige … Of ontgaat me iets? Wat is het grote verschil met de vorige releases?
Het ligt gewoon in verlengde van de vorige, we blijven onze Doom sound sowieso trouw. Maar die subtiele verschillen, zoals hierboven aangehaald, zitten er subtiel dus wel in. het verhaal wordt verteld op een andere manier, daardoor wordt het een geheel ander verhaal. Dat is gewoon de opsteek.
Een band als AC/DC doen dat al meer dan veertig jaar, en komen ermee weg. Er is niets verkeerd mee, om vast te houden eraan. Het Doom genre leeft, toch?
Er zijn nog steeds grotere evenementen zoals bijvoorbeeld :
- Little Devil Doom Days in Tilburg
- Haunting the Castle in Luik, georganiseerd door de band Fading Bliss
- Darken the Moon in Mechelen georganiseerd door Marche funèbre
Evenementen die één voor één successen boeken.
Maar om op een festival als Graspop of Alcatraz te staan lijkt het wat moeilijker, of speelt het ‘Belg’ zijn in jullie nadeel wat dat betreft?
Dat vind ik een moeilijke vraag om te beantwoorden. De juiste connecties helpt altijd, misschien krijg je in Duitsland of Engeland wat dat betreft meer mogelijkheden? Ik weet het niet.
Wat connecties betreft, moest je een voorstel krijgen van een groot label om door te breken op voorwaarde dat je van stijl verandert, in die zin naar het eerder populaire sludge in de stijl van AmenRa bijvoorbeeld, zou je dat doen?
Ik zou dat niet zien zitten om meer commercieel te worden, puur om op grotere podia te kunnen staan. We zijn een, zoals ik eerder aangaf, DIY band. En doen alles graag zelf, en als je dat doet dan moet je alles uit handen geven en ben je uzelf niet meer. En dat is dus geen optie.
Zijn er al reacties op de nieuwe plaat? En wat zijn de verwachtingen hiervan?
Reacties zijn er nog niet veel, de plaat is nog niet zo lang uit. We hopen gewoon dat we door deze EP op die elan kunnen doorgaan, en nog meer connecties kunnen krijgen om die weg te kunnen blijven volgen. Dat is de verwachting van deze EP
Wat me ook opvalt ‘weer een EP’ , is het een bewuste strategie om eerst singles of EP’s uit te brengen bij jullie, naar streaming toe? En komt er ook een full album ooit?
Niet bewust daar naartoe, we hadden nummers klaar liggen. En wilden die uitbrengen, de opsteek is om dat ook te doen met de nieuwe line-up. Doordat we veel zelf doen duurt het ook langer om een nieuwe EP uit te brengen, maar ooit een full album uitbrengen is zeker een doel.
Wat zijn de plannen verder?
Naast voornoemde optredens, zijn er geen verdere plannen nee. We verkiezen kwaliteit boven kwantiteit. Het is geen rush om zoveel mogelijk optredens op een maand te doen. het zal eerder naar volgend jaar toe zijn om meer te doen met de nieuwe line-up. De rest zien we wel wat op ons afkomt.
Als je al die jaren overloopt zijn er zaken die je anders zou aanpakken nu? Of ben je tevreden over het parcours dat je hebt afgelegd?
We willen gewoon het gevoel hebben dat we erop vooruit gaan. En dat is tot op heden goed gelukt, het is een mooi hobby. Creatief bezig zijn en blijven is het voornaamste doel. En dat hebben we altijd gedaan. Dus , ik ben heel tevreden over het parcours dat we tot nu toe hebben afgelegd.
Ivm ‘doel’ en ‘ambities’ , wat is het eindpunt? Waar houdt het op voor jou als muzikant denk je zelf?
Met mijn ander project ben ik gestopt omdat ik het gevoel had dat het doel is bereikt, dat er niets meer toe te voegen valt. En dat is met Svarthart nog niet het geval, totaal niet zelfs. Als het meer als een sleur aanvoelt dan stopt het. Maar ik denk dat dit gevoel er nooit echt zal komen, maar blijven slabakken heeft gewoonweg geen zin.
In een ander interview kwam het ook ter sprake en kreeg ik als antwoord dat veel bands samen blijven ‘om het geld’, dat is bij jullie niet het geval…
Ik merk wel dat bij veel bands die ik ken, er ook veel personeelswissels zijn. als er een financieel plaatje aan hangt kan dat zijn dat een band samen blijft, als er een gezin, werk en privé leven aan vasthangt en je financieel niet afhankelijk bent van ‘muziek spelen’ krijg je een heel ander verhaal.. dus die stelling kan wel kloppen.
Zal je gewoonweg blij zijn als je dit niveau nog veel jaren kan volhouden, en kan blijven groeien?
Dat is gewoonweg de insteek ja, gewoon op deze DIY wijze blijven doorgaan is het belangrijkste En het gevoel hebben dat we er blijven op vooruit gaan. Dat is ons voornaamste doel voor dit en komende jaren.
Dat lijkt me een fijne ingesteldheid, om deze babbel af te sluiten. Veel succes met jullie nieuwe EP en tour in UK en eigen land in Oktober. We komen zeker eens af…
The Soul’s Eclipse op Spotify: https://open.spotify.com/album/3SVLoweAE0FA81ikrg4UuL?fbclid=IwY2xjawLhfURleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFxV3RlRnpoQ3FscU93R3F2AR6io2hpNHSZEICoLwFJfUhAzA13XlivOaGMNY-buv94fwJUSU0E5rSyJB2oVg_aem_XYhvO_VtEKXv3My0hXpIDQ
Zingem Beeft 2025 - Ondanks enkele hindernissen een geslaagde editie
Zingem Beeft 2025
Kruisem
De Mastbloem
2025-09-13
Filip Van der Linden
Zingem Beeft was dit jaar toe aan zijn achtste editie in negen jaar. Volgend jaar viert dit festival dus zijn tiende verjaardag, en we hopen dat dat een vet feestje mag worden, maar eerst kijken we even naar wat er dit jaar te beleven viel in De Mastbloem in Kruisem.
Het loont op Zingem Beeft vaak de moeite om echt de hele line up te komen bekijken, omdat er al eens een positieve verrassing te spotten valt in de eerste uren van dit festival.
De opener van dit jaar was Walfang. Inzake genre kleven ze het label ‘post-everything’ op zichzelf, maar je kan het ook omschrijven als een mix van duistere grunge, stoner, postrock, sludge, noise, shoegaze en mathrock. De band komt uit Sint-Niklaas, ze spelen samen sinds 2011 (eerst nog als Monkey Juice) en hun muziek gaat van dynamisch naar dromerig, van zacht naar een kopstoot. Ze speelden onlangs nog als support voor Cobra The Impaler in de Trix in Antwerpen. Inzake releases hebben we vooral goede herinneringen aan ‘LØV’ uit 2021.
Ondanks dat de band zou openen en alle instrumenten ruim op tijd klaar stonden na de soundcheck, werd de band niet aangekondigd op het voorziene uur. Het duurde minstens 10 minuten voor de bandleden met bedrukte gezichten het podium opgingen. Pas een dag later zou duidelijk worden waarom, op de Facebookpagina van de band: een discussie over het al dan niet tonen van een Palestijnse vlag op het podium. Een moeilijke discussie. Je vindt het hele verhaal op Facebook voor wie er het fijne van wil weten. Jammer genoeg voelde je aan de hele set dat de band hierdoor niet lekker in zijn vel zat. Ze hebben er nog het beste van gemaakt voor zichzelf, het publiek en de organisatie. Ze hadden ook kunnen weggaan zonder te spelen. Toch een beetje een valse start. In de ingekorte set herkenden we twee nummers uit ‘LØV’ en één nummer uit 2023.
Setlist: Walfang: Get Away / Season / Tighten The Hope / Create, Decimate / Eerie / MVP
Na Walfang was het de beurt aan Ka’Una. Hier minder onduidelijkheid over het genre, want deze band staat voor postmetal. Ka’Una bestaat onder meer uit leden van Thurisaz, een band die al eens headliner was op Zingem Beeft. Als Ka’Una moeten ze – nu in een ander genre – opnieuw vanaf nul beginnen, maar dat doen ze met veel enthousiasme.
Ka’Una serveert een soundscape van zware riffs, pompende drums, een diepe bas en een stem waarvan je nekharen omhoog komen. Een sonisch landschap waarin ambient, noise, psychedelische en progressieve sounds naadloos samenvloeien. Ka'Una's debuutplaat 'Focus' werd uitgebracht in 2024 door Dunk!records en deze band passeerde ook al op Dunkfest. Vorig jaar deden ze een korte tournee door Turkije.
In De Mastbloem zagen we een enthousiaste en gretige band die binnen de grenzen van de postmetal een herkenbaar eigen gezicht gevonden heeft. Ze brachten naast drie tracks uit ‘Focus’ al een nummer van hun volgende album, met gastvocalen van Tine Moniek. Haar kan je kennen van haar Nederlandstalige synthwaveband Drift, maar ze zit in heel uiteenlopende projecten. Haar Nederlandstalige monoloog in ‘De Piranha der Consumptie’ maakte flink indruk op de aanwezigen.
Setlist: Ka’Una: Careless / My Burden / De Piranha Der Consumptie / A Way
An Evening With Knives is een band uit Nederland tussen een voorts volledig Belgische affiche. Dit was nog maar de tweede buitenlandse/Nederlandse band in de geschiedenis van Zingem Beeft, na Cryptopsis vorig jaar. An Evening With Knives stond al eens op de affiche, maar dat was op de afgelaste corona-editie van 2020. Deze Nederlandse band mixt postmetal, psychedelische rock en doommetal. Ze brachten hun eerste EP uit in 2015, stonden in 2019 op Alcatraz en deelden al podia met Truckfighters, Corrosion Of Conformity, Elder en Steak Number Eight (nu Stake). Dit jaar brachten ze hun derde studio-album ‘End of Time’ uit, maar het was het vorige album dat de grootste brok vormde in de set op Zingem Beeft.
An Evening With Knives is altijd goed voor een feestje. Net als bij pakweg Psychonaut bewijst dit trio dat postmetal ook met veel energie, publieksinteractie en grinta kan gebracht worden. Dit was in publieksbeleving het eerste hoogtepunt van de dag. Beste song van de set was het onverwoestbare “Drowning in Daybreak” waarmee de set werd afgesloten.
Setlist: An Evening WIth Knives: Endless Night / On your Own / The Mistake / Pride of Lions / Levitate / Sacrifice / Slift / Voices / Drowning in Daybreak
Heisa is een Vlaamse noiserockband met invloeden van Tool, maar ook van Battles en Warpaint. Ze brachten dit jaar hun derde album ‘Trois’ uit. Een beetje een klassiek geval van de ‘moeilijke’ derde. Nog eigenzinniger dan hun sublieme eerste en tweede album. Maar niet dat ze een ontoegankelijk album gemaakt hebben. Dan zouden ze dit jaar niet op Pukkelpop gestaan hebben voor een ruim en enthousiast publiek. Voor wie zijn metal puur en onversneden lust, was Heisa misschien wat exotisch. Wie de tijd en moeite nam om echt te luisteren en mee te gaan op de trip van deze band, kreeg enkele pareltjes te horen.
Heisa bracht één van de meest intense sets van Zingem Beeft, terwijl een aanzienlijk deel van het publiek liever een pintje dronk aan de toog. Hopelijk laten de organisatoren zich hierdoor niet ontmoedigen. De leukste nummers in de set van Heisa waren “The Harmonist”, “Lazar” en het oudere “Serenity Now”.
Van bij de start van eisa’s set keken we met wat verwondering naar de veel te ruime en dikke wollen trui van drummer Jonathan. Hij leek er echt mee te worstelen achter zijn drumstel. Bij het laatste nummer kwam de aap uit de mouw, of beter, kwam de Palestina-T-shirt vanonder de wollen trui. Wat bij Walfang niet gelukt was, werd hiermee een klein beetje rechtgezet.
Setlist Heisa: Nandor / Flowers / Let Go / The Harmonist / Lazar / Serenity Now / Starting To Think I’m Pretty / Sad Dancer / Fivefour / Shifting
Temptations for the Weak werd opgericht in 2011. Dit is een metalcoreband met invloeden van bands als Killswitch Engage en Machine Head, met de focus op vette riffs, knallende ritmes en een combinatie van ruwe en cleane vocalen. Ze stonden al op Graspop, Alcatraz, Summer Breeze, Jera on Air.
Hun meest recente studio-album is ‘Fallen From The Stars’ uit 2022. In 2024 verscheen ook al de nieuwe single “Silver Lining”. Temptations For The Weak stonden net als An Evening With Knives op de afgelaste covid-editie van Zingem Beeft van 2020, maar deze metalcoreband kon die nare herinnering in 2021 al uitwissen met een geslaagde herkansing. Dat ze dit jaar opnieuw gevraagd werden, is een mooie opsteker voor de band.
Deze band kreeg het meeste volk tot voor het podium en bijna alles wat ze vroegen, gebeurde ook: circle pit, wall of death, meezingen, het ritme meeklappen, …
De band speelde liefst vijf nieuwe nummers en die klonken net zo vet als het oudere materiaal (“Trade This Life”, “Tear It Down” en “The In-Between”). Mijn nieuwe favoriet is “Drowning World”.
Setlist: Temptations For The Weak: Tear It Down / Saviour / The In-Between / Final Straw / Your Own Suffering / Crossroads / Silver Lining / Drowning World / Trade This Life
Headliner Cobra The Impaler moest op het laatste nippertje afzeggen voor Zingem Beeft om medische redenen. Na heel wat rondbellen mocht No Prisoners aantreden als invallers. No Prisoners is sinds 2023 de band van Pieter-Paul Devos (Raketkanon, Kapitan Korsakov), Pieter De Wilde (Raketkanon, Cowboys & Aliens, Welkin) en Leander Van het Groenewoud (zoon van Raymond en van onder meer Lee Anderson). Vorig jaar was er een EP, dit jaar een album. Ze spelen een grungy punk (Wipers, Hüsker Dü, Dead Kennedys…) en ze staan al eens in het voorprogramma van bands als Brutus, Stake en Psychonaut.
Ondanks dat ze vooraf niet aangekondigd waren voor Zingem Beeft, bleven verrassend veel mensen toch gewoon in de zaal om de hele set van No Prisoners uit te kijken. De band stond gretig op het podium, ook al hadden ze eerder die dag al het beste van zichzelf gegeven op Leffingeleuren, een ander leuk festival.
Het helpt ook dat dit powertrio een heel toegankelijke versie van punkrock brengt, anders dan ten tijde van Raketkanon of Kapitan Korsakov.
Setlist: No Prisoners: Put Me Out / Spray Paint God / Them / Carmelita / Get Out Of The Way / Sub Sunburn / Wired / Move So Fast / Neverything / Wishing Well / Man’s World / I’D
Geen Cobra The Impaler als headliner, wel Arson. Beide bands delen dezelfde drummer, dus stond er toch één vijfde van de voorziene headliner op Zingem Beeft. De oorsprong van Arson gaat terug tot de lente van 2016 wanneer leden van verschillende Gentse metal en screamo bands samen komen en zich los willen scheuren van de subculturen waar ze al jaren in vertoefden. Tijd voor good old fashioned loeiende gitaren, strakke drums en intense vocals. Arson brengt een harde mix van rock 'n roll, punk, hardcore en southern rock. Voor fans van Every Time I Die, John Coffey, Kvelertak, Frank Carter & The Rattlesnakes, ...
Dit jaar stonden ze onder meer op Zwarte Cross en op Graspop Festival Baflo (niet het ‘echte’ Graspop in België, maar ergens in Nederland).
De mannen van Arson zaten naar goede traditie strak in het pak, ze hadden hun vaste ober bij die shotjes whiskey uitdeelde aan de eerste rijen van het publiek en de set eindigde met het in de fik steken van een deel van het drumstel. Wie de band al wat langer volgt, herkent het ritueel. Ook een vaste waarde: chaos. Van bij de start hossen de bandleden over het podium, gooien ze zich in de fotopit en maken ze een rondje door het publiek. De chaos kreeg nog een extra dimensie met enkele confettikanonnen, ballonnen en wc-rollen die vanuit het publiek het podium werden opgegooid.
Arson staat voor een onstuitbare energie. Arson werkt aan een opvolger voor hun debuutalbum ‘All In, All Sin’ uit 2023, maar in Kruisem vormde het ‘oude’ album nog de hoofdbrok van de set.
Er was geen toegift, wat nochtans een mooie traditie is op een dergelijk festival. Arson was dan wel onverwacht tot headliner gepromoveerd, ze droegen die titel waardig.
Setlist Arson: Smuggler’s Soul / Cult of the Castaways / Lords of Misrule / Bright Light / Curbside Violet / Church of Mine / Decay So Lovingly / Empire / Young Slave / You Know It/ Old Gods, Saints & Sinners / The Troublemaker
Alles bij elkaar was het een bijzondere editie van Zingem Beeft. Een uitdagende affiche, een headliner die afzegt en het gedoe met het Palestina-protest, maar aan de andere kant ook de uitstekende ticketverkoop, het snel kunnen uitwerken van een plan B, een massa tevreden gezichten in de zaal, …
Op naar de tiende verjaardag van Zingem Beeft in 2026
Organisatie: vzw Agera Events
Leffingeleuren 2025 – Ontdekkingsfestival bij uitstek, voor tweede maal op rij uitverkocht!
Leffingeleuren 2025
Festivaldorp
Leffinge
2024-09-12 t-m 2024-09-14
Ollie Nollet
Leffingeleuren behoort samen met onder andere Gentse Feesten, Rock Werchter, Dranouter en Sjock tot de oudste nog bestaande festivals van ons land. Voor het eerst georganiseerd in 1977, groeide Leffingeleuren in de jaren 2000 uit tot een behoorlijk groot festival met net geen 20.000 bezoekers.
Na enkele tegenvallende edities werd in 2015 opnieuw gekozen voor een kleinschaliger festival. Naast de betalende optredens in de zaal, het café en een kleine tent (aanvankelijk de Kapel, later de Apollo) kwam er ook een gratis gedeelte waar bezoekers tussen de foodtrucks konden genieten van ontluikend Belgisch talent op de Busker Stage of een pittige dj-set aan de DJ-Booth. Het was even zoeken maar intussen lijkt de organisatie de ideale formule gevonden te hebben.
Leffingeleuren is vandaag een waar ontdekkingsfestival met naast enkele gevestigde waarden vooral minder gekende namen, waaronder veel buitenlandse, op het programma. Intussen lijkt ook het publiek gewonnen voor deze formule want het festival was voor de tweede maal op rij uitverkocht.
Mijn jaarlijkse bedevaart naar Leffingeleuren legde me ook dit jaar geen windeieren. Een verslag van drie dagen pendelen tussen Zaal, Apollo, Café, Busker Stage en op zaterdag ook nog Kerk.
dag 1 – vrijdag 12 september 2025
Mijn festival begon in de Apollo met 1-800-Mikey uit Sydney. 1-800-Mikey is eigenlijk het lo-fi slaapkamer project van muzikale duizendpoot Michael Barker die verder ook nog actief is bij Gee Tee en R.M.F.C.. Op het podium koos hij voor de gitaar en liet zich bijstaan door een tweede gitarist die ook de synths voor zijn rekening nam, een drummer en een bevallige bassiste. Dat leverde melodieuze powerpop op die net rafelig genoeg klonk om me over de streep te trekken. De pittige gitaren zorgden voor aanstekelijke hooks terwijl de synths zich beperkten tot de overgangen tussen de nummers. Daarbij werd het showelement niet vergeten. Zo zwierden ze plots met zijn drieën synchroon het linkerbeen sierlijk de lucht in. Het was nog vroeg, toch kon een eerste moshpit niet uitblijven.
Heavy Lungs, een viertal uit Bristol, heeft met zanger Danny Nedelko een waar fenomeen in huis. Het eveneens uit Bristol afkomstige Idles maakte in 2018 een single die zijn naam droeg, nu weten we waarom. Nedelko toonde zich een frontman met een wel erg dominante podiumuitstraling die onvermoeibaar en gracieus over het podium dartelde en ook geregeld interactie met het publiek zocht. Zo liet hij dat publiek in tweeën splijten om het op zijn teken te laten clashen. Geen enkele truc liet hij onbenut om de aandacht naar zich toe te zuigen.
En de muziek? Met zijn Metz-shirt gaf Nedelko meteen een duidelijke hint waar we het moesten zoeken. Een van energie barstende mix van noise en punk, waarin de scheurende gitaar van Oliver Southgate de dans leidde. Idles, voor ze gingen experimenteren, kan een ander referentiepunt zijn; en dan was er nog de drummer die met zijn felgekleurde short eerder in een boxring leek thuis te horen. De oerwoudgeluiden die hij ons liet maken waren niet bepaald fijnzinnig in tegenstelling tot zijn backing vocals die wel verrassend verfijnd waren.
Niet alle nummers waren even overtuigend maar de energie maakte veel, zo niet alles, goed.
Ik had er geen goed oog in toen ik de podiumopstelling van Yard (uit Dublin) zag. Die bestond uit twee electronicatafels en een gitaar met een indrukwekkend pedalboard. Geen drumstel dus. In de plaats daarvan kregen we pompende techno beats die een vreemde combinatie vormden met de gezwollen zang van Emmet White, die je eerder in een hardrockband zou verwachten.
De presentator van dienst had ons een scherpe gitaar beloofd maar daar had hij zich schromelijk in vergist. Don Malone boetseerde eerder subtiele soundscapes die soms verdronken in de pulserende beats. Bij momenten kon het me wel bekoren en Emmet White, die wat leek op Bart Cocquyt van Pink Room, bleek een gedreven frontman maar de weinig inspirerende beats lieten me uiteindelijk toch afhaken.
Daarna mochten we één van de hoogtepunten noteren in het café. Daarvoor zorgde Checkpoint, een bont gezelschap (4 mannen, 2 vrouwen) uit Melbourne. De groep heeft een eerste plaat, ‘Drift’, uit op een Duits label en die kwamen ze voorstellen. Het was hun negentiende optreden op een rij, maar van vermoeidheid was geen spoor te bekennen. Prettig gestoorde egg punk met funky vibes en een garagerandje die geïnspireerd leek door Alien Nosejob werd ons deel.
Twee drummers, waarvan één elektronisch, een bas en drie gitaren waarvan er soms één werd ingeruild voor een goedkoop klinkend orgeltje, zorgden voor de feestvreugde. Wat zich liet uiten in een bijzonder wilde moshpit waarbij het plafond en een zijdeur het bijna begaven. De innemende frontman, Erik Scerba, genoot er, balancerend op een monitor, met volle teugen van. Na een overrompelende set vielen de groepsleden elkaar uitvoerig in de armen terwijl wij uitgeteld achter bleven.
Sons uit Melsele wordt nog steeds aangekondigd als een garagerock of garagepunk band maar dat label bleek niet meer te kloppen. De garage is wellicht al lang ingeruild voor een professionele studio en dat was er aan te horen. Dit was een geoliede machine, grossierend in (veel te) grootse riffs en poppy meezingrefreinen. Het publiek lustte er duidelijk pap van en ging alweer uitzinnig te keer, maar dit soort uitvergrote rock is niet echt aan mij besteed. Maar als het even vervelend dreigde te worden, kon ik me nog altijd concentreren op Jens De Ruyte die in zijn T-shirt van The Cramps de prijs voor de meest beweeglijke bassist in de wacht sleepte.
Even later werd ik wel op mijn wenken bediend in de Apollo met Gee Tee, een vijfkoppig collectief uit Sydney, waarin ik meteen Michael Barker, die we enkele uren eerder aan het werk hadden gezien met 1-800-Mickey, herkende. Zanger en oprichter van de band, Kel Mason, zag er met zijn skimasker nogal vervaarlijk uit terwijl hun muziek aanvankelijk eigenlijk vrij braaf klonk. Braaf is hier voor één keer niet synoniem voor slecht.
Dit was heerlijk rammelende old school punk gegoten in korte, melodieuze nummers die herinneringen opriepen aan groepen zoals The Stranglers of Buzzcocks. Naarmate de set vorderde werden de songs wel wat ruiger maar ze bleven altijd even catchy terwijl de meute steeds wilder tekeer ging. Een mooi opgebouwde set die me aan de rand van de extase bracht en ik was duidelijk niet de enige.
Tegen beter weten in deed ik vervolgens een manmoedige poging om Nicky Du Soleil uit Brussel te savoureren. Na eerst het oeverloos geëmmer van een ambiancemeter te hebben aanhoord, verscheen eindelijk de nieuwe ster aan het schlagerfirmament. Helaas moest ik na één nummer de zaal verlaten met hevige darmkrampen...
dag 2 – zaterdag 13 september 2025
Op zaterdag hoorden we er al vroeg bij te zijn want de eerste band, Ryan Davis & The Roadhouse Band (oorspronkelijk uit Louisville, Kentucky maar intussen verkast naar Jeffersonville, Indiana), was meteen een topper. De zang deed meteen denken aan Bill Callahan en ook muzikaal zat het niet heel ver uit diens buurt.
Dit was bedachtzame americana met een indie insteek waarin de gitaren af en toe keet mochten schoppen. Alleen jammer dat de nummers meestal noodgedwongen uitgerokken werden door de onstuitbare en ongetwijfeld poëtische woordenstroom van Ryan Davis. Gelukkig was daar nog ene, in een gele windjack gehulde, DD Bongo die helemaal door het dak ging. Wanneer hij zich niet verloor in een sjamanistische regendans bracht hij met zijn merkwaardige percussie, spitante toetsen of zelfs een ordinaire blokfluit wat verlichting. Aan het slot van een toch wel mooie set waagde Ryan Davis zich er nog even aan om gitaar en melodica tegelijk te spelen.
Hoeveel pech kan je hebben? Je mag dan eens totaal onverwacht op een festival aan de andere kant van het land spelen, breek je net enkele dagen ervoor je arm en moet je 24 uur voor het optreden nog onder het mes. Het overkwam Elena Lacroix van het Luikse Eosine. Hoewel ze zo geen gitaar kon spelen en duidelijk nog pijn had, was de groep toch afgezakt naar Leffinge. Met zijn vieren op één rij, allen volledig in het wit en Elena in een laken gehuld op een stoel probeerden ze er het beste van te maken. Wat eigenlijk niet lukte. Of het nu met die tegenslag te maken had, is me niet geheel duidelijk maar ik had hun mix van shoegaze, droompop en noiserock eerder al veel beter gehoord.
Dit klonk veel te artistiekerig en leek soms in onverteerbare progrock te verzanden. Gelukkig was daar nog steeds die ongrijpbare stem (wat een bereik) van onze pechvogel. Het werd uiteindelijk toch nog mooi toen tijdens het afsluitende "I am lost and found" drie schelmen onverwacht kwamen meezingen (of rappen) en zo alsnog voor vuurwerk zorgden. Dat mysterieuze drietal zou ons trouwens later op de avond nog een tweede keer verrassen.
Daarna werd ik totaal onverwacht compleet van de sokken geblazen door ELLIS-D. ELLIS-D (uit Brighton) staat voor Ellis Dickson, tegenwoordig de tourdrummer van Fat Dog. Een job die hij snel zal moeten opgeven, vermoed ik. Hier werd hij niet weggemoffeld op een drumkruk ergens achteraan op het podium maar mocht hij vooraan met een gitaar volop in de schijnwerpers staan.
Maar het waren vooral zijn ongrijpbare vocals die me meteen met verstomming sloegen en zowel David Byrne als Russell Mael (Sparks) lieten verbleken. Deze uiterst charismatische frontman, die er een handje van weg had om het publiek te vroeg te laten applaudisseren, hield me van de eerste tot laatste minuut aan zijn voeten gekluisterd. Daarbij zou ik bijna vergeten dat hij werd bijgestaan door een uitstekende vierkoppige band die minstens evenveel bijdroeg aan wat ik zou omschrijven als intelligente glamrock gekruid met een vleugje gothic-achtige paranoia. Dit was zonder twijfel het beste optreden op zaterdag. Het zijn precies dit soort verrassingen die Leffingeleuren zo leuk maken.
No Prisoners uit Gent is het nieuwste vehikel van Pieter-Jan Devos die we kennen van Kapitan Korsakov en Raketkanon. Verder herkende ik ook Leander van het Groenewoud (zoon van) op bas. Het drietal serveerde ons brutale rock met beukende riffs die me niet de hele set kon beklijven. Het had zeker zijn momenten, vooral tijdens hun cover van "Carmelita" van Warren Zevon, waarmee ze in de voetsporen traden van de legendarische GG Allin, ook al pakte die het helemaal anders aan. Wat je er ook mee aanvangt, het blijft een sterke song. Misschien was dat precies wat No Prisoners wat ontbrak: sterke songs.
Aan genres geen gebrek op Leffingeleuren. Zo was er ook plaats voor de nieuwste exponent van de Congolese rumba, hoewel ze daar zeker een buitenbeentje van zijn, Kin'gongola Kiniata uit Kinshasa. De vertaling van hun naam is het verpletterende geluid. Verpletterend was het misschien niet, fascinerend des te meer. Al hun instrumenten waren zelfgemaakt, meestal van afgedankte voorwerpen. Zo hadden ze een xylofoon bij, gemaakt met oude flessen wasmiddel, die bespeeld werd met halfvergane slippers. Het drumstel leek voor het grootste deel te bestaan uit oude radio's en tv-toestellen. Vooral de ritmische kracht en de opzwepende tweesnarige bas maakten dit onweerstaanbaar, zonder de extraordinaire gitaar en de stemmenpracht tekort te doen. Dit paste perfect in het rijtje met Konono N°1 en Staff Benda Bilili.
Op zaterdag is er sinds een aantal jaren ook plaats voor ‘Duyster live’ waarin Ayco Duyster en Eppo Janssen enkele artiesten uitnodigen voor een kort interview en een sessie. Daar zag ik de muzikale kameleon uit Wevelgem, Brennt Vanneste, gekend van Stake (voorheen Steak Number Eight) en Klakmatrak. Dit was totaal iets anders dan zijn vorige projecten maar hij kwam er verdomd goed mee weg. Samen met een vriend op piano bracht hij akoestisch enkele liedjes die verrassend melodieus waren. Een eerste plaat, ‘Collections of goodbyes: escapade 1’ is al uit en er volgen nog twee delen. Hopelijk zien we hem hiermee nog terug in een ruimere bezetting.
Om mijn afgepeigerde lijf wat rust te gunnen bleef ik in de kerk zitten zodat ik Tyler Ballgame in de Apollo miste. Misschien een verkeerde keuze want de IJslandse Arný Margrét kon niet echt overtuigen. Haar zoetgevooisde melancholische songs, die heel even aan Joni Mitchell deden denken, klonken best aardig maar waren wat eenvormig van karakter. De inspiratie voor haar nummers vond ze in Amerika, waar ze ook werden opgenomen, maar toen ze een song in het IJslands bracht hoorde ik buiten de taal geen wezenlijk verschil.
Het eerste nummer dat ik van Knives hoorde, een vijftal uit Bristol, overrompelde me terstond. Het leek een ziedende stoomwals, die onvermijdelijk deed denken aan Rage Against The Machine, waaraan onmogelijk te ontkomen was. De groepsleden sprongen voortdurend hoog de lucht in, wat samen met de flikkerende lichten voor visueel spektakel zorgde.
De schreeuwerige, rappende vocals van kolos Jay Schottlander en de monstrueuze riffs lieten me tevreden grijnzen. Maar na een tijdje verschenen er toch enkele barstjes in het onbreekbaar gewaande pantser. Zo leek de heerlijk stuiterende saxofoniste meer onderdeel van de visuele act dan van de muzikale. Ze speelde niet zo vaak en wanneer ze dat deed leek dat vooral bedoeld om de herrie compleet te maken. Daar kon ik eigenlijk nog mee leven. Veel erger was het gebrek aan inspiratie. Knives leek zichzelf voortdurend te herhalen waarbij sommige nummers slappe afkooksels leken van iets wat we enkele minuten eerder hadden gehoord. Knives was een tiental minuten briljant waarna het helaas bergafwaarts ging.
Dat is nog altijd een stuk beter dan wat Heartworms, een trio uit Londen, ervan bakte. Toegegeven: Jojo Orme, die zowel Afghaans, Pakistaans, Deens als Chinees bloed door haar aderen heeft stromen, is een fenomeen maar dan eerder als danseres of performanceartieste. Ze begon nog met een gitaar om de hals en een theremin voor zich maar die werden al na één nummer door een loopjongen naar de kant gehaald. Zo werd ze niet meer gehinderd in hetgeen ze best kon: het imiteren van een heks of als een vleermuis over het podium dwalen. Hoewel ze een drummer en een gitarist bij zich had, bleek (te) veel van wat we hoorden gewoon vooraf opgenomen. Hun als postpunk vermomde new wave met nogal wat gothic-invloeden wist nauwelijks emoties bij me los te weken.
Ik kreeg het helemaal toen ze de zaal met haar vingertje voor de mond minutenlang liet zwijgen. Dat lukte wel maar het effect ging volledig verloren door het geroezemoes van de bar dat via de openstaande deuren vrolijk naar ons toe stroomde. Santé!
Hé hé, daar waren die drie lefgozers, die de set van Eosine op het einde wat kleur gaven, weer! Samen met een vierde jongen vormden ze Sextc, een nieuwe groep uit Gent. Nadat ik enkele tegenvallende groepen had gezien boden zij eindelijk waar ik zo naar snakte: opwinding. Snoeiharde no-nonsense rock-'n-roll met smerige gitaren en bijtende zang waar de adrenaline van afspatte en die af en toe deed denken aan Nirvana. Tomeloos enthousiast, zoals alleen jonge groepen dat kunnen, raasden ze onbezonnen door hun set op de kleine Busker Stage.
De zanger bevond zich meer boven de hoofden van de uitbundige toeschouwers dan op het podium. Uiteindelijk belandde hij in het jonge boompje rechts voor het podium waaruit hij niet zonder enige moeite bevrijd werd.
Sextc was zonder twijfel één van de revelaties van deze editie van Leffingeleuren. Hopelijk zien we ze gauw terug.
Laatste groep die ik zag op zaterdag was Gurriers uit Dublin. Ze stonden dit jaar op Rock Werchter en worden vaak in één adem genoemd met Fontaines D.C. en The Murder Capital. Bovendien werden ze me sterk aanbevolen door een ingewijde zodat de verwachtingen hooggespannen waren. Helaas bleef ik wat op mijn honger zitten. Gurriers leek zich nooit uit het grote peloton postpunkbands te kunnen loswrikken. De sound mocht er zeker zijn, al heb ik het stilaan gehad met die als uit een grafkelder galmende gitaren.
Dan Hoff declameerde eerder zijn teksten dan hij ze zong terwijl hij vaak regels als mantras bleef herhalen. Hij had er ook een handje van weg om het publiek te manipuleren (zoals om een circle pit vragen) terwijl hij zelf altijd veilig op het droge bleef.
Andere opvallende figuren in de band waren de wel erg relaxte drummer en de hyperkinetische, in een overmaatse kilt gehesen, bassist die wel zijn weg naar het volk vond.
dag 3 - zondag 14 september 2025
Net als op zaterdag werd op zondag het startschot gegeven door een groep die zich in een buitenbaan van de americana leek te situeren. Maar in tegenstelling tot Ryan Davis hield Whitney K (Montreal) het bij korte songs, soms ultrakorte. Nu en dan leek het zelfs alsof hij er gewoon de stekker uittrok. Ook hier deed de stem me denken aan Bill Callahan, al hoorden anderen er dan weer Lou Reed in. Sommige nummers baadden sowieso al in een Velvet Underground-sfeertje.
De knappe songs zochten het schemergebied op tussen americana, altcountry en indierock. Wanneer de nummers dan toch wat langer duurden werden die opgesmukt met een Crazy Horse-achtige gitaaruitbarsting.
Hoewel de groep al heel wat platen op de teller heeft staan kwamen alle nummers, op één na, uit hun laatste, ‘Bubble’. Af en toe zette Konner Whitney ons op het verkeerde been. Zo begon "TV dreaming" als "Jealous guy" van John Lennon.
Na de set bleek er nog tijd over en maakten ze iemand die er om vroeg gelukkig met "Song for a friend", een nummer uit de vorige plaat. Whitney K, een naam om te onthouden!
Vorig jaar moesten ze hun optreden in het café op het allerlaatste moment annuleren. Dit jaar mocht Tje uit Hasselt de zondag openen op het grootste podium. Hoewel dit niet echt mijn ding was, vond ik hun zachtaardige avantpop best genietbaar. Vooral de wonderlijke zang van Lindy Versyck sprak tot de verbeelding. Ze wordt vaak vergeleken met Björk en daar kan ik wel inkomen. Naast haar zagen we nog gitarist Melvin Slabbinck, die ook een basdrum bediende, en Klaas Leyssen op bas en toetsen.
Hayden Pedigo had ik vooraf met dikke stift aangekruist. Zijn laatste plaat, ‘I'll be waving as you drive away’ behoort tot het beste wat ik dit jaar al te horen kreeg. Toch was ik er niet echt gerust op. Zou één man met enkel een gitaar, zonder zang, wel aanslaan in de Apollo? Daarop kan ik slechts één antwoord geven: een volmondig ja.
Pedigo kreeg de Apollo muisstil, zo stil zelfs dat hij er zelf ongemakkelijk van werd. Het gitaarspel van deze exceptionele fingerstyle gitarist uit Amarillo, Texas (hij woont eigenlijk al geruime tijd in Oklahoma City maar daar rept hij met geen woord over) klonk avontuurlijk zonder complex te lijken, grandioos en toch pretentieloos. Hij opende meteen met het prijsnummer van die laatste plaat: "Smoked", geïnspireerd door een oud nummer van Genesis. Nooit gedacht dat ik die naam ooit nog in een recensie over Leffingeleuren zou gebruiken en dan nog in positieve zin. Zelfs zonder het gesynthetiseerde koor vanop de plaat klonk dit magistraal.
Met het tweede nummer deed hij een poging om John Fahey met Led Zeppelin te combineren. Daarna vervlocht hij een eigen nummer met het thema van "Brokeback mountain" en zo kan ik nog even doorgaan.
Kortom: alles klonk even adembenemend en meeslepend, net als de verhalen trouwens die hij eraan koppelde.
Vervolgens zag ik op de Busker Stage Ciska Ciska, de band van de Gentse Ciska Daenens. Zij is de zus van Vito (Victoria Pax) en de dochter van Derek (& The Dirt). Ze komt duidelijk uit een familie met goede muzikale genen en wist me moeiteloos te overtuigen. Met een competente band bracht ze americana en folkpop, met echoes uit zowel het verleden (Neil Young) als het heden (Big Thief). Mooi!
Mijn favoriete podium op Leffingeleuren bevindt zich nog steeds in het café en neen, niet omdat je daar het makkelijkst aan bier geraakt. De kloof tussen artiesten en publiek is er het kleinst en zo heb ik het graag. Wat is er heerlijker dan de adem van een artiest in je gericht voelen of je moeten bukken voor een zwiepende gitaarhals. Dat laatste overkwam me trouwens letterlijk tijdens het optreden van Checkpoint op vrijdag.
Op zondag had ik het geluk er The Vovos te mogen aanschouwen, al had het wat voeten in de aarde voor het zover was. Net voor ze moesten beginnen viel de elektriciteit uit en toen dat euvel verholpen was, weigerde de stekker van het keyboard dienst. Intussen dreunde "Sabotage" van Beastie Boys door de boxen. Maar alles raakte gefixt zodat we eindelijk konden kennismaken met The Vovos, een vijfkoppige, volledig vrouwelijke queerband uit Naarm (Melbourne). Ada Duffy, een frontvrouw met een heerlijke punkbitch-attitude had haar micro aangekleed met een jasje in de vorm van een penis, inclusief ballen.
De groep heeft trouwens een EP uit met als titel ‘Cock rock’, vandaar wellicht. Het zette meteen de toon. Veel hoogstaands hoefde je niet te verwachten maar hun jangle-punk was zo charmant en aanstekelijk, dat iedereen ervoor bezweek.
Mocht het ooit wat minder gaan met de muzikale carrière van Babe Rainbow uit het Australische Byron Bay, wat ik trouwens niet meteen zie gebeuren, kunnen de bandleden altijd nog bijklussen als levende standbeelden. Zelden zag ik zo'n statische band. Zelfs als zanger Angus Dowling zich noodgedwongen moest bewegen, om zijn sambaballen te grijpen bijvoorbeeld, gebeurde dat in slow motion. Ook hun muziek klonk uitermate laidback: neo-psychedelica met zachte zang en hypnotiserende grooves. Een lounge-versie van The Beach Boys die me liet zwijmelen.
Naarmate de set vorderde kwamen er steeds meer seventies-funk invloeden bovendrijven maar het bleef even relaxt klinken. Na een begeesterende set vroeg Angus Dowling beleefd of er nog ruimte was voor een bisnummer, helaas tevergeefs.
Gut Health uit Naarm (Melbourne) mocht al openen voor groepen als Queens Of The Stone Age en Primal Scream, in Leffinge stonden ze op het bescheiden podium van het café. Het had wat tijd nodig eer ik me kon vinden in de exploten van dit bonte gezelschap. Maar gaandeweg raakte ik steeds meer in de ban van hun hoekige mix van no-wave en artpunk. Zangeres Athina Uh Oh, een pittig opdondertje dat haar fitnessprogramma leek af te werken, was een fascinerende frontvrouw. Verder bestond deze intrigerende formatie uit twee drummers, die voor een sterke ritmische impuls zorgden, een funky bas en twee gitaren die niet zelden als stoorzender fungeerden. Een niet makkelijk in het oor liggende combinatie die toch een hypnotiserende aantrekkingskracht had. Het laatste nummer, het bijzonder fraaie "Stiletto", liet ons bijna smeken om meer.
Maar daar was absoluut geen tijd voor want intussen stond R.M.F.C. uit Sydney klaar in de Apollo. R.M.F.C. staat voor Rock Music Fan Club, komt uit Sydney en was de vierde Australische groep op een rij die ik mocht bewonderen. Ook dit bleek een fascinerende band die moeilijk te plaatsen viel. Ze worden al eens vergeleken met The Fall en Devo maar dat hoorde ik er niet in. Mijn vermoeide brein kon bij deze postpunk in een garagejasje slechts enkele wankele vergelijkingen verzinnen: Joy Division na een rock-'n-roll-injectie, Beasts Of Bourbon na een spoedcursus punk of Black Rebel Motorcycle Club op zijn vettigst.
In de frontlinie zagen we een bassist en een gitarist die duidelijk niet verlegen zaten om een rock-'n-roll pose meer of minder. Naast hen een tweede gitarist en een saxofonist maar de architect van de groep bevond zich achter het drumstel. Buz Clatworthy nam niet alleen het merendeel van de vocals voor zijn rekening maar schreef ook de knap gecomponeerde nummers. Het bleef knetteren tot de saxofonist een weemoedige solo uit zijn instrument mocht persen. Na dit verstilde moment viel het om onverklaarbare redenen zelfs helemaal stil. Na minutenlang overleg wist de locomotief zich alsnog in beweging te trekken met een zinderend slot als eindbestemming.
Clap Your Hands Say Yeah uit Philadelphia was wellicht de band waar het meest naar uitgekeken werd. Oprichter en enig overgebleven lid Alec Ounsworth kwam er samen met een drietal tourmuzikanten het 20 jaar oude, titelloze debuut integraal ten gehore brengen. Die plaat, door sommigen bestempeld als een meesterwerk, is geruisloos aan me voorbijgegaan en na hun doortocht in Leffinge voel ik nog steeds geen drang om het album alsnog op te pikken. Toch konden de verfrissend jengelende gitaren mijn hart aanvankelijk wel verwarmen terwijl Ounsworths, op zijn zachtst gezegd, niet alledaagse stem de verbeelding voldoende prikkelde.
Maar ook indiepop, hoe verfijnd ook, blijft uiteindelijk pop en dat is iets waar ondergetekende niet meteen op zoek naar is. Bovendien sloop er na verloop van tijd wat eenvormigheid in de set met als gevolg dat nogal wat mensen afhaakten. Toch mocht Clap Your Hands Say Yeah na hun toegestane tijd gewoon doorspelen, terwijl even daarvoor Babe Rainbow een bis geweigerd werd. Mij niet gelaten, maar toch begon de Black Lips-fan in mij behoorlijk zenuwachtig te worden. De tijd voor de changeover werd immers steeds korter, wat wel eens gevolgen kon hebben voor de set van de Black Lips. Gelukkig had dit uiteindelijk toch geen consequenties.
Black Lips uit Atlanta vormen een kleurrijke mix van vijf unieke persoonlijkheden. Jeff Clarke, die voor één keer zijn kleedje thuis liet ten gunste van een korte broek, staat in voor het countryluikje en de vettige gitaar. Bassist Jared Swilley, kam keurig in de achterzak, is de Fonzie van de band. Gitarist Cole Alexander, het ongeleide projectiel dat na 25 jaar nog steeds zijn fluimen de lucht in spuwde om ze vervolgens weer met de mond op te vangen. Wat minder opvallend misschien, maar de leider van het zootje: drummer Oakley Munson. De laatste plaat werd trouwens in zijn Sound At Manor studio in The Catskills opgenomen. En ten slotte saxofoniste Zumi Rosow, die haar eigen performance opvoerde binnen de Black Lips-show. Met vijf zangers in de rangen schonken ze ons uitbundig (samen) gezongen garagerock, slordig en nonchalant maar o zo aanstekelijk.
Van begin tot eind een feest, de perfecte afsluiter van Leffingeleuren! Ze selecteerden slechts één nummer uit de gloednieuwe ‘Season of the peach’-plaat: "Zulu saints" waardoor er ruimte zat was voor de oude klassiekers. Songs als "Holding me holding you", "Hooker Jon", "Dirty hands" of "O Katrina!" werden door een uitzinnig publiek met onstuimige reacties ontvangen en luidruchtig meegebruld. De Velvet Underground-cover "Get it on time", weergaloos gezongen door Zumi, liet me nog maar eens wegsmelten.
Na al die jaren zit er nog steeds geen spatje sleet op de Black Lips. De set, die in geen tijd voorbij vloog, werd extatisch afgerond met de bis, "Bad kids" waarna een dolgedraaide Cole Alexander het publiek indook.
Leffingeleuren 2025 was een erg sterke editie met als absolute hoogtepunten Checkpoint en Gee Tee op vrijdag, ELLIS-D en Sextc op zaterdag en Hayden Pedigo, R.M.F.C. en Black lips op zondag.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8606-leffingeleuren-2025?Itemid=0
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Preoccupations - Serieus blijven
Preoccupations + New Candys
Je zal ons niet horen zeggen dat New Candys (****) vanavond een totaal nieuwe sound de wereld instuurden, maar deze Italianen bleken wel heel bedreven in wat ze doen. De mosterd en andere specerijen hebben ze gehaald bij Dandy Warhols, BRMC, The Warlocks, Brian Jonestown Massacre en The Black Angels. Hun songs vertoonden heel wat psychedelische trekjes en werden overgoten met ijle zang en hypnotiserende gitaartjes waarin heel wat reverb en echo weergalmde.
Inderdaad niets nieuws onder de zon, maar het bleef wel constant boeiend en de songs hadden een immer aanzwellend en verslavend karakter. Neem nu dingen als “Regicide” en “Cagehead”, allebei intrigerende tracks uit het nieuwste album ‘The Uncanny Extravaganza”, een sterk plaatje als je ’t ons vraagt.
Met Preoccupations (***1/2), voorheen Vietcong, werd een stap teruggezet naar de zwaarmoedige eighties. Heel even dachten we aan prille Psychedelic Furs, toen die nog niet richting lichtvoetige popmuziek waren afgedwaald.
Een stel ijzersterke songs, en dan vooral de oudere beestjes “Continental Shelf”, “March Of Progress” en “Bunker Buster” kwamen vlijmscherp en staatsgevaarlijk uit de hoek, maar elders kon Preoccupations de aandacht niet altijd even strak aanhouden.
Het werd ons vanavond nog eens duidelijk dat samen met de naamsverandering ook het repertoire aan agressie, passie en gramschap heeft ingeboet. De band klonk bij momenten heel bedreven maar daarnaast getuigden enkele mindere songs toch van wat gebrek aan intensiteit en vuur.
Hier stond een band op het podium die het enerzijds echt wel meende, maar anderzijds een beetje statisch in alle ernst zijn ding deed, alsof er hoegenaamd niet mocht gefeest worden. De zwartgalligheid van de eighties was heel even terug.
De ernst haalde het te vaak van het speelplezier, wat ook een beetje kon afgelezen worden aan de reactie van het publiek, we hebben maar weinig uitbundigheid opgemerkt vanavond.
Maar goed, destijds was het op de klanken van Joy Division ook volledig uit den boze om in een fleurig hawai-hemdje een vreugdedansje te staan opvoeren. We moeten toch een beetje serieus blijven.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Ludovic Vandenweghe
New Candys
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8598-new-candys-15-09-2025?catid=category
Preoccupations
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8599-preoccupations-15-09-2025?catid=category
Organisatie: Aéronef, Lille
Die Toten Hosen - Een thuismatch op verplaatsing
Vraag aan een doorsnee Belg of hij/zij/het de band Die Toten Hosen kent en je krijgt gegarandeerd een bedenkelijke blik. Niet zo in Duitsland, want daar geniet de punk(rock)band godenstatus en prijken de Duitsers steevast bovenaan iedere affiche waar ze spelen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de Ancienne Belgique tot de nok vol gevuld was met uitbundige oosterburen. Een Belg vinden was eerlijk gezegd nog een grotere uitdaging dan Wally op A2-formaat.
Dat de pioniers van de Duitse punk in hun heimat een stevige fanbase hebben, is dan ook een understatement. Niet enkel was het optreden kort na aankondiging al uitverkocht, veel fans reisden ook mee om een deel van de Europese tournee ‘Keep Calm and Carry On’ mee te beleven.
Duitsers dragen gemütlichkeit hoog in het vaandel en dat werd ook duidelijk bij het betreden van de grote zaal: de balkons waren her en der gedrapeerd met vlaggen van supporterclubs en er werd gelachen en gegrold zoals enkel Duitsers dat kunnen. Verder vloeide het bier meer dan rijkelijk, zelfs op de heilige parketvloer van Brussels gezelligste concerttempel. De sfeer die vanaf het begin in de zaal hing, verraadde dat dit optreden meer zou zijn dan zomaar een concert. Het voelde alsof de Champions League finale gespeeld werd en dat Die Toten Hosen, de enige partij, al op voorhand gewonnen had.
De vrouwelijke punkband The Red Flags mocht de avond openen en bracht met veel passie en artistieke agressie hun songs. Het vleugje rauwheid dat bij punk hoort en een dikke middelvinger naar ‘het systeem’ ontbraken uiteraard niet. Vooral zangeres Polly wist te overtuigen met haar krachtige stem en podiumprésence. Hoewel duidelijk was dat de zaal vooral op Die Toten Hosen wachtte, liet The Red Flags zien dat ze meer is dan een opwarmertje.
De dames in kwestie brachten een frisse set die terecht op bijval kon rekenen. Feminisme op zijn best!
Toen Die Toten Hosen omstreeks 20:30 opkwam, was het publiek eigenlijk al in extase. Omdat het het laatste optreden van de Europese tournee was, hing er namelijk extra emotie in de lucht. De setlist zelf bleek een weloverwogen mix van oudere, snedige platen en recentere, populaire hits.
De aftrap werd gegeven met “Spiel mir das Lied vom Tod” (cover van Ennio Morricone) gevolgd door “Alle sagen das” en “Urknall” — krachtige openers die meteen het vuur aan de lont staken voor een energieke set die geen laagtes, maar enkel hoogtes kende. Zanger Campino en de zijnen genoten zichtbaar van de uitzinnige fans en keken tevreden toe hoe de ene na de andere crowdsurfer zich richting bühne liet brengen. De ambulance aan de ingang deed vermoeden dat niet iedereen opnieuw in het publiek terechtkwam achteraf.
Die Toten Hosen is meer dan enkel maar een band die zijn liedjes ten berde wil brengen. Het gaat om de totaalbeleving. Gevatte bindteksten en woorden van dank richting publiek konden dan ook niet ontbreken. Grappig was toen Campino zijn beste Frans en Nederlands probeerde boven te halen, maar snel naar het Duits overschakelde aangezien er toch quasi enkel Duitsers in het publiek te vinden waren. Enkel bij het herhaaldelijk scanderen van: “Waar is dat feestje?” werd af en toe met een zwaar Duits accent “Hier is dat feestje!” geantwoord.
Naar het einde van de set toe werd de verbondenheid met de fans nog meer in de verf gezet tijdens “Schönen Gruß, auf Wiederseh’n”. Toen werden enkele fans in de lucht gehesen met vlaggen van Die Toten Hosen en kreeg het geheel wel heel veel mee van een voetbalmatch. Nu ja, misschien wel niet geheel onterecht, want de bandleden beschrijven hun optredens vaak ook zo, en gebruiken bij de communicatie errond zowaar meer voetbalmetaforen dan in deze review. Alvorens definitieve afsluiter “Mehr Davon” in te zetten, kregen we nog de hymne “You’ll Never Walk Alone”. Voor die gelegenheid nam Campino zijn sjaal van Fortuna Düsseldorf, de voetbalclub die Die Toten Hosen nauw aan het hart ligt. De heerschappen zijn namelijk zelf afkomstig uit de hoofdstad van Noordrijn-Westfalen én daarenboven belangrijke sponsors van de club. Het publiek deed gewillig mee en zorgde zowaar voor een kippenvelmomentje.
Het optreden van Die Toten Hosen was een thuismatch op verplaatsing. Veel nieuwe zieltjes werden wellicht niet gewonnen aangezien het publiek bijna uitsluitend bestond uit doorwinterde fans die de gelegenheid grepen om hun favoriete band in een gezellige zaal als de AB mee te maken. Verder kan men stellen dat de band muzikaal erfgoed is in Duitsland.
De muziek, de teksten, de boodschap, de verbondenheid met de fans, de sfeer… het is iets unieks en zeldzaam in het wereldje. Koesteren dus, zelfs over de landsgrenzen heen!
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Red Flags
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8601-the-red-flags-14-09-2025?ltemid=0
Die Toten Hosen
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8600-die-toten-hosen-14-09-20254?ltemid=0
Organisatie: Peter Verstraelen agency
Zoli – Swing in alle muzikale windrichtingen en stemmingen
Het Zoli repertoire weet verschillende generaties en muziekstijlen uit alle windstreken en uithoeken met elkaar te versmelten. De stijl, sfeer, stemming varieert enorm en het gaat van zomers ontspannend, onthaasten, genieten, prikkelen, de dansspieren aanspreken tot wegdromen, innemende donkerte, zich kwetsbaar opstellen.
Kortom, Zoli sleept je moeiteloos een twee uur lang mee in een boeiende trip!
Zoli is een heerlijk project van zes muzikanten die reeds jarenlang met muziek bezig zijn en in verschillende bands gespeeld hebben en gerespecteerd zijn. Ze omschrijven zichzelf als ‘broers en zusters die elkaar wisten te vinden’, met o.m. Silas en Rik die in allerhande projecten zitten (Silas en de Spreeuwen, Bootie Call, …).
De songs – gespeeld op uitsluitend akoestische instrumenten – is een mengeling van (gypsy) jazz, rock en blues. Ze zijn gekend en onbemind, ze worden opgestoft in een eigen origineel en swingend gypsy kleedje. De groove, de swing, de opwinding versus mijmering, intimiteit, ontroering.
We worden ‘ritsikoo-gewijs’ heen en weer geslingerd in hun liefde voor de stijlvariatie in het genre, die zorgt voor een frisse, warme wind.
De akoestische instrumenten als de aanvullende contrabas, banjo, kazoo, trekzak, klarinet en de wisselende mannelijke-vrouwelijke vocals en samenzang geven kleur, dynamiek en intensiteit, spanning. De stem van Febe mag ergens gelinkt worden aan deze van Lady Linn.
Op sfeervolle, broeierige en groovende wijze wordt de set op gang getrokken, filmisch- cinematografisch, gedrenkt in tragiek naar tequila Mexicana sunrise tot het kenmerkende zweterig ‘desert’gevoel, dit met nummers “All of me”, “The love me or die” en de instrumental “Minor swing”.
De instrumentatie krijgt voldoende ademruimte, nu net bepalend voor de sfeer en de stemming. Een sound die aangeeft zaken los te laten en zich te laten meedrijven bij ondergaande zon op het klotsende water; die zomerse tunes eigenen zich een plaatsje toe.
“Golden brown” laat hier een beneveld, mistig gevoel na, de daarop volgende rockabilly van “Misirlou”, de Nederlandstalige kleinkunstpop van “Poolijs”, het Franse chanson, de Zuiderse inslag van “Just of friend of mine”, “Caravan” of “Man of constant sorrow” werken helend. Op deze laatste krijg je een interessante mix van country, bluegrass, rootsamericana en gypsyswing, die ergens de sfeer van The broken circle breakdown en The Dead South doet opborrelen.
Het warme onthaal en de respons geeft de band vertrouwen en doet deugd.
Ook het tweede deel van de set is een dolle rit doorheen de Zuiderse desert en de oneindigheid van route 69. Het klinkt in z’n totaliteit swingend, zwierig, broeierig, energiek als sfeervol, dromerig, emotievol. Een uiterst aangename loungy als twinkelend sprankelende sfeer creëren ze.
Welke song hier ook aan bod kwam, het samenspel, de vocals en de afwisseling in hun stijl intrigeerde en maakte het boeiend broeierig. Ongedwongen speels, filmisch-cinematografisch laveert het combo van een “That man” , “All the world is green” naar “Perfect”, “It don’t mean a thing”, “Cold cold heart” tot de Parijse drama-nightclubbing-cabaretchanson van Zaz. Een balorkest was hier ook te vinden, zeker als een “I wanna be like you” van Louis Prima of een Balkan verzetstraditional (“Bella ciao”) op z’n Goran Bregovics werd ingezet.
Een doorwinterde band deze Zoli, een heerlijk project … Een band, pur sang, goed op elkaar ingespeeld, met songs uit het leven gegrepen, die de ballroom moeiteloos overstijgt.
Zoli blaast, strak in het pak, in alle muzikale windrichtingen en stemmingen wat respect afdwingt en lof verdient.
Op z’n Waterlanders gezegd ‘beter meer dan zomaar wat , niets is zo goed als dat …”. Zoli, c’est Jolie. Amusement, ontroering en realiteitszin ten top! …
Organisatie: Davidsfonds Machelen-Zulte + Zoli
Zoli bestaat uit :
Ignace Borde : zang, banjo, klarinet, gitaar
Hellmut D’huyvetter : zang, percussie, gitaar, kazoo
Bernhard Polet : zang, gitaar
Rik Vanaelst : zang, contrabas
Silas Van Laeken : zang, gitaar, trekzak
Febe Demuytere : zang
Repertoire in Machelen-Zulte
Song Uitvoerende artiest
1 Minor Swing Django Rheinhardt
2 All of me John Legend
3 Why don't you do right Peggy Lee
4 The love me or die C.W.Stoneking
5 Albatros Peter Green - Fleetwood mac
6 Golden Brown The Stranglers
7 Les Feuilles mortes Yves Montand
8 Misirlou Dick Dale
9 Poolijs Bart Peeters
10 Just a friend of mine Vaya Con Dios
11 Caravan Duke Ellington
12 Man of constant sorrow The Soggy Bottom Boys
Deel 2
1 Hey Joe Jimmy Hendrickx
2 That Man Caro Emerald
3 All the world is green Tom Waits
4 Paris ZAZ
5 Perfect Fairground Atraction
6 I wanna be like you Louis Prima
7 It don't mean a thing Ella Fitzgerald
8 Cold cold heart versie Norah Jones
9 Jessica The Allman Brothers
10 No te Asombres Versie Jopie Jonkers-Koen Decautere
11 Je veux Zaz
Bis
Bella Ciao Versie Goran Bregovic (traditional)
Live Nation concert - Les Truttes
Stars 'n Stripes – The 30th Anniversary Tour
Op zaterdag 31 oktober 2026 in Ancienne Belgique, Brussel
Hiep hiep hoera! Les Truttes vieren volgend jaar hun 30-jarige bestaan met een spectaculaire show! Op zaterdag 31 oktober 2026 staat de band in legendarische zaal Ancienne Belgique in Brussel met hun gloednieuwe jubileumtour 'Stars 'n Stripes – The 30th Anniversary Tour'. Tickets zijn beschikbaar via livenation.be.
Wat in 1996 begon als een eenmalige grap, groeide in dertig jaar uit tot een fenomeen. Met hun unieke mix van humor, energie en ongeremde rock-'n-roll brengen Les Truttes een show die alle zintuigen prikkelt. Verwacht een meedogenloze hitmachine, meeslepende acts en de typische onvoorspelbare flair waar de band bekend om staat. Put on your shades and dancing shoes, want Les Truttes gaan opnieuw all the way op zaterdag 31 oktober 2026 in Ancienne Belgique!
Tickets zijn beschikbaar via livenation.be en kosten €34 (inclusief servicekosten en mobiliteitsbijdrage).
www.livenation.be
The Throwing Muses - Charismatisch bandje die na 40 jaar nog steeds bewijst dat ze er staan
In uitgesteld relais was dit een heerlijk aangenaam concert en weerzien van Kristin Hersh op Belgische bodem met haar oorspronkelijke Amerikaanse band The Throwing Muses. Anderhalf uur lang werden we meegesleept in een speels, ongedwongen nostalgische sfeer die de 40 jarige muzikale carrière, van deze nooit in de radar én eigenlijk nooit uit de radar verdwenen belangvolle band, samenbalt.
De Amerikaanse band rond sing/songschrijfster Hersh, is sinds 2020 terug opgetrommeld en herenigd met de oude leden David Narcizo (drums ) en bassist Bernard Georges. Eerlijkheidshalve kan je zeggen dat de laatste twee platen ‘Sun racket’ en het nieuwe ‘Moonlight concessions’ zich kunnen zich meten met de sterkte van hun 90s albums ‘The real ramona’, ‘Red heaven’, ‘University’ en ‘Limbo’. Opvallende, interessante singles waren “Counting backwards”, “Not too soon”, “Firepile”, “Bright yellow gun”, “Limbo” en “Shark” . Bizar genoeg waren tracks van ‘Red heaven’ hier niet te horen.
Hersh zette dikwijls haar band on hold voor het uitbouwen van een solocarrière (remember “Your ghost” met Michael Stipe van REM uit haar ‘Hips and makers’ van 94) en het zich uitleven in haar ander eigen bandje 50 foot wave , het nauwst verwant aan de sound van de Throwing Muses.
Hoedanook, het was toch wel een bepalende band toen, uit Atltanta afkomstig, mede opgericht door Tanya Donelly (na haar eigen band Belly weinig niks meer van gehoord trouwens!).
Ze zorgden voor broeierige, meeslepende, bezwerende, snedige poppy gitaarsongs, die die 90s gitaarpopgrunge en de vrouwenrock elan en kleur gaf. Een inspiratievolle band btw die o.m. PJ Harvey, The Breeders, Sleater-Kinney, Babes in toyland deed groeien. En ze waren een bron voor Warpaint, Haim en de huidige rits The Beaches, Girl in red of The last dinner party. De strakke, scherpe sound van weleer wordt gekatapulteerd dus naar de huidige, meer onschuldige rockscene.
De frêle dame Hersh, intussen 59, speelt strakke, scherpe, vinnige, stevige, rauwe, noisy als emotievolle, innemende gitaarpartijen uit haar mouw alsof het niks is, op haar dooie gemak. Haar nimmer, nooit nalatende glimlach, haar wisselend gevoelige, indringende, lichthese vocals en voordacht doen de rest.
Naast haar twee vaste bandleden was er nog een cellist, die in elk nummer nadrukkelijk is te horen en de sound moeiteloos verbreedt. Het klinkt opwindend, energiek, broeierig, dromerig, spannend en ademt een zomergevoel uit; inderdaad die kenmerkende psychedelische westcoast pop valt meer te bespeuren in het recent(er) materiaal.
Dit was een langverwachte passage, eventjes uitgesteld door de stemproblemen van Hersh, maar nu dik ok én na 40 jaar nog steeds de moeite, venijnig, grillig als gevoelig, wegdromend … We kregen een rits van wel 25 songs te horen in een boeiende backcatalogue.
Een erg goed op elkaar ingespeelde band loodst ons op ongedwongen wijze dooreen de set. We krijgen eerst recentere nummers te horen; single “Theremine” opent , “Sunray venus” en “Darkblue” volgen. Iets verderop “Bywater” en “Slippershell”. Deze songs kunnen zich meten met het oudere materiaal, o.m. “Bea” ,met z’n talrijke zwierige, strakke tempowissels, dat dateert van de 80s zelfs, en ze zet enkele oudere in als “Colder”, “Him dancing” . Lekker melodieus rammelend, zonder de dynamiek, stekelig- en gevoeligheid te verliezen . Maar The Throwing Muses laten vooral het nieuwere horen, zonder de oude pareltjes te verloochenen.
Het hoeft ervoor niet steeds even strak, stevig, snedig, opzwepend te zijn, het kan ook ietwat sfeervoller zijn zonder scherpte te verliezen, middenin de set als ze haar akoestische gitaar vastpakt, op nummers als “Summer of love”, “Kay Catherine” en “Libretto”.
Het tempo wordt dan terug opgedreven in een rauwer spel op het nieuwe “South coast”, “Albatross”, “Bo Diddly bridge” met een grommende, diepe klinkende bas, de dwepende percussie en de cello die eroverheen zweeft. Hersh wisselt af en draaft op met de herkenbare tunes van “Limbo”, “Counting backwards”, “Shark” en natuurlijk “Bright yellow gun”, afsluiter van de set, waarvan het refrein werd meegebruld en die de definitieve doorbraak van het combo betekende. De andere klassesongs “Firepile”, “Furious”, “Pearl” of “Not too soon” zijn en blijven eigenlijk al een tijdje opgeborgen.
Ook uiterst genietbaar waren de dromerige, sfeervolle “Sally’s beauty” en “Moonlight concessions”, titelsong van de laatst recente plaat.
Een stijlvolle, emotievolle set kregen we van het TM oeuvre ,dat spannend genoeg klonk door al de boeiende, verrassende en wisselende ritmes en tempowisselingen. Verder wordt het energieke, opwindende, aangename gekoppeld aan het dromerige, sfeervolle karakter, gedragen door Hershs zalvende, scherpe zang. Een nostalgische belevenis dus, die de brug met ‘het nu’ slaat.
Throwing Muses zijn een voornaam, charismatisch bandje die bewees dat ze er nog steeds staan. Band die een warm plekje toe wordt bedeeld in ons hart …
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8590-throwing-muses-08-09-2025?Itemid=0
Organisatie : Cactus Club, Brugge ism Stricto Tempo
ven. 10 oct. |
Abrupt x Nebula
lun. 26 janv. |
Alfa Mist: Roulette - live tour
mar. 27 janv. |
Nusantara Beat
dim. 08 févr. |
Ronker
mar. 17 févr. |
Whitney
ven. 27 févr. |
The Paper Kites
mar. 03 mars |
Of Monsters and Men
mar. 10 mars |
Tyler Childers
ven. 13 mars |
LeBlanc
sam. 18 avr. |
Hiqpy
lun. 11 mai |
Blue
sam. 31 oct. |
Les Truttes
KrashKarma + Behind The Veil - A match made in Heaven or Hell
DVG Club bood het scenario voor 'A Match made in Heaven ' of was het nu ‘Hell’?! Met twee bands die als een sterk geoliede machine beide kanten laat horen en zien.
Je kreeg de speelse lichtvoetige kant , met een dosis humor én een duistere, verstikkende walm van de donkerte.
Opvallend naderhand, zowel bij Behind The Veil als bij KrashKarma is elke schakel binnen de band even belangrijk, wat zorgt voor een magisch geheel.
Behind The Veil (*****) volgen we al sinds hun overwinning op Metalworkfest Battle in 2022. Door de vele wissels en andere beslommeringen, bleef de band helaas een beetje slabakken. Onlangs kwam zangeres Delphine De Vusser erbij, wat zorgde voor twee vocalistes, met Sofie Foster. Delphine is binnen de metal scene geen onbekende, o.m. als zangeres bij Bone Of Elk. De sympathieke dame die we spraken vóór haar optreden, ontpopte zich op het podium tot een demonische figuur die iedereen leek te verscheuren met haar rauwe, dreigende stem. Net het contrast met de eerder zalvende vocals van Sofie, zorgde voor een unieke insteek. We wisten daardoor soms niet goed of we nu in de hemel of in de hel waren aanbeland. De band speelde op zijn beurt verbluffende riffs en drums. En iedereen voelde en vulde elkaar aan, zelfs als de band het ietwat liet afweten tijdens een technisch probleem met de bas.
In een wervelende finale bewees Behind The Veil dat ze eindelijk klaar zijn voor die grote stap voorwaarts!
We vernamen dat ze in de studio zitten, en dat er volgende jaar wellicht een plaat zou uitkomen. Ook iets om naar uit te kijken als je dit concert zag.
Ook KrashKarma (*****) omarmt zowel de duisternis als het licht. Het duo kwam met veel show van achter het publiek, met trommel en een luidspreker, in fel licht. Een feestelijke intrede, die ze verder zetten op het podium.
Het duo wordt soms in één adem genoemd met Lacuna Coil, Amaranthe en Slipknot. KrashKarma brengt inderdaad die invloeden samen maar beschikt vooral over een eigen smoel. In elk geval etaleert het duo Niki Skistimas, op drums, en Ralf Dietel, op bas/gitaar, nogal wat muziekstijlen. Een verbluffende sound is het resultaat, alsof hier een ganse band staat. De twee gaan nogal tekeer op hun instrumenten, pure waanzin soms. Ook vocaal sterk overtuigend. Ralf springt op en over het drumstel, terwijl Niki haar drumvellen gor mept en huivert met haar bijzondere stem. Wat een bezetenheid hier!
KrashKarma balanceert tussen licht en donker, speels, grauw én met een vleugje humor. Het pedaal werd telkens fors ingedrukt. Uppercuts worden uitgedeeld. Wat een muzikaal waanzinnige rollercoaster.
Hemel of Hel, telkens word je verweesd achtergelaten. Een wervelend, energiek optreden van het duo, zondermeer. KrashKarma is in ons geheugen gegrift.
Pics homepage @ Virginie Sayoen (V’s Metal Media)
Organisatie: DVG Club, Kortrijk
Mini Metal Fest 2025 - Stomende concerten, in een walm van pure rock-'n-roll
Mini Metal Fest 2025
Bouckenborghpark
Merksem (Antwerpen)
Erik Vandamme
2025-09-06
Antwerp Metal Fest vierde in mei dit jaar zijn 10ste verjaardag. Het festival gaat tegenwoordig door in Fort Merksem. In het najaar keert Antwerp Metal Fest echter traditioneel terug naar Bouckenborghpark voor Mini Metal Fest. Een klein podia vlakbij het jeugdhuis, binnen het intieme kader die de typische 'old school vibe' van underground metal concerten uitademt. En er is vooral die gemoedelijke gezelligheid die AMF een bijzonder festivalgebeuren maakt. We waren aanwezig voor de drie laatste optredens. Het werden stomende concerten, in een walm van de meest pure rock-'n-roll.
Rosmotor en KA'UNA hadden we helaas gemist. We waren echter wel net op tijd voor Minus 45 Degrees (****). De band is ontstaan medio 1999/2000 en bevat enkele topmuzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen. De band wordt in sommige media omschreven als moderne hardcore/metalcore en dat is zeker niet ver gezocht. We geven toe. Toen we top gitarist Jeroen De Vriese op het podium zagen staan, waren we er al gerust in. Dat ging sowieso vuurwerk worden. Zonder afbreuk te doen aan de overige virtuozen en springerige zanger/frontman John Tai uiteraard.
Na hun debuut 'Mute' in 2005 werd het stil rond de band, in 2023 namen ze de gitaren terug op en op Mini Metal Fest kwamen ze de twintigste verjaardag vieren van hun debuut. Met mokerslagen, oog voor experimen, diversiteit en naast die typische metalcore ook een melodieus kader, zorgde Minus 45 Degrees voor een gevarieerde set, die toch wat inspanning vergde om te blijven volgen tot het eind. Eén ding is zeker, de jongens zijn heren geworden, de aanstekelijke speelsheid van in de prille dagen is nu nog steeds overeind gebleven. Dit smaakte naar meer!
Fire Down Below (*****) is binnen typische stoner uitgegroeid tot één van onze absolute favorieten. Meermaals zagen we hen optreden, telkens stellen we vast dat deze band totaal niet moet onderdoen voor de grote bands binnen de scene. Met typische stoner riffs legt Fire Down Below de lat ook op Mini Metal Fest al vanaf de eerst gitaarlick torenhoog. Terwijl zanger/gitarist Jeroen zijn stem schor schreeuwt, maken we ons op voor een trip doorheen het woestijnlandschap. Althans, de zinnenprikkelende klanken en zang, spreken naar goede gewoonte tot de verbeelding.
Bij het vallen van de duisternis wordt het wat frisser in september, maar de intens warme sound deed de temperatuur naar een kookpunt stijgen. De band blijft uppercuts uitdelen en dan moet de apotheose nog volgen, als bassist Bert Wynsberghe gewoon vooraan bij het publiek gaat staan, met bas maar ook drummer Tom waarop hij enkele maten slaat met drum sticks.
Alle registers worden compleet open getrokken in een wervelstorm aan riffs en drums. Fire Down Below brengt na al die jaren nog steeds de meest pure stoner, en laat Mini Metal Fest in vuur een vlam achter, zoals dat hoort binnen het genre. Klasse!
Afsluiten deden we met een potje onvervalste rock-'n-roll van het duo TankZilla (*****). Nadat Peter Pan Speedrock definitief de plug eruit trok, stuitte zanger-gitarist Peter van Elderen op voormalig Wolfskop-drummer Marcin Hurkmans en de rest is geschiedenis. Het duo gaat al vanaf de eerste noot als twee wildemannen tekeer op dat podium, een beetje in de geest van een band als Peter Pan Speedrock dus maar duidelijk met een eigen smoel en een hoek af.
De ferme stompen volgen elkaar in een razendsnel tempo op, er viel nergens een speld tussen te krijgen. De basis van TankZilla is gewoonweg steengoede rock ’n roll, heftig drumwerk, krachtige gitaarriffs en een ruige strot. Meer is er niet nodig om te overtuigen.
Het is opvallend hoe dit duo, twee doorwinterde muzikanten, elkaar als een sterk geoliede machine, blindelings vinden en zelfs verder aanvullen.
In een speels, aanstekelijk kader deelde het duo ferme uppercuts en mokerslagen uit.
Bij het vallen van de nacht zorgde TankZilla dan ook voor het perfecte rock feestje om deze wederom geweldige editie van Mini Metal Fest met een knetterende knal af te sluiten!
Organisatie: Antwerp Metal Fest
FinFactor Jazz Damme 2025 – Tussen vernieuwing en traditie
FinFactor Jazz Damme 2025
De Zustertuin
Damme
2025-08-31
Erik Vandamme
In de eeuwenlange geschiedenis spreekt het pittoreske Damme tot ieders verbeelding. Van binnen- en buitenland komen mensen dit mooie dorpje nabij Brugge en de Damse Vaart bezoeken.
Voor de vierde keer ging het festival FinFactor Jazz Damme door op zaterdag 30 en zondag 31 augustus. Wij waren aanwezig op zondag 31 augustus.
In het intieme kader, stonden zowel gerenommeerde als jonge talentvolle jazz muzikanten gezamenlijk op het podium. Een festival tussen traditie en vernieuwing.
Tieme Reynaert Quartet & friends (****1/2) - Jazz Damme heeft oog voor opkomend talent. Het collectief Tieme Reynaert Quartet & Friends mocht de tweede festival dag openen. De band bestaat, naast Tieme zelf op saxofoon, uit Matteo Vervenne op piano, Maxim Poppe (Bas) en Oskar Slabbinck (Drums). Twee bevriende muzikanten Cyriel Vanhoutte (trompet) en Emiel Bas (Elektrische gitaar) vulden op Jazz Damme het kwartet aan.
In maart dit jaar won de band de Dragon Jazz Contest in de categorie 'bands' , een wedstrijd voor jong talent uit het secundaire onderwijs met niemand minder als Jef Neve. Erg interessant, gezien Neve nu net de man is die binnen zijn muziek de perfecte lijn trekt tussen pop en jazz, en graag improviseert en experimenteert.
Tieme Reynaert Quartet & friends doen dit ook. Ideaal dus … Het gezelschap brengt heel wat diversiteit aan in hun stijl. Ze voegen er een funky klankentapijt aan toe. De sound spreekt tot de verbeelding. Het klinkt speels en er is de zin voor improvisatie. Het kleurt het geheel.
De muzikanten spelen dus bewust buiten de jazz lijntjes, maar blijven het genre subtiel trouw. Elk heeft een belangvolle rol, ondanks de bevoorrechte positie van trompet en sax. Een groovy bas, een zwevende gitaar, de bezwerende percussie en de mooie pianoklank vullen mooi aan. Mooi als ontdekking.
Jef Neve & Teus Nobel (*****) - We zagen Jef Neve & Teus Nobel eerder dit jaar aan het werk in de Roma en wisten dus al min of meer waar we ons aan konden verwachten.
Lees gerust: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98370-jef-neve-teus-nobel-hoe-klassiek-en-jazz-elkaar-ontmoeten-en-vinden
Het duo kreeg het meeste publiek voor zich. Niet verwonderlijk, gezien de reputatie van de twee. Het begon met “Bluesette” van Toots Thielemans, iedereen is mee in hun muzikaal verhaal.
Teus spreekt het publiek aan, en spreekt zijn waardering voor Jef uit. Het respect is trouwens wederzijds. Jef Neve & Teus Nobel gaan steeds tot het uiterste, en zoeken elkanders muzikale grens op. De piano stukjes van Neve zijn zonder meer magistraal. Nobel vult aan met trompet geschal. Wat een magische, ademloze set van deze twee, een milde botsing tussen jazz en klassiek, tussen improvisatie en pop.
Chris Cheek - Rembrandt Frerichs - Mark Haanstra - Jorge Rossy (****) - In de bio wordt het kwartet Chris Cheek - Rembrandt Frerichs - Mark Haanstra - Jorge Rossy omschreven als een 'supergroep'. We zijn benieuwd.
Elk van hen heeft wel ergens zijn stempel gedrukt op de muziekwereld. Chris van zijn kant is een saxofonist, van alle markten thuis, hij kan alle toonaarden aan en improviseert tot het oneindige. Zijn medemuzikanten tappen uit hetzelfde vaatje. Een veelkleurig muzikaal kleurenpalet ontstaat.
Hoedanook, een spannende, harmonieus kleurrijke set vol weerhaakjes is het resultaat. Vindingrijk. Soms dreigt het wat chaotisch te worden, het stoort allerminst de doorwinterde jazzliefhebber. Een daverend warm applaus steeds deed het kwartet deugd.
Tutu Puoane - 'Wrapped In Rhythm' (*****) - Met Tutu Puaone stond een zangeres op het podium die een streepje Afro-Jazz naar Damme bracht. Het project 'Wrapped in Rhythm' draait rond de poëzie van Lebo Mashile. In 2015 ontmoette Tutu de poëet Mashile die haar toestemming gaf de teksten op muziek te zetten. Samen met Ewout Pierrieux schreef Puoane de muziek. Intussen is er een deel twee van deze samenwerking met het Metropole Orkest en met arrangementen van Bert Joris. Het project werd bekroond met drie South African Jazz Awards. Verdiend kun je achterna zeggen …
Het klinkt allemaal erg gevoelig. Tutu laat zich omringen door muzikanten die hun instrument perfect beheersen, met een kleurrijke klankentapijt als overtuigend resultaat.
We kregen muziek van hun ‘Volume I’, alsook van de nieuwe schijf. Hoogtepunt was o.m. “Song For Kedi”, een aanklacht tegen de uitbuiting van de Afrikaanse vrouwen.
Prachtig poëtische meesterwerkjes waren “Land of Broken Mirror”, “Dawn” en “Find the Path”. Tutu Puoane wist met haar virtuoze muzikanten de temperatuur te doen stijgen laat op de avond. Intiem, ingenieus, boeiend in de sound en in intense mooie hartverwarmende woorden …Het vormde het perfecte slot van een gezellige dag, balancerend tussen vernieuwing en traditie in het genre. Mooi!
Organisatie: FinFactor Jazz Damme + vzw22
Belinda Carlisle – Backcatalogue bij ondergaande zon aan zee
Een icoon uit de ladiespop, Belinda Carlisle, uit de eighties, onderneemt na jaren opnieuw een heuse tournee. De ‘heavenly hit tour’ bundelt haar solocarrière samen in een rits frisse, aanstekelijke en sfeervol innemende songs. Sterkhouders van bijna veertig jaar terug zijn “Circle in the sand” en “Heaven is a place on earth” uit haar classical album ‘Heaven on earth’, konden rekenen op de meeste respons.
Ze ontpopte zich als een dame die haar publiek een klein anderhalf uur lang een nostalgische, weemoedig-sprankelend, trip down memory lane bezorgde.
Eigenlijk zijn de nummers op zich zijn relatief eenvoudig, melodieus, ritmisch, stemmig; ze zijn melancholisch-twinkelend , ontspannend-vrolijk. Ze worden gedragen door een enthousiaste zangeres , die in presence en uitstraling haar publiek weet te imponeren en onder de arm houdt; ook in de vocals ervaren we nog steeds die brede, indringende, lichthese inslag.
Van haar oude ladiesband The GoGos en van haar talrijke samenwerkingen tussenin (o.m. met The Smithereens “Blue period”) hoorden we niks, nee, we krijgen hier een backcatalogue van de pensioengerechtigde Amerikaanse uit Californië, die telkens opnieuw het publiek zo goed mogelijk nauw tracht te betrekken in haar songmateriaal, en ergens de sfeer ademt van een avondje nagenieten aan de kust bij ondergaande zon.
Voor een goed half gevuld KC begint ze de set met een statement van een song, “Life your life to be free”, een sfeervol groovende popsong; sterkte en kleur krijgt het nummer door haar band, die telkens voldoende adem- en speelruimte krijgt. Het vormt en is de algemene noemer in de sound.
Ze heeft hier een enthousiasmerend publiek, die mee is in haar muzikaal verhaal; elk nummer wordt warm ontvangen in handclaps en meezing.
Het is een typical american show die als doel heeft het publiek een aangename, ontspannende avond te bezorgen; een vat nostalgie, ontdaan van glamour en glitter. De huidige sliert jonge (tiktok)telgen als Olivia Rodrigo, Sabrina Carpenter , Chappell Roan, Addison Rae, Lola Young of Rosalia, hebben wel hier ergens de mosterd gehaald. Ook ladiesbands als The Beaches of The last dinner party hebben wel ergens een link aan deze Belinda en haar GoGos.
De 80s keys en pianoloops van weleer blijven kenmerkend in haar oeuvre, o.m. met “We want the same thing”, “Do you feel like I feel”, “Should I let you in” en “Big big love”; het straalt een soort onschuld uit.
Middenin de set is de vaart wat teruggedrongen en worden we in een meer dromerige, ingetogen sfeer gedropt met het gekende “I get weak”, gevolgd door “Circle in the sand” (beiden uit die klassieke soloplaat van 87) die ons stapje dichter bij elkaar brengt. Een fijne subtiele melodie, een puike zangpartij, de zwierige danspasjes en een intense solo hier en daar, het siert en het publiek geniet. Knuffelrock op z’n best.
Ze heeft zelf wel enkele favorietjes als “Vision of you” en “Summer rain” uit ‘Runaway horses’.
“Leave a light on” en haar bekendste hit “Heaven is a place on earth” zijn mooi uitgediept en zorgen voor de meeste respons, singalongs en een nostalgie sfeer. Heerlijk mooi om deze terug te horen.
Ze breidt er na een goed uur nog een extravert slot aan, met de uptempo’s van “Big scary animal” (het opkomen voor de dierenrechtorganisaties) en “Runaway horses”. Het nieuwe “Right now” (uit ‘Once upon a time in California’, een album met covers uit de 60-70s) sluit de eigenlijke set af, maar het warme onthaal doet de harten van de band en Belinda zelf smelten, en ze komen met een uitsmijter van dertig jaar terug, “A woman and a man”.
Het was fijn, leuk, aangenaam de popartieste van weleer met haar band terug eens aan het werk te zien. We kregen een popconcert pur sang, melodieus nostalgisch, fris tintelend en sfeervol ontspannen, nagenietend met een cocktail van een warme zomeravond bij ondergaande zon aan zee!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Belinda Carlisle
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8499-belinda-carlisle-03-09-2025?Itemid=0
Guy Swinnen solo
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8498-guy-swinnen-03-09-2025?Itemid=0
Organisatie: FKP Scorpio
The Mono Kids is een Nederlandse tweemansorkestje dat grossiert in garagepunk. Het duo doet lekker z’n eigen ding, maar op een manier die makkelijk te verteren is en die een breed publiek kan aanspreken. Ze steken regelmatig de grens over naar ons land en eerder dit jaar speelden The Mono Kids hun eerste tourneetje in de UK.
‘Lucky Guys’ is na een reeks digitale releases hun eerste release op vinyl.
Openingsnummer “Cherry Kisses” is de single die zopas al via Dammit Records uitkwam, met – voor de kenners – een oude Nissan Cherry in het artwork. Deze track is net als de andere nummers op de A-kant van deze vinyl-release een beetje een zonnig, zomers garagepunk-anthem. Stevig en gemeen, maar met de glimlach en catchy. De ‘cherry’ van de track-titel werd overigens doorgetrokken in de roze kleur van het vinyl en in het ook al roze artwork.
“L.O.V.E.” is heerlijke noisepunk en gaat een versnelling harder dan “Cherry Kisses”. Militanter ook. En ondanks de korte speelduur is de songopbouw best leuk. “My Friend” is een scherpe punky ode aan de vriendschap. Peter Van Gelder (Peter Pan Speedrock, TankZilla, …) zat voor deze A-kant achter de knoppen en hij leverde prima werk.
De B-kant is eigenlijk de vinyl-release van wat tot dusver de digitale EP ‘Drei Wunderschöne Melodien’ van The Mono Kids was. Die kwam vorig jaar uit en daarvan herkennen we meteen “The Sun = # 1” (the sun is number one) met een heel aanstekelijk meebrul-refrein. “Rock It” is een heel degelijke en ietwat vrolijke, noisy proto-punkrocker. De rammelende rechtdoor-nonsense van “PS/P-love” sloot die EP en nu ook dit album af.
‘Lucky Guys’ schiet twee keer raak. The Mono Kids blijven stronteigenwijs hun zelfgekozen koers varen en tegelijk doen ze dat op zo’n manier dat het voor de luisteraar bijzonder aanstekelijk is.
https://themonokids.bandcamp.com/album/lucky-guys-6-track-pink-vinyl
I H8 Camera is het improvisatiecollectief van ‘master of ceremonies’ Rudy Trouvé, die al meer dan 15 jaar een steeds wisselende line-up van absolute topmuzikanten leidt in een waanzinnig avontuur door rock, jazz, folk, krautrock, no wave, post-punk...
Het collectief staat voor grenzeloze improvisatie op basis van een paar korte aanwijzingen... Het is innovatief, tegendraads, schurend en vaak briljant. Je bent voor of tegen, er is geen weg daartussen. Wie er van houdt, kan er vaak niet over ophouden, of koestert deze band als een collectief geheim.
Het dubbelalbum ‘Live at L’Archiduc’ werd opgenomen tijdens een vijfdaagse residentie in de club met die naam in Brussel in mei 2023 met een geweldige line-up: Rudy Trouvé, Stef Kamil Carlens, de betreurde Matt Watts, Teun Verbruggen, Teuk Henri en Jef Mercelis. Gastoptredens zijn er van Catherine Graindorge, Rodrigo Fuenteabla Palavicino, Florian Guibert, Lennart Van Praet en Seppe Gebreurs. Ook Roland Van Campenhout komt langs om een stukje gitaar mee te spelen en toch verschilt dit album heel sterk van ‘Two Days In August’, het album van I H8 Camera en Roland dat eerder dit jaar uitkwam.
Productie en mix waren in de bekwame handen van Stef Kamil Carlens.
Het is niet enkel de sterke bezetting die tot de verbeelding spreekt op dit album. Bij heel wat gelegenheidsgezelschappen komt de collectieve sterkte niet tot zijn recht omdat die tijdelijke bandleden niet op elkaar ingespeeld zijn of omdat de muziek en de lyrics die ze samen brengen niet uitstijgt boven de optelsom van de individuen. Die twee loopholes vormen hier nu net de sterkte. Bij I H8 Camera zijn geen twee concerten identiek. Ceremoniemeester Trouvé verzint ter plekke de aanwijzingen voor tekst en muziek en elke avond wisselt de bezetting, al vormt er zich ook wel een vaste kern. Improviseren is een stiel en de ene voelt zich daar al beter bij dan de andere. Het is misschien jammer dat we de aanwijzingen niet te horen krijgen die Trouvé zijn band influistert.
Op dit album heb ik het meest genoten van “Love Me Like A Vegetable”, “Get Yourself Together” en “The Right Way”.
Daarnaast is vooral het afsluitende “Sick Of Words, Sick Of Language” een echt meesterwerkje. Zappa en Talking Heads meets dEUS en Evil Superstars. Een magische song van internationale allure, bij elkaar verzonnen in enkele minuten. Zo zullen er op elk concert van I H8 Camera wel vlagen van genialiteit opduiken, maar we zijn alvast bij met dit tijdsdocument.
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97163-two-days-in-august
https://www.facebook.com/p/I-H8-Camera-100028127329341/
Balratmort is een nieuw eenmansproject. Met een nom de plume die verwijst naar een inmiddels opgedoekte jaarlijkse verkleedpartij en met single-titels over meeuwen en garnalen, moet dit wel uit Oostende komen. De man achter het project is Rudi Dewilde, die je nog kan kennen van Subversion, Anchor, Slow Children, Mandrake, Yong Sun Park, Friends of Amos en Rebelge. Na een radiostilte van zowat tien jaar waagt hij zich opnieuw aan componeren en zingen.
“Seagull” is voor mij een betere single dan “Shrimps” dat Balratmort eerder al losliet op de wereld. De combinatie van donkere, doorleefde, gefluisterde vocalen met een catchy elektrobeat, met nog af en toe een gitaarlick en wat backings, het klinkt allemaal knisperend fris. Modern, indie en heel dansbaar, met toch nog twee voeten in het verleden (postpunk). Het doet mij soms wat denken aan Goudi en Augustijn, nog twee artiesten met een Oostende-link die heel aangename fluister-indie brengen.
Bij “Shrimps” waren we nog snel mee met de inhoud van de lyrics (waar zijn de garnalen naartoe, die vraag leeft breder dan Oostende en is ideaal als metafoor voor zoveel meer in het leven).
Waar “Seagull” over gaat, is wat moeilijker te ontcijferen. We moeten – zoals de meeuwen - onze vleugels gebruiken en vooral niet opgeven, wat toch wel heel algemeen is. We wachten wel op de lyric video of het interview. Echt belangrijk is het misschien allemaal ook niet.
“Shrimps” kon mij muzikaal niet helemaal overtuigen, maar inhoudelijk wel, en bij “Seagull” is het net omgekeerd. Er is nog meer op komst van Balratmort en wij hebben daar een goed gevoel bij.
https://www.youtube.com/watch?v=y6pR47Xuuqs&list=OLAK5uy_n7BQ-l---_uWamHs1dGzLYfneALr_bDHc
We kennen ondertussen wel allemaal Dirk Da Davo (Neon Judgement, Neon Electronics en nog enkele projecten). Een flink aantal mensen zag hem met Neon Electronics ook aan het werk deze zomer op de Fonnefeesten in Lokeren.
Er komt in september een single uit onder zijn eigen naam. De single “Running Up The Hillside” is heel herkenbaar als een werkstukje van Dirk en neigt ook een beetje naar Neon Electronics. Naast de single vinden we er ook twee knappe remixen van het nummer op terug. Daarvoor nodigde hij Mass Formation Audio en Formshift uit.
Mass Formation Audio is een soloproject van Matt Brock die ook daarnaast sedert de jaren negentig actief is bij de dark electro band “Dicepeople”. De remix van Matt Brock voegt er industrial en EBM tonen en beats aan toe waardoor deze een stuk harder klinkt dan de originele versie. Maar een zeer geslaagde bewerking. Het voegt wat lagen en diepte toe aan de muziek.
Formshift is een techno en electro project van Gavin Bucktrout. Zijn remix is dan weer anders. De vibe is meer darkelectro. Ook hier duwen de beats de song in een hogere versnelling.
Beide remixen zijn meer dan de moeite waard en een reden om deze EP aan te schaffen. De digitale release is voorzien voor 15 september op het Dancedelicd label van Dirk Da Da Davo.
Electro/Darkwave
Running up the Hillside EP -single-
Dirk Da Davo
Een nieuwe naam in het Belgische muzieklandschap is de band Obsidian Flux. Het duo is afkomstig uit Gent en bestaat uit Johan Braet en Olivier Lecluyse. Samen zetten ze een lekker duistere en dystopische wereld neer in “Karma (is a bitch)”. Met rake lyrics en een haast minimale sound die drijft op een synthmelodie en beats. Het nummer is goed opgebouwd en heeft de nodige elementen om meerdere luisterbeurten te doorstaan.
Ik denk zelfs met een remix dat dit tot een ferme clubtrack kan omgebouwd worden. Ook de videoclip is minimalistisch maar doeltreffend. Nice!
ElectroNoir/Darkwave
Karma ( Is a Bitch) -single-
Obsidian Flux
Clip op Youtube
https://youtu.be/N_d7RvzNrLg?si=w-m5utLwhNRwp-34
https://obsidianflux.bandcamp.com/track/karma-is-a-bitch
Matt Berninger - Ontspannen melancholie
Matt Berninger
OLT Rivierenhof
Deurne
2025-09-01
Jérôme Bertrem
De nazomeravond in OLT Rivierenhof stond in het teken van Matt Berninger, frontman van The National, die er zijn solowerk en klassiekers bracht in een setting die zowel intiem als uitbundig aanvoelde. Met Ronboy als special guest en voorprogramma kreeg het publiek een dubbele portie indierock en melancholie, afgewisseld met speelse humor en onverwachte momenten.
Ronboy mocht de avond openen en bewees dat ze méér is dan een sidekick. Met haar mix van grungy rock en emotionele ballads wist ze meteen te overtuigen. “Boogeyman” en “I Am Only Playing” klonken vol en ruw, terwijl ze in “Retriever” en “Brass Knuckles” haar stem en basgitaar alle ruimte gaf. Een verrassend rustpunt bracht ze met de piano-ballad “Your Way”, breekbaar en intiem. Tegen het einde ging ze voluit in “Oceans of Emotion” en “Get Rich Fix”, nummers die haar rauwe energie perfect samenvatten. Haar duet met Matt tijdens “Disaster” was wat rommelig in de mix, maar gaf wel een mooi voorproefje van de wisselwerking tussen beide artiesten.
Toen Matt Berninger zelf het podium betrad, was de toon meteen gezet: energiek, speels en met zijn typische baritonstem die de hele avond herkenbaarheid en sfeer bracht. Hij werd bijgestaan door dezelfde band als Ronboy, wat zorgde voor een vlotte overgang.
Al vroeg in de set zorgden “No Love” en “Breaking Into Acting” voor een levendige wisselwerking tussen podium en publiek, met Matt die vaak zijn glas deelde met de voorste rijen. “Distant Axis” en “Junk” lieten dan weer een meer ingetogen kant zien, zorgvuldig gezongen en subtiel opgebouwd.
De afwisseling bleef boeien: een duet met Ronboy in “Silver Springs” (met een knipoog naar Fleetwood Mac), nieuwe songs als “Black Letter Font” en “Why Don’t Nobody Love Me?”, en natuurlijk klassiekers als “One More Second” die op luid applaus konden rekenen.
Hoogtepunt van de avond was zonder twijfel “Terrible Love” van The National, waarbij Matt het publiek in trok, handen schudde en knuffels uitdeelde. De warmte tussen artiest en publiek werd hier tastbaar.
In de bisronde verraste hij met een swingende cover van New Order’s “Blue Monday” en sloot hij af met “Inland Ocean”, een zacht neergelegd slot dat de avond mooi afrondde.
Matt Berninger bewees in OLT Rivierenhof dat hij solo even sterk staat als met The National. Met humor, melancholie en een flinke scheut publieksliefde bracht hij een avond die zowel luchtig als beklijvend was. Een concert waarin hij genoot van de intimiteit en de directe interactie – en het publiek minstens evenveel.
Setlist: No Love - Frozen Oranges - Breaking Into Acting - Distant Axis - Silver Springs - Junk - All for Nothing - Black Letter Font - Nowhere Special - One More Second - Silver Jeep - Little by Little - Why Don't Nobody Love Me? - Gospel (The National) - Terrible Love (The National) - Bonnet of Pins — Times of Difficulty - Blue Monday (New Order cover) - Inland Ocean
Organisatie: Live Nation ism OLT Rivierenof, Deurne
Psychedelic Porn Crumpets - Uitzinnige psychrock van een fenomenale liveband
Psychedelic Porn Crumpets
De Zwerver
Leffinge
2025-08-29
Ollie Nollet
Om eerlijk te zijn: ik heb me eigenlijk nooit beziggehouden met de Psychedelic Porn Crumpets. Niet dat de groep uit het Australische Perth me onbekend was. Eenmaal hun fascinerende naam gehoord, vergeet je die trouwens nooit meer, maar me verdiepen in hun muziek had ik tot een paar weken geleden nooit gedaan. Maar wanneer een band die zo'n uitzonderlijke live-reputatie geniet naar één van mijn favoriete clubs komt wil ik dat toch niet missen. Een reputatie die ze overigens helemaal waarmaakten maar eerst mocht Bront zich aan ons voorstellen.
Zoek niet te hard naar de betekenis van hun naam: Bront is gewoon een vervorming van de voornaam van Brent Pauwels, geestelijke vader van de groep. Bront was oorspronkelijk het slaapkamerproject van Brent Pauwels, maar intussen heeft hij een viertal uitstekende muzikanten rond zich verzameld die allen ook actief zijn in meerdere, mij meestal onbekende, andere groepen. Me wel bekend waren de broers de Geus die ik eerder al aan het werk had gezien: gitarist Casper bij Brorlab en Moar, drummer Simon bij Meltheads en eveneens Moar.
Brent Pauwels (met een onvervalste pornosnor) bleek meteen een innemende frontman. Zijn lage stem, die soms aan Warren Thomas van de veel te vroeg ter ziele gegane The Abigails deed denken, klonk misschien afstandelijk maar dat maakte ze enkel intrigerender.
Muzikaal tapte Bront uit nogal wat vaatjes: lofi, postpunk, garagerock, jangle pop,... Toch was er één constante factor: de sterke songs.
De groep stond meteen op scherp met 2 nummers uit hun gloednieuwe, uitstekende EP "#9" waarmee Bront zes jaar na de vorige plaat weer helemaal terug is. "#9" bevat slechts vier nummers zodat er ruimte genoeg was om royaal in het verleden te graven. Dat oudere werk bleek de tand des tijds goed doorstaan te hebben en moest zeker niet onderdoen voor het nieuwe materiaal. Het door de bas van Niels Elsermans voortgestuwde "Nipples of society", waarin de zanger bewees ook de hoge noten aan te kunnen, vond ik zelfs het absolute hoogtepunt en dat nummer stond reeds op de eerste EP ‘The blonde koala show vol.1’ uit 2017.
Het werd een mooie, erg gevarieerde set zonder inzinkingen die groots werd afgesloten met het op een marsritme voortdenderende "Hard and sad" waarna ik alleen maar tot het besluit kon komen dat De Zwerver zijn voorprogramma's telkens met veel zorg weet uit te kiezen. Dit was er zeker eentje om te onthouden.
Met drie gitaren in de frontlinie ontpopte Psychedelic Porn Crumpets zich tot een nog uitgesprokener gitaarband dan ik had verwacht. De elektronica beperkte zich tot een minimum en gitarist Chris Young ruilde zijn gitaar slechts een enkele keer voor een keyboard. Dat zat dus wel goed.
Toch duurde het een tijdje vooraleer ik volledig werd meegezogen in de slipstream van een af en toe met zijn gitaarriem worstelende Jack McEwan en zijn vier vrienden. Het was even aanpassen aan die grootse, trippy sound waarin psychrock vakkundig gemixt werd met stoner en verder op smaak gebracht werd een mespuntje progrock.
Ook de nummers zelf waren niet instant behapbaar. Het leken wel spinnenwebben. Wat aanvankelijk een onoverzichtelijke wirwar leek, bleek bij nader inzien dan toch fijne compositorische elementen te bevatten waarin niet zelden een machtige riff verscholen lag. Blijkbaar was ik niet de enige die wat rodage nodig had.
Ook de niet onaanzienlijke meute devote fans had wat tijd nodig om haar roemruchte reputatie waar te maken. Maar eenmaal het hek van de dam stuiterden de lijven moorddadig hoog en vormden zich uitzinnige circlepits. Op een gegeven moment ging een groep diehards zelfs even samen op de grond zitten voor wat ik niet beter kan omschrijven dan de Marie-Louise, een beweging die ik tot nu toe enkel kende van banale trouwfeesten. Ook vocaal lieten deze enthousiastelingen zich niet onbetuigd. Er werd uitbundig meegezongen, opvallend genoeg meer met de gitaarriffs dan met de vocals, en het gejoel tussen de nummers was zo mogelijk nog luidruchtiger. Of zouden die twee strategisch op de rand van het podium opgestelde microfoons, richting het publiek, daar voor iets tussen gezeten hebben?
In ieder geval laafde de groep zich gulzig aan die energie van het publiek waardoor ook zij steeds geestdriftiger werden.
Hun laatste, "Carpe diem, moonman" vind ik niet bepaald wereldschokkend, toch staan er twee fantastische nummers op: "Another Reincarnation" en " March On For Pax Romana" en die zaten netjes bij de drie geselecteerde nummers uit die plaat. Het maakte me alleen maar euforischer. Zelfs de talloze verstilde gitaar intro's van Jack McEwan, die verrassend conventioneel klonken voor iemand die zich ooit liet ontvallen dat hij elke natuurlijke conventie in het gitaarspel wilde vergeten, konden me mateloos boeien. Alleen enkele kalmere passages die me deden denken aan Tame Impala, een groep die niet mijn definitie van psychedelica deelt, kon ik wat minder smaken.
Psychedelic Porn Crumpets bewees met een set uitzinnige psychrock, die in al zijn grootsheid soms even flirtte met stadionrock maar die grens gelukkig nooit echt overschreed, een fenomenale liveband te zijn.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Driftfestival 2025 – Geslaagd weekend met de backcatalogue van kleppers Goose (25 Y) en dEUS (30 Y ‘Worst case scenario’)
Driftfestival 2025
Nelson Mandelaplein
Kortrijk
2025-08-30 +31
Johan Meurisse
Drift - Nieuw festival in Kortrijk met de klemtoon op Belgisch goeds en lekkers in de scene … Drift is het laatste echte zomerfestival, die de vakantie definitief uitwuift met als uitgangspunt nog eens goed genieten, ontspannen en amuseren om dan met opgeladen batterijen de dagdagelijkse realiteit en zorgen terug aan te vatten…
Drift - Twee avonden lang, eentje van electropop in al z’n hoedanigheid en eentje van rock in z’n diversiteit.
dag 1 - zaterdag 30 augustus 2025
Op deze eerste avond een beduidend jonger volkje dan voor het rockevent de zondag. Op die manier zijn voor ‘t ganse weekend alle leeftijden aangesproken.
We sloten aan op Glintsal, een mooie vennootschap en vurig huwelijk tussen rapper Glints en producer Faisal, die ons enthousiasmerend in hun ‘i love ZG’ t-shirt, die verwijst naar Gaza, ontvingen. Als decor twee capsules op het achterplan en een futuristische schotel als DJ booth.
De twee draaiden er in hun hippop een potje eurodance, disco, acid, new beat, drum’n’bass, dance door, aanstekelijk genoeg om iedereen in beweging te houden op het plein. Boxautomuziek, foute fuif party in een maatschappijkritische toon én die de samenhorigheid bevordert.
De twee hebben er al een toffe festivalzomer opzitten en dit was een ideale afsluiter om de laatste vakantietinteling letterlijk van ons af te schudden en te dansen. We kregen hitjes “JFK”, “get u what u want”, “all blue hair”, “acid” en “not a housewife”, zomersingle bij uitstek vorig jaar, met het optreden Glints-Daan in onze gedachte.
Allerhande sounds, samples en beats wisten ze door hun hun muzikale mallemolen te halen. En ergens amicale singalongs en handjeszwaaien.
Op het eind was iedereen meegezogen en kon er nog wat bezwerende groove, gabberhouse, oinks en beats van af, op hun “supersonic”, “masahallah” en “i luv u” , met een knipoog naar ‘chariots of fire’ en de Westvlaamse schlager (‘vis in de Leie’- Johny Turbo).
Glintsal - Het deed ons denken aan de hoogdagen van ons eigen The Subs, Shameboy en niet te vergeten Goose, die er waren als afsluiter deze avond.
Glintsal stond voor muzikaal plankgas geven, niet vies van een maatschappijkritische toon, een streven naar ‘Free Palestine’, door de oorlogsvoering en het blijvend gekibbel in ons landje hoe welke positie in te nemen.
Dit was een een hi-tech dance feestje zondermeer die iedereen in dezelfde stemming bracht!
Eefje de Visser is één van die talentrijke Nederlandse artiesten , al een goede tien jaar bezig. Ze is er eentje die een ‘coup de woman force in deze twenties’ verwezenlijkte met o.m. Roosbeef, Merol en wist zelfs een nieuwe lichting dames te lanceren als Meau, S10, Froukje, Sophie Straat. Haar sfeervolle, dromerige popelektronica wordt naar een hoger niveau getild en opengetrokken door haar zeemzoeterige zang, de gelaagde samenzang, de doordachte, professionele, betoverende licht inval, het decor en de schitterende bezwerende choreografie met haar danseressen, die synchrone danspassjes maakten.
Een mooi omschrijving waaide over ons heen van ‘onthaasten in een zweverige stormende en hypnotiserende vlammende sound’. Live kreeg die sound een groovende, extraverte boost.
Met zeven op het podium waren ze. Uitbundig, opwindend werden we meegezogen in die melancholische, weemoedige leefwereld. De huidige single “onomkeerbaar” opende de set. We kregen een afwisselende set van haar oeuvre en middenin de set klonk het rustiger, innemender. Het ging van “de parade”, “stilstand”, “bitterzoet” naar recenter werk “weekenden”, “vlug” en “vlammen” uit ‘heimwee’.
De coronapandemie en het ouderschap bracht haar muzikale creativiteit wat tot stilstand na het album ‘bitterzoet’, maar sinds vorig jaar is het opnieuw volle gas vooruit, want naast ‘heimwee’ is er het nakende ‘vlijmscherp’, dat in oktober zal verschijnen.
Een mooi totaalplaatje dus van song en act bij Eefje de Visser, die sterk, overtuigend werd besloten door “storm” en “lange vinnen”.
Goose bundelde 25 jaar pure electorock samen in hun hometown. Een raveparty werd het, wat gewaagder, gedurfder, avontuurlijker, dan de passage op Rock Werchter, de Lokerse Feesten en Dranouter vorig jaar.
Hun bezwerende, opbouwende, opzwepende, hitsende, energieke synthpop kwam telkens tot ontploffing; hier wisten gitaren, percussie zich te meten aan de elektronica, wat het kwartet sierde. Moeiteloos werden we meegezogen, -gestampt. Het gierde, knetterde, knalde soms in die opwinding, o.m. op het recentere “rock”. Soms neigde het naar EBM op z’n Fronts, soms vloeide het in elkaar over als op “control” - “what you need” en iets verderop “bring it on” – “everybody”.
Een Drift onder hoogspanning dus, op kleppers “british mode”, “can’t stop me now”, “black gloves” en traditioneel in de eindsprint de meezingmomenten op de psychedelische groove van “words” en “synrise”.
Groots werd deze electro avond met thuisspelers Goose. De nummers werden uitgediept, uitgeperst. Een perfecte lightshow en lasers deden de rest. Een backcatalogue die zich synthetiseert als ‘Muzikale Actie’.
Uitkijken nu wat de toekomst brengt …
De kaart van dansbare aanstekelijke synthpop werd op gang getrokken door Borokov Borokov; en dan Aili, die spelenderwijs Japanse teksten verwerkten en de al even Japans klinkende Chibi Ichigo, die schattig energiek ergens Prodigy, Shameboy en Goldband samenbrengt. Mooi dus als gangmakers …
dag 2 – zondag 31 augustus 2025
Op de tweede dag werd de kaart van de alternatieve rock en pop getrokken met bands die elk hun eigen aparte unieke muzikale identiteit hebben. Het publiek was ook beduidend ouder dan gisteren voor die electrogroove.
We sloten aan bij Whispering Sons. Zij laten postpunk horen vanuit de donkerste krochten van de new wave, met een duistere sound die tot kunst wordt verheven. Het publiek werd gecharmeerd door hun kenmerkende donkere, gruizige, niet-direct vrolijke muziek dus.
Hun recentere derde ‘the great calm’ mag onderhuids extraverter, luchtiger zijn , hier kregen we nu in deze set een ingenieus mooie introspectieve set, omgeven van de diepe, indringende praatzang van Fenne Kuppens, die zich nog meer opstelde als de enige echte opvolgster van Nico van de VU.
De band is echt goed op elkaar ingespeeld, elk geluidje werd nog spaarzamer gespeeld; het heeft zijn plaatsje in die donkere wonderschone sound. De nummers zijn in een ander zwart jasje verpakt, maar moesten niet onderdoen van hun vroeger patroon. De spannende mysterieuze dreiging blijft voornaam, het huidige broze politieke landschap zal hier wel voor iets tussen zitten met al die oorlogsperikelen, want niet voor niks stond hier ook de Palestijnse vlag geprikt aan de keys.
Meteen muzikaal de harde wereld met argusogen tegemoet op “satantango” en het gekende “the talker”. Elegant werden de nummers op subtiele, ingetogen, broeierige wijze gespeeld. Fenne dwarrelt rond de nummers heen en geeft er in haar vocals, mimiek, beweging, uitstraling elan aan.
Een sterke podiumprésence die net deze mystieke, mysterieuze sound ondersteunt. Een walm van donkere intensiteit en ingenomenheid overheerst in de diepe basstunes, het fris, tintelend, scherp soms snerpend gitaargepingel, de bezwerende drums en de sfeervolle Cure-synths.
Een muzikaal heen en weer geslinger van licht en duisternis, melancholie en opwinding kregen we op songs “surface” en “hollow” die volgden. “Cold city” was er eentje die filmisch huiverde.
We werden uit de donkerte getrokken met het meer dynamische “dragging”, “alone” en “walking, flying”. “Try me again”, de afsluiter, klonk sober verbijsterend sterk en liet je stilstaan bij je eigen persoon, het worstelen, het opkomen voor jezelf en een vuist maken voor alles. Verweesd werden we achtergelaten, om er na de muzikale pauze terug tegen aan te gaan … met J.Bernardt …
J. Bernardt heeft er een succesvolle tour opzitten met de huidige plaat ‘contigo’. Vanavond sluit hij de Belgische reeks af, dichtbij z’n ouderlijke thuis in Stasegem. Zijn ouders kwamen hem mee uitwuiven.
Jinte Deprez is de man achter J. Bernardt, die in een ander muzikaal leven een belangvolle rol samen met Maarten Devoldere inneemt bij Balthazar. Onmiskenbaar is die invloed te horen door de variërende, donkere, broeierige, twinkelende, indringende ritmes, die in een rits boeiende, meeslepende songs wordt gestopt en gedragen zijn door z’n warme, diepe zegzang.
In die sound horen we in het materiaal een vleugje souljazz, wat de sound breder maakt. Jinte is als frontman erg beweeglijk; de groovende, zalvende toetsen, de bezwerende percussie en het diepe basspel nemen een even volwaardige positie in, naast zijn innemend, broeierig gitaarspel. Het steekt allemaal erg goed in elkaar en het kwartet is goed op elkaar ingespeeld. Zondermeer een sterke performance.
De aandacht is en blijft scherp op openers “taxi en “remedy”; het gaat naar “last waltz”, “calm down”, “matter of time” middenin de set, tot de mooi uitgediepte “the other man”, “i’m the ghost you forgot”, “wicked streets” en “don’t get we wrong”.
J. Bernardt palmde moeiteloos het publiek in. Dit is een volwaardig alternatief op Balthazar en hij duwt broertje Warhaus van Maarten even langs de kant …
Hoe heerlijk nostalgisch kan het zijn om dEUS in alternatieve stijl eens terug te horen … Het deed deugd en maakte ons anderhalf uur lang terug ‘nen jonge gast’, muzikale herinneringen oproepend.
De songs van hun debuut van 30 jaar terug ‘worst case scenario’ (94), werd in de spotlight geplaatst en werd in willekeurige volgorde gespeeld. Na optredens op Cactusfestival en de Lokerse Feesten, was er nu het derde optreden. En na dit optreden zagen we hoe deze band van lekker zwierige alternatieve indiefolkygrunge evolueerde naar een doornsnee emopopband.
Tja, in die begindagen zaten er wat creatievelingen in die band, want naast Barman - Janzoons, vaste spil doorheen de 35 jaar dEUS, zaten er nog Stef Kamil en Rudy Trouvé bij.
dEUS speelde niet in hun eerste, oorspronkelijke bezetting, maar wel in de bezetting van de laatste jaren, buiten Mauro, die om gezondheidsredenen deze tour moest afzeggen; maar wel nu met de (eerder onbekende) Noorse gitarist Simon Folstad Nilsen, die zich ontpopte als een volwaardig lid. De innemende, broeierige, snedige gitaarpartijen en de gitaarexperimentjes had hij heel goed onder de knie.
En na decennia uit dEUS zegde Stef Kamil toe aan deze tour. Wat een meerwaarde. Even duidelijk was dat de intense, zwierige vioolpartijen van Janzoons als de bijdrages en bijhorende vocals van Stef Kamil een prominente rol innamen in die dEUS capriolen.
De jazzy indiepoprock van “jigsaw you” opende de set van deze meesterlijke, avontuurlijke, broeierige plaat; trouwens een plaat die niet vies was van enkele muzikale geluidsschetsen, allerhande uitstapjes en experimentjes, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Rauw lieflijk goddelijk …
Hun doorbraaksingle “via” volgde, dit is er eentje die doorheen de jaren spijtig genoeg z’n plaatsje verloor op de setlist; de opbouw, de afwisseling en de verrassende wendingen, balancerend tussen ingetogenheid en swing, het maakte dEUS uniek groots.
Stef Kamil sloot aan op “WCS”, en dan hoor en zie je dat hij net als Mauro met Barman de Belgische scene kleur gaf en geeft. Zijn persoonlijkheid, z’n présence, z’n bewegingen, z’n danspasjes, het diepe basspel, de warme stem, zowel lead als backing, het maakt de nummers compleet. “WCS” bracht melodie, alternatief, experiment als grunge, pop, folk enz samen. Scherp en gevoelig.
dEUS in optimale stemming dus, een geoliede band die ons doorheen dit materiaal loodste en slalomde. “Morticiachair” volgde met z’n talrijke wissels, “secret hell” was de aanzet van een popsong en er was het pakkend, gevoelig gitaargepingel op “right as rain”.
Mooi allemaal hoe de sound in z’n totaliteit het vindt met de stemmenpracht Barman - Stef Kamil, en verder de samenzang met de anderen, de praatzang en de vocoders.
“Mute”, “shake your hip”, “great american nude” toonden aan hoe breed, ingenieus, interessant de band wel kon klinken. Grauwheid en Emotie.
“Let’s get lost” was mooi, snedig en er kon naar een apotheose worden gewerkt met de gekende hits, “hotellounge” en “suds & suda”, in een opbouwende, freaky laag, tot op het bot uitgediept, verfijnd en konden exploderen. Hier kwam dEUS tot z’n hoogste herkenbaarheid en volste recht. “Divebomb jingle” werd in een soort semi-akoestische jamming gedropt, een kampvuur aanvoelen en samenhorigheid op z’n best. Het toonde hoe divers de band wel was. Vertrouwd, herkenbaar, wisselend, avontuurlijk, onvoorspelbaar.
dEUS wist zichzelf hier heruit te vinden door deze debuutplaat terug onder de loep te nemen.
“Roses” en “fell off the floor man” , twee songs waarop Stef Kamil nog even z’n stempel kon op drukken, besloten definitief 30 jaar dEUS historiek.
Live een beleven, een publiek in extase, een meesterlijk zinderende set, pure klasse! En duimen dat het mag goed gaan met de gezondheid van Mauro en aan iedereen om nog zo’n backcatalogue te mogen meemaken.
Vooraf waren er nog de optredens van Bluai, die de vrouwelijke indiepopscene een warm hart toedraagt en Ao die de Belgische scene een aparte zet biedt door hun groovy etherische, elektronische ambiente fadopop in Portugese Madredeus stijl, Spaanse Rosalia en Franse Gotan Project stijl.
Het Drift festival kon terugblikken naar een geslaagd weekend van telkens 5000 man; het smaakt naar meer … naar een volgende editie!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Stijn Raepsaet en Geert De Dapper
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8563-driftfestival-2025?ltemid=0
Organisatie: Drift + Busker events
Les Ballets de Monte-Carlo, na 25 jaar terug in België - Romeo & Juliet in Brussel en Antwerpen, oktober 2026
Na meer dan vijfentwintig jaar keren Les Ballets de Monte-Carlo terug naar België. In oktober 2026 houdt de prestigieuze compagnie halt in Brussel en Antwerpen met één van hun iconische performances: Romeo & Juliet, een choreografie van Jean-Christophe Maillot op muziek van Sergei Prokofjev.
De compagnie staat symbool voor excellentie en creativiteit, en behoort tot de wereldtop.
Romeo & Juliet ging in 1996 in première en groeide uit tot een internationale referentie met zijn moderne insteek en emotionele intensiteit. Het veroverde de grootste podia, in Parijs en Londen tot New York en Tokio. Juliet neemt de hoofdrol op: een vastberaden heldin, een figuur van vrijheid en moed in een wereld vol beperkingen.
Choreograaf Jean-Christophe Maillot liet zich inspireren door cinematografische invloeden om het verhaal in een nieuw jasje te steken: snelle overgangen, verstilde slowmotions, stilstaande beelden. De sobere decors en het lichtspel creëren verbluffende clair-obscur-effecten, op een soundtrack van Prokofjevs meesterwerk.
Het belooft een totaal¬spektakel dat zowel liefhebbers van dans en podiumkunsten als van theater, muziek of cinema weet te bekoren. Dit emblematisch werk uit het oeuvre van Les Ballets de Monte-Carlo is voor het eerst te beleven in België!
Data en locaties:
? 21 & 22 oktober 2026 – Stadsschouwburg, Antwerpen – ticketverkoop via Ticket Master
? 24 & 25 oktober 2026 – Koninklijk Circus, Brussel – ticketverkoop via Ticket Live
Ballets de Monte-Carlo
Vinnum Sabbathi - Pure cosmic stoner
Vinnum Sabbathi + Within A Mile
Op een warme zondagnamiddag trokken we naar Het Omgekeerde Kruis in Merelbeke. Een oude, bruine kroeg die om de een of andere reden overgeslagen werd door projectontwikkelaars en die nu dienst doet als concertzaaltje.
Op tal van affiches staat dat Het Omgekeerde Kruis in grootstad Gent zou liggen, maar deze fijne plek ligt officieel in de nog-niet-geannexeerde voorstad Merelbeke-Melle. Deze Merelbeekse concertruimte kreeg eerder al leuke bandjes over de vloer als The Mono Kids en Röt Stewart. Voor een avond cosmic stoner liep het Omgekeerde Kruis goed vol.
Within a Mile mocht openen om iets voor 18 u. Een paar bezoekers hadden niet door dat dit een (late) matinee-voorstelling was en zij druppelden pas binnen als het eerste concert al een stuk gevorderd was. Within A Mile is een relatief nieuwe band uit stad Sint-Niklaas, ontstaan uit de restanten van een spacerock-band. Sinds 2023 zitten ze in de huidige bezetting. Dat ze als band nieuw zijn, wil niet zeggen dat ze jong of onervaren zijn. De bandleden deden al ervaring op bij onder meer Mountain Tree, The Black Jaguar Club en White Van Men. Ze hebben al een paar tracks staan op Spotify en binnenkort komt hun eerste clipje uit.
Within a Mile brengt catchy en grungy stoner met soms nog wel een spacerock-vibe.
No Name Collective, de organisator van de avond (die in verschillende, vooral Gentse venues organiseert), had deze band al eens op de affiche gezet, maar op dat optreden leek wel een vloek te rusten. Eerst gaf de voorziene Gentse venue Hollywood er de brui aan en toen er een nieuwe locatie gevonden was, bleek een bandlid van hoofdact Tier ziek. Tier komt nog wel eens terug naar Gent, maar Within a Mile kreeg een herkansing als support van Vinnum Sabbathi.
De set van Within a Mile in Merelbeke was prima. Stoner volgens het boekje en de extra invloeden van grunge en spacerock geven deze band wat extra eigen gezicht. Inzake podiumprésence lieten de drie mannen in de frontlinie al eens wat steken vallen. Dat werd gecompenseerd door drummer Davy die heel vaak oogcontact maakte met het publiek. De grappige bindteksten van zanger Koen vielen wel mee. Een flink deel van het publiek in Het Omgekeerde Kruis was vooral voor Within a Mile gekomen en die bekende gezichten in de zaal deden de band deugd.
De tracks die we opschreven als gedenkwaardig zijn “Black Fire”, “Place Below” en “Voyage”. We kijken uit naar het eerste full album van deze band.
Vinnum Sabbathi komt uit Mexico en brengt instrumentale cosmic stoner. Instrumentaal, maar wel met gesproken geluidsfragmenten in zowat elke song. De bandleden hebben een grote interesse in ruimtevaart en ze droegen hun jongste EP (‘Intersatelital’) op aan de eerste Mexicaanse astronaut Rodolfo Neri.
Deze band werd vernoemd naar het openingsnummer van het album ‘Dopelord’ van Electric Wizard. De bandnaam verwijst volgens de vertaling naar de wijn die voor de sabbat gedronken wordt, al zijn er ook mensen die er een verwijzing naar weed in zien.
Vinnum Sabbathi was deze zomer toe aan zijn derde Europese tournee. Dat gaat volgens het beproefde scenario dat ze uitgenodigd worden door één of meer festivals en dat ze voor en na die festivals enkele extra optredens proberen te vinden. De organisatie van Desertfest haalde dit viertal in 2017 naar Londen en Sonic Whip nodigde hen in 2023 uit naar Nijmegen. Op de lijst van de kleinere clubs die ze in 2023 aandeden zag ik onder meer de Molotov in Gent en La Zone in Luik. In eigen land speelden ze al op interessante festivals als Ripplefest Mexico en Fuzz Tiujana. Dit jaar stonden ze voor de tweede keer op Sonic Blast in Portugal (samen met onder meer Gnome en Amenra) en voor het eerst op HofLärm in Duitsland (met Graveyard en Monolord). Tussenin speelden ze vaak in Duitsland en een paar keer samen met Witchrot.
Vinnum Sabbathi brengt zijn cosmic stoner met veel overtuiging en grinta. De gesproken geluidsfragmenten en andere effectjes en geluidjes komen van Roman. Hij haalt alles uit een combinatie van laptop, keyboard en zijn mobieltje en vaak haalt hij alles nog eens door een met de hand aangestuurde effectpedaal. Een beetje jammer is dat de gesproken tekstfragmenten in het Spaans zijn, waardoor voor heel wat fans die geen Spaans spreken de betekenis wat verloren gaat. Maar als geheel klinkt het prachtig en vormen het volwaardige toevoegingen aan de muziek. Straf ook hoe Roman alles live doet. Hij heeft per track wel een soort van spiekbriefje om te weten wat wanneer komt, maar het is dus geen vaste of voorgeprogrammeerde loop waar de band rond improviseert.
Het Omgekeerde Kruis vormde het einde van de derde Europese tournee van Vinnum Sabbathi en de band was tevreden dat ze de hele tournee zonder kleerscheuren overleefd hadden en misschien ook dat ze een dag later opnieuw het vliegtuig naar huis mochten nemen. Hun merch-tafel was al van voor het concert zo goed als leeg, op een paar shirts in niet-zo-populaire maten en de laatste tourposters na. Dat is al zeker een indicatie van het succes van deze band. Het viel ook op dat een handvol fans al een Vinnum Sabbathi-shirt aanhadden voordat ze het zaaltje binnenkwamen. Je hoeft dus geen grote zalen te vullen om heel toegewijde fans te hebben.
Voor de set met vijf (lange) tracks in Merelbeke gingen de vier Mexicanen kriskras door hun repertoire: “In Search of M-Theory” uit 2020, “Gravity Waves” uit 2017, dan twee tracks uit de EP van dit jaar (“Sistema de Satelites Morelos” en “Rodolfo Neri Vela”) en als afsluiter “The Probe B” uit 2017.
Voor heel wat vaste volgers van No Name Collective was dit een aangename kennismaking met Vinnum Sabbathi. De hele tent was mee ‘in orbit’ met de band en het enthousiaste applaus en gejoel na elke track werd met veel dankbaarheid onthaald.
Organisatie: No Name Collective
Razernij 2025: Beerdrinkers & Hellraisers 2025 – Een blij weerzien en gezelligheid op dit folkloristisch punk feestje
Razernij 2025: Beerdrinkers & Hellraisers 2025
Sleutelhof
Rumst
Erik Vandamme
2025-08-23
Tradities dienen in ere gehouden te worden. Na een drukke festivalzomer, doen we voor het begin van het schooljaar nog even een tussenstop in Rumst voor Razernij: Beerdrinkers & Hellraisers.
Naast het proeven van verschillende bieren (tip: het donkere biertje van 11% op basis van Whiskey was een pareltje, cheers!), is er natuurlijk ook de muziek. Een blij weerzien en gezelligheid op dit folkloristisch punk feestje.
We arriveerden net op tijd om Wölf (****) met een muilpeer van jewelste de avond te openen. Er stond al heel wat volk te kijken, het zonnetje scheen uitbundig en dat is uiteraard altijd uitnodigend. Wölf bestaat uit doorwinterde muzikanten. Ook de interactie naar het publiek toe was goed. De band, ontstaan in 1996, heeft een hobbelig parcours achter de rug, en staat anno 2025 weer als een huis. Aanstekelijke poppunk die wist te overtuigen
Iets harder, maar daarom niet minder feestelijker, ging het eraan toe met Eleven-o-Seven (****). Ze zijn afkomstig uit de regio van Aalst en zijn al van 2007 bezig. De brede, diverse aanpak is de sterkte van de band. Een snuifje punkrock, de nodige screams en de nu metal invloed zijn in een hels tempo. Melodieus daverend. Het publiek genoot, maar het was blijkbaar nog een beetje te vroeg voor een deftige moshpit. Wat een energiebommetjes.
Na deze twee knallers, volgde een rustpunt …hoewel … Skool's Out (***) brengt catchy punkrock, met wat humor. Leuk. Alles bleef een beetje in dezelfde gezapige sfeer, wat de aandacht deels verslapte. Skool's Out bracht ons een 'old school' punk rock feestje. Mooi.
Een eerste absoluut hoogtepunt volgde met Charlie Bit My Finger (*****) een band die we leerden kennen in 2016. We waren onder de indruk van hun uitgebrachte plaat 'Trapped Inside' toen. We hadden ook een fijn interview en zagen hen ook live aan het werk. Ondertussen is de band volwassener geworden, de speelsheid en de absurde aanpak in momenten blijven overeind.
Humor is de rode draad doorheen dit concert, ook al stampt Charlie Bit my Finger graag in het rond. Een muzikaal tof feestje alvast, die het publiek echt dichter tegen het podium krijgt. Zelfs een falende microfoon kon het feest niet temperen. Het publiek ging gretig op de uitnodiging van de zeer beweeglijke band in en danste lekker mee.
‘Highschool Party Poppunk' staat de lezen op hun vi.be pagina. Live hebben we nog steeds hetzelfde gevoel.
We zagen redelijk wat T-shirts van Dropkick Murphy's om ons heen , niet onlogisch op zo’n avondje als dit. Maar ook deels door The Cloverhearts (*****). Dit is een Australische Celtic ska punk band die folk(lore) in hun punk brengen, wat we dus ook terugvinden bij bands als Floggin Molly en inderdaad Dropkick Murphys.
Een leuk , zwierig, opzwepend, aanstekelijk klankentapijt hoorden we, o.m. door de doedelzak. De beweeglijke frontman – die het podium afstruinde om zijn publiek te entertainen - - speelt in op zijn publiek alsof hij voor een complete festivalweide staat te spelen.
The Cloverhearts drukten het pedaal stevig en trokken het publiek mee in een wild punkfolk feestje. Die tin whistle en die doedelzak deden het ‘em in de instrumentatie.
Het bier vloeide overvloedig. Een wervelende set in het genre. Wat een knaller.
We hadden met Charlie Bite My Finger al een eerste blij weerzien gehad; ook de band waarvoor we persoonlijk naar Rumst afzakten, was toch The Wolfbanes (****1/2).
In de jaren '90 zagen we deze legendarische band verschillende keren, o.a. Via Rock waar ze het podium deelden met Buzzcocks, Nick Cave & The Bad Seeds en Siouxie and the Banshees. Ze moesten toen zelfs niet voor onderdoen. De energieke postpunk bommetjes zijn ons bijgebleven. Het zorgde ervoor dat we na meer dan dertig jaar nog steeds fan zijn.
We kregen een broeierige set van hun materiaal en gekende nummers als “Fire in the woods”, “Miles away from here” en “As the bottle runs dry”. Als jonge wolven gingen ze tekeer en bleven ze steeds overeind. Wat een gedrevenheid alsook van zanger Wimpie Punk, die zijn publiek aanport. Een pracht van een afsluiter voor dit festival…
Organisatie: Razernij, Beerdrinkers & Hellraisers 2025
Pukkelpop 2025 - Een weekend vol ontdekkingen, met Queens of The Stone Age als afsluiter
Pukkelpop 2025
Datum: 2025-08-16 + 17
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
Erik Vandamme
Pukkelpop vierde in 2025 zijn veertigste verjaardag, terwijl wij dit jaar zestig jaar oud worden ... Twee mijlpalen die ons motiveren om na tien jaar afwezigheid weer te keren naar een festival dat ons altijd bijzonder heeft aangetrokken. We waren op zaterdag 16 en zondag 17 augustus aanwezig.
Het was een weekend vol plezierige ontdekkingen, met Queens of the Stone Age als ultieme afsluiter!
zaterdag 16 augustus 2025 - IDLES wint de hoofdprijs
We bezochten het meest frequent podia zoals Lift, Backyard en Club. Op deze zaterdag begonnen we daar met ISAï (***1/2), die ons het meest kon bekoren toen hij achter zijn drumstel plaatsnam, om de percussieklankentapijtjes nog meer tot hun recht te laten komen. Daarnaast beschikt de man over een zeer soulvolle stem die harten raakt. Hij profileert zich voornamelijk ook als een divers performer.
We kregen de aanbeveling om even poolshoogte te nemen in Marquee, waar The Atomic Orchestra (*****) klassieke muziek combineert met pop en rock. Al vorig jaar deden ze dat trucje op Pukkelpop, en dat ging opmerkelijk goed. Deze keer zorgde dit voor een indrukwekkende prestatie waar je stil van werd, zoals bij de krakende prachtige stem van ISE, die ons deed wegzweven. Of neem nu de rasse poëet Brihang, die wist te raken. AmenRa maakte de confrontatie met de donkere gedachten zelfs nog intenser met de ondersteuning van dat Klassieke orkest. Zelfs Goldband, waarvan we persoonlijk geen grote fan zijn, klonk opmerkelijk warmer en poëtischer, met de klassieke muziek. Voordien ontroerde Gabriel Rios, Bajoli en J. Bernardt.
Een van de hoogtepunten was Dressed Like Boys (*****), die ons al tijdens les Nuits Botanique eerder dit jaar, kon bekoren. Dressed Like Boys is het project rondom DIRK. zanger Jelle Denturck.
Tijdens een aangenaam gesprek onthulde hij onlangs waar het daadwerkelijk om draait. https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/99241-dressed-like-boys-jelle-denturck-ik-hoop-dat-mijn-plaat-een-soort-rimpel-effect-teweegbrengt-dat-het-iets-los-maakt-bij-mensen-mensen-een-beetje-zachter-kan-maken-zodat-we-wat-meer-genuanceerd-naar-elkaar-kunnen-kijken-en-met-elkaar-omgaan
Jens kreeg op Pukkelpop ondersteuning van de Antwerp Queer Choir. En aanzienlijke meerwaarde. Hij slaagde erin om de mensen tot tranen toe te bedwingen op een aangrijpende, intieme en emotionele wijze; zo een moment was tijdens 'Jaouad', een eerbetoon aan Jaouad Alloul, een theatermaker, schrijver, zanger, muzikant en voorvechter van de rechten van queers. Er zouden nog meerdere momenten volgen.
Het meest opvallende was echter de finale van 'Stonewall Riots Forever', waar Jelle samen met een koor van twintig leden uit volle borst de strofe song uitvoerde, terwijl ze gehuld waren in een podiumlicht van alle kleuren van de regenboog. De hele club zong de tekst mee, wat leidde tot een geweldige afsluiter die we niet snel zullen vergeten. Indrukwekkend! Op 30 oktober stelt Dressed Like Boys zijn debuut plaat voor in de AB, een aanrader dus van formaat!
Na deze twee vroege hoogtepunten gingen we naar Zinadelphia (****), die onze aandacht trok door een subtiele mix van soul en pop, naar Soapbox (****) die op de Backyard stage lekker keet schopte, zoals gebruikelijk bij punk. Om opnieuw te belanden in Club met Being Dead (****), indierockers uit Texas die op lekker chaotische, spannende wijze het publiek en elkaar in de war brachten. Af en toe verliep het zelfs iets te chaotisch, maar het herstelde zich telkens toen de zangeres/gitariste achter het drumstel plaatsnam en de drummer de zang en gitaar overnam.
Een trio met veel potentieel binnen de lo-fi en indierock.
Het is altijd moeilijk kiezen door de overlappingen , maar kijk, met Man/Woman/Chainsaw (*****) was er een interessant pareltje. Deze zeskoppige, experimentele gitaarband uit Londen, met wortels in de Windmill-scene, lieten ons totaal verweesd, door hun psychedelische klankenpracht, met oorstrelende violen. Een spookachtige gewaarwording alvast.
We bleven even staan, want men had ons medegedeeld dat er ''een verrassingsactie aankomt aan de PKP bus'' die stond opgesteld vlakbij de lift. Max Colombie (****) - Oscar And The Wolf - zorgde boven op de bus voor een kort maar krachtig dansfeestje. Al zal de doorwinterde REM liefhebber de wenkbrauwen hebben gefronst bij de versie van 'Losing My Religion'. Hoedanook, iedereen content.
The Last Dinner Party (***1/2) op de mainstage speelde een aanstekelijke indierock show, met een bijzondere zangeres die over voldoende charisma en power beschikt om iedereen te ontroeren. Op gezapige en energieke wijze deed The Last Dinner Party ons heupwiegen. Ook de situatie rond Gaza, Palestina werd aangehaald, dit keer zelfs met een QR-code die opriep om te doneren voor medische hulp en voedselverlening aan de getroffen mensen.
Een leuke band, maar persoonlijk zien we hen liever optreden in de clubs i.p.v. op een groot podium op de mainstage.
In de Marquee ondertussen RY X (****1/2), een sing/songwriter die evenzeer weet te ontroeren. De vorige keer zagen we em echter in het intieme kader van een concertzaal. Ook in de Marquee wist hij ons in te pakken met zijn weemoedige, donkere songs en mooie vocals.
De elektronica zorgde ervoor dat de dansspieren werden aangesproken. Wat een intensiteit en beklijvend concert.
Een andere ontdekking bleek Yard Act (****) in de Club. Vorig jaar konden ze ons nog overtuigen op Rock Herk en Rock Werchter . Lees gerust: “Het zit goed in elkaar en hun wisselend groovy songmateriaal krijgt kleur door hoekige, strakke ritmes, de keys en een verdwaalde jazzy blazer; de danseressen/backing vocalistes en de praatzang en act van Smith doen de rest.''
Hier klonk het even energiek en opwindend, met de niet aflatende beweeglijkheid extravertie van de frontman. Wat veen uppercuts. Yard Act overtuigde zondermeer. Wat een (Yard) act!
Tik-tok fenomeen Sofia Isella (***1/2) probeerde met haar mooie fluisterpop iedereen in de lift te ontroeren maar slaagde daar niet compleet in. Technische problemen , en ook het feit dat haar microfoon redelijk stil stond bij de eerste nummers, maakten het er niet beter op. Nochtans deed Sofia wel degelijk haar best, en ergens triggerde haar breekbare stem en uitstraling ons wel.
Het contrast met Get Up Kids (****) op Backyard Stagewas groot. De band was bezig met een jubileum van hun plaat 'Something to write home about'. De band behaalde zijn grootste succes ten tijde van Groezrock en de Shelter stage. Hoogdagen van de punkrock scene dus. Momenteel kregen we een fijn concertje van pure punkrock.
We waren van plan naar Obongjayar in de Club te gaan zien, maar we besloten te blijven aan de mainstage voor IDLES (*****).Een muzikale tsunami met een sterk maatschappijkritische toon. De vervaarlijk molenwieken frontman, gebruikte zijn hele lijf en rauwe stem om iedereen bij de leest te houden. Ook de bandleden stormden als losgeslagen wilden over het podium. Het publiek werd uitzinnig. De gitarist ging het publiek zelfs letterlijk opzoeken. Beukend tegen de poorten van onrechtvaardigheid.
Wat een pletwals. Onvermoeibaar bleef de band door hameren naar een wervelende finale van “Danny Nedelko”. Schitterend . Deen absolute must-to-see
Het punkfeestje bleef nog even doorgaan met The Chats (****) die op gedreven, doordachte wijzespeelden. Gewoonweg lekker knallen en knetteren na die wervelstorm van IDLES. Een onvervalst punkfeest.
We eindigen onze eerste dag in Lift met Deadletter (****1/2). Intense trancy groovende Postpunk, vol gruizige melodieën. Puik werk.
zondag 17 augustus 2025 - Een vliegende start met Lézard en een mooi landing met Queens of The Stone Age
Opniewu een erg interessante festivaldag … in het begin met de trip van Lézard (*****)die ons reeds op de op Humo's Rock Rally omver blies, en verder o.a. op Gent Jazz. In die korte tijd is deze band volwassener geworden, hun sound is robuuster en krachtiger. Er zijn vergelijkingen met Talking Heads , maar binnen die 'funky' stijl is er ook een beetje Prince te herkennen.
In elk geval leverde Lézard een opzwepende mooie set met dans, spektakel en fleurigheid zonder echt kitsch te klinken. Er werd ook een gloednieuwe song gespeeld, met meer rock gehalte. We noteren alvast de bijzondere wisselwerking tussen Neil Claes en Myrthe Asta. Een zeldzaam Belgisch pareltje …
Even verpozen in de Club bij The Joy (****). Het kwintet uit Zuid-Afrika heeft maar één instrument mee, hun stem. Of de meerstemmigheid. Ze vullen elkaar vocaal aan, en blijven de aandacht scherp houden door een typische Afro stijl, die je prompt doet mee neuriën. De aanstekelijke aanpak werkte zelfs lichtjes op de dansspieren. Een gevoel van rust en welbehagen door deze mooie trip naar het verre Afrikaanse gebergte. Mooi.
HEISA (****1/2) zorgde voor een kletterend gitaarfeest. We kregen een lekker potje herrie en chaos op het podium van de Backyard, met enorm veel speelsheid en Humor. Wat een mokerslagen en geluidsmuur.
HEISA staat op 13 september ook op het indoor festival Zingem Beeft: https://www.zingembeeft.be/ Allen daarheen!
We leerden Ão (*****) kennen via het festival Fifty Lab in Brussel . Een integrerende mooie set, met een zekere experimenteerdrift in klank en vocals. Hun debuutplaat 'Ao Mar' is een overweldigend mooie parel.
Ão is klaar voor een nieuw hoofdstuk, zo te horen op het nieuwe materiaal door de fijne melodieën, de subtiele wissels , de soundscapes en de bevreemdend mooie vocalen. We werden meegesleept in hun intens mooie sound. Check hen verder, o.m. in de AB op 26 maart 2026.
"Sylvie, Sylvie wat doe je met mijn zwakke hart'' schreven we ooit in een concert verslag. Sylvie Kreusch (*****) pakte ons al verschillende kere nin met haar muziek, de danspassen, haar bezwerende stem en haar 'vamp' uitstraling. Telkens troont ze ons mee naar haar wereld, waarbij ze zacht zalvend je hart verwarmt maar evengoed de indruk geeft je op te smullen …
Muzikale contrasten die haar sieren.
De band is sterk op elkaar ingespeeld. Een bijna tongkus met een vrouwelijke fan, op het scherm te zien, bewees wat voor een bijzonder iemand het is .
Mijn compagnie vertelde me ''Dit is niet mijn muziek, maar toch slaagt Sylvie er door haar bijzonder act in me compleet omver te blazen''. Het is haar grote sterkte. Wat een uitstraling, charisma en betovering.
De Brits-Colombiaanse zangeres Sasha Keable (***1/2) is een rijzende ster binnen de R&B die een arte stem heeft , die breed durft te gaan. Interessante sound en een artieste die van aanpak weet binnen het gere.
Van boterzacht naar spijkerhard …. Nasty (***1/2) heeft zijn naam niet gestolen. De metalcore/hardcore band drijft het tempo op. Ze trekken een ondoordringbare geluidsmuur op, met moshpits tot gevolg. Een bonte mix van beatdown hardcore, metal en punk. Wat een oorverdovende mokerslagen 'into the face', maar weggeblazen werden we niet …
Tijd voor een streepje Brit-pop met de UK afkomstige band Good Neighbours (***1/2) met hun aanstekelijke muziek. Een fijne ontdekking.
Uitkijken naar August Burns Red (****) met hun spijkerharde, razend snelle metalcore. Terug iets om vollen bak in een moshpit te gaan, of crowdsurfend de boel af te breken. Een energiek opwindend concertje.
Verder was er Keo (****) die de postpunkers van Maruja vervingen. De band durft interessant, divers, alternatief, boeiend, avontuurlijk te klinken, met kristalheldere klankentapijtjes, Keo werkt naar een climax toe.Wat een uppercuts, geraleerd aan het postrockgenre.
De Club stond aardig vol voor The Murder Capital (***1/2) die het publiek moeiteloos wist in te pakken. Bovendien blijven ze een beetje gehuld in het donker, die het mysterieuze bin hun muziek overeind houdt. Een broeierige hitsende en integere klankenpracht.
Tijd voor de afsluiters …We starten in de Marquee met Papa Roach (*****). De band haalt als afsluiter in de Marquee alles uit de kast om het publiek uit de bol te laten gaan. Met stevige walls of death en moshpits , drijft de band het tempo op.
Papa Roach viert dit jaar de 25e verjaardag van doorbraakplaat ‘INFEST’ , een nostalgietrip uit de jaren '90. Ze weten het publiek aan te porren en de speelsheid siert.
Een emotionele “The End” van Linkin Park werd het hoogtepunt en er was ook de boodschap te praten over zelfmoordgedachten als dit in je gedachte speelt; een zee aan GSM lichtjes ging aan. Een mooi gebaar.
De band eindigde in een wervelstorm aan verbrijzelende songs. Papa Roach deed de Marquee daveren.
We namen nog even polshoogte in Lift bij Good Kid (****) die thema's rond angst en vertwijfeling sprankelend mooi brengen, waarbij je prompt elke tegenslag in het leven weer aankan. Die positieve energie uit de gitaren, werkt inderdaad zeer opbeurend.
We bleven niet te lang hangen, maar deze Good Kid kon ons bekoren.
Queens of the Stone Age (***1/2) was de ultieme afsluiter … Negentig minuten pure rock'n'roll zonder al teveel franjes. De band rond Josh Homme heeft een rits aan hits, tonnen ervaring en een frontman die een stoere uitstraling en een heldere stem heeft. De melodieuze soms loodzware riffs en de mokerslagen van drums zijn het sterkte punt.
De gitaarfans genoten, smulden met volle teugen. Queens of the Stone Age laten de muziek voor zich spreken, en bewezen dat rock muziek nog steeds springlevend is.
Ze overtuigden zondermeer maar er vielen zwaktes te noteren in de nieuwere songs, die minder spannend zijn, en waarbij de eentonigheid de kop durfde op te steken.
Hoedanook een mooie afsluiter van deze jubileumeditie
Neem gerust een kijkje naar de pics van Lowlands, hetzelfde weekend van Pukelpop @Wim Heirbaut
Lowlands 2025 - van 15 augustus t-m 17 augustus 2025 – Pics
Organisatie: Pukkelpop
Metal/Prog/Noise
Steegmoord – ‘Ik luister ook vaak naar bands als Mastadon, Tool, Amenra, Pink Floyd Of Queen. Dat zijn bands waarbij de instrumentatie een belangrijke rol speelt. Het is alvast iets die m’n publiek kan aanspreken. Mensen die de instrumentatie van een band omarmen en naar waarde schatten‘
Steegmoord
2025-08-10
Erik Vandamme
Steegmoord is een grensverleggende instrumentale metalband die de rauwe intensiteit van thrash combineert met de sferische diepgang van progressive en stoner metal. Met een geluid dat zowel technisch complex als emotioneel geladen is, creëert Steegmoord een meeslepende muzikale reis , die tot de verbeelding spreekt.
Geïnspireerd door genre-bepalende acts als Mastodon, Opeth, In Flames, Dorje, Rabea Massaad en Toska, speelt Steegmoord verpletterende riffs in dynamische ritmes en uitgestrekte texturen. Een uniek geluid.
Hun muziek is een krachtige verkenning van contrasten, waarbij de agressie wordt afgewogen met melodie, gecontroleerde chaos en beklijvende schoonheid.
We leerden dit project rond alleskunner Maarten Doumen kennen in 2021 – het interview kun je hier nog eens nalezen - https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/81545-steegmoord-maarten-doumen-steegmoord-als-er-meer-zicht-op-de-toekomst-komt-had-ik-steegmoord-zeer-graag-uitgebouwd-naar-een-volwaardige-band-waarmee-we-in-2022-de-zomerfestivals-gaan-afschuimen
Nu is er dus die nieuwe plaat ‘Mandatory’ die nu op de markt komt. We polsten even hoe het hem ondertussen is vergaan, praten over ambities en doelen, en analyseerden die nieuwe plaat even. Het werd een tof en onbedwongen babbel…
Ons laatste interview was in 2021. Hoe is alles ondertussen verlopen?
Ik heb ondertussen zeker niet stil gezeten, zoals je wel al gemerkt hebt op sociale media, 2021 was met de demo. In 2022 is dan nog het album ‘Trepidation’ op de markt gekomen. En in augustus dit jaar komt een nieuwe plaat uit ‘Mandatory’. Ik ben dus sinds ons laatste interview blijven schrijven aan muziek. Zolang we inspiratie hebben, zal ik dat ook blijven doen.
Waar blijft die inspiratie vandaan komen? Je doet alles alleen en kunt niet terugvallen op andere muzikanten binnen dit project
Steegmoord is ontstaan uit flarden en nummers die bij andere projecten niet aan bod kwamen. Anderen vonden het niet goed, of konden zich er niet in vinden. Die nummers zijn blijven liggen tot ik er zelf iets mee kon doen, voor mijn persoonlijk project. En dat is ook de manier waarop ik tot op heden ben blijven werken. Ondertussen ben ik wel op een punt gekomen waar ik weet ‘dit kan ik gebruiken voor Steegmoord’ of ‘dit is iets meer voor een ander project , met ook vocale inbreng’. M.a.w. als ik muziek schrijf met het idee, daar hoort geen zang bij, is het meestal voor Steegmoord. Als ik een nummer schrijf waar ik het gevoel krijg dat daar wel zang bij hoort, gebruik het voor andere projecten waar ik mee bezig ben. En dn nog is er een wisselwerking, afhankelijk of mijn medemuzikanten het al dan niet goed vinden.
Jij hebt dus ook nog andere projecten? Vertel er eens wat meer over; hoe blijf je het combineren?
Ja, er is Far Beyond, waar ik met andere muzikanten heel hard mee bezig ben. We brachten onlangs nog een nieuwe single uit: https://www.youtube.com/watch?v=z6n_IQsNCvw Steegmoord is mijn eigen uitlaatklep, waar ik dus puur mijn eigen verhaal kwijt kan. En dat blijven combineren, kwestie van de juiste afspraken maken..
Op 22 augustus verschijnt dus de nieuwe plaat ‘Mandatory’. Wat zijn de verwachtingen?
De wereld veroveren niet direct (haha) maar wel zoveel mogelijk mensen hiermee bereiken. Het is een beetje een niche genre, zonder vocale inbreng. Het is niet gemakkelijk om er een publiek voor te vinden, maar op zich vind ik het wel leuk dat mensen er hun eigen inspiratie in vinden en interpretatie aan geven. Ik schrijf mijn muziek vanuit een oogpunt dat mensen daar hun eigen verhaal kunnen in vinden, dus zoveel mogelijk mensen ermee beereiken is het doel dat ik voor ogen heb.
“Een sonische reis door het proces van loslaten en doorgaan” werd reeds geschreven over de single. Zelf ontdek ik het ook. Mee eens?
Loslaten en doorgaan is voor iedereen anders. Voor mij persoonlijk is het dat ik gewoon het moeilijk heb om dingen los te laten, en met Steegmoord heb ik een uitlaatklep gevonden om die gevoelens van mij af te schrijven. dat is een proces dat al jaren bezig. De demo heb ik flarden opgenomen, en het vorige album in één keer opgenomen. en zo blijf ik gewoonweg manieren vinden om dingen los te laten en een plek te geven, waar ik dat binnen andere projecten niet of moeilijk kan. En zoals ik zei, loslaten is voor iedereen anders, daarom is het ook leuk dat iedereen een ander gevoel kan hebben bij dat loslaten, tijdens het beluisteren van mijn muziek. Pas dan ben ik in mijn opzet geslaagd.
De vorige plaat heb je in een ruk opgenomen; deze iets langer … Is dit het verschil?
Ook deze is in één keer opgenomen, en herwerkt. Het is enkel de Demo die in stukken is opgenomen in 2021. Dus op dat vlak is er geen verschil. Het grote verschil? ‘Mandatory’ is geschreven vanuit een oogpunt van drie muzikanten bas-drum-gitaar. Ik probeerde op deze plaat zo weinig mogelijk met samples te werken, en zoveel mogelijk een wisselwerking te creëren tussen basgitaar en gitaar. Muzikaal en wat gevoel betreft is dus alles hetzelfde gebleven, maar deze keer dus bewust vanuit een oogpunt van drie verschillende muzikanten tegenover het vorige album dat berustte op twee gitaristen gecombineerd met sample tracks. Dat is dus het grote verschil met de vorige plaat.
Het smeekt dus naar een live uitvoering? Dat is nog niet gebeurd?
Nee Steegmoord is nog niet live gebracht, dat is een drempel waar ik nog over moet. Als ik het live breng moet het gewoonweg met een bassist en drummer zijn, niet op mijn eentje met samples. Er is niets mis aan, aan op je eentje staat. Maar als je muziek brengt vanuit het oogpunt van ‘een band’ moet je daar, naar mijn mening, ook letterlijk als band staan. Het is ook gewoonweg leuker om je muziek te brengen samen met andere mensen. Dus zodra die drempel is genomen, en ik mensen vind om mee samen op het podium te staan? Dan zal ik wellicht overwegen mijn muziek ook live te brengen, ja.
Ik voel een zekere frustratie terugkeren; is deze plaat een aanklacht tegen alles wat beetje mis loopt in onze maatschappij tegenwoordig, of zit er meer/minder achter?
Het heeft er zeker mee te maken, maar niet in die mate dat het de plaat leidt. De titel ‘Mandatory’ verwijst naar ‘verplichting’ en het gevoel dat tegenwoordig alles een verplichting is. Ludiek bedoeld is de boodschap ook ‘het is een verplichting , luister naar mijn plaat’ ook dat verwijst naar de titel van de plaat. ‘verplichting’ en hoe daarmee omgaan is de rode draad die, wellicht als ‘frustratie’ kan overkomen.
Een filmische ondertoon en concept horen we. Je inspiratie blijft eindeloos. Is filmmuziek een ambitie?
Nee , nog niet. Maar ik ben er zelf ook niet echt mee bezig moet ik toegeven. Filmmakers mogen me altijd contacteren. Als er een optie van die kant uit op me afkomt? Zal ik daar zeker op ingaan. Ik zie me eerder die muziek brengen op een festival, waar mensen op afkomen die mijn muziek graag horen en in dat verhaal mee gaan. Je wil uiteindelijk dat je muziek gehoord wordt, als dat in een film kan? Graag uiteraard.
Je brengt de plaat ook fysiek uit, wat is de drijfveer of de reden ?
Alles is digitaal uitgebracht, of komt sowieso digitaal uit. Ik heb echter zelf een platen collectie, en het is mijn grote droom om mijn muziek ook op plaat uit te brengen. Dat is de voornaamste drijfveer om dat dus ook te doen. ik heb een website gevonden https://elasticstage.com/ via die website heb ik een manier gevonden waardoor mensen mijn plaat kunnen kopen. Zij doen gewoon alles, als band lever je alles aan qua artwork-muziek-data, en ik krijg er wel een percent op. Het voordeel is dat ik er geen 2000 euro moet instoppen om die vinyl te laten uitbrengen. Ik ben heel blij dat ik die website heb leren kennen en op die manier mijn plaat ook fysiek kan uitbrengen.
Opvallend is dat je al enkele singles hebt uitgebracht. Is het uitbrengen van een single an en toe een soort strategische zet?
Strategie is een groot woord. Tegenwoordig moet je wat kort op de bal spelen. Vooral op sociale media. Als je eenmalig een album uitbrengt, dan heb je twee weken en daarna hoop je dat het iets doet. Als je maandelijks iets uitbrengt creëer je een soort momentum. En ook, doordat ik niet optreed of zo, heb ik geen live beelden of video’s van live concerten, en als je niets anders kan posten op sociale media is het wel leuk dat je van tijd tot tijd een single lanceert zodat mensen zien dat je actief bent als muzikant of band. Naar aanloop van het eigenlijke album. Dat is de eigenlijke strategie hierachter…
Ik lees al heel wat positieve reacties op de singles, ikzelf ook; hoe waren de algemene reacties?
De reacties zijn over het algemeen goed. De singles worden goed ontvangen, er zijn wel mensen die me zeggen dat ze er toch een vocale inbreng zouden aan toevoegen. Dat kan ik ergens wel begrijpen. Maar zo zat het niet in mijn hoofd. Ik ben heel blij met de reacties. Een collega op het werk heeft dat in zijn playlist gestoken, een andere collega zegt dat hij liever naar instrumentale muziek luistert tijdens het werk omdat vocals hem afleiden. Zulke reacties zijn leuk.
Je bent één van die weinige instrumentale muzikanten, die nu met z’n muziek veel zaken uitspreekt …
Het was niet echt de bedoeling, maar wel leuk dat het zo overkomt… dan ben ik in mijn opzet geslaagd.
Wat zijn de verdere plannen rond deze release? Festivals? Lonkt het buitenland? Vertel eens
Live spelen zit nog niet in de planning, maar het zit in mijn hoofd daar zeker iets mee te gaan doen. er is nog steeds een bepaalde drempel, om de juiste mensen te vinden om dit project ook daadwerkelijk live uit te voeren. Er zijn dus zeker ideeën om het live te brengen…
Ondertussen schrijf ik uiteraard verder. Enkele nieuwe nummers zijn reeds geschreven. Er zal nog wel wat tijd over gaan. Maar ik ben nog niet uitgeschreven. Dus er mag zeker nog een vervolg na Mandatory verwacht worden.
Is Dunk!festival een optie live … of op wel festival zou je graag willen spelen?
Mijn ultieme droom is op Graspop mogen spelen. Dunk!festival is zeker een optie. Maar als ik ooit live ga spelen, wil ik eigenlijk overal wel staan. Graspop is bij iedere Belgische band een ultieme droom denk ik.
Je zit dan wel met een probleem… Met instrumentale muziek zit je nogal snel gevangen in een niche , je hebt al een stempel gedrukt met je werk. Welk publiek zou je nog willen bereiken met dit project?
Ik ben me ervan bewust dat ik gekneld zit in een soort niche met deze instrumentale muziek. Ik ben opgegroeid met gitaar muziek, als ik muziek beluister luister ik eerst naar de gitaarlijnen. Ik luister ook vaak naar bands als Mastadon, Tool , Amenra tot Pink Floyd. Of Queen. Dat zijn bands waarbij de instrumentale inbreng een belangrijke rol speelt. En dat is dus ook het publiek dat ik zou willen aanspreken. Mensen die het instrumentale gedeelde van een band omarmen en naar waarde schatten. Een band als AmenRa op Graspop bewees dat, daar is de zang uiteraard belangrijk, maar het instrumentale gedeelde minstens even toonaangevend. Dat zit er bij mij ook in, en die mensen wil ik zeer graag aanspreken.
Nu zijn we bij de ambities aanbeland, wat kan 2025 betekenen voor jou?
Mijn ambities? De plaat komt uit op 22 augustus. De grootste ambitie is en blijft zoveel mogelijk luisteraars bereiken. Volgers bereiken. Dat is dan richting het internet gebeuren. Mensen vinden die blijven luisteren naar mijn muziek. Mijn album komt ook fysiek uit, als dat album goed verkoopt is ook dat doel bereikt. En, waar we het over hadden, het is en blijft een ambitie om dit ooit eens live te brengen. Dat zal wellicht niet meer voor dit jaar zijn, meer iets voor 2026. Maar als ik dat doe moet het allemaal perfect zijn, ik wil er iets bijzonder mee doen als ik dit live breng. Er iets van maken.. het moet kloppen in mijn hoofd. En daarvoor moet ik echt de juiste personen op de juiste plaats vinden.
Indien je de kans krijgt via een label, om door te breken naar een breder, ruimer publiek, toegevingen doen met evt een zanger erbij, zou je het doen en waarom (niet)?
Ik wil zeker en vast veel toegevingen doen , maar de muziek moet blijven zoals het in mijn hoofd zit. Als dat niet het geval is, dan haak ik af. En als ik zonder zang in mijn hoofd zit, zal het zonder zang zijn. als er een label op mijn pad komt die deze piste wil volgen, en mijn visie daarin wil volgen graag? Maar er per se een zanger insteken om ‘toch ergens te geraken’ nee, die piste wil ik niet volgen. het klinkt crue, maar als het niet loopt zoals ik het zelf wil brengen? Dan hoeft het niet voor mij…
Een soort ‘einddoel’ heb je niet voor ogen?
Een doel verandert constant, als je einddoel is ‘ik wil albums verkopen’ en dat doel is bereikt – met de piste die ik nu volg zou dat zelfs kunnen lukken. als dat doel bereikt is , wat dan? Ik probeer altijd de lat heel hoog te leggen, om dan tevreden daar ergens tussenin te eindigen. Een doel verplaatst zich altijd… een van mijn doelen was een plaat op vinyl uitbrengen, dat doel is bijna bereikt. Mijn ander doel is live spelen, en dan moet je weer je ‘doel’ verleggen. Ik kijk naar een band als AmenRa , die spelen, op grote festivals. gaan we dat doel bereiken? Vermoedelijk niet, maar het kan wel.. wie weet.. Kijk. Mijn doel is en blijft me amuseren met muziek maken en daar zoveel mogelijk mensen mee bereiken en gaandeweg meer en meer mensen bereiken en dan zien we wel verder…
Bedankt voor de fijne babbel. Heel veel succes met de nieuwe release, ik hoop je toch ooit ermee eens live te zien.
Het album Mandatory is te vinden via volgende link
https://elasticstage.com/steegmoordonvinyl
Meer info over Steegmoord
https://vi.be/platform/steegmoord
De Britse indierockband Bush heeft een nieuw album uit. Een heel degelijk album is dat geworden, met een heel herkenbaar geluid en heel degelijke lyrics. Wie in de jaren ’90 fan was van deze band, moet zeker eens ‘I Beat Loneliness’ checken.
Bush was indertijd in verschillende opzichten een buitenbeentje. Een Britse band die vooral buiten de UK hits scoorde. Begin jaren ’90 brachten ze het album ‘Sixteen Stone’ uit met “Everything Zen”, “Glycerine” en “Machinehead”. Daar kwam een mooi vervolg op met het album ‘Razorblade Suitcase’, met de single “Swallowed”. Voor Bush werd het genre postgrunge uitgevonden, omdat hun geluid wel veel raakpunten had met de (Amerikaanse) grunge van Nirvana en Pearl Jam, maar dan met een niet-Amerikaanse afwerking. De band scoorde wereldwijd en tourde intensief, maar na het derde album kwamen de wereldwijde hits steeds moeilijker. Er kwam een split en dan een reünie. Touren bleven ze wel doen.
Bush is vandaag zowat frontman Gavin Rossdale. Niet alleen omdat hij het enige overgebleven originele bandlid is, maar misschien meer nog omdat zijn stemgeluid beslist of een song een Bush-song kan zijn of niet. De meest recente albums van Bush waren degelijk, maar het succes van de begindagen kan deze band niet langer evenaren. Die conclusie gaat ook op voor ‘I Beat Loneliness’: heel degelijk en met een zelfs nostalgisch te noemen Bush-geluid, maar we leven in 2025 en dat maakt een heel verschil.
De lyrics op het nieuwe album gaan over mentaal welzijn, emotionele weerbaarheid en isolatie. Onderwerpen die er vandaag inderdaad meer toe doen dan pakweg 30 jaar geleden. Rossdale kan nog steeds een pakkende tekst neerpennen en uit zijn strot duwen. Als geheel is het wel veel ernst, drama en droefnis bij elkaar. Er is weinig plaats voor romantiek, hoop en vertrouwen in onszelf.
Hoewel in de band geen originele leden meer zitten, klinken alle songs alsof ze op ‘Sixteen Stone’ of ‘Razorblade Suitcase’ hadden kunnen staan.
Live zal dit een mooi geheel vormen met de bekendste hits. Kunnen we Rossdale en Bush verwijten dat ze blijven hangen in een ver verleden? Bush deed reeds uitstapjes naar een ander, meer elektronisch geluid en dat werd toen niet gesmaakt door de fans. De veranderingen bij Bush zijn misschien daarom nu subtieler. Onderhuids klinken er op een paar nummers toch elektronische ritmes en laagjes door, onder meer op “I Am Here To Save Your Life” en “Footsteps in the Sand”. Het thematische en meer actuele in de lyrics is ook relatief nieuw voor deze band. Echt stilstaan doet Bush dus niet. Zijn de subtiele veranderingen voldoende om ook vandaag nog een groot, ruim en jong publiek aan te spreken? Dat zal moeten blijken. We zetten er geen geld op in, maar ‘I Beat Loneliness’ heeft genoeg punch en catchyness om dat voor elkaar te krijgen – als ook alle planeten nog eens in de juiste stand staan (als radio, media, festivalorganisatoren, samenstellers van lijsten op Spotify, …. mee willen).
Titeltrack “I Beat Lonelines”s haalt de top drie van mijn favorieten samen met “Love Me Till The Pain Fades” en “The Land of Milk Of Milk and Honey”. “Scars” en “60 Ways To Forget People” zijn eveneens stevige rockers.
Naar het einde van het album toe verslapt de aandacht bij mij als luisteraar wat, maar tegen dan hebben we al heel wat lekkers te horen gekregen.
Hebi Katana is een Japanse doommetalband die flirt met stoner en nog wat andere genres. Hun nieuwste album hebben ze ‘Imperfection’ genoemd. Er zitten misschien wel wat onvolmaaktheden in, maar voor de liefhebbers van doom die al eens buiten de lijntjes durven kleuren dan, is dit een bijzonder aangenaam album.
Het album opent met “Bon Nou”, met punchy en galopperende stoner. Daarna gaat het een heel stuk trager op “Dead Horse Requiem”. Denk aan doom-blues, doom-psych, doom meets funeral blues meets prog, … met ook nog eens een classic heavy metal intermezzo. Het is een track die behoorlijk wat kanten tegelijk opgaat, maar wel bijzonder leuk.
“Praise The Shadows” heeft opnieuw een lekker pompend ritme in de aanloop en gaat opnieuw meer naar de oldschool heavy metal dan naar doommetal. “Doomed Echoes From Old Tree”, het is een (naar het Engels vertaalde) songtitel zoals ze die enkel in Japan verzinnen, vermoed ik. Hier wel een slepend doom-ritme in de intro, maar als de vocalen invallen sturen die van Hebi Katana deze track dan weer naar de prog en garagepop van de jaren ’70 en daarna naar de begindagen van Black Sabbath.
“Blood Spirit Rising” dendert als je een volbloed-desertrock-trein en is één van de betere tracks van dit album. Maar dan is de pret ook wel voorbij. Het album sluit af met “Yu Gen” en “Yume Wa Kareno”, twee tracks die – zelfs voor doom - ritme missen en waarvan de vocalen maar moeilijk kunnen overtuigen. “Yu Gen” heeft een intro van ruim twee minuten nodig voor er iets wezenlijks gebeurt en zelfs als de versterkers hun werk mogen doen, wordt al snel teruggegrepen naar het semi-akoestische van de lange intro. “Yume Wa Kareno” bezwijkt bijna onder hetzelfde semi-akoestische gepingel maar heeft wel een paar leuke, superzware passages en – ergens voorbij de vijfde minuut – een heel nette gitaarsolo.
‘Imperfection’ van Hebi Katana is voor liefhebbers van stoner-laden doom die wel eens een risico durven nemen. Voor wie de imperfecties er graag zomaar bij neemt, is dit ear candy.
https://www.youtube.com/watch?v=9LiV6JZEMSY
All I Know, de band uit het Gentse die grossiert in melodic rock, is terug. Hoewel er geen vinyl aan te pas komt, brengen ze een single uit met een A- en een B-kant.
“Fire It Up” is het nummer op de (digitale) A-kant. De sound doet mij wat denken aan die van Survivor en Foreigner. De mannelijke en vrouwelijke samenzang werkt prima en de productie is top. Alles bij elkaar is dit een catchy A-kant.
Het B-kantje is een remix van “(Can’t Get You) Outta My Head”, de single van “Stiletto Nightmare”, de EP die All I Know in 2023 uitbracht. Toen vonden we dat die track misschien wat braafjes en gelikt klonk. De update/remix van dat nummer heeft wat meer punch gekregen en we houden er nu nog meer van.
“Fire It Up” is het visitekaartje van het op stapel staande full album ‘Pick Your Poison’. Dat is nog maar het tweede full album in de lange geschiedenis van deze band. In 2020 verscheen hun debuutalbum ‘Vanity Kills’.
https://www.youtube.com/watch?v=R2DiCOT7QHQ
Het is goed zes jaar geleden dat Beaten By Hippies zijn debuutalbum uitbracht, maar good things come to those who wait. Deze band heeft de tijd genomen om te evolueren, maar vooral om te groeien. ‘Sidetracked in El Paso’ is niet één, maar ineens twee of zelfs wel drie stappen vooruit.
De ingrediënten van deze Belgische band zijn nog grotendeels hetzelfde als op het debuutalbum uit 2019: stoner/desertrock, een beetje space/cosmic en wat fuzzy psychedelica. Op dit nieuwe full album is er wel opvallend vaak tijd en ruimte voor een terugkeer naar de basis en dat lijkt bluesrock te zijn. Dat is de basis van heel wat genres, maar op ‘Sidetracked’ zit het vaak in de songopbouw en akkoorden, of toch meer dan vroeger. Voorts zitten er nog meer dan genoeg denderende stoner-ritmes, space-like psych en dilettante fuzz in om de fans van elk van die genres tevreden te houden.
De groei van deze band zit op heel wat terreinen (songs, perfect gedoseerde backings, solo’s, ritmes met kleine accentjes, productionele keuzes, refreintjes, ….). Misschien het belangrijkste is de sprong die zanger Stéphane nam. In 2019 leek hij misschien nog wat zoekende naar zijn plek in het totaalgeluid van Beaten By Hippies, maar hier gaat hij veel meer uit van zijn eigen sterktes, zonder de grenzen op te zoeken van zijn bereik en volume. Ook de lyrics zijn een stuk matuurder en de band komt als geheel een stuk sterker voor de dag.
De songs dan. “Born In The 80’s” is een heel catchy tune met heel wat jaren ’80-clichés in de lyrics en in de muziek, maar het werkt voor elke seconde van deze track. “Roar” is lekker cosmic. “The Fal” heeft een heel opvallende intro met strijkers om een ballad in te zetten. Beaten By Hippies raakt heel wat muzikale genres aan, maar doorgaans geen genres waar je strijkers bij verwacht. Mooi dat ze toch deze gok gewaagd hebben. En mooi dat de strijkers niet enkel voor de intro ingezet worden maar dat die ook verderop in de track opduiken. Wat een prachtige ballad is dit geworden. Een beetje triest, maar toch met power.
“Dark And Stormy” heeft in de intro en verderop een beetje het parlando van een Jim Morrison, afgewisseld met massieve brokken desertrock. “Easily” is – naast “In Better Days” en het knap opgebouwde “Filter” – één van mijn favorieten op dit album, met even een orgeltje dat wat aan dat van the Doors doet denken. “The Long Way” gaat mij wat te traag. Het bluesy ritme volgt de lyrics, maar dit is voor mij de omweg te ver, misschien omdat het ‘massieve’ stuk zo laat invalt. Een heel rake gitaarsolo maakt nog veel goed.
‘Sidetracked in El Paso’ is alles bij elkaar een heel gevarieerd album. Deze band is niet vies van buiten de lijntjes kleuren en dat doen ze zelfs met een passie. Bij andere bands levert dat al eens een stuurloos schip op dat maar wat rondjes draait en in geen enkele haven toekomt, maar bij deze gewelddadige hippies is het een meerwaarde.
Nederlands 
Français 
