GARDENS is een vierkoppige band uit Wenen/Oostenrijk. Op hun nieuwe EP brengen ze dreampop afgekruid met ‘gentle garage’ en wat slacker.
De EP ‘The Biggest Dog You’ve Ever Seen’ omvat zeven nummers. Niet alle zeven zijn op zich gedenkwaardig, maar als geheel bieden ze een mooi beeld van waar deze band muzikaal voor staat: sprankelende gitaren, warme synths, relationele introspectie en maatschappijkritische teksten (feminisme is een terugkerend thema) en vooral catchy melodieën.
De ‘big dog’ uit de albumtitel en van de openingstrack staat voor het willen vasthouden van een mooi moment. Zoals je ‘verliefd’ wordt op je puppy en daarna het voeren en gaan wandelen van de volwassen hond (big dog) een emotieloze routine worden, zo heb je ook relaties waar je na de hoge emoties van bij de kennismaking al snel vervalt in het routinematig en monotone bij elkaar blijven vanwege de mooie herinnering. Het is een tekenend beeld over hoe een generatie vandaag kijkt naar de liefde.
Bij mij roept dit muzikaal herinneringen op aan enkele 4AD-bands uit de jaren ’90 (Belly, Breeders, …) en aan Lush, Juliana Hatfield, Cocteau Twins en Mazzy Star. Dichter bij huis herken ik hier ongeveer dezelfde invloeden als bij Momoyo, And Then Came Fall, Dadawaves en Uma Chine. Mijn favoriete tracks van deze EP zijn “Thunderstealer”, “Waves” en “Mailbox”.
GARDENS levert met deze EP een leuk visitekaartje af. Hopelijk komen we hen binnenkort eens tegen in het clubcircuit.
https://www.youtube.com/watch?v=WC8j4kMIPQY&list=OLAK5uy_nK68pDGPcQjpSdfvI64I79SpJJj3xWFXY
'Blossom' is een duoalbum van trompettist Airelle Besson en accordeonist Lionel Suarez. Besson staat in Frankrijk hoog aangeschreven; ze is tweemaal door de Django Reinhardt Awards Academy bekroond: in 2008 als nieuw talent en in 2015 als beste Franse muzikante van het jaar. In datzelfde jaar won ze bij de Victoires du Jazz de prijs voor Jazzrevelatie van het jaar.
In dit album wordt de muzikale virtuositeit van de 2 samengebracht in speelsheid en improvisatie.
Het duo huppelt op elegante wijze in muzikale uitersten. De plaat start ingetogen op « Blossom » naar een lekker aanstekelijk deuntje op « Kyotot dans la Brum » en « Answer me ». De ene keer neemt de accordeon het voortouw en speelt een sprankelende trompet erop in ; de andere keer is het omgekeerd. Het onderstreept de variatie en de spanning van het duo die elkaar perfect aanvoelt.
Verder hebben we 'Résonances', hierop tasten de twee de grenzen af in hun instrument. Klasse!
Enkele covers sieren eveneens de plaat. O.m. van Carla Bleys "Ida Lupino" door de zachte ritmiek en de mooie zanglijn, het perfecte platform voor het spel van Besson en Suarez.
De wisseling tussen intimiteit en folklore en hun heldere solo’s houden het boeiend op de twaalf songs. Een samenwerking die hemels klinkt.
Tracklist : Blossom // Kyoto Dans la Brum// Sans Laisser d'Adresse// Answer Me//La Cours// Ida Lupino// Lontano//Le Jour J a L'Heure H// Au Lait// De Passage//Les Tuiles Bleues//Résonances
De nieuwste hype komt voor één keer niet uit Groot-Brittannië maar uit Canada. Er is de laatste tijd immers nogal wat te doen om Angine de Poitrine, een duo die er al even geschift uitziet als hun geflipte muziek doet vermoeden.
Hun gemaskerde imago wekt een soort geheimzinnigheid op waardoor er allerlei complottheorieën ontstaan omtrent hun identiteit. Ze noemen zichzelf trouwens Klek de Poitrine en Khn de Poitrine, waarmee de wereld ook niet veel wijzer wordt. Geen nieuw concept uiteraard, zie ook The Residents, Goat, Slipknot en Briqueville bijvoorbeeld. Bands met een heel uiteenlopende muziekstijl, maar wat ze wel gemeen hebben is dat ze een mysterieus web rondom zich hebben gesponnen die de interesse van de fans alleen maar aanwakkert.
Angine de Poitrine doet het wel eerder met zotskappen in plaats van lugubere horrormaskers en hun songtitels hebben geen enkele betekenis, maar toch schuilt er een zekere vorm van ernst in hun product.
Maar let op, het verassingseffect kan al snel gaan vervagen en de lijn tussen hype en gimmick is dikwijls flinterdun. Een band moet immers wel wat inhoud in huis hebben om de aandacht te kunnen blijven houden, want hypes gaan altijd over. Nu goed, Angine de Poitrine heeft wel degelijk wat in hun mars, zij het een niet alledaags recept.
Wat ze met zijn tweetjes verwezenlijken op drums en double-neck gitaar is niet bepaald easy listening, men omschrijft het eerder als math-rock of art-rock, wat eigenlijk wil zeggen dat er nogal wat moeilijkdoenerij komt bij kijken. Er is inderdaad geen etiket op te kleven, en dat is sowieso een teken van originaliteit en spitsvondigheid.
Hun songs zijn, op een paar onverstaanbare kreetjes na, overwegend instrumentaal en klinken op zijn zachtst uitgedrukt ook nogal nerveus, hyper, dissonant, jachtig en tegendraads. Het is het soort muziek dat je met mate moet consumeren, als je hier langer dan een uur aan blootgesteld wordt dan kan je er helemaal kierewiet van worden.
Er staan dan ook maar 6 tracks op dit album, goed voor een klein half uurtje weerbarstige rock. De songs hotsen, botsen en klutsen dat het geen naam heeft, er is dikwijls geen vat op te krijgen. De invloeden komen van bands als Devo en Primus, maar eigenlijk vooral van andere culturen en planeten, want het is zo moeilijk thuis te brengen.
Opener “Fabienk” is een soort ontspoorde krautrock waarin heel wat gejaagd ritme en tempo zit. “Mata Zyklek” opent met een Arabisch gitaartje, alsof Omar Souleyman hier plots als een volleerde brilslang uit zijn mand komt gekropen. Ook “Yor Zarad” is zo een opgejaagde zenuwsong om overal jeuk van te krijgen. En zo gaat dat maar door, met in totaal 6 knotsgekke songs die elk op hun manier een vorm van georkestreerde chaos aanrichten.
Geen idee hoe lang deze hype al aanhouden. Feit is dat heel die heisa nu pas is losgebarsten terwijl dit malle duo al in 2024 met ‘Vol 1’, een debuutalbum uitbracht dat al even fris, gek en prikkelend klonk als deze opvolger. Alleszins geen eendagsvliegen, dus.
Elias D'Hooge Trio – Wat een subtiliteit aan prikkeling
In 2023 studeerde jazzpianist Elias D'Hooge af aan het conservatorium. Diezelfde zomer won hij al met zijn Elias D'Hooge Trio (****) het B-Jazz International Contest en in mei 2024 kwam hun debuutalbum 'Tales Beyond Dreams' uit … Van een droomstart gesproken!
Ondertussen heeft het trio al een hele weg afgelegd, en nu is het tijd voor de nieuwe plaat 'Glad To See You'. Ze zijn ermee op tour. Het bracht hen op deze zondagnamiddag naar De Casino, Sint-Niklaas.
Wij waren er ook bij en genoten van de subtiele prikkels subtiliteit van het trio, meer dan een uur lang.
LINE-UP: Piano: Elias D'hooge - bas: Zjef Van Steenbergen - drums: Tom Peeters
Al vanaf de eerste piano aanslag hoorden we hoe virtuoos en speels Elias tewerk ging. De samenvoeging met de baslijnen van Zjef en de drums van Tom zorgde er uiteindelijk voor dat er een soort magie in de lucht hing, die de oude jazz verbond met frisse en nieuwe ideeën.
De band kwam uiteraard zijn nieuwe plaat voorstellen, het merendeels van de songs werden deze namiddag gespeeld. Zoals het prachtig “Tis Wadee”, eentje waarbij een kwinkslag niet ver af was. Want naast hun virtuositeit, is Elias zelve ook een ware entertainer, die zijn publiek mee neemt in zijn verhaal. Na elke song spreekt hij iedereen dan ook op gezapige wijze aan.
We werden dan ook verder op spontane wijze meegevoerd, o.m. op “Glad to see you” en “Humpy Dumpty” die heel mooi waren op intieme wijze om dan plots open te breken in die drie-eenheid van bas/drum en piano geweld, zonder al te chaotisch of te overdreven luid te gaan klinken.
Soms zet het trio ons op zelfs het verkeerde been, zowel samen als in de solo's; o.a. drummer Tom, die naar het einde toe zijn cimbalen zo uitgekiend bespeelt, en ons een paar keer bij de neus neemt door zijn solo schijnbaar af te werken om er dan plots weer een ander hoofdstuk aan te breien. Leuk, ontspannend, aangenaam.
Elias D'Hooge Trio zijn duidelijk sublieme verhalenvertellers op dat podium, en laten zich compleet gaan op songs “Maybe Not” en “Drowsy”. Een boeiende versmelting van speelse klanken en improvisatie.
Elias D'Hooge Trio bleef die gevarieerde aanpak verderzette met o.a. het mooie “Circulatieplan”. Iets wat veel steden voorstellen als 'de ideale oplossing' maar bij de bewoners ervan niet altijd in goede aarde valt. Het viel ons op hoe ze die beide stellingen ook muzikaal weten uit te beelden.
Elias D'Hooge Trio komt nog terug voor een bisronde, “One More Dance” en “Swimpulse”, die nauw aanleunen op stelling.
Wat een subtiliteit in de instrumentatie , wat een prikkeling van deze drie , die ons een gezellige, boeiende namiddag bezorgden.
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Stadskanker (Label) – Ons motto: Iedereen die op zoek is naar‘ muziek met een hoek af’, een platform geven in de gezellige chaos van Brussel
Het Brusselse label Stadskanker ontstond in 2019 toen Gijs Teerlynck en Alexander Schillewaert, beiden ingeweken West-Vlamingen, via hun gemeenschappelijke vriend Victor Goemaere aan elkaar gekoppeld werden in café Le Coq. Ze hebben intussen enkele toppers binnen het circuit onder zijn vleugels zoals het geweldige Stakattak, Ponyclub Tartiflette & Youff.
Naar aanleiding van 50 jaar punk mochten ze in de AB club recent een tipje van de sluier oplichten. Wij waren er ook bij: https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/101916-punk-50-y-2026-triple-bill-hyperdog-spotbust-mesher-een-punch-in-de-maagstreek
We spraken met de kern van het label over het ontstaan, de ambities, het uitgaansleven in Brussel. Belangvol ook waar Stadskanker hoort binnen die bruisende underground beweging.
Wie (Wat) is Stadkanker, hoe is het ontstaan en wat is de idee erachter?
Het is begonnen toen de barman en gemeenschappelijke vriend van Café Le Coq en wij een gelijkaardig idee hadden om een soort ‘kelder show’ – of toch die vibe – te organiseren. We voelden wel dat er veel gaande was in Brussel, maar misten een specifiek evenement dat net iets groter was. Met een heel eclectische rits van bands, ik en Gijs kwamen meer uit de punk scene. Op een doorsnee punk show is dat vaak 5 keer dezelfde band. Dat is wel leuk, maar na de tweede band heb je het ook een beetje gehad, en daar wilden wat op inspelen. Daarom dachten we iets te organiseren waar iedereen uit die comfortzone kan treden, met ene spannende energie en heel de avond op diverse wijze zich kan amuseren maar iedereen toch ook een beetje buiten zijn comfort zone zit. Op het moment had Alexander ook een project Youff dat ook een beetje een buitenbeentje is binnen de scene. Onze interesse zat dus bij allemaal wel in de harde muziek. Met een hoek af.. laat het ons zo noemen. Dat was oorspronkelijk niet de bedoeling om een label te beginnen, maar een platform te creëren voor zulke bands. Ons eerste evenement was in L’uzinne in Brussel, op 15 juni 2019 - https://www.facebook.com/events/662806384141817/
Dat was aan het kanaal in Molenbeek. Het was een heel eclectische line-up met allerlei stijlen en stijlbreuken. We zijn in de namiddag begonnen rond vier uur, en het heeft tot vier uur de volgende ochtend geduurd dat was een enorm succes.
Melvin: oorspronkelijk, nog voor er sprake was van Stadskanker, heb ik een magazine op poten gezet Junkster Magazine samen met een goede vriend van mij. We hadden Youff al geboekt om in een kelder op een tentoonstelling te spelen. En zo hebben we wat ingrepen gedaan bij Stadskanker op grafisch vlak. En zo ben ik er later ook helemaal ingerold
Kort gezegd: Melvin had op ons eerste evenement in L'Uzinne een "Junkster Expo" georganiseerd met zijn fotografie en collages. Enkele jaren later maakte hij ook vast deel uit van Stadskanker.
Ik krijg toch het gevoel dat het nog moeilijker geworden is dan vroeger, of ontgaat me iets?
Er zijn veel veneus in Brussel waar wij zelf geen weet van hebben. Van kraakpanden tot semi-kraakpanden. Tot kleine cafés waar shows doorgaan. We hebben toch de indruk dat er nu toch wat aan het groeien is in het Brusselse. Het is een trend die niet overal hetzelfde is, in Gent hebben we de indruk dat het wat de verkeerde kant uitgaat, maar Brussel heeft nog steeds de mogelijkheden en ruimte om te blijven evolueren. Maar het gaat ook heel snel, sommige zalen waar we ooit iets organiseerden is al de tweede of derde evolutie daarvan of bestaat niet meer. Eigenlijk is het continu in beweging. Dat houdt het natuurlijk wel spannend. De naam Stadskanker verwijst ook naar die verkrotting. Leegstand is een probleem in steden als Brussel. We komen ook goed overeen met de organisatie Toestand die focussen daarop. Die naam blijft nog steeds toepasselijk helaas. Maar er wordt dus wel iets mee gedaan. En er zijn dus wel organisaties die ruimte geven aan organisaties om tijdelijk die ruimte te bezetten. Daardoor heb je wel wat locaties beschikbaar , maar dat is dan ook meestal voorlopig. En dan is dat weer voorbij, het is een continue schakelen dus. Met andere woorden.. er verdwijnen dingen vaak snel, maar dat heeft mogelijkheden om samen te komen en andere locaties te bezoeken.
Er zijn in Brussel wel enkele grotere zalen die er op inspelen. Neem nu de AB waar jullie met Stadskanker mochten aantreden in de Club met o.a. Mesher onlangs. Ook de Botanique speelt erop in.
Wil dit zeggen dat de mainstream eindelijk ook oog heeft voor de underground? Meer dan vroeger? Of is het nu moeilijker geworden?
Het hangt allemaal af hoe bands via o.a. sociale media worden opgepikt. De manier waarop bands doorbreken is veranderd, er is ook een zekere weerstand in is. Naar de grote podia draait het veel rond live Nation, wat niet onze ambitie is. Het is voor Stadskanker interessanter om lokaal te werken, en evenementen te organiseren in Brussel. Maar dat geldt ook voor bands, tenslotte wil je een goede show spelen. Dat draait om omgeving, om publiek , om interesse. Wij, en ook de bands op ons label, zijn vooral bezig met de mensen een goede avond bezorgen en we denken dat iedereen daar beter van wordt. En er zijn wel degelijk nog hardcore punk bands die doorgroeien Ceremony stond op Coachella. Turnstile staat op Rock Werchter. Dat zijn bands die circa tien jaar geleden voor 200 man speelden. En die toeren ook. Bands die op ons label zitten doen dat ook binnen een meer DIY circuit, maar het werkt dus wel. Om professioneel te toeren is niet meer zo evident. Het fijne is wel dat zalen als AB of Botanique die bands dus wel in de kijker durven zetten, . Een punk avond organiseren, zoals we nu hebben mogen doen in AB , dat had vroeger ‘not done’ Of het nu moeilijker is geworden dan vroeger? Nee, maar de manier waarop je wordt opgepikt is dus wel veranderd.. maar we krijgen wel de indruk dat de programmaturen, dan vooral in AB of Botanique , Vorst is dan weer groter, toch wel meer ruimte geven aan die experimentele bands van eigen bodem, dan vroeger geweest. Ook omdat het zo duur geworden is om internationale artiesten naar België te krijgen. Les Attelier Claus is daar een mooi voorbeeld van, dat is zo een zaal die experimentele en alternatieve muziek op hun programma zet.
Wat ook speelt, de jeugd gaat minder uit of gaat minder naar concerten. Zorgt dat ook niet voor een minder opkomst? Of merken jullie er minder van als je iets organiseert?
We doen ons best om, als we iets organiseren, onze prijzen democratisch te houden. alles is duur geworden en dat is zeker een factor bij de jeugd. Wat wel zo is , de jeugd weet die plekken wel zijn waar ze elkaar kunnen vinden. Maar het niet per se gaan zoeken in een zaal als AB . vijftien jaar geleden zou je geen punk show kunnen organiseren in diezelfde AB, maar dat de echt jonge garde er in AB dan niet zo op afkomt, heeft met het prijskaartje te maken. Er zijn gewoonweg meer alternatieven , die meer prijs democratischer zijn, waar de jeugd dan wel op afkomt. Daardoor krijgen mensen de indruk dat jeugd ‘geen concerten meer bezoeken’ omdat je ze daar in dus bijvoorbeeld AB of zo minder ziet. Als je in AB voor 15 euro drie bands doet, en je betaald voor een pint 3,5 euro? Dan wordt het al moeilijk om die aan te trekken. Wij organiseren evenementen waarbij we iedereen kunnen bereiken, dat doen we heel bewust en is ook ons motto. Om iedereen die op zoek is naar ‘muziek met een hoek’ af een platform te geven dat betaalbaar is. Daardoor hebben we de luxe dat we af en toe een show kunnen organiseren, wanneer het ons zelf goed uitkomt. Als we op een punt komen dat mensen denken ‘het is een concert’ en de vibe van wat Stadskanker echt betekend er niet inzit? Dan hebben we iets verkeerd gedaan.. proberen op speciale locaties iets ‘legendarisch’ organiseren, we hebben nu wel 50 jaar punk mogen doen in AB en dat was mooi meegenomen, we hebben veel geld ingezameld voor Sudanese inwoners in Brussel via het Warm Bed Collectief. Dat was ook een reden waarom we het wilden doen, om er een sociaal cultureel event van te maken.
Een band als Youff is in mijn ogen gewoonweg top, net als Mesher die ik in de AB Club ook heb gezien. Blijft het ‘Belg’ zijn geen struikelblok om echt door te breken? En als label om die te promoten?
In 72 records hebben we de Ponyclub ‘Tartiflette’ LP uitgebracht in Duitsland. Op die release waren wellicht maar dertig of veertig man. Er kon ook niet veel meer binnen . ze noemen zichzelf ‘free jazz punk’ En die komt ook uit op Bagdaddy Records in Nederland., en die hebben dat doorgestuurd naar verschillende media . een gevestigde waarde in de muziek heeft dat ondertussen gepromoot en in hun boekje gepubliceerd. Zo zie je , dat er zeker wel interesse is voor Belgisch talent in het buitenland, maar je moet er echt voor vechten. Wiens taak dat is laten we in het midden, Stadskanker doet waar men zich goed bij voelt. Alles wat op onze weg komt en ons aanspreekt, doen we. We doen zelfs DJ shows, iets waar we vroeger niet achter stonden. Het is dus gewoon, er is een platform, maar het is harder werken…
Wat ook opvalt, de jeugd komt ook naar punkevents, zijn zij en het publiek algemeen boos?
Je ziet dat er een terugkeer is naar meer ruigere muziek, omdat er weer meer boosheid is, mensen hebben meer om kwaad te zijn. De wereld staat in brand, mensen zijn gefrustreerd en willen roepen. Daardoor gaan ze op zoek naar een manier om zich te uiten, dat vinden ze o.a. in punk . er komen meer protest platen uit, die de toestand in de wereld aankaarten. Dus ja, er speelt wel iets in die zin ja.. in UK komen die bands in de media, worden dan ook gevraagd voor de grotere podia.
Dat brengt ons bij het probleem van daarnet; buitenlandse bands die om zich heen stampen komen wel op grotere podia terecht , bij Belgische bands lukt het moeilijker. Ligt het aan de Belgische mentaliteit dan? Zijn we te weinig chauvinistisch?
Als je een netwerk waar je in terecht kunt komen, kan dat ook voor Belgische bands lukken, het heeft dus weinig te maken met nationaliteit. In België is er, tegenover in UK of zo, gewoonweg minder draagvlak om die ‘underground’ echt te doorbreken. België is ook heel klein. Het is ook dikwijls een alles of niets verhaal. Langs de andere kant heb je in ons landje nog steeds , dankzij jeugdhuizen en zo, een heel tof platform om langzaam te groeien. Op een meer comfortabele manier dan vaak in het buitenland, en daar mogen we toch dankbaar voor zijn.
Stadskanker brengt platen digitaal uit, soms op vinyl, maar vooral ook cassettes? Het verwondert me wel in deze tijden …
Je kunt tegenwoordig alles digitaal doen eigenlijk, maar een fysiek object is toch iets ‘echt’. Een cassette steek je gewoon in je achterzak, het kost minder, het is gewoonweg een heel leuk hebbedingetje. Ook al zullen de meeste mensen het nooit beluisteren, het is toch iets dat je in handen hebt om een band te steunen. En dat willen de mensen wel doen, daarom is het belangrijk om dus ook fysiek iets te kunnen aanbieden. De eerste band die een tape wou uitbrengen heet "Gagged", een hardcore/punk band uit Kortrijk en we zijn in contact gekomen met cassette fabriekjes. De cassette is nog lang niet dood!
Kan een label als Stadskanker ook uitbreiden naar andere regionen en zorgen dat er meer deuren opengaan binnen de Belgische underground?
Alexander: Ik denk dat het kracht van stadskanker deels ook komt door de community en specifiek het Brusselse. Het zou zeker goed zijn voor de scène als er gelijkaardige organisaties in andere steden ontstaan maar wij gaan ons focussen op Brussel omdat het voor ons toch een unieke combinatie is van authentieke gezelligheid en pure chaos.
Is het niet slechter geworden na COVID?
We zijn voor COVID begonnen, en toen was er wel een kleine terugval. Maar nu loopt het wel los, ondanks dat alles veel duurder is geworden. Als je iets doet waar je vol overtuiging achterstaat, zal het publiek automatisch wel volgen. als je dat met volle overtuiging blijft doen, loopt dat sowieso wel los.
Dit label is net als mijn ‘job’ als journalist voornamelijk een hobby, je kunt hopelijk nog vele jaren doorgaan; wanneer ‘stopt’ het voor jullie, denk je zelf?
Het is gewoonweg noodzakelijk om iets te hebben naast je gezin en werkleven, een uitlaatklep in je leven. Zolang Stadskanker fun blijft om te doen, blijven we doorgaan. Het is en blijft een experiment, en als we ons de vraag kunnen blijven stellen wat doe ik? Waarom doen we het? Zolang die zoektocht er is.. blijft het gewoonweg tof om te blijven doen. en zolang we kunnen blijven iets betekenen voor een band , we betalen alles uit eigen zak en zolang we er voldoening uit vinden.. blijven we doorgaan.
Bedankt voor de fijne babbel, tot binnenkort en veel succes met wat jullie doen…
Poseydon - Wat we met Poseydon nog willen bereiken, is rond die kerktoren weg geraken, en dat we breder kunnen gaan toeren
Poseydon werd in 1992 opgericht door Alain De Block met de ambitie om een mix van thrash- en deathmetal te spelen. De speelstijl van de band zou fans van het vroege werk van Slayer, Sepultura, Testament, … moeten aanspreken.
Doorheen de jaren heeft de band personeelswissels gekend, en zelfs even stil gelegen. In 2024 stonden ze op Wacken Open Air, een mijlpaal. Toen we hen zagen optreden op Plutofest in datzelfde jaar, viel op dat hier een sterk geoliede machine op het podium stond, waarbij iedereenop elkaar is afgestemd. “Zonder meer is het vooral die enorme speelsheid, en tonnen enthousiasme op dat podium wat aanstekelijk inwerkt op het publiek. Poseydon staat anno 2024 stevig als een huis! En daar zijn we als fan van het eerste uur heel blij om” schreven we toen.
Met hun nieuwe plaat ‘Time is a River and the Waters are red’ wordt dit nog eens onderstreept.
Tijd voor een fijne babbel met Tom Lenaerts, die pas rond 2020 de band vervoegde.
Even terugkeren in de tijd, jullie zijn ontstaan in 1992 en hebben ondertussen een hobbelig parcours afgelegd, jij bent er wel pas later (2020) bij gekomen, én toch … wat is de drijfveer om steeds door te gaan, want het was niet steeds even makkelijk?
ik denk vooral, Alain doet dit veel te graag en staat 100% achter Poseydon. Ze hebben een aantal jaren geweest dat er niets meer echt gebeurde, tot het bij Alain begonnen te kriebelen en hij terug volk rond hem gezocht heeft. Jeroen is er toen bij gekomen, en zit er ook al bij sinds medio 2006 of 2008. Bloed blijft kruipen, waar het niet gaan kan.
In 2024 stonden jullie zelfs op wacken open Air, een mijlpaal...
Zeker en vast, er zijn veel mooie verhalen rond Poseydon. Maar op een festival als Wacken open Air kunnen spelen? Dat is zeker een ultieme mijlpaal geweest voor de band. Als je ter plaatse aankomt wordt al direct gezegd ‘er staat veel volk’ , dat prikkelt enorm natuurlijk.
Heeft dit concert op WOA nieuwe deuren geopend?
Ja, in de mate van het leggen van contacten ? sowieso ! als je als organisator een mail krijgt van een band, en daar staat dat ze op Wacken hebben gespeeld, dat is altijd mooi meegenomen. En dat helpt om geboekt te geraken op sommige festivals. Maar vooral dus contacten naar het buitenland toe, o.a. Duitsland, heeft dat wel deuren geopend.
Je bent er later bij gekomen, jij kwam uit de HC scene. Zijn jouw invloeden toegevoegd aan de muziek van Poseydon?
Mijn manier van zingen wellicht. Toen we aan de vorige plaat begonnen, de nummers waren klaar toen ik bij Poseydon begon. Alain heeft alles van tekst en zanglijnen doorgestuurd. En ik heb er gewoon mijn ding mogen mee doen. dat heb ik gedaan door dingen veranderd , ik ben gewoon blijven doen wat ik voordien al deed bij Our Hate.. Ik ben samen met Niels van Dzintar music&studio de studio ingedoken. En dan hebben we samen gewerkt aan de songteksten, Nils heeft meer mee nagedacht hoe we dat vocaal konden brengen. De meeste nummers komen van Alain en die zingt de nummers zoals hij gitaar speelt... en daarmee kan ik wat spelen, en het is leuk achteraf te horen dat het ook effectief goed gelukt is.
Die ‘death/thrash’ invloeden blijven wel overeind, al krijg ik de indruk dat het meer de ‘thrash’ kant uitgaat, of hoor ik het verkeerd? Het was me in 2024 op Plutofest opgevallen, en op de nieuwe plaat dus ook …
er zitten zeker nog death invloeden in, maar ik heb Poseydon altijd wel meer Thrash metal gevonden. En door de zang alleen al, wordt dat zelfs nog wat meer in de verf gezet denk ik.
Nu is er een nieuwe plaat uit, ‘Time Is A River And The Waters Are Red’; een bijzondere titel, schuilt er een verhaal in?
Er is een nummer dat zo noemt, en we waren naar een titel van de gehele plaat aan het zoeken. Het is gewoon iets om over na te denken ‘Time is A River’ dat zegt genoeg, tijd is een rivier met vele stromen, soms gaat het trager, soms sneller en soms sta je stil. ... ‘And the Waters are Red’ refereert een beetje naar de tijden waarin we de laatste jaren leven met nu Trump en die oorlogen in Oekraine, Gaza, Iran onlangs en noem maar op. Een soort samen voegsel van het leven.
Ik hoor woede en frustratie in de nummers, een beetje eigen aan de stijl; vallen er ook ook persoonlijke frustraties/verhalen te noteren?
Die woede komt vooral toch door weer die manier waarop het gezongen wordt, we hebben bijvoorbeeld drie oude nummers opnieuw opgenomen. Een nummer bestaat al 25 tot 30 jaar. Dat heeft enkel op een verzamel cd gestaan, nooit op een officieel album. Er was eerst gedacht op een EP uit te brengen, na de vorige plaat. Onze drummer Jef zou graag de eerste demo opnieuw willen uitbrengen, maar dan met deze bezetting. We hebben de gulden middenweg gekozen, en hebben ‘Mind Intrusion’ en ‘With Tears in My Eyes’ uitgekozen om met deze bezetting uit te brengen. Waardoor het dus een full album is geworden. ‘Mind intrusion’ is voor Alain een speciaal nummer, een hele goede vriend van hem was zwaar ziek en heeft een paar teksten op geschreven en gezegd ‘doe er iets mee’ en daaruit is dat nummer gegroeid. Die vriend is ondertussen overleden, en daarom wilden we dat nummer er zeker bij.
De epische sound vind ik bijzonder. Jullie muzikale pad van ijzersterk uithalen is gewoonweg subliem. Vanwaar komt de inspiratie en de kracht?
Ik had er de vorige plaat al voor geopteerd.. dat is niet doorgegaan, maar voor deze plaat heb ik er op aangedrongen om dat we alles, vooral gitaren, droog afleveren. De vraag is gekomen wie gaat die plaat mixen en masteren. Toen is er gekozen voor Martin van Jurassic Recordings en die heeft er dit van gemaakt, de eerste mix hadden we al iets van ‘het klinkt anders,’ we hadden direct een ‘woow ‘ gevoel. Martin heeft echt het onderste uit de kan gehaald heeft , hij was er vanaf het begin ook enthousiast over om het te doen.
De inbreng van ‘mensen achter de schermen’ wordt inderdaad al te vaak onderschat. Ook op live optredens
Dat klopt, op een podium merk je dat zelf niet altijd. We hadden soms het gevoel op het podium ‘wat is dat’ maar in de zaal klonk het zeer goed, en de reacties van de fans primeren. Het is in elk geval iets dat onderschat wordt , hun inschat is van goudwaarde.
Wat zijn de persoonlijke verwachtingen van de nieuwe plaat? Wereld dominantie? ?
(haha) als je 18 of zo bent, denk je daar wel aan ‘Wereld Dominantie’.. maar nee, de mensen die het al hebben gehoord zijn in elk geval heel positief erover. Ik denk dat deze plaat zo een beetje het beste is wat we kunnen.
Ik ben fan en heb jullie al enkele keren live gezien. Ik heb steeds het gevoel gehad dat jullie ter plaatse bleven trappelen, komt het door de personeelswissels ?
Dat ‘ter plaatste blijven trappelen’ heeft wellicht deels te maken met die personeelswissels. Je kunt een goede gitarist binnen halen, die de nummers kan spelen, maar het moet ook klikken met de rest van de band. En ik denk dat we dat gebied nu wel sterk staan. Maar ook, in 2020 hebben we één repetitie gedaan en toen was het COVID. De volgende repetitie was een jaar later, heel frustrerend. We hebben toen drie jaar na elkaar in Kids in Antwerpen gespeeld, en toen gaf Baptist zelf aan ‘stop met rond de kerktoren te spelen’ dat is natuurlijk niet evident. En hij zei ook ‘jullie hebben hier nu drie jaar gespeeld , en elke keer is het beter , als het nog beter wordt kan ik jullie niet meer betalen’. Dat is een mooi compliment.. en daar hebben we aan gewerkt.
Op het Pluto Fest in 2024 zag ik inderdaad , een geoliede machine. Iedereen lijkt op elkaar afgestemd en heeft elkaar gevonden?
ik heb reacties gehad van mensen die ons al heel lang volgen, en die over de vorige plaat al zeiden ‘ok, dit is heel iets anders’ we gaan proberen er met deze groep alles uit te halen.. zeker en vast!
Is het Belg zijn een struikelblok om te kunnen doorbreken in dit genre?
Misschien wel. Maar.. België heeft altijd een redelijk aanbod gehad van Metalbands, maar kwalitatief zijn ze de laatste jaren wel heel hard gegroeid. Er zijn heel wat bands bijgekomen die qua niveau heel hoog staan. En dat wordt ook in het Buitenland opgemerkt.
Belgisch metal krijgt nog steeds weinig radio airplay, en/of ook het mindere aanbod op Graspop. In het buitenland (om maar WOA te noemen) is dit toch wel anders
Tja.. twintig jaar geleden stonden kleine Nederlands bands altijd op grote festivals. In eigen land, Alcatraz Metal Fest. Maar graspop blijft, als het gaat om Belgische bands in diezelfde vijver vissen.
Dat is wellicht ook niet jullie ambitie direct; zijn er doelstellingen die de band na al die jaren nog zou willen bereiken?
Toen we stopten met Our Hate, zei de vader van de voormalige drummer ‘nu nog niet, maar binnen een paar weken ga je pas beseffen wat je al hebt bereikt’. En dat is ook zo. dus ja.. maar wat we met Poseydon nog willen bereiken? Laat ons hopen dat de plaat goed ontvangen wordt. Rond die kerktoren weg geraken, en dat we ook wat breder kunnen gaan toeren. Dit jaar staan we al op Alcatraz.. dat is al mooi meegenomen.
Wat maakt Poseydon zo bijzonder, volgens jou?
Op zich is dat een moeilijke vraag, omdat de kwaliteit in België heel hard omhoog is gegaan de laatste jaren. Zoals al eerder aangegeven. De HC invloeden die er bij zijn gekomen, bovenop die Thrash en death metal invloeden, zorgt voor een iets uniekere insteek. Het is en blijft metal, het blijft zwaar maar het is toegankelijker.
Poseydon lijkt me een breder publiek aan te spreken, wat positief is
Dat is het mooiste compliment dat je kunt geven ! en daar kan ik me zeker in vinden.
Wat zijn de verdere plannen?
Niet direct, voor de zomer gaan we nog samen zitten. En er komen nog wel enkele optredens (volgend weekend op Headbanger’s Ball Fest in Izegem). Vermoedelijk zal onze volgende plaat wel een EP worden. Poseydon staat er niet om bekend regelmatig iets uit te brengen, maar Alain liet al opmerken dat er heel wat riffs klaar zijn, misschien komt het toch sneller dan verwacht. We gaan het tempo dat we nu zitten, blijven aan te houden. en ja, voor de rest zoveel mogelijk optreden en voor de rest zien we wat op ons pad komt, misschien het buitenland.
Jullie spelen wel heel vroeg op HBF, is het een probleem indien op dat moment er nog niet veel volk kan zijn …
Wel.. we komen op dinsdag aan in Wacken en spelen op donderdag, en ik haalde iets aan over een interview met Rob Zombie. En daar werd de vraag gesteld ‘was je niet zenuwachtig op zo een groot podium voor 55 000 man?’ en Rob zei ‘ik wordt zenuwachtiger van een optreden voor 300 man dan voor 55 000 omdat je de mensen dan in de ogen kijkt’. In wacken heb ik dat me ook voor ogen gehouden, doe gewoon je ding. Dus is dat een probleem? Nee.. gewoon ons ding doen.
Bedankt voor de fijne babbel
Alvast begin mei 2026 te zien op HBF in Izegem
Veel succes met de nieuwe plaat
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102485-headbanger-s-balls-fest-2026-izegem-op-2-mei-2026-met-o-m-primordial-en-truckfighters-preview
Splendidula – Splendidula brengt ons in een wave van loslaten
Ieder van ons heeft wel eens te maken gehad met een verlieservaring, of het een ouder is, een vriend, of een naast familie lid. Ermee omgaan, het een plaats geven en vooral loslaten is een zware last om te dragen. En hoe belangvol je omgeving je steunt, je moet het tenslotte zelf doen. Dat is ook wat Splendidula bewust wou doen met hun release show in de voormalige kerk van Maarkedal, nu GC Het Marca gedoopt , een wave van loslaten.
De nieuwste plaat 'Absentia' is een support voor iedereen die lijdt, of heeft te maken met verlieservaringen en intens verdriet.
Ook live komt het tot uiting , we merkten het onlangs nog in de Asgaard, Gentbrugge. Lees gerust 'Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect aan. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.'
In de eer goed gevulde Church 'Het Marca' kregen we een even sterk overtuigende set.
Als er een band is die deze duisternis goed weet te omvatten, is het My Lament (****). De Death/Doom formatie volgen we al sinds 2009. De paar keer dat we ze live hebben gezien, bliezen ze ons steeds omver. Ook in Maarkedal. Met een emotioneel beladen show, waarbij de ijzingwekkende stem van Robrecht ons letterlijk koude rillingen bezorgde. De instrumentatie moest niet onderdoen. Het is opmerkelijk dat deze band na al die jaren nog steeds diezelfde (donkere) energie uitstraalt. Een eerste uppercut, die ons met ons innerlijke-ik confronteerde
De Deense formatie Sunken (*****)was letterlijk gehuld in een walm van rook; je zag de bandleden haast niet staan, de sfeer was lekker grimmig. De rauwe vocals en de weerbarstige sound voelden aan als klauwen. Het combo drukte het gaspedaal en een monotoon opbouwende sound werd gecreëerd. Een intens waanzinnige muzikale beleving, scherp, meedogenloos en een even intense beklijvende confrontatie met je innerlijke ik. Een intens moment in de schaduw van het leven, mede door de rookontwikkeling in de kerk.
Toen de rook was opgetrokken, was het de moment van een verpozing, en kregen we de vervangende act Hellstorm Of Flaming Nothingness (***1/2) ofwel Bjorn Gorissen die zorgde voor een intiem intens tussenin. Hij viel last minute in voor Peter Verwimp ofwel Ashtoreth.
Zijn muziek voelde aan als een donker rustpunt. We schoven wat dichterbij en zagen een artiest, zittend op de grond met z’n laptops intense, verdwaalde drones bracht tot een zekere gevoel van ‘zen’. De donkere ambient trip kon alvast enkelen bekoren …
En toen stond de kerk helemaal vol. De band waar iedereen voor kwam schiep hoge verwachtingen. Splendidula (*****) bracht muzikale mokerslagen toe. We zagen pakkende beelden, de bijzondere stem van Kristien, en een instrumentatie die door merg en been ging. Muzikaal verdriet en pijnbeleven voelden we letterlijk. Met tot slot al deze elementen ‘loslaten’ .
De set zette in met “Absentia”, een song die , mede door die beelden van een begrafenis en het immense verdriet ermee gepaard gaand, kliefde door de ziel. Met het daarop volgende “Ecchoes of Quiet Remain”, “Gebroken” en “Dalkuldar”. Allemaal songs met intens beeldmateriaal dito teksten.
We zagen een band die zijn onmacht, pijn en verdriet uitschreeuwt en iedereen erin laat participeren. “Kilte” was ook zo’n uppercut, niet alleen door die tekst, maar ook vooral door die bijzondere emotioneel beladen vocals.
In de finale “Let it come to an end” en “Donkerte”, twee enorme nummers die tot tranen toe bewogen, waar namen van gestorven vrienden op het scherm verschenen. Wat een huivering, wat een ritueel dit (muzikaal) afscheid.
Splendidula wilde met deze show bewust een manier vinden om afscheid te nemen van hun dierbaren, wat in realiteit door omstandigheden niet is gelukt. Splendidula bood op die manier een intense show die zijn/haar eigen verdriet en pijn op spirituele wijze een plaats gaf.
Als definitieve afsluiter kregen we Thy Light (****), in black metal kringen ferm op handen gedragen. Thy Light is een Braziliaanse depri black metal band, opgericht in 2005 door Paolo Bruno. Ze staan bekend om hun rauw, emotioneel, sferisch geluid, met thema's als melancholie, introspectie en existentiële droefheid. De band verhuisde later naar Glasgow, Schotland.
Met twee kandelaars opzij het podium, geverfde gezichten en hun kenmerkende depri-rauwe sound, die eerder naar doom dan black metal neigde, bezorgde het combo ons evenzeer een intens muzikaal beleven. De emotionele uppercuts van de vorige bands werkten nu zalvend, waren een rustpunt, om alles definitief te kunnen kaderen.
Depressieve gedachten hoeven niet altijd te leiden tot een negatieve uitkomst, was hun onderliggende de boodschap. Een troost, een steun, een rugzak doorheen het leven, die je terug energie kunnen bezorgen. Een wave van ‘loslate’n om er sterker uit te komen …Wat een avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9526-splendidula-18-04-2026
Organisatie: Artifacts From The Tangent Universe & Church Of Doom + Splendidula
Sinds 2020 bonkt de band Behind The Veil ertegenaan. Ze wonnen ook enkele wedstrijden, en waren in 2022 op weg om door te breken. Na een moeizame tocht en enkele wissels, lijkt de band nu op het juiste pad, deels door de twee zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser die zorgen voor een nieuwe wind in de band. Het maakt Behind The Veil tot één sterk geheel.
Nu is er de nieuwste 'Betrayed By Shadows'; de kleuren 'rood en zwart' geven hier de toon aan.
We hadden reeds een interview met de band: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101879-behind-the-veil-als-je-dat-ziet-een-eerste-rij-met-t-shirts-van-je-band-dan-is-je-doel-deels-bereikt-meer-t-shirts-dus
Ook live konden ze op hun release show in de DVG, Kortrijk bekoren: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102217-behind-the-veil-een-release-avond-van-knalrood-tot-donkerzwart
Tijd nu voor de plaat
De vijf songs worden gedragen door een band die op dezelfde golflengte zit.
Neem nu de eerste song op deze EP. “Renegade” deelt uppercuts uit en is een kliever.
De brede, gevarieerde aanpak in de instrumentatie als in de vocals siert.
“Carry On” en “Twisted Games” vervolgen het muzikaal verhaal.
De EP is een sort verstandshuwelijk tussen hel (demonen) - hemel (engelen) en donker –licht. En er is die connectie met de kleuren zwart en rood.
De brute drum solo op “Wildflower”knalt tegen een geluidsmuur aan en intrigeert door de verrassende wendingen.
De titelsong “Betrayed By Shadows” is een erg persoonlijke song; met wat een emoties worden we overrompeld, rauw en zacht, van boosheid en liefde.
Een band dier nu staat dat is overduidelijk. En uiterst interessant zijn al die schakeringen die net een boodschap van hoop bieden en geven.
We duimen alvast voor een defintieve doorbraak met deze EP.
Tracklist: Renegade - Carry On - Twisted Games - Wildflower - Betrayed By Shadows
Luik is al enkele jaren een broedplaats voor noise, garage- en punkacts met bands zoals It It Anita en Cocaïne Piss als enkele voorbeelden. Empty Head (de mannen resideren dezer dagen in Brussel) wil dezelfde weg op gaan en brengt de single “Vincent” in afwachting van hun aankomende album ‘Freak Show’, dat trouwens opgenomen werd met Damien Vanderhasselt van Millionaire. Dit kan misschien de link zijn om ook in Vlaanderen aan de bak te komen want het is als band nog steeds niet zo gemakkelijk om te scoren aan de andere kant van de taalgrens.
“Vincent” klinkt heerlijk. Het kreeg een goede productie mee. Het nummer heeft iets catchy en is ritmisch interessant. Het verschil met een Cocaïne Piss is dat dit een uitgewerkte song is waar alles mooi op zijn plaats staat, melodieus is en rockt.
Deze song zou goed staan op enkele radiozenders zoals StuBru, Willy, radio 1…
Voor wie houdt van Sons, The Hives, Hickey Underworld…
Noise/Rock/Indie
Vincent -single-
https://on.soundcloud.com/nwh2Ece5KIKGs63ECw
Nicole Johänntgen, saxofoniste, componiste en coach, begon haar muzikale carrière op zesjarige leeftijd. Eerst genoot ze een klassieke piano opleiding en jaren later vond ze de weg naar de jazz en legde zich toe op sax. Toen ze 17 werd richtte ze in Saarland haar band Nicole Jo op die totnutoe zes albums uitbracht. Al snel verbreedde ze haar horizont. Ze speelde in Amerika met de Sisters in Jazz (2003) en was lid van het European Swinging Jazz Orchestra, de IASJ (International Association of Jazz of Schools) en het Nederlandse Rembrandt Frerichs Project.
Door de jaren heen is ze zichzelf blijven ontwikkelen als muzikante en performster. De solo plaat 'Solo III' klinkt boeiend, divers en kleurrijk, gevarieerd .
Het bezwerende mooie “Warm Breeze”tekent meteen de lijnen van het album uit. Een walm walm warmte, ingetogenheid die een trance gevoel creërt. Soms klinkt de sax intenser, feller . Hoedanook de emoties borrelen op in het songmateriaal; 'The secret of a tree” en “The path of life” zijn mooie voorbeelden.
Ze is één met haar instrument. Muzikaal echt een warme klankkleur. We ervaren een zekere gemoedsrust op “The lady in the mirror”, “A Call of Trust” en “Eagle eye”.
Verder een droomwereld op “In Love” en “Mountain Hike”, de afsluitende tracks.
Het totaalplaatje is van belang. Van gewoon intens emotievol naar een vorm van bevreemding en experiment. Een prachtig stilistisch album
Tracklist: 1.Warm Breeze 2.Pointillistic Sax Blues 3.Seaview 4.Bird Call 5.The Secret of A Tree 6.The Path of Life 7.The Lady in The Mirror 8.A Call of Trust 9.Eagle Eye 10 A Call of Trust 11.In Love 12.Mountain Hike
Het duo Nel & J.P. kennen we intussen van hun donkere, Nederlandstalige postpunk met punkpoëzie van Nel en de diepe bas-grooves van J.P. over een bedje van beats. Wel, voor hun nieuwe single “Kapotgeliefd” veranderen ze het geweer van schouder. J.P. pakt zijn oude liefde op – de gitaar – en dat levert sprankelende gothic rock op zonder de kenmerkende laagjes synth. Wij horen meteen echo’s van Johnny Marr van The Smiths. In de lyrics gaat het over de liefde die zo hard kan branden dat de kaars ook snel opgebrand is, waarbij het koppel bruusk van zijn wolk valt naar een poel van doffe ellende.
Een knipoog naar “Love Will Tear Us Apart” van Joy Division bovendien.
Mooi, deze “Kapotgeliefd”.
Na hun goed onthaald album “Paradoxical Sleep” keren ze nu terug met een remix-EP. Dit werd gemaakt samen met hun vaste producer Len Lemeire (o.a. Implant). Er werden maar liefst zes songs bewerkt. Len Lemeire brak de songs af en bouwde ze met de bouwstenen die hij overhield terug op. Zo krijgen we zes nummers waarin je de stijl en hand van Len Lemeire hoort.
“Digging” heeft een nog rauwe en duistere kant gekregen. Heel geslaagd. “Kids Alone (Late Night)” is een track geworden voor de liefhebbers van de meer klassieke EBM. “Spiritchasers (Neon Glow)” gaat dan weer eerder richting synthpop uit. “Far Away (Dispencing)” kreeg wat diepere synths mee. “Into The Fog (Visible)” heeft wat meer dreamscapes gekregen. Tenslotte sluit deze EP af met een uitgeklede en cold wave versie van “Envoler (Ailé)”.
De remix EP kan je geslaagd noemen omdat het meer is dan enkel een beat zetten onder de track. Wie van The Ultimate Dreamers houdt moet deze EP zeker eens checken want je vindt nieuwe invalshoeken van de reeds gekende songs terug in deze remixen.
Cold Wave/post punk
Paradoxical Implants (remix EP)
Unsane - Louterende furie
Met Unsane en Kowloon Walled City haalde Les 4 Écluses twee groepen, die ook op de affiche van Roadburn in Tilburg blinken, in huis en dan weet je wel hoe laat het is: oordopjes worden geen overbodige luxe.
… Hoewel dat bij de eerste band eigenlijk best meeviel. Kowloon Walled City komt uit het Californische Oakland en ontleent zijn intrigerende naam aan een extreem dichtbevolkte enclave in Hongkong, die oorspronkelijk een Chinees fort was. De groep is sinds 2017 actief en heeft vier platen uitgebracht, waarvan de laatste twee op Neurot Recordings, het label van Neurosis. Dat schiep toch enige verwachtingen maar die werden toch niet volledig ingelost.
Kowloon Walled City nam een vreemde start. Het leek wel alsof de twee gitaristen en de bassist zonder duidelijke lijn hun zuinige snaaraanslagen kozen. Toen de drummer eindelijk inviel ontstond er dan toch een bevreemdende sound die zich ergens tussen noiserock en doommetal situeerde. Vrolijk werd je er niet van. Dit klonk somber, kaal en verwrongen. Soms leek het zelfs alsof je drie basgitaren hoorde. Als één van de gitaren zich dan toch even aan hogere noten waagde, was het alsof een eenzaam zonnestraaltje door de zwaar bewolkte hemel priemde.
Kommer en kwel leek ons deel maar het had wel iets. Jammer dat de monotoon declamerende zang van Scott Evans wat kracht miste. De groep koos meermaals voor een hard/zacht-dynamiek maar slaagde er, in de zachtere passages, niet in de spanning op te bouwen. Die klonken eerder saai en stuurloos.
Kowloon Walled City deed er alles aan om iets geheel eigens te creëren, maar struikelde daarbij net te vaak om van een revelatie te kunnen spreken.
Unsane, noiserockpioniers uit New York en bekend om zijn bloederige platenhoezen, bestaat inmiddels bijna 40 jaar. Niet evident want de groep kende de nodige tegenslagen. Zo stierf drummer Charlie Ondras in '92 aan een overdosis heroïne en werd zanger Chris Spencer in '98 door vier man aangevallen na een concert in Wenen, met inwendige bloedingen en een zware operatie als gevolg. Maar de groep krabbelde telkens weer overeind tot Spencer er in 2019 de stekker uittrok om een nieuwe band, Human Impact, te beginnen.
Maar zijn liefde voor Unsane liet hem niet los en amper twee jaar later blies hij de groep, met een nieuwe drummer en bassist, nieuw leven in. Negen jaar na hun vorige passage stonden ze opnieuw in Les 4 Écluses.
Een nieuwe plaat om voor te stellen, zoals toen met ‘Sterilize’, nog steeds hun meest recente werk, was er dit keer niet. De focus lag op het oudere materiaal en vooral op ‘Occupational hazard’, een plaat uit 1998 die dit jaar een geremasterde versie kreeg. Niet dat dit veel verschil maakte want Unsane moet het vooral van energie hebben.
Chris Spencer is een man van weinig woorden, maar eerst moest hem nog een welgemeend ‘Fuck Trump!’ van het hart vooraleer de hel kon losbarsten. En of die losbarstte! Het zat er meteen bovenarms op met de mokerende drums van Jon Syverson, de middenrif splijtende bas van Eric Cooper en de ongenadig kervende gitaar van Chris Spencer. De oerschreeuw vol opgekropte woede van Spencer, die nog niets aan kracht heeft ingeboet, maakte het plaatje compleet. Hij schreeuwde zich letterlijk de longen uit het lijf of althans de inhoud ervan. Rochels en snot spatten kwistig in het rond. De korte nummers, die je telkens de adem benamen, werden strak, beenhard en luid gebracht.
Dit was onophoudelijk beuken tot iedereen murw was. Chris Spencer leek er ongelooflijk veel zin in te hebben en kon het blijkbaar goed vinden met zijn nieuwe groepsleden. Hij botste voortdurend tegen de bassist aan en vond tegelijk de tijd om de drummer op te jutten. En ondertussen bleef zijn gitaarspel vrij indrukwekkend klinken. Grappig hoe hij zijn gitaar telkens leek uit te wringen wanneer hij een laatste noot liet vibreren.
Hoogtepunten zoeken in een set met zo'n constant hoog niveau voelt wat zinloos aan. Toch sprongen er voor mij enkele nummers wat uit. "This plan" door die verzengende slide, "Scrape" en "Empty cartridge" omdat die staan op ‘Scattered, Smothered & Covered’, de plaat uit 1995 die me liet kennismaken met Unsane.
Na een verwoestend intense set volgde nog één bisnummer, "Only pain", waarna ik de zaal met een gelouterde geest verliet
Organisatie: Les 4 Écluses, Dunkerque
Stereoseat – Energiek en diversiteit troef
De Gentse formatie Stereoseat mag pronken binnen de huidige scene en de rits groepen. Ze zijn al sinds 2013 bezig, ooit begonnen als een studioproject van Tom Van Dorpe en Sergej Van Bouwel (Absynthe Minded). Stereoseat is met de toevoeging van David Van Glabeke, Maarten De Meyer en Jelle Lefebvre uitgegroeid tot een band die je zomaarniet in een hokje kunt duwen.
Hun muziek bevat atmosferische metal, stoner en rock met sterke riffs en soms met wat meer passages. Beluister maar eens de plaat 'Moanster '. Lees gerust de review https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101534-moanster
De band is ondertussen op tour om die plaat voor te stellen, lees een eerdere live https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101663-stereoseat-een-interessante-band-met-een-eigen-smoel-en-sterke-live-presence
Wij waren aanwezig in het gezellige muziekcafé De Giraf in Zwalm met een bijna full house.
Als je De Giraf binnenkomt, valt het op hoe de geest van Lemmy er rond waait … aan de toog hing een fles Jack Daniels, met rood licht en een opschrift over Lemmy en Motorhead. De sfeer aan de bar ademde pure rock-'n-roll. En dat is net wat een band als Powerstroke (****) sinds 2007 ook doet. Ondanks de wisselende bezettingen staat de band er nu nog steeds stevig als wat. Wat een overweldigende sound, riffs en drumsalvo’s die om de oren vliegen.
Het gaspedaal wordt eenvoudigweg moeiteloos ingedrukt en er is een brulboei van een charismatische zanger. Een rechtooe-rechtaan geluid, zonder al te veel poeha, pure rock-'n-roll dus.
We vernamen tussenin dat de band aan een nieuwe plaat bezig is. Er werden dan ook vijf nieuwe songs gespeeld die laat horen dat Powerstroke nog steeds zichzelf heruitvindt. Powerstroke is na bijna twintig jaar nog steeds springlevend! Het knetterde en knalde overtuigend.
Stereoseat (****1/2) tapt uit een ander vaatje, de rock-'n-roll is en blijft aanwezig, maar integreert het met een pak stijlen 'on stage' die de comfortzone van de rock durft te verlaten. Live gaan de bandleden als een wervelstorm tekeer op het podium, o.m. toetsenist Maarten de Meyer maakt allerhande capriolen met z’n keys. Jerry Lee Lewis zou trots zijn op Maartens spelwijze. Pure rock-'n-roll.
Ook de andere bandleden zijn energiek. Tom Van Dorpe stormt zelfs tot voor het podium, en op een bepaald moment omgort hij een fan zijn gitaar, waarop deze een verbluffende solo speelt. Schitterend. Wat een charisma. Verder de scherpe kantjes van David Van Glabeke en het verbluffende drumwerk van Jelle Lefebvre.
Uiteraard komen de songs van de recente plaat het sterkst aan bod. “Erbay”, “Moanster” en ”Artique” wisten meteen te overtuigen. Wat een dynamiek en diversiteit live.
“Sluthead' of 'Stroll” klinkt gedreven , extravert, opwindend. Ze brengen nogal wat verrassnede wendingen aan wat het geheel boeiend houdt. “Arcade” en “Waltz” zijn mooie voorbeelden.
Nieuw en oud waren te horen. Een veelkleurige, energieke, diverse, boeiende aanpak, die intrigeerde. Een ruim publiek wordt aangesproken.
Setlist: Erbay // Moanster //Artique // Landskin //Eskobar // Sluthead//Stroll // Troisi // Arcade// Waltz
Organisatie: Muziekcafé De Giraf, Zwalm
Son Little – Breekbaar, beheerst en beklijvend
Een nobele onbekende met breekbare soul en toetsen van blues, folk en funk. Zo laat Son Little zich het best omschrijven. Met zijn inmiddels vijfde plaat onder de arm streek hij opnieuw neer in België, dit keer voor een intieme passage in de Orangerie, waar hij samen met twee bandleden een klein maar aandachtig publiek wist te omarmen.
De avond werd geopend door de Belgische artiest Lisette, die ondanks het vroege uur voor een nog bescheiden publiek meteen wist te charmeren. Met een warme, innemende set balanceerde hij tussen gevoelige pianoballads en speelse soul. Zijn zwaar aangezette Frans werkte ontwapenend, zeker toen hij na wat aanmoediging vlot overschakelde naar het Nederlands. Nummers als “I Will Not Run” en “More Than Enough” toonden zijn gevoel voor melodie en drama, terwijl afsluiter “Can’t Buy Me” swingend en lichtvoetig de zaal voorzichtig in beweging bracht. Geen overdonderende start, wel een oprechte en geslaagde opwarmer.
Son Little zelf koos voor een sterke opening met “Rabbit”, waarin zijn korrelige gitaarspel en warme, haast fluisterende stem meteen de toon zetten. Zijn moderne soul, ergens tussen r&b, blues en folk, laveerde voortdurend tussen kwetsbaarheid en beheersing. Het beperkte podium werkte daarbij in zijn voordeel: elk detail, elke nuance kreeg ruimte. Achter de sobere aanpak schuilt een uitgepuurd vakmanschap, waarin minimalistische melodieën en subtiele grooves elkaar versterken. Ook “Cherry” bracht een steviger, bijna bluesrock-achtig randje, terwijl “O Me O My” en “Mad About You” net de breekbaarheid opzochten. Het publiek volgde gewillig, soms muisstil, dan weer zachtjes meedeinend. De chemie met zijn band zat goed, met voldoende ruimte voor subtiele solo’s van zowel drummer als toetsenist.
Toch kende de set een middenstuk waarin de spanning wat wegebde. Het tempo zakte en enkele nummers misten net dat extra haakje om echt te blijven hangen. De intimiteit bleef, maar het geheel voelde daar iets te gezapig aan. Son Little herpakte zich gelukkig tijdig en herinnerde waarom hij zo’n intrigerende artiest blijft.
Afsluiter “Never Give Up” vormde het perfecte slot: broos opgebouwd, langzaam openbloeiend en uiteindelijk meeslepend zonder bombast. Het concert miste hier en daar wat scherpte, maar zijn combinatie van fragiele soul, doorvoeld gitaarspel en een fluwelen stem maakte van deze avond alsnog een klein, zacht pareltje dat bleef nazinderen.
Organisatie: Botanique, Brussel
Lilith & The Noise Boys - Psychobilly uit het land van Tadej
Meestal baseer ik me op de albums of, als ik weinig tijd heb, op de recensies daarvan om te beslissen of ik een groep ga zien. In dit geval was het koffiedik kijken want het Sloveense Lilith & The Noise Boys heeft nog geen volwaardige plaat uitgebracht (ze zijn er naar verluidt druk mee bezig), en baarde enkel een viertal singles die alleen digitaal verkrijgbaar zijn. Vooral de eerste daarvan, "Hearts on Fire", klonk veelbelovend, maar het was toch vooral hoe ze hun muziek zelf omschrijven - garage rock-'n-roll - die me naar Waardamme lokte. Dat ik daarbij de onvermijdelijke koffietafel op paasmaandag kon ontwijken was mooi meegenomen.
Lilith & The Noise Boys is ontstaan uit de restanten van Clockwork Psycho (uit Ljubljana), de allereerste Sloveense psychobilly band met een frontvrouw. Tevens een groep met een stevige reputatie en een viertal platen op het conto. Een erfenis die Lilith & The Noise Boys niet konden wegmoffelen maar gelukkig werd er vaak genoeg naast de pot gepist want psychobilly kan me slechts in beperkte doses boeien.
Het viertal nam een eerder makke start met twee hillbilly-achtige songs. Daarna werd het rock-'n-rollgehalte gevoelig opgedreven en sloeg het vuur in de pan. De nummers werden afwisselend gezongen door Lilith Clockwork en gitarist Jure Lenarcic, een man met in whisky gemarineerde stembanden.
Daarnaast ging Lilith met veel enthousiasme tekeer op haar contrabas. Ze moest haar poging om wat acrobatieën met het instrument uit te halen echter staken door te veel feedback. Een derde bepalende factor was leadgitarist Choo Lee, zonder twijfel een virtuoos, maar niet altijd even gelukkig in zijn tussenkomsten, die soms te veel naar metal neigden.
Af en toe liet de band horen meer in haar mars te hebben dan psychobilly zoals in "Marusya", een Oekraïens volkslied of in "Murphy", het enige nummer waarin het tempo werd gedrukt en dat blijkbaar over een hond ging.
Verder viel er ook een obscure cover te noteren: "Bad Habit" van Dypsomaniaxe, een Schotse, volledige vrouwelijke psychobilly band die in 1992 haar enige album maakte.
Hét hoogtepunt zat helemaal op het einde van de set: "Cattin' around", pure rockabilly, strak en kurkdroog gespeeld zoals het hoort. Ook de behoorlijk rock-'n-roll klinkende bis ("Rock Around"?), die we eigenlijk al eens eerder in de set gehoord hadden, was zeker het onthouden waard.
Lang niet alles was even beklijvend, toch hoorde ik voldoende moois om me te laten uitkijken naar die eerste plaat die eraan zou moeten komen. Dit was hun laatste dag van een zeven dagen durende tour door Europa.
De volgende dag stond de terugreis van veertien uur gepland om dan nog een dag later opnieuw te gaan werken. Rock-'n-roll!
Organisatie: Cowboy Up, Waardamme
Cheap Cult - Soms moet je als band zelf toezien dat je het niet te snel doet, en het juiste moment uitkiest, want bij elke stap die je neemt, moet er een publiek zijn voor je
Cheap Cult is een Gentse indierockband met leden van o.m. School is cool, Mooneye, DVKES en Dishwasher_. De groep biedt een boeiende mix van psychedelische pop en krautrock. De repetitieve grooves en de dreamy pop voeren je mee op hun trip. Voor wie houdt van het avontuurlijke geluid van Mac DeMarco, Goat, Beach House of King Gizzard & The Lizard Wizard is dit best een fijne band.
Onlangs brachten ze een eerste single uit: “Juvenile obsession”, een heel dromerig, gevarieerd nummer. Lees gerust: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101881-juvenile-obsession-single
Over de single, de band, de toekomstplannen en het project hadden we een fijne babbel tijdens de brunch op een maandagochtend met bezieler Joos Houwen:
Hoe is het idee rond dit project ontstaan?
Ik wou iets nieuw gaan doen, ik heb DVKES even op pauze gezet. Het is zelfs niet helemaal duidelijk of dit nog ooit opnieuw gaat starten. Maar ik voelde wel de urgentie en goesting om muziek te maken. Het was gewoonweg verfrissend om iets nieuw te doen, dat is het idee rond Cheap Cult eingelijk.
Hoe hebben jullie elkaar gevonden in die toch wel verschillende werelden?
Ik ken de gasten van Mooneye (Michiel op bas en Guillaume op gitaar) omdat ik de gitarist - verving op hun Nederlandse tour. Arno (drums) is een collega van mij op de kunstacademie. Hanne kende ik niet. Ik raakte met haar aan de praat op het verjaardagsfeest van Lennert Coorevits (Compact Disc Dummies) en dat klikte meteen.
Waar zie je Cheap Cult binnen het overaanbod aan bands?
Een moeilijke vraag, er is inderdaad een groot aanbod aan bands. We zijn daar niet bewust mee bezig. We doen wat we doen en de goesting om iets nieuw te maken was er gewoonweg. Wat het verschil kan maken, ook al is dat relatief, is dat we inderdaad wat ervaring hebben door de andere projecten waarin we spelen en speelden. Op podium kan dat misschien wat verschil maken?
De bandleden komen uit verschillende scenes, jazz, pop en rock .. en toch klikt het perfect; wat is het geheim van Cheap Cult? Ervaring?
Misschien wel. Ik heb de nummers zelf geschreven en de medemuzikanten begrijpen goed waar ik naartoe willen. Ze kunnen het goed vertalen en vullen aan. Het is allemaal heel organisch en dat dat werkt heel fijn. Dat is misschien het “geheim”.
De single is sterk. Jullie muziek is breed en niet in een hokje te duwen; een bewuste aanpak? Een risico naar promotors toe?
Ik heb gedurende periode van twee jaar veel muziek geschreven. ‘Juvenile obsession’ is de eerste single van een EP die later nog zal uitkomen. Ik heb mezelf bewust niet gecensureerd terwijl ik aan het schrijven was, iets wat ik in het verleden wel wat deed. Ik heb mezelf de vrijheid gegeven om gewoon te doen wat ik wil. Los van regeltjes. De eerste single is een beetje meer slacker getint, maar we hebben evengoed nummers op de EP staan die meer naar Krautrock toe neigen. Die nummers zijn meer uptempo. Promotors hebben net als iedereen een mening. Ik wou vooral doen waar ik zelf goesting in had. Dat blijft het belangrijkste.
De single is niet een weergave van hoe de volledige EP zal klinken?
Ja en neen. Sommige nummers zitten in die slacker-stijl zoals “Juvenile Obession”. Maar er zitten songs op die daar volledig van afwijken.
Ik zie veel bands die een strategie gebruiken waarbij ze eerst een single uitbrengen en dan zien wat er verder kan. Bij jullie ook?
Iedereen moet een beetje zelf uitmaken hoe hij/zij dat doet. Ik heb hierover met verschillende mensen gebrainstormd ( o.a Bram Bostyn / Manager Mooneye, Het Zesde Metaal, Admiral Freebee,…). Ik had eigenlijk al een hele plaat klaar staan. Ik stond zelfs op het punt om die te gaan uitbrengen. Maar we hadden nog geen enkele show gespeeld en Bram zei me dat dit eigenlijk niet het beste idee was. Daarom leek het beter om een single te lanceren, daarmee te gaan optreden en zo geleidelijk op te bouwen naar een EP/ album. Ik wil het wat rustig aandoen, ook als stond ik te trappelen om al direct een plaat uit te brengen.
Jullie strategie heeft iets te maken met spotify? Vroeger bracht een band eerst een LP uit en dan pas een single. Heeft het hier iets mee te maken?
Wat mij betreft niet. We wilden graag iets uitbrengen en hebben gekozen om te starten met “Juvenile Obsession” als eerste single.
Hoe belangrijk is spotify en sociale media voor een band? Of is het een vloek? Gaat het niet wat te snel?
Spotify is de bekendste streamingsdienst en dat maakt ze meteen vrij belangrijk. Streams zijn uiteindelijk cijfers. De vraag of elke stream een fan is, is moeilijk te beantwoorden. Een echte fan die shows komt kijken en eventueel wat merch koopt is natuurlijk veel waardevoller. Sociale media vallen niet meer weg te denken. Ze geven mensen een kijk achter de schermen en het proces. Het is misschien de efficiëntste manier van communiceren met een publiek?
Gaat het te snel? Geen idee. We zijn er alleszins allemaal mee vergroeid en dat is natuurlijk niet optimaal. Het is zeker duidelijk dat content (muziek/kunst in het algemeen) net als onze levens zeer vluchtig is. Maar goed, dat brengt ons misschien tot een filosofische discussie. Daar ben ik niet slim genoeg voor! Sorry J
Ik merk een zekere ‘verhalenlijn’ in de single; zit er hier een persoonlijk verhaal?
De inspiratie komt eigenlijk uit een boek. De single is een tekst die ik heb geschreven over Norwegian Wood van Murakami. Een verhaal over een jongen die verliefd is op twee meisjes. Uiteindelijk draait het door omstandigheden op niets uit. Uw eigen leven op papier zetten is niet altijd gemakkelijk of interessant. Ik heb voor meerdere songs in de setlist een tekst geschreven over boeken die ik gelezen heb. Dat vond ik een leuke manier van werken. Lezen en schrijven is zeer leuk.
Door de gevarieerde aanpak is het soms iets moeilijker om een ruim publiek aan te spreken, ondanks de toegankelijkheid van het nummer. Welk publiek wil je vooral bereiken?
Ik weet niet of dat helemaal klopt. Ik heb niet het gevoel dat we free Jazz maken. Ook voor Free Jazz is er een groot publiek. Iedereen die oprecht geïnteresseerd is, is welkom. Ik heb geen muziek geschreven met een bepaald publiek in het achterhoofd. Ik kan dat trouwens niet denk ik. Ik schrijf voor mezelf, ook al hoop je altijd zoveel mogelijk mensen aan te spreken. Ik heb geen bepaald type publiek in mijn hoofd, iedereen is welkom.
Je zei dat je al optredens hebt gedaan, welk publiek trek je aan op die concerten?
Op de shows staan mensen van verschillende leeftijden en achtergronden. Op onze support show met Metal Molly in “De Kreun” waren dat iets ouderen, want Metal Molly is een band uit de jaren ’90. De mensen zijn enthousiast en komen vragen of we al een plaat kunnen kopen. Nog even geduld dus!
Ondanks de streamings, is er inderdaad veel vraag naar een fysieke plaat, hoe komt dat, denk je?
Geen idee. Mensen hebben nog altijd graag een aandenken of een fysieke drager? Voor een band is het veel waardevoller om fysiek een plaat te verkopen aan een fan. Het is veel moeilijker om een band op te bouwen met fans via streaming. Gelukkig zijn er nog veel mensen die na afloop van een show, graag iets fysiek in hun handen hebben. De babbels achteraf zijn ook heel fijn.
Een voordeel aan luisteraars op spotify, je kunt de hele wereld bereiken in een vingerknip; merken jullie interesse uit bepaalde regio’s?
Ik heb dat nog niet bekeken eigenlijk , maar als ik kijk naar vorige projecten klopt het wel dat er soms luisteraars zijn uit Mexico bijvoorbeeld. Dat is een leuk, maar de vraag is, kun je met die mensen dezelfde band opbouwen als fans die naar je shows komen? Tenzij we naar Mexico gaan optreden of zo.
Is het geen ambitie om met Cheap Cult toch op te treden in het buitenland?
Sowieso willen we dat doen , maar dat zal een van de volgende stappen zijn. Dat moet weer een weloverwogen stap zijn op het goede moment. Een aantal Nederlandse mensen vroegen ons, bij de release van de single, wanneer we in Nederland komen optreden. Fijn om te horen! Alles op zijn tijd! Nederland is in alle geval iets gemakkelijker dan Mexico.
Wat is de grote ambitie van Cheap Cult?
Die full plaat uitbrengen is het uiteindelijk doel dat ik voor ogen heb. Wanneer dat exact zal zijn, is nog niet duidelijk. We willen liefst zoveel mogelijk gaan spelen en mensen bereiken.
Zorgt het succes van de andere projecten als School is Cool, DVKES ook deels dat het een succesverhaal aan het worden is?
Moeilijke vraag. Sommige mensen kunnen getriggerd zijn als ze horen van die andere projecten. Maar toch heb ik al gemerkt dat het niet altijd zo is. Een nieuwe band is een nieuwe band. Ik denk dat het antwoord een beetje in het midden ligt, voor sommige wel, voor andere weer niet…Er was op onze laatste show een organisator van een festival die (ondanks verleden in andere bands) toch eerst wou komen kijken. We hebben hem kunnen overtuigen!
Wat zijn de verdere plannen?
Er komt nog een videoclip voor “Juvenile Obsesion”. Er komen nog shows aan! En dan natuurlijk de volgende single van de EP. Veel spelen en zien wat er op ons pad komt. We kijken er naar uit!
Festivals als Pukkelpop of Rock werchter nog niet dus?
Dat zou wel heel vroeg zijn. We gaan wel wat festivals spelen. (zie onderaan).
We hebben nog maar 1 single uit en het is wat vroeg voor Pukkelpop en Rock Werchter. In het verleden heb ik een paar keer op Pukkelpop gespeeld met The Tellers en Statue. Dat was een droom die in vervulling ing. Ze mogen zeker bellen!
Op het hoofdpodium van Werchter staan of in AFAS Doom, of liever een naam worden binnen het clubcircuit, wat is je voorkeur?
Natuurlijk zouden we termijn graag zo’n dingen doen. Alles op zijn tijd. Bands die zo’n dingen doen, leggen vaak een lang parcours af. Werchter of clubcircuit? Waarom kiezen?
Ze kunnen zeker samengaan. Het zou wel wat overdreven zijn om een mail naar Herman Scheurmans te sturen op basis van 1 single (haha). En dat clubcircuit is hopelijk de volgende stap. We hebben al een mooie vastliggen in mei in “De Kreun’. Eerst kilometers maken!
Valt dit allemaal nog wel te combineren met andere projecten?
Mooneye ligt even stil, ikzelf doe nog enkel dit, Arno heeft wel een nieuwe plaat uit met Dishwasher en school is Cool ligt ook even stil. Hanne is wel een eigen soloplaat aan het maken met Fortress. Ze is ook aan het toeren met Ozark Henry. dus al bij al valt het allemaal wel heel goed mee om dit te combineren.
Is er een einddoel dat je voor ogen hebt?
Mijn eerste doel is die eerste plaat uitbrengen, daar hadden we het al over. Maar een ‘einddoel’? gewoon nog meer platen uitbrengen en alles wat op ons pad komt en interessant is meepikken. Als muzikant heb je dat niet altijd zelf in de hand . Je brengt iets uit en laat dat los op de wereld en dan zie je wat er gebeurt. Ik ben een simpele mens, als ik gewoonweg kan gaan optreden en dat nog heel lang kan doen, zal ik al heel blij zijn.
Bedankt voor de fijne babbel. Wens je nog iets toe te voegen, doe gerust.
Cheap Cult live:
Voorlopig geplande shows:
16 okt // Wilde Westen + METAL MOLLY (KORTRIJK)
7 feb // Nachtwacht // (TIELT)
14 ma // Ringo (GENT)
26 ma// CABRON (ANTWERPEN)
23 mei // Wilde Westen (SINKSEN) => Rooftop
5 juli // Moen Feest (Moen)
25 juli // Gentse Feesten
Mesher - Wanneer je opereert in een niche moet je er zelf achter zitten of het gebeurt niet
We citeren even: ‘Met Punk 50 viert AB vijftig jaar chaos, vrijheid en onvervalste expressie. We eren het rijke verleden, het bruisende heden en de toekomst van punk met expo’s, films, talks, een zinemarkt én een snoeiharde line-up van internationale iconen, Belgische legendes en de nieuwe generatie punkmuzikanten.’
Op 2 maart kregen we een Europees onderonsje met Hyperdog + Spotbust + Mesher. Deze avond werd bovendien gecureerd door het Brusselse punk-collectief-label Stadskanker.
Een band die ons overrompelde, was de formatie Mesher. Dit is een band die is ontstaan tijdens de lockdowns van de COVID, en bestaat uit bandleden van Youff, Crowd Of Chairs en Spoorloper.
Over het optreden schreven we nog : “De verpulverende riffs en drum salvo’s doen de AB Club op zijn grondvesten daveren. Een hyperkinetische zanger en een band die ruw en zonder opkijken doorraast . Teksten die niet echt verstaanbaar zijn, maar die je op een of andere manier toch weet mee te brullen. Wat een punky pletwals. Mesher zorgde voor een moshpit en stak het lont aan voor de avond. Wat een knal van een openingsact!”
We hadden een toffe babbel met Arjen, en keken samen met hen uit wat de toekomst kan brengen.
Lees gerust de live:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/101916-punk-50-y-2026-triple-bill-hyperdog-spotbust-mesher-een-punch-in-de-maagstreek
Mesher bestaat uit leden van Youff, Crowd Of Chairs en Spoorloper. Jullie zijn ontstaan in de lockdown, vertel gerust?
Tijdens de lockdown mochten we niet voltallig repeteren met vier, enkel met twee was toegestaan dus zijn de drummer en ik wat beginnen jammen. Die jams namen we op en dan hield ik de beste stukken over om mee te werken. Daaruit zijn langzaam aan de eerste nummer gevloeid. ‘Mesher’, onze eerste EP is daar de uitkomst van. Ondertussen vier jaar later is 'Stress seeker' en zijn we nu een viertal met de aanwinst van Laurens Verhaeghe en Mick Swinnen ( ERO GURO, Tubelight )
Mesher wordt in het hokje van de ‘punk’ geduwd, maarer is meer, o.m. met invloeden uit de noisescene. Hoe zou je het zelf omschrijven?
Zelf noem ik het altijd punk, akkoord, het is niet de punk van eind de jaren 70’. Het neigt meer naar hardcore punk van de jaren 80’ in Amerika zoals Black Flag, bad Brains of minor threat, Dat was toch altijd al de bedoeling al is het wel anders uitgedraaid. Die invloeden die je noise noemt die zijn er zeker maar dan nog altijd binnen de perken. Het wordt veel omschreven als noise punk merk ik, daar kan ik mee leven. Die term noise is vaag maar op zich weet iedereen wel wat ze kunnen verwachten als je ‘noise’ leest. Het is geen Merzbow of Sonic Youth maar ook geen Black flag of Minor threat maar dat maakt niets uit.
Jullie zitten bij het label Stadkanker in Brussel; hoe is die samenwerking verlopen en welke deuren opende het tot nu toe?
De mensen van Stadskanker kennen we van vroeger. We zijn namelijk samen opgegroeid in West - Vlaanderen en kruisten elkaar op shows dus die samenwerking verliep vlot en meer op vriendschappelijke basis. Als de AB geen grote deur is weet ik het ook niet meer. Voor de rest helpen ze ons waar ze kunnen en dat apprecieer ik. Alle beetjes helpen, of het nu op de planken van de AB is, een kraakpand of in een café, maakt me niets uit. De keuze om uit te brengen via Stadskanker sprak voor zich met dat we onze eerste EP ‘Mesher’ daar uitbrachten. Welke deuren dat nog zal openen zal de toekomst wel uitwijzen en kan ik niet zeggen. Om cru te zijn, Ik zal er niet op zitten wachten want wanneer je opereert in een niche moet je er zelf achter zitten of het gebeurt niet merk ik. Dus het is zoals ze zeggen ‘DIY’ zolang we geen boeker hebben.
Ondertussen is er een nieuwe plaat uit ‘Stress Seeker’ met enkele nieuwe leden erbij
De nummers van ‘Stress seeker’ zijn als ik mij niet vergis twee jaar oud. We hebben nog al een hobbelig parcours achter de rug met leden die stoppen en nieuwe mensen te vinden. Een lange periode maar die nu voorbij. Daardoor ziet ‘Stress Seeker’ nu pas het daglicht en komen we naar buiten als viertal. De keuze om Mick Swinnen te nemen als zanger was sporadisch. Tijdens het schrijven van nieuwe nummers na 'Streess seeker' werd het me duidelijk dat ik de zang uit handen wou geven en mij meer wou focussen op mijn gitaar dan de twee te combineren. Mick kende ik van shows in het Gentse en dat klikte dus mijn keuze was snel gemaakt. Live verdelen we nu de zang voor de nummers van ‘Stress seeker’ maar voor de nieuwe heeft Mick de touwtjes in handen en verdwijnt mijn stem meer naar de achtergrond.
Waarom enkel digitaal? Want (vooral) vinyl boomt wel
De keuze om enkel digitaal te gaan was vooral financieel, ons label Stadskanker functioneert zonder subsidies dus konden zij de kosten niet dekken voor een plaat te laten persen en hadden dan beslist om enkel digitaal uit te brengen. De meerderheid luistert toch nog altijd meer online of via platforms dan de mensen die vinyl kopen. Die blijven een minderheid. Begrijp me niet verkeerd, zelf behoor ook tot die minderheid en het is nog altijd het plan om vinyl uit te brengen maar eerst moet er meer geld in het laatje komen. Daar zijn we dus mee bezig.
Ik zag veel woede op het podium, was deze live performance een uiting van frustratie en woede?
Het ding is, we zijn al jaren bezig met muziek en in bands spelen. De sound van Mesher is meer een terugkeer naar van hoe het ooit begonnen was, gewoon rechtdoor en gaan. Doorheen de jaren zijn we muzikaal geëvolueerd, zijn er andere wegen ingeslaan via YOUFF en Crowd Of Chairs. Dat is normaal. Enkel miste ik na al die jaren om terug te keren naar de roots, de eenvoud van punk of hardcore punk van bands zoals Minor threat, Bad Brains, Black Flag, extremere bands zoals Charles Bronson, Hellnation, INFEST of meer van ons eigen landje, VOGUE, Reproach, Shredder, DEAD STOP, Rise And Fall, etc. Dus nee, dat is niet ver gezocht.
Jullie spelen nog wel enkele shows, o.a. in café Perle, ergens in Laken, op mijn verjaardag… Wat zijn de verdere plannen voor 2026?
De enigste concrete plannen zijn de shows die we aangekondigd hebben online. Voor de rest, spelen, spelen, spelen en ondertussen schrijven we verder aan nieuw materiaal. Er is nog geen studio geboekt maar dat zal niet meer lang duren.
Daarnaast willen we meer beginnen mikken op kleine tours doorheen Benelux of Europa maar dat zal voor 2027 zijn.
bedankt voor de fijne babbel, veel succes in alles wat jullie doen, we blijven jullie uiteraard op de voet volgen…
Rudenya – Een melodie die emoties losmaakt bij mensen, willen we bereiken. De diversiteit zorgt ervoor dat we een breder publiek aanspreken
Rudenya is een melancholische metalband uit Gullegem, bekend om hun sfeervolle, emotionele muziek en optredens in de Belgische underground metalscene. Ze speelden o.m. op het Sterk IJzer VI-festival in 2026, waar ze positief werden onthaald. “Onderwerpen als pijn en verlies komen aan bod, en dat zorgt voor een emotioneel beladen set. Het is een balanceren tussen intimiteit en rauwheid. Een donkere weemoed binnen een speels, breed kader. Lees gerust ”https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/101666-sterk-ijzer-vi-2026-uiteenlopend-muzikale-invalshoeken-rituelen-in-een-occult-totaal-beleven Voer voor een fijne babbel met de band in Gullegem, vlak voor een repetitie …
Hoe is de band ontstaan; vertel eens wat meer over Rudenya? Heeft de bandnaam een speciale betekenis?
W: Bij mij was het idee er eigenlijk al sedert ik de plaat Brave Murder Day van Katatonia hoorde toen die uitkwam. Al die jaren droomde ik ervan om een band te hebben die deze sfeer/stijl van die plaat als startpunt heeft. Mark kende ik van mijn vorige band Tyrant 's Kall en we konden altijd al goed jammen met elkaar. Na corona viel de band wat op zijn gat en zijn wij samen altijd blijven door repeteren. Kristof had ik al een tijdje in mijn hoofd voor Rudenya omdat ik hem kende van vroeger en wist dat hij een zwak had voor dit soort muziek. Toen ik via via vernam dat hij weer begonnen was met bassen heb ik hem gecontacteerd. Tamara kwam er als laatste bij door een advertentie die Mark plaatste op VI.be De sfeer zat bij de eerste repetities echt goed en ondertussen zijn we al een eindje verder.
Wat de bandnaam betreft? Rudeneja komt uit het Litouws, en is een plaatselijk woord voor de zomer die overgaat naar de herfst. We hebben dat ingekort tot ‘Rudenya’ en het sluit aan bij de muziek die we brengen een beetje melancholie met een streepje tritesse daaraan verbonden.
Het is, naar mijn aanvoelen, muziek die je moet ‘verwerken om te begrijpen’, wat wellicht minder toegankelijk is naar een ruim publiek toe. Zorgt dit niet voor een beperking in wat jullie willen bereiken met deze band? Of hoe zie je het zelf?
We proberen dat op te vangen door het wat catchy te houden en er voldoende melodie in te verstoppen. We spelen ook niet de meest agressieve vorm van metal, We proberen het ook niet te deprimerend te maken, zodat er ook een zekere vibe in zit. waardoor we toch een wat ruimer publiek over de streep zouden moeten kunnen trekken.
Hoe zou je je muziek omschrijven, want die kun je niet in een hokje duwen
Melancholische metal, maar zonder echt in dat hokje te worden gestopt. We zijn allemaal opgegroeid in de jaren 90, daardoor zitten er onvermijdelijk invloeden verborgen uit New wave en 90’s invloeden als Paradise Lost, Katatonia of zelfs Joy Division.. we brengen een waaier aan stijlen in onze muziek eigenlijk. Rond dat melancholische en melodieuze dus.
Ik zag jullie live op Sterk IJzer en was onder de indruk van dat ‘sprankeltje licht’ dat jullie uitstralen op het podium, een vat vol emoties. Sluit dit aan bij dit verhaal dan? Het visueel uitbeelden ervan, of wat is de bedoeling?
Het is inderdaad een concept rond het thema ‘herfst’ , dat is dus zeker niet ver gezocht. Er zijn nog plannen om wat meer visuele effecten toe te voegen rond dat thema, bij volgende live optredens. Maar dat is niet altijd even simpel om uit te werken, de dag van vandaag. We proberen er wel een beetje uit te springen. Maar we willen ook niet al teveel overdrijven, we zijn geen death metal band of Black metal band , maar een Melancholische en in dat opzicht moet het ook niet te opzichtig worden ook. Maar we werken dus aan meer visuele inbreng rond het thema sowieso.
Wat me eveneens opviel, met alle respect voor de muzikanten, was de podium act van Tamara, de hypnotiserende danspassen en zang, het zorgde voor enige theatraliteit. Is dat bewust gedaan om aan te sluiten bij die ‘vibe’, of kwam dit gewoon pur naturel?
Tamara: de sound van de muziek neemt me mee in een soort trance waardoor ik automatisch daar zo op dans, dat gaat allemaal heel naturel en komt eigenlijk vanzelf. Ik ga gewoon op mijn gevoel af, en dan neem je het publiek daar wel in mee…
Het had ook iets filmisch…
We proberen er voldoende variatie in te brengen, er zijn bands die de eerste tien minuten wat staan te doen waarna je het daarna wel hebt gezien. Dat proberen we te vermijden door er allerlei prikkels in de verstoppen links en rechts, als dat daardoor ‘filmisch’ overkomt? Is dat mooi mee genomen. In vroegere jaren kwam je met die andere aanpak ook gemakkelijker weg, maar tegenwoordig is niet enkel de muziek belangrijk maar ook de beleving daarrond, je moet je verhaal kunnen verkopen.. daar houden we ook in onze podium act rekening mee.
Is er een ambitie met jullie muziek, iets te doen rond film of zo (want dit is muziek die perfect past bij een donkere thriller bijvoorbeeld)
W: Bedankt voor het compliment! Ik moet zeggen dat ik altijd wel een interesse gehad heb in de combinatie van beeld en muziek. Moest er zich een mogelijk voordoen om aan zoiets deel te nemen zou ik het zeker overwegen, maar het zou in het thema/sfeer van de band moeten passen. Film is naast muziek zowat mijn tweede hobby. In een van de nieuwe nummers (mirrors only hold ghosts) voor het full album zit er ook een kleine verwijzing naar een van mijn all time favourite movies verwerkt.
Ik vond ook dat jullie muziek iets spiritueels uitstraalde?
Tamara: ik ben zelf wel iemand die daar mee bezig is, maar om te zeggen dat er iets spiritueel rond onze muziek hangt? Dat kan ik zo niet zeggen eigenlijk. Dat sluit een beetje aan bij wat ik voordien heb verteld.
Als iemand dit aanvoelt als een spirituele ervaring kan en mag dat uiteraard, het is goed dat onze muziek binnen komt en dat mensen daar hun ding mee doen. melodie brengen die emoties los maakt bij mensen? Dat is wat we zeker willen bereiken met onze muziek. En net door een diversiteit aan te bieden, kunnen we ook veel uiteenlopende zielen aanspreken. Zo zagen we op optredens, mensen met gesloten ogen in een soort trance naar ons luisteren… dat bewijst dat onze muziek binnenkomt, en dat is uiteraard heel positief.
Is het voor een band moeilijker geworden om jezelf te verkopen dan vroeger? Of om podium kansen te krijgen?
Ergens wel, hoewel we zelf persoonlijk niet mogen klagen. Er zijn bands die veel minder kansen krijgen, ook die er veel meer hebben. Maar we mogen dus niet klagen eigenlijk. En toch.. we merkten bijvoorbeeld op Alcatraz Metal Bash, dat we niet tot de ‘meest populaire bands’ behoren, omdat we ook niet de mainstream metal brengen, dus om bijvoorbeeld op Alcatraz te spelen.. We hebben ook de luxe dat we een wat breder publiek aanspreken, en door het uitbrengen van een EP krijgen we toch kansen. We hebben met de regelmaat van de klok wel wat shows op de planning staan, voor ons loopt het dus goed. Maar we merken wel in het algemeen, dat het moeilijker is geworden, ja.
Er zijn opmerkelijk minder locaties om te spelen, jeugdhuizen, cafés, obscure clubs. Speelt dit niet in jullie nadeel dan?
We gaan sowieso beter overkomen op een donkere plaats, dan in een concertzaal met PC lichten en zo. zoals er vroeger wel meer waren. Vroeger kon je inderdaad elke week spelen in jeugdhuizen of Culturele centra met TL Lampen of zo. Dat is wel minder geworden, er zijn minder locaties inderdaad. Maar langs de andere kant passen wij niet in die setting van zalen met veel van die TL lichten, we zoeken dus zelf een beetje die gezelligheid en het donkere op, en daarvoor zijn er toch nog wel voldoende plaatsen.
Eind 2025 brachten jullie een eerste EP uit ‘A Spark of Light’. Het valt me op hoe bands eerst een single of EP uitbrengen en dan later eventueel een full album; is er bij jullie een bepaalde strategie?
In de jaren ’90 was het gewoon gemakkelijker om bij een label een full album uit te brengen. Het is in deze tijden zaak om eerst wat geld in de kassa te krijgen, wat centjes verdienen voor je die stap zet. EP verkopen, T-shirts verkopen.. en dan pas dat full album, is dus zeker een strategie. Het is ook een soort tactiek van sommige bands om elke maand of zo een single uit te brengen, om zo de aandacht scherp te blijven houden.
De EP werd goed ontvangen, heeft die ook bepaalde deuren geopend?
Het is beter dan dat je niets uit hebt, mensen vragen daar wel achter en als je iets kunt voorleggen zoals deze EP krijg je toch meer mogelijkheden, ook naar concert promotors toe. Naar de buitenwereld bestonden we nog niet, vooraleer we iets opgenomen hadden Voordien waren we dus gewoon wat aan het spelen, maar sinds die EP is uitgebracht gaan er links en rechts inderdaad dus wel deuren open, dus ja.. die EP heeft daar wel bij geholpen.
W: Een stom voorbeeld, ik ben vorige week naar een concert van High Parasite geweest waar de ex zanger van My Dying Bride ook inzit. Er daar werd gevraagd of ik een CD mee had, ik heb eentje afgegeven en wie weet gaat er daardoor een balletje aan het rollen. Er kwam ook direct interesse over het concept van de band en zo, daardoor. En ook de hoes, de muziek binnenin , alles klopt als je fysiek zo iets kunt aanbieden.. Dus ja. Het is dus wel belangrijk om iets in handen te hebben ja, eer er bepaalde deuren kunnen open gaan.
Eerst een single of EP uitbrengen; heeft het ook te maken met de snelheid van sociale media en dergelijke; je moet als band tegenwoordig wel heel snel schakelen..
Actief zijn op sociale media is in deze tijden wel belangrijk geworden, bands die dat niet zijn krijgen de vraag ‘bestaat die band nog? ‘ als ze dat niet zijn. het is wel zo dat een full album, daar echt veel mensen zitten op te wachten.. Er zijn wel veel mensen die na een show merchandise kopen, om een band te steunen. Maar geen platen meer kopen… Of toch zeker niet de jongere generatie die heel anders met muziek omgaat, ze luisteren naar muziek op Spotify, gaan naar de band kijken en kopen er een T-shirt of Hoodie van. de beleving is dus wel veel veranderd, en daar moet je als band dus wel op inspelen.
Jongeren houden van snelle prikkels, en denken niet zo vaak meer in hokjes
Er zijn voor jongeren wel veel minder uitgaansmogelijkheden, of plekken waar – als ze van metal houden – in hun eigen buurt naar metal concerten kunnen gaan. Dat brengt ons bij het probleem dat we hierboven al even hadden aangekaart, het verdwijnen van jeugdhuizen en intieme locaties.
Hoe belangrijk is sociale media dan geworden voor een band als jullie?
Als je een song op Spotify zet kan iemand in Amerika dat bijvoorbeeld ook gemakkelijker oppikken dan vroeger, dat is een voordeel voor iedere band eigenlijk.
K: We proberen dus op regelmatige basis iets op onze socials te gooien, zijn ook actief op een medium als Tiktok bijvoorbeeld, en proberen die content anders te maken dan ons Instagram kanaal.
Als je veel luisteraars hebt in Amerika, zou je overwegen er te gaan optreden? Is er eigenlijk een ambitie naar het buitenland toe?
Amerika niet, dat gaat niet meer lukken met de huidige situatie. buitenland kan en mag zeker, maar we proberen nu toch eerst in eigen land voet aan de grond te krijgen. En moesten er aanbiedingen uit het buitenland op ons afkomen? Dan zien we wel verder.
Het is ook een hobby, jullie hebben een gezin, werk, … Niet evident om dan op tour te gaan
Voor repetities en zo valt dat wel mee om in te passen in job of gezinsleven, maar om echt op toer te gaan op drie weken? Dat valt al wat moeilijker natuurlijk, moesten we die kans krijgen zouden we dat eventueel wel overwegen. Zo een mini-tour van een dag of vijf.. als iedereen dat ziet zitten? Het kan zeker.
Het thema van de EP en band draait rond, de overschakeling van zomer naar herfst, wordt de volgende de overschakeling van herfst naar winter? Of zomer naar winter? Hoe zien jullie dat?
(haha) we kunnen niet altijd hetzelfde doen, maar de lijn wordt wel altijd doorgetrokken. Althans dat is de onderliggende bedoeling. Met tekstueel en muzikaal nog meer variatie daarin. Maar de grote lijn blijft dus wel behouden. Dat is natuur, dat is het helende, dat donkere… en binnen die context kan er bijvoorbeeld tekstueel veel veranderen. ook wat podium act betreft, maar kaarsen in brand op het podium of zo.. waar we aan dachten .. is ook al voorgedaan. Maar in elk geval, is alles zeker voor verandering vatbaar, maar de basis blijft behouden. Dat is wel belangrijk.
Een beetje in de lijn van een band als Wolvennest bijvoorbeeld?
Wat podium act betreft, is wat wolvennest doet wel heel interessant om te zien. met de beperkte middelen die we hebben en de kleinere podia die we spelen, moet er wel iets staan. Maar we kunnen daar niet aan overacting doen. er zijn nog perspectieven met licht en kleuren , zeker en vast. Of projecties en dat soort dingen, daar zijn we allemaal wel mee bezig.
Wat zijn de verdere plannen?
Eerst de wereld veroveren en dan een full album uitbrengen (haha). We zijn bezig aan nieuwe muziek te schrijven, dat zit nu in een soort ‘demo fase’. Er zijn zelfs wat teveel songs voor een full album zelfs. We hebben zelfs al paar in onze set verstopt, omdat die dan hun eigen identiteit krijgen; er zijn dus al dingen opgenomen, maar nog niet om te gebruiken. Puur als demo, als preproductie. Om dan later echt op te nemen, dat zit er dus om dat sowieso op te nemen naar de toekomst toe. Release ergens oktober /november ondertussen. Geïnteresseerde labels mogen ons trouwens altijd contacteren!
Jullie doen prachtig werk, maar het is niet de meest toegankelijke muziek naar een ‘ruim publiek toe’; het is niet de ambitie om op grote podia te staan?
Schuermans mag ons zeker bellen (haha)… de vraag is zouden we wel passen op de grote podia? Maar het mag natuurlijk..
Zou je, om dit doel te bereiken eventuele toegevingen doen in jullie stijl, een meer commerciëlere richting?
We zijn op een punt gekomen dat we eindelijk de muziek kunnen spelen waar we 100% achter staan? Dus nee.. zeker en vast niet. Soms draait dat zelfs heel anders uit dan je hebt gehoopt als je dat uiteindelijk wel doet, dus nee.. misschien langs de andere kant kan dat er voor zorgen dat je bijvoorbeeld op een festival als Alcatraz kunt staan…
Ik ben er van overtuigd dat bands als jullie wel op grote festivals kunnen staan, maar het is een feit dat het voor Belgische bands veel moeilijker is podiumkansen te krijgen?
K: Dat is zo, ik ben jaren naar Hellfest in Frankrijk geweest, en dat staat vol met Franse bands, ook op het grote podium. Als er een internationale band wegvalt, komt een Franse in de plaats. Dat ga je op Graspop nooit echt zien, helaas. Waarom kan dat in België niet? Een van de meest fantastische edities van Alcatraz was met COVID, allemaal Belgische bands.. het jaar daarop kon dat plots niet meer, dat is op veel festivals. Alcatraz is op dat vlak dan echt wel nog een voorbeeld voor veel festivals, met hun Bash en een hoger gemiddelde lokale bands dan ergens anders. Maar op werchter, pukkelpop, is het gewoonweg moeilijk om als beginnende Belgische band terecht te komen.. dat is in het buitenland dus wel heel anders. Laat ons hopen dat mensen blijven naar bvb Leegem Metal Fest, Pluto Fest en straks ook Staden Metal Fest, om maar een paar “kleinere" festivals te noemen, gaan.
Wat is dan wel de ambitie met deze band…
We zouden al blij zijn met voorprogramma’s in bands die ertoe doen, op deftige podia mogen staan. We nemen mee wat we kunnen. We spelen bvb op een wedstrijd van ‘Gullegem Metal Fest. we zijn een beginnende band en kunnen elke vorm van promotie gebruiken, hoe klein of groot die ook is. Alles mee nemen, maar wel altijd in diezelfde lijn blijven waar we nu bezig zijn, is het voornaamste doel dus. En ook, samen gelukkig blijven en hopen dat we hier binnen x-aantal jaren nog steeds hetzelfde kunnen doen. dat is ons belangrijkste doel…
Pics homepag @Peter Vangelder
Het lijkt me een goede weg om te volgen, niet te snel willen lopen, verder groeien als band.
We wensen jullie veel succes en we blijven alles op de voet volgen!
Splendidula - Het idee om de release show in een kerk te doen is ontstaan als ‘afscheids ritueel’, in navolging van de thema’s van de plaat
We volgen de Belgische formatie Splendidula al vanaf het prille begin, en hebben hen zien evolueren door de jaren heen. De laatste jaren - van 2022 tot nu – heeft de band heel wat woelige waters doorzwommen. Een understatement als je het ons vraagt. Ze hebben de stormen doorstaan, en profileren zich nu binnen de sferische Black/Doom Metal. Luister maar naar het recente album ‘Absentia’. Een plaat waar de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools nog meer op de voorgrond treedt.
Ook live is dit het geval. We zagen hen optreden op het festival Sterk IJzer in Asgaard (Gentbrugge). Lees gerust: ‘’Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect aan. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.”
Op 18 april staat een cd voorstelling op de agenda, in een kerk, ‘Het Marca’ in Maarkedal https://www.facebook.com/events/2109035293187944// en dit samen met enkele toonaangevende artiesten die hun emotioneel beladen pad eveneens volgen.
We hadden een fijne babbel met Kristien en Joachim, over het zware emotionele pad dat de band heeft bewandeld, en hoe ze hier ongeschonden zijn uitgekomen. Verder keken we ook naar toekomstplannen en vroegen ons af of doelen en ambities nog dezelfde zijn gebleven?
Ons laatste interview was zeven jaar geleden! Na al die jaren graag een overzicht
terugblik Splendidula - De muziek nog creatiever maken
Sinds 2022 is het met de band bergaf gegaan. Vooral bij het overlijden van onze bassist Peter Chromiak. Dat heeft een grote impact gehad op de verdere groei van de band in de jaren daarop volgende, het waren dus niet de meest memorabele jaren die we nu hebben meegemaakt..
Moest dit allemaal niet zijn gebeurd, en alles vlotter zijn verlopen, zou je als band nu verder gestaan hebben denk je zelf?
Dat is een beetje dubbel, vermoedelijk hadden we sneller muziek uitgebracht dan nu het geval was. We hebben nu ook veel tijd verloren om nieuwe bandleden te zoeken enzo. Langs de andere kant zijn de visuele beelden die we nu live gebruiken alleen maar mogelijk omdat we op click track spelen. Iets wat de vroegere bandleden niet echt zagen zitten. In dat opzicht kunnen we nu meer het heft in eigen handen nemen en ons eigen ding ermee doen, dat had anders wellicht niet het geval geweest omdat de andere bandleden dat niet zo zagen zitten. Het zou dus gewoon anders geweest zijn. Had het beter geweest? Of hadden we verder gestaan? Daar kunnen we ons niet over uitspreken.
Het is indrukwekkend, want jullie hebben eigenlijk inderdaad – zelfs letterlijk als ik het zo mag zeggen - de dood overwonnen. Hoe overleef je zo’n dingen die jullie hebben meegemaakt als band?
Het was heel hard om enkel met zijn twee over te blijven, maar er waren al reeds een aantal nummers klaar voor het album ‘Absentia’. Dit zou opgedragen worden aan een vriend die overleed in 2021. Op dat moment wisten we nog niet dat ook het overlijden van onze bassist Peter en onze dierbare kat Gimli zouden volgen. Onze motivatie om toch te blijven doorzetten was vooral om het nieuwe album op te dragen aan de overledenen. We hebben ook nieuwe nummers gemaakt op basis van een aantal losse riffs die Peter ooit schreef, zodat deze niet zomaar verloren zouden gaan.
Ondertussen gaat het de band wel voor de wind, vorige zomer een optreden op Alcatraz – een mijlpaal – overal goede recensies, en ook nu die nieuwe plaat. Voelt dit aan als een overwinning? Of hoe moeten we dat zien?
Doordat we er meer ons eigen ding mee konden doen, hebben we er ook veel meer van onszelf in gestopt in die nieuwe plaat en muziek. We zijn allebei meer fan van atmosferische Black Metal. Die invloeden hebben we er dus meer ingestopt, wat vroeger niet altijd mogelijk was. De vraag was, gaat het publiek daarin meegaan? En blijkbaar zijn we daar dus in geslaagd.
Wat Alcatraz betreft; heeft het optreden meer deuren geopend voor jullie? Of zouden er gerust wat meer mogen zijn?
Joachim: dat is moeilijk in te schatten. Heel direct wellicht niet. Maar indirect zeker en vast, omdat je plots heel veel mensen lokt door daar te staan of hebben gestaan. Ondanks het vroege uur, stond die tent helemaal vol. We merken ook dat mensen ons over die show nog steeds aanspreken, we zullen dus zeker wat zieltjes gewonnen hebben door daar te spelen. Op langere termijn gaat dit dus zeker nog meer deuren openen.
Kristien: Nu merken we dus wel dat we inderdaad meer publiek aantrekken, naar concert promotors toe is het voorlopig nog een ander verhaal… op dat vlak zitten we wat in de tussenfase, ofwel zijn we net niet groot genoeg ofwel denkt men ‘die hebben op alcatraz gestaan, die zullen te duur zijn’. Met de timing van de nieuwe plaat zullen we dit jaar niet echt de vruchten daarvan plukken. Alles is al vol geboekt, hopelijk volgend jaar wel.
Wat ik persoonlijk positief vind is o.a. die uiteenlopende stemmen, ik meende dat in het verleden niet altijd te hebben herkend bij jou Kristien; is me iets ontgaan of is er iets veranderd aan je vocale capaciteiten?
Kristien: ik heb sowieso lessen gevolgd om de screams aan te leren. Doordat we, ik en Joachim, samen de muziek hebben geschreven, zitten er misschien meer zanglijnen van mij in en iets minder invloed van de gitarist bijvoorbeeld.
Joachim: het publiek was ook vragende partij om de stem van Kristien meer naar de voorgrond te laten komen, vooral live kregen we daar opmerkingen over dat haar stem er niet altijd bovenuit kwam. £
Kristien: live hebben we aan de geluidsman wel gevraagd om ervoor te zorgen, net door die vraag van fans, de stem er wat meer bovenuit te zetten. Maar in het algemeen is het aangenaam dat je de stem van de zanger of zangeres kunt horen uiteraard..
‘Absentia’ is meer dan ooit een plaat gedrenkt in veel emoties, was dit de moeilijkste plaat om te maken denk je zelf?
Kristien : Zeker wat teksten schrijven betreft was dit een moeilijke plaat ja, omdat het allemaal heel persoonlijk is. Ik moest ook opletten dat ik binnen de teksten familie van overleden vrienden niet kwets ofzo. Ik heb daarom gekozen om vanuit mijn eigen buikgevoel die teksten te schrijven.
In de lyrics gaat het over loslaten en proberen vasthouden, en over spijt, woede en onmacht. Iets waar ik sinds het overlijden van mijn vader in juni 2023 de laatste tijd heel veel ervaring mee heb, was het een uitlaatklep? Of wou je bewust er ook andere mensen een beetje mee helpen (mij hielp het in elk geval deels )…
We hebben ondervonden dat mensen die in een depressieve of moeilijke tijd zitten, op één of andere manier een troost vinden in die teksten; dat is heel mooi meegenomen uiteraard. De moed vinden om te blijven doorgaan, ook al zijn het niet de meest vrolijke teksten. En hen het gevoel geven dat ze er niet alleen voor staan. Het heeft ook in veel reviews gestaan dat er ondanks dat het een duister album is, er ook een soort lichtpuntje te merken is. Dat was wellicht niet direct onze bedoeling, maar doordat het zo persoonlijk is, kwam dat dus wel zo over.. Dat is fijn om te horen. Zelf ben ik nog zoekende naar dat lichtpuntje.
Een ander pluspunt is de Nederlandse teksten, dat is risicovol in zekere zin, maar in deze tijden eigenlijk niet meer zo erg en overal aanvaard, zelfs AmenRa doet het; hoe zijn jullie op dat idee gekomen? Goed idee moet ik zeggen…
Kristien: Dat is gewoon een natuurlijke beslissing geweest van ‘hier moet ik Engels zingen, hier in de moedertaal’. Ik ga gewoon op het gevoel af, ik merk nu bij de nieuwe nummers die meer in de atmosferische Black Metal richting liggen, dat het meer neigt naar het Nederlands. Het past er gewoon bij.
Joachim: Door in de eigen taal te zingen kun je er ook meer persoonlijke gevoelens in steken, omdat je die taal gewoonweg begrijpt. In het Engels is dat niet altijd zo. In eigen taal komt het vaak veel harder binnen gewoonweg. Je voelt je er meer bij betrokken. Als het in eigen taal is… laat het ons zo zeggen.
Het heeft dus niets te maken met het feit dat in Nederlands zingen in deze tijden heel goed in de markt ligt, kijk naar de pop muziek bijvoorbeeld..
Nee, totaal niet, op het vorige album hadden we ook al Nederlandse teksten. Het is zeker niet omdat het nu ‘hot is’ om in eigen taal te zingen dat we dit doen. Integendeel. Of dat nu ja dan nee populair is maakt ons weinig uit. Door Black Metal daaraan toe te voegen maken we het ons niet gemakkelijker, het is niet per se – vooral in eigen land – het meest populaire genre, zeker niet met de mix dat we nu doen. Maar we willen, na al die jaren dat we in de band zitten, gewoon ons ding doen en daar horen teksten in het Nederlands brengen als we aanvoelen dat het erbij hoort, gewoon ook bij.
Ik heb al wat recensies gelezen, ik doe een interview in de plaats ?, maar hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
We merken wel, wat reviews betreft. Daar waar er vroeger wel eens een negatieve tussen zat , zijn die nu allemaal opvallend positief. Ook bij Rock Tribune hebben we 9/10 gekregen. En een lang interview erbovenop, wellicht – om terug te komen op Alcatraz – heeft daar spelen er wel voor gezorgd dat we in Rock Tribune zijn terecht gekomen. We kregen ook al positieve reacties van fans, hoewel de verzendingen wat vertraging oplopen nu helaas. We hebben al heel wat platen verkocht nu al.. dus nee , we mogen zeker niet klagen over de reacties in het algemeen integendeel zelfs.
Ik zag jullie onlangs in de Asgaard voor Sterk IJzer VI festival, indrukwekkend, nog intenser. Kan het nog intenser of is de grens bereikt wat dat betreft?
Eerlijk, de nieuwe nummers die we nu aan het schrijven zijn, zijn zelfs nog intenser. We hebben bijna een nieuw album klaar, maar het is gewoon op een andere manier. We zijn nog steeds niet echt uitgeschreven over de thema’s van deze plaat. Op de nieuwe plaat zal de focus meer liggen op de ‘ de woede’ die deze emoties uitlokken. Met nog meer black metal invloeden daarin. We proberen die originele mix er nog in te plaatsen, het is nog wat zoeken. Maar ja, het kan nog intenser.. we gaan trouwens op onze release show al een nummer spelen van dat aankomende album.
Jullie stellen de plaat voor op een wel heel bijzondere locatie en een heel speciale avond: https://shop.stamhoofd.be/splendidula-thylight// . Hoe zijn jullie op dat idee gekomen, vertel er wat meer over?
De ticketverkoop verloopt goed, al hadden we een beetje gehoopt nog een beetje verder te staan op een week voor dat optreden. Het is allemaal DIY dus het is een beetje de manier van doen.. dat veel mensen op het laatste moment hun ticket aankopen. We wilden er iets speciaal van maken, het thema waar de plaat over gaat past perfect bij de locatie ‘ een kerk’. Het is een soort afscheid ritueel voor ons ook, omdat we bij sommige van die overlijdens nooit echt afscheid hebben kunnen nemen. Zoals tijdens COVID waar dat gewoon niet kon en mocht, en de begrafenis van Peter was in beperkte kring. Het idee om het daar te doen is dus ook ontstaan als ‘afscheid ritueel dat we nog niet hebben kunnen doen’ in navolging van waar de plaat echt over gaat.. Die release show, samen met andere bands, is een soort eredienst dus aan onze overleden vrienden.
Wat zijn de verwachtingen in de naloop daarvan? Meer deuren open gaan of zo? Wat hoop je ermee te bereiken met die nieuwe plaat en release show ?
Kristien: Het valt op dat we een zeer internationaal publiek aantrekken voor deze show, die ons de eerste keer gaan zien. Zelfs vanuit Noorwegen, Italië, UK... We krijgen vaak vanuit het buitenland meer positieve reacties dan vanuit het binnenland.
Joachim: vorig jaar hebben we in Londen gespeeld, op een festival dat voornamelijk op Black Metal gericht is. Maar we hebben daar enorm veel positieve reacties gekregen. Dat heeft er ons ook toe aangezet om één release show in eigen land te doen, en voor de rest ons op dat buitenland te focussen omdat we inderdaad het gevoel krijgen dat we vandaaruit veel feedback krijgen.
Kristien: wat we op dat vlak van Alcatraz hadden gehoopt, krijgen we inderdaad meer respons van ons optreden in Londen, dat valt inderdaad wel op.. daarom zien we ook uit naar dat meer internationaal publiek op onze release show, en of daar ook zoveel respons gaat uit voortvloeien.
Jullie zitten natuurlijk ook een beetje in een niche genre, die op de koop toe – zoals je aangaf – in België al niet zo populair is. Indien je een Engelse of Amerikaanse band zou zijn, zou je nu verder staan denk je zelf?
Soms hebben we het gevoel dat er iets scheelt met België (haha). In UK zitten ze na die Brexit ook wel een beetje vast, het maakt het moeilijker voor live optredens. Amerika is dan weer zo groot dat je al moeite moet doen om daar op te vallen. Naar online populariteit toe maakt het misschien niet zoveel uit van welk land je band afkomstig is. Maar vooral naar optredens toe is het moeilijk omdat er in België niet zoveel festivals zijn binnen het genre. Ik denk dat dit in Duitsland wel wat meer leeft, maar als elke band binnen ons genre naar daar trekt wordt het natuurlijk ook moeilijk om opgemerkt te worden.
In ons laatste interview in 2019, toen ik vroeg naar ambities en doelstelling zei je ‘’We hopen dus in de komende jaren te blijven groeien en hopen dat ons publiek daar ook in meegaat, zodat we ook op grotere podia kunnen staan.’’. Is dat doel min of meer bereikt? Of heb je dat wat moeten bijstellen?
Met optreden op Alcatraz is dat doel min of meer bereikt. We hopen uiteraard verder te kunnen groeien, dat het gewoonweg wat gemakkelijker gaat worden om ons doel te bereiken. Dat we ons meer kunnen focussen om muziek maken, i.p.v. optredens regelen. Dat alles wat meer vanzelfsprekender wordt is nu eerder het doel. We zijn zeer actief op sociale media en zo. Ons eens op de muziek kunnen focussen.. dat vooral ja.
Als je alles zelf doet, en niets uit handen geeft, is het vaak moeilijker om die grote podia te geraken, het is beetje afwegen ‘wat wil ik wel, wat wil ik niet’. Welke toegevingen zouden jullie wel doen om op toch die grote podia te bereiken dan?
We zitten nu bij een heel goede platenfirma, die samenwerking met Argonauta Records is wel zeer goed. Een ideale wisselwerking, we begrijpen elkaar. Iemand die ons wat promotie bezorgt, zoals nu Mike De Coene, is ook altijd mooi meegenomen. Dus ja, wat ‘toegevingen doen ‘ daar naartoe dan? Zeker. We staan wel een beetje wantrouwig tegenover een samenwerking met een boeker, uit ervaring als organisator merken we dat die communicatie niet altijd vlot verloopt. We zouden het erg vinden om daardoor kansen te missen of dat mensen een verkeerd beeld krijgen over onze band. Je zal zo wel sneller op grotere podia geraken, maar ten koste van wat? Er zijn bands die toch op die grotere podia staan ondanks die DIY mentaliteit, het kan dus wel.. We moeten gewoon wat meer naambekendheid krijgen binnen de scene, en dat gaat als je het zo doet wat trager.. maar we geloven erin.
Indien al die moeilijkheden er niet zijn geweest, hadden jullie verder gestaan? Daar hadden we het al even over, maar vooral, zijn er dingen die je nu anders zou aanpakken?
Kristien: De motivatie om die screams aan te leren, is gekomen na die jammerlijke overlijdens. Het kan zijn moest dat allemaal niet gebeurd zijn, dat ik die weg niet had gevolgd? Het genre zou ook in de richting gebleven zijn, andere leden waren minder into Atmosferische Black Metal. Het had een minder grote verandering geweest, maar het had ook wat hetzelfde gebleven. Er zou zeker wat minder evolutie gezeten hebben in onze muziek dan nu het geval is.
Om af te sluiten: Is 2026 eindelijk het jaar van de grote doorbraak?
Sommige zeggen van wel, het is voor ons wat koffiedik kijken hoe de reacties dus verder zijn na die release show en zo. we hebben ons ding gedaan , alles wordt heel goed ontvangen tot nu toe. We hebben geen glazen bol, dus het is afwachten. Maar voorlopig gaat het zeker de goede richting uit.
Bedankt voor deze fijne babbel, we zien jullie uiteraard in ‘ Het Marca’ in Maarkedal
Einstürzende Neubauten - BRDCST 2026 - Intens genot
Na een lang weekend vol avontuurlijke uitspattingen voegde de organisatie van BRDCST nog een extra avond toe aan hun programma, met eén van de meest experimentele bands. In een goed vol gelopen AB Flex kregen we dus Einstürzende Neubauten (****), die al verschillende keren in de AB stonden én graag in België optreden. In 2024 stonden ze nog in De Roma trouwens.
Zo stonden ze in 2024 nog in Roma, A’pen. Lees gerust Einstürzende Neubauten - Een hallucinante trip naar een bijzondere wereld
In hun aparte, unieke sound staat de kleurrijke percussie voorop, in al z’n diversiteit. De winkelkarretjes hebben we nu niet direct zien staan én er stonden ook wat minder tonnen opgesteld dan vroeger. Maar het massieve drumwerk primeerde dus nog steeds. Het kwam al tot uiting op bijtende songs als het recentere “Ten Grand Goldie”. Even meegeven, het is trouwens opvallend dat het oudere materiaal wat is opgeborgen. En intussen heeft één van de belangrijkste leden van het eerste uur, bassist Alexander Hacke, de band verlaten. Zijn vervangster Josefine Lukschy speelde echter feilloos en weet hacke dus goed op te vangen. Spil Blixa Bargeld had er duidelijk zin in, met een grapje en een kwinkslag tussenin. Zijn charisma zorgde er dan ook voor dat hij het publiek moeiteloos mee had in zijn verhaal.
Songs als “Rampe”, “Dead friends (around the corner)” waren smaakmakers..
In eerste instantie kwam de set wat traag op gang met songs “Ist Ist” en “Wedding”, maar er kwam dan wat meer schwung in het concert. We werden verbluft door die overload aan drums en percussie in een zekere experimenteerkracht en – drift. Hoewel het allemaal wat braver klinkt dan vroeger, werd het steeds warm geapprecieerd door het publiek.
Verder kregen het mooie “How did I die” en “Ein leichtes Ieises Säuseln”, zonder het geïmproviseerde en de speelsheid te verliezen.
Het absolute hoogtepunt van de avond kwam echter in de bis, met “Stella Maris”, waar Josphine in duo ging zingen met Blixa. Een kippenvelmoment.
Het onderstreept de brede diversiteit van Einstürzende Neubauten na al die jaren.
Einstürzende Neubauten klinkt momenteel iets braver, toegankelijker, maar de intensiteit en het beleven blijven voorname troeven. Intens genot dus.
Setlist: Ten Grand Goldie / Pestalozzi / Ist Ist / Wedding / Möbliertes Lied / Grazer Damm / Die Befindlichkeit des Landes / Sonnenbarke / Rampe / Sabrina / Dead Friends (Around The Corner) / Youme & Meyou / Gesundbrunnen / How Did I Die / Ein leichtes leises säuseln / / Let's Do It A Dada / Stella Maris
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
50 Y of Punk - Deadletter - Rauw talent in ontwikkeling
Postpunk kent de laatste jaren een weelderige wildgroei waar veel goeds uit komt. Een van die bands is DEADLETTER die sinds 2020 met hun energieke, geslepen sound en catchy, scherpzinnige lyrics aan hun carrière timmeren. Voor hun tweede langspeler ‘Existence is Bliss’ beitelen ze verder aan hun eigen sound.
Het is met die nieuwe muziek onder de arm dat ze nog eens afzakken naar een Belgisch publiek.
Goed op tijd en zelfs te vroeg, warmde het Dublinse Bleech 9:3 het publiek op. De prille band speelde voor het eerst op een Belgische podium en deed dat met volle overgave. Soms wat vlagen Fontaines DC, dan al eens Stone Roses of nog Wunderhorse. Toch drukten ze graag hun eigen stempel door met een dreigende “Underrated”. De frontman schuwde het contact met het publiek niet waardoor er toch al vroeg op de avond een eerste pogo te zien was. Ook het initieel breekbare en later uitspattende “Cannonball” was meer dan raak. De vocals van de frontman, tijdens onder andere “Jacky”, waren best indrukwekkend. Met pure furie in “Ceiling” sloten ze overtuigend af en werden ze overladen met dankbaarheid van het publiek.
Onder de epische tonen van Ennio Morricone betraden de zes leden van DEADLETTER het podium van de AB Box, een bijna filmische intro die meteen contrasteerde met de industriële spanning van opener “Purity I”. Wat traag en dreigend begon, barstte halverwege open in een eerste uitbarsting waarbij frontman Zac Lawrence zich zonder aarzelen het publiek in stortte. Die fysieke présence, half prediker half dansende agitator, werd de rode draad van de avond. Nieuwe nummers als “To The Brim” en “He, Him, and Himself” klonken gelaagder en ambitieuzer, met saxofoon, percussie en subtiele instrumentkeuzes die hun postpunk verder openbraken. In “Mere Mortal” kwam alles mooi samen: een strakke opbouw, een sax die snijdt en een publiek dat gretig mee opgaat in het momentum.
Toch zat er niet altijd dezelfde flow in de set. De band schakelde soms bruusk tussen nummers, met korte stiltes die de vaart uit het optreden haalden. De balans tussen ouder, directer werk en de meer uitgewerkte nieuwe songs voelde nog zoekende aan. Waar nummers als “Bygones” en “Fit for Work” zonder moeite een kolkende massa op gang trokken, leken andere passages iets te snel afgehaspeld of net te uitgesponnen. De intensiteit bleef, maar de spanningsboog werd niet altijd strak gehouden. Zelfs wanneer Lawrence opnieuw de zaal introk of het publiek in tweeën spleet voor een moshpit, voelde het soms alsof de band nog zoekende was naar de juiste cadans tussen controle en chaos.
En toch, ondanks die kleine haperingen, bleven ze overtuigen. Er zat meer dan genoeg energie, spelplezier en muzikaal vernuft in de set om de zaal mee te krijgen.
Hoogtepunten als “Mere Mortal”, “Binge” en het opzwepende slot met “Hero” en “Cheers” bewezen dat de band perfect weet hoe ze een publiek in beweging krijgen.
De nieuwe plaat ‘Existence is Bliss’ klinkt live rijker en ambitieuzer, maar vraagt nog wat finetuning om live echt volledig te landen.
DEADLETTER leverde zo een goed, bij momenten zelfs zeer sterk optreden af, al ontbrak dat laatste tikje scherpte om het geheel echt naar een hoger niveau te tillen.
Setlist
Purity I - To the Brim - Mere Mortal - He, Himself, and Him - (Back to) the Scene of the Crime - More Heat! - Bygones - Songless Bird - Deus Ex Machina - What the World Missed - It Flies - Among Us - Fit for Work - It Comes Creeping - Frosted Glass — Binge - Hero - Cheers!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9518-deadletter-2026-04-07?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgque, Brussel
Lazer is een relatief nieuwe band uit Oostenrijk. De band staat voor heavy psych rock en hun debuutalbum ‘Far Away’ kwam zopas uit bij StoneFree Records.
Aan ‘Far Away’ ging in 2025 al de EP ‘Live At Beardy Mountain Studios’ vooraf. Alle vier de nummers van die live-in-de-studio-sessie staan nu op het full album, aangevuld met nieuw werk. De vier nummers van de EP vormen trouwens de beste helft van dit album.
Lazer is een prima band die een massieve groove kan neerzetten en die heavy psych grotendeels brengt volgens het boekje. Er zijn wat uitstapjes naar de prog en naar de bluesy retrorock en af en toe hoor ik wat stoner-invloeden. Een paar songs hebben een gloomy kantje. Die komt dan vooral van zangeres Tanja – Aunty – Peinsipp. Meestal zingt ze gewoon krachtig, helder en klassiek, met veel soul erin, maar bij momenten haalt ze snerend en schreeuwend uit.
Een dubbeltje met twee kanten, die Aunty. Ze heeft naast Lazer overigens een solo-carrière in de neo-soul. De vocale en muzikale afwisseling tussen ingehouden atmosferisch, catchy rockend en rauw maakt dat ‘Far Away’ een heel onderhoudend en gevarieerd album is geworden.
De band zelf bakent inzake referenties zijn terrein af met Elder, Mars Red Sky en Weedpecker. Zelf zou ik daar nog een paar andere richtingswijzers aan toevoegen, zoals Lurch, Frayle, Mould, LA Witch, Willow Child, Tess Parks, Witchrot, Nighthawker, Fuzzard, …
Mijn favoriete tracks van dit album zijn “Can’t Speak”, “Sheeps In Clothes” en “Can’t Resist”. Na het beluisteren van ‘Far Away’ als album en ik vooral benieuwd hoe deze band hierna voort zal evolueren.
De (eerste) reeks concerten voor de promotie van dit album heeft enkel haltes in Oostenrijk, Duitsland en Italië. Dat Vlaanderen daar niet bij hoort, is wel jammer, want deze band heeft een prima live-reputatie opgebouwd als support voor bekendere bands die in Wenen/Oostenrijk komen spelen.
https://www.youtube.com/watch?v=q6WmKEDIfs0
Vorig jaar was deze jonge Oekraïense muzikante ( Nicole Selivan) nog finalist van de Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Deze single is een voorganger voor het album dat in het najaar moet verschijnen. Binnenkort worden de data van de releaseshows in december meegedeeld.
De single is een track die een verrassende mix en productie meekreeg. Daardoor klinkt ze wat tegendraads en heeft het zijn eigen sound en vibe. De tekst gaat over een toxische relatie waarin pijn en passie met elkaar verstrengeld zijn.
Een heel leuke track die mij doet uitkijken naar het komende debuutalbum.
Cold wave/indierock/postpunk
Petting Love and Vodka -single-
Petting Love and Vodka
Danny Blue is de nieuwe naam van Danny Blue & The Old Socks, de Antwerpse alternatieve indie-rockband die haar oorsprong vindt op de middelbare school. Geïnspireerd door de 21e-eeuwse golf van eclectische indie rock wist het viertal in 2017 voor het eerst de aandacht te trekken met hun EP 'Backyard Days' en de song “Belgian Venice”.
De jaren daarna speelde de band talrijke concerten in uiteenlopende bezettingen en verscheen in 2020 de EP 'Boys'. Tegelijkertijd groeide bij de bandleden de behoefte om hun eigen artistieke pad te verkennen. De bijkomende druk van de coronaperiode leidde uiteindelijk tot een tijdelijke stilte.
Vijf jaar later keert de band als Danny Blue terug naar de oorspronkelijke vierkoppige bezetting. Het collectieve schrijfproces voor de songs staat opnieuw centraal en bracht de band dichter dan ooit bij haar essentie. Hun vernieuwde geluid zoekt het spanningsveld op tussen verleden en toekomst. Dreamy shoegaze-texturen en een rockende grunge-catharsis vloeien samen met een eigenzinnige indie-rockenergie met een jaren ’90-vibe. Dromerig maar ruw, nostalgisch maar vooruitstrevend. De naamsinkorting symboliseert die evolutie: bewust een stap vooruit, maar met respect voor waar het allemaal begon.
“Tears”, de eerste, knappe single onder de nieuwe bandnaam, is geen klaagzang, maar een innerlijke schreeuw. Het belichaamt voor de band een moment van confrontatie waarin je niet langer zeker weet wie je bent of waar je naartoe gaat. Waar dromen en sterren ooit richting gaven, groeit het besef dat niet alles voorbestemd is. Met “Tears” willen ze die twijfel vangen: een luide uitbarsting tijdens een stille strijd tussen vasthouden en loslaten.
Dit is er eentje voor De Afrekening van Stubru, zou ik denken.
https://www.youtube.com/watch?v=fWdXHwRoBww&t=1s
Montagne Noir is het alter ego van Emanuel De Vos. De EP ‘Zombie Circuit’ is niet zijn eerste release – er was vorig jaar bijvoorbeeld al ‘Destroyer’ -, maar hij kwam eerder toevallig nu op mijn radar terecht.
Montagne Noir brengt new beat of noem het neo new beat, omdat de glorieperiode van dat genre al even voorbij is. In de neo new beat hoorden we al interessante releases van onder meer Belgica Erotica en er was de release van de verzamelaar ‘Walhalla New Beat’ in 2023.
Montagne Noir past in dat rijtje. Geluidsmatig – en waarschijnlijk ook inzake apparatuur – blijft Montagne Noir soms heel dicht bij de originelen van eind jaren ’80, begin jaren ’90. De vervormde stem op ‘Destroyer’ was niet altijd goed te volgen, en het mag zeker een beetje mysterieus blijven, maar op ‘Zombie Circuit’ is die veel minder track te horen. Het overgaan van het ene focus-ritme naar het volgende was op ‘Destroyer’ soms wat warrig en dat is op de nieuwe release al stukken beter.
“The Executioner” klinkt een beetje industrial met een laagje retro-space erover. De vervormde stem klinkt mechanisch en traag en koud en kil, wat een contrast vormt met de gesproken soundbite, die net heel warm klinkt. “Lunar Tides” heeft iets luchtigs, zweverigs in de intro en heeft een tekstfragment dat uit een film of docu zou kunnen komen. “Broken Circuit” zit meer tegen de oldschool new beat aan, met het typische dance-ritme en de sound van die periode. “Zombie” kan mij het minste bekoren op deze EP.
Op korte tijd is er al behoorlijk wat evolutie dus voor dit project. Benieuwd waar dit naartoe gaat. Je vindt Montagne Noir makkelijk op Spotify.
https://www.youtube.com/watch?v=XYXeNQ0Dl4Y
The Black Crowes scoorden begin jaren ’90 van vorige eeuw met enkele goedgemaakte singles en albums. De geest van die begindagen horen we vandaag terug op hun nieuwe album.
De doorbraak van The Black Crowes in België en de rest van de wereld kwam er in 1990. De muziekbusiness zou in 1991 leren dat je ook met bands uit de underground als Nirvana, dEUS, Guns ’n Roses, Within Temptation en Metallica belachelijk veel (toen nog fysieke) albums kon verkopen. Wel meer dan wat tot dan toe als de mainstream werd beschouwd. De meeste labels haastten zich toen om een kloon van Metallica of Nirvana in hun aanbod op te nemen, maar bij het Def American-label van Rick Rubin zagen ze het grotere plaatje. Het moeten geen klonen zijn, gewoon alles is mogelijk. Def American kwam in die periode met bands als The Jayhawks en The Black Crowes en muziekfans omarmden die net zo als ze eerder met die andere bands hadden gedaan.
Het eerste salvo van The Black Crowes was het album ‘Shake Your Moneymaker’, met de singles “Jealous Again” en “Hard To Handle”. Gewoon bluesrock volgens het boekje, met een scheut gemene southern rock erbij. Daarna kwam “The Southern Harmony & Musical Companion” (met de singles “Sting Me”, “Remedy” en “Hotel Illness”) en op dat album werden nog soul en gospel toegevoegd aan het al uitstekende recept.
Het wereldwijde succes van die albums kwam voor de band wat onverwacht, maar ze genoten van het touren (met onder meer Aerosmith) en kregen wat sterallures. Of anders gezegd: alles wat ze vertelden werd uitvergroot in de Amerikaanse en Europese pers. Kleine opmerkingen werden opgeblazen tot grote verwijten – intern en extern - en dat deed de sfeer tussen de broertjes Robinson geen goed.
Daarna volgde nog het album ‘Amorica’. De ietwat controversiële hoes is bij vele fans langer in het geheugen blijven hangen dan de muziek. De singles van The Black Crowes deden het vanaf dan minder goed. De wereld had in die periode alweer zoveel nieuwe bands ontdekt. Dat de groei gestopt was, zorgde voor nog meer strubbelingen in de band. Een split volgde al snel en daarna waren er wel reünies.
Vandaag zijn ze meer dan 30 jaar verder dan de release van “Shake Your Moneymaker” en twee jaar verder dan comeback-album ‘Happiness Bastards’. De ruzies zijn bijgelegd bij de broers Robinson en de solo-albums en solo-shows staan op een laag pitje. Ze hebben misschien begrepen dat de bandnaam dan toch het meeste tickets, albums en streams en dus inkomsten oplevert. Tegelijk zullen ze moeten vaststellen dat de fans nog steeds de oudste albums koesteren en dat maar weinigen echt zitten te wachten op nieuw werk.
Nieuwe singles doen het doorgaans niet slecht, maar de impact van een “Jealous Again” zullen ze nooit meer evenaren. Maar genoeg context en over naar het nieuwe album.
Het album opent met twee pittige bluesrockers. “Profane Prophecy” is stevig, catchy en massief, met een beetje een southern Rolling Stones-vibe. “Cruel Streak” heeft een leuke intro en een nog leukere versnelling in het ritme. Deze gaat wat meer in de richting van de swampy blues. Beiden zijn vintage Black Crowes. Hadden perfect op ‘Moneymaker’ of ‘Southern Harmony’ kunnen staan.
Ook “Do The Parasite!” heeft een pittig tempo. Als dat tempo dan wat zakt, overtuigen de broertjes Robinson mij net iets minder. “Pharmacy Chronicles” is een trage bluestrack die een paar luisterbeurten nodig heeft om mij te kunnen overtuigen. “High And Lonesome” is een akoestische ballad met een treurende viool en ook “Queen Of The B-Sides” is een akoestische ballad. Van deze twee ballads is de eerste de sterkste.
Op naar de tweede helft van het album is er “It’s Like That”, met fuzzy southern rock en flink wat soul en gospel, zoals op ‘Southern Harmony’. “Blood Red Regrets” en “Doosmday Doggerel” zijn voor mij een verrassing, met hun gloomy sfeerzetting. Meer rillingen dan bij een murderballad en dat associeerde ik eerder nog niet met The Black Crowes. Misschien wel het pareltje dat het hardst schittert op ‘A Pound Of Feathers’ is voor mij “You Call This A Good Time?”.
Voor mij mag je het vraagteken in deze songtitel vervangen door een uitroepteken. Dit is schitterende dirty & gritty stompin’ bluesrock.
Algemeen besluit: ‘A Pound Of Feathers’ laat een versie van The Black Crowes horen die sterk neigt naar de begindagen. Tegelijk zitten er enkele leuke verrassingen tussen alle bevestigingen.
Of The Black Crowes live nog zo goed zijn als vroeger, dat kan je eind juni ontdekken in Antwerpen.
https://www.youtube.com/watch?v=OijKt39iE9M
“Feel The Flames” is de eerste single van het aankomende debuutalbum van Suecide High, een nieuwe Belgische band onder leiding van Renaud Mayeur (Hulk, Triggerfinger, Dario Mars and the Guillotines, La Muerte, …), met voorts nog Fabrice Giacinto (Romano Nervoso), Stephane Panozzo (Nehal & Osvald) en Charly Cornez (the Sidz, Criminal Animal).
“Feel the Flames” staat bol van de rauwe energie die de band ook op het podium brengt: ergens op het kruispunt tussen Kyuss en Black Flag met een flinke scheut 70’ jaren punkrock. Inhoudelijk gaat het nummer over de onmacht om positief te blijven in een steeds meer chaotische en vervreemde wereld.
Dit is de eerste single van het album ‘Chaos Has Its Charm’.
https://www.youtube.com/watch?v=ZyGXFY6ZXQE
Met deze gelimiteerde vinyl sluit Dirk Da Davo een era af. Bijgestaan door zijn trouwe muzikale metgezellen Glenn keteleer (aka Radical G) en Pieter-Jan Theunis moet deze verzameling songs op ‘Liberation’ de essentie van zijn productieve en sterke periode voorstellen.
De plaat bestaat uit zeven tracks en opent met “Liberation”. Een track die zo de donkere dansvloer kan vullen. Een sterke opener. Daarna krijgen we twee versies van “Justification Unknown”. Enerzijds de original mix en anderzijds de ‘Ancient Methods’-mix. Die laatste geeft een heel andere vibe aan het nummer en je hoort de EBM nadrukkelijker in de muziek.
“Nothing For Nothing” uit 2025 staat hier in zijn origineel kleedje en tevens in een N4N Covict Remix door Patrick Codenys van Front 242. “One Word, One Crime” doet aan de jaren 90 denken. Met name het begin van de Electro en New Beat scene toen de mainstream in het genre nog ver weg was. “Disappear” sluit de vinyl stijlvol af.
Voor de digitale format is er nog een achtste song: “Walking Around” dat vrij aardig richting postpunk gaat. Zeker ook een song dat het ontdekken waard is.
Met deze kwaliteitsvolle release sluit men bij Neon Electronics hun era sterk af!
Electro/ebm/postpunk
https://dirkdadavo.bandcamp.com/album/liberation
Op hun nieuwe album keert The Me In You terug naar het idee van het conceptalbum, zoals ze dat in 2018 al deden op ‘Stuart Conroy’. Toen hielden ze vol dat het ging om een bestaand persoon terwijl ze het album deze keer vormgegeven hebben rond een fictief personage.
Ze stelden een interessant uitgangspunt – noem het een leidraad – voorop voor hun fictieve personage. “In een maatschappij waar mensen hoe langer hoe meer gelabeld worden en in hokjes worden geplaatst, voelt de Duitse Ida Fischer zich niet meer thuis. Ze is niet getormenteerd, wankelt mentaal niet en heeft geen nood aan populariteit; ze leeft zonder etiket en heeft geen enkele voeling meer met de samenleving in haar huidige vorm. Een radicale beslissing nemen is het enige wat haar nog rest: ze verdwijnt uit de maatschappij en zet haar leven verder op haar manier. Ida Fischer is niemand.”
Het uitgangspunt is gelaagd, abstract en filosofisch. Het laat heel veel ruimte voor muzikale invulling en biedt weinig handvaten voor authenticiteit. The Me In You greep deze wolk van ideeën aan voor een breed geschakeerd palet van muzikale tinten: van dreampop over melancholische, filmische ambient tot noiserock. Het ligt verder uit elkaar dan op voorganger ‘How Does It Feel To Be Wrong All The Time’. Het avontuurlijke van dit album doet mij twijfelen of het verhaal wel als uitgangspunt diende. Is het verhaal er misschien achteraf bij verzonnen om de ver uit elkaar liggende (muzikale) punten alsnog te verbinden of cohesie te geven? En doet dat er eigenlijk toe voor de luisteraar? Voor sommige luisteraars zou het misschien een klein verschil kunnen maken. Als je een album als concept in de markt zet, wil een deel van de luisteraars dat concept kunnen vatten en de bouwstenen daarvan terughoren in de songs. Op zich is ‘Ida Fischer’ niet echt een moeilijk album, maar wel als je de songs wil inpassen in het verhaal erachter.
Ik heb het hardst genoten van het rockende “Sturmfrei” en het melancholische “Himmelgeist”. “Music For Carports” krijgt een eervolle vermelding voor de goed gevonden songtitel.
https://www.youtube.com/watch?v=n1AwmjQn8fY&list=RDn1AwmjQn8fY&start_radio=1
Tailgunner gaat al een paar jaar over de tongen in de metalwereld als een sterke belofte voor de toekomst. Ze blazen het stof van het ietwat oubollige genre heavy metal. Hun tweede full album ‘Midnight Blitz’ is een mokerslag die ook metalheads buiten dat genre kan aanspreken.
Tailgunner – vernoemd naar een track van Iron Maiden (van op ‘No Prayer For The Dying’) - is een Britse heavymetalband die werd opgericht in 2018 maar het is pas een paar jaar later dat er echt stoom op de ketel kwam. Van de allereerste bezetting is enkel nog bassist Bones aanwezig. De bal ging pas goed aan het rollen met de EP ‘Crashdive’, opgenomen met Olof Wikstrand van de band Enforcer achter de knoppen. De eerste stappen buiten de UK werden gezet in 2023, met onder meer een opgemerkte passage op Keet It True Rising in Duitsland. Een jaar later stond Tailgunner op Bloodstock en kwamen ze naar Vlaanderen (Bilzen) als support voor Riot V.
In 2025 mochten ze aantreden op Into The Grave en dit jaar staan ze op de affiche van Alcatraz in Kortrijk, nadat ze eerst nog op tournee zijn met Hammerfall, Fozzy en Accept. In december staan ze in de AB als support van de Duitse metallegende Accept. In 2023 was er overigens al een lovende review op deze site van hun debuutalbum ‘Guns For Hire’ (link onderaan deze review).
Dat mooie lijstje wil alvast zeggen dat Tailgunner live best oké is. Hun nieuwe album ‘Midnight Blitz’ heeft KK Downing, de voormalige gitarist van Judas Priest, als producer. Hij is niet zo heel vaak producer van een album, maar het is ook weer niet zijn debuut. Hij was al producer van albums van Judas Priest en KK’s Priest, maar eveneens van bands als Hostile en Violent Storm. Hoe groot Downing’s inbreng als producer was, daar hebben we het raden naar. Het geeft deze reelease alvast een extra gouden randje. Nog mooier had het geweest als Downing een stukje had ingespeeld voor Tailgunner, maar je hoort ons niet klagen. Ze hebben overigens een leuke gastbijdrage van Adam Wakeman, de toetsenist van wijlen Ozzy Osbourne, op de sentimentele powerballad “War in Heaven”.
Maar genoeg duiding en op naar de muziek zelf. Het tempo ligt hoog, de refreinen wachten om meegebruld te worden en de riffs knallen erop los. Tailgunner pikt de leukste kersen van de heavy metal-taart en brengt de nummers alsof de hoogdagen van de heavy metal tot vandaag voortduren. Geen pastiche, geen tribute, geen melancholie naar vervlogen tijden, … Wel vanuit de eigen sterktes en met veel panache voortbouwend op het beste uit het verleden. In de lyrics houden ze net als op ‘Guns For Hire’ vast aan een soort van universele battle hymns (die anders dan bij bijvoorbeeld Sabaton, 1914 of FireForce niet aan één gevecht of oorlog toe te wijzen zijn). Vocaal heeft Craig Cairns een stap vooruit gezet ten opzichte van ‘Guns For Hire’ en het vele touren heeft ervoor gezorgd dat de composities een stuk organischer aan elkaar hangen.
De leukste tracks zijn voor mij titletrack “Midnight Blitz”, “Bloodsacrifice” en “Follow Me In Death”. Echt vernieuwend is het allemaal niet, maar ze brengen het op een manier dat je makkelijk meegaat in hun trip. En toegegeven, als je ziet hoeveel fans Iron Maiden en Judas Priest vandaag nog hebben, moet er zeker ook een publiek te vinden zijn voor Tailgunner.
Je bent voor of tegen, maar je zal toch moeten toegeven dat ‘Midnight Blitz’ een prima album is. Tailgunner is misschien wel de nieuwe headliner-kandidaat waar heel wat metalfestivals op zitten te wachten.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/91410-guns-for-hire
https://www.youtube.com/watch?v=nnsTQq_8mR8
Nederlands 
Français 
