TRÆLS - Tijdens het schrijfproces hebben we simpelweg veel muziek gemaakt waar we ons goed bij voelden. Of we daar nu een breed publiek mee aanspreken of niet, valt nog te bezien. We hebben daar eigenlijk niet zo bij stilgestaan
TRÆLS is een vierkoppige Belgische band die progressieve post-metal verweeft met ingewikkelde melodieën, dynamische ritmes in een rauwe, emotionele energie.
De teksten zijn introspectief en persoonlijk, en verkennen thema's als doorzettingsvermogen, groei en zelfontdekking. De band bestaat uit doorwinterde muzikanten, ze vonden elkander in dit project en brachten recent een eerste album uit ‘The Abyss Within', een gevarieerde plaat waaruit blijkt dat hen in een hokje duwen de band tekort doen is. Maar ze hebben interessante verhalen om even rond de tafel te zitten.
We hadden een fijn gesprek met hen en polsten meteen naar de ambities en plannen.
Kun je dit project even voorstellen, hoe is alles begonnen?
Sven: Wij zijn dus TRAELS. Een band uit de West-Vlaanderen dat is voortgevloeid uit het korte bestaan van een andere band waar Jason, Korneel en Kristof reeds deel van uitmaakten. Als trio zijn zij beginnen schrijven met oog op het maken van instrumentale muziek. Iets later ben ik de rangen komen vervoegen. Pas in de laatste fase van de pre-productie van het album werd onder "lichte aandrang" van mede-producer Ace Zec beslist dat Jason toch zangpartijen voor zijn rekening zou nemen. Een zeer wijze beslissing, zo blijkt!
Jullie worden ten dele in het ‘metal‘ hokje geduwd (daar is op zich niets mis mee, metal is cool); hoe zou je zelf de muziek van TRAELS omschrijven?
Sven: Zwaar rustig, of rustig zwaar. Ik vind het persoonlijk moeilijk om er een label op te plakken aangezien er echt veel invloeden inzitten.
Korre: ‘Post-modern-Bryan-Adams-Djent-core’ zou ik het persoonlijk noemen. (haha) Nee, maar serieus, het is niet eenvoudig om er direct een specifieke stijl op te plakken. Onze muziek is duidelijk geïnspireerd door progressieve genres en ik geloof dat er voor iedereen wel iets te vinden is dat hen aanspreekt.
Jullie zijn als muzikanten niet aan jullie proefstuk toe; hoe zou je – los van dit project – je muzikale paden kunnen omschrijven?
Jason: Sven en ik kennen elkaar van de band DEDICTED waar ze jaren samen speelden. Korneel heeft zijn strepen verdiend bij In-Quest en andere bands.
Kristof speelde bij bands als Spoil Engine, Sentre en Regression. Mits de Belgische scene niet de grootste is kwamen we elkaar wel eens tegen op diverse shows waar we zelf speelden of gewoon als toeschouwer gingen.
Kristof: ik heb het gevoel dat ik nu muzikaal thuis ben gekomen. Van H8000 hardcore, over melodic thrash en nu het progressieve werk. Waar het vroeger vooral luid, hard en snel was, word ik nu ook best wel uitgedaagd om als bassist de lijm te vormen tussen het ritmische, de melodieën van de vocalen en gitaren, de open chord-progressies en vooral, de stiltes. Ik ben altijd gefascineerd geweest hoe muzikanten in andere genres mensen net op het puntje van hun stoel krijgen met rustpuntjes en dynamiek. Ik mag denk ik wel zeggen dat dat gelukt is.
Jullie eerste EP klinkt episch, professioneel, met een duidelijk donker kantje; is dit een uiting van jullie als muzikant?
Sven: Episch en professioneel … I'll take it! Het mineurkantje zit er inderdaad wel lekker in, al was dat niet op voorhand bepaald ofzo. Dit is gewoon wat er spontaan uit vloeide.
Kristof: Beetje rare periode ook die de mensheid achter de kiezen heeft. Ofwel zit er nog wat vast en moet dat er eerst uit, ofwel is het gas erop en feest. We zweven wat tussenin, denk ik. Maar echt donker is niet een woord dat spontaan bij mezelf al naar boven is gekomen, er zit ook wel wat "licht" in vind ik. Veerkracht is denk ik wel een thema.
Wat is het grote verschil met de andere projecten (hoewel het ook post-metal gerelateerd is)
Sven: We hebben onszelf geen beperkingen opgelegd qua genre. Dit zorgde ervoor dat we konden putten uit andere genres wat de inspiratie alleen maar bevorderd heeft.
Korre: Het voelt denk ik voor ons allemaal wat als een natuurlijke evolutie.
Even een analyse rond de EP: we horen de bonte variatie, er zijn songs die knallen, en er zijn de erder ingetogen tot dreigende songs, o.m. het prachtige ‘Enigmatic Resonance’. Hoe gaan jullie eigenlijk te werk?
Jason: We wilden vooral als band nummers maken. Mits onze muzieksmaak dicht bij elkaar ligt maakt dit het net iets makkelijker. We houden allemaal van een stevig nummer, maar we kunnen ook genieten van een zeer ingetogen nummer. Dat is duidelijk aan onze plaat te merken. We wilden ons ook niet vasthechten aan regels. Nummers schrijven als band met een goeie vibe, dat was het belangrijkste.
Jullie balanceren in uitersten, maar het ‘epische’ en ‘donkere’ blijft overeind staan in de songs. Er schuilt een soort verhaal, alsof je naar een film aan het kijken bent. Ik voel de spanningsopbouw … Zit er hier een verhaal achter?
Jason: Er zit zeker een verhaal achter. Tekstueel heb ik redelijk wat van me af geschreven. Deze plaat met deze mensen heeft voor mij goed gedaan.
Het gaat over ontgoocheling in mensen, progressie maken en dan er gewoon volledig weer voor gaan. Dat donkere kantje zoals je al vermelde maar toch met de bedoeling om het uiteindelijk positief te houden.
Ooit overwogen iets te doen rond films of zo, gezien de filmische component?
Sven: Nog niet aan gedacht maar is zeker wel een tof idee!
Toegankelijk klinken en durven experimenteren … Klopt die analyse? Is dit hoe je bewust tewerk wil gaan, met de bedoeling een ruim publiek aan te spreken? Of hoe moet ik dat zien?
Sven: We wilden een plaat maken waar we zelf trots op kunnen zijn, maar natuurlijk is het fijn als meer mensen dit appreciëren. Specifiek met oog op een ruimer publiek, zou ik niet zeggen, maar het is zeker mooi meegenomen.
Korre: Tijdens het schrijfproces hebben we simpelweg veel muziek gemaakt waar we ons goed bij voelden. Om vervolgens een selectie te maken van de nummers die op de plaat zouden komen. Of we daar nu een breed publiek mee aanspreken of niet, valt nog te bezien. We hebben daar eigenlijk niet zo bij stilgestaan.
Hoe waren de eerste reacties tot nu toe?
Sven: Zeer positief! Ook van mensen die niet uit het metal milieu komen, wat een leuk compliment is!
Los van de EP, wat zijn de verdere plannen met TRAELS?
Sven: Het muzikale arsenaal verruimen en hopelijk veel shows kunnen spelen.
Korre: Ik denk dat elk van ons de ambitie heeft om met dit project weer een bepaald niveau te bereiken. Hopelijk om ooit weer op festivals te kunnen spelen en vooral veel muziek uit te kunnen brengen.
Hoe zit het met de andere projecten? Valt het allemaal te combineren?
Sven: Nee, dat is zeker waar. Het is werk, gezin en Traels Traels Traels.
Korre: Voor andere muzikale projecten heb ik niet veel vrije tijd meer over, omdat ik me nu al bezighoud met veel aspecten binnen de band. Ik neem ook het volledige grafische aspect van de band op mij en ondersteun mijn vrouw die de sociale media van de band beheert.
Kristof: Ik drum nog in een Stoner / Sludge band uit Gent genaamd Desert Outpost Alpha. Ook daar wel met wat ambitie om ook wat op te nemen en af en toe een show te spelen. Ik vind het ook een enorme meerwaarde om als bassist wat te kunnen drummen. Ik kan niet wat Jason speelt, maar weet wel perfect wat hij doet.
Maar zo is het wel netjes: vrouwtje, 2 hondjes, eigen zaak, 2 bands, …
Is het in tijden van sociale media, Spotify, Youtube en zo nog ‘nodig’ om platen uit te brengen en waarom?
Sven: Ik denk dat veel mensen en zeker die van onze generatie het fijn vinden om fysiek een plaat vast te kunnen hebben. Ik vind het ook een meerwaarde om het bijbehorende artwork te kunnen bewonderen. Digitaal is dit veel minder.
Korre: Het is waarschijnlijk niet noodzakelijk, maar het geeft wel veel voldoening om na maanden hard werken je plaat in je handen te kunnen houden. Op Spotify ben je als beginnende band slechts een druppel in de oceaan. En dat zal waarschijnlijk niet verbeteren zodra door AI gegenereerde muziek zijn weg vindt naar de streaming platformen. Ik denk dat een fysiek album gewoon iets bijzonders heeft.
Is het de bedoeling om met dit project Sportpaleizen uit te verkopen of heb je liever naam te maken in het club circuit? Wat is het doel en ambitie?
Sven: Ik denk vooral blijven muziek maken en dat delen met mensen en zo connectie maken.
Kristof: Ik denk dat het belangrijk is dat we ons eigen ding blijven doen en het organisch laten groeien. Er is door de dynamiek een zeker intiem aspect aan de muziek en dat werkt nu eenmaal beter in een club dan in een sportpaleis. Een ambitie van mezelf is dat we tijdens de rustpuntjes stilte kunnen creëren in het publiek, dat er dan zo toch iemand zen bakkes opentrekt en iemand anders dan "SHHHHHHT" roept … zalig vind ik dat! Dan maak je echt connectie, toch? AmenRa is hier echt een schoolvoorbeeld van.
Waar zie je jezelf en je projecten binnen tien jaar? Is er een soort einddoel?
Jason: Eerlijk gezegd is TRÆLS voor mij het einddoel. Dit project is het project waar ik binnen 10 jaar nog aan wil werken.
Korre: Ik sluit me aan bij Jason. Dit project is gericht op de lange termijn. Ik hoop mijn
instrument verder te kunnen ontwikkelen en samen met de band te groeien en te evolueren. Muziek, vriendschap en een glas rode wijn tijdens repetities. Dat is toch tijdloos?
Pics homepag @Yulia Moar
Dank voor de fijne babbel, voeg er gerust enkele links aan toe…
https://open.spotify.com/artist/0720iVTO3e0LjqfOaPRuQ6?si=dfHRenBsTrucWz14JsNpmA
https://traels.bandcamp.com
https://www.instagram.com/traels.band/
https://www.facebook.com/traels.band/
Hippotraktor – Hippotraktor is een creatieve uitlaatklep waarin we ons hart en onze ziel kunnen steken. We behandelen zowel fictieve alsreële thema’s en vertellen verhalen die de muziek versterken
De absolute verrassing op Headbangers Ball Fest op 4 mei 2024 (hier sloot Paradise Lost af, btw!) was duidelijk Hippotraktor uit Mechelen. De release van hun knappe album 'Meridian' in 2021, sloeg in als een bom in de progressive postmetal. Sander Rom moest de band helaas onlangs verlaten door aanhoudend medische problemen. Zijn opvolger Kristiof kweet zich met brio van zijn werk.
Lees gerust https://www.musiczine.net/nl/festivals/item/94614-headbanger-s-balls-fest-2024-wat-een-diversiteit.html
Ondertussen bracht de band zijn nieuwe plaat ‘Statis’ uit, die ze live kwamen voorstellen in AB op 7 juni 2024, lees gerust https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/94999-cobra-the-impaler-bom-melding-in-brussel.html
hoog tijd om eens een fijne babbel te hebben met Stefan De Graef en Chiaran Verheyden over deze plaat, OVER hoe de nummers in elkaar zitten, het optreden in de AB en de verdere ambities en toekomstplannen.
Jullie zijn (dacht ik) sinds 2021 bezig; ik volg jullie sinds die eerste release ‘Meredian’ en toen viel me al op wat een sterk geheel jullie zijn. Heeft de corona tijd een domper gezet, een rem op de groei ? Of hoe is het voor jullie gegaan?
De band bestaat sinds 2017 als een instrumentaal trio, maar in 2019 hebben ik (Stefan) en Sander de band vervoegd. Vanaf dan zijn we aan onze 2e incarnatie begonnen. We waren al zo goed als rond met het schrijfproces toen de pandemie startte, maar hebben wel het hele opnameproces met coronamaatregelen moeten doen. Dat was natuurlijk geen ideale manier van werken, maar de opname van deze plaat was een van de dingen die ons daar wel door heeft gesleurd. Toen ‘Meridian’ gereleaset werd in 2021, hebben we pas onze eerste echte show gespeeld met de nieuwe line-up. We hadden begin 2020 al wel 2 try-outs gedaan in kleinere jeugdhuizen. De eerste echte grote show was dan ook meteen op de Pelagic Night in de grote zaal van Trix, Antwerpen. Een stevig begin :) Na die avond zijn de regels wel opnieuw tijdelijk teruggeschroefd, maar vanaf 2022 zijn we gelijk met volle gas kunnen verdergaan. Zonder corona hadden we wellicht wel wat meer optredens kunnen doen, maar voor de rest heeft dit dus niet echt een grote invloed gehad op het groeiproces.
Live zijn jullie een sterk geoliede machine. Het afscheid van Sander moet zwaar zijn geweest, toch werd de vervanger zeer goed ingepast, chapeau! Hoe zwaar woog dat ‘verlies’? En hoe hebben jullie zo snel de perfecte vervanger gevonden?
Afscheid nemen van een bandlid is nooit makkelijk, zeker niet als het een zanger is. Die vervang je natuurlijk niet zomaar. Voeg daaraan toe dat Sander een vocaal bereik had dat haast ongeëvenaard is, en dat hij ook gitaar speelde en je komt op een miniem percentage van muzikanten die alle vakjes aantikken. Toen Sander aankondigde dat hij helaas de band ging moeten verlaten o.a. door gezondheidsredenen, zijn wij natuurlijk meteen in actie geschoten. We moesten tenslotte zeker zijn dat we onze release show en festivalzomer gingen kunnen spelen. We zijn relatief snel bij Kristof terecht gekomen aangezien we hem kenden van zijn band Mankind (wiens plaat Chiaran had gemixt). We wisten ook dat hij fan was van HIPPOTRAKTOR dus hebben hem gevraagd om auditie te doen en dat zat meteen helemaal goed. We zijn zeer content om hem erbij te hebben.
Ik heb jullie ondertussen twee keer live gezien, de nieuwe plaat is ook uit. Wat me op de release show in de AB opviel: de nieuwe nummers werden zeker gesmaakt, maar het was vooral bij de oudere nummers dat het publiek volledig mee was.
Kunnen we stellen dat jullie platen ‘groeiplaten’ zijn en jullie muziek wat tijd nodig heeft om tot de mensheid echt door te dringen?
‘Meredian’ is ondertussen drie jaar uit, die nummers zijn over het algemeen gekend door onze fans. Dus ja ergens klopt dat wel. Ik denk dat veel mensen de nieuwe songs nog wat op zich laten afkomen, dat ze inderdaad nog wat moeten groeien. Dat is een logische evolutie, inderdaad.
Ik hield vooral van de diverse aanpak in instrumentatie, de emo vocals zijn een enorme meerwaarde; is dat een uiting van woede, frustraties, …
Dat zit er zeker in. HIPPOTRAKTOR is een creatieve uitlaatklep waarin we ons hart en onze ziel kunnen steken. We behandelen zowel fictieve als heel reële thema’s en vertellen verhalen die de muziek versterken.
Chiaran: Ik kan niet voor Stefan spreken maar ik denk dat we, wat dat betreft, op één lijn zitten. Voor mij is de plaat geschreven vanuit een zekere frustratie over de straffeloosheid waarin we ons maatschappelijk bevinden. Mensen met veel geld slagen er gemakkelijk in om met hun machtsmisbruik gemakkelijk weg te komen, is daar één van. Die straffeloosheid, tegenover de zwakkeren in de maatschappij die steeds het deksel op de neus krijgen. Wat ons groots zou kunnen maken als mensheid is hetgeen we allemaal samen zouden kunnen verwezenlijk mens zijnde. Moesten we er kunnen in slagen om als één geheel te functioneren, dan gaan we ons doel als mens pas echt kunnen bereiken. En dat dit maar niet lukt , frustreert me enorm en komt dus ook tot uiting in hoe ik muziek schrijf. Ik ben, ondanks die frustratie, gelukkig nog niet klaar om mijn geloof in de mensheid achter mij te laten dus de inspiratie blijft komen…
Er is een soort verhalenlijn in jullie muziek, iets filmisch dat de fantasie prikkelt. Zijn er ooit plannen of ambities geweest om er iets te doen naar film of tv-series?
Nee, niet echt concrete plannen in die richting nee. Er zijn wel enkele nummers die daar zeker voor geschikt zouden zijn. Zoals het laatste nummer ‘The Waking’. Maar het is nooit geschreven met de intentie om in een serie of Film te worden gebruikt. Maar moest die gelegenheid zich op een of ander manier voordoen? Zou dat heel leuk meegenomen zijn uiteraard. Ik heb gewoon een voorliefde voor drama, vandaar die link, het komt enorm naar boven in onze manier van songs schrijven.
Het is misschien de reden waarom de songs live nog beter tot hun recht komen dan op plaat?
Dat is ook logisch, studio albums en live shows zijn twee aparte gegevens. Een live show heeft het potentieel om die nummers nog beter tot leven te brengen. Want in een studio ben je wat beperkt. Live kun je meer improviseren., meer lagen toevoegen en kleuren schilderen binnen de songs dan in een studio. Zoveel is zeker. Die nummers echt tot leven brengen, , is het hoofddoel toch van een band, en dat kan pas op een podia. Sowieso
Op 7 juni kwam de nieuwe plaat uit ,‘Stasis’; wat zijn de verwachtingen? Is dit de plaat van de grote doorbraak en welk publiek zou je er graag mee bereiken?
We proberen niet te veel verwachtingen te hebben en gewoon onze muziek en liveshows voor zich te laten spreken. We doen wat we graag doen: muziek maken en die live brengen. Als we hier andere mensen mee kunnen overtuigen is dat geweldig, maar we blijven het voornamelijk voor onszelf doen. Een Hippotraktor show spelen is een enorme catharsis: het is iets waar we ons in kunnen verliezen en dat is beloning genoeg.
Jullie zitten op een sterk label Pelagic Record; kansen naar het buitenland toe?
Het is zeker een kwaliteitsstempel voor veel promotors. Festivals sturen labels als Pelagic tenslotte vaak de vraag om enkele bands voor te stellen voor hun line-up. Op die manier zijn er dus best wat deuren opengegaan voor ons, waar we heel dankbaar voor zijn.
Wordt die doorbraak niet wat vertraagd omdat jullie Belgen zijn? Als Engelsen of Amerikanen waren jullie misschien al wereldberoemd (niet dat dit jullie ambitie is wellicht)
Ik weet niet of dat nog een grote rol speelt. Er is op dit moment tenslotte best wat hype rond de Belgische heavy muziek scene, en terecht.
HIPPOTRAKTOR brengen ingewikkelde melodieën en uitgesponnen riffs die blijven hangen, maar bij een breder metal publiek zal het soms moeilijk te bereiken zijn, of is ook niet jullie ambitie?
Zelfde antwoord: we schrijven de muziek die we zelf graag horen en laten zulke verwachtingen of ambities zo veel mogelijk los. We houden zelf ook van iets ‘minder traditionele’ rock & metal waarin risico’s durven genomen worden, zoals Porcupine Tree, Meshuggah, Tool etc. het is nooit de bedoeling geweest om iets te schrijven specifiek voor een groot publiek. Dat is ook bij de nieuwe plaat, het is afwachten wat het publiek erbij voelt. Maar het is een plaat tijd zal nodig hebben . Ikzelf heb veel moeite moeten doen om die te schrijven, en ik denk dat ons publiek ook moeite zal moeten doen om het te begrijpen. Maar ben er zeker van dat dit zal lukken. als je die moeite doet kun je er gewoon heel veel uithalen, zoveel is zeker.
Hoe waren de eerste reacties op de plaat als de concerten?
We hebben voorlopig al heel positieve reacties gekregen. Zeer veel lovende reacties over zowel de plaat als de live show in AB. Er was veel volk, heel veel sfeer. Meer konden we echt niet verwachten. De reviews zitten in de lijn, van wat hier al is gezegd, zeer positief maar dat het vaak complex is. En wat luisterbeurten nodig heeft om echt van te kunnen genieten. Onze eerste plaats was iets meer toegankelijk.
De release show was erg goed; de plaat is nu ook uit. Betreft platen uitbrengen, is het naar jullie mening eigenlijk nog interessant om platen uit te brengen in tijden van spotify en sociale media?
Chiaran: Ik doe dat gewoon graag platen uitbrengen (haha) als ik maar drie minuten krijg om mijn verhaal te doen, door middel van en single of zo, dan is dat te weinig om mijn heel verhaal uit de doeken te doen. ik vind het een boeiende zoektocht , om iets te vertellen in drie minuten? Dat lukt bij mij gewoon niet, proficiat aan zei die dat wel kunnen. Los daarvan kun je de sociale media niet meer uitschakelen, door die sociale media wordt alles korter omdat die sociale media ons in die richting dwingt. Maar voor mij mag er gewoon iets meer in zitten dan kort en bondig iets vertellen…
Is er ooit een ‘eindpunt’ aan die zoektocht , waar stopt het?
Chiaran: Ik denk niet dat we ooit uitgeschreven gaan zijn. We gaan altijd koppig ons ding gaan doen. dat is ook waarom mensen ons blijven volgen, die zoektocht is , hopelijk, eindeloos.
Wat is het grote verschil tussen de eerste en de nieuwe plaat?
Chiaran: De eerste was meer toegankelijker, de tweede toch een wat moeilijkere zoektocht en niet even leuk om te schrijven. ik heb er enorm op zitten zwoegen en zweten. Het resultaat is perfect hoe ik het bedoelde, maar ik ga het de volgende keer toch anders aanpakken .iets wat meer to the point is, wat ik niet zo goed kan..
Jullie zijn daadwerkelijk één blok… @Stefan: Vertel eens meer over jullie inbreng in dat verhaal?
Stefan: we hebben een systeem dat goed werkt. Charan schrijft instrumentale nummers. Ik schrijf de teksten, en samen kneden we tot het voor ons beide perfect is. Als wij tevreden zijn gaat het naar de rest van de band. Het gebeurt zelden dat er kritiek op komt. Dankzij hun unieke manier van spelen, zullen zij bij het opnemen er een eigen draai aan geven. Lander , onze drummer, is een beest achter zijn drumstel. Lander zijn drumstijl is zelfs de inspiratie geweest voor Hippotraktor. Hij heeft aan Chiaran getoond wat mogelijk is met een drumstel. Chiaran heeft op zijn beurt nummers geschreven die Lander zou kunnen spelen, en toch doet hij er zijn eigen ding mee. Dus op die manier blijft een onderdeel van één groot geheel…
Wat zijn de verdere plannen?
Stefan: Vooral veel van hetzelfde, optreden, optreden. Zoveel meer en zoveel mogelijk. Dat is het voornaamste plan nu. En onze live show verder op punt stellen, om te laten zien wat we kunnen. Dat is allemaal de prioriteit. Chiaran is iemand die graag muziek schrijft, en heel gemotiveerd voor de eventuele derde plaat.
We hadden het over de plaat, jullie optreden, ambities en plannen … Is er ook een doel dat je voor ogen hebt, een soort ‘einddoel’ of ben je daar niet mee bezig?
Stefan: We kijken er vooral naar uit om te ontdekken wat we nog allemaal in onze mars hebben als muzikanten en songwriters. We zijn enorm trots op onze gitarist/songwriter Chiaran, die zichzelf opnieuw heeft overtroffen met deze plaat. Zolang we het gevoel hebben dat we blijven vooruitgaan, zullen we tevreden zijn. Een einddoel bestaat niet voor ons.
Chiaran: het zou leuk zijn moesten we als muzikant of band met uitbrengen van onze muziek ook wat kunnen verdienen. Er wat financiële voordelen uithalen. Momenteel verdienen we helemaal niets, wel veel geld en werk… voor de rest ben ik heel blij dat we dit kunnen doen. zolang er een publiek is , ben ik al tevreden.
Ideeën om Sportpaleizen uit te verkopen, een GMM headliner, een plekje op Alcatraz, of een naam worden binnen het clubcircuit en op die manier kunnen optreden in zalen als de AB, Botanique of Trix, De Casino? Wat geniet je voorkeur?
Klinkt allemaal fantastisch! We gaan binnenkort zeker nog verschijnen in de Belgische clubs, dus doe maar GMM headliner dan. De marquee show in 2023 was onvergetelijk!
Pics homepag @Romain Ballez
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk tot binnenkort eens. Veel succes verder
Stoner-rock survivors Fu Manchu releasden hun eerste album in 1994, het jaar waarin Kyuss het stoner-meesterwerk ‘Welcome To Sky Valley’ uitbracht. Als competitie kon dit wel tellen, om hiermee te wedijveren moest je wel uit de meest robuuste stenen gekapt zijn. Bij Fu Manchu was dat wel degelijk het geval en dat is het nog steeds, zo blijkt uit het almachtige ‘The Return Of Tomorrow’, een album dat meteen als één van hun beste mag beschouwd worden, even sterk als ‘The Action Is Go’, ‘King Of The Road’ en ‘California Crossing’.
Terwijl generatiegenoten Kyuss al lang ter ziele zijn gegaan ten gunste van het mainstream rockgroepje Queens Of The Stone Age is Fu Manchu op vandaag nog steeds één van de vaandeldragers van die doortastende oerstoner-sound van de nineties. Dat vertaalt zich in de meest vette riffs, ronkende fuzz-gitaren, gespierde hard-rock en solide psych-rock.
Fu Manchu heeft het album bewust in tweeën gesplitst. De eerste 7 songs zijn gezwinde stoner-rockers met zompige riffs en puntige gitaarsolo’s. Opener “Dehumanize” is een smerige knalpotkiller, “Roads Of The Lowly” is een vuurspuwend monster met Melvins-allures en het moddervette “Hands Of The Zodiac” is gegarandeerd een klassieker in wording.
Voor de tweede helft stappen de heren in hun spaceshuttle en zetten ze koers naar meer psychedelische oorden. “Lifetime Waiting” neemt de voet iets van het gaspedaal en trekt het wijde avontuur in, “Solar Baptized” is een geweldige en machtige sleper die aan bulldozertempo door het paddobos wandelt, “What I Need” neemt rustig de tijd om bij een aangenaam gitaarbeekje te meanderen en de titelsong is een heerlijke en struise open-vizier-hardrocker.
‘The Return Of Tomorrow’ is een verdomd sterk album, een nieuwe mijlpaal in stonerland wat ons betreft. Krachtig, zompig, avontuurlijk en voorzien van de meest potige riffs, heerlijke solo’s en kosmische songs.
Dat Fu Manchu nog bijzonder goed zijn mannetje kan staan tussen een overvloed aan jong stonergeweld kan je in okober aan de lijve komen ondervinden op Desertfest Antwerpen.
Susanna maakt eigenlijk altijd geïnspireerde en uitdagende muziek. Daarmee of juist daardoor heeft ze al mooie, baan verleggende tracks en albums gemaakt. Tevens heeft ze zo haar eigen en bijzonder universum gecreëerd. Ik denk dan aan een Bjork die ook haar eigen en bijzonder muzikaal landschap heeft gemaakt. Muzikaal natuurlijk elk op een andere manier.
Voor deze song was ze, zoals ze zelf aangeeft, erg geïnspireerd door de Ethiopische pianist Emahoy Tsege Mariam Gebru. Wanneer je naar “Mother’ s Love” van deze pianiste luistert dan zal je inderdaad horen dat Susanna haar inspiratie bij deze dame haalde. Susanna maakte deze song op haar ‘gloednieuwe’ Steinway piano uit de jaren 60. Daarnaast hoor je het fenomenale saxofoon werk van Harald Lassen. De bijkomende instrumenten op het einde van het nummer zijn van de hand van Sarah-Jane Summers. De song grijpt je bij je nekvel vanwege de ritmisch tegendraadse piano die samen met haar zang ergens ook een ‘film noir’ -sfeer neerzet. In het laatste deel van de track wordt die sfeer subtiel opengetrokken ( vooral vanwege de bijkomende instrumenten).
Susanna 'Elephant Song' Official Single (youtube.com)
Zoals steeds is dit weer kwaliteit om duimen en vingers van af te likken. De song zal ook terug te vinden zijn op haar nieuwe album ‘Meditations On Love’ dat verschijnt op 23 augustus.
Jazz/Singer-songwriter/Alternative Electronic
Elephant Song -single-
Susanna
Johan Marc Baeten, beter bekend onder zijn alter ego Senna JMB, bracht begin februari zijn langverwachte debuutalbum ‘Purity’ uit. Omdat het nooit te laat is om kwalitatief hoogstaande kunstwerken de nodige aandacht te geven, namen we het kleinood onder de loep. We kregen een gevarieerd overtuigende plaat te horen.
Met het alias Senna JMB verwijst Johan Marc Baeten naar zijn Belgische en Braziliaanse roots, via de referentie naar de gemythologiseerde Formule 1-piloot Ayrton Senna. "Het lot heeft me bij Senna gebracht: mijn Belgische vader was grote fan, de familie van mijn Braziliaanse moeder woonde aan de Ayrton Sennalaan. Met 'senna JMB' verwijs ik dus ook naar mijn Belgisch-Braziliaanse achtergrond.", zegt hij er zelf over.
En ook dat komt tot uiting in zijn muziek. De uiteenlopende muziekstijlen en de cultuur vermenging, -botsingen horen we al op « Weekend », met een persoonlijke touch.
Een persoonlijk dus ook … Een trip doorheen zijn leven van gelukzaligheid én donkere kantjes, zoals op « North Sea' » ; de opzwepende baslijnen daveren.
Evengoed ontroert hij …Spelen met de emoties van het leven.
Een oprechte, puur klinkende, kleurrijke plaat dus door al die verschillende elementen en emoties.
Tracklist: Weekend 02:27 Chains 03:03 Slap Back 01:49 Genesis 02:08 Bossa Nova 02:46 Lotus 02:40 North Sea 03:06 Retro Green 04:00
Postrock/Experimenteel
Purity
Senna JMB
Lefteris Kordis werd door wijlen Steve Lacy omschreven als een ‘zeldzaam talent’ en heeft zichzelf onderscheiden als een unieke stem in het mediterrane jazzgenre. Geboren in Athene, studeerde hij klassiek, jazz en Griekse folk. Professor aan Berklee College & Ionian University. Trad op in Carnegie Hall, Panama JF, Toronto JF ; met G.Garzone, T.L. Carrington, J. Bergonzi, Steve Lacy, Sheila Jordan, Mikis Theodorakis.
Hij brengt nu een dubbel album uit 'Aquarelles: Celebrating the Inner child'. We lezen: 'De kwaliteit en beweging van Aquarelles (water en kleur) geeft de expansieve aard van de kindergeest - zoals ik die heb ervaren in bepaalde mensen en fenomenen via hun kunst, lessen en prachtige inspiratie - weer als groter dan het leven zelf. 'Deze composities zijn uitdrukkingen van mijn ervaringen met het ontvangen van de gaven van de kracht van de kindergeest om pijn om te zetten in schoonheid, gratie en helende energie.'
(Bron: https://lefteriskordis.bandcamp.com/album/aquarelles-celebrating-the-inner-child-vol-1 + https://lefteriskordis.bandcamp.com/album/aquarelles-celebrating-the-inner-child-vol-2 )
Hij improviseert, experimenteert en gaat speels te werk Het onderschrijft zijn muzikaal verhaal. Na een korte 'prelude' krijgen we een kleurrijke, sprookjesachtig wereld, met o.m. “A Timeless Cappadokian tale for Despina”, “Hector's Garden”, “Pastor Randy Comin” en “Eva Strange”. We horen diverse wendingen. Het is per luisterbeurt een ontdekkingsreis en klinkt boeiend algemeen.
… 'de kracht van een kindergeest' is eindeloos. Het doet terugdenken aan je eigen kindertijd, en dan stel je vast dat je veel dingen gewoon bent 'vergeten'; bijzonder jammer soms, want het is naderhand de mooiste tijd van ‘t leven.
De liefdevolle, opgewekte, speelse en positieve nummers op de dubbel CD tonen aan dat Lefteris Kordis een mooie kindertijd heeft gehad. De pijnlijke momenten van de kindertijd werden hierdoor mooi opgevangen.
Lefteris Kordis vertelt een persoonlijk verhaal, en verbindt het aan onze kindertijd; het maakt het plaatje zo bijzonder. Een fantasieprikkelend huzarenstuk dus. Prachtig meesterwerkje.
CD 1:Prelude 01:11 Aquarella 1: A timeless Cappadokian tale; for Despina 07:40 Aquarella 2: 9 y/o Lefteris 05:28 Aquarella 3: Hector's Garden 06:02 Aquarella 4: Danza del Sol 05:45 Aquarella 5: Pastor Randy Coplin 07:15 Episode 02:44 Aquarella 6: Eva Stange 07:26 Coda 00:56
CD 2: Aquarella 7: Yorgos Kalkanis 05:29 Aquarella 8a: Coercion (2019-2021) 02:29 Aquarella 9: Theo Angelopoulos 09:00 Aquarella 10: Mikis Theodorakis 07:21 Aquarella 8b: Healing (2021-2023) 03:11 Aquarella 11: Yannis Vasilopoulos 05:37 Aquarella 12: Homo Luminous 05:24
De Nieuw-Zeelandse reggae/soul band L.A.B. is al een tijdje bezig, en groeit uit tot een grotere band in het genre. De grote doorbraak naar een breed publiek aan de andere kant, is nog een moeilijke stap te overbruggen. Eerder dit jaar bracht de band zijn zesde album uit 'L.A.B -VI'.
We hadden een fijn gesprek met de band: https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/95115-l-a-b-voor-ons-gaat-het-niet-echt-om-een-bepaald-geluid-of-genre-maar-meer-om-een-gevoel-en-een-vibe.html
L.A.B opent met een toegankelijk en soulvol “Give me the Feeling”. Je voelt al vlug die warmte over je neerdalen. Swingend hungrens aftasten zet L.A.B zijn weg verder. Heupwiegen kun je op “Ocean Demon” en wegdommelen in diepe soulvolle gedachte bij “Follow”. De kleurrijke, gevarieerde aanpak siert. Algemeen heb je de noemer van reggae en Soul, maar er is ook pure funk o.m. “Take it Away”. Die mengelmoes intrigeert.
Het doet denken aan Bob Marley en de typische UB40 vibes. 'L.A.B -VI' klinkt energiek en staat bol van positieve, zonnige vibes. Op het eind hebben we nog het catchy dansbare “Trying to Catch me”, met enkele fijne uppercuts.
Band die erkenning verdient in Europa , met z’n ontspannende vibes en positieve energie.
Tracklist: Give Me That Feeling 04:14 Casanova 03:38 Ocean Demon 04:20 Oh No (Pt. 2) 04:08 Follow 02:49 Crazy Dream 03:10 Mr Rave Rider 05:26 Signs 03:18 I Believe (feat. Aja) 04:37 Take It Away 03:32 Trying To Catch Me 04:11
Reggae/Soul
L.A.B -VI
L.A.B
Graspop Metal Meeting 2024 - Een moddervette editie!
Graspop Metal Meeting 2024
Festivalterrein
Dessel
2023-06-20 t-m 2023-06-23
Frederik Lambrecht
Editie 2024 was al een tijdlang uitverkocht, waardoor het beloofde om opnieuw lekker gezellig te worden op Graspop Metal Meeting. Alles was tot op de puntjes voorbereid, maar zoals het ook in het leven gaat, gebeuren er af en toe ongewenste zaken en situaties, die je forceren om snel te schakelen in de moeilijke momenten. En helaas was dit hard nodig in 2024, want de weergoden waren ons niet gunstig gezind. De andere goden ook niet, maar aan hen heb ik het schijt!
Nu, de vele wolkbreuken daags voor de start hadden de campings en parkeerweides naar een soort zwembad herleid, waardoor sommige van deze locaties niet toegankelijk werden gesteld voor de bezoekers… bezoekers die maar voor 1 dag afreisden, werden aangeraden om het openbaar vervoer te gebruiken, en hen werd de toegang tot de campings ontzegd, aangezien deze voorbehouden waren voor de festivalgangers die een combi ticket hadden aangekocht.
Het festivalterrein zelf lag er nochtans goed bij de eerste uren, maar logischerwijze veranderden de groene grassprieten in een bruine slijksmurrie die niet echt sneaker-vriendelijk was.
Soit, Graspop fans zijn van geen kleintje vervaard en aan de foto’s te zien waren sommigen zelfs zo blij dat ze er spontaan hun lichaam mee insmeerden…
Maar toch, een dikke pluim voor de organisatie, die er alles aan deden om de toeschouwers op hun gemak te stellen en hun veiligheid te garanderen. Ondanks het vele gewroet in de modder van de heilige grond was er natuurlijk ook de muziek die ons het mindere weer en omstandigheden deed vergeten.
Hieronder de uitgestippelde route van Graspop Metal Meeting 2024! Enjoy.
Donderdag 20 juni 2024 - Tranen voor een vriend, Kerry King is Thrash en sushi is stukken beter dan Babymetal
Een verslag schrijven voor een festival heeft zijn voordelen, waardoor ik op het festivalterrein kon wandelen en rustig foto’s nemen van de omgeving voordat de duizenden festivalgangers binnen gelaten werden. Stilte voor de storm dus, maar dit veranderde redelijk vlot toen de meute vanachter de barricades werden vrijgelaten.
De eerste band klom op het hoofdpodium ... Solence, een Zweedse elektro rock band bestaande uit 4 mannen die een zeemzoete stem uit de boxen laten knallen en iedereen mocht meedansen. Ongetwijfeld de kans van je leven als je fan bent, maar mijn inziens kon er toch beter een echte rockband de boel aftrappen… gemiste kans in mijn oordeel. Maar soit, de aanzet was gegeven om het eerste pintje te verwelkomen.
Fans van theatrale power metal konden de show van Dominium zichtbaar appreciëren, de kale frontman nam het publiek mee in een leuke set en zijn gekleurde lenzen waren gefixeerd op zijn mede muzikanten, zodat ze zijn tred ook moesten volgen. Heavy, power metal met een horrorthema…oké, niets dat we nog niet zijn tegengekomen, maar ze zetten wel een leuke show neer op de mainstage. Deze band heeft de komende weken ongetwijfeld de tijd van hun leven, want ze zijn mee op de tour van levende legende Bruce Dickinson… een mens zou voor minder jaloers worden. Ik hoorde ook twee covers de revue passeren, waarvan 1 gekend was bij ondergetekende (Scorpions: “Rock you Like a Hurricane”) en dan blijkbaar iets van radioster Billy Eilish.
De eerste metalcore band van dit weekend werd ook aanschouwd…ooit begonnen als een coverband van Lamb of God, ondertussen uitgegroeid tot een actieve band die zes studio albums heeft gecreëerd, afkomstig uit het Verenigd Koninkrijk… heel raar trouwens dat ze nog maar 3 keer uitgenodigd zijn voor Graspop. Bleed From Within is de naam en hun laatste album dateert van 2022, maar in juni dit jaar werd reeds een nieuwe single “Hands of Sin” aan de man gebracht. De breaks vlogen je rond de oren op de Jupiler Stage en ze speelden met overtuiging, krachtig en doordacht. Persoonlijk ben ik geen fan van het feit dat een heel goeie grunt wordt overschaduwd door een pure cleane stem, maar de combinatie heeft al velen blij gemaakt. De crowdsurfers deden hun ding en de donkere wolken konden daar niks aan veranderen!
Shadow of Intent is een relatief jonge band en prijkte voor de 1e keer op de affiche van GMM. De Deathcore met veel symfonische en melodische toevoeging heeft de laatste jaren vele nieuwe fans bijeen gekregen en dat was ook redelijk zichtbaar in de Marquee. Voor fans van Dimmu Borgir & Lorna Shore wordt de muziek van deze band beschreven, maar dan zal het toch wel niet het oudere werk van Dimmu zijn waar ze op doelen haha. Technisch heel sterk, soms een beetje te veel van het goede, of teveel in 1 nummer willen steken, maar toch staat deze band als een huis. Het was wel machtig hoe de blast beats giftig uit de boxen vlogen om je oorvliezen te doen daveren! Het meest intense moment was misschien wel bij “Embracing Nocturnal Damnation” uit hun studioalbum ‘Melancholy’ uit 2019, want dit was de eerste keer dat dit nummer in België live aan de man werd gebracht. De zweetgeur die uit de Marquee kwam, maakte duidelijk dat dit een heel goed optreden was.
Toen was het de beurt aan de 1e Belgische band op het hoofdpodium, Stake. Deze band vierde trouwens hun 20e verjaardag en neemt volgend jaar afscheid van gitarist Cis Deman die blijkbaar naar de Verenigde Staten zou trekken… helaas ging hun verjaardag mij niet goed af. Tijdens hun set kreeg ik persoonlijk slecht nieuws waardoor de grond onder mijn voeten wegzakte…Excuses Brent, Joris, Cis en Jesse, maar mijn focus lag niet meer bij jullie…Ik hoop van harte dat jullie fans meer dan tevreden waren met jullie prestatie.
De tijd bleef even stilstaan, maar toen kwam Kerry King om mij weer meer aan de muziek te laten denken …net voordat Slayer hun einde had aangekondigd (dewelke ondertussen ook al niet meer actueel is), had de gitarist al direct duidelijk gemaakt dat hij nieuwe muziek in zijn hoofd had zitten, die hij later ging loslaten. Met zijn debuutalbum ‘From Hell I Rise’ merk je nog steeds de Slayeriaanse passie (ja, dit heb ik net uitgevonden) die in deze man vervat zit. Zijn album is lekker thrashy en live weet hij op welke momenten hij gas moet bijgeven…de vraag was uiteraard ook: gaan er Slayer nummers opduiken in de setlist? Het antwoord was: Ja, maar toch was ik in twijfel, aangezien de stem van Mark Osegueda nooit of te nimmer kan tippen aan deze van de koning Araya zelf. Dit buiten beschouwing gelaten, trouwens een heel sterke line-up die Kerry King op de been heeft kunnen brengen…ik zou zeggen: luister naar zijn album en je weet wat je gemist hebt. Thrash till death!
K-pop, de Japanse K3, mensen met poezenoortjes, Kawaii-attributen (WTF), …de aanloop naar Babymetal was ingezet. Was ik benieuwd? Ja, aan de ene kant wel, maar het gezonde verstand in mijn ‘metal hart’ wist maar al te goed wat het resultaat ging zijn. Drie Japanse meisje die staan te springen alsof ze in een karaoke bar voor enkele geile oude mannen moeten dansen, meer kan ik er niet van zeggen. Anderen noemen dit dan, levendig, dynamisch, opwekkend, maar als dit de trend wordt, dan hoop ik dat deze opflakkering niet te lang duurt… Was dit trouwens niet gewoon puur playbacken??!!
Gelukkig heb je dan nog wel de rockers die weten wat je moet doen met een gitaar…de ene riff na de andere eruit halen en je instrument pijn doen op een goede manier. Dave Mustaine en zijn Megadeth gaan al heel lang mee, waardoor het soms lijkt dat ze op automatische piloot spelen. Oké, ik kan dit argument wel begrijpen, maar als ze “Dread and the Fugitive Mind” spelen, dan heb je mij alvast mee in het feestgedruis. “Hanger 18”, “Skin On My Teeth”, “Countdown to Extinction”, “Sweating Bullets”, “Tornado of Souls” en afsluiters “Symphony of Destruction”, “Peace Sells” en “Holy Wars…” blijven toppers in hun genre en dit werd wederom bewezen. Mee headbangen deden we met plezier en hun recentste werk uit 2022 getiteld ‘The Sick, The Dying….the Dead’ tont aan dat er nog veel creativiteit en soleerwerk in de handen van Mustaine vervat zit. Ik vond het alvast meer dan geslaagd!
Shockrocker Alice Cooper werd terug uitgenodigd dit jaar en ook op deze man kan je kastelen bouwen. De toeschouwers meenemen op een avontuur van horror, meezingers en een kast vol tenues aantrekken om gefocust te blijven. “Welcome to My Show” is op die man zijn lijf geschreven, en voeg daar dan nog zijn hitjes “No More Mr. Nice Guy”, “I’m Eighteen”, “Poison” en “School’s Out” aan toe, en je beseft achteraf dat het wederom genieten was. Nepbloed, schmink, zijn hoge hoed en een wandelstok, zo zal ik hem toch blijven herinneren! Ondertussen al ruim boven de 70, maar rock & roll is zijn adrenaline! Zijn honger is duidelijk nog niet gestild…
Afsluiter op de affiche was weggelegd voor de Amerikaanse progressieve rockband Tool. Zanger en boegbeeld Maynard James Keenan – met gekende hanenkam- is blijkbaar niet echt fan van spotlights, want hij stak zich wat weg achteraan het decor…filmpjes op de grote schermen links en rechts van het podium konden geen glimp van hem vastleggen, waardoor volgens mij toch enige connectiviteit tussen band en publiek wegvalt. Voor de één is dit een topband, voor de ander is deze muziek toch eventjes slikken. Ik persoonlijk ben meer aanhanger van deze laatste opinie, en bijgevolg kon ik mij dan ook niet direct linken aan hun muziek. Soms klinkt alles toch wat de langdradig, en heb ik toch wat meer nodig dan enkel visuele aspecten.
Bekende hits “Schism” en “Stinkfist” deden nog het meest deugd bij de aanwezigen als ik de reacties bekeek, maar toch zag ik vooral twijfel en verwarring bij velen. Neen, ik denk niet dat het merendeel van de trouwe Graspopaanhang hier volgende keer op staat te wachten. Maar – en dit wil ik toch ook duidelijk stellen – over smaken kan je verschillen, so don’t be offended!
Vrijdag 21 juni 2024 - Dying Fetus wederom uitstekend, Bruce en Rob de gepassioneerde legendes
Vandaag zat er een beetje van alle genres in mijn schema verwerkt, en na een helletocht door de modder kon ik beginnen met de Noorse Black metal band Borknagar. Begin dit jaar werd hun recentste werk ‘Fall’ voorgesteld en deze werd direct door de media als een topalbum aanzien. Deze mannen komen live niet zoveel buiten als ik het goed begrijp, en zanger ICS Vortex lijkt mij toch de meeste bekendste artiest uit deze band door zijn vroeger werk met Dimmu Borgir. De switch tussen cleane en diepe grunts is niet altijd voor mij weggelegd, maar de sfeer die deze Noren uitstralen op het podium creëert een soort trance die je meeneemt naar eindeloze landschappen. Neen, dit is geen rauwe black metal zoals ze voorzien was, maar black metal die je kippenvel doet krijgen. Mooie start van de dag.
Over Dying Fetus moet ik mijn persoonlijke mening al lang niet meer verkondigen…Top band bij uitstek als je het over Death metal hebt!! De laatste keren dat ik hen aan het werk zag, werden ze door mij gebombardeerd als beste act van het festival, en ook deze keer zitten ze in de top qua uitvoering. Het enige minpuntje in vergelijking met voorgaande keren vond ik dat de gitaren wat minder in de mix stonden, nochtans het instrument die ze met perfectie beheren. Niettemin, het was weer een machtige show. Openen deden we met “Wrong One to Fuck With”, gevolgd door “Compulsion for Cruelty” die onze nekspieren deftig opwarmden. De snelheid ging nog meer de hoogte in bij het vlugge “In the Trenches”, “Unbridled Fury” en “Throw them in the Van” van hun laatste topplaat. Superlatieven te kort voor deze Death metal machine, moshen deden we nog wat verder bij “Intentional Manslaughter” en het massieve “Grotesque Impalement” die deze geweldige set afsluit. Jaja, hiervan krijg ik nooit genoeg haha.
Fear Factory was al begonnen op de mainstage, en dit is een soort nieuwe doorstart van deze band. Oudgediende zanger Burton C. Bell is niet meer van de partij, hij gaf er de brui aan na de opnames van hun laatste album ‘Re-Industrialized’ en in de plaats kwam zanger Milo Silvestro op de proppen. Geen slechte zanger, maar ook niet zo bijzonder…gelukkig is Dino Cazares nog steeds van de partij en spreekt de muziek zelf boekdelen, en was dit optreden een nostalgisch tripje. “Newbreed”, “Schock”, “Linchpin” en “Zero Signal” doen mijn hersenpan al opfleuren en bij de toppers van de set getiteld “Edgecrusher”, het energieke “Powershifter” en “Replica” gingen de toeschouwers compleet uit hun dak.
Op de North Stage kwam Bruce Dickinson zijn nieuw solo werk ‘The Mandrake Project’ voorstellen, dit gecombineerd met zijn ouder werk. De eerste muzikante die in het oog sprong was bassist Tanya O’Callaghan, een imposante en leuke verschijning, en toen Bruce het podium kwam opgerend kon het feestje beginnen. Aftrappen met “Accident of Birth” was direct de koe bij de horens vatten en meebrullen, gevolgd door “Abduction” die het verhaal vertelt over ontvoering van aliens. Bruce teert op zijn uitmuntende stem en er zit nog genoeg panache in zijn stembereik. Oké, niet iedereen heeft dus al zijn nieuw project aanhoortd, maar gelukkig haalde hij dus ook zijn oude nummers naar boven. Kwijl maar bij “Laughing in the Hiding Bush”, “Chemical Wedding”, het emotionele “Tears of the Dragon” die luidkeels werd meegebruld en afsluiter “Road to Hell”. Jaja, ook dit optreden was er bonk op…kom volgend jaar maar terug Mr. Dickinson, aja, en breng dan gerust Steve mee!
Opnieuw richting Marquee voor het zwaardere werk want Nile kwam een voorproefje geven van hun nieuw album dewelke uitkomt in augustus 2024. De technische death metal is hard en gemeen en dus niet voor iedereen weggelegd, gelukkig heb ik stevige botten en kan ik tegen een stootje! Van hun nieuw plaat werd – en pas op, want het is een lange titel – volgend nummer in primeur gespeeld: “Chapter for Not Being Hung Upside Down on a Stake in the Underworld and Made to Eat Feces by the Four Apes” Hoe komen ze er toch op??!!
Punk maar dan de moderne variant en dan kan Turnstile hieraan gekoppeld worden. Ze kregen een plaatsje op het hoofdpodium, maar ik vrees dat deze band toch niet bij velen gekend was. Het publiek had zichtbaar wat tijd nodig om erin te komen, dus vond zanger Brendan Yates de tijd rijp om zich in het publiek te gooien om de boel los te maken. Mijn indruk was dit enkel het geval bij hun hitjes die deze show afsloten. Niet direct memorabel voor ondergetekende helaas.
Tijd dan voor de Metal God. Rob Halford kwam met Judas Priest bewijzen dat leeftijd geen rol speelt, zolang je maar de passie voelt die nodig is. Hun recente album bewees dat het vuur nog brandt onder zijn leder outfit en hij deze met plezier op ons overbrengt. Oké, soms worden nummers wat extra lang in de verf gezet om de set te vullen, maar dit is het geval bij vele headliners van die leeftijd hehe. Het nummer “War Pigs” kondigde de band aan en ze vlogen er direct in met hun nieuw nummer “Panic Attack”. De stem van onze Rob ademt gewoon heavy metal en dus dansten we mee met “Sinner”, meezingers “Turbo Lover” en “Breaking the Law” en het sublieme “Victim of Changes”. Geen verrassingen te noteren in de setlijst van Priest, waarbij als toegiften “Painkiller”, “Electric Eye” en “Living After Midnight” dit puike optreden deed eindigen. Als frontman van zo’n band kan je ook statements maken, en dit deed hij toen hij met een regenboog pet zijn Harley kwam tentoonstellen. ‘The Priest was back’, en hoe!
Zaterdag 22 juni 2024 - De terugkeer van Spoil Engine??, de Death metal bands klinken lekker agressief, Abbath laat het vriezen maar Wolfmother doet mijn mond openvallen!
Ik moest vlug mijn schoenen aantrekken want om stipt 12u begon Spoil Engine aan zijn show die in het teken stond van hun 20-jarige bestaan. Enkele oudgedienden werden opgetrommeld waaronder drummer Steven Demey en zanger Niek Tournois… vooral hun werk van debuutalbum ‘Skinnerbox van 07 kwam aan bod en zorgde voor een strakke set zonder franjes. Rechttoe rechtaan, spelen maar en gaan met die banaan. West-Vlaamse metal die beukt, en toen het slotnummer door de zoon van de drummer de boel mocht afsluiten weergalmde een meer dan verdiend applaus. Is er een comeback van dit vijftal in de maak?? Ik zou het terecht vinden…
De zon scheen waardoor de smurrie stilaan opdroogde en toen ging ik mijn schoenen gaan uitslaan in de Marquee. Death metal collectief Suffocation kwam hun kunstjes tonen en ik ben dan logischerwijze graag van de partij! Deze brute muziek linken we niet direct aan zonneschijn, maar daar maakte de band zich niet druk om. Sinds 2019 is zanger Ricky Myers aangesloten en de strot van deze man maakt indruk. Vorig jaar nog een nieuw album, maar het zijn toch vooral de oude krakers die de moshpits deden uitbreken. “Pierced from Within” was de eerste bom die de Marquee in vuur zette, en afsluiter “Infecting the Crypts” deed dit nog eens losjes over. Al de modder verdween uit mijn schoenzolen en mijn nekspieren waren opgewarmd. Een knaller!
En we bleven rond de tent staan, want de Hollanders van Pestilence waren de volgende in de rij. Deze progressieve death metal band onder leiding van Patrick Mameli gaan ook al een tijdje mee in de scene – sinds 1986 opgericht en hun debuut ‘Mallevs Maleficarvm’ die uitgebracht werd in 1988. Oké, niet alle albums scheerden hoge toppen, maar het oudere werk staat als een huis en is alom gekend. De intense circlepits wakkerden de hitte aan en dit was echt een staaltje vakmanschap. Prima show met uitblinkers “Twisted Truth”, “Lost Souls” (beiden ‘Testimony of the Ancients’) en “Out of the Body”. Mr. Mameli is geen opgever en dit is duidelijk te horen in zijn muziek en live prestatie. Of zoals ze in Holland zeggen: kroket!
Na het uitvallen van Frog Leap bleef enkel nog Steel Panther over om te bekijken die mij eventueel kon interesseren rond 15u30…en ik keek en zag dat het in feite slaapverwekkend was. Als ze gewoon het podium willen inpalmen om verhaaltjes te vertellen, borsten heb ik namelijk al veelvuldig gezien (begrijp me niet verkeerd: je kan nooit te weinig naar borsten gluren), dan heb ik liever dat er een band met inhoud staat. Neen, het is overduidelijk dat dit voor mij maar een flauwe bedoening was. Hoe lang komen ze hier nog mee weg vraag ik mij dan af. Soit, ik blies de aftocht en liet de ego’s achter… veel volk nochtans, dus waarschijnlijk vecht ik tegen de bierkaai.
Terug richting Marquee waar Rotting Christ hun laatste werk ‘Pro Xristou’ kwam promoten onder de noemer ‘35 Years of Evil Existence Pro Xristou World Tour’. Melodische black metal die strak werd uitgevoerd, koppel daaraan enkele vlammen die uit het podium vlogen en je krijgt een antichristelijk gevoel die je meeneemt naar de Griekse onderwereld. Onder een blauwe gloed kwamen de bandleden het podium op om van start te gaan met “666” en te eindigen bij “Grandis Spiritus Diavolos”. De volgeladen Marquee vol demonen zag dat het goed was en balde hun vuisten in de lucht.
Ik had een moeilijke keuze te maken met Blind Guardian of I Am Morbid, maar het is dan uiteindelijk Dave Vincent en Pete Sandoval en hun Morbid Angel ode geworden. Death metal kolkt in mijn bloed en achteraf gezien was ik heel tevreden met mijn keuze. Het lichaam bewoog op de klassiekers die één na één uit de speakers vlogen. “Immortal Rites”, “Blessed are the Sick”, “Rapture”, het fenomenale “God of Emptiness” en thrasher “Maze of Torment”. Klassieker na klassieker werd gebracht en dit tot blijdschap van de vele aanwezigen. Neen, een stevige portie Death metal gaat er altijd in en zeker op zo’n niveau.
Tijd voor een dosis gezonde rock ’n roll en Wolfmother nam deze taak met bravoure op zich. WAT EEN OPTREDEN!! De Metal Dome heeft een onvergetelijke show mogen meemaken waarbij de band ze alle hoeken van de tent liet zien. Ik persoonlijk was nog meer onder de indruk, want behalve “Women” en “Joker & the Thieve” was ik niet zo gekend met deze band…en heeft dit optreden mij toch wel fan van het eerste uur gemaakt zeker. Ik hoor de gitaarloops nog galmen in mijn trommelvliezen…jaja, de beentjes bleven bij niemand stil staan. Smaakt naar meer, want het uur passeerde veel te vlug!
Abbath performs Immortal was al efkes bezig toen ik terugkwam en hij was bezig met nummer “One by One” die mij direct in gang zette. Nummers “Tyrants” en titelnummer “Damned in Black” passeerden bijgevolg de revue en je voelde de ijskoude hand van Demonaz op je rug tikken. Zelf hij beaamde dat het goed was haha. Abbath is geen man van grootspraak, hij laat liever de muziek voor zich spreken en als je dit dan nog kan doen via Immortal klassiekers, dan hoor ik hem graag bezig. “At the Heart of Winter”, “Withstand the Fall of Time” en verplichte afsluiter “Blashyrkh (Mighty Ravendark” – inclusief helm met horens) zorgden voor een staande ovatie. Zijn schmink was al aan het uitlopen, dus hij heeft zich ook gesmeten. Briljant en een topartiest in zijn stijl!
Bring me the Horizon kon mij niet direct boeien, dus dronk ik nog een slaapmutsje en zocht de rust op. Er was nog 1 festival dag te gaan.
Zondag 23 juni 2024 - Ihsahn gaat voor dubbel goud, Machine Head nadert perfectie en 'Talk Shit, Get Shot' het nieuwe motto tegen pesten volgens Ice-T
Na een lang en gesmaakte BBQ stapte ik de warme zonnestralen in richting South Stage, om rustig aan te beginnen met Extreme. “More Than Words” maakte deze band in 1 klap wereldberoemd, maar live zag ik toch vooral een band die moeite had om het publiek achter hun muziek te scharen. Zoals gezegd, een rustige opener van deze zondag, want de pit ontbrak een beetje. Oké, je mag ook niet onderschatten dat de aanwezigen al 3 dagen tegen modder hadden gevochten, maar toch.
Andere koek dan weer bij Ihsahn, de frontman van Emperor moest later op de dag opnieuw aan de bak, maar dan in een volledig andere stijl. De staart van zijn gitaar was kortgeknipt en zijn progressieve rock/metal raakte mondjesmaat ingeburgerd bij de aanwezigen. Begin dit jaar kwam zijn 8e studio-album uit via Candlelight Records en deze plaat omvat alles waar deze man onder zijn eigen naam voor staat. De emotie die deze man uitstraalt, samen met de samenzang van Ognedal en Svennaes maken dit dan ook muziek van hoog niveau. Luister maar eens naar “The Distance between Us” en “My Heart is the North” en wordt weggeblazen in dit genre. Mooi zo.
Op de North Stage dan weer de beurt aan Body Count feat. Ice-T…Hij had trouwens ook zijn zoon en mogelijks gans zijn familie meegebracht, en verwelkomde het publiek met “Body Count’s in the House”, om later dan over te schakelen naar Slayer met “Raining Blood/Postmortem”. Het begin van deze show was wat verwarrend en ik wist nog niet echt goed waar dit naartoe ging…gelukkig begon de vibe een beetje de boel over te nemen en was het leuk feesten met “Their Goes the Neighborhood” (inclusief een verhaal over verbouwereerde mensen die backstage een leger zwarte mensen zien lopen), “Manslaughter” (met een pleidooi tegen het laten verwijderen van je ballen), en “No Lives Matter”. Opeens kwam zijn dochter het podium op en werd er gepleit tegen pestkoppen…waarna nummer “Talk Shit, Get Shot” werd opgevoerd. “Cop Killer” en het meezing/springmoment “Born Dead” deden een toch wel meer dan degelijke show op zijn einde lopen. Ice-T mag trots zijn.
Corey Taylor zie ik liever met Slipknot, dus na een klein kwartier vertrok ik richting de Marquee om de death metal band The Black Dahlia Murder aan het werk te zien. Een tweetal jaren geleden overleed zanger Trevor Strnad en nam gitarist Brian Eschbach de microfoon over. Geen hapklare death metal alleszins, en veel volk die dan toch vooraan het hoofdpodium stond, waardoor de Marquee maar halfvol stond ongeveer. Eind dit jaar komt trouwens een nieuw album uit getiteld ‘Servitude’ en daarvan werd het nummer “Aftermath” in primeur gespeeld. Agressief, opgefokt, technisch en vlug, ziehier mijn korte maar terechte samenvatting van deze band.
Deep Purple kreeg opnieuw een plekje op het hoofdpodium toegewezen…openen werd gedaan met het hitje “Highway Star” die op applaus werd onthaald, en toen ging de machine moeizaam door naar mijn mening. De rockers speelden alsof ze op hun gemak zaten, zelfs de toetsenist nipte tijdens het optreden van zijn glas rode wijn. Niks speciaals in mijn ogen, maar dit betreft dus wel een legendarische band die al meegaat sinds de jaren ’70. Bij “Smoke on the Water” begon nagenoeg gans de weide mee te zingen en zo werd dit optreden op de meest logische manier afgesloten, met een applaus vol respect voor deze oudjes. Dank u voor bewezen diensten.
Brute deathcore uit Rusland, dit kom je alvast niet veel tegen…Slaughter to Prevail loste de verwachtingen in. Zanger Alex Terrible kan blijkbaar moeiteloos verschillende zangstijlen aan een klonk lekker overtuigend, waardoor hij de massa die toch wel aanwezig was moeiteloos meekreeg. Ik ga mij ook in deze band wat verder moeten verdiepen, want ik had er ook nog maar weinig kaas van gegeten, maar de Jupiler Stage stond volgepropt, dus dit zegt ook genoeg. De show werd enkele keren stilgelegd, blijkbaar was er een toeschouwer slecht gevallen, en staat er zelfs een filmpje online waarin de zanger na het optreden zich gaat vergewissen van de situatie. Respect komt van beide kanten, zoveel is duidelijk! En met nummers die de titel “Bonebreaker” en “Demolisher” krijgen, dan weet je dat het erom gespannen heeft in de pit.
Over oude rockers gesproken, Scorpions was aan de beurt op het hoofdpodium. Zanger Klaus Meine moest blijkbaar tijdens het zingen op 1 welbepaalde positie staan, want veel beweging zat er toch niet meer in zijn lichaam. Waarschijnlijk de reden dat ze 10 jaar geleden al begonnen zijn met afscheid nemen. Maar op muzikaal gebied kunnen ze nog veel bandjes het nakijken geven, want de nummers die ze in hun discografie hebben staan, zijn tijdloos. Veel visuele zaken zichtbaar trouwens op de schermen maar ik kon helaas niet blijven, want ik had een andere verplichting…
Black metal van de hoogste graad, jawel, Emperor stond gelijk geprogrammeerd met Scorpions, ondertussen ook al 7 jaar geleden toen ze aanwezig waren op Graspop. Zanger Ihsahn was overduidelijk in form, hij had dit trouwens eerder op de dag ook al bewezen- en nam ons mee op een wonderbaarlijk avontuur. Geen nieuwe platen meer gemaakt sinds 2001, dus wij hopen vurig dat daar vlug verandering in komt. De symfonische black metal wordt op precisie gespeeld en openingsnummer “Into the Infinity of Thoughts” van het prachtige album ‘In the Nightside Eclipse’ maakte duidelijk dat we niet op ons honger gingen zitten. Er werd duchtig gewisseld tussen dit album en ‘Anthems to The Welkins at Dust’ dus ondergetekende ging niet klagen, net als de andere aanwezigen die deze machtige show mochten volgen. “Inno A Satana” werd meermaals gebruld door het publiek waarna het nummer werd ingezet, om even later af te sluiten met “Ye Entrancemperium”. De bandleden waren in form en de toetsenist had de tijd van zijn leven, de aanwezigen hadden gelijk…de afwezigen, tja…Curse You all Men! J
Afsluiter van editie 2024 was weggelegd voor Rob Flynn en Machine Head…de apotheose van Graspop Metal Meeting was aangebroken en man, was toch wel opnieuw een heel waardige afsluiter. Een resem albums op zijn conto, mega veel hits, maar toch had hij enkele jaren blijkbaar genoeg aan festivaloptredens, waardoor deze niet meer ingepland werden. Gelukkig is dat zwak momentje vlug gepasseerd en staat hij weer vol energie zijn muziek te verkondigen, waaronder dus hier op Graspop. Aan pyrotechnisch materiaal geen gebrek, het vuurwerk schoot sporadisch de lucht in boven de mainstages en de vlammenwerpers zorgden voor extra spektakel. Hij hitste het publiek op om hun laatste krachten uit het lichaam te persen, want hij besefte dat dit 4-daagse metal festival in de kleren had gekropen van de aanwezigen. “Ten Ton Hammer” bracht meteen nostalgische gevoelens naar boven (goh, waar is de tijd eind jaren ’90), “is There Anybody Out There?” raakte diep tot in de ziel, “The Blood, the Sweat, the Tears” was energiek en krachtig, en toen werd nogmaals teruggekeerd naar hun beginperiode met “From This Day” en “Davidian”. Rob Flynn en co was op dreef gans het uur en een half en toen “Darkness Within” werd gespeeld werd toch efkes terug stil gestaan bij wat zich donderdag had afgespeeld op persoonlijk vlak. Afsluiten deden we met “Halo” van het sterke album ‘The Blackening’. Voor de laatst maal werd vuurwerk ontstoken en werd deze editie in stijl afgesloten.
Editie 2024 zal voor velen in het geheugen gegrift blijven, door de leuke en de minder goede dingen. We werden niet vrijwaart van slecht weer, maar het motto van de organisatie ‘Stay metal, stay safe & take care’ werd fantastisch toegepast. Denk maar aan het aanpassen van het mobiliteitsplan door de ondergelopen parkings, de boomschors en stro om de modder en nattigheid te bestrijden, de noodcamping voor ondergelopen tenten die werd opgezet, de grootste droogkast die uit hun mouw getoverd werd, …
Ook niet te vergeten hoe de inwoners van Dessel hun steentje hebben bijgedragen om waar nodig in te springen en hun tuin en zelfs hun keuken + toilet open te stellen voor het Graspop publiek. Maar vooral dus een welgemeende dankjewel voor de crew en organisatie van Graspop die alle zeilen heeft bijgezet.
Wij – en dan ben ik zeker dat ik in naam van de 55000 bezoekers per dag mag spreken, danken u uit het diepste van ons hart!! Stay Metal!
De data voor volgend jaar zijn ook al bekend, waarbij er opnieuw 4 dagen ingepland worden en dit van 19 tot 22 juni 2025. Wij zijn er graag opnieuw bij! Thanks Graspop!
Meer info op www.graspop.be
Line Up:
Donderdag: Alice Cooper, Alien Weaponry, All Them Witches, Amaranthe, AsinHell, Babymetal, Bleed from Within, Brothers of Metal, Bury Tomorrow, Casey, Comeback Kids, Counterparts, Dominium, Doro, Dying Wish, Erra, Hanabie., Healt, Heart, Kerry King, Kvelertak, Max & Igor Cavalera, Megadeth, Ne Obliviscaris, Night Verses, Polyphia, Shadow of Intent, Silverstein, Solence, Textures, Tool, Underoath, †††Crosses
Vrijdag: Avantasia, Biohazard, Borknagar, Brand of Sacrifice, Brian Downey’s Alive and Dangerous, Bruce Dickinson, Deez Nuts, Drug Church, Dying Fetus, Dynazty, Eisbrecher, Electric Callboy, Fear Factory, Fit for a King, Five Finger Death Punch, Fu Manchu, Gel, Graveyard, High on Fire, Judas Priest, Kadaver, Khemmis, Landsdowne, Nile, P.O.D., Pendulum (live), Svartsot, Tarja, The Acacia Strain, The Vintage Caravan, Thursday, Turnstile, Until I Wake, Vltimas
Zaterdag: Abbath performs Immortal, Architects, Avenged Sevenfold, Butashka, Blind Guardian, Bring Me the Horizon, Brutus, DeathbyRomy, Defects, Empire State Bastards, Fleddy Melculy, Flotsam and Jetsam, Glenn Hughes performs classic Deep Purple live, I Am Morbid, Ice Nine Kills, Iron Allies, Kamelot, Kampfar, Limp Bizkit, Mammoth WVH, Mr. Bungle, Pain, Pest Control, Pestilence, Red, Rotting Christ, Spoil Engine, Steel Panther, Suffocation, Uriah Heep, Vola, While She Sleeps, Wolfmother
Zondag: Atreyu, Better Lovers, Black Stone Cherry, Body Count ft Ice-T, Corey Taylor, Crownshift, Crystal Lake, Dark Funeral, Deep Purple, Emperor, Ereb Altor, Extreme, Future Palace, Igorrr, Ihsahn, John Coffey, Karnivool, Machine Head, Make them Suffer, Malevolence, Monuments, Of Mice & Man, Rival Sons, Sanguisugabogg, Scorpions, Skynd, Slaughter to Prevail, The Black Dahlia Murder, The Last Internationale, Thy Art is Murder, Vukovi, Wargasm, Zulu
Organisatie: GMM, Dessel
Sylvie Kreusch - Great Gigs in The Park 2024 - Sylvie, Sylvie wat doe je met ons teder hart …
Sylvie Kreusch (*****) is als muzikante, zangeres en entertainster uitgegroeid tot een vaste waarde in het Belgische landschap. De prille dertiger heeft een lang parcours afgelegd, en ze is een soort femme fatale die je harten sneller doet slaan.
We leerden ze kennen in 2018 en schreven toen 'Sylvie, Sylvie wat doe je toch met mijn teder hart'. We blijven steeds onder de indruk van haar muziek, haar tot de verbeelding sprekende vocals, uitstraling en performance. Tijdens een overvolle Great Gigs in the Park in Sint-Niklaas onderstreepte ze dit terug op deze zonovergoten avond. Een 'try-out', met veel nieuwe nummers, die overtuigde. Top concertje alweer!
Opwarmer was het duo Affaire (****). We citeren uit de biografie: ''Uit de assen van Boy Silly (Sound Track) ontstond in 2022 Affaire: het project waarin Michiel Ritzen en Nick Caers dreunende drumcomputers, een assemblage van vintage synths, stuwende gitaren en stuipende vocalen samensmelten tot een heerlijke offbeat-artrock-hybride met een dosis Belgisch surrealisme die refereert aan onder meer de coldwave van Neon Judgement, maar ook aan Talking Heads en het nostalgisch geluid van een Commodore 64.''
Het publiek was afwachtend. Hun aanstekelijke, nostalgische coldwave, de klankentapijtjes, de vurige vocals en de prachtige lightshow kon ons wel bekoren. We kregen enkele lekkere uppercuts, die ons deed terugkeren in die tijd . Maar in z’n totaliteit weinig vernieuwends, en daar knelde het soms. Maar ondanks dat, hun postpunk revival, met een frontman die z’n publiek bij de set betrok, intrigeerde het ons voldoende.
Haar verwondering dat er zoveel volk was komen opdagen voor deze try-out, toont aan dat Sylvie Kreusch ondanks haar succes voet aan de grond houdt, en het siert haar. De nieuwe songs werden enthousiasme onthaald, net als de oudere, bekende songs. De pas verschenen nieuwe single werd zelfs sterk onthaald. Mooi.
Sylvie kronkelt over het podium als een lenige sfinx die haar prooi dreigt op te peuzelen, het vuur in de ogen. Ze heeft een sterke indringende stem die ons inpalmt en ontroert. De variatie in sound en in vocals maken nu net het verschil, en ze heeft hier dan ook een sterke band achter zich , die goed op elkaar is ingespeeld. Ze worden ook voldoende in de spotlight geplaatst , o.m. met de verbluffend gitaarsoli of het versmelten van stem en intiem, pakkend pianospel.
De charismatische Sylvie Kreusch balanceert tussen sensualiteit en emotioneel harten raken. Ze zoekt haar publiek op. Wat een hemelse performance die een mum van tijd voorbij was.
In een volgepakt Park was ze haar bekoorlijkheid zelve, tja, 'Sylvie, Sylvie wat doe je toch met ons teder hart' , kunnen we maar opnieuw onderlijnen!
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Les Negresses Vertes - Great Gigs in The Park 2024 - Wereldmuziek met een ferme hoek af
We hebben er lang moeten achter wachten, maar dit weekend scheen de zon uitbundig en konden we rekenen op een eerst echt zomers weekend. Net op tijd want op Great Gigs in The Park stond een band die de zomer 'vibes' nodig heeft om nog meer boven zichzelf uit te stijgen. (Wereld)Punkers in kostuum die met hun mix van rock, chanson en wereldmuziek festivalweides en concertzalen graag doen ontploffen. Les Negresses Vertes (****1/2) staan al jaren garant voor een wervelend, folkloristisch dansfeest, en trekken zich nog steeds geen bal aan van wat de goegemeente daarvan denkt, zo hoort dat ook. Het overvolle Park danste, zong, genoot en ging dan ook compleet uit de bol.
De openingsacts op deze Great Gigs in The Park hebben het duidelijk moeilijker om het publiek mee te krijgen, ook al doen ze allemaal een enorme inspanning. Er is eerder een afwachtende houding, zo te zien …
"Rumbaristas blaast een frisse wind door het peloton van de Europese wereldmuziek en wil mensen glimlachend laten heupwiegen. Ergens tussen Borgerhout, Barcelona, Catalonië en Calais, creëert deze band zomerse sferen op basis van rumba, tarantella en andere Zuiderse ritmes.", lezen we in de biografie. Het bleek al vrij duidelijk dat Rumbaristas (****) hier niet was gekomen om op te warmen, nee, de band duwde, trok, ging wild tekeer en de frontman sprak zijn publiek voortdurend aan. De aanstekelijke klankentapijtjes stapelden zich op, tot het publiek uiteindelijk toch wat begon te heupwiegen.
In een wervelende finale , waarbij dat gaspedaal werd ingedrukt, ging het dak er alsnog finaal af. Rumbaristas was het levende bewijs dat hard werken loont! Respect!
Het publiek schoof wat dichterbij, en Les Negresses Vertes werd, nog voor ze een noot hadden gespeeld, ontvangen op een daverend applaus. Het publiek had er dus zin in, en de band gelukkig ook. Les Negresses Vertes hebben het na het overlijden van hun tot de verbeelding sprekende frontman Helno 'Noël' Rota in 1993 zeker niet makkelijk gehad, maar ze staan er weer, als één brok energie, en die zich van niets of niemand iets aantrekt.
Hun muziek kun je ook niet in een hokje duwen, ondanks de folkse sfeer, die de brug slaat naar punk en wereldmuziek. Meteen kwamen we in die kenmerkende sfeer met het zwierige “La Valse”. De spraakzame frontman/gitarist Stefane Melino is een volksmenner en heeft een indringende, heldere stem. Een meerwaarde , naast de gitaarvirtuositeit.
Geruggesteund door blazers, gitaar, percussie/drums, en een aanstekelijke accordeon worden we al heel vlug meegezogen in een leuk, gevarieerd, kleurrijk feestje.
"La Danse des Négresses Vertes” luidt een eerste echt hoogtepunt in; even voordien wist de band ons al te intrigeren. Er zouden nog vele mokerslagen volgen. Je verveelt je met deze Franse wereldbestormers geen seconde. “Les Yeux de ton Pére” was er weer zo eentje die aan de ribben kleefde. Als Iza Mellino de zang overnam, kwam het punkachtige binnen de band wat meer op het voorplan; wat een gebalde sound dito brulteksten.
Op het einde van de set gaan enkele bandleden het publiek letterlijk opzoeken, waardoor het hek compleet van de dam is. Schitterend!
Les Negresses Vertes staan garant voor een portie wereldmuziek met een ferme hoek af. Een uitverkocht Great Gigs in The Park toont dat deze Franse feestelijkeband er nog steeds staat! Fijn optreden.
Setlist: La valse - C'est pas la mer à boire - Voilà l'été - Orane - L'homme des marais - Hey Maria - La faim des haricots - La danse des Négresses Vertes - Zobi la mouche - Famille heureuse - Les mégots - Les yeux de ton père - 200 ans d'hypocrisie - Les rablablas les roubliblis
Encore: Face à la mer - Hasta llegar - La Bodega
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Room Trio – Vocals als fantasieprikkelend middel
Laura Zöschg (stem), Elvira Helene Skovgaard Skovsang (stem) & Ewoud Van Eetvelde (stem, gitaar), vormen samen het internationale trio ROOM Trio (****1/2). Ze zijn respectievelijk afkomstig uit Italië, Denemarken en België. Een mooie versmelting van (uiteenlopende) culturen. "De composities zitten vol spontane uitnodigingen voor de verbeelding met teksten over vogels, mensen, wind en stranden. De uitvoerders ontmoeten elkaar tijdens hun studies aan het conservatorium van Aarhus, in het noorden van Denemarken vlak aan de zee.", lezen we in de biografie.
Het debuut 'When You Look Through your Eyes' werd opgenomen in het verlaten klooster van de zuster Clarissen in Leuven en dat zorgt toch voor een totaalbeleving die deze stelling onderlijnt; je voelt letterlijk de sfeer van dat klooster tot leven komen op deze plaat.
Na een Europese tournee, stellen ze nu dit debuut voor in België en hielden ze ook halt in Ewoud zijn geboortestad Lokeren, in de Lokerse Jazzklub.
Helaas was er bitter weinig publiek komen opdagen, de combinatie tussen het plaatselijke Lokoda en het uitzenden van de EK voetbalwedstrijd België -Roemenië op groot scherm op de Lokerse Markt zal daar ook wel voor iets tussen zitten.
Er was meteen een bijzonder sfeertje, de vocals klonken soms heel intiem als op “I know I know”, waarbij het trio klinkt als een kerkkoor; wat een intensiteit. De prachtige song “Atmosphere” brengt licht en donker samen. Een muzikale improvisatie die durft te botsen dus , o.m. verder op “Figures”; op een bepaald moment hoor je zelfs vogels tjilpend in het bos. “Shadows” heeft een mysterieus kantje. Al de aspecten vocaal worden onderlijnd , zelfs met een vleugje experiment.
Het trio wist ons te verbazen, te verwonderen en te ontroeren. Het spanningsveld en de aandacht blijft behouden door de continue vocale en muzikale prikkeling.
De gitaar van Ewoud krijgt een allesomvattende rol, net om die stemmen nog voller te doen klinken. De vocals zijn hier duidelijk de rode draad.
Stiekem hoopten we , gezien de verschillende culturen, op een botsing tussen de typische Vlaamse, de Deens en de ophitsende Italiaanse cultuur. Toegegeven , het is even muggenziften. Het is het totaalpakket dat ons wist te bekoren, nl. weggevoerd worden naar mooie oorden, of de dreiging voelen van wezens in een bos die het niet zo goed met je menen ... Ze laten het over aan jouw verbeeldingskracht.
Room Trio bracht een prachtige performance met de vocals als fantasieprikkelend middel. Magisch in één woord!
Pics homepag @Cedric Craps
Organisatie: Lokerse Jazzklub, Lokeren
Portland bijt van zich en ontwikkelt zich steeds verder …
Op een onverwacht warme en droge avond op de eerste dag van de zomer verzamelde een enthousiast publiek zich in de charmante Huysmanshoeve in Eeklo voor een avond vol melancho-melodische muziek.
De avond werd ingezet door Ivy Falls, een Belgische band die bekend staat om hun dromerige en atmosferische popmuziek. Als voorprogramma stond de band met twee op het podium. Binnenkort zijn ze echter ook met een vijfkoppige band op tournee. Met invloeden van bands als The xx, Beach House en London Grammar brachten ze een soort delicate melodieën en etherische zang, die het publiek in de juiste stemming bracht voor Portland.
Portland, is een te koesteren Belgisch pareltje, oorspronkelijk rond Jente Pironet en Sarah Pepels, heeft de afgelopen jaren flink aan de weg getimmerd in de indiepopscene. Iets meer dan een jaar geleden nam Sarah Pepels afscheid van de band en werd vervangen door zangeres en toetseniste Nina Kortekaas. Ook hier een sterke harmonieuze samenzang, melancholische melodieën en meeslepende teksten, die Portland een uniek plekje biedt in de Vlaamse muziekscene. Hun debuutalbum ‘Your Colours Will Stain’ (2019), ontving lovende kritieken en bevestigde hun status als veelbelovend.
Jente Pironet, de charismatische frontman van Portland, staat bekend om zijn emotioneel, expressief stemgeluid. Samen met Nina Kortekaas creëert en brengt hij het nu in harmonie; ze passen mooi in het rijtje artiesten als Mooneye, Kids With Buns en Bluai. Hun muziek is een mix van indiepop, folk en alternatieve rock, gekenmerkt door een rijke instrumentatie en diepgaande teksten. Verder vullen Gill Princen (elektronica en basgitaar), Arno De Bock (drums) en Sebastian Leye (gitaar) de rest van de band aan.
Terwijl bij het voorprogramma het buitenplein langzaam volliep, was het aangenaam druk bij aanvang van de set van Portland. De setting van de Huysmanshoeve zorgde voor een bijzondere sfeer. Het publiek genoot zichtbaar van de eerste zomeravond, en was blij dat het droog bleef. Met “Sensational” kende het optreden een sterke start. Zowel de vooral jonge vrouwelijke fans die vooraan hadden plaatsgenomen als het wat oudere publiek op afstand, konden dit duidelijk appreciëren. Hierna volgde "Ally Ally", wat de toon zette voor een set die voor bijna de helft bestond uit nummers van hun debuutalbum.
Hoogtepunten van de avond waren verder "Killer's Mind" en "Pouring Rain", waarbij de chemie tussen Jente en Nina goed tot zijn recht kwam. Je merkt dat Nina nog moet groeien in de band en zich iets minder smijt dan Sarah dat deed, maar muzikaal zit het wel goed.
Andere nummers op de setlist waren "Lucky Clover", "Step Aside", "Serpentine", "Good Girls", "Deadlines", en "Aftermath". De ingetogen maar krachtige uitvoering van "Lucky Clover" was een kippenvelmoment, die de kwetsbaarheid van hun sound duidelijk beklemtoonde.
Portland sloot de reguliere set af met een uitvoering van "She really (really) means it", een nummer oorspronkelijk van Metejoor dat zijn oorsprong vond in het populaire tv-programma ‘Liefde voor Muziek’. Het publiek zong mee, de reguliere set werd met een hoogtepunt besloten.
In de bis kwam Jente solo terug op het podium voor een emotionele uitvoering van "Time To Talk". Zijn expressieve stem en ingetogen gitaarspel zorgden voor een intiem einde van een prachtige avond.
Deze try-out van Portland in de Huysmanshoeve was een blij weerzien met de band na de moeilijke tijden van het afgelopen jaar. De combinatie van talent, emotie en muzikaliteit zorgde voor een onvergetelijke avond. Ondanks de recente verandering in de bezetting bijt Portland van zich af en blijven ze zich ontwikkelen. Bij deze hebben ze bewezen klaar te zijn voor de festivalzomer en de daaropvolgende zaalshows.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Huysmanshoeve (N9)
Ivy Falls
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6146-ivy-falls-21-06-2024.html?Itemid=0
Portland
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/6148-portland-21-06-2024.html?Itemid=0
Organisatie: N9, Eeklo
The Bony King of Nowhere - Great Gigs in The Park 2024 – Melancholie als klankkleur
Bram Van Parys, aka de Bony King , is uitgegroeid tot een begenadigd singer-songwriter in ons landje. Zowel solo als onder The Bony King of Nowhere (****1/2) weet de harten te raken. Er hing in een zeer goed gevulde Park van De Casino (Kiosk) – ikv 'Great Gigs in the Park', magie in de lucht. Ondanks de weemoed rootspop piepte de zon zelfs even door de wolken heen, met een smiley. Fijn.
In het voorprogramma stond de jonge zangeres en talentvolle singer-songwriter Catbug (**** ). Op Little Waves Festival in Genk bezorgde ze ons in 2018 al een krop in de keel. Ze ontpopte zich tot één van de ontdekkingen van dat festival.
Muziek pure sang. We schreven toen: '' Op haar eentje op het podium, met enkel een akoestische gitaar en haar prachtige stem, doet Paulien Rondou ofwel Catbug, ons zweven naar totaal andere oorden door haar breekbaar warme vocals.''
Ondertussen is Catbug geëvolueerd. Op Great Gigs in the Park was ze begeleid van twee muzikanten die haar fluwelen stem mooi aanvulden. Ze is nog steeds de bedeesdheid zelve en wat onzeker; we voelen en horen het in de bindteksten. Catbug kon ons met haar mooi bedwelmende vocals bekoren; we droomden makkelijk weg …
Helaas ging de magie wat verloren door het aanhoudende geroezemoes om ons heen, eerder een domper op de sfeer en intimiteit. De sound was goed , en haar stem, uitstraling bepalend .
Bram Van Parys op z’n beurt bedankte nog Catbug, op het einde van zijn set. Ze had indruk gemaakt. Iets eerder had hij zijn muzikanten in de spotlight geplaatst. Dik verdiend , want The Bony King Of Nowhere als band deed anderhalf uur ademloos genieten . Zijn vocals zijn veelzeggend en hij beheerst erg sterk z’n gitaarspel. Gitarist Gertjan Van Hellemont, de man achter Douglas Firs, bracht verrassende wendingen aan, toetsenist (en occasioneel gitarist) Thijs Troch, o.a. van Nordmann en Milk Factory, onderstreept z’n virtuositeit. De ritmesectie met bassist Jasper Hautekiet (zie The Rhythm Junks) en drummer Simon Segers (Stadt) vult meer dan goed. Om U tegen te zeggen.
In de sessies weet Bram ons dus duidelijk te raken. Een knipoog naar Neil Young en Bob Dylan is welgemeend. The Bony King of Nowhere is eveneens een klasse entertainer, geen lange bindteksten weliswaar, maar iemand die dus zijn publiek bedachtzaam, ingenieus aanspreekt.
The Bony King of Nowhere grossiert op losse wijze doorheen z’n oeuvre, die toch de recente 'Every Body Knows' in de spotlight plaatst. Het publiek was duidelijk te vinden voor het nieuwe materiaal , wat werd geapprecieerd.
In die sing/songwriting , melancho pop americana borrelen allerhande emoties op. Heerlijk bedwelmende, dromerige muziek, waarbij het wel eens krachtiger, uptempo gaat . Een klankkleur die intrigeerde en goed, licht verteerbaar als dynamisch was . Die variatie hield het spannend en overtuigde.
Setlist: Working Harder / Are You Still Alive / Every Road / Almost Invisible / Everybody Knows / Going Out / Erase / Eleonore / All It Takes / Slow Down / Get One Free / Silent Days / Falling into Place / Like Lovers Do // Still Around / Perfect Sense.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Slim Cessna's Auto Club - Weergaloos muzikaal ritueel
Met Tripodero stond een gloednieuwe Oostendse band op het podium waarvan ik één lid kende: Fabian Schweiger. En dat is zeker geen onbekende in de 4AD. De laatste keer dat ik hem daar zag, zal wellicht met Saddle For Sale geweest zijn. Tripodero, genoemd naar een mythisch, angstaanjagend beest, maakt naar eigen zeggen soggy containerpunk. Maar dat zal dan waarschijnlijk enkel slaan op hun repetitieruimte, een aftandse, vochtige container, want veel punk heb ik niet gehoord. Het drietal (twee gitaren en drums) begon verrassend sterk met "Voodoo recipes", een rock-'n-roll nummer dat uit de catalogus van Dave Edmunds geplukt kon zijn en waarvan de gitaren me kippenvel bezorgden. Tijdens de tweede song gingen ze nog even op dat elan door, maar daarna werd er vlot van stijl gewisseld.
Naast rock-'n-roll hoorden we nu ook americana, country, seventiesrock en één enkele keer punk, wellicht niet toevallig het enige nummer dat Fabian zong. Dat terwijl de zanger zijn gitaar voor enkele nummers ruilde met een basgitaar. Niet alle songs waren even sterk maar de sound bleef overeind en de gitaren sprankelden tot de laatste noot. Achteraf was ‘te braaf’ het meest gehoorde commentaar maar dat vond ik dit keer eigenlijk geen bezwaar.
Slim Cessna's Auto Club uit Denver, Colorado ontstond in 1992 uit de assen van The Denver Gentlemen, een groep waartoe ook David Eugene Edwards en Jeffrey-Paul Norlander van 16 Horsepower behoorden. Slim Cessna is de enige constante in de groep en die vreemde groepsnaam is eigenlijk een eerbetoon aan één van Cessna's vrienden die een collectie oude auto's bezat. Eerst heette de band trouwens San Juan's Car Club maar na wat puzzelen werd er uiteindelijk voor Slim Cessna's Auto Club gekozen.
Hun moeilijk te catalogeren muziek wordt meestal omschreven als gothic country of dark folk, zelf definiëren ze het als de Denver sound wat dan op een brede mix van country, alt country, American gothic, folk, garagerock, americana en gospel lijkt. Jello Biafra, op wiens label, ‘Alternative Tentacles’, ze enkele platen uitbrachten, omschreef de groep misschien nog het best toen hij ze ‘the country band that plays the bar at the end of the world’ noemde.
SCAC vloog er meteen in met het onbehoorlijk rammelende "Pine Box", een oud nummer uit 2005. Het werd een set waarin de laatste plaat, ‘Buell Legion’, het tweede deel uit het drieluik, ‘Kinnery of Lupercalia’, centraal stond. Bijna alle nummers uit die plaat passeerden de revue maar ook ‘Cipher’ uit 2008 was met vijf songs ruim vertegenwoordigd. Het werd een weergaloos muzikaal ritueel met als ceremoniemeesters Slim Cessna en Munly Munly die ons voortdurend verblijdden met hun gewiekste, synchrone danspasjes of hun dubbelzinnige tafereeltjes met homo-erotische elementen. Daarbij was de Heer nooit ver weg, getuige nummers als "Jesus is in my body - My body has let me down" of "Everyone is guilty #2". Die twee publieksmenners werden in de rug gedekt door vier niet te onderschatten muzikanten. Rebecca Vera, partner van Munly Munly op keyboard en pedal steel, die ze regelmatig met een strijkstok attaqueerde; Lord Dwight Pentacost op doubleneck gitaar versierd met een Heilig Hart afbeelding en op een door effecten onherkenbaar klinkende banjo; nieuweling George Cessna (zoon van Slim) op bariton gitaar en de spitsvondige drummer, Andrew Warner, die soms aan een percussie block (tijdens "Ichnabod") genoeg had.
De set was vernuftig crescendo opgebouwd en kende een uitgesproken hoogtepunt toen Munly Munly, die er nog steeds uitziet als een levend lijk, het publiek introk om er zieltjes te winnen. Als een volleerd levend standbeeld wist hij enkel met zijn ogen aanwezigen tot knielen te dwingen. Zelf kon ik er ook niet aan ontsnappen en ging gedwee door mijn roestige knieën. Tot een verlossing van mijn kwaaltjes heeft dit niet geleid maar mijn geloof in de muzikale exploten van SCAC werd nog maar eens gesterkt.
Slim Cessna liet van zijn kant meermaals weten hoezeer hij het een privilege vond om (voor de derde keer) in deze zaal te mogen spelen. "Standaard geslijm" denk je dan maar hier was ik toch geneigd hem te geloven want ik meen dat ik SCAC tijdens deze erg lange set nooit eerder zo gedreven en vol vuur aan het werk zag en ik mocht ze toch al zo'n vijf keer meemaken.
En dan was er nog die merkwaardige bisronde waarin tijdens het tweede nummer, het erg noisy "Americadio" nog eens alles uit de kast werd gehaald en de zaal volledig uit zijn dak ging.
Dan denk je "nu hebben we het wel gehad" maar toen het stof wat was gaan liggen stond de groep nog steeds op het podium en werd er doodgemoedereerd een nieuw nummer ingezet.
Daarna bleek het nog steeds niet afgelopen want Slim Cessna bracht met wat assistentie van zoon George een karaokeversie van Kris Kristoffersons "For the good times". Een vreemd einde van een bijzonder indringende set.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Sananda Maitreya - Great Gigs in The Park 2024 - Geen echt muzikaal vuurwerk, wel waakvlammetjes
Sananda Maitreya kennen we in het verleden als Terence Trent D'Arby. Een goed gevulde, maar zeker niet uitverkochte 'Great Gigs in the Park' zag op deze zondagavond een artiest die nog steeds goed bij stem is, zijn publiek voortdurend aanspreekt en geen routine klus afwerkt. Een goede sfeer, en een lekker funky feestje, wat sterk werd geapprecieerd.
Het synthpop trio Fortress (****) bracht ons met een wulpse, aanstekelijke, catchy set alvast op het goede pad. Er zijn de dromerige vocals en de elektronica siert. De beweeglijke zangeres onderstreept een opwindende, zomerse sfeer. Fortress klinkt lichtvoetig, betoverend door hun subtiel, kleurrijk, toegankelijk geluid, ondanks het donkere kantje. En we houden van deze duistere, mysterieuze inslag, die in hun totaalconcept wordt toegevoegd.
Na een mooie intro zet Sananda Maitreya (***) de set aanstekelijk in met “It ain't been easy” en “Duchess”. Hij spreekt telkens zijn publiek aan, de speelse manier en de kwinkslagen apprecieert men. Iets verderop “The birthday song” , die opflakkert na enkele meer sfeervolle, rustiger kabbelend aandoende nummers.
De intieme start achter de piano ontroerde en bekoorde, net als die momenten dat Sananda gewoon vooraan het podium bezig was. Op de gekende “Sign Your Name”, “Wishing Well” en “Dance Little Sister” steeg de temperatuur en voelden we die dynamische funkende vibe. Vocaal klonk het allemaal prima.
Helaas geen echt muzikaal vuurwerk, wel waakvlammetjes, waardoor we wat op onze honger bleven … Een opzwepende, wervelende finale met o.a. “Holding on to you” en “Tarantella Naoletana” deed deugd. Een mooie ode aan Luigi Ricci trouwens, die voor de man heel veel betekende.
Sananda Maitreya is een warm artiest. We beleefden een fijne, leuke concertavond zondermeer, maar we misten wat muzikale punch, waardoor de set wat te gezapig klonk. Gevolg, geen echt muzikaal vuurwerk, wel waakvlammetjes …
Setlist: Intro: Tarantella Napoletana - It Ain't Been Easy - Duchess - The Birthday Song - Mr. Magoo (The Insurrection Song) - Delicate (Terence Trent D'Arby cover) - Mama's Boy Blues - Yuki Suzuki - Dolphin - Let Her Down Easy (Terence Trent D'Arby cover) - This Town - Share Your Pain - O Divina (Terence Trent D'Arby cover) - Sign Your Name (Terence Trent D'Arby cover) - She Kissed Me (Terence Trent D'Arby cover) - Supermodel Sandwich (Terence Trent D'Arby cover) - Wishing Well (Terence Trent D'Arby cover) - Dance Little Sister (Terence Trent D'Arby cover) -
Encore: Tarantella Napoletana (Luigi Ricci cover) - Holding on to You (Terence Trent D'Arby cover)
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Floris De Decker is een veelzijdig artiest. We leerden hem kennen bij de formatie Team William, en bleven hem op de voet volgen tijdens zijn carrière. Midden december kwam zijn eerste solo plaat 'There never is and never was A Masterplan' uit, onder de naam Floris Francis Arthur. Een weemoedig, melancholisch meesterwerk waar Floris in zijn ziel laat kijken.
We hadden naar aanleiding van deze release een fijn gesprek met Floris, en polsten ook naar de ambities en toekomstplannen met z'n projecten. Lees hier
Geen al te complexe soundscapes, maar een gevarieerd aanbod en eenvoud krijgen we. De soloplaat staat inderdaad in contrast met z’n bands Cloudy-Oh of Team William. Hij houdt er wel van om in uitersten te gaan, nl. solo melancholie en in z’n bands uitbundigheid en humor.
Tragikomish met een donker kantje klinkt het en af en toe maakt hij de brug naar een meer kleurrijke sound, o.m. op “Are you feeling this too” en “For Franz”; ze zijn zelfs vrolijk.
Het melancholisch badje met de kijk op z’n persoonlijk leven staat dus centraal; luister maar eens naar het intiem mooie, afsluitende “The masterplan”; onderhuids blijft de vibe en stekeligheid leven van Team William. Hij opereert vanuit het buikgevoel met eenvoudig, treffend material . Met dit album, onderschrijft hij zich als een veelzijdig artiest .
Setlist: A Wall (3:21) Love Like We Used To (2:38) Drive Me Sane (4:02) Hold Me Now (3:44) Are You Feeling This Too (3:10) Chewy Louie (2:16) For Franz (3:15) Keep Driving (2:37) Kill to Love (2:16) The Masterplan (3:46)
Adamo - Overtuigende nostalgische terugblik
We hielden ons hart vast de voorbije maanden. De concertreeks van Adamo werd telkens uitgesteld door gezondheidsproblemen (o.m. longproblematiek en weerkerende stembandproblemen). Het gaat nu beter met de Belgisch-Italiaanse wereldster die nu uiteindelijk z’n 60 jarige carrière en z’n 80ste levensjaar glans kon geven.
Een dubbel jubileumconcert in een twee uur durend optreden, zonder verpozen. Warm, hartelijk wist hij ons te veroveren; z’n rijkelijk gevulde carrière omarmde hij in chanson, varieté en sing/songwriting.
Een meer dan geslaagde avond voor iedereen, met onvergetelijke, muzikale momenten . Het gaf de te koesteren Adamo alvast een hart onder de riem.
In dit overzicht kregen we de klassiekers en recenter werk netjes verdeeld van deze best verkopende Belgische artiest. Chanson in het Frans en enkele in het Nederlands en in het Italiaans . In de passie van Aznavour, Brel en Granata. Trouwens, de familie van Salvatore Adamo is van Siciliaanse afkomst en had zich hier gehuisvest in Jemappes om te werken in de koolmijnen. Met de jaren woont Adamo nu zelf in Ukkel.
Het zijn aanstekelijke levensliederen over de liefde en sociaal maatschappelijke thema’s. Respect en vrijheid voor het individu en bijdrages tot een betere wereld. Niet voor niks werd hij Unicef ambassadeur.
Muzikaal maakt hij vanavond in z’n indrukwekkende oeuvre de brug van z’n succesvolle sixties naar de nillies. Het siert hem nog steeds actief te zijn, op tour te gaan ondanks de wisselende gezondheid de laatste jaren . Hij stond hier voor zijn trouw publiek, z’n hand op het hart gedrukt, de liefde voor de muziek, om bij iedereen in het netvlies gebrand te zijn …
Vocaal zat het goed met z’n indringende, emotievolle, lichthese stem. In het spreken heeft hij nog wat moeite, blijft het schor, maar hij is en blijft positief ingesteld.
Na dit optreden is er nog een reeks gepland in de zomer en in het najaar . Hij schakelt voldoende rustpauzes in om alles tot een goed eind te brengen . We kunnen maar duimen …
Op het podium een fantastische band , een rits muzikanten, wel met 10, gitaren, contrabas, piano, keys, strijkers (violen, cello), blazers en hobo. Een sterk op elkaar ingespeelde band , een breed instrumentarium en een charmante Adamo die de nummers kleur geeft.
Een start om U tegen te zeggen die teruggreep naar die succesvolle periode van sixities-seventies. “C’est ma vie”, een betere opener konden we ons niet indenken als het leven aan een zijden draadje hangt. Het Franse lied , in al z’n tempowissels, klonk innemend, dromerig, meeslepend en tango/salsa/hoempapa gewijs hoorden we een Parisienne gevoel op z’n Piafs, met “Sans toi ma mie”, “Quand les roses”, “Une mêche de cheveux” en “En bandolera”. Het publiek werd ingepakt met deze broeierige, in ritmiek veranderde nummers, die melancholisch, dynamisch zijn; op z’n leeftijd placeert hij hier nog steeds een danspasje …
Adamo wordt op handen gedragen , hij krijgt cadeautjes , een bloemetje, een doosje pralines, een flesje wijn en ga zo maar door. Nederig en ontvankelijk bedankt hij de fans en het publiek, die de artiest sterk onthalen en die meewiegen op die heerlijk genietbare sound.
Qua taal wisselt hij wel eens … Het dromerige, repetitief, opbouwende “Ik zie je graag” is één van de Nederlandstalige songs. “Si jamais”, intrigerend door pianotunes, en “Dolca Paola”, welke relatie het nu ook was met haar, blijven beklijven en worden door de strijkers naar een hoger niveau getild. In het begin en in het eerste uur van de set werd er diep gegraven in z’n oeuvre.
Hij maakt de brug naar recenter werk, “Lola et Bruno l’amour n’a jamais tort”. Z’n maatschappijkritiek van toen (o.m. de rassendiscriminatie, de problematiek in het Midden-Oosten, de Russische dictatuur ,enz) is momenteel nog steeds actueel met de strijd van ongelijkheid, racistische uitspraken , de oorlog in Gaza en van deze tussen Ukraïne en Rusland); we horen het op de sfeervol groovende tunes van “Une rêve” en “Le monde a mal”; ze klinken met z’n uitmuntende band muzikaal sterk, spannend. Optimisme , levendigheid heerst er daarna met het gekende “J’avais oublié que les roses sont roses” en “Et tant d’amour”.
“Tomber la neige” effent het pad van de intimiteit en gevoeligheid met sober gehouden, lichtwiegende nummers als “ik roep je naam” , “Claire”, “Comme toujours” en “l’Amour perdu”; hier gort hij zelf de akoestische gitaar om. Sjiek allemaal om die verschillende aanpak te horen van deze ferm gerespecteerde artiest.
“Si belle” is de aanzet naar een meer bredere omlijsting en extravertie. Het brengt ons naar “N’est- ce pas merveilleux”, “Quand les roses” en “La nuit (la noce)” die in een soort medley worden gespeeld.
Hij gaat naar een closing final, een apotheose die het meezingkarakter en -gehalte onderstreept. O.m. van een mooi uitgediept “Inch allah”, die knipoogt naar balorkesten en een wereldlijk geluid; verder “Vous permettez monsieur”, “J’ te lâche pas” (invloedrijk op bands als El tattoo del tigre, Think of one of Rumbaristas enz) en natuurlijk de ambiance klassieker “Les filles du bord de la mer”, zeker hier in Oostende, waar Arno diep in het hart wordt gedragen. Mooi allemaal.
Adamo betekent veel voor de Belgische scene . We koesteren dit 80 jarig icoon. Z’n rijkelijk gevulde carrière werd hier in de picture geplaatst. We kregen een overtuigende nostalgische terugblik.
Organisatie: Concertevents ism Kursaal, Oostende
J. Bernardt – Great Gigs in The Park 2024 - De regen werd prompt vergeten door deze sterke emotionele trip
Al maanden worden we geconfronteerd met druilerige avonden …Het hield ons niet tegen om met J. Bernardt een fijne avond te beleven, die na Postmen het pittoreske festivalletje mag inzetten …. In een try-out kwam J. Bernardt (****1/2) zijn nieuwste plaat 'Contigo' voorstellen.
Als opwarmer Lézard, die funky stijlen in aanstekelijke soundscapes brengt, niet vies van een terugblik naar de 80ies. Op de finale van Humo's Rock Rally konden ze ons al bekoren:
“Muzikaal aanstekelijk en dansbaar, met wulpse danspassen, surplus het combineren van mannelijke en vrouwelijke vocals, wist te ontroeren. Lézard overtuigt en heeft een eigen identiteit '', schreven we.
Lézard (****) is een combo jonge, talentvolle muzikanten die echt veel warmte in hun songs stoppen. Het klinkt leuk, groovy, dansbaar; lekker heupwiegen op de catchy refreinen en zangpartijen. Ze deden de temperatuur stijgen. Een erg beloftevolle band die kan doorgroeien. In het oog te houden dus!
J. Bernardt kennen we natuurlijk van Balthazar, maar ook van zijn knap solowerk. De man heeft een belangvolle inbreng in ons muzieklandje. Vanaf de eerste song, waarbij de regen uit de lucht viel, voelde je een warme, lieflijke, melancholische sound. Heerlijk.
Hij is goed omringd en weet een pak emoties in z’n songmateriaal te stoppen. Intiem breekbaar als bezwerend, opzwepend klonk het.
Hij wist ons persoonlijk te raken met die wisselende sound en hij kreeg moeiteloos het publiek mee, zelfs de nieuwere songs “Taxi'”, “Contigo” of het hemelse “I'm the ghost you forgot” werden op evenveel enthousiasme onthaald , als de wat oudere kleppers.
Hij balanceert tussen toegankelijkheid en alternatief, net als Balthazar. Het klinkt doorleefd, maar solo maakt hij het persoonlijker.
Het was heerlijk genieten en luisteren. We kregen een wondermooi slot met “Our low was easy” en “Last Waltz” . J.. Bernardt bood ons anderhalf uur lang een bijzonder emotionele trip, die de regen prompt deed vergeten!
Setlist: Don't Get Me Wrong – Taxi - Contigo - I'm the Ghost You Forgot - The Other Man -Calm Down - Matter of Time - Left Bathroom Sink - Running Days - Wicked Streets - Mayday Call - Free
Encore: Our Love Was Easy - Last Waltz
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Gabriel Rios – Geen terugblik of best of, maar evoluerend, vernieuwend in de ‘lengua española‘
Gabriel Rios + Ventus
Gabriel Rios - Interessant om een gerespecteerd, groots sing/songwriter in een pittoresk kader te zien optreden. Hier kwam z’n muzikale reis van introspectieve caribbean music en persoonlijke verhalen ideaal aan bod, onder het geschreeuw van een pauw (zoals hij het telkens benoemde in ‘t Engels ‘a peacock’) en de ritselende bladeren van de bomen. Een totaalbeleven van emotionaliteit en verbondenheid met de artiest.
Gabriel Rios is hier vanavond in het kader van ‘the holy garden sessions’ in Kortemark, een fijn idyllisch plaatsje in het verwilderde tuintje van d’Oude Pastorie. Een plaats die gemoedelijk gewijs zomerse avonden kan besluiten, wat Rios niet ontgaan was als hij hier arriveerde …
Gabriel Rios stelt de Spaanse taal centraal de laatste jaren; niet verwonderlijk eigenlijk, gezien de Puerto-Ricaanse roots. We hoorden het reeds op de vorige cd ‘Flore’ , een goede vier jaar terug, die de klemtoon legde op oude latin klassiekers en eigen nummers, diepgeworteld in eigen ziel. Een lijn die hij verder zet op het nakende album ‘Playa negra’, die met de herfst zal verschijnen. Het zijn semi-tragische love songs , persoonlijke verhalen (o.m. familiaal met de ziekte van z’n pa ‘alzheimer’) en verhalen uit het verleden, omfloerst van z’n akoestisch gitaargetokkel en –spel, gedragen door z’n charisma, openhartigheid en warme , innemende , indringende, heldere vocals. Trouwens, z’n vocals en timbre zijn en blijven wel iets unieks.
Hij trekt op clubtour en zal op zomerevents te horen zijn met de multi-instrumentalist en vaste rechterhand Ruben Samama, die de songs ondersteunt van piano, contrabas en cello. Ze staan hier dus in een intieme setting met een sobere, sfeervolle aanpak. Het materiaal krijgt ermee(lichtjes) kleur en zorgt voor een intense spanning en gevoeligheid .
Hij omarmt een breed publiek door de jaren heen met deze sound en z’n lieve , vriendelijke uitstraling.
Hij is al zo’n twintig jaar bezig van ‘Ghostboy’ (“Broad day light”, de titelsong), naar ‘Angelhead’ (o.a. “Tu no me quieres”), ‘This marauder’s midnight (“Gold”) tot ‘Flore’ (“La torre”, “El raton”).
In z’n sound is het steeds evolueren en vernieuwen in Engelstalige en latin nummers, die ‘pur sang’ of breder in allerhande muzikale variaties en tempowissels aan bod kunnen komen.
Hij nodigt ons uit in deze muzikale reis; hij legt de nadruk op recent materiaal, oude cubaanse stijlen , met invloeden uit de Amerikaanse en Europese pop. Iedereen werd wel meegezogen , maar hoopte toch stiekem dat er wat meer Rios klassiekers te horen zouden zijn; hij hield er enkele over op het eind, “Broad day light” en “Gold” die voor herkenning en een closing final zorgden. Het hield niet tegen dat we hier konden spreken van mooie, integere nummers die authentiek, doorleefd, dromerig, mijmerend , breekbaar klonken. Bijkomend interacteerde hij telkens met z’n publiek en speelde hij sterk in op de locatie en het decor ( de geluidjes van een pauw , de trein die in de verte passeerde , de poel die voor het podium was, …). Hij animeerde en die amicaliteit werd enorm geapprecieerd.
De twee zijn sterk op elkaar ingespeeld en Rios weet telkens wel een visje te smijten naar z’n Ruben . In de sfeer kwamen we het nieuwe “Playa negra” en “La torre”. Z’n stem, dito -variaties (bijna soort zangrap), het spel en de wisselende instrumentatie sierde.
De eerdere korte nummers zijn dus sober omlijst , maar vallen op door hun puurheid en breekbaarheid, krijgen een groove mee en durven soms wel eens exploderen. Je kan het interpreteren als een soort kleurrijk beleg; we hoorden dit op “El diablo”, “Let the gods”, “Flore” en nieuwtjes “Marcelo” en de huidige single ”Pedacito de papel”.
Het warme onthaal deed deugd. Leuk die aanpak, losweg spontaan en ontspannend in z’n muzikale leefwereld . “El raton” en “Vagabound” waren een eerbetoon aan z’n pa en grootvader. “Mando bueno” en “Payaso” groeven diep in die latin-cuban style en onderstreepten de boeiende, semi-akoestische, innemende, warme sound .
‘Buenas noches’ kregen we te horen na de closing final van drie fijne nummers waaronder de gekende Engelstalige “Broad day light” en “Gold” , die nu Spaans gekruid werden.
De set was geen terugblik of ‘best of’, nee, het onderstreepte de evoluerende , vernieuwende aanpak van een groots en openhartig sing-songwriter die in z’n twintig jaar z’n materiaal nog steeds diverse invalshoeken bood en het emotievol naar een hoger niveau bracht.
Nu nog even een try-out in de N9, Eeklo en dan op naar de zomertour en de clubs in 't najaar ...
We werden opgewarmd door Ventus , het duo Emma en Gonzalo, die ergens in de dromerige, licht zuiderse indiepop een Meau vs Gabriel Rios , Dido vs Damien Rice deden opborrelen. Een semi-akoestische aanpak van synths (keys/piano), sobere percussietics en stemmenpracht (afwisselend en aanvullend), die het muzikale decor tekenden in een handvol ingenomen, broeierige, groovy, sprookjesachtige nummers.
Ondanks het geroezemoes van sommigen was dit een aangenaam kennismaken van een beloftevol duo.
Organisatie: Skytiger + Holy garden sessions, Kortemark
Ide Snake - De buurt waar ik ben opgegroeid, keert ook terug in mijn muziek en teksten. Ik denk dat dit me uniek maakt, die friste en puurheid!
“De 13-koppige jury verkoos de uit Sint-Pauwels afkomstige Cis Vermandel aka Ide Snake met unanimiteit als winnaar van LAWIJTSTRIJD 2024. De 22-jarige hiphopper kwam als tweede aan de beurt en wist met zijn sterke en gevarieerde songs, kwalitatieve beats en goeie lyrics te overtuigen. Zijn samenspel kwam sterk naar voor in een dynamisch duo met de Brusselse LeBlanc en saxofonist Robbe Vocaet aka Cohzee. Hij bracht een verhaal dat sterk in elkaar zat en waarin de jury veel toekomstperspectief zag.
Wij waren ook aanwezig en schreven erover: “Wat Ide Snake bijzonder maakt, is zijn gedrevenheid, recht vanuit het buikgevoel. Hij verkondigde bovendien een boodschap die iedereen begreep, met een dosis humor. De sound was ook hier best groovy, dansbaar.”
We hadden, een week na zijn overwinning, een fijne babbel met de jonge, sympathieke en ambitieuze jongeman. Naast ambities toekomstplannen hadden we het ook over de Belgische rap en het ‘project Moedertaal’. Info https://linktr.ee/moedertaal.be
Proficiat met je schitterende overwinning in de Lawijststrijd. Hoe gaat het met jou? Hoe voelt die overwinning aan? Opent het deuren?
Dit is mijn eerste interview, dus dat is al heel fijn. Het is trouwens ook een proef om op de shows waar ik al geboekt ben, wat serieuzer genomen te worden. Dankzij die overwinning. Op sociale media heb ik heel wat volgers bij gekregen, dat is ook altijd leuk meegenomen. Ook veel mensen uit de buurt die het hadden gezien of gelezen en me feliciteren; In die korte week heeft het dus zeker wel al links en rechts iets los gemaakt ja.
Eerlijkheidshalve had ik eerst een ‘dertien en dozijn gevoel’, in hiphop is zowat alles wel eens voorgedaan … Eén van de uitzonderingen vormt nu wel Stikstof en Zwangere Guy wellicht… Jij voegt er wat dynamiek aan toe, o.m. met de sax; de teksten zijn persoonlijk. Wat maakt jou anders?
Stikstof zijn opgegroeid in Brussel , dat schept perspectieven. Ik kom uit Sint-Pauwels nabij Sint-Niklaas en dat klinkt minder exotisch. Maar bij Hip Hop is eerlijkheid uiterst belangrijk. Zelfs het belangrijkste. Rappers worden serieuze genomen net omdat ze eerlijk zijn, en daarom is het moeilijk om boven die stand van een band als Stikstof te geraken , omdat die net die dynamiek van Brussel mee dragen. En dat voel je in hun teksten. Wat me wel uniek maakt is mijn oprechte oprechtheid, dat ik kan praten dat ik me goed of slecht voel, zonder scrupules. Dat ik twijfel over mijn zelfzekerheid. Ik heb opgegroeid in een zeer stabiele gezinssituatie, uiteraard is er wel wal wat gebeurd in mijn jonge leven en daar kan ik het dan over hebben. De friste die waait in Sint-Pauwels, Kemzeke, Sint-Gillis Waas. De buurt waar ik dus ben opgegroeid, keert ook terug in mijn muziek en teksten. Ik denk dat dit me uniek maakt. Die friste en puurheid dus.
Die puurheid en friste keert inderdaad terug in je muziek. Ook opvallend is de toevoeging van sax; hoe ben je op dat idee gekomen?
Mijn vader, die ook muzikant is geweest, is een groot jazz liefhebber. En ik ook uiteraard. Ik heb een jaar geleden meegedaan aan Humo’s Rock Rally en had het gevoel dat er iets mis was in de show en muziek. De saxofonist waarmee ik werk is al heel lang een vriend van mij. En lichtman bij andere bevriende artiesten. We zijn naar het jeugdhuis gestapt en hebben iets uitgeprobeerd, en het klikte zeer goed. Je vindt telkens een troef om jezelf te verbeteren, het komt niet veel voor dat er een extra instrument bijkomt. Het is sowieso een pluspunt als er een extra vriend op het podium staat die je teksten kent. Die fysiek mee doet en een stapje verder denkt dan puur een instrument te bespelen. Het is zeker een meerwaarde.
Naast de muziek, ben je ook lid van het collectief Moedertaal (met LeBlanc & ELES); die elke dinsdag op BRUZZ radio een platform geeft aan de Vlaamse/Belgische hiphopcultuur; kun je er meer over vertellen?
MOEDERTAAL is een project dat ik anderhalf jaar geleden gestart ben met bevriende muzikanten Leblanc & ELES. Het hoofddoel is via BRUZZ radio vooral de Nederlandstalige hip hop in België een platform te geven. We nodigen om de zoveel tijd een gast uit, kleine artiest of grote artiest? Het maakt niet uit. Met de bedoeling de verschillende levensverhalen te belichten. Maar ook om verborgen talenten een plaats in de schijnwerper te geven op die manier. We organiseren ook veel evenementen waar jonge hip hop talenten de kans krijgen om op ene podium te staan. We organiseren ook workshops en online presente. Wat heel belangrijk is, we hebben tweeduizend volgers bereikt in anderhalf jaar tijd, dat is enorm veel. Maar vooral is het de bedoeling om rappers dus een platform te geven, omdat er in ons land weinig of geen platform is dat iedereen aanvaardt. Er zijn zovele sub genres, maar wij staan open voor iedereen. Eender wel genre of sub genre mag bij ons langs komen, enige voorwaarde is dat het dient te gebeuren in de eigen Nederlandse landstaal.
Ik denk altijd dat, om echt door te breken, ‘Belg’ zijn een probleem is, veel bands (ook binnen de hiphop) waren nu beroemd als zij Amerikaans of Engels waren …Graag je mening hieromtrent …
Nederland heeft een goed en slecht voorbeeld gezet , goede rappers maar ze hebben het genre wat getwist naar de commercialiteit. Er is daardoor doodgewoon geen platform voor artiesten die niet binnen het Nederlandse water zwemmen, ze hebben hun eigen poel. Niemand vist daarin. Het is als Belg daardoor moeilijker om door te breken, maar dat maakt ons net zo uniek. Maar het is gewoon moeilijk als Belgische rapper om bijvoorbeeld feedback op radio of zo te krijgen. Of een voltijdse job van te maken…
Is het je ambitie daar je voltijdse job van te maken dan?
Dat weet ik nog niet zo goed. Ik word al jaren geprikkeld door allerlei kunstvormen, zoals film. Ik volg studeer ook film. Ik ben geluidsman en zit in de horeca, ik zou me niet willen vastplakken op een plek. Daarom is het zo moeilijk om me daarvan los te koppen en er mijn vaste job van te maken, van voltijds muziek maken. Ik focus me op wat morgen komt, en de kansen die ik krijg. Dat is mijn filosofie.
Is het na coronatijd moeilijker geworden om als jonge talentvolle artiest geboekt te worden? Hoe belangrijk is binnen die context sociale media?
Corona is de halve doodsteek geweest van de Belgische groei. Er werden toffe Belgische bands geboekt op Pukkelpop of zelfs Rock Werchter. Jonge Belgische bands zaten in de lift. En daarna werd het plots heel moeilijk voor lokale talenten. Sociale media is zeker goed om filmpjes te posten en jezelf te tonen, maar ik weet niet of dit een duurzame relatie is. Het is een geschenk en een vloek tegelijk eigenlijk. Het is gewoon de manier hoe je daarmee omgaat is belangrijk. De link vinden tussen sociale media en het echte leven is bijzonder belangrijk; ook al stijgt sociale media naar ongekende hoogtes, dat menselijke aspect blijft super belangrijk, dat moeten we in het oog blijven houden. Mensen vragen naar cd’s of t-shirts, en dat is moeilijk voor jonge artiesten want het kost veel geld. Je moet vooral keuzes maken.
Wat de jongere generatie betreft, het viel me op na het concert van Fraukje in de AB hoeveel jonge mensen nog een vinyl plaat kopen. Leeft dat nog bij jongeren dan?
Het is zeker nog in bij jongeren om iets fysiek te kopen. Het geeft je, als je zo een plaat koopt, het gevoel dat het UW muziek is. Dat heb je niet met spotify, er is geen connectie. Die connectie is er wel als je naar een plaat luistert. Het zorgt bij de oudere generatie voor verwondering, maar dat zou het niet mogen zijn. Ik denk dat jongeren wel degelijk op zoek zijn naar een connectie tussen sociale media leven en het echte leven, ik geloof dat dit in de toekomst alleen maar een verbetering zal zijn.
In sociale media is Tik Tok een belangrijk medium geworden, kijk maar naar het succes van Joost Klein. Is dat een manier voor jou om je als Belgische rapper ook te lanceren? Of om gedraaid te worden op de radio , want nu wordt Nederlands rap wel gedraaid, maar de Belgische echter zelden …
Jonge mensen gaan opzoeken wat ze op Tik Tok ook zien. Dat kan je lanceren. Belgische rappers zijn zich nog steeds artistiek aan het lanceren, waardoor ze nog geen zin hebben om dit medium te gebruiken. We hinken wat achterop op die Nederlandse rap. Joost Klein straalt zowel in zijn muziek, als mens veel oprechtheid uit. Het is allemaal een beetje een zoektocht, en dat komt inderdaad doordat de radio die Belgische rap niet of amper draait. Daardoor is het voor een Belgische rap wat moeilijker om zijn of haar weg te vinden daarin.
Denk of hoop je door die overwinning in de Lawijtstrijd een spreekbuis te kunnen zijn voor de Belgische rap , wat kansen kan bieden?
Dat zou zeker leuk zijn . Dat is ook wat we met MOEDERTAAL proberen te doen, goede vragen stelleen. Ze een platform geven. Ik hoop dat ik een spreekbuis mag zijn wat dat betreft. Maar ik kan alleen maar mezelf zijn, een simpele brave jongen die zonder nep te zijn , oprecht zichzelf wil uiten. En als ik daardoor een spreekbuis kan vormen, dat zou mooie meegenomen zijn.
Je had het ook even over wat Joost Klein is overkomen op Eurosong. Wat me op Eurosong opviel, is dat je bijna een circusact moet zijn om je te kunnen lanceren; is dat zo, denk je?
Joost Klein heeft ook voor Eurosong toppen geschoren die weinigen hebben voorgedaan, een zeer sterke prestatie. Maar niet iedereen is bereid om zich op die manier op te offeren. Als je als rap artiest een circus verkoopt, ga je door je fans niet serieus worden genomen, waardoor je snel doorhebt dat dit niet werkt. En ik vind dat maar goed ook. Bovendien… mensen hebben het over doorbreken, maar dat is niet de filosofie van Hip Hop. Dat is dicht bij het leven blijven en de anonimiteit bewaren.
Je hebt niet direct ambitie om bijvoorbeeld Sportpaleizen uit te verkopen? Wat is je eigenlijke ambitie?
Laat het me zo stellen, ik wil niet per se iets verdienen maar wel iets bereiken met mijn muziek. Zoals artiesten die op verschillende kunstvlakken bezig zijn, spreekt me enorm aan. Op verschillende vlakken serieus genomen worden is mijn grote ambitie. Ik kan naast muziek maken werken, en op dat vlak geld verdienen. Dat houdt me ook fris. Ik studeer graag , een connectie met mensen maken door middel van mijn muziek is de grote ambitie. Ik ga daarmee wellicht geen sportpaleis uitverkopen, maar als ik die kans krijg ga ik dat uiteraard niet uitsluiten. De vraag ‘wat wil je bereiken’ is een moeilijke vraag, want ik wil ook nog dromen. Als het komt het, als het niet komt is het ook zo…
Wat zijn de verdere plannen? Komt er platenwerk?
Ik geef graag een show spelen in New York, ooit, om nog even over die ambitie verder te hebben. Ik ben er met mijn ouders geweest in een soort café. Dat lijkt me leuk om te doen… Wat plannen betreft? Er staan al enkele leuke shows op de planning. Waar ik nog niet teveel over kan vertellen. Na de zomer ga ik een nieuwe EP uitbrengen. Het is trouwens een jaar geleden, dag op dag, dat ik mijn eerste EP uitbracht. En daar mag nu een vervolg op komen.
Kun je iets meer vertellen over die eerste EP?
Dat was een wat meer donkere plaat , ik zat mijn eerste jaar in Brussel als student en ik was op zoek naar mijn stijl en entiteit. En dat komt terug in de EP. In het nieuwe project heb ik rust gevonden, en mijn plaats gevonden in Brussel. Die EP is dus ook een stuk van mij , maar met toch eerder dat donkerder kantje. En dat zal op de nieuwe EP dus wel wat anders zijn.
Ik heb enkele songs gehoord, waaronder de recente “Kaviaar”; kun je er wat meer over vertellen? Wat is de betekenis van die tekst? Is het een vorm van revolteren?
Even meegeven, één van mijn favoriete punks Ludo Mariman van The Kids heeft ooit in een interview gezegd, “Hiphop is de nieuwe punk’’; Wat denk je van dit alles?
Het is een mes dat langs twee kanten snijdt. Punk en Hip Hop zijn genres waar revolteren zeker voorkomt, alleen heeft het een andere insteek en oorsprong. Het ene betekent niet dat je fan ben van het andere. Wat ik met Kaviaar bedoel, is dat ik niet ga stoppen met werken, moeite doen, tot ik bij wijze van spreken Kaviaar kan eten als ontbijt. Het is een soort metafoor, als ik dat heb bereikt , kan ik in vrede stoppen met wat ik doe. Het is gewoon een soort beeldspraak, het is iets wat wellicht nooit zal gebeuren, maar als dat ooit zo is.. dan houdt het voor mij ook op.
Zoek je binnen je teksten ook niet de balans op van tegenstellingen? Hoe moet ik het zien?
Ik ben wel een heel brave jongen, maar ik weiger me te profileren als rapper die zichzelf zo cool vind. Ik probeer dus die balans tussen beide te vinden. Hoe kan ik rap blijven zonder mezelf te verloochenen. De EP was voor mij een soort medium dat ik heb gevonden, als een soort omkadering waar ik samen met het juiste team, de juiste stijl en de juiste muziek mezelf echt kan uitdrukken. De EP begint zeer ambitieus, maar eindigt met een iets persoonlijkere noot.
Binnen dit kader … Het is nog steeds moeilijk om – zeker in Vlaanderen – als hiphop artiest echt au serieux te worden genomen, dit in tegenstelling tot rock, pop …Trekken mensen soms de neus op voor rap?
Dat is ook helemaal niet zo erg, of toch niet altijd Zolang je jezelf serieus neemt. Ik vind het leuk als verschillende generaties me aanspreken, dat is ook leuk bij de Lawijtstrijd bijvoorbeeld. Het was een zeer fijne sfeer. Ook al was ik als hip hop artiest blijkbaar wat een vreemde eend in de bijt. Backstage was het een zeer leuke sfeer. Zolang je zelf oprecht bent met iedereen. Ik doe me nooit anders voor, en ik vind het fijn dat de jongens me dat gunnen. Want iedereen verdiende om te winnen. Lawijtstrijd is een mooi platform om jonge artiesten een podium te geven , maar ook om andere mensen en genres te leren kennen. Ik ben eeuwig dankbaar dat ik de finale heb mogen spelen, en winnen. Maar ik zou ook niet minder goed geslapen hebben moest dat niet zo zijn geweest.
Elkaar als band, artiest leren aanvaarden, welk genre ook dus … De mentaliteit bij de jeugd is ook op dat vlak verbeterd, denk ik; jongeren denken niet meer in hokjes, music is gewoon music. Wat vind je zelf?
Super hard, music is music. Dat is ook wat onze ouders ons hebben meegegeven, muziek is heel bereikbaar. We kunnen van alle walletjes leven, en dat is super fijn. Alles kan in deze tijden. Zo zat ik in de auto met iemand , en er kwam zowel hip hop als Fleedwood Mac aan te pas. En dat voelde zeer natuurlijk aan. Door zo te redeneren kunnen onverwachte samenwerkingen ontstaan tussen muzikanten die totaal iets anders doen… dat kan nu wel beter dan vroeger …
Pics homepag @Sven Dullaert
Alle succes gewenst! Bedankt voor het fijne interview
L.A.B - Voor ons gaat het niet echt om een bepaald geluid of genre, maar meer om een gevoel en een vibe
De Nieuw-Zeelandse reggae formatie L.A.B is aldaar de ‘grootste en bekendste’ band van het land, zowel qua singles en albums als fysieke en digitale verkopen. Ze domineren er de charts, playlists en award-shows (Best Group, Best Song, Best Album & Best Live Act) al enkele jaren, en ook in Australië behoren ze inmiddels tot de top. Nadat enkele leden van de twee al bekende bands Kora en Katchafire in Whakatane (Bay Of Plenty) in 2016 de koppen bij elkaar staken, werden onder aanvoering van drummer Brad Kora laidback reggae grooves op catchy wijze gemixed met de nodige funk, soul, pop, electronic music en rock invloeden, als een soort mengeling van UB40, NxWorries, John Mayer, Steely Dan, Red Hot Chili Peppers, Marvin Gaye en Bob Marley.
Met hun roots reggae sound, inclusief de ‘kiwi chill factor’, trokken ze vorig voorjaar naar Amerika voor enkele club-shows en festivals en in oktober speelden ze voor het eerst in Europa, met uitverkochte optredens in de Amsterdamse Paradiso en de O2 Forum in Londen. In maart dit jaar kwam hun zesde album op de markt. Na een voor L.A.B doen lange periode van anderhalf jaar schrijven en schaven aan nieuwe songs, bevat ‘VI’ 11 nieuwe - met producer Lee Prebble in de Surgery Studios in Wellington opgenomen - tracks in hun eigen unieke genre: ‘an electic, catchy and laidback mix of (roots) reggae, pop, rock, soul and funk with electronic influences, all combining to create a sound entirely their own’.
We hadden hierover een fijn gesprek met de band, en polsten naar hoe hen ondertussen is vergaan, maar ook de toekomstplannen kwamen aan bod.
Jullie zijn begonnen in 2017 en hebben al een lange weg afgelegd, stel jezelf eens voor … L.A.B zijn een vijfkoppige reggae, funk, soul, R&B, blues band uit Aotearoa, Nieuw Zeeland. We hebben allemaal bijna ons hele leven in bands gespeeld en met L.A.B brengen we al onze verschillende ervaringen en stijlen ter tafel.
Van 2017 tot nu hebben jullie ongeveer 6 albums uitgebracht, waar komt die creativiteit vandaan?
We begonnen aanvankelijk met een doel om drie albums in drie jaar uit te brengen, maar dat breidde zich uit naar vijf in vijf jaar. We zijn allemaal opgegroeid met albums, en onze favoriete artiesten brachten altijd albums uit, dus het was echt belangrijk voor ons om elke keer een oeuvre te creëren. Als we in de studio zijn om te schrijven of op te nemen, is dat ons enige doel, dus we zijn meestal erg gefocust op dat ene doel, wat echt helpt om consistent te zijn en het werk af te krijgen.
We weten niet veel over de muziek in Nieuw-Zeeland, kun je daar meer over vertellen?
Roots/reggae is iets dat een groot deel uitmaakt van de Nieuw-Zeelandse cultuur. Bob Marley bracht eind jaren '70 een bezoek aan Nieuw-Zeeland, wat een enorm cultureel moment was, en hij is een echte inspiratie voor zoveel muzikanten. Hoewel we uit een enigszins geïsoleerd deel van de wereld komen, is de muziek die uit Nieuw-Zeeland komt net zo goed als alles elders. De ‘South Pacific sound’ / reggaestijl van bands uit NZ is vrij uniek en heeft een bepaalde magie.
Jullie maken nu naam buiten Nieuw-Zeeland. Wat is volgens jullie de sleutel tot jullie succesverhaal?
De hele tijd met L.A.B hebben we gewoon gedaan wat goed voelde voor ons in de band, en muziek gemaakt die we wilden maken. Gelukkig hebben de fans erop gereageerd en ik denk dat het overal ter wereld hetzelfde is. We zijn een band die altijd gaat over live spelen en genieten van live spelen, en ik denk dat mensen daar ook echt op reageren.
Is er een verschil tussen het Europese, Amerikaanse of Nieuw-Zeelandse publiek? Wat is dan het grote verschil?
We hebben het geluk gehad dat we overal ter wereld een ontvankelijk publiek hebben gehad en dat de mensen er echt in mee gingen. Het is echt een kick om aan de andere kant van de wereld te zijn en mensen liedjes te zien zingen die je thuis hebt geschreven, en het is een beetje magie dat nooit zal vervelen.
Welke landen willen jullie nog eens bezoeken? en waarom....
We kunnen niet wachten om terug te komen naar Europa. De shows die we in 2023 hebben gespeeld waren een van de beste die we ooit hebben gespeeld en we staan te popelen om terug te komen. Vooral de show in Amsterdam was ongelooflijk, de Paradiso was prachtig, dus we kunnen niet wachten om terug te komen naar Amsterdam en misschien nog wat verder door Nederland te trekken. En jawel België …
Enele vraagjes over reggae, alles is al zo'n beetje gedaan binnen de reggae, maar jullie slagen er nog steeds in om iets unieks te doen met het genre, ik ben een fan … Wat maakt jullie uniek binnen het genre?
Ik denk dat we niet echt een reggaeband zijn, maar we hebben wel een reggaegevoel in het grootste deel van onze muziek, zelfs in de nummers die niet als reggae klinken. Voor ons gaat het niet echt om een bepaald geluid of genre, maar meer om een gevoel en een vibe, dus sommige nummers komen eruit als pure reggae of pure funk, en andere klinken als rare combinaties van dit alles.
De nummers op je laatste plaat 'IV' klinken aanstekelijk en warm, heel hartelijk. Zit er - een verhaal achter de plaat? Welk verhaal?
Dit was de langste tijd die we hebben genomen om een album op te nemen, we hebben er bijna twee jaar aan gewerkt, wat echt lang voor ons is. Er kwamen en gingen misschien wel 30 nummers voordat we de 11 vonden die het album hebben gemaakt. Het was geweldig om de tijd te kunnen nemen voor veel van deze nummers en om nummers te kunnen schrappen waarvan we het gevoel hadden dat ze er niet helemaal waren. We speelden nog steeds live en toerden veel tijdens de opnameperiode, het betekende gewoon dat we langer dan ooit aan alles konden blijven werken.
Het is ook een gevarieerde plaat, met een aantal bijzonder emotionele nummers en dansbare; een bewuste keuze? “I Believe” is bijvoorbeeld een geweldig voorbeeld van het emotionele
Voor ons gaat het altijd om de vibe. We gaan er niet echt voor zitten om iets in een bepaalde stijl te maken, het is gewoon wat eruit komt als we in de studio zijn. “I Believe” is een voorbeeld van ons vermogen om te wachten en te blijven werken. Dat nummer bestond oorspronkelijk alleen uit mijn vocalen en AJA kwam er helemaal niet in voor. We deden een live sessie met haar en ze blies ons gewoon weg, dus moesten we teruggaan en haar zang opnieuw opnemen voor de versie die je nu hoort.
Hoe waren de reacties op de laatste plaat?
Mensen hebben er echt op gereageerd en dat is altijd geweldig om te zien. Omdat het een beetje een gevarieerd geluid is, is het altijd interessant om te zien naar welke nummers mensen neigen. Je hebt altijd je favorieten, maar dan springen mensen op een andere die je niet echt ziet aankomen!
Wat zijn de verdere plannen?
We moeten het komende jaar nog meer toeren, meer shows in de VS, plus thuis in NZ en Australië. We zijn ook plannen aan het maken om terug te komen naar Europa, dus let op. We staan ook te popelen om weer de studio in te gaan en op te nemen, dus het zal niet lang meer duren voordat we weer nieuwe muziek hebben.
Zijn er nog ambities? En 'doelen die jullie willen archiveren als band en muzikant?
Zeker, we streven altijd naar meer en beter worden. Internationaal kunnen blijven toeren is een enorm doel voor ons, vooral omdat we van zo ver komen naar Europa en de VS. Zolang mensen blijven reageren op de muziek die we maken, blijven we doorgaan en hopelijk blijven ze aan boord.
Pics homepag @Philip Mountfort
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we jullie spoedig live in België of Nederland, en kunnen we deze babbel ‘face to face’ over doen
Jarenlang is het stil geweest rond deze underground noise-band uit Atlanta, hun vorige album ‘Gold.’ dateert van 2016, daarna leken ze van de aardbol verdwenen, en nu is daar plots ‘War.’, een splinterbom van een plaat.
De ongure sound van Whores vindt zijn wortels in bands als Helmet, Melvins, Unsane en Godflesh. Hardvochtige noise-rock en strakke metal gezegend met een portie onverbloemde hardcore, een ongure speeltuin waarin ook bands als Chat Pile of Kowloon Walled City gedijen.
Whores heeft een pak woede, furie en verbetenheid samengebald in 9 hondsdolle songs, alles samen goed voor een dik half uur brutaliteit van het betere soort, straight to the bone en barstend van ongeremde energie.
“Malinches” is opgefokte stoner-rock, “Hostage Therapy” en “Imposter Syndrome” kunnen hun mannetje staan tussen het heetste van Melvins, “Quitters Fight Song” draagt de agressie van Godflesh in zich, “Hieronymous Bosch Was Right” en “Everyday Is Leg Day” zijn striemende brokken vernielzuchtige hardcore.
‘War.’ Is een verdomd ferme kuitenbijter van een album, een verwoestende plaat die binnenkomt als een verpletterende donderslag.
“Hammer The Last Nail” is de eerste single uit het nieuwe album ‘Crocodile Promises’ dat in juli verschijnt van The March Violets. Vorig jaar zag ik ze nog in België in de B52, Eernegem en live was deze band zeker op dreef. Gestart in 1981 en nog steeds met twee originele leden in de band. Met name Rosie Garland (vocals) en Tom Ashton (guitars). Sedert een tijdje terug aangevuld met bassist Mat Thorpe ( die eerder al meespeelde op een reunion tour) omdat het voor William Faith te druk werd om alles te blijven combineren met zijn band The Bellwether Syndicate.
De song gaat over toxische relaties en de problemen om er los van te komen. De song start met een leuke riff. De zang blendt er mooi tegen en het refrein bezit een weids gevoel. Het heeft die typisch post punk/goth feel en doet qua sfeer wat aan Siouxsie and the Banshees denken.
“Hammer The Last Nail” is een heel degelijke song met een diepgaande tekst. Hij groeit en komt tot leven na enkele luisterbeurten.
Persoonlijk vind ik het meer een goede albumtrack dan een single. We zijn dan ook benieuwd naar wat voor lekkers er op de nieuwe plaat zal staan van Rosie Garland, Tom Ashton en Mat Thorpe.
The March Violets- Hammer the Last Nail (youtube.com)
Voorlopig staan enkel concerten vast in de U.K. maar ik vermoed dat ze daarna nog wel de oceaan zullen oversteken… Het nieuwe album zal verkrijgbaar zijn op CD, Vinyl en ook digitaal.
Gothic/Postpunk
Hammer The Last Nail -single-
The March Violets
Even de tijd terugdraaien, in 2006 kwam Seasick Steve plots boven het aardoppervlak dankzij een leugentje om bestwil. De vermeende hobo kwam zogezegd rechtstreeks van de straat om als succesvolle bluesmuzikant verder door het leven te gaan, maar in werkelijkheid had de brave man al jaren een knus optrekje ergens in het veilige Noorwegen waar hij rustig op zijn gitaar zat te tokkelen. Het zwerverbestaan was dus compleet uit de duim gezogen van één of andere gewiekste manager die vond dat dergelijk verhaaltje wel goed zou passen bij een ouwe bluesrot. En het werkte, solodebuut ‘Dog House Music’ bracht de laatbloeier Seasick Steve op zijn 55 ste eindelijk erkenning op, en dan nog tot ver buiten de gevestigde blueskringen. Hij was helemaal gelanceerd en mocht met veel bijval menig festival opfleuren met zijn down-to-earth look, zijn ZZ Top baard, zijn gammele zelfgebouwde gitaren en zijn retro blues-act.
Het album was een sterk stukje onversneden en rauwe blues van het soort dat we ook kenden van gelijkgestemde zielen uit de Fat Possum stal als T Model Ford en R.L. Burnside. Vuile, ongekuiste blues dus, niet de designervariant van veel gekostumeerde balorkesten. Steve is daarna verder plaatjes blijven maken binnen hetzelfde concept, de ene plaat al iets scherper en venijniger dan de ander. Maar dat venijn is in de loop der jaren toch wat weggeëbd ten koste van meer gemoedelijke blues, zoals ook het geval is op dit inmiddels al twaalfde album. Het lijkt alsof Seasick Steve er vrede mee genomen heeft dat zijn blues een meer gezapige aanpak verdient. Daar zijn wij minder gelukkig om dan hem.
De inspiratie laat het ook een beetje afweten, de riff van “Move To The Country” is hij schaamteloos gaan jatten bij CCR en verder laat hij zich om de haverklap verleiden tot de de clichés van het genre zonder er veel aan toe te voegen. Dingen als “San Francisco Sound ‘67”, “Let The Music Talk”, “You Don’t Know” en “Funky Blues” mogen dan wel onderhoudend klinken, ze zijn tegelijkertijd ook te vrijblijvend, te gewoontjes, te simpel. Het zijn van die typische bluessongs die weliswaar nooit echt iemand tegen de borst stoten maar waarvan er 13 in een dozijn voorkomen.
Seasick Steve heeft zich er deze keer een beetje te gemakkelijk van af gemaakt, het ganse album klinkt alsof het is opgenomen op automatische piloot, het kabbelt voorbij en nodigt niet echt uit tot meerdere luisterbeurten.
Beetje jammer, maar we blijven het een sympathieke gast vinden en zijn optredens kunnen ons nog steeds bekoren, zeker omdat we weten dat zijn songs live een stuk rauwer en veel minder opgesmukt voor de dag komen.
De doorwinterde Pallbearer fan zal even moeten slikken wanneer hij de eerste song “Where The Light Fades” opzet. Dit is toch wel een zeer zoete, sentimentele prog-rock song die lijkt aan te kondigen dat Pallbearer een andere koers wil varen, zeg maar gerust op de rand van het stroperige. Maar het loont om door te bijten, want wat erna komt klinkt al vertrouwder in de oren.
Pallbearer is er inderderdaad een flink stuk properder, melodieuzer en gevoeliger op geworden, maar dat hoeft niet meteen slecht nieuws te zijn. Het is een trend die zich trouwens ook al in hun vorige platen heeft doorgezet, Pallbearer heeft immers altijd al een prominente plaats voorbehouden voor melodie en emotie in hun doom metal.
De doom- en sludge gitaren van de eerste dagen zijn meer aan banden gelegd en staan ten dienste van de vaak lange songs die je nog het best als doom-ballads kan omschrijven. De titelsong en “Endless Place” zijn daarvan de mooiste voorbeelden, gelaagde en verfijnde songs die de luisteraar naar rustiger oorden brengen waar headbangen niet direct aan de orde is. Afsluiter “With Disease” is een sleper die nog het meest aanleunt bij het vorige werk, met loden gitaren die met finesse een hoop sloopwerk verrichten.
‘Mind Burns Alive’ is de meeste cleane Pallbearer plaat tot nu toe, maar ook een logische stap in hun evolutie.
'Asylum's Lament' is het debuutalbum van het Nederlandse doom-black trio Stuporous. Een project rond enkele gerenommeerde klasse muzikanten die ondertussen heel wat watertjes hebben doorzwommen. De teksten gaan over geestelijke stoornissen, gebaseerd op ware gebeurtenissen in een psychiatrische inrichting.
Het is een zeer gevarieerd meesterwerk geworden, waar de kleur 'zwart' wellicht overheerst.
Maar daar houdt het niet mee op … Genoeg voer voor een fijn gesprek met Izzy, Floris en Devi. Meteen polsten we ook naar de toekomstplannen en vroegen ons af, waarom een zoveelste project binnen de donkere metal, kan intrigeren … Dit interview kun je hier nog eens nalezen
Net dat persoonlijke verhaal rond de songs, raakt onze donkere ziel eveneens persoonlijk , meer nog, we kunnen ons vinden in de verhaallijn. Een song als “Parassidious Preludium” of “Throne of Madness” doet je, willen of niet, in een wolk van waanzin belanden. Zo intensief als de instrumenten klinken, zo indringend en verbluffend doen de vocalen je steeds dieper wegglijden in donkere gedachten. De uiterst doeltreffende sound van blaasinstrumenten, weirde toetsen en klaagzang laten geen klein kiertje open voor zonlicht. Dat blijkt ook uit de verdere songs als “Never Let me go” of “Distorted Echoes”.
Het gezelschap eindigt met een tien minuten lang epos “The Voice that mad me do it”. Een titel die de lading dekt, want de stemmen in ons eigen hoofd draaien eveneens overuren.
Ze creëren dus een aparte wereld , één van verderf, pijn en pure duisternis. En toch weet het onze psychische balans in evenwicht te brengen , net goed genoeg om er dagdagelijks tegenaan te gaan …
Tracklist: Parasidious Preludium - Throne of Madness – Desperation - Decorating the Willow Tree - Never Let Me Go - Distorted Echoes - The Voice That Made Me Do It
Doom/Black metal
Asylum's Lament
Stuporous
In 2020 verscheen Bill Booth's album ‘Til The Blues Have Gone’ met z'n maatje Bill Troiani, onder The Bills-noemer. Het werd hoog tijd voor z'n eigen solo-cd, 'River Town'. De plaat bevat 13 nieuwe zelf geschreven songs vol 'swinging blues, roots rock, country ballads and (Irish/Celtic/Nordic) folk tones, with lyrics often inspired by true life events'.
We hadden al een fijn gesprek met Bill Booth over deze release; lees hier
De plaat is gedrenkt in de tradities van blues en country en is op zich niks vernieuwends of baanbrekends. Hij omarmt wel het genre met liefde en tederheid. Mooi.
Songs als “Ice House”, “Under the Pine” overtuigen meteen; ons blues hart wordt geraakt en geven een kamvuur gevoel .
Op 'River Town' haalt Bill Booth inspiratie uit zijn eigen leven. De teksten zijn gebaseerd op waargebeurde verhalen. Je hoort en voelt die sfeer op o.m. warme songs als “River Town” en “Town Farm”.
Bill Booth trekt de kaart van het betere country en de blues. Het pad wordt behouden grotendeels , maar verschillende uitstapjes mogen er best zijn. Met een knipoog naar de gekende americana. Samen met het persoonlijke verhaal van de man (die meevoert naar allerlei plaatsen en personen), is dit een uiterst aangename, genietbare plaat.
Bill Booth, niet meer van de jongste, straalt een jeugdig enthousiasme uit . De man weet ons telkens te raken en te overtuigen.
Knappe, warme, persoonlijke plaat dus
Tracks: 01. Ice House 02. Peltoma Avenue 03. Under The Pine 04. Ethan Allen James 05. River Town 06. Town Farm 07. St. Albans March 08. Slave To The Man 09. Wyatt Had To Try It 10. Baxter Mountain Range 11. Trouble Downtown 12. Chicken Coop 13. Snake Root Reel
Ghinzu - Ghinzu's triomfantelijke terugkeer in AB voor de 20ste verjaardag van 'Blow'
Op een natte en koude juni avond in de Ancienne Belgique vierde de Belgische indierockband Ghinzu de 20ste verjaardag van hun iconische album ‘Blow’. Dit al voor de tweede avond op rij, en er volgt nog een derde, eveneens uitverkocht concert de avond erop! Een merkwaardige comeback door de grote poort van een groep die bekendstaat om hun unieke, energieke stijl en intense live-optredens. “Ça fait très longtemps. Ça fait trop longtemps!” Met deze woorden knalt de charismatische leadzanger John Stargasm de kurk van de champagnefles.
Een overweldigende Energie en Dynamiek - Het concert begon met het prachtig uitgesponnen “Blow”, een treffende opener die meteen de ambiance erin bracht. Vanaf het begin steeg de temperatuur in de zaal voelbaar. “Olala, il fait chaud”, geeft hij meteen aan. De andere bandleden (Greg Remy, Mika Nagazaki, Antoine Michel en Jean Waterlot) gaven eveneens alles wat ze hadden, al dan niet in ontbloot bovenlijf.
De set-list omvatte zowel klassiekers vanop ‘Blow’ (zoals “Jet Sex” en “Cockpit Inferno” als favorieten van de andere albums zoals “Dracula Cowboy” (vanop ‘Electronic Jacuzzi’) en “Cold Love” (vanop ‘Mirror Mirror’). Deze laatste song was met voorsprong het hoogtepunt van de avond, waarbij de keyboards het nummer een extra dimensie gaf. Ook “The Dragster-Wave” ontlokte daarna een oorverdovend gegil uit het publiek. De band wisselde moeiteloos tussen verschillende ritmes, wat zorgde voor een dynamisch en meeslepend optreden.
Een Vergelijking met dEUS - Vaak wordt Ghinzu in één adem genoemd met de invloedrijke Vlaamse band dEUS, wiens eerste drie albums ‘Worst Case Scenario’, ‘In a Bar, Under the Sea’ en ‘The Ideal Crash’ het geluid van de Vlaamse alternatieve rockscene bepaalden. Net zoals dEUS dat deed voor Vlaanderen, heeft Ghinzu met hun trio aan platen albums een blijvende impact gehad op de Franstalige rockscene. Toch gaat de vergelijking op andere vlakken niet echt op. Ghinzu durft nog net iets meer werken met krachtige melodieën en suggestieve teksten (zoals op “Do You Read Me?” en afsluiter “Til You Faint”) en brengt zo niet alleen indie, maar ook een boeiende fusie van alternatieve rock, new wave en electro.
Een Onvergetelijke Encore - Niet één, maar twee keer komen de heren terug het podium op voor extra nummers. Een adembenemende stilte overviel de zaal toen de eerste noten van “Sweet Love” klonken. Een krachtige tegenstelling met het gebrul tijdens afsluiter “Mine”. Tijdens het tweede bisgedeelte vormden “This War Is Silent” en “Forever” de laatste uitspattingen van een verrassend geoliede machine. De zuivere zang van Stargasm werd soms overstemd door het waanzinnige enthousiaste publiek, maar dit deed geen afbreuk aan de algehele ervaring; integendeel, het voegde een rauwe authenticiteit toe aan het optreden.
Conclusie: de invloed van ‘Blow’ leeft voort, en Ghinzu blijft een bron van inspiratie voor zowel oude als nieuwe generaties rockliefhebbers, van zowel boven als onder onder de taalgrens.
Pics homepag @Karel Uyttendaele (Karel Uyttendaele Photography for Ancienne Belgique)
Organisatie: Progress Booking ism Ancienne Belgique, Brussel
Rumours Of Fleetwood Mac – Twinkelend eerbetoon aan de legendarische Fleetwood Mac
‘‘s Werelds beste Fleetwood Mac tribute band, de meeslepende vertolking van het werk van Fleetwood Mac’, zo kondigde Mick Fleetwood op een video de tribute band, The Rumours Of Fleetwood Mac, aan in ‘t Kursaal Oostende. Het zevenkoppig gezelschap uit Liverpool werd sterk onthaald in een uitverkocht Kursaal. ‘De trip down memory lane’ werd een eerbetoon op verbluffende wijze, … én mogen we zelfs stiekem zeggen, het klonk zelfs beter dan het origineel, als we er hun laatste optreden op Werchter nahouden … Tja, the rumours are true …
Fleetwood Mac is de Brits-Amerikaanse rockband rond Mick Fleetwood , de enige nog van de originele bezetting uit 67. Ze intrigeerden door de jaren met hun melodieuze psychedelische rootspop, die de wortels van de blues en de rock’n’roll er strak in verweefde . Nadat mede oprichter en bluesgitaarvirtuoos Peter Green mid 70s de band verliet , kon Fleetwood Mac iets later definitief internationaal doorbreken met hun strafste bezetting, nl. John en Christine McVie, Stevie Nicks en Lindsey Buckingham, met Mick op de drums . Spijtig genoeg moesten we reeds afscheid nemen in 2020 van Green en in 2022 van Christine McVie . Werk of een tour van Fleetwood Mac zal er dus niet meer inzitten.
Platen ‘Rumours’ (77) en ‘Tango in the night’ (tien jaar later) zijn in het geheugen gegrift en vanavond werd hier gretig uit geput. De nummers werden zo authentiek mogelijk gespeeld en zoals we reeds schreven, de songs werden mooi uitgediept door deze sterk op elkaar ingespeelde band die de vibe voelde van het publiek, wat hen triggerde, en zij dan net dat ietsje meer konden bieden … Mooi!
Wel twee uur lang werden we in deze muzikale wereld ondergedompeld, opgedeeld in twee stukken. Een breed publiek vanavond, naast het waardig ouder wordende publiek , waren er de doorwinterde liefhebbers en zagen we ook jongeren , die deze legendarische band wel eens wouden ontdekken in deze Rumours Of Fleetwood Mac.
Het leek erop dat de originele band op het podium stond. De twee dames hadden de looks , de uitstraling , de kledij , waren vooraan opgesteld, net als McVie en Nicks. De twee benaderden in hun spel, opstelling, armbewegingen tot zelfs de danspasjes toe hun idolen. De gitaristen als de man op de keys konden straf uithalen , de bastunes onderhield het ritme en de drummer kreeg wat ademruimte. Puik werk van deze geoliede band, sjiek 4 decades of Fleetwood Mac …
Op de background zagen we dikwijls de oorspronkelijke leden; ze werden in de spotlights geplaatst. Samen met de filmische projecties zorgden ze voor een totaalplaatje. De volle instrumentatie op het podium en het wisselend lichtdecor, tekenden dus een heerlijk, leuk, nostalgisch avondje van een uiterst aangename, genietbare optreden.
Een rockende, broeierige, bezwerende, dromerige, sfeervolle set die werd ingezet met “Big love”; meteen konden we onderstrepen hoe goed dit collectief wel was in het samenspel en de zangpartijen . “Dreams en “Say you love me” groef diep terug in die 70s . De vocals wisselden elkaar af, de sound intrigeerde en de tempowissels boeiden. “Tango in the night” wist door z’n psychedelica een brug te slaan naar het ouder werk van Pink Floyd. Het werd gesmaakt , ferm gesmaakt.
Onze Stevie kon je één adem opnoemen met Marianne Faithfull en Patti Smith; het dromerige “Sara” en later in het tweede deel het doorleefde “Rooms on fire” overtuigden sterk. Eerbetoon aan Christine kregen we met het ingetogen “Songbird”, gedragen door piano/keys en het sobere gitaarspel.
“The chain” klonk spannend door de opbouwende grooves en de verrassende wendingen van het intrigerende gitaarspel; het is op z’n beurt, sinds enkele jaren, niet weg te denken van de top 100s aller tijden; het deed een eerste keer de mensen rechtveren , een heupwieg, een danspasje links en rechts, handclaps, enz . De psychedelicarock kregen we dan opnieuw met “My litte demon”, de drumstokken als duivelshoorntjes; met “Oh daddy” en het afsluitende “Gold dust woman” van deel 1, kregen we een fijne terugblik naar het ‘Rumours’ album.
In deel II werd eerst Peter Green in de bloemetjes gezet. Hier stonden ze met vijf op het podium en kregen we die doorleefde retroblues , met intense, verbluffende, repetitief opbouwende gitaarpartijen en psychedelische keys. Je kon niet omheen het instrumentale filmische “Albatross” en de roots van “bBack magic woman”, later nog door Santana gecoverd. “The green manalishi“ en “Oh well” , late 60s nummers, kenmerkten de raw power van de band . Mooi dat ze in de tribute Green niet vergaten .
Met zeven terug op het podium kregen we “Second hand news” van ‘Rumours’ en kwamen we stapsgewijs terug in die kenmerkende flow van Fleetwood Mac. “Gypsy” (van ‘Mirage’ (82)) viel op door de twinkelende melodieën en die gevoelige vrouwelijke zang. Na enkele integere, intiemere nummers als “As long as you follow” , “You make lovin’ fun” , “Seven wonders” en het breekbare “Landslide” , werd het plaatje van de herkenbaarheid getrokken .Groots en magisch! Iedereen veerde opnieuw recht en liet de nostalgie over zich heen dwarrelen … Kleppers hoorden we, “World turning”, “Every where”, “Go your own way”, “Rhiannon” , “Don’t stop” en “Tusk” .
Het overspande de successen van deze ferm gerespecteerde band, wat evenzeer door het publiek werd gewaardeerd van muzikale aanpak en afwisseling zowel qua instrumentatie als qua zangpartijen.
Emotievol , meeslepend, bezwerend, opbouwend als opwindend klonk het. Ieder kreeg voldoende ademruimte in deze legendarische songs en op afsluitende “Tusk” kon de drummer nog eens loos gaan met een leuk drumpartijtje; de gongslag luidde het definitieve einde in van dit puik, verbluffend, twinkelend optreden. Wat een dynamiek. Een beter eerbetoon kon deze legendarische band zich niet indenken! In het najaar komen ze terug, Le Forum, Liège ... Must see!
Organisatie : Live Nation
Simply the best - tribute to Tina Turner – Rockicoon overtuigend op een voetstuk geplaatst
Simply the best - tribute to Tina Turner
The queen of rock’n’roll will never die en blijft in ons leven …Tina Turner mag dan een goed jaar geleden op 83 jarige leeftijd overleden zijn, haar muziek heeft een sterke onuitwisbare indruk nagelaten. Er zijn heel wat show bands en vrouwelijke artiestes die haar muziek levendig houden, eentje is deze rond de Nederlandse Claudia Wagenmakers, die het energieke en de dynamiek van Tina in stemgeluid, beweeglijkheid en sound zo goed mogelijk tracht te benaderen. Uitermate respectvol wat hier anderhalf uur werd geleverd.
The queen of rock’n’roll was hier in Oostende in levende lijve te zien , ruim 36 jaar terug, haar afscheidstournee in 2000 verkocht maar liefst 11x het Sportpaleis uit, en er was nog eens een return in 2009, met vier keer een uitverkocht Sportpaleis. Tina werd door iedereen op handen gedragen, ze bracht goeie potige, slepende als gevoelige, innemende rocksongs; ze stond garant voor energieke optredens met haar krachtig stemgeluid; een steeds glimlachende dame , die jou een onvergetelijke avond bezorgde.
Die nostalgie probeert Claudia met haar danseressen/backing vocalisten en een goed op elkaar ingespeelde band zo dicht mogelijk te benaderen in een vurig explosief als emotioneel gevoelig optreden. Tot aan de kenmerkende kledij en show toe. Het deed deugd, wederzijds; de live band, de backing vocalistes en de zangeres zorgden dus voor een ontspannende, opwindende set. Wat een honneur en mooi eerbetoon dus!
‘You wanna hear more Tina this evening’ , met die woorden werd de avond, opgedeeld in twee delen geopend . De band en de zangeres grossierde amicaal in het rijkelijke oeuvre van het icoon Tina.
De waardig ouder wordende aanwezigen kregen waar voor hun geld; het publiek uitte z’n appreciatie. Af en toe veerden aanwezigen recht en waagden zich aan een danspas, een heupwieg, klapten in de handen, speelden wel eens luchtgitaar en zongen moeiteloos een refrein mee.
Haar werk, de hits en de samenwerkingen, zowel ten tijde van Ike , wel zestig jaar terug de tijd (!), passeerden de revue. Iedereen werd in de spotlights geplaatst, de artieste met haar backing vocalistes/danseressen zeerzeker, dit o.m. met de vocals, helder, krachtig, indringend en lichtjes hees doorleefd, de armbewegingen, de danspasjes en de interacties. Mooi.
De band kreeg in sommige nummers voldoende ademruimte, ze werden uitgediept, mede door de sax en het gitaarspel. De soli van beiden ervaarde het publiek erg positief. Tja het zat goed in elkaar en de set ‘an sich’ klonk afwisselend.
Ze brachten ons meteen in de juiste stemming met “Whatever you want me to do”, het oudje “River deep, mountain high” en “Steamy windows”. “Let’s stay together” legde de klemtoon op haar levendige stem. Intens, dromerig klonk het met haar bijdrage in de ‘Mad Max’ film , “We don’t need another Hero” en “What’s love got to do with it”. Ze wisten precies het publiek te animeren en te enthousiasmeren. Schitterend.
In het tweede deel werden de nummers meer uitgediept; enkele originals die Tina toen coverde, overtuigden sterk, o.m. “Addicted to love” (Robert Palmer) en “Help me (if you can)” (The Beatles). Een broeierige “Better be good to me”, het filmisch sfeervolle “Golden eye” , met een revolver in de aanslag, sierde het showaspect; ook haar bluesy soulverleden werd opgerakeld .
“Private dancer” bracht ons naar een Tina op haar best, het leidde naar een prachtig slot van “Simply the best” , “Rolling on the river” en “Nightbush city limits” , classics , met een sterk dans – en meezinggehalte. De nummers onderscheiden zich door de repetitief opbouwende grooves en de explosieve bommetjes; het onderstreepte de kunde van de artieste en de live band.
Een afwisselend, boeiend , overtuigend emo/passioneel vurig optreden kregen we , die dit rockicoon terecht op een voetstuk plaatste. Ondanks de ups en downs in haar leven bleef zij positivisme, levendigheid uitstralen, onderstreepte ze gelijk- en gelijkwaardigheid, wat sterk tot uiting kwam in deze overtuigende ‘Simply the best – Tina Turner’ live band.
Organisatie: Show-Time - Comedyshows
The Sisters of Mercy - Een zwarte zondag in de Vooruit…
Het stond in de sterren geschreven… 9 juni ’24 moest en zou een zwarte zondag worden… op voorwaarde dat Andrew Eldritch fysiek in staat zou zijn om het podium in Gent te betreden. Indien niet werd het een gitzwarte zondag…
De mannen van Hideous zogen van noot 1 tot het einde van hun korte set al mijn aandacht naar het podium. Guillaume Lamon liet al van zich spreken met oa de vettige bluesrock van Black Tolex en recenter nog met Rhea. Kompaan Tim Leyman ramt er al een tijdje op los met Ramkot. Een ideale voedingsbodem voor ruige en krachtige rock. Een retestrakke set begeesterde verrassend genoeg een groot deel van het publiek, een publiek dat nochtans reikhalzend uitkeek naar een avondje classic new wave/gothic.
The Sisters Of Mercy - Andrew was er uiteindelijk klaar voor… Vergezeld van 2 gitaristen en gerobotiseerde drum-, bas- en synthpartijen, betrad hij alsnog het podium in Gent. Het zag er naar uit dat hij het lastminute afgelaste concert van januari allesbehalve zou goed maken. Integendeel, het concert kwam traag en lauw op gang, met een flauw afkooksel van wereldhit “Alice” als absoluut dieptepunt. Je had eerder de indruk dat Eldritch vooral moeite deed om zijn stappenteller naar een aanvaardbaar niveau te hijsen, dan een ietwat ouder wordend publiek te entertainen. Je zag een deel van het publiek vertwijfeld en ongerust om zich heen kijken.
Gelukkig maakte het (gespeeld?) enthousiasme van de 2 gitaristen iets goed. Veel variatie staken ze nochtans niet in hun performance. Af en toe een stapje voorwaarts zetten om iets beter in de spotlights te komen en Andrew nog meer in de schaduw te zetten, tot groot jolijt van himself. Hun backing-vocals maskeerden wel de zeer matige zang (eufemistisch uitgedrukt) van hun front(?)man.
Tijdens “Dominion/Mother Russia” vond de band eindelijk de juiste drive, met dank aan de ondersteunende zangpartijen van Sister Kay en Christo. De groep kwam verder op dreef met “On the beach” als eerste hoogtepunt. Daarna ging het crescendo met weergaloze versies van “Temple of Love”, “Lucretia My Reflection” en “This Corrosion”.
Het slot deed het matige voorspel vergeten.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Astrid De Maertelaere
Organisatie: Live Nation ism VierNulVier, Gent
Nederlands 
Français 
