Uniek zijn in het deathmetalgenre, kan dat nog? We vermoeden van niet. Het enige dat je als band kan doen is die grens proberen bereiken waardoor de aanhoorder van jouw muziek tot waanzin wordt gedreven en op het puntje van zijn of haar stoel gekluisterd zit te luisteren met het angstzweet op de lippen. Dat is met andere woorden het gevoel dan ook het gevoel dat ikzelf eveneens vanbinnen moet krijgen bij het beluisteren van een typische deathmetalschijf. Invocation Of Death is zo een typische deathmetalact uit El Salvador die ons door middel van een verschroeiend debuut 'Into The Labyrinth Of Chaos' meesleurt naar die meest donkere kant van onze ziel waar het voor een liefhebber van deathmetal altijd fijn vertoeven is.
En daarmee is zowat het meeste over de band en schijf gezegd. De heren maken er geen woorden aan vuil en grijpen je vanaf de eerste song, “Embrace of Hate”, bij de strot om niet meer los te laten tot het eindpunt. De ene mokerslag is pas voorbij of daar is een volgende vuurbal die in je gezicht tot ontploffing komt. We waren meerdere keren diep onder de indruk van die vlijmscherpe gitaarriffs, knallende drumsalvo's. Maar het is toch vooral die ijzingwekkende stem - komende uit de diepste kerkers van de Hel - die je gegarandeerd koude rillingen tot op het bot bezorgt. Dat wordt telkens opnieuw in de verf gezet met daaropvolgende songs als “Letanias Del Caos”, “Solar Crisis” en “En El Altar De La Misantropia”. Dat de schijf in verschillende talen wordt gebracht, is wellicht een bijkomstig pluspunt waardoor we nog meer over de streep worden getrokken.
Het enige minpunt? Feitelijk brengt Invocation Of Death niets nieuws onder de zon, en dreigen daardoor verloren te lopen in het overaanbod van releases en bands binnen het deathmetalgenre. Maar wat ze doen is wel degelijk gewoon af. Zowel puur technisch als wat het gevoel van innerlijke angst betreft, valt er nergens een speld tussen te krijgen. Deze band brengt deathmetal van eenzaam hoog niveau, waardoor elk beetje liefhebber van dit genre deze schijf met een gerust hart in huis kan halen. Want ook bij songs als “Thc Covenant” en afsluiter “The Art Of The Deformed” worden op een ijzingwekkend verschroeiend tempo gebracht waardoor je als aanhoorder niet anders kunt dan je gewillige laten meesleuren naar die bodem van de Hel. Nee, enig medelijden of licht in de duisternis is er niet te bespeuren.
Wie houdt van deathmetal van de meest donkere en intensieve soort, in zijn meest pure vormen, zal niet bedrogen uitkomen met deze bijzonder indrukwekkende deathmetalschijf. Ook al voegt Invocation Of Death daar niets nieuws aan toe, het angstzweet staat na vier luisterbeurten nog steeds op onze lippen, wat ervoor zorgt dat ook wij prompt vallen voor plaat en band.

Tracklist: Embrace Of Hate; Letanias Del Caos; Solar Crisis; En El Altar De La Misantropia; Crawling In The Dark; The Covenant; The Art Of The Deformed.

Het Londense Calva Louise bestaat uit een Venezolaanse zangeres, een Franse bassist en een Nieuw-Zeelandse drummer. Het sprak ook tot mijn verbeelding maar buiten één volledig in het Spaans gezongen nummer leverde dat geen verrassende uitvalshoeken op. Er was ons bubblegum punkrock beloofd maar dit had in de verste verte niets met punk (zoals ik die toch ken) te maken.
Punk, het klinkt natuurlijk chique maar laten we het toch maar houden bij bubblegum pop die ondanks de internationale uitstraling van de band bijzonder Brits aanvoelde. Het klonk zeker energiek terwijl het er bovendien fris en sexy uitzag, toch kon dit mijn hart geen tel sneller laten kloppen. Daarvoor was het veel te gestroomlijnd terwijl de muziek op het podium bijna verzoop onder de meelopende tapes die de geluidsman er telkens bovenop gooide. Vooral de gitaar van zangeres Jess Allanic was bij momenten nauwelijks te horen of was dat doelbewust? Ik vond er niets aan maar gelukkig voor Calva Louise dachten de meeste aanwezigen daar anders over.

In 2016 maakten Death Valley Girls ‘Glow in the dark’, een plaatje dat uitgebracht werd door Burger Records en die ik bij de tien beste van dat jaar vond horen. Maar een goeie plaat is absoluut geen garantie voor een goed concert terwijl groepen die door Burger Records zijn opgevist al eens door de mand durven te vallen. Het was dus nog even nagelbijtend afwachten maar al snel kon ik alle reserves overboord gooien.
De vier uit Los Angeles begonnen hun set met een soort ritueel dat me enigszins aan Dead Moon deed denken en uiteindelijk uitmondde in een vreemd tafereel. De zangeres en bassiste stonden in een rijtje voor de drumster die bezwerend begon te roffelen en zo “Abre Camino” inzette. Een donker, melancholisch nummer dat onderhuids bleef etteren tot er onverhoopt toch nog een uitbarsting via de gitaar van Larry Schemel kwam.
De toon was meteen gezet: doomy, sludgy psychrock uit de garage waarbij de vraag of het wel radiovriendelijk genoeg zou klinken nooit gesteld werd.
Death Valley Girls lieten alle heersende trends aan zich voorbijgaan en zochten het in de onhippe (hoewel het tij stilaan aan het keren is) seventies. Tussen de oorsplijtende riffs van Schemel ontwaarden we echo’s van The Stooges of Black Sabbath zonder dat we hen ook maar één seconde konden verdenken een retroband te zijn.
De inspiratie mocht dan wel uit het verleden komen, het eindresultaat klonk eigentijds en nooit eerder gehoord. Vooral zangeres Bonnie Bloomgarden, tevens op gitaar en piano, bleek onnavolgbaar met haar hoog kirrende stem. Een beetje van de wereld, dat is dan nog zacht uitgedrukt maar het stoorde nooit. Integendeel, het hoorde er gewoon bij.
Nadat ze ons eerst bedankte omdat we de juiste t-shirts droegen leek ze plots dekking te zoeken. Zo dook ze eerst onder haar piano om later tussen de bevallige benen van de bassiste op te duiken.
Niet alleen de muziek sneed ons de adem af, ook visueel werd onze aandacht voortdurend geprikkeld. Voor de obligate bis liet la Bloomgarden ons kiezen tussen een happy of een scary song. Een overbodige vraag want “happy” leek me niet te associëren met Death Valley Girls. Hoewel ze met “Disco” toch één opgewekte song, die zelfs uitnodigde tot dansen, in de zwartgeblakerde set hadden gemoffeld.

Organisatie: 4AD, Diksmuide

Viva Death is het soloproject rond Face To Face-bassist Scott Shiflett. De man laat zich omringen door klassemuzikanten. Hij debuteerde met dit project in 2001. Tot nu toe heeft dit geleid tot drie albums: 'Viva Death' (2002), 'One Percent Panic' (2006) en 'Curse The Darkness' (2010). De line-up is eveneens regelmatig veranderd. Met muzikanten uit bands als Face To Face, Foo Fighters en The Vandals kwam een nieuwe plaat op de markt. Uit 'Illuminate' blijkt het veelzijdige talent van Scott maar ook zijn medemuzikanten meerdere malen.
Het leuke aan deze plaat is dan ook dat uiteenlopende muziekstijlen op één hoopje worden gegooid. Streepjes post-punk en aanstekelijke alternatieve rock, tot een potje experimenteren, het is er allemaal bij. Tot zelfs hypnotiserende psychedelische songs als “Seasons” waarbij we prompt denken aan bijvoorbeeld Pink Floyd.
Viva Death is een project dat aanvoelt als een speeltuin waar Scott gewoon zijn ding kan doen, zonder zich van iets of iemand iets aan te trekken. Daardoor kan hij dus tot in het oneindige improviseren of in zijn muziek zoveel soundscapes verstoppen dat je bij elke nieuwe luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen doet.
Bewust heeft Scott er ook voor gekozen om het de luisteraar niet te gemakkelijk te maken. Muziek tot kunst verheffen? Het is een andere rode draad op deze knappe schijf. Zo horen we bevreemdend aanvoelende vocale en geluiden bij songs als “Unclear” en “Storm” die wel iets dreigends lijken te bevatten. Maar ook daar word je toch op het verkeerde been gezet, want na meerdere luisterbeurten hoor je prompt andere wendingen de revue passeren. Viva Death speelt duidelijk met ons voeten en daar houden we wel van.
We zijn namelijk voorstander van artiesten of bands die durven buiten de lijnen te kleuren wat betreft alternatieve rock, postpunk of aanverwante. Dat is wat Viva Death ook doet. Bij sommige songs hoor ik bijvoorbeeld ook David Bowie naar voren komen, ook al een meester in het experimenteren. Want dat is Scott eveneens. Een magiër die klanken en vocalen uit zijn hoed tovert die je vol bewondering zal doen luisteren, zoals een kind dat kijkt naar een schouwspel van glitter en kleur op de tv. Voelt Scott zich duidelijk thuis in dit project, zijn eigen speeltuin waar hij eigenzinnig zijn eigen ding kan doen zonder zich van een ander iets aan te trekken.

Tracklist: Ready To Go 05:26; Trip 05:35; Sound The Alarm 04:24; Windows 04:28; Don't Box Me In 04:13; Two Hands 05:48; Seasons 06:05; Petitioning The Black Wall 04:06; New Terrors 06:43; Unclear 03:10; Storm 06:47; Slipping Away 04:21; Man In The Street 05:32; Damnatio Memoriae 08:29

Sweeping Death is een Duitse progressieve metal band die sinds 2012 onder de naam Order of Priority aan de weg timmert. Medio 2016 werd de naam dus veranderd in Sweeping Death. Dit resulteert in de single “Die for Metal” en de EP “Astoria”. Over die laatste schreven we
'Sweeping Death verleggen grenzen binnen een uiteenlopend pakket van metal muziekstijlen. Gaande van de 'power' van powermetal, over de technisch hoogstaande uitspattingen van zogenaamde 'epic' metal gaan Sweeping Death telkens, zonder enig probleem, over naar Thrash Metal in zijn meest pure zin. Om daarbovenop ook nog eens het soort heavy metal naar voor te brengen, zoals alleen de groten op aarde dit kunnen. Deze EP 'Astoria' is het soort visitekaartje dat ons vol verwachting doet uitzien naar de toekomst.’
'In Lucid' is het eigenlijke debuut. Een veelkleurige tot veelzijdige schijf, die vooral instrumentaal bekeken ons compleet van onze sokkel blaast.
We hadden het op de EP al gemerkt. Binnen het progressieve metal en aanverwante is deze Duitse band best een te ontdekken parel die je niet aan jou mag laten voorbij gaan. De band bestaat uit één voor één top muzikanten, die riffs en drum salvo's uit hun instrumenten toveren waarbij grenzen worden verlegd. Telkens bezorgen die koude rillingen, adrenalinestoten , een ware krop in de keel. Niets wordt aan het toeval overgelaten, vanaf die eerste energieke song “Blues Funeral”, voorafgegaan aan een heel aanstekelijk klinkende intro “Eulogue”, zijn we vertrokken voor een bijzonder epische trip.
De vocale inbreng zorgt dan weer voor een psychedelische tongval, waardoor je onder hypnose wordt gebracht. Luister maar naar het lang uitgesponnen, circa tien minuten lange epos, “Suicide of a Chiromantist”. En je hoort een buitgewoon getalenteerd gezelschap dat vooral goed heeft geluisterd naar de jaren '70 bands maar eveneens met beide voeten in het heden staan. De band weet trouwens een zodanig uitgebreide pallet aan stijlen, en stijlbreuken naar voor te brengen dat hen in een hokje duwen, de band tekort doen is.
Episch metal is nog de beste omschrijving als je door duivelse riffs bij “Resonanz”, "Antitecture” tot magische afsluiters “Lucid Sin” - circa zeven minuten riff plezier - en “Stratus” weer eens door elkaar wordt geschud. Als de band toch een grens verlegt, dan is het in het toveren van veelkleurige riffs en riffs die snijden als vlijmscherpe scheermesjes in je vege lijf.
Besluit: De gitaarliefhebber, die houdt van lang uitgesponnen solo's, kan deze plaat uiteindelijk zonder daarover te hoeven nadenken, aanschaffen. Je zult niet ontgoocheld worden, want elke song is een bommetje boordevol aanstekelijke potjes oorgasme voor de doorsnee liefhebber van het instrument gitaar. Zonder afbreuk te doen aan de bijzondere vocale inbreng van een frontman die wat stem betreft wat doet denken aan heavy metal grootheden uit de jaren '80. Eveneens de drumpartijen klinken als stevige mokerslagen. Maar de band blinkt dus het meest uit in dat prachtige instrument de gitaar. Waarin deze heren meesters zijn, die bovendien totaal niet moeten onderdoen voor de zogenaamde grootheden binnen de gitaristen. Integendeel zelfs.

Tracklist: Eulogue (1:08) - Blues Funeral (5:41) - Horror Infernal (4:11) - Suicide of a Chiromantist (9:53) - Purpose (3:37) - Resonanz (6:09) - Antitecture (4:25) - Lucid Sin (7:47) - Stratus (5:59)

Dit zou hun vijfde langspeler moeten zijn dat ze op de wereld loslaten. Deze Noren zouden naar het schijnt enorm populair in Scandinavië zijn. Of dit een referentie is voor kwaliteit valt nog te bezien. Ze spreken hier over powerpop en pretpunk. Benieuwd of dit ook zo is.

Na enkele beluisteringen moeten we zeggen dat hun muziek wel ergens tussen pretpunk en powerpop in ligt. Het is vrij glad geproduceerd en dat drukt een beetje de pret. Punkliefhebbers gaan hierop wel afhaken vrees ik. Catchy ,  meezingbare refreinen hebben ze in hun songs wel, maar helaas weinig melodieën die blijven hangen. Het gitaarwerk is snedig, de solo’s zijn bondig maar net als de zanglijnen zijn ze niet onvergetelijk wegens te clichématig.

De teksten zijn eigenlijk wel nog te genieten.  De foto op de hoes lijkt uit de jaren 80 te komen. Net één of andere glamrock band die erop afgebeeld staat. Met deze vijfde langspeler maakt de platenmaatschappij ons wijs dat het tijd is voor de grote doorbraak. Maar ik denk met dit album dat dit toch niet meteen zal gebeuren. De songs zijn vakkundig gemaakt en goed geproduceerd maar ik mis iets dat het verschil maakt om boven de middelmaat uit te steken. Maar middels een slimme marketingtruck, een reclamespot bijvoorbeeld, kan het toch wel gebeuren. De grote meerderheid op de radio lust wel wat ongevaarlijke en clichématige songs.

Zelf vond ik het album te voorspelbaar om verscheidene luisterbeurten te blijven boeien. “Haunt Me” en “Into The Night” zijn volgens mij het best te pruimen. The Strokes is een band waaraan ik bij die twee songs moet denken. Maar dan wel zo geniaal niet als het origineel.

De Nederlandse band Death Alley maakt interessante rock die niet zo makkelijk onder één noemer te vatten is. Ik hoor elementen en flarden van stoner, psychedelische rock en metal in hun muziek. Ze weten er echter een boeiende blend van te maken.
Op opener “Daemon” gaat de song richting de progressieve rock. De song bevat een mooi middenstuk dat je meeneemt naar het einde van de track om af te klokken op bijna tien minuten. Maar het verveelt geen enkele minuut. “The Chain” die erna komt is uptempo en vinnig. “Feeding The Lions” was al te horen op de live-EP ‘Live at Roadburn’ en is terug een meer psychedelisch geïnspireerde rocktrack. “Headlights in the Dark” doet mij wat denken aan bands als Soundgarden, Velvet Revolver. Een prima entertainende track dat live wel voor wat vuur moet kunnen zorgen. Ook de nieuwste single “Murder Your Dreams” is opzwepend. “Pilgrim” heeft een fijne opbouw en afsluiter “The Sewage” neemt ons mee op een trip van elf minuten. Een track vol met smerige gitaren en baslijnen die toch melodieus en catchy klinkt. Monster Magnet komt hier knipogend voorbij gereden. Een heel mooi uitgesponnen track met een heerlijke solo in het midden. Een waardige afsluiter van een heerlijk rockend album.
Op ‘Superbia’ gaat Death Alley verder met wat ze bezig waren op hun debuut ‘Black Magick Boogieland’. En dat is een prima vervolg breien aan dat puik debuut.