Water Damage – In een langgerekte, diepe trance
Hoeveel beweging er kan schuilgaan in herhaling bewees Het Texaanse Water Damage in een artistiek uitgangspunt. Onder het motto 'Maximal Repetition Minimal Deviation' bouwt het collectief uit Austin aan langgerekte stukken waarin hardnekkige ritmes, drones en vervormde klanken elkaar versterken.
De muziek vraagt tijd en overgave. Binnen een schijnbaar vast patroon kunnen kleine verschuivingen een wereld van verschil maken.
Met het pas verschenen ‘Repair’ hield Water Damage halt in de AB Club.
Christina Carter & Jeffrey Alexander, twee doorgewinterde verkenners van psychedelica en vrije improvisatie, verzorgden het voorprogramma.
Christina Carter & Jeffrey Alexander zochten, met Sheila Bosco aan de drums, de intimiteit op zonder de aanhoorder in slaap te wiegen. Onze blik ging telkens weer naar Bosco. Haar subtiele accenten gaven de muziek iets geheimzinnigs, terwijl haar stuwende spel mee de richting van de improvisaties bepaalde. Christina Carters beladen stem zocht zowel het licht als de donkere hoeken op. Jeffrey Alexander zette daar gitaarspel tegenover dat af en toe lekker hoekig uit de bocht kwam. Juist in dat samenspel zat de spanning. Nog voor Water Damage aan zijn set begon, had dit trio ons al in een eerste trance gebracht.
Na een kort woordje tot het publiek zette Water Damage (xxxx½) een dreun in die ons meteen in zijn greep hield. Hoeveel nummers het collectief speelde? Geen idee. Het voelde als één langgerekte trip. Ze stonden met liefst negen muzikanten op het podium van de AB Club. De twee drummers zaten recht tegenover elkaar en gaven samen de maat aan. Boven die vaste puls trokken de gitaristen met hun riffs een oorverdovende klankmuur op. De viool was de kers op de taart en gaf die massieve klank een eigen kleur. Hoe wild het er soms ook aan toeging, de drummers hielden ons bij de les. Om ons heen stonden de meesten te headbangen, sommigen met de ogen dicht. Ze leken even van de aardbodem verdwenen. Binnen die aanhoudende dreun verschoof er genoeg om ons geen seconde te vervelen. ,
Na drie kwartier viel de dreun stil. De band bedankte het publiek en verliet het podium. Een bis kwam er niet. We bleven wat verbijsterd achter, in de beste betekenis van het woord. Pas toen drong het door hoe kort de set eigenlijk was. Ergens smaakte het naar meer. Maar had nog een kwartier die trip intenser gemaakt? Dat durven we te betwijfelen.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)
Avishai Cohen – Het publiek is het vierde lid van het trio
Een album dat blijft verrassen en een concert dat lang nazindert: Avishai Cohen wist ons de voorbije weken meermaals te raken. Op Eternal Child verbindt de contrabassist en componist persoonlijke verhalen met melodie, groove in een aanstekelijke nieuwsgierigheid.
In de Stadsschouwburg Antwerpen kreeg die muziek op 30 oktober nog een extra dimensie door het samenspel met pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik. Het enthousiaste publiek liet het trio pas na twee bisrondes vertrekken. Naar aanleiding van de plaat en dat concert legden we Cohen per mail enkele vragen voor. Over de blijvende verwondering van een kind, de lessen van Chick Corea, ruimte geven aan jonge muzikanten en de onmisbare wisselwerking met de zaal.
Lees gerust
CD ‘eternal child’ 2026 Eternal Child
Live 2026 Avishai Cohen Trio – Wat een muzikale prikkels!
In mijn recensie van Eternal Child stond het gevoel van verwondering centraal. Wat geeft je, na zoveel jaren componeren en optreden, nog steeds het gevoel van een kind dat muziek voor het eerst ontdekt?
Het draait eigenlijk om het mysterie van het instrument en de trilling. Zelfs na tientallen jaren basspelen en muziek schrijven blijf ik gefascineerd door de zuivere klank wanneer ik het hout aanraak en een snaar aansla. In de natuur, in het dagelijkse leven of aan de piano blijf ik een dagdromer. Zodra je denkt dat je alles weet over harmonie of ritme, doe je de deur dicht. Wat dat kind in mij levend houdt, is gaan zitten zonder vooraf bepaald doel. Gewoon je nieuwsgierigheid laten leiden naar een akkoord of groove die je niet had verwacht. Wanneer muziek je verrast, ben je meteen weer vijf jaar oud.
Op de platenhoes sta je als kleine jongen. Wat herken je vandaag in hem dat je als artiest nog steeds richting geeft?
Toen ik die foto van mezelf als vier- of vijfjarige tegenkwam, bleef ik er even bij stilstaan. Wat me onmiddellijk opviel, was die open, onbevangen blik: dat pure gevoel van verwondering en die levenslust. Die kleine jongen ging helemaal op in wat zich voor hem bevond, of dat nu een insect op een blad was of een geluid in de lucht. Vijftig jaar later is die vonk niet veranderd. Het herinnert me eraan dat muziek maken in wezen spelen is. Als je die onschuld en speelsheid verliest, word je eerder een ambachtsman dan een schepper. Die foto is mijn kompas: blijf nieuwsgierig, blijf open en laat routine je hart nooit verharden.
Je koos Chick Corea’s ‘Eternal Child’ zowel om te vertolken als voor de titel van het album. Wat ontdekte je in die compositie toen je haar in deze fase van je leven opnieuw benaderde?
Chick was een van de bepalendste figuren in mijn hele leven. Meestal komen mijn albumtitels uit mijn eigen composities, maar deze keer moest het een van hem zijn. Chick nam ‘Eternal Child’ op voor het Elektric Band-album Eye of the Beholder, maar de compositie heeft een tijdloos, bijna klassiek contrapunt en een lyriek die aan Bach doen denken. Toen ik het nu opnieuw bekeek, na Chicks overlijden en nadat ik zelf tientallen jaren mijn eigen groepen had geleid, hoorde ik hoe teder en onbevreesd het is. Het draait niet om ingewikkelde technische hoogstandjes, maar is een ode aan de geest van de kunstenaar. Het met dit trio vertolken voelde als het sluiten van een cirkel: mijn mentor eren door mijn eigen rijpheid en zijn blijvende jeugdigheid samen te brengen.
Is er iets wat Chick je leerde dat je pas jaren later helemaal begreep?
Chick leerde me onbevreesd op het podium te staan, maar de diepere les was zijn enorme nederigheid tegenover muziek. Hij benaderde ieder concert en iedere repetitie als een onbeschreven blad. Toen ik als jonge muzikant in zijn band Origin speelde, was ik overweldigd door zijn grootheid en deed ik zo hard mijn best om mee te kunnen. Pas jaren later, toen ik zelf jonge muzikanten en bands begon te begeleiden, begreep ik wat Chick eigenlijk deed: hij beoordeelde ons niet, maar nodigde ons uit om als gelijken te spelen. Hij liet me zien dat echt meesterschap betekent dat je een omgeving creëert waarin iedereen zich vrij voelt om te vliegen.
Op deze plaat breng je jongere muzikanten samen met je vroegere muzikale compagnon Jeff Ballard. Wat maakte het opnieuw samenspelen met Jeff bij je los?
Met Jeff spelen is alsof je een handschoen aantrekt die dertig jaar geleden speciaal voor jou werd gemaakt. Toen ik in de jaren negentig in New York aankwam, bouwden Jeff en ik samen onze muzikale taal op. Chick ontdekte ons eigenlijk samen en bouwde Origin rond die basis! Toen Jeff op de derde opnamedag van Eternal Child de studio binnenkwam, kwam die diepe, onuitgesproken telepathie opnieuw naar boven. Hij brengt een organische, aardse groove en een aanstekelijke spontaniteit mee. Met Jeff hoef ik geen aanwijzingen te geven of te sturen: we ademen de muzikale frase samen. Zijn bijdrage verankerde de plaat in mijn verleden en bracht het jongere trio tegelijk in een hogere versnelling.
Wat trof je aanvankelijk in Itay Simhovich en Eviatar Slivnik, waardoor je jouw muziek met hen wilde verkennen?
Itay was pas 22 toen we deze plaat opnamen, maar zijn aanslag en de emotionele diepgang van zijn pianoklank verraden een oude ziel. Hij speelt niet zomaar noten: hij luistert naar de resonantie ertussen. En Eviatar is een buitengewone drummer: dynamisch, muzikaal en met een natuurlijk instinct voor syncopen en groove dat rechtstreeks op mijn baslijnen aansluit. Wat me het meest raakte, was niet hun technische virtuositeit, maar hun vrijgevigheid. Ze proberen niet te bewijzen hoe snel ze kunnen spelen. Ze stellen zich ten dienste van de melodie en het verhaal van elke compositie.
Herinner je je een moment waarop een van hen een compositie in een richting stuurde die je niet had verwacht?
Bij ‘Sliv El’ begonnen we de opname als trio met Eviatar. Maar de energie in de studio verschoof zo natuurlijk dat Jeff uiteindelijk meespeelde en ik overschakelde naar piano. We eindigden als duo, Jeff en ik. Eviatar en Itay creëerden een elastische dynamiek die ons de vrijheid gaf om de vorm helemaal open te breken. Of neem ‘Tonight’: tijdens zijn solo vond Itay een akkoordligging en een harmonische verruiming die de sfeer volledig veranderden. Het werd veel donkerder en beschouwender dan mijn oorspronkelijke partituur. Als je muzikanten je een verborgen deur in je eigen compositie tonen, weet je dat je de juiste band hebt.
Ooit was jij de jonge muzikant die naast Chick Corea leerde. Nu geef je jouw ervaring door aan een nieuwe generatie. Hoe begeleid je hen en laat je tegelijk ruimte om jou uit te dagen?
Je begeleidt niet door instructies te geven, maar door de maatstaf te zetten voor luisteren en intensiteit. Ik schrijf sterke melodieën en ritmische fundamenten, maar zodra we op het podium of in de studio staan, is de muziek van iedereen. Ik moedig Itay en Eviatar aan om tegengas te geven. Als een bassist zich star opstelt, sterft de band. Omdat zij jong zijn, brengen ze een rauw, eigentijds vuur mee dat me uit mijn vertrouwde gewoontes haalt. Het houdt me scherp. Ik geef hun het kader, maar daarbinnen mogen ze vrij hun eigen kleuren aanbrengen.
Stukken als ‘Simchover’, ‘Sliv El’ en ‘El Bazita’ zijn verbonden met mensen die je nauw aan het hart liggen. Hoe wordt iemands persoonlijkheid een melodie of een ritme?
Muziek is in wezen menselijke emotie die in klank wordt vertaald. ‘Simchover’ draagt het levendige, vloeiende karakter van Itay Simhovich in zich. ‘Sliv El’ vat Eviatars scherpe, ritmische gedrevenheid en geestdrift. ‘El Bazita’ is een intieme ballade met een liefdevolle verwijzing naar de familienaam van mijn partner. Wanneer je van iemand houdt of een diepe kameraadschap deelt, voel je een specifieke cadans: een bepaalde tederheid, een grap, een lichtheid of een stille warmte. Aan de piano of op de bas vertaal ik die heel eigen persoonlijke trilling naar een interval of een groove.
Denk je al aan die persoon voordat je begint te schrijven, of herken je hem of haar soms pas achteraf in de muziek?
Het werkt in beide richtingen. Bij een ballade als ‘El Bazita’ waren de liefde en intimiteit er vanaf het eerste akkoord. Maar vaak vertrek ik van een abstracte melodie of een ritmische puls. Terwijl het stuk zich ontwikkelt, onthult het zijn eigen karakter. Dan neem ik wat afstand en denk ik: ah, daar zit Itays gevatheid in, of: dat heeft Eviatars swing. De muziek vindt de persoon even vaak als de persoon de muziek inspireert.
Als luisteraar vond ik in die heel persoonlijke composities ruimte voor mijn eigen herinneringen en emoties. Hoe belangrijk is het voor jou dat luisteraars jouw muziek een betekenis kunnen geven die je zelf nooit hebt bedoeld?
Dat is het grootste geschenk van instrumentale muziek. Zodra een album is opgenomen en de wereld in wordt gestuurd, behoort het niet langer uitsluitend aan mij toe. Mijn persoonlijke verhalen — mijn jeugd, mijn relaties, mijn herinneringen — zijn slechts de vonk die het vuur aanstak. Als een nummer als ‘El Bazita’ een luisteraar doet denken aan zijn eigen moeder, zijn geliefde of een verloren zomer, heeft de muziek haar ware doel bereikt. Muziek is een open spiegel.
Het contrast tussen de intimiteit van ‘El Bazita’ en de onrustigere energie van ‘My Brues’ viel me op. Hoe breng je zulke verschillende emotionele werelden samen op één album?
Het leven heeft niet één enkele kleur, dus waarom zou een album die wel moeten hebben? Een dag in een mensenleven bevat zowel stille, fluisterende momenten als explosieve, turbulente energie. ‘El Bazita’ is onverbloemde kwetsbaarheid, terwijl ‘My Brues’ zich in de blues, de spanning en de ritmische stuwkracht stort. Wat ze verbindt, is de kern van onze trio-esthetiek: sterke melodische lijnen en een compromisloze toewijding aan de groove. Wanneer de klankwereld en de oprechtheid consequent blijven, zorgen contrasterende stemmingen ervoor dat de plaat als een volledige menselijke reis aanvoelt.
Je muziek kan ritmisch ingewikkeld zijn en toch heel natuurlijk en direct aanvoelen. Hoe weet je tijdens het componeren dat een stuk leeft en niet alleen op papier interessant is?
Als het niet zingt en je er vanbinnen niet op kunt dansen, houdt het geen stand. Ik schrijf nooit complexe maatsoorten — zoals 7/8, 9/8 of 11/8 — om muzikanten een wiskundig probleem voor te schotelen. Ik voel ze als cycli of cirkels. Ik zing alles. Als een lijn stroef of louter academisch aanvoelt, gooi ik haar weg. Een ritme leeft pas wanneer het natuurlijk ademt, wanneer je lichaam het aanvaardt zonder over getallen na te denken. De groove moet je heupen in beweging brengen en de melodie moet je hart raken.
In jouw muzikale identiteit komen jazz en invloeden uit verschillende culturen samen. Ben je je bij het schrijven nog bewust van die uiteenlopende wortels, of zijn ze inmiddels één muzikale taal geworden?
Vandaag is het helemaal één gezamenlijke moedertaal. In het begin zeg je misschien bewust: hier zit een Ladino-melodie, hier een mediterrane kleur, hier een bebopfrasering. Maar na tientallen jaren muziek schrijven vloeien al die stromen — volksmuziek uit het Midden-Oosten, Noord-Afrikaanse ritmes, Amerikaanse jazzharmonie, Bach en Latijns-Amerikaanse grooves — naar dezelfde oceaan. Wanneer ik nu schrijf, denk ik niet aan de oorsprong. Ik zoek gewoon naar de waarheid van de compositie.
Wat laat het pianotrio je nog steeds ontdekken dat je in je andere muzikale projecten niet vindt?
Het pianotrio is het ultieme canvas binnen de jazz. Het biedt maximale harmonische volheid, onbeperkte ritmische vrijheid en een absolute wendbaarheid. Met een orkest of een groter ensemble beschik je over kracht en een epische kleurenrijkdom, maar het is alsof je een groot schip bestuurt. Als trio zijn we een speedboot: we kunnen in een oogwenk van richting veranderen. De ruimte is transparant. De bas raakt niet bedolven, de piano heeft lucht om zich heen en de drums kunnen fluisteren of brullen. Je kunt je nergens verstoppen, waardoor het voortdurend spannend en bijzonder intiem blijft.
Heeft het samenspelen met Itay en Eviatar jouw manier van basspelen veranderd?
Absoluut. Wanneer je speelt met jonge muzikanten die snel horen en reageren, kun je niet op automatische piloot spelen. Itays harmonische klankweefsels geven me andere orgelpunten en melodische registers om te verkennen. Eviatars snaredrumklank en kruisritmes zetten me ertoe aan mijn baslijnen krachtiger en duidelijker te articuleren. Zij hebben ervoor gezorgd dat deze plaat een van mijn meest uitgesproken op jazz gerichte albums van de afgelopen jaren is geworden.
Je brengt Eternal Child naar Antwerpen. Hoe verschillen de stukken inmiddels van de versies op de plaat?
Een plaat is een foto van een compositie op één bepaalde middag in de studio. Wanneer we live op het podium in Antwerpen spelen, zijn de composities levende organismen. De structuren worden ruimer, de solo’s dringen dieper door in onverkend terrein en de dynamische verschillen worden veel groter. Live nemen we risico’s die je in de studio misschien niet zou nemen. Je hoort dezelfde melodieën, maar de energie en de spontane gesprekken brengen ze op plekken die we tijdens de opnames onmogelijk konden voorspellen.
Is er een bepaald stuk dat sterk is veranderd door het live te spelen?
‘Simchover’ en ‘Lookie’ zijn echt gegroeid. Op het podium heeft ‘Simchover’ zich ontwikkeld tot een veel langere, vurige passage rond een herhaald begeleidingspatroon, waarin Itay en ik samen met het publiek de spanning opbouwen. En ‘Lookie’, dat in de studio al een vrolijke, plezierige groove had, wordt op het podium een echt feest. Het groeit uit tot een speels vraag-en-antwoordspel tussen muzikale passages.
Hoe herken je op het podium het moment waarop je het trio moet leiden, en het moment waarop je iemand anders de muziek een nieuwe richting moet laten geven?
Het draait allemaal om luisteren naar wat er om je heen gebeurt en om intuïtie. Als leider zorg ik voor de ruggengraat en veranker ik de puls. Maar wanneer Itay een akkoordvolgorde speelt die een nieuwe modulatie suggereert, of Eviatar de groove naar een halftimeritme verschuift, doe ik een stap terug en ondersteun ik dat. Je herkent het zodra iemand met echte overtuiging speelt. Als een idee lef heeft, volg je het. Als het aarzelt, treed je naar voren om richting te geven.
Kan de sfeer in het publiek die beslissing beïnvloeden?
Helemaal. Het publiek is het vierde lid van het trio. Je voelt hun gezamenlijke ademhaling. Als een zaal zo aandachtig luistert dat je een speld kunt horen vallen, durf je zachter te spelen en de stille momenten langer te laten duren. Als het publiek uitbundige energie meebrengt, voedt dat ons tempo en onze durf. Die dialoog bepaalt hoe ver we de muziek op een bepaalde avond drijven.
Het album eindigt met ‘Closure’, terwijl de titel Eternal Child een nieuwsgierigheid suggereert die nooit ophoudt. Wat voelt op dit punt in je carrière afgerond, en waar ben je nog naar op zoek?
Wat afgerond voelt, is het besef dat ik mijn stem heb gevonden en vrede heb gesloten met mijn parcours. Eternal Child staat voor een cirkel die rond is: Chick eren, met Jeff spelen, de nieuwe generatie begeleiden en meer dan twintig albums achter me hebben. De titel ‘Closure’ betekent geen einde. Hij betekent dat een cyclus wordt voltooid zodat een volgende kan beginnen. Waar ik nog naar zoek, is die eerstvolgende noot, de volgende frase die me kippenvel bezorgt. Zolang ik wakker word met de zin om een nieuwe klank te ontdekken, zal het kind in mij nooit oud worden. En volgend jaar verschijnt mijn nieuwe album Unbiblical, opnieuw iets helemaal anders. De volgende cyclus staat dus op het punt te beginnen.
Bedankt voor deze fijne babbel, het magisch mooie concert en de pracht van een nieuwe plaat. Hopelijk tot binnenkort, en succes in alles wat je nog doet
Vigdis Hansa Elst - Iedere uitvoering is een nieuwe versie
Met Ruis brengt de Brusselse componiste, zangeres en improvisatrice Vigdis Hansa Elst haar debuutalbum als bandleider uit. Samen met tenorsaxofonist Sylvain Debaisieux, pianist Joseph Nowell, contrabassist Manolo Cabras en drummer Gaspard Sicx zoekt ze het spanningsveld op tussen zorgvuldig gecomponeerde muziek en de vrijheid van improvisatie. De muziek beweegt van intieme momenten op de grens van de stilte naar krachtige uitbarstingen.
In haar Nederlandstalige en Engelstalige teksten komen onder meer luisteren, verwondering, rouw, loslaten en verbondenheid aan bod. Naar aanleiding van de release van Ruis spraken we met haar over de lange weg naar het album, de vrijheid van haar muzikanten en muziek die bij iedere uitvoering opnieuw verandert.
Met Ruis breng je compositie, zang en improvisatie samen. Dat lijkt geen vanzelfsprekende combinatie. Hoe ben je op dat kruispunt terechtgekomen?
In zekere zin heb ik dat altijd gedaan. Als klein kind verzon ik voortdurend spontaan liedjes. Tussen toen en nu heb ik natuurlijk een gigantische omweg gemaakt, maar daardoor heb ik ook de middelen verworven om die oorspronkelijke impuls werkelijk vorm te geven. Tijdens mijn jeugd speelde ik klassieke viool. Ik volgde ook pianolessen en begon rond mijn zestiende met gitaar- en zanglessen. Daarna ben ik klassieke compositie gaan studeren. Mijn achtergrond lag toen vooral in de klassieke muziek, al kwam ik via volksmuziek al in aanraking met improvisatie en begon ik gaandeweg ook jazz te ontdekken. Ik ben altijd sterk geïnteresseerd geweest in opera en muziektheater. Tegelijk bleef ik zingen en viool spelen, omdat ik dicht bij het daadwerkelijke muziek maken wilde blijven. Componeren betekent onvermijdelijk dat je veel alleen aan een bureau zit te schrijven. Dat werk vind ik waardevol, maar ik hou enorm van de uitwisseling die ontstaat wanneer je met andere mensen improviseert. Tijdens mijn klassieke compositiestudie waren we ook met improvisatie bezig, maar in de jazz leeft die praktijk nog veel nadrukkelijker. Die hele wereld is erop gebouwd. Daarom wilde ik daar meer over leren en volgde ik na mijn studies nog een jaar jazzzang. Ik heb die opleiding niet afgemaakt omdat ik ook geld moest beginnen verdienen, maar mijn nieuwsgierigheid was daarmee niet verdwenen.
Voel je jezelf dan evenzeer thuis in de klassieke muziek als in de jazz?
Ik vind het vooral interessant om beide werelden samen te brengen, maar ik probeer daar voorzichtig mee om te gaan. Het past niet bij ieder project of bij iedere groep muzikanten. Musici worden op een bepaalde manier opgeleid en ontwikkelen daardoor specifieke sterke kanten. Die wil je aanspreken. Voor sommige mensen schrijf je dus beter een heel duidelijke partituur, terwijl je bij anderen veel meer openheid kunt laten. In mijn afstudeerproject aan het conservatorium bracht ik bijvoorbeeld klassieke muzikanten, operazangeressen en een ritmesectie samen. Zulke ontmoetingen vind ik bijzonder boeiend. Tegelijk hou ik ook van beide werelden afzonderlijk. Op dit moment duik ik vooral verder in de jazz, maar op de achtergrond blijven andere ideeën leven, waaronder plannen voor koorprojecten. Ik leer vooral om niet alles tegelijkertijd te willen doen.
Was Ruis vanaf het begin bedoeld als één samenhangend album?
Nee. De titel is pas ontstaan nadat alles was opgenomen. De stukken zijn ook los van elkaar geschreven en ontstonden verspreid over ongeveer vijf jaar. Raket is zelfs bijna tien jaar oud en klonk oorspronkelijk heel anders. De composities zijn dus niet vanuit één vooraf bepaald concept of éénzelfde intentie ontstaan. Wat ze wel met elkaar verbindt, is de manier waarop ik met partituren en vrijheid omga. Ik probeer mijn partituren relatief eenvoudig te houden en de muzikanten veel ruimte te geven. Telephone heeft bijvoorbeeld een behoorlijk complex thema met een moeilijke melodie, maar het middendeel is juist bijzonder vrij. Ik zoek voortdurend naar zo'n evenwicht: er moet genoeg compositie zijn om materiaal en richting te bieden, maar vanaf dat vertrekpunt moet een open speelruimte ontstaan. Die aanpak maakt de muziek flexibel. Ik heb sommige stukken al in verschillende bezettingen gespeeld, deze zomer zelfs met tien muzikanten. Ook dat werkte. De partituur vormt de basis, maar zegt relatief weinig over hoe het stuk exact moet worden uitgevoerd.
Waar verwijst de titel Ruis precies naar?
Naar van alles. Om te beginnen denk ik dat er in onze wereld vandaag bijna voortdurend ergens ruis te horen is, of op zijn minst een zacht geluid. Probeer in Vlaanderen maar eens een stuk natuur te vinden waar je in de verte geen autostrade of drukke weg hoort. Of denk aan de carwash drie huizen verderop, de microgolfoven of de wasmachine. Mijn eigen beleving van geluid is misschien ook bijzonder, omdat ik slechthorend ben. Ik ben niet zo geboren; het is sinds mijn jeugd geleidelijk gegroeid. Na iedere operatie of verandering die ik daardoor meemaak, word ik mij opnieuw extra bewust van mijn relatie met geluid. Dat klinkt misschien negatief of droevig, maar wanneer ik aan het woord ruis denk, denk ik vooral aan een zacht soort white noise. Misschien zit daar ook nostalgie in: de ruis van een radio terwijl je naar een zender zoekt die iets moois laat horen, of een vrolijk programma. Daar schuilt een soort verlangen in. Tegelijk gaat het over loslaten, omdat je die zender misschien niet vindt of slechts een flard opvangt. Ook op herinneringen kan ruis zitten, of gewoon op het leven. Het leven bevat heel veel ruis: een droge nieuwslezersstem die slecht nieuws brengt, bijvoorbeeld. Maar af en toe breekt daar toch een flard schoonheid doorheen.
De plaat klinkt zorgvuldig opgebouwd, maar tegelijk alsof de muziek voortdurend in beweging blijft. Was dat belangrijk tijdens de opnames?
Absoluut. Ik hou van het spanningspunt waarop je niet volledig weet waar je zult uitkomen. We weten natuurlijk wel welk stuk we spelen en welk materiaal er is, maar er blijft voldoende onzekerheid over om het avontuurlijk te maken. Tijdens een optreden word ik zelf nog verrast door wat de andere muzikanten doen. Ik kan dan echt denken: hoe kom je daarop? Of: dat heb je nog nooit eerder gespeeld. Dat vind ik fantastisch. De plaat is met veel zorg gemaakt, maar niet zo gepolijst dat al het leven eruit verdwenen is. Je voelt dat er werkelijk wordt gespeeld en dat er dingen gebeuren. Het is geen vrijblijvende jamsessie, maar evenmin muziek waarin alles van begin tot einde volledig vastligt. Net in die wisselwerking zit voor mij de spanning.
Is dat avontuurlijke voor jou ook de essentie van jazz?
Het is in ieder geval een heel belangrijk onderdeel. Jazz omvat natuurlijk een enorme geschiedenis en een volledige muzikale wereld. Ik probeer zoveel mogelijk over die geschiedenis te leren, ze te absorberen en mij ervoor open te stellen. Tegelijk wil ik mezelf blijven en elementen uit mijn eigen achtergrond in de klassieke compositie meenemen. Ik kom niet uit dezelfde historische of culturele context als de mensen bij wie jazz is ontstaan. Ik kan dus alleen eerlijk iets bijdragen door ook mijn eigen geschiedenis mee te brengen. Hopelijk kan daar iets persoonlijks, unieks of nieuws uit ontstaan. Voor mij zijn vooral een gedeelde muzikale taal en zin voor avontuur belangrijk. We repeteerden vandaag bijvoorbeeld met slechts drie van de vijf muzikanten. Niemand vroeg vertwijfeld hoe we dat moesten oplossen. We vertrokken gewoon vanuit wat er wél was en onderzochten welke mogelijkheden die bezetting bood. Die goesting om te spelen en te ontdekken is voor mij essentieel.
Bij het beluisteren van Ruis ontstaat een poëtische, soms bijna sprookjesachtige of theatrale sfeer. Vertrek je tijdens het componeren bewust vanuit beelden?
Je bent niet de eerste die dat zegt. Andere mensen omschreven de muziek ook al als theatraal, visueel of buitenmuzikaal. Toch ben ik bij deze muziek tijdens het schrijven veel minder met beelden bezig dan bij sommige andere composities. Wanneer ik bijvoorbeeld volledig uitgeschreven muziek voor een koor maak, denk ik juist heel sterk in beelden. Voor Ruis vertrek ik meestal vanuit muzikale elementen: een melodie, intervallen, contrapunt, dodecafonie of een bepaalde verhouding tussen improvisatie en compositie. Ik vraag me af hoeveel of hoe weinig ik moet schrijven om toch een boeiend stuk te krijgen. Soms komt de tekst later, soms vertrek ik juist vanuit woorden. Dat verschilt van compositie tot compositie. De beelden ontstaan vaak pas wanneer de muziek door de band wordt geïnterpreteerd en er rond het geschreven materiaal wordt geïmproviseerd. Dan krijgt iets wat oorspronkelijk vrij abstract of technisch begon toch een verhaal en een eigen verbeeldingswereld.
Bij Hoorschelp is die beeldende benadering wel heel concreet aanwezig. Welk verhaal zit achter dat nummer?
Bij Hoorschelp vertrek ik inderdaad duidelijker vanuit beelden. Aan het begin vraag ik de muzikanten om te spelen alsof er insecten door hun instrument kruipen. Insecten hebben natuurlijk weinig te maken met een schelp aan zee, maar in mijn verbeelding lijkt dat op zand dat tussen je tenen kruipt. Misschien zou dat zelfs een betere instructie zijn, maar ik zeg nog altijd insecten. Het gedicht kwam volgens mij eerst. Ik wilde dat de muziek de poëzie zou evenaren: intiem, persoonlijk en een beetje onregelmatig, net als de tekst. Het vertrekpunt is iets heel eenvoudigs: de verwondering dat je in een schelp die je op het strand vindt een geluid kunt horen. Vanuit die kleine ervaring groeit het naar de immensheid van de zee, het leven in het water en uiteindelijk de wereld. Er zit ook een rouwend gedeelte in, over de dingen die het moeilijk maken om werkelijk te luisteren of te horen. Aan het einde volgt opnieuw een uitbundige vreugde: een viering van het feit dat we kúnnen horen en luisteren. Muzikaal moest het daarom zowel intiem en introspectief als complex en uitbundig zijn. Ik hoop vooral dat luisteraars die levensvreugde en zin voor muzikaal avontuur oppikken.
Wat hoop je dat luisteraars in de plaat ontdekken wanneer ze niet alle teksten verstaan of kennen?
Eigenlijk mogen ze er allerlei richtingen mee uit. Natuurlijk heb ik mijn eigen intenties en vertrekken de teksten vanuit echte ervaringen, maar ik wil de betekenis niet voor de luisteraar vastleggen. Wie tijd en aandacht aan mijn muziek geeft, investeert een klein stukje van zichzelf en zijn leven. Daarom wil ik iets aanbieden dat op zijn minst voor mijzelf waarachtig en betekenisvol is. Of het voor iemand anders dezelfde betekenis krijgt, kan en wil ik niet beslissen. Zodra de muziek de wereld in gaat, moet ik dat loslaten. Mensen die de teksten niet begrijpen of er niet bewust mee bezig zijn, kunnen hopelijk nog altijd de intimiteit, de uitbundigheid en het avontuur ervaren.
Hoeveel vrijheid krijgen de andere muzikanten om jouw persoonlijke materiaal een eigen invulling te geven?
Dankzij hen kan het echte spel beginnen. Wat ik aanbreng, is een soort zaadje. Samen geven we dat water en kan het uitgroeien tot een plant of boom. Ik zou van de composities ook soloversies kunnen maken, maar die zouden volledig anders klinken. De uitwisseling met deze muzikanten is juist de meerwaarde. Zij hoeven niet noodzakelijk bij ieder nummer exact te weten wat de tekst betekent of vanuit welke ervaring het ontstond. Er zijn voor mij twee lagen: eerst is er de input die ik aanbreng en vervolgens het muzikale avontuur dat we met die input samen aangaan. Dezelfde composities zouden met een andere band een totaal andere uitkomst kunnen krijgen. Dat betekent niet dat alles kan. De kern en het verhaal blijven van mij. Tijdens repetities heb ik ook al aangegeven dat iets niet werkte omdat het een totaal andere richting uitging en de betekenis daardoor niet meer klopte. Vrijheid bestaat dus binnen een kader. Vergelijk het met een jazzstandard: instrumentalisten krijgen vaak de raad om ook de tekst te leren, zodat ze weten vanuit welke betekenis ze spelen.
De teksten raken aan rouw, loslaten en verbondenheid. Is het schrijven voor jou ook een therapeutisch proces?
De nummers komen werkelijk voort uit ervaringen en observaties, maar ik zou het schrijven niet noodzakelijk therapeutisch noemen. Ik gebruik persoonlijk materiaal omdat ik dat als luisteraar bij andere artiesten zelf het interessantst vind. Het doet mij uiteraard iets en het kan deugd doen, maar ik schrijf niet uitsluitend om iets te verwerken. Ik vind het vooral boeiend om een compositie te maken en die te verbinden met iets wat werkelijk betekenis voor mij heeft. Daarna kunnen de muzikanten en luisteraars er hun eigen ervaringen naast plaatsen. Zo krijgt iets persoonlijks een ruimere betekenis zonder dat het ophoudt van mij te zijn.
Wat kan er bij live-uitvoeringen nog veranderen tegenover de albumversies?
Iedere uitvoering is een nieuwe versie. De stukken blijven groeien en ook na de opname krijg ik nog nieuwe ideeën. Ik denk dan niet dat we het voortaan exact moeten spelen zoals het op de plaat staat. Muziek lijkt op een plant: je geeft haar water, keert er geregeld naar terug en merkt dat ze verder groeit.
Ook een releaseconcert is dus een momentopname: op die dag klinken de stukken zo en spelen wij op die manier. Wij zijn ondertussen ook niet meer exact dezelfde muzikanten als tijdens de opnames in december. Live bereikt het avontuur bovendien zijn hoogste punt, omdat er geen tweede take mogelijk is. Daarnaast ontstaat er een directe dialoog met het publiek. Je merkt wat de muziek met mensen doet en krijgt reacties die je in de studio niet hebt. Zelfs de volgorde kan veranderen. Over de albumvolgorde heb ik bijzonder lang nagedacht, maar tijdens de repetitie speelden we alles ineens anders en voelde ik dat die nieuwe volgorde voor het concert beter werkte.
Welke ambities heb je met Ruis en met Vigdis?
Ik heb daar nog geen volledig concreet plan voor uitgestippeld. Wel vind ik het belangrijk dat de Nederlandstalige nummers mee naar buiten kunnen. Bij de cd zit daarom ook een Engelse vertaling en uitleg van de titel Ruis. Deze zomer speelde ik Hoorschelp voor een Pools publiek tijdens het Intl Jazz Platform in Łódź en kreeg ik heel mooie reacties. Ik vind het waardevol om zo'n klein Nederlandstalig gedicht de wereld in te sturen als een vorm van uitwisseling. Tegelijk plaats ik het Engels er graag naast om het publiek niet voortdurend hard te laten werken om mij te kunnen volgen. Die wisselwerking vind ik interessant: soms maak je de toegang gemakkelijk, op een ander moment bied je iets bijzonders dat alleen in die ene taal kan bestaan. Ik zou de muziek heel graag ook in andere landen presenteren, maar dat hoeft niet ver weg of grootschalig te zijn. Dit is inderdaad geen Sportpaleismuziek. Geef mij enkele fijne concerten in kleine zalen, voor mensen die werkelijk graag luisteren, en dan ben ik heel tevreden.
Pics homepag @Simon Debbaut
Bedankt voor de fijne babbel, heel veel succes met de nieuwe release’ Ruis’ en in alles wat je doet
Little Big – Een handleiding voor totale chaos in Kavka Zappa
Sommige bands nemen zichzelf bloedserieus, andere lijken er vooral plezier in te scheppen om alle mogelijke conventies aan hun laars te lappen. Little Big behoort zonder twijfel tot die laatste categorie. Ik ben altijd al een liefhebber geweest van bands die zichzelf niet te serieus nemen en die met een flinke dosis humor, absurditeit en zelfrelativering hun publiek weten in te pakken.
Little Big volg ik al sinds 2018, toen de virale hit “Skibidi” en de bijhorende knotsgekke videoclip de band bij een veel groter publiek introduceerden. Sindsdien is hun combinatie van elektronische beats, punkattitude, provocatie en bijzonder absurde humor moeilijk te negeren.
Little Big ontstond in 2013 in Sint-Petersburg en bouwde een eigen universum uit waarin rave, punk, elektronische pop, hardstyle en een flinke dosis satire elkaar ontmoeten. Frontman Ilya Prusikin, beter bekend als Ilyich, is het gezicht en de creatieve motor van het project. Met zijn expressieve verschijning, theatrale bewegingen en gevoel voor absurditeit is hij de ideale aanvoerder van dit muzikale circus. Sonya Tayurskaya vervoegde de band in 2014 en groeide uit tot een tweede bepalende stem binnen de groep. Haar vocals en podiumprésence zorgen voor een mooi tegengewicht voor de soms behoorlijk ongeremde energie van Ilya.
De internationale doorbraak kwam er met “Skibidi”, waarvan de videoclip in oktober 2018 verscheen. De bijhorende dansrage ging viraal en maakte van Little Big in één klap een internetfenomeen. Ook hun deelname aan de Russische preselectie voor het Eurovisiesongfestival met “Uno” in 2020 zorgde voor extra bekendheid. De groep zou Rusland vertegenwoordigen in Rotterdam, maar door de coronapandemie werd het festival dat jaar geannuleerd.
Achter het feestelijke en vaak provocerende imago schuilt overigens ook een politiek verhaal. Na de Russische inval in Oekraïne op 24 februari 2022 sprak Little Big zich nadrukkelijk uit tegen de oorlog. De band publiceerde de boodschap 'No War' en kreeg kort daarna te maken met intimiderende telefoontjes. Ilya Prusikin en Sonya Tayurskaya besloten daarop Rusland te verlaten en verhuisden naar Los Angeles.
In juni 2022 maakten ze hun standpunt nog eens duidelijk met de videoclip “Generation Cancellation”, een uitgesproken anti-oorlogsstatement waarin ook kritiek op de Russische overheid en haar propaganda doorklonk. Ze lieten daarbij verstaan dat ze hun land niet afzwoeren, maar zich niet langer konden vinden in de politieke koers. Een moedige keuze die uiteraard ook gevolgen had voor de verdere werking van de band en de samenstelling van de oorspronkelijke bezetting.
Maar terug naar Antwerpen, waar Little Big met Ilya, Sonya en DJ Godzilla neerstreek in Kavka Zappa. Dat het publiek niet zomaar een traditioneel concert voorgeschoteld zou krijgen, werd al duidelijk nog voor de eerste noot had geklonken.
De show begon met een filmpje waarin Ilya, verkleed als stewardess, het publiek op bijzonder ludieke wijze wegwijs maakte in de geplande concertactiviteiten. Met bijhorende handgebaren demonstreerde hij hoe hij zou aangeven dat het allemaal nog wat luider mocht, of net een beetje stiller. Ook voor een circle pit, een wall of death en zelfs het collectief neerzitten waren er duidelijke instructies voorzien. Het leek wel een veiligheidsbriefing voor een vlucht waarbij de passagiers zich moesten voorbereiden op een turbulente reis. Alle ingrediënten voor een volledig uit de hand gelopen concertavond waren alvast aanwezig.
Met “We Are Little Big Remix” werd de avond vervolgens op gang getrokken. De toon was meteen gezet: pompende beats, veel beweging en een publiek dat zich gewillig liet meeslepen. “Adidas”, “Hardstyle”, “I'm the Best” en “Antipositive” volgden elkaar in sneltempo op. De nummers werden ondersteund door visuals op het scherm en hier en daar zorgden kostuumwissels voor een extra komische toets. Het geheel had iets weg van een kruising tussen een raveparty, een cabaretvoorstelling en een uit de hand gelopen internetmeme.
Ilya nam daarbij met zichtbaar plezier de rol van entertainer op zich. Hij wist perfect hoe hij het publiek moest bespelen en maakte van ieder nummer een klein spektakel. Sonya vormde met haar zang en uitstraling een uitstekende aanvulling. De twee vullen elkaar goed aan en houden de show voortdurend in beweging. Het is precies die combinatie van muziek, humor en zelfrelativering die Little Big zo herkenbaar maakt. Je hoeft niet ieder nummer even serieus te nemen om er volop van te kunnen genieten. Integendeel, hoe absurder het wordt, hoe beter het lijkt te werken.
Ook de setlist was een bonte verzameling van ouder en nieuwer werk. Na “Adidog” volgden onder meer “Guinness”, “Meat to Roast” en “Tchaikovsky”. Met “Rock-Paper-Scissors”, “Ramones”, “Turn It Up” en “Money” bleef de vaart erin. De muziek laveerde voortdurend tussen elektronische dansbeats, stevige gitaren en opzwepende rave-invloeden. Het publiek kreeg nauwelijks de kans om op adem te komen.
Halverwege de set werd het muzikale roer even helemaal omgegooid. DJ Godzilla nam het voortouw en zorgde voor een stevig hardcore-intermezzo. De beats werden nog een serieus aantal versnellingen hoger geschakeld en de sfeer evolueerde richting een behoorlijk intense rave- en hardcoreparty. Een opvallende passage die het publiek op een andere manier wist op te zwepen.
Na dit intermezzo werd de feesttrein opnieuw op gang getrokken met “Lobster”, gevolgd door de nummers uit het ‘Skibidi’-universum. “Skibidi” zelf kon uiteraard niet ontbreken en zorgde voor een van de herkenbaarste momenten van de avond. Ook “Pendejo”, “Tacos”, “Kurwa”, “Banana”, “Big Dick” en “Faradenza” passeerden de revue. Het was een aaneenschakeling van catchy refreinen, stevige beats en de nodige visuele gekkigheid. Af en toe verscheen er opnieuw een ander kostuum op het podium, wat de show een extra theatraal karakter gaf.
Toch was er ook een kleine kanttekening. Met een ticketprijs van 69 euro verwacht je een productie die net dat tikkeltje meer biedt. De muzikale energie en het enthousiasme van de artiesten waren absoluut aanwezig, maar de totale podiumproductie bleef eerder bescheiden. De visuals en kostuumwissels zorgden voor afwisseling, maar op technisch en scenografisch vlak had het allemaal wat indrukwekkender gemogen. Zeker voor een band die zo sterk inzet op spektakel en visuele humor, voelde de productie soms wat licht aan in verhouding tot de toegangsprijs.
Dat neemt niet weg dat de sfeer in Kavka Zappa uitstekend zat. Tussen de nummers door waren af en toe Russische gesprekken te horen. Blijkbaar waren er ook wat fans met Russische roots aanwezig, die de band vanuit een andere hoek kwamen ondersteunen. Het zorgde voor een bijzonder internationaal publiek, al bleef de gemeenschappelijke taal van de avond uiteindelijk die van de muziek en de ongeremde feestvreugde.
Na “Faradenza” leek het verhaal afgelopen, maar uiteraard had Little Big nog een verrassing in petto. De band verdween van het podium en liet het publiek ongeveer vijf minuten lang applaudisseren en om een bisnummer roepen. In plaats van meteen terug te keren, verscheen er eerst nog een filmpje op het scherm. Ilya dook opnieuw op in zijn stewardessenkostuum, ditmaal om op geheel eigen wijze de merchandise van de band aan te prijzen. T-shirts en andere hebbedingen werden voorgesteld alsof het om een speciale service aan boord ging. Een grappige commerciële tussenstop die perfect aansloot bij de openingsscène en bewees dat bij Little Big zelfs de merchandising deel uitmaakt van het entertainment.
Daarna volgde alsnog de bisronde met “Uno”, “I'm OK” en “Hypnodancer”. Vooral “Uno” herinnerde nog eens aan het Eurovisieverhaal dat de band in 2020 een enorme internationale boost had kunnen geven. Met “Hypnodancer” werd de feeststemming nog een laatste keer opgedreven. Als afsluiter kregen we nog de “Outro Mamacita”, waarna het muzikale gedeelte er definitief op zat.
Wat vervolgens gebeurde, was misschien wel een van de sympathiekste momenten van de avond. In plaats van onmiddellijk achter de coulissen te verdwijnen, namen Ilya en Sonya nog uitgebreid de tijd om langs de eerste rij te passeren. Er werden handen geschud, selfies genomen en fans kregen de gelegenheid om hun idolen van dichtbij te ontmoeten. Een mooi gebaar dat duidelijk maakte dat de band ondanks het soms wat theatrale en extravagante karakter van de show ook oog heeft voor het publiek dat hen al die jaren is blijven volgen.
Little Big bracht in Antwerpen geen perfect uitgebalanceerde megaproductie, maar wel een avond die helemaal in het teken stond van plezier, absurditeit en muzikale overdaad. De setlist bood voldoende herkenningspunten, de afwisseling tussen de verschillende muziekstijlen hield de vaart erin en Ilya en Sonya bewezen dat ze nog altijd weten hoe ze een zaal moeten entertainen.
Voor iemand die de band al sinds “Skibidi” volgt en een zwak heeft voor artiesten die zichzelf vooral niet te serieus nemen, was dit dan ook een bijzonder vermakelijke avond.
Little Big blijft een buitenbeentje dat met een flinke knipoog de draak steekt met zowat alles en iedereen. En soms is dat precies wat een concert nodig heeft.
Neem gerust een kijkje naar de pics:
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10416-little-big-04-11-2026?Itemid=0
Organisatie: Kavka Zappa, Antwerpen + Evennta booking
The Ex & Brass Unbound - Een onmogelijk samenspel werkt!
The Ex & Brass Unbound + Rempis/Adasiewicz/Corsano
Punk en vrije improvisatie delen een gezonde drang om grenzen te doorbreken. The Ex verkent sinds 1979 die raakvlakken en blijft erbij op zoek naar nieuwe ontmoetingen en muzikale uitdagingen.
In de AB bundelt het Nederlandse viertal de krachten met Brass Unbound, aangekondigd met zes blazers, onder wie Mats Gustafsson, Ken Vandermark en de Belgische Hanne De Backer. Met daarnaast Dave Rempis, Jason Adasiewicz en Chris Corsano op de affiche lonkt een avond, die samenspel en avontuur centraal brengen. Saxofoons, vibrafoon, drums en weerbarstige gitaren vormen de elementen; de nieuwsgierigheid naar wat eruit kan ontstaan, brengt ons naar Brussel.
Rempis/Adasiewicz/Corsano (***½) koos resoluut voor improvisatie met weinig houvast. Nu laten we ons graag uit onze comfortzone lokken: ook een monotone drone kan ons compleet verweesd achterlaten. Deze keer lukte die overgave minder goed. Het trio creëerde een onrustig klanklandschap waarin we moeilijk een lijn ontdekten, al sprak de ongeremde speelwijze zeker tot de verbeelding. De fel aangezette drums en percussieve uithalen op de vibrafoon deden ons bij momenten vrezen dat het instrument het zou begeven. Wanneer de saxofoon wat ruimte bracht, vonden we enig soelaas, hoewel ook die voortdurend nieuwe richtingen verkende. Zodra de drie instrumenten weer samenkwamen, raakten we dat houvast opnieuw kwijt. De spaarzame rustpunten maakten het moeilijk om ons helemaal in hun muzikale wereld te laten meevoeren.
We zagen behoorlijk wat mensen de zaal vroegtijdig verlaten. Of zij dezelfde moeite ondervonden, kunnen we niet beoordelen. Aan inzet en muzikale durf ontbrak het dit trio alvast niet: zoveel vrijheid op het podium toelaten, vraagt lef.
Dit hoekige experiment bleef dan ook hangen, maar trok ons niet helemaal over de streep.
Wat maakt een op papier onmogelijke combinatie toch tot een goed huwelijk … Zen gemeenschappelijke taal vinden, zo bleek bij The Ex & Brass Unbound (****). Punk en jazz lijken misschien verre buren, maar delen een drang naar vrijheid en experiment. Het sleutelwoord van deze samenwerking was improvisatie: de blazers zochten het avontuur in broeierige klanken en uitwaaierende passages, terwijl The Ex met weerbarstige gitaren en punkfurie de heilige huisjes te lijf ging.
Beide partijen vonden elkaar in een samenspel dat tegelijk meeslepend en tegendraads klonk. Vooraf werd meegedeeld dat trompettist Roy Paci wegens een ziekenhuisopname ontbrak. We wensen hem een spoedig herstel. De overige blazers zetten zich volop in en speelden samen met het vertrouwde viertal van The Ex het dak eraf. De spraakzame frontman Arnold de Boer smeet zich met de band in de strijd, met een geestdrift die de jonge punkjaren dichtbij bracht. Achter het drumstel bewees Katherina Bornefeld met haar subtiele accenten hoeveel ritmische finesse er in deze muziek schuilt.
The Ex liet horen hoe ver hun muzikale wereld voorbij de grenzen van punk reikt. Hoekige gitaarpartijen, aanstekelijke ritmes en dwarse uitbarstingen boden de blazers alle ruimte om het geluid verder open te breken.
Waar we bij het voorprogramma soms de samenhang verloren, vonden we hier een lijn die de verschillende muzikale stemmen verbond. De vrijheid bleef groot, maar het samenspel gaf ons telkens voldoende houvast om mee te gaan. Zo werden zowel de jazzliefhebber als de punker in ons aangesproken. Het ene moment lieten we ons meevoeren door de blazers, het volgende wilden we met de vuist in de lucht de gitaarfurie beantwoorden.
Een bijzonder moment kwam er toen Bornefeld haar drumstel verliet en een nummer zong, waarbij ze zichzelf met handpercussie begeleidde. Ook buiten haar vertrouwde plek drukte ze zo haar stempel op het optreden.
Na een reguliere set van ruim een uur en tien minuten riep het enthousiaste publiek de muzikanten terug. Het bleef niet bij één bisronde: het gezelschap verscheen tweemaal opnieuw op het podium en zette daarmee een uitroepteken achter deze ontmoeting.
Eindconclusie: een onmogelijk samenspel werkt.
Organisatie: Sound in Motion + Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)
Alister Spence – Klanken tot patronen vormen geeft me nog altijd plezier
In het AB Salon in Brussel haalde de Australische pianist, improvisator en componist Alister Spence met een strijkstok, een bel en percussie onverwachte klanken uit zijn opengelegde Fender Rhodes. Even later liet hij de toetsen weer spreken. Hoe bewaart hij de samenhang in muziek die alle kanten uit kan?
Omdat het tijdsverschil tussen België en Australië een rechtstreeks gesprek bemoeilijkte, interviewden we hem per mail. Spence vertelt hoe hij ruimte maakt voor het toeval, wat hij van zijn dochter leerde en waarom hij nog altijd zoveel plezier beleeft aan het spelen.
Lees gerust LIVE 2026
Alister Spence - Dorothy Carlos – double bill - Subtiliteit en experiment als rode draad
Wat is je vooral bijgebleven van je optreden in het AB Salon? Gebeurde er iets onverwachts dat de richting van de muziek beïnvloedde?
Ik heb erg genoten van het optreden in AB. Bij elk optreden krijg je als muzikant te maken met onzekerheden, en die hebben gevolgen voor de muziek. Ik maak daar bewust gebruik van om nieuwe dingen te ontdekken.
Er was elektronisch gekraak dat ik niet had verwacht. Ik probeerde het te verhelpen en vroeg uiteindelijk aan Mich Leemans, die het geluid mixte, om iets aan te passen. Het was mijn fout: ik had de geluidsniveaus nog eens moeten controleren voor ik aan mijn set begon. Ik denk dat de impact op het optreden beperkt bleef. Mijn sets ontvouwen zich sowieso vaak in afzonderlijke episodes.
Hoe ben je tot je huidige, onderzoekende aanpak gekomen? Was er een ontmoeting of ervaring die je aanmoedigde om verder te kijken dan het gebruikelijke pianospel?
Dat is langzaam gegroeid, met heel wat omwegen. De eerste keer dat ik vrij improviseerde, was in 1992 of 1993, bij Clarion Fracture Zone. Tony Gorman, die samen met mij de band leidde en ook componeerde, vroeg me om zonder voorbereiding een vrije, expressieve solo te spelen in een stuk dat we opnamen voor Zones on Parade. Dat heeft echt iets bij me losgemaakt! In diezelfde band gebruikte ik een keyboard met sampler en nam ik allerlei geluiden op: metalen buizen, waterreservoirs, ritselend plastic. Ik begon aandachtig te luisteren naar wat er allemaal in die klanken zat.
Sinds 2007 heb ik het geluk gehad te kunnen samenwerken met fantastische, avontuurlijke muzikanten als Satoko Fujii, Myra Melford, Raymond MacDonald, Joe Williamson en Tony Buck. Ook onze dochter Alexandra Spence heeft een muzikale loopbaan uitgebouwd waarin klank centraal staat. Ik heb veel van haar geleerd!
In 2014 begon ik aan een doctoraat in muziekcompositie. Ik onderzocht experiment, toeval en onvoorziene omstandigheden en ging me daar ook in mijn eigen muziek bewuster op richten.
In Brussel speelde je op de toetsen van de Rhodes, maar verkende je ook de binnenkant met een strijkstok, percussie en andere voorwerpen. Wat trekt je aan in die kant van het instrument? Welke mogelijkheden biedt die buiten het klavier?
Hoe een instrument gebouwd is en welke klanken het daardoor voortbrengt, hangt nauw samen met de fysieke ervaring van het spelen. Ik hou van het tastbare karakter van de piano en de Fender Rhodes. In wezen ben ik een percussionist. Voor mij is het dan ook een logische stap om te onderzoeken welke klanken ik uit de afzonderlijke onderdelen kan halen. Of om er andere instrumenten bij te nemen, zoals kleine cimbalen of bellen, waarvan de klank erbij lijkt te passen.
In de toelichting bij Within Without gaat je band met de Rhodes terug tot de late jaren zeventig. Hoe is je manier van luisteren naar dat instrument sindsdien veranderd?
Dat is een goede vraag. Daar heb ik al jaren niet meer bij stilgestaan. De Fender Rhodes was het eerste ‘draagbare’ toetsinstrument dat ik bezat, zo rond 1976. Hij weegt lood! Destijds hoorde ik hem bij Steely Dan en Chick Corea, en op een interessant freejazzalbum van Keith Jarrett en Jack DeJohnette, Ruta and Daitya. Ik had toen nog geen muziek gehoord waarin iemand het klankpalet van de Rhodes uitbreidde. Sindsdien ben ik het ook weinig tegengekomen, al ben ik ervan overtuigd dat het bestaat. Mijn verkenning van de Rhodes is meegegroeid met mijn belangstelling voor de aard van klank.
Tijdens je optreden in de AB hoorde ik een rode draad, ook wanneer de muziek onverwachte richtingen uitging. Wat ligt er vooraf vast als je aan een soloset begint? Hoe voel je aan waar de muziek vervolgens naartoe kan?
Ik ben blij dat je er een rode draad in hoorde! Ik zet graag muzikale gebeurtenissen en klanken naast elkaar. Soms onderbreek ik bewust de richting die ik ben ingeslagen om te horen of zich daardoor een onverwachte mogelijkheid opent.
Zo ga ik tijdens een optreden te werk. Ik heb verschillende klankwerelden en combinaties van effecten in mijn achterhoofd. Soms val ik daarop terug. Als alles goed loopt, dienen die klanken zich hopelijk vanzelf aan.
Zelfs in de intense passages bleef je spel subtiel. Hoe beslis je wanneer je een klank door herhaling laat groeien en wanneer je hem onderbreekt of iets nieuws introduceert?
Dat is een persoonlijke keuze die ik op het moment zelf maak. Ik probeer te horen hoe een klank zich ontwikkelt, hoelang hij aanhoudt en wat er allemaal in zit. Daarna volg ik mijn instinct: ga ik verder of onderbreek ik hem?
Je beschrijft de soloverkenningen achter Within Without als een proces dat geduld, vertrouwen en aandachtig luisteren vraagt. Kun je je een moment herinneren waarop langer bij een klank blijven iets opleverde dat je anders zou hebben gemist?
Haha, ja. Ik kan wat ongeduldig zijn, of zo opgaan in het maken van een klank dat ik soms vergeet te luisteren. Bepaalde aspecten van geluid, zoals boventonen, hoor je niet meteen. Ik toch niet! Ze kunnen zich geleidelijk opstapelen. Je hebt tijd nodig om ze op te merken, te horen wat ze met de muziek doen en vervolgens een manier te vinden om erop voort te bouwen.
Je album Always Ever bestaat uit zestien volledig geïmproviseerde stukken, opgenomen zonder montage of overdubs. Hoe weet je dat een improvisatie ten einde is als er geen vooraf bepaalde structuur is?
Dat sluit aan bij mijn antwoord over het voortzetten of onderbreken van een klank. Er zijn zoveel manieren waarop muziek kan doorgaan of eindigen. Ik probeer de eigenheid van een stuk in het oor te houden en, als het kan, te voorkomen dat het afdwaalt of gaandeweg iets heel anders wordt.
Op Within Without verken je de Fender Rhodes, terwijl je op Always Ever terugkeert naar de akoestische piano. Hoe beïnvloedt elk instrument je muzikale denken? Wat heeft het ene je geleerd over het andere?
Ik onderzoek graag hoe je de vertrouwde klanken van beide instrumenten kunt uitbreiden, verhullen of juist even oproepen. Misschien heeft het werken met de Fender Rhodes en de elektronica die ik erbij gebruik me geholpen om nog verder af te wijken van de gebruikelijke speelwijzen en klanken. Ik weet het niet zeker, maar het lijkt mijn pianowerk goed aan te vullen.
Je creëert bewust kansen voor toevalligheden in je muziek. Kun je een onverwachte klank of een schijnbare fout beschrijven die het vertrekpunt werd voor iets belangrijks?
Ja, ik maak er een gewoonte van om de richting die ik muzikaal ben ingeslagen bewust te onderbreken. Soms zet ik mijn handen ergens neer, of gebruik ik ze op een manier waarvan ik het resultaat niet precies kan voorspellen. Of ik sla plots een percussie-instrument aan. Beeldend kunstenaar Robert Rauschenberg spreekt over het belang van fouten en over ‘een kans wagen waarbij je alles te winnen hebt en niets te verliezen’. Die werkwijze helpt me om mijn ideeën fris te houden.
Je speelt al lang in trio met Lloyd Swanton en Toby Hall. Hoe blijven jullie elkaar verrassen als jullie elkaars muzikale instincten zo goed kennen?
Tegenwoordig repeteren we weinig, behalve als we een nieuw stuk beginnen in te studeren. Dat komt deels doordat we niet meer dicht bij elkaar wonen. Volgens mij helpt die afstand ook: als we weer samenspelen, is het verrassend en plezierig om opnieuw te ontdekken hoe we de muziek samen laten werken. Uiteraard moeten we erop vertrouwen dat we muzikaal op elkaar kunnen rekenen. We hebben alle drie een uitgesproken muzikale persoonlijkheid en onderbreken gerust elkaars spel als we denken dat de muziek daar beter van wordt.
Bij Asteroid Ekosystem voegt Ed Kuepper zich bij het trio. Dit jaar verscheen Sounds Have Dreams. Welke mogelijkheden heeft zijn komst geopend? Hoe heeft jullie muzikale taal zich sinds de eerste opnamen ontwikkeld?
De eerste aanzet voor de band kwam toen ik hoorde hoe graag Ed met klank experimenteert, hoeveel ruimte hij laat voor verrassing en hoe eigenzinnig hij improviseert. Ik wilde horen wat we met die raakvlakken als kwartet konden doen.
Voor de jongste plaat nam ik Ed apart op terwijl hij solo speelde en experimenteerde. Dat materiaal werd het vertrekpunt voor de stukken en de aanpak die ik voor het album uitwerkte. Sommige van die oorspronkelijke opnamen hoor je terug als intro of als klanklaag onder de uiteindelijke stukken. Ik denk dat we onze klank als band nog aan het vinden zijn. We hebben tot nu toe maar een handvol keren live gespeeld. Toch lijkt het een boeiende ontmoeting tussen rock, jazz en andere invloeden. Als we samen spelen, vloeit dat heel natuurlijk in elkaar over.
Je werkt al lang samen met Satoko Fujii. Wat heeft zij je geleerd over luisteren naar en reageren op een andere improvisator?
Het heeft veel voor me betekend dat ik Satoko en Natsuki Tamura heb leren kennen en inmiddels bijna twintig jaar met hen samenwerk. Ze hebben mijn muziek sterk beïnvloed. Hun concentratie, werkethiek en de hoeveelheid muziek die ze maken, zijn buitengewoon. Op het podium zijn ze onbevreesd en fel! Samenwerken met hen is ontzettend opwindend en stimulerend geweest. Ik ben dankbaar voor hun openheid en vriendschap. Ook zij hechten veel waarde aan onzekerheid en verrassing. Ik heb veel geleerd van de manier waarop ze verbanden leggen tussen abstracte muzikale ideeën.
Wat geeft je na al die jaren nog het gevoel dat je een beginner bent? Is er een klank, idee of samenwerking die je graag verder wilt verkennen?
Mijn instrumenten bespelen en klanken tot patronen vormen geeft me nog altijd plezier. Ik heb geluk dat ik dat zo ervaar. Ik hoef het niet te forceren, en ik hoop dat het zo blijft!
Ik denk voortdurend na over nieuwe mogelijkheden en heb het geluk dat er een paar samenwerkingen op stapel staan: met de geweldige Noorse muzikant Ivar Grydeland, met Fender Rhodes en pedalsteelgitaar; met de Turkse bağlamaspeler Muharrem Aslan, die nu in Australië woont; en met onze dochter Alexandra Spence, een uitstekende muzikante en componiste, met kerkorgel, sinustonen en veldopnamen. Daarnaast zijn er opnamen met Tony Buck en met Raymond MacDonald die binnenkort het licht zouden moeten zien!
Hartelijk dank voor je tijd en je antwoorden, Alister. Veel succes met de nieuwe projecten!
Death Valley Girls - Een nieuwe bezetting maar nog altijd even adembenemend
Death Valley Girls + Bella and The Bizarre
Dit concert was een van de haltes van Les Femmes S'en Mêlent, een rondreizend festival met maar liefst 72 artiesten op het programma, verspreid over 35 Franse steden. Al 27 edities lang zet Les Femmes S'en Mêlent (mooie naam trouwens) vrouwelijke artiesten uit de alternatieve muziekscene in de schijnwerpers en ijvert het festival voor gendergelijkheid en meer zichtbaarheid voor LGBTQIA+-artiesten. E
en mooi initiatief waar ik, vreemd genoeg, nooit eerder van had gehoord.
In een behoorlijk gevulde Club, de kleine zaal van de Grand Mix, mocht Bella and The Bizarre de avond openen. Ik zag deze Berlijnse band rond de dochter van King Khan eerder dit jaar al in The Pit's en ik kan u meteen vertellen dat het toen toch een stuk beter was. Maar er waren verzachtende omstandigheden: leadgitariste Oliwia Krzysztofik was er niet bij. Deze Poolse, die haar naam al eens durft te verbasteren tot Oblivia, als eerbetoon aan haar favoriete band Oblivians, zorgde toen voor de nodige rock-'n-roll, die hier helaas ontbrak.
Maar er bleek nog meer veranderd. Zo bleek het rommelige uit de set verdwenen waardoor meteen ook een deel van de charme verloren ging.
Ook het showelement waarbij Bella koketteerde met haar eigen gemaakte juwelen, had het veld moeten ruimen. Toch bleef het een best genietbare set en dat had veel, zo niet alles, te maken met Bella's ontwapenende gratie. De eenvoudige nummers werden steevast knap gezongen en dreven grotendeels op aanstekelijke grooves die schatplichtig waren aan de meidengroepen uit de jaren zestig.
De band heeft een album uit op het prestigieuze In The Red maar van die plaat kregen we amper twee nummers te horen: "No More" en "Don't you wait". Veel nieuw materiaal waarbij het Duitstalige "Wo Bleibst Du?" eruit sprong. Maar het absolute hoogtepunt was ongetwijfeld "How Many Sisters", een bezwerend nummer dat ongewenste aanrakingen door mannen aan de kaak stelde. Bella en bassiste Miran Zwick brachten het nummer huiveringwekkend a capella, met slechts enkele desolate drumroffels van Finnian Charlton Jones als begeleiding.
Ze hadden gerust wat meer van dit soort eigenzinnige nummers in de set mogen smokkelen.
Death Valley Girls uit Los Angeles werd in 2013 opgericht maar wandelde pas zes jaar later definitief mijn leven binnen nadat ik ze in 2019 drie keer live aan het werk zag. Na die adembenemende concerten zag ik de groep niet meer terug, maar vergeten was ik ze allerminst.
Toen ik vernam dat Death Valley Girls naar Tourcoing kwam, heb ik dan ook geen seconde getwijfeld. Nochtans hing het voortbestaan van de band even aan een zijden draadje. Vorig jaar verloor Bonnie Bloomgarden, boegbeeld van Death Valley Girls, bij de verwoestende Californische bosbranden niet alleen haar huis, maar ook haar dierbare hond Tommy. Maar Bloomgarden krabbelde weer overeind en vond in dat drama zelfs inspiratie voor een nieuwe plaat, ‘Welcome to Earth’. Dit was de eerste dag van de tour en Bloomgarden liet weten blij te zijn dat ze even weg was uit haar thuisland en in Frankrijk kon vertoeven. Dat het ook in Frankrijk niet allemaal peis en vree was, was haar kennelijk ontgaan. Nu viel er in Tourcoing, op de weggehaalde deelfietsen na, niets van de tumulte te merken.
De vier dames openden de set met een vreemd ritueel waarbij ze tegenover elkaar de handen in de lucht staken. Daarna baanden roffelende drums de weg voor "Abre Camino", een donker, melancholisch nummer dat ook in 2019 het spektakel mocht ontsluiten. Het eerste deel van de set bestond voornamelijk uit oud materiaal dat voortdurend zoete herinneringen opriep aan die magische concerten van zeven jaar geleden. Splijtende psychrock met een vleugje gothic, met Bloomgarden zelf, de scheurende gitaar van Laena Myers en de uitbundige drums van een stralende Bailey Chapman als pijlers. Tour bassiste Teddy Georgia, die een paar keer de zang voor haar rekening nam, maakte de volledig hertimmerde bezetting compleet. Beukende psychedelische rock-'n-roll waar geen ontkomen aan was, met het bonkende "Death Valley Boogie" als een van de vele kersen op een rijkgevulde taart.
Daarna werd het tijd om de pas uitgebrachte plaat voor te stellen. Die nieuwe nummers klonken een stuk bedaarder van toon en leken de overrompelende kracht van het oudere werk te missen. Misschien zat het ontbreken van de sax van Sarah Safaie, die op "Welcome to Earth" toch een bepalende rol speelt, daar voor iets tussen. Op die plaat is trouwens nog een zesde bandlid te horen: toetsenist Gregg Foreman, bekend van The Delta 72 en Cat Power, die kort na de opnames op 53-jarige leeftijd overleed.
Er viel ook nog een cover te noteren: het door een speelse gitaar opgejutte "Fire and Brimstone", dat toch net niet kon tippen aan de manier waarop James Leg het tijdens zijn optredens naar zijn hand zet. Tijdens de finale ging het beukgehalte opnieuw de hoogte in en ontpopte Bonnie Bloomgarden zich steeds nadrukkelijker tot een bijzonder charismatische frontvrouw. Nauwelijks een schop hoog, gekleed als een ondeugend schoolmeisje en pratend met een enerverend hoog piepstemmetje: niets daarvan hield haar tegen om het publiek in haar greep te krijgen. Tijdens het zingen veranderde dat piepstemmetje wonderlijk genoeg in een beklijvende stem die soms aan Siouxsie and The Banshees deed denken. Verder was ze ook niet te vervaard om het publiek in te duiken waar ze er een sport van maakte, smartphones af te pakken om er selfies mee te nemen of filmpjes mee te maken.
Net voor de obligate bis volgde opnieuw dat transcendente ritueel, al mochten we dit keer met zijn allen mee de handen in de lucht steken. Vervolgens kregen we de keuze: een nummer over de 'world' of eentje over Satan. Uiteraard kregen we ze allebei waarbij nog eens alle remmen werden losgegooid en duidelijk werd dat we deze Death Valley Girls veel te lang hadden moeten missen.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Jungle – Smaakvol groovy, zoals we het graag hebben van Jungle
Jungle streek neer in Vorst gedurende het Europese luik van hun show kalender, waar ze eerder al Lissabon, Madrid, Barcelona en Parijs aandeden met hun 70's vibe. Het is intussen 2 jaar geleden dat ze ons land nog bezochten, ook toen was het een daverend succes op de slotavond van Rock Werchter editie 2024, het afsluiten in The Barn.
In de concertzaal stroomden de muziekliefhebbers mondjesmaat toe - met hier en daar zowaar een Halloween toets - de fans hadden er duidelijk zin in …
… net als Rio Kosta … Het muziekduo uit Los Angeles dat bestaat uit Mike Del Rio & Kosta Galanopoulos brachten een warme mix van ietwat psychedelische, groovy muziek doorspekt met toch wel wat pittige gitaar riffs. Als relatief nieuwe band kregen we nummers uit hun debuutalbum 'Unicorn' te horen, oa. “Follow the river”, “Higher”, “My dreams”, ...
Met de achtste song, een gekender nummer “Mountain Top”, breiden ze een einde aan hun set. Hun sound samen met hun enthousiasme, vormden de perfecte opmaat voor de rest van de avond.
Na een korte pauze verscheen Jungle vanachter een lang, neerhangend gordijn. Waar het héle verhaal ooit startte in 2013 met enkel Joshua Lloyd-Watson en zijn buurjongen Slash jeugdvriend. Met Tom McFarland ofte kortweg "J&T" aanschouwen we nu de silhouetten van een achtkoppige funky band. Met “Smile” start het spektakel en dat gaat gepaard met een strakke lichtshow, op de beats van de muziek, zwart/wit is de overheersende kleur van de achtergrond. “Heat” volgt er vlot achteraan en de achtergrondkleuren wijzigden prompt naar warm fluweelachtig rood.
De toon was meteen gezet en deze energie bleef gedurende het volledig optreden hoog, terwijl Jungle het beste van zichzelf gaf en daarbij de vroegere nummers samen met die van het nieuwe album door mekaar vlocht: “Heavy California”, “Problemz”, “The Wave”, “Someday, Somewhere”, ...
De sfeer was glamoureus, de lichtshow visueel zeer sterk, en die combinatie met de summer vibes voelde aan als een onderdompeling in een warm bad. Aan bindteksten werden er niet veel woorden vuil gemaakt en dat hoefde ook niet, de muziek sprak voor zich. Bij “Let's go Back” kreeg Lydia Kitto alle dansers op de been wat voor nog meer sfeer zorgde. Joshua Lloyd-Watson wou dan weer ons vocaal talent testen en vroeg om mee te zingen bij “Casio”.
Vervolgens even chillen zat er niet direct in want bij de eerste noten van "Back on 74" ging iedereen helemaal uit zijn/haar dak, alsof dat nog kon.
De aparte dansmoves met hun iconische, hoekige en gestileerde dansstijl, zoals gekend uit de bijhorende videoclip werden nu ten tonele gebracht en gretig geïmiteerd in het publiek. Ere wie ere toekomt, de dansmoves komen uit de koker van de legendarische danser/choreograaf/regisseur Bob Fosse.
Véél rust werd ons niet gegund - hadden we ook geen behoefte aan - want bij “Coming back” werden er een 6-tal enorme opblaasbare ballen het publiek in gegooid en die stuiterden enkele nummers vrolijk in het rond tussen de fans en de bandleden.
Bij “Good Times” kwamen alle bandleden één voor één even in het spotlicht en werden aan ons voorgesteld waarna ze even verdwenen maar al snel terug kwamen voor niet één maar twee toegiften.
“Keep Moving” en “Busy Earnin’” vervolmaakten onze avond. Het concert werd gesmaakt, was groovy, evenals de songs van het nieuwe album. Jungle zoals we hen kennen en zoals we hen graag hebben!
(Sunshine world tour)
Organisatie: Live Nation
Avishai Cohen Trio – Wat een muzikale prikkels!
Avishai Cohen Trio
Verwondering kent geen leeftijd. Op ‘Eternal Child’ verbindt contrabassist en componist Avishai Cohen zijn jarenlange ervaring met de nieuwsgierigheid van een muzikant die nog volop nieuwe wegen wil ontdekken. Persoonlijke verhalen krijgen vorm in melodieën, speelse grooves en improvisaties, met de gelijknamige compositie van zijn voormalige mentor Chick Corea als verbinding tussen verleden en heden.
De plaat wist ons al te bekoren door haar afwisseling tussen intimiteit en uitbundigheid. In de Stadsschouwburg Antwerpen gingen we ontdekken hoe die muzikale wereld zich op het podium zou ontvouwen, met pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik aan Cohens zijde.
Vanaf de eerste noot nam Avishai Cohen Trio (*****) ons mee op een avontuur vol duizend-en-één prikkelingen. Daarbij bleek elke schakel even belangrijk. Slivniks verbluffende drumwerk bewoog voortdurend tussen ingetogenheid en robuuste uitbarstingen. Simhovich spreidde sprankelende pianoklanken uit, die naadloos aansloten bij de warme, beweeglijke contrabas van Cohen. Drie meesters op hun instrument, die hun technische mogelijkheden vooral gebruikten om elkaar uit te dagen en de muziek te laten leven. Die virtuositeit kreeg nergens het karakter van een routineklus. Het speelse, soms bijna terloopse gemak waarmee de muzikanten elkaar vonden, werkte aanstekelijk. Nieuwe solistische inbreng werd geregeld op applaus onthaald, terwijl na de nummers langdurige bijval volgde.
Cohen reageerde zichtbaar opgetogen en liet weten dat we het beste publiek waren waarvoor ze al hadden gespeeld. Of hij dat elders ook zegt, laten we in het midden. De verbondenheid tussen podium en zaal was in elk geval voelbaar.
Opvallend was ook hoe verschillende generaties zich door hetzelfde enthousiasme lieten meeslepen. We bezoeken geregeld rock- en metalconcerten, en afgezien van de moshpits deed de uitbundigheid daar bij momenten nauwelijks voor onder. Zo'n aanhoudende, uitgelaten respons maken we bij een jazzconcert zelden mee. Dat enthousiasme leek het trio nog verder aan te vuren. Zwevende instrumentale parels wisten te raken, waarna de heren de teugels vierden en de intensiteit verder opvoerden. De afwisseling tussen intimiteit en uitbundigheid kreeg zo voortdurend nieuwe vormen. Net wanneer we dachten te weten waar een passage naartoe ging, opende een van de muzikanten alweer een onverwacht deurtje. Een ritmische wending of speelse tussenkomst zette ons op het verkeerde been en zorgde voor geamuseerde reacties in de zaal. Het plezier waarmee de drie elkaar verrasten, maakte hun samenspel des te boeiender.
Het publiek liet hen dan ook niet zomaar vertrekken. Tijdens een eerste bisronde volgden “The Mist” en “Avre Tu Puerta”. Bij dat laatste liet Cohen horen dat hij naast een uitzonderlijke contrabassist ook een zanger is die gevoelige snaren weet te raken. Zijn zang gaf het concert een haast poëtische intimiteit. Maar zelfs daarmee was de honger van de zaal niet gestild. Het trio keerde nogmaals terug en zette met “Remembering” de kers op de taart.
De bijzonder enthousiaste ontvangst van die vertrouwde compositie en de meerdere staande ovaties onderstreepten de verbondenheid tussen podium en publiek.
Avishai Cohen Trio prikkelde ons met een rijkdom aan klanken, kleuren en emoties. Enigszins verweesd verlieten we de prachtige Stadsschouwburg, met het hoofd nog vol muziek. Aan de enthousiaste reacties om ons heen te horen, waren we lang niet de enigen die deze magische avond nog een tijd zouden meedragen.
Setlist: Nu Nu // Eternal Child // Mr Good Sir // Ballad of the Unborn // Sliv El // Humbly Yours // Chutzpan // Hitragut // Closure // Simchover
Bis: The Mist // Avre Tu Puerta
Extra bis: Remembering
Organisatie: Stage Magic (+ Stilletto)
Clawfinger – (Spring) Levend in 2026
Terwijl op diezelfde avond het Canadese rock ’n roll trio Danko Jones het mooie weer maakte in de Gentse Ha Concerts, trokken wij naar Sint-Niklaas voor een toch wel legendarisch Zweeds groepje dat al 36 jaar bezig is, Clawfinger met name
Dit ‘rapcore’ vijftal beleefde zijn hoogtepunten begin jaren negentig met aanstootgevende, maatschappijkritische nummers als “Nigger”, “The Truth” en “Do what I say”.
Dat ze nog (spring) levend zijn , mochten we aan de lijve ervare, ondervinden en ernaast is een nieuw album uit ‘Before we all die’ , wat ze uitgebreid kwamen voorstellen in de Casino.
Het Zwitsers kwartet Sickret opende de avond. Ze deden héél hard drie kwartier hun best, en de reeds aardig vol gelopen zaal kon het wel appreciëren , maar voor ons viel dit toch te licht uit. De zanger, schreeuwer van dienst , deed een beetje te veel zijn best om Fred Durst te zijn. Helaas een groepje van dertien in een dozijn.
De hoofdact Clawfinger daarentegen begon met een kanonstart door meteen hun titeltrack “Before we all die” van de nieuwe plaat te spelen. Briesend, brullend, strak en oorverdovend hard, wat hoort bij het genre. Frontman Zack Tell , meestal razend kijkend, heeft nog altijd zijn zware dominerende, blaffende rapstem, verder zijn er de zware bassen van de met de lange grijze haren en baard getooide André Skaug, die nog steeds kan headbangen als een jong veulen, de metalriffs krijgen we van Bard Torstensen, het betere drumwerk is van Henka Johansson en Jocke Skog zorgt voor de broodnodige synths.
Het was na een uur en drie kwartier heel duidelijk dat hier een geoliede groep stond. Ze denderden met een rotvaart door hun beenharde repertoire. De uitverkochte zaal, vooral bevolkt door in het zwart gekleed grijzend kennerspubliek, smulde met volle teugen. En als er dan nummers tussen zitten als “Going down (like Titanic)” en speciaal eentje voor een oranje president “Scum”, dan is het genieten en lachen terzelfder tijd.
Niet enkel het muziekgedeelte boeide enorm, ook de humoristische tussenkomsten van zanger en toetsenist werden ten zeerste gesmaakt. En toen de bassist zich behoorlijk boos maakte op een aantal rokers in de zaal, kreeg deze terecht een warm applaus !
Je kon echt voelen dat de groep naar een hoogtepunt werkte. We kregen het dan ook in de bis met “The Truth” en “Do what I say”. Helaas geen “Nigger”, het nummer waar ze mee uit de bloemkolen kwamen.
Deze avond bewezen ze na meer dan drie decennia dat ze nog altijd relevant voor de festivalpodia! Ze bliezen alle spinnenwebben en het stof uit de hoeken van de zaal. Dampend en zwetend, enkelen wat mankend, verliet een zeer tevreden publiek de feestzone.
Setlist : Before we all die ; Recipe for hate ; You call yourself a teacher ; Pin me down ; Two sides ; Hold your head up ; Kill the dream ; Big brother ; Ball & Chain ; Out to get me ; Nothing going on ; Hypocrite ; Going down (like Titanic) ; Rosegrove ; Warfair ; Scum ; Tomorrow ; Undone ; The Price we pay ; Biggest & The Best ; The Truth ; Do what I say
Neem gerust een kijkje naar de pics
Clawfinger
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10401-clawfinger-28-10-2026?Itemid=0
Sickret
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10400-sickret-28-10-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Haze At Dawn – Muzikale duisternis om te omarmen
Een debuut voorstellen en meteen een volwaardige double bill aanbieden: Haze At Dawn deed het in Asgaard in Gentbrugge, waar ook Cult of Scarecrow heel wat eigen aanhang op de been bracht.
De voorstelling van ‘Iter Corvi’ was de aanleiding … Beide doomgerelateerde bands konden deze avond elk op hun eigen manier als hoofdact worden beschouwd. Het intieme karakter en de undergroundsfeer van de Asgaard vormden het geknipte kader.
Haze At Dawn mag dan een vrij jonge formatie zijn, de muzikanten hebben al heel wat watertjes doorzwommen.
De vraag was vooral hoe de band binnen het aanbod van tblackeyend) doom een eigen gezicht zou tonen.
Met Cult of Scarecrow als gelijkwaardige band, beloofde het alvast een avond te worden waarop we twee verschillende invullingen van het genre konden ontdekken.
Cult of Scarecrow (****) moest al meteen een tegenslag verwerken: wegens ziekte stond de band met één gitarist minder en dus met vijf op het podium. Omdat ook de zanger met een ingepakte knie optrad, waren het er volgens gitarist Jan zelfs maar 'vier en een half'.
De band liet zich erdoor allerminst uit het lood slaan. Vanaf de eerste tunes werd het gaspedaal ingedrukt.
Opvallend was het technisch hoogstaande samenspel. De keys waren een grote meerwaarde, met sfeervolle accenten als tegenwicht voor de zware doomriffs en de mokerslagen van de ritmesectie.
De theatrale frontman zag er met zijn hoge hoed uit als een tovenaar. Met zijn vocals en zijn uitstraling leek hij de aanwezigen te hypnotiseren en mee te voeren naar een duistere sprookjeswereld die zo uit de verhalen van Grimm kon komen.
Cult of Scarecrow balanceert tussen de dunne lijn van speelse humor en donkere ernst. Zelfs met één gitarist minder slaagde de band erin, ons met die combinatie compleet murw te slaan. Ster! Omvergeblazen dus …
De lat lag voor Haze At Dawn (****) meteen hoog, maar ook dit gezelschap liet zich vanaf opener “Hollowed” van zijn beste kant zien. Het nummer kwam binnen als een duistere walm. Geen lichtpuntje te bekennen: pure waanzin vormde het centrale gegeven doorheen de set. Met zijn rauwe, doordringende stem leek zanger Yves Clochet de meest weerzinwekkende demonen uit de hellekrochten op te roepen. De muzikanten dreven ondertussen de intensiteit maar op. Precies in die spanningsopbouw vonden we het eigen gezicht van Haze At Dawn. Tijdens “Rebirth”, “Cry of Wolfkind” en '”ter Corvi” kreeg die beklemming steeds meer vat op ons. Ook “The Earth Beneath Us” bood geen uitweg.
Traag maar zelfverzekerd trok de band ons verder de duisternis in. Die konden we angstig ondergaan of gewillig omarmen. Bij ons liepen beide gevoelens door elkaar. Na “Sepulchral at the Abyss” verscheen bij het afsluitende “Queen of the Abyss” toch een sprankeltje verlichting. Sofie van Behind the Veil mocht er haar bijzondere stem tegenover de diepe, donkere growls van de frontman plaatsen. Haar bijdrage opende een kier in die verstikkende sfeer, zonder dat de muziek aan zwaarte verloor of zeemzoet werd. Alsof ze de hel van Haze At Dawn binnenstapte en de demonen een uitweg bood. De beklemming is uiteindelijk iets troostends.
In deze donkere tijden voelde de muziek van Haze At Dawn als een deken tegen donkere gedachten. We kozen er dan ook voor die muzikale duisternis te omarmen.
Setlist: Hollowed // Rebirth // Cry of Wolfkind // Iter Corvi // The Earth Beneath Us // Sepulchral at the Abyss // Queen of the Abyss
Pics homepag @Kurt-Miriam Van Hauvermeiren-Vandevelde
Organisatie: Asgaard, Gentbrugge ism GRIMM, Gent
Danko Jones - Pure Rock’n’Roll Fun
Kloeke billen, een al even kloeke sound. Dat is Split Dogs samengevat in een notendop. Gepeperde punk’n’roll uit Bristol met een dynamische heen en weer hollende dame aan de microfoon. Ze spelen het soort explosieve punkrock die we ook kennen van bandjes als Amyl & The Sniffers en Panic Shack.
In een dik half uur raast het combo doorheen een stel korte punksongs met nijdige riffs en haastige solo’s. De meeste daarvan komen uit het nieuwste album ‘Nice N’ Rough’, een stevig album waarbij de vlag de lading volledig dekt.
Split Dogs zorgen voor een wilde trip en zijn zo de ideale opwarmer voor de TGV die er zit aan te komen.
Danko Jones is een uitgesproken frontman, een entertainer pur sang, een performer bij wie de rock’n’roll constant door de aders stroomt. Er valt altijd wat te beleven met hem op een podium. Hij is een graag geziene gast op metal-festivals, hoewel zijn muziek weinig met metal te maken heeft. Het is in de eerste plaats elektrisch geladen rock’n’roll die doorspekt is met een gezonde dosis humor. Met zijn puntige commentaar en gespeelde arrogantie weet hij als geen ander het publiek uit zijn handen te laten eten, maakt niet uit of het nu metalheads of gewone rockfans zijn.
Uiteindelijk draait het voor hem maar om één ding, fun beleven, en dat via een rock’n’roll show die stijf staat van de adrenaline en de goesting. Het mag dan al woensdag zijn vandaag, bij Danko Jones is het alle dagen feest, zoals hij het er met volle overgave uitschreeuwt in “Everything is Saturday Night”, de song bij uitstek om een party op te fleuren.
Met al 13 albums op zijn conto heeft hij al een rijk repertoire om een zinderende setlist uit te puren, en dit zorgt vanavond voor een dolle rollercoastertrip doorheen zijn carrière. Dat gaat van vinnige oudjes als “Mango Kid” en “Lover Call” tot de vlammende kopstoten “What You Need” en “I Love it Louder”, allebei uit het recentste album ‘Leo Rising’. Hoewel er een tijdspanne van een dikke 25 jaar gaat over al die stomende songs, zijn er geen stijlbreuken of grote veranderingen te bemerken. Danko Jones omarmt hetzelfde motto als Motörhead en The Ramones, verander nooit een perfect werkende formule.
Hij strooit met splijtende riffs en spitse gitaaruithalen, maar op lange solo’s en dito uitweidingen zal je hem niet betrappen. Het moet vooruitgaan en het vuur moet constant blijven branden.
Tempo en power zijn sowieso al de speerpunten in een Danko Jones set, maar het kan altijd nog een beetje sneller en directer, zoals in de stomende punchers “Invisible”, “I Gotta Rock” en “There’s Gonna be a Fight Tonight”. En dan zijn er natuurlijk nog altijd de knallers die de vlammen nog wat harder doen oplaaien, zoals een splijtend “Had Enough”, een frontaal “Guess Who’s Back” en een ontketend “My Little R’n’R”.
Het powertrio neemt gedurende een dik uur en een kwart nergens gas terug, en zo hoort het ook. Dit is het soort show om uw batterijen op te laden. Zoals we al zeiden, ‘t is altijd feest met Danko Jones.
Organisatie: Democrazy + Ha Concerts, Gent
Teenage Fanclub – Teenage zestigers nog niet uitgeteld
Het Schotse Teenage Fanclub is een verborgen 90s indieparel die we maar al te graag koesteren, zeker hun langspeelplaten uit die jaren. Live maken ze de brug tussen een soort laidback indiepop en die kenmerkende weerbarstige indie nostalgie. De muziek van deze teenager zestigers ging erin als zoetenkoek en hun afwisseling werd door het publiek, leeftijdsgenoten, even genegen, smaakvol ontvangen.
De heropleving van 90s bands zorgt ervoor dat de vijftig plusser de clubzalen niet godvergeten is en dat er meer dan voldoende volk komt opdagen. Zelfs voor een band als deze die ergens aan de middenstip van bekendheid en nobele onbekendheid stond.
De Schotten, een kwintet rondom Norman Blake en Raymond McGinley, waren goed productief tem 2000 met albums ‘Bandwagonesque’, ‘13’ , ‘Grand Prix’ , ‘Songs from northern britain’ en ‘Howdy’, die deels het zeemzoeterige, melodieuze, prettig in het gehoor liggende indiefolkpopgeluid van nu, zonder al te veel opsmuk en weerhaken, inluidde. De noisty tunes en shoegaze effects werden verdwenen uit het geluidsbeeld.
Na wat muzikaal gekabbel in de tennies en hun waardig ouder worden na de coronapandemie, verscheen er zo om de 3 jaar een nieuwe plaat. Je kan zeggen dat er sprake is van een return met albums ‘Endless arcade’, ‘Nothing last forever’ en het onlangs verschenen ‘Do not dare to dream’. Een reden te meer om terug op tournee te trekken om de huidige droomachtige, bezwerende herfstige, melancholische sound met een warme psychedelische, folky inslag voor te stellen. Het klinkt toepasselijk bij ondergaande zon, nazomers, innemend, sfeervol, rustig voortkabbelend, goed algemeen, om even te mijmeren en/of terug te blikken. Een breed uitwaaierend geluid, door een traditioneel instrumentarium, de (op elkaar afgestemde) zangpartijen, de samenzang en het heerlijke keys/toetsenspel van de enige jonge gast van het combo Euros Child, die even voordien de avond opende en het publiek in de juiste sfeer bracht.
Een twintigtal songs kregen we, goed anderhalf uur lang, die de 35 jarige carrière omarmt van deze teenager zestigers. Oud en nieuw materiaal naast elkaar, mooi groovy, sprankelend als gemoedelijk genietbaar. Ze connecteren hier hun nineties muziekhart aan het materiaal van de laatste zes jaar. Een mooie backcatalogue dus.
Ze refereren aan bands als The Beatles, The Byrds, Beach Boys, Big Star, verder The Feelies, XTC en de rits indiegrungepop. Songs die puur, eerlijk, oprecht , onschuldig, straight from the heart zijn.
Ze hebben de live-smaak opnieuw te pakken. Een enthousiasmerende band. Ze amuseren zich en spelen vol spelplezier het materiaal uit hun rijkelijk gevulde carrière.
Ze trakteerden ons op een uiterst genietbare, dromerige, (aan) stekelige set waarbij het materiaal een bredere, extraverte omlijsting kreeg, met die kenmerkende, licht shoegazende, grunge aanpak, waarbij de pedaaleffects beheerst werden ingedrukt. Nooit uit de bocht, maar subtiel tintelend en prikkelend.
Het balanceerde in hun gretigheid en enthousiasme tussen lekkere grooves, fijnzinnigheid en ingetogenheid. Een heerlijk concert dus van elegante schoonheidsindiepop met een smiley gevoel.
Het wordt een vaste getrouwe, “Tired of being alone”, uit het vorige album en “About you” van het sterke oudje ‘Grand Prix’ zetten de set in. Die twee hoorden we ook een paar jaar terug als openers toen we hen na al die jaren terug zagen in de Botanique. Een leuk tweetal trouwens, die het fijnzinnige spel en de samenzang onderstreept, wat ruimte laat voor de instrumentatie en de keys. De aangenaam, sfeervol poprockende tune hoorden we vooral in het eerste deel van de set met “Metal baby”, een rusthouder die ze plukten uit hun teenage oudheid en de nieuwe “Tomorrow people” en “A day in the sun”. Heerlijk genietbaar luistervoer zondermeer.
Een eerste schot die hun weerbarstigheid onderlijnde kwam met “Alcoholiday” uit ‘Bandwagonesque’, die de verschillende invalshoeken en lagen indiepop liet horen. Erna zaten we in die lieflijke sfeer die hen de laatste jaren bepaalt met een “There was you” , “Mellow doubt”, “I don’t want control” en “Over & over again”. We werden leuk, ontspannend meegesleept en zonder dat we het beseften, waren we halfweg …
Het tweede deel was forser, krachtiger, extraverter; het materiaal kreeg wat meer intensiteit, diepgang en gedoseerde grilligheid. “Everything is falling apart”, “What you do to me”, “I’m in love”, “My uptight life” en “It’s a bad world” kregen een kleurrijke touch, insteek en beklemtoonden de op elkaar afgestemde zangpartijen. Ze voelden zich in hun sas, een praatje tussenin en genoten van de warme respons.
Natuurlijk konden we niet omheen “The concept”, doorbraaknummer bij uitstek, dat mooi uitgediept werd met die wisselende groovy sounds en wahwah golven … of hoe pop en distortion elkaar subtiel, fijngevoelig vonden.
Het publiek genoot van hun onder het stof gehaalde materiaal en hun recente nummers, melodieuze ‘on the road’ dreampop die ergens kan gelinkt worden aan de aanpak van de War On Drugs.
Met plezier kwamen ze terug. We zaten mooi in de sfeer, een ‘coup de force’ van hun weerbarstige pop met “Endless arcade”, “Don’t feel my soul” en het afsluitende “Everything flows”, ooit hun eerste single, die zorgde – opnieuw - voor die kenmerkende wisseling van introspektie en extravertie; net als “The concept” mooi uitgewerkt met een geraffineerde, stekelige ritmiek en prachtige, overtuigende gitaarsoli.
In deze setlist misten we persoonlijk oudjes “Star sign”, “Guiding star”, “Sparky’s dream”, “Radio”, “Norman 3” of het recente “Foreign land”, maar we treurden totaal niet van wat deze ‘Fanclub zestigers’ nog presteerden.
We blijven na al die jaren uiterst content hen zo enthousiasmerend bezig te zien. Een brug tussen laidback indiefolkpop en die weerbarstige indie nostalgie. Het ‘teenagers gevoel’ is dus nog niet uitgeteld, een waardig oud worden in hun ‘Fan’ clubhuis …
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Craic Killers zijn wat wij part poopers noemen: de mensen die de fun uit het feestje halen. Het is ook de bandnaam van een duo/solo-act uit Londen, met Ierse roots. De eerste release van Craic Killers is net uit bij Subunderground CA, het label van Nederlander Hans Ford (van Ford’s Fuzz Inferno).
Craic Killers staat in de UK al even op de radar. De zwaar politieke singles (pro Palestina, tegen de BBC, tegen Trump (uiteraard), …) krijgen er aandacht en de band kan regelmatig optreden. Ze maakten al een single met Asthma Kids uit Canada en ze staan al op een digitaal verzamelalbum van Dammit Records (van ook The Mono Kids).
Het is niet helemaal duidelijk of we nog van ‘ze’ moeten spreken. Oprichter Mr. Craic is ergens onderweg het spoor kwijtgeraakt van DJ Miner, de andere oprichtende helft van het duo. Mr. Craic heeft voor optredens en interviews net zo’n roze balacava (bivakmuts) als de dames van Pussy Riot. Voorts zou de mosterd gehaald worden bij Bad Brains, Dead Kennedys en Circle Jerks. Dat is er niet altijd aan te horen. Als geheel hoor ik een huwelijk van Sleaford Mods en de jongste versie van Amyl and the Sniffers verenigd in een onwettige liefdsebaby aan een Ho99o9-infuus.
De helft van de songtitels op deze EP zijn in het Iers, omdat Mr. Craic een cursus schrijven in het Iers gevolgd heeft.
Dit is über-militant en opruiend en lekker rudimentair in muziek, met niet meer dan een heel eenvoudige, kale baslijn en soms wat zuinige ritmes erbij. Mijn favorieten zijn “Freaks” en “Ni Amárach”.
Punk/Rock
Who TF is Craic Killers
Craic Killers
https://craickillers.bandcamp.com/album/who-tf-is-craic-killers
Begin dit jaar was er het debuutalbum van Gare Noir, met twee leden van Red Zebra, de band die nog steeds op pauze staat. Na de vele positieve reacties komt er begin volgend jaar een tweede album van Gare Noir en daarvan mogen we al genieten van de eerste single.
“To Know You Is To Love You” is geen cover van de gelijknamige 60’s hit van Bobby Vinton, maar origineel eigen werk van dit Belgische duo. Net als de vorige singles biedt ook dit nieuwe materiaal sprankelende synthwave met een leuke lyric er over heen. Een beetje romantiek en wat mysterie, maar minder donker dan het eerdere werk, misschien.
Geschreven, gecomponeerd en geproducet door Frits Standaert en ingezongen door Sam Claeys. Als aanloop naar dat volgende album klinkt dit alvast veelbelovend.
https://www.youtube.com/watch?v=U-_IxJyqPkc
Omdat er wereldwijd wel meer rock en metalbands zijn met de bandnaam Hunter en omdat er een paar wijzigingen waren in de bezetting, veranderde de Belgische heavymetalband Hunter de bandnaam naar Hunter Omega. De naamsverandering valt samen met de release van de EP ‘Lake of Death’.
Als Hunter heeft deze band de voorbije tien jaar een mooie weg afgelegd, met als hoogtepunt hun passage op Alcatraz in Kortrijk. Alcatraz kwam net voor de release van het album ‘Rebel Angels Rise’ in 2023. Dat album werd bij ons en internationaal goed onthaald en sinds vorig jaar is het ook verkrijgbaar op vinyl. Na Alcatraz volgden nog een handvol kleinere festivals in België en veel clubconcerten in eigen land en Nederland, vaak als support van internationale bands.
De nieuwe muziek dan. “Ghost of Anarchy” begint met enkele agressieve riffs om dan over te gaan op snelle, klassieke heavy metal. De tempowisselingen in dit nummer zijn leuk en vormen het peper en zout van het nummer, naast de knappe gitaarsolo. Ook de lyrics gaan ergens over, al blijft het ook wat mysterieus. “Lake of Death” begint ook al scherp en snel. En op dit nummer houden ze bij Hunter Omega het gaspedaal de hele tijd ingedrukt. “Knight of the Black Rose” – een verwijzing naar Lord Seth uit Dungeons & Dragons - is op deze EP al aan zijn derde deel toe. Delen 1 en 2 staan op de eerder uitgebrachte full albums.
Voor wie deze band van bij het begin volgt, is het leuk om zoiets als rode draad doorheen het oeuvre te hebben. Ook voor wie de voorgeschiedenis niet kent, is dit nog steeds een leuk nummer. Al gaat het in het begin dan traag en wordt er meer verteld dan gezongen. Heerlijk hoe er gespeeld wordt met de spanningsboog. Pas na 3 minuten worden de donderende drums ingezet en ze gooien er nog een nette gitaarsolo achteraan. Dit is veruit mijn favoriet van de vier nummers op deze EP. “FAFO” is de afkorting van F*ck around and find out. Er zit wat punkrock en wat oude Motörhead in dit nummer, dat opnieuw heel hard en strak gebracht wordt. Het gaat over opkomen voor jezelf en alles wat daarbij hoort.
Dat een naamsverandering en bezettingswissel gepaard kan gaan met een nieuwe release is mooi meegenomen. Dan geef je als band meteen je visitekaartje af. Deze ‘Lake of Death’ heeft de energie en tegelijk de maturiteit van voorganger ‘Rebel Angels Rise’ en toch klinkt dit net iets anders.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/104205-hunter-omega-een-goede-band-verandert-en-evolueert-door-de-jaren-heen-daar-is-niets-mis-mee-zolang-iedereen-gelooft-in-wat-hij-doet
https://musiczine.net/index.php/nl/item/91716-rebel-angels-rise
https://www.youtube.com/watch?v=usvQYbc6ubo&list=OLAK5uy_nJMPAza7ACIOZWo7zWGnabOnIGnHXxpbg
De Zweedse rock-'n-rollband MÄRVEL nodigt je uit in ‘Sanctemonium’, een Halloween-EP vol gemaskerde mannen, slechte bedoelingen en een soundtrack voor de donkerste nacht van het jaar. Met twee bekende griezelverhalen uit het eerdere werk van Märvel, twee zorgvuldig gekozen covers en het allereerste nummer van de band in het Zweeds, bundelt ‘Sanctemonium’ vijf verhalen over monsters, het kwaad en dingen die 's nachts in het donker rondspoken.
De EP opent met Alice Coopers jaren 80-klassieker “He’s Back - The Man Behind The Mask”. Drie gemaskerde mannen die een nummer over een gemaskerde man onder handen nemen: de casting lijkt zichzelf wel te schrijven. Special guest Olle Hedenström (Dead Lord, Kongh) vervoegt The King op leadgitaar, waardoor deze bijzondere Halloweenreünie nog beter past. Olle speelde namelijk de hoofdrol in Märvels videoclip voor “Danish Rush”. Ze hebben het origineel helemaal naar hun eigen hand gezet. Luister maar eens naar het origineel. Geniet van de vurige gitaarsolo's, de coole zang en ja, je zult het ontbrekende synthesizer geluid uit de jaren 80 niet missen. Wat een knaller van een versie!
“Alla Helgons Blodiga Natt” maakt zijn debuut als het allereerste Zweedstalige nummer van Märvel en geeft het feestgedruis een uitgesproken lokaal tintje. De titel betekent “De Bloedige Nacht van Allerheiligen” en het nummer luidt een nieuw hoofdstuk in de muzikale taal van de band in. Of bewijst het juist dat taal er niet toe doet als je rockt zoals zij dat doen!
Vervolgens waagt Märvel zich aan “Where Evil Grows” van The Poppy Family, waarmee de band nog een onheilspellend nummer aan de verzameling toevoegt. Maria Bergström (The Pusjkins) neemt de duetvocalen voor haar rekening en geeft het nummer extra emotie met haar krachtige stem.
De tracklist wordt vervolledigd met twee eerder uitgebrachte originele nummers van Märvel. Eerst is er “A Beautiful Corpse”, afkomstig van het meest recente album ‘Brain Drain Diaries’: een mooi en bijzonder typisch Märvel-nummer.
Als laatste krijgen we “Slasher With a Broken Heart”, oorspronkelijk verschenen op ‘Graces Came With Malice’. Een schattig nummer, Valentijn in omgekeerde richting. Ik ben dol op de teksten en vind ze bijna grappig. Het gitaarspel is ronduit verrukkelijk.
Of je nu verkleed op pad gaat of gewoon op zoek bent naar iets passend duisters als soundtrack voor dit seizoen, ‘Sanctemonium’ biedt vijf uitstekende redenen om de lichten aan te laten.
Deze EP laat bovendien zien waarom je deze gasten in de gaten moet houden als je houdt van rock met een donker randje. Ze hebben opnieuw puik werk afgeleverd!
MÄRVEL BESTAAT UIT:
https://www.facebook.com/marveltheband
https://www.youtube.com/watch?v=Rvf4Qzot-ks&list=RDRvf4Qzot-ks
Vincent Starwaver is terug met een nieuwe single. “Starsong 2” is het visitekaartje van het album ‘What About The Poetry?’ dat we ergens begin volgend jaar mogen verwachten.
Afgaand op deze single zal dat derde album netjes in het verlengde liggen van ‘Goodnight Honeybun’ en ‘Godspeed’. Een beetje de indie-rocksound van de jaren ’90 en ’00, met wat productionele accenten die heel aanwezig zijn en tegelijk niet te veel op de voorgrond komen, ergens tussen dEUS en Hooverphonic in. Er zitten zuinig wat vrouwelijke vocalen in deze single, en dat dat mooi aanvult bij Bart’s stem, dat wisten we natuurlijk al van zijn vorige bands en projecten.
Je vindt deze digitale single op Spotify en Apple Music.
https://www.youtube.com/watch?v=0Y0uTIu37hs
Wie The Schizophonics al eens live aan het werk gezien heeft, weet dat deze band op zijn zachtst gezegd een sensatie is. En dat heeft alles te maken met zanger/gitarist Pat Beers, een wildebras die telkenmale te keer gaat als een jonge uitgelaten James Brown die de ene spriet na de andere salto uit zijn energetische lijf perst en ondertussen de meest explosieve gitaarsolo’s blijft afvuren. Kunnen Schizophonics die ongebreidelde energie ook op plaat persen, vragen wij ons af.
Toch wel, zo blijkt. ‘Burning Floor’ is ondertussen al het vierde album, en het is wederom een wild, furieus, driftig en elektrisch geladen plaatje vol met snerende fuzzy garage-rock. Geen stijlbreuken in vergelijking met vorige platen, en dat is maar goed ook. De levendige ingrediënten zijn alweer de onstuimigheid en de furie van MC5, de morsige prille garage-rock van The Sonics en de onuitputtelijke energie van Jon Spencer. En wie zich nog de onvolprezen Dirtbombs herinnert zal ook wel een belletje horen rinkelen in de soulvolle en swingende garage-rock van “Knock It Down”.
“Coyote” heeft dan weer een en paar Iggy-krijsen in zich, zoals de the man himself het deed in zijn beste Stooges tijden, en ook de gitaar wordt hier gegeseld met ware Ron Asheton-allures. Allicht wel, natuurlijk zijn The Stooges alomtegenwoordig in de bruisende sound van Schizophonics, dat kan ook niet anders.
Het tempo nog een beetje opdrijven? Geen probleem, “Little Cobra” raast als een tornado en “Out in the Wilderniss” is een windhoos die door de jungle briest.
Het hele album is eigenlijk een adrenaline-injectie die een dik half uur non-stop doordendert.
Angine De Poitrine - Een buitenaardse trip die nog lang blijft nazinderen
Wie op zondag 25 oktober 2026 een ticketje wilde bemachtigen voor Angine De Poitrine in Trix, moest van goeden huize zijn. Op TicketSwap stonden meer dan 4000 mensen te wachten op een kans om alsnog een ticket te bemachtigen. Ik was goed op tijd aangekomen en zag bij aankomst al een tiental mensen voor de zaal wachten. Wat me meteen opviel, was de diversiteit van de aanwezigen. Jong en oud, mannen en vrouwen, muziekliefhebbers uit binnen en buitenland. Dat laatste mocht je behoorlijk letterlijk nemen, want later hoorde ik zelfs dat iemand helemaal vanuit Australië was afgereisd om de band aan het werk te zien. Het illustreert hoe een duo met een eigenzinnige muzikale aanpak erin slaagt om steeds meer mensen te overtuigen, ver buiten de grenzen van hun eigen planeet.
Voor de opwarming zorgde Gros Mené, een Canadese band. Het cultproject van Fred Fortin en Olivier Langevin staat bekend om zijn rauwe, ontregelde vorm van stonerrock, gedragen door stevige grooves, zware baslijnen en vervormde fuzzgitaren. Met hun combinatie van lofi garage en logge riffs wisten ze de zaal alvast op temperatuur te brengen.
Een meer dan degelijke support die zijn opdracht met verve vervulde. Toch hing er tijdens het optreden een zekere verwachting in de lucht. Hoe goed Gros Mené ook zijn best deed, het was duidelijk dat de meeste aanwezigen uiteindelijk voor één welbepaalde attractie naar Antwerpen waren afgezakt.
Angine De Poitrine is intussen veel meer dan zomaar een band geworden. Het buitenaardse duo, bestaande uit Khn de Poitrine op gitaar en Klek de Poitrine op drums, heeft zich ontpopt tot een fenomeen dat steeds meer muziekliefhebbers in zijn greep krijgt. Dat hun muziek moeilijk in een mainstreamhokje te plaatsen valt, lijkt daarbij eerder een troef dan een handicap.
Integendeel, net het ongrijpbare karakter van hun muzikale universum wakkert de nieuwsgierigheid aan. Khn en Klek brengen een geluid dat zich niet zomaar laat verklaren. Wie zich aan een grondige ontleding waagt, komt al snel uit bij ingewikkelde ritmische structuren en muzikale constructies waarvoor je haast een gevorderde wiskundige nodig hebt. Sommigen spreken over micrototaliteiten en andere theoretische concepten. Zelf houd ik het liever bij complexe ritmes die je hersenen aan het werk zetten, maar tegelijk onweerstaanbaar uitnodigen om mee te bewegen.
Vanaf de eerste noten wordt duidelijk dat Angine De Poitrine geen hapklare muzikale ervaring voorschotelt. Hun muziek kronkelt en verrast, met ritmes die voortdurend lijken te veranderen en melodieën die zich op onverwachte momenten aandienen. Wat op papier misschien klinkt als een ingewikkelde muzikale puzzel, ontpopt zich live tot een meeslepende trip.
Het duo houdt de aandacht moeiteloos vast zonder terug te vallen op herkenbare refreinen of klassieke songstructuren. Als luisteraar word je meegezogen in een wereld waarin de muziek haar eigen regels bepaalt en conventies nauwelijks een rol spelen.
Met amper acht nummers op de setlist weten ze de zaal toch bijna anderhalf uur in hun greep te houden. “Angor”, “Yor Zarad”, “Tamebsz”, “Mata Zyklek”, “Ababa Hotel”, “Sarniezz”, “Fabienk” en “Sherpa” vormen samen een muzikale reis die voorbij lijkt te vliegen.
De beperkte omvang van de setlist doet nauwelijks afbreuk aan het geheel. Integendeel, de composities krijgen alle ruimte om zich te ontwikkelen en nemen je mee op een tocht waarvan de bestemming niet altijd duidelijk is, maar waarbij de weg ernaartoe minstens zo boeiend blijkt.
Ook de interactie met de aanwezigen verloopt op geheel eigen wijze. Tussen de nummers door zoeken de twee af en toe contact met de zaal, al gebeurt dat niet bepaald op de conventionele manier. In plaats van uitgebreide bindteksten krijgen we vreemde kreten voorgeschoteld die de toeschouwers vervolgens zo goed mogelijk proberen na te bootsen. Ook de bijbehorende bewegingen worden enthousiast geïmiteerd. Het levert grappige momenten op en verkleint de afstand tussen het mysterieuze duo en de mensen voor het podium, zonder dat het eigenzinnige karakter van hun alter ego's verloren gaat.
Van uitgesproken politieke statements zal je Angine De Poitrine niet snel kunnen beschuldigen. Al weet je natuurlijk nooit of de peace signs en hartjes die ze de zaal toewerpen toch een diepere betekenis hebben. De band lijkt zich comfortabel te voelen in zijn eigen universum en verwacht van de aanwezigen vooral dat ze zich daaraan overgeven. Wie met een open geest naar Trix is afgezakt, krijgt daar ruimschoots de kans toe.
Heel wat bezoekers zullen na afloop tevreden naar huis zijn teruggekeerd. Toch valt niet uit te sluiten dat sommigen met gemengde gevoelens achterblijven. De hype rond Angine De Poitrine heeft intussen zulke proporties aangenomen dat de verwachtingen haast onvermijdelijk hooggespannen zijn. Wanneer duizenden mensen nog naar tickets zoeken en muziekliefhebbers van de andere kant van de wereld afreizen om een optreden mee te pikken, wordt het moeilijk om niet met torenhoge verwachtingen aan de avond te beginnen. Wie vooral een traditionele rockshow verwacht, zou dan ook weleens op zijn honger kunnen blijven zitten.
Zelf was ik alvast bijzonder enthousiast. Angine De Poitrine heeft op dit moment nog maar twee releases op zijn naam staan en bevindt zich duidelijk nog in volle ontwikkeling. Net dat maakt het zo boeiend om het duo nu aan het werk te zien. Er ligt nog zoveel terrein open binnen hun muzikale universum en het valt te ontdekken hoe ze daarmee verder zullen experimenteren. Dat ze met relatief weinig materiaal bijna anderhalf uur lang een zaal kunnen boeien, getuigt van hun creativiteit en de overtuigingskracht van hun aanpak.
De hype is dus niet zomaar uit de lucht komen vallen. Achter de maskers schuilt wel degelijk iets dat de moeite waard is.
En toen was het nog niet gedaan.
Na het concert bleef ik nog wat napraten met een man die helemaal vanuit Luxemburg naar Antwerpen was gekomen. Hij bleek al sinds 14 uur voor de zaal te hebben staan wachten. Op een bepaald moment waren er twee mannen uit de tourbus gestapt die hem vroegen of ze zijn platen mochten signeren. Mijn gesprekspartner had dus al een glimp opgevangen van de twee aliens in hun aardse gedaante. Voor mij was dat reden genoeg om bij de merch ook maar meteen de platen aan te schaffen, in de hoop eveneens een handtekening te kunnen bemachtigen.
Toevallig raakten we daar aan de praat met de tourmanager. Die vertelde aanvankelijk dat de band misschien nog naar de merch zou komen, maar kwam even later met minder goed nieuws. De heren zouden met hun ruimteschip de locatie al hebben verlaten. We besloten dan maar naar buiten te gaan en daar verder te praten. Net toen de hoop stilaan begon te vervliegen, kwam er plots iemand vanuit de zaal naar de tourbus gewandeld. Volgens mijn nieuwe vriend was het wel degelijk Khn de Poitrine, de gitarist van de band. Ik waagde mijn kans en vroeg of hij mijn pas aangekochte lp's wilde signeren. Dat bleek helemaal geen probleem.
Khn nam niet alleen de tijd om mijn platen van een handtekening te voorzien, maar bleef ook nog even staan voor een praatje. Ik was vooral benieuwd waarom de band er bewust voor kiest om voorlopig in relatief kleine zalen te spelen. Eerder dit jaar stonden ze nog voor publiek van ongeveer honderd tot driehonderd mensen. Inmiddels spelen ze voor zo'n duizend bezoekers, terwijl de enorme vraag naar tickets op de tweedehandsmarkt duidelijk maakt dat er nog veel meer belangstelling is. Het zou dus verleidelijk kunnen zijn om meteen een volgende stap te zetten en grotere zalen aan te doen.
Zijn uitleg was verfrissend nuchter. De band wil vooral blijven leren en zichzelf verder ontwikkelen. Door voorlopig in kleinere zalen te spelen, kunnen ze blijven experimenteren zonder meteen grote risico's te nemen, zowel financieel als artistiek. Mocht er tijdens een optreden iets misgaan of een experiment niet helemaal uitpakken zoals gehoopt, dan blijven de gevolgen beperkt. Het klinkt als een verstandige keuze voor een band die snel groeit, maar niet ten koste van alles wil meegaan in de verwachtingen die de hype met zich meebrengt. Op die manier behouden ze de ruimte om hun eigen koers te varen en muzikaal verder te zoeken.
We hadden het ook over hun anonimiteit en de voordelen van hun buitenaardse alter ego's. Door zich achter hun maskers te verschuilen, kunnen ze een zekere afstand bewaren tot de aandacht die rond hun muziek ontstaat. Zo houden ze hun privéleven afgeschermd en blijft de focus liggen op wat voor hen echt telt: de muziek en het universum dat ze daaromheen hebben gecreëerd. Volgens Khn respecteren de meeste mensen die keuze. Zelfs toen ze onlangs bij Jimmy Fallon te gast waren voor een muzikale bijdrage aan The Tonight Show, werd hun anonimiteit gerespecteerd. Dat ze ook op zo'n groot podium aan hun eigen regels kunnen vasthouden, maakt hun verhaal alleen maar interessanter.
Nadat Khn opnieuw op de tourbus was gestapt, volgde nog een onverwacht vervolg. Ook Klek de Poitrine kwam even later naar buiten om mijn platen te signeren. Zo kreeg de ontmoeting een extra hoofdstuk en kon ik uiteindelijk met handtekeningen van beide bandleden naar huis vertrekken.
Het was een mooie afsluiter van een avond die muzikaal al meer dan geslaagd was. Dat beide muzikanten ondanks de groeiende aandacht nog tijd vrijmaken voor een praatje met fans, maakt de kennismaking des te waardevoller.
Na die gezellige babbel zat de avond er dan toch echt op. Ik keerde huiswaarts met gesigneerde platen, nieuwe vrienden en een hoofd vol indrukken. Het optreden had al indruk gemaakt, maar de ontmoetingen achteraf gaven de avond nog een extra dimensie. Er gaat weinig boven het ontdekken van een band die je muzikaal weet te verrassen, om vervolgens ook nog even kennis te maken met de mensen achter het mysterie.
De terugrit voelde dan ook alsof ik op een wolk zat. Angine De Poitrine had in Trix bewezen waarom zoveel mensen zich door hun muziek laten meeslepen. Minstens even mooi was de vaststelling dat achter die buitenaardse verschijning twee muzikanten schuilgaan die hun eigen tempo willen bepalen, willen blijven leren en niet zomaar bezwijken onder de druk van hun groeiende succes.
Met gesigneerde lp's onder de arm en een hoofd vol mooie herinneringen kon mijn avond niet meer stuk. Sommige concerten blijven hangen door de muziek alleen. Andere krijgen achteraf nog een verhaal mee dat je jarenlang met een glimlach zal vertellen. Dit was zonder twijfel zo'n avond.
Neem gerust een kijkje naar de pics
Angine de Poitrine
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10404-angine-de-poitrine-25-10-2026?Itemid=0
Gros Mené
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10405-gros-mene-25-10-2026?Itemid=0
Organisatie: Trix, Antwerpen
Sibyl Vane met rockende frontvrouwe Helena die je kan kan omschrijven als ‘She’s A gun’
Sibyl Vane + Aino & Hajonneet
Sibyl Vane is een Este alternative rock band met toch ook wat new wave invloeden. Helena Randlaht aka de wervelwind die zingt met een streepje Dave Gahan (Depeche Mode) in haar stem bewijst al jaren waarom deze band live een must see is.
Recentelijk brachten ze hun meest experimentele album uit: ‘Vortex’. Vrees niet: het album kreeg een warm onthaal en klinkt fris en krachtig, tijd dus om ze eindelijk aan het werk te zien. Al van het eerste uur kennen we hen 14 jaar, toen: ‘Love, Holy Water and TV’ verscheen.
Als voorprogramma kozen ze voor een Finse band met eveneens een vrouwelijke wervelwind aan het roer: Aino & Hajonneet en ja de voertaal op het podium is het Fins.
In deze zaal presenteerden ze veertien jaar geleden hun allereerste album en het mag geweten hebben: we voelen een Berlijnse vibe aka een beetje punk, anarchistisch en vooral een onbegrensde vrijheid en insiratie bron voor artiesten.
Aino & Hajonneet: vliegen er vanaf de eerste noten stevig in. Rock meets hard rock met een vleugje nostalgie. De frontvrouw gaat zo hard te keer, al seen razende trein die niet meer te stoppen is. Vrij snel springt haar energie over naar het publiek en lijkt het hier dat zee en thuismatch aan het spelen is. De teksten zijn vrij rebels en zouden ook hunkeren aar vrijheid en vrede, met af en toe een sneer naar hoogstaande politici die er niets van bakken en naar de oorlog hier vlakbij. Althans dat is wat ik achteraf te horen krijg van de locals.
Naar het einde toe was er zelfs kort wat tijd voor iets meer breekbaarheid om vervolgens met het laatste nummer keihard uit te halen, als in een sonische uitbarsting. Meer moet dat niet zijn en dus ja: iedereen heeft ervan genoten!
Het was een steengoede set, met heel veel positieve feedback van de fans en toeschouwers, want er werd in de handen geklapt, op en neer gesprongen, mensen waren aan het dansen en meezingen.
Enig persoonlijk nadeel: wie geen Fins spreekt verstaat er natuurlijk niets van.
Sibyl Vane opent sterk met “Cluster Fuck”. De groep speelt sterk en strak, terwijl Helena haar keel meteen mag openzetten om te demonstreren hoe goed ze kan zingen op alle toonaarden.
Handgeklap en meezingende fans is het resultaat van “I Want You”. Old school rock met een positief gevoel. De hele vloer begint te daveren door al dat op en neer gespring, 5 op schaal Richter!
“She’s A Gun” is een echte topper en past echt wel bij Helena, ook als omschrijving van haar prestatie hier. Een nummer over een kat komt best catchy over en weet hier heel wat harten te veroveren. Meer rock’n roll komt eraan met “Love Department”, “Thousand Words” en een nieuw hoogtepunt: “Supersonic” (waarbij Helena zelfs even de gitaar op haar rug zet en zo aan de slag gaat, lekker rocken dus).
Hierna keren ze terug naar iets recenter werk met “Into The Sun” aka een beetje zeemzoetigheid in combinatie met hoge tonen. Het mag gezegd worden het lijkt wel dat de fans dit nummer in hun hart dragen. Vervolgens pakken ze uit met “S.O.M.” en de titel track van hun nieuwste album: “Vortex”. Hiermee krijgen we iets meer synth pop klanken en een poppier geluid en ja: dit valt ook wel in de smaak.
“White Trash” en “KIDM” brengen ons zeemzoetige rock. Met “Circuits of Desire” bewijzen ze eens temeer dat het nieuw album echt wel een topper is. De enthousiaste reacties vanuit het publiek zegt genoeg.
Dat de band ook een breekbare track kan brengen bewijzen ze met “Can’t Keep It Together”. “On Till Dawn” had goed gestaan als afsluiter, ook omwille van de tekst en de titel. De schurende gitaren halen alles uit de kast, op auditief niveau is dit een bom.
Afsluiten doen ze echter met het rustigere en zeemzoete “Duchess”, waarbij Helena nog eens haar vibrato stem mag bovenhalen. Op vocal vlak nog een beetje afsluiten om dan meteen over te gaan naar de DJ en iedereen uit te wuiven. Strak einde, maar wel een hartelijke en warme afsluiter.
Enige minkantje aan deze avond is het gebrek aan kennis van de Estse taal om zo de spitante verhalen van Helena tussen de songs door te kunnen verstaan, maar dat ligt dus niet aan haar.
Het was een ‘best of’ set, met vooral hoogtepunten, zodat we met een warm en voldaan gevoel huiswaarts kunnen keren.
Noot voor de specialisten onder ons: ze zijn afkomstig uit Pärnu, een flink eind van Tartu en toch voelde dit aan al seen thuismatch, wat zorgde voor een uitstekende en uitgelaten sfeer.
We hopen hiermee ook eens een Belgische booker te kunnen overtuigen, van ons mogen ze gerust een in onze achtertuin komen rocken!
Om te eindigen toch wel het fijne besluit en ja met een quote uit hun eigen repertoire als we Helena mogen oschijven: She’s a gun!
Deep Purple - De jaren wegen, het vuur blijft
Toen we Deep Purple in 2017 voor het laatst live zagen, bleef vooral de hechte samenhang ons bij. Op het podium stonden doorwinterde muzikanten die duidelijk dezelfde richting uitkeken en hun individuele meesterschap ten dienste van het geheel stelden.
Negen jaar later bracht de ‘Splat! World Tour’ ons opnieuw naar de band, ditmaal in de Lotto Arena in Antwerpen. Met Simon McBride op de gitaarpositie en een repertoire waarin ook het recente werk zijn plaats opeist, waren we benieuwd hoe die vertrouwde groepsdynamiek vandaag zou aanvoelen.
Het jonge Britse JAYLER (****) mocht de avond op gang trekken. De zanger vertoont niet alleen enige gelijkenis met Robert Plant, ook zijn stem en de hoge uithalen roepen de Led Zeppelin-frontman in herinnering. Met de zwier van een rockdiva doorkruist hij het hele podium en daagt hij het publiek subtiel uit. Ondertussen zorgen aanstekelijke riffs voor de nodige vaart: lekker rocken kan dit viertal zonder twijfel. Er is nog ruimte om te groeien, maar met meer podiumervaring heeft JAYLER de troef om het ver te schoppen.
De muzikanten lieten zich alvast niet uit het lood slaan door hun plaats op de affiche naast een levende legende. Ze speelden alsof die duizenden mensen speciaal voor hen waren gekomen. Mooi.
Een sterke opener en een ontdekking die aandacht verdient.
Vooraf hadden we de setlists van enkele vorige optredens bekeken. Daaruit bleek dat Deep Purple (****½) het recente werk behoorlijk wat ruimte gaf tussen de klassiekers. Een keuze die we konden waarderen en die in de Lotto Arena uitstekend uitpakte, al kon opener “Highway Star” ons nog niet meteen overtuigen. Bij “A Bit on the Side”, uit ‘=1’, en “Into the Fire” werden de registers echter opengetrokken. Het waren muzikale vuurballen die de gedrevenheid van het vroegere Deep Purple opriepen. Een sublieme gitaarsolo van Simon McBride nam vervolgens onze eventuele twijfels over hem weg. Al geven we toe dat we op enkele kleine momenten Steve Morse toch een beetje misten.
Opvallend was ook hoe Ian Gillan zijn stem doseerde en de muzikanten geregeld alle ruimte gaf. Zo kon Don Airey bewijzen wat voor een klankwizzard hij wel is. Tijdens zijn eerste solo was er zelfs plaats voor een grapje: terwijl de toetsen bleven doorklinken, nam hij rustig de tijd om een aangereikt glaasje wijn met smaak leeg te drinken. Tot hilariteit van het publiek.
Humor bleek trouwens een belangvolle component. Gillan had er duidelijk zin in en sprak de zaal geregeld toe, soms met een flauw grapje tussendoor. Die ontspannen sfeer droeg bij aan het gevoel dat hier muzikanten stonden die nog volop plezier beleefden aan het samenspelen. Ondanks hun palmares en iconische verleden maakte Deep Purple er allerminst een routineklus van. Het prachtige “Sometimes I Feel Like Screaming” groeide uit tot één van de hoogtepunten van de ongeveer honderd minuten durende set. Ook het recentere werk hield overtuigend stand: “Diablo” had eerder al lekker gerockt en bij “Sacred Land” kregen we kippenvel. De wisselwerking tussen de muzikanten gaf zowel de vertrouwde nummers als de nieuwere composities glans.
Gillans stem klonk nog bijzonder vitaal. We herinneren ons een optreden in het Sportpaleis, ergens aan het begin van deze eeuw, waarbij hij de hoge noten leek te forceren en Dio, die toen het voorprogramma verzorgde, hem vocaal kwam bijstaan.
Deze keer hoorden we een zanger die zijn grenzen beter bewaakte. Hij zocht steun waar nodig, liet de instrumentale passages ademen en bleef ondertussen een charismatische frontman.
Na opnieuw een sublieme toetsensolo en na “Lazy Sod” werd de finale ingezet met een eigenzinnige uitvoering van “Perfect Strangers”. Een verbluffend mooi “Space Truckin'”, waarbij het publiek uitbundig meezong, en het onvermijdelijke “Smoke on the Water” dreven de sfeer verder op. Via “Guinnesis” belandden we bij “Hush” en “Black Night”, die de kers op de taart vormden. Helemaal op het einde meenden we nog een korte a-capellaverwijzing naar “Goodnight, Irene” te herkennen.
We waren zonder al te hoge verwachtingen naar Antwerpen vertrokken, maar keerden terug met een brede glimlach en pijnlijke nekspieren van het headbangen. Vooral het speelplezier en het hechte samenspel bleven hangen. Waardig ouder worden heet zoiets.
Setlist: Highway Star / A Bit on the Side / Into the Fire / Guitar Solo / Arrogant Boy / Diablo / Keyboard Solo / Lazy / Sometimes I Feel Like Screaming / Sacred Land / Keyboard Solo / Lazy Sod / Perfect Strangers / Space Truckin' / Smoke on the Water / Guinnesis / Hush (Joe South) / Black Night - vermoedelijk gevolgd door een korte a-capellapassage uit 'Goodnight, Irene'.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Geert De Dapper
Deep Purple
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10397-deep-purple-23-10-2026?Itemid=0
Jayler
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10396-jayler-23-10-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Jeriko – Groove en Melancholie vinden elkaar
De dansspieren prikkelen terwijl de zorgen door je hoofd blijven spoken: bij Jeriko liggen beide dicht bij elkaar. De vijfkoppige band uit de Denderstreek verbindt indiepop, warme synthesizers en hoekige ritmes met teksten over de menselijke psyche.
Na de debuut-EP ‘Here Goes Nothing’ uit 2025 volgt met ‘ITSAGOGO’ een nieuw hoofdstuk, waarin overdaad en de gevolgen ervan centraal staan. Voor de voorstelling trokken we naar Trefpunt in Gent, benieuwd hoe die combinatie van groove en innerlijke onrust op het podium zou uitpakken.
Jerry Spin mocht met zijn filmische pop noir de avond openen.
Jerry Spin (****) bleek meteen een ontdekking. De Gentse zanger en gitarist Jeroen De Gussem trad aan met akoestische gitaar, bijgestaan door Eline Flintrop op toetsen en zang. Haar kristalheldere stem vormde een bijzonder fraaie combinatie met zijn warme timbre. Hun samenzang gaf de nummers diepgang en bezorgde ons een krop in de keel.
In zijn filmische pop noir, met invloeden uit indie en Britpop, verbindt Jerry Spin verhalen met zwarte humor en theatraliteit.
Ook in deze uitgeklede bezetting kwam dat theatrale naar boven. Wanneer hij een megafoon ter hand nam om zijn teksten te declameren, kreeg de emotionele spanning een extra impuls. Elders volstond de wisselwerking tussen beide stemmen om ons stil te krijgen. Zijn verhalen deden nadenken over het leven, terwijl de muziek ons evengoed uitnodigde o een groove van melancholie en weemoed.
Jammer van het geroezemoes om ons heen, dat vooral tijdens de intiemere passages stoorde. Toch wist het duo onze aandacht moeiteloos vast te houden. Met zijn stem, uitstraling en gevoel voor vertelling bracht Jerry Spin emoties dichtbij, terwijl Flintrop er een wezenlijk aandeel op had.
Een voorprogramma dat op eigen kracht een blijvende indruk naliet.
Jeriko (****) zat in hetzelfde straatje van Groove en Melancholie. Bij het vijftal ging het er wel een pak energieker aan toe. Vijf enthousiaste muzikanten smeedden op speelse wijze een emotionele band met hun publiek. De stem van Caro klonk soms opvallend breekbaar. Juist die kwetsbaarheid gaf de bezongen zorgen een herkenbaar, menselijk gezicht.
De muziek nodigde ondertussen uit om dansend die gevoelens een plaats te geven. Geregeld werden de registers opengetrokken, terwijl de extra vocale inbreng van toetseniste Benthe als een warm deken tegen donkere gedachten aanvoelde. De kracht zat in het samenspel: de vijf vormden een hechte ketting waarin elke schakel even belangrijk bleek. Gitaar en bas hielden elkaar mooi in evenwicht, terwijl het drumwerk de nummers beweeglijk hield en vooruit stuwde.
Ondanks de warme uitstraling werd het nergens zeemzoet. De aanpak herinnerde ons aan Team William, een band die we destijds lange tijd volgden. Diezelfde speelsheid en energie herkenden we bij Jeriko, net als het vermogen om tegelijk de dansspieren en de emoties aan te spreken. In een drukbevolkt muzikaal landschap voelde die combinatie verfrissend aan.
We kregen muzikaal een warm, meeslepend antwoord op de verhouding van aanstekelijke ritmes en minder zorgeloze onderwerpen. De zorgen verdwenen niet, maar kregen op groovy wijze een plaats.
Met hun positieve uitstraling maakte het vijftal de last voor even wat lichter. En dat konden we in deze barre tijden best gebruiken.
Organisatie: Trefpunt, Gent
Zac Schulze Gang - Jonge gitaarvirtuoos geeft masterclass rockgeschiedenis
Doorgaans hebben wij het niet zo voor bluesrock-acts die ons met een overdaad aan gitaarsolo’s bestoken tot we volledig murw geslagen zijn, maar voor deze Zac Schulze Gang maken we graag een uitzondering.
Dit powertrio produceert immers constant een hechte sound die voor een permanente drive zorgt, ook al vliegen de solo’s per lopende meter de duur uit. Bij Zac Schulze Gang staan alle drie de neuzen in dezelfde richting, en dat zorgt voor gensters. Uiteraard is de hoofdrol weggelegd voor het flitsende gitaarspel van de amper 24-jarige Zac Schulze, maar de strakke ritmesectie in zijn rug, met broertje Ben Schulze (drums) en de geweldige bassist Ant Greenwell, zorgt er constant voor dat Zac’s hoogstandjes nooit het noorden kwijt geraken. Zac Schulze Gang is het soort bluesrockgroep die de songs in de studio vrij kort houdt, zoals op hun vinnige album ‘Straight To It’, maar die op een podium voluit gaat, alle registers opentrekt en het geheel om de haverklap naar een explosieve climax laat stormen. Zo een band moet je gewoon live zien.
De vele covers verraden wie Zac’s helden zijn, en dat zijn niet van de minste, Rory Gallagher, Wilko Johnson, Jimi Hendrix, Jimmy Page, Alvin Lee en Peter Green. De jonge gitaarvirtuoos trakteert ons hier gewoon op een lesje rockgeschiedenis, hij opent een blik gitaarhelden waarvan het merendeel zelfs al lang onder de graszoden lag toen hij geboren werd. Schulze brengt de songs van die grootheden met branie, passie, pit en extra power. Geen belegen covertjes dus, Schulze zet de songs naar zijn hand zonder ook meer één seconde de grandeur en de klasse van de originelen uit het oog te verliezen.
De soulklassieker “Walkin’ the Dog” wordt omgebouwd tot een weergaloze blues. De geest van Wilko Johnson en Dr Feelgood blijft immer rondhangen in “She Does it Right”, hoewel de song extra power en dynamiek wordt toegediend door het zinderende gitaarwerk van Schulze. En dat het gitaartalent fan is van de immer fantastische Rory Gallagher zullen we ook geweten hebben, “Bad Penny” is overladen met power en de ongelooflijk scherpzinnige en prachtige blues “Off the Handle” doet ons kippenvel tot tegen het plafond rijzen. En dan heeft Schulze nog een aangename verrassing in petto door een dikke flard “Whole Lotta Love” vloeiend binnen te loodsen in een krachtige en hemelse versie van Hendrix’ “Voodoo Chile”.
Alsof het niets inhoudt, evenaart hij de vingervlugheid van Alvin Lee (Ten Years After) in een briljant en vliegend “I’m Going Home”. Ook Fleetwood Mac’s “Oh Well” wordt een extra dosis peper in het gat toegediend.
Maar het moeten niet altijd grote namen zijn, zo blijkt, want Zac Schulze Gang sluit af met de stomende boogie-rock van “Hellhounds on My Trail”, hun nieuwste single en tevens een song van de ons totaal onbekende Tony Dowler, maar wel een fameuze lap snerende bluesrock.
Weinig eigen werk dus, maar een snedige knaller als “High Roller” is wat dat betreft toch veelbelovend. Dus als ze in de toekomst nog meer van dat fraais uit hun vlammende bluesmouw kunnen schudden, dan wordt het nog mooier voor dit bruisende trio.
Zac Schulze Gang komt deze krachttoer nog eens overdoen in de N9 te Eeklo op 11/12. Koop dat ticket, verdomme!
Organisatie: 4ad, Diksmuide
A Slice Of Life is niet alleen een Belgische postpunk / dark wave band die melancholische tunes combineert met stuwende gitaren en aanstekelijke melodieën, maar is ook één van de meest ondergewaardeerde bands binnen het genre. De band koppelt sterk songschrijverschap aan een krachtige, expressieve zangstijl. Door energie en melancholie met elkaar in balans te brengen, creëert A Slice Of Life een geluid dat intens maar tegelijkertijd toegankelijk is. De band staat bekend om zijn meeslepende liveoptredens en heeft op podia in België en de rest van Europa een sterke reputatie opgebouwd.
We zagen hen live aan het werk, interviewden hen, bespraken hun albums in het verleden en waren tot nu toe telkens enthousiast. Maar wat vinden we van de nieuwe EP? Je leest het hieronder!
De nieuwe single “Back” uitbrengen vóór de release van de EP is als het lanceren van een duidelijke en eenvoudige boodschap: we zijn TERUG! En inderdaad: ze zijn terug, en bij momenten klinkt de band scherper en energieker dan ooit, zonder daarbij de eigen roots en invloeden uit het oog te verliezen (vandaar Robert Smith en The Smiths). Jawel, de single klinkt als een bijzonder persoonlijk nummer, met zang die je meteen aan The Smiths doet denken. De nieuwe drummer klinkt uitstekend en ja, het geheel heeft ook een vleugje jaren 80, met een subtiele shoegaze-invloed. Na een moeilijk jaar geven ze met deze track ook aan dat ze een sterke rug hebben en moeilijkheden wisten te overwinnen (o.a. het moeten vervangen van hun drummer, werken aan de toekomst, strijden om een duur plaatsje op podia, …).
Het volgende nummer barst meteen los met scherpe gitaren, maar zodra de zang invalt, verandert de dynamiek: krachtige vocals met een vleugje Robert Smith, ondersteund door strak drumwerk naast de basgitaar. “Echoes” of our Past (zo zou ik het nummer genoemd hebben, als verwijzing naar hun verleden, maar in se steekt het niet zo nauw want het is nu de naam van de EP geworden en de band wou vooral één letter titels voor hun nieuwste nummers) is een mooie terugblik, helemaal in de geest van The Cure. Ik ben er vrij zeker van dat Robert Smith, mocht hij dit nummer horen, zou denken: Verdorie, had ik dit maar zelf geschreven! En dat is zowat het grootste compliment dat je A Slice Of Life kunt geven!
“Forever” begint met een lange intro, net zoals op het laatste album van The Cure. Qua sound is het een mix van dat album en de sfeer van ‘Disintegration’. Ik hoor hier een échte band, en niet zomaar een zanger die wordt begeleid door sessiemuzikanten.
Het scherpste en zwaarste nummer bewaren ze voor het einde: “Crawling”. Luister naar het gitaarspel, de drums, de zang… Dit is pure energie. Qua sound doet het nummer een beetje denken aan een mix van The Sisters of Mercy en The Fields of the Nephilim.
De EP eindigt met een stevige knal en laat je achter met een onverzadigbare honger naar meer.
Ja, het is een geweldige EP. Ja, ze verdient lovende recensies, optredens, airplay bij dj's en een degelijk platenlabel. Het blijft me verbazen waarom een bepaald Belgisch label nooit contact met hen heeft opgenomen en er in plaats daarvan voor koos om een andere band te contracteren. Jammer, want hier heb je een échte band en een geweldige zanger die zich op het podium volledig geeft, met emotie, kracht en grinta, en die de teksten echt tot leven brengt.
Deze EP staat moeiteloos naast het werk van Siglo XX anno 2026 en is daarmee de ultieme droom voor liefhebbers van gothicrock in 2026! Het is de bedoeling dat ze later nog een volledig nieuw album uitbrengen, we zullen alvast keihard duimen!
Postpunk/dark wave
Echoes of Our Time EP
A Slice of Life
Links:
https://www.facebook.com/asliceoflifeband
https://asliceoflife.bandcamp.com/
https://vi.be/platform/asliceoflife
https://www.instagram.com/_asliceoflife
Win 2 x 1 tickets voor het concert van SALVIA, Botanique (Rotonde), Brussel op donderdag 17 december 2026
SALVIA is het project van Nicole Selivan, een Oekraïense artieste gevestigd in Brussel. Ze biedt donkere, hypnotiserende muziek, een mix van darkwave, post-punk en dreampop, gekenmerkt door diepe baslijnen en elektronica ritmes.
(record label: MayWay Records, Kortrijk)
Meer info op https://botanique.be/nl/concert/salvia-2026
Hoe winnen?
Vul het formulier in, beantwoord de vraag door het juiste antwoord aan te duiden, kopieer en plak het formulier in je antwoord en mail het naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. (opgelet: NIET via een bijlage, die wordt niet geopend).
Beantwoord de vraag vóór 8 december 2026. Slechts één inzending per deelnemer.
De winnaar wordt persoonlijk op de hoogte gebracht en ontvangt het ticket per e-mail.
********************************************************
Vraag: Uit welk land komt SALVIA?
Voornaam:
Naam:
E-mail:
Wolvennest - Een rituele tocht naar een beklijvende climax
Op een vrij frisse maandagavond zakten we af naar de gezellige DVG Club in Kortrijk. Met Wolvennest op de affiche lonkte een avond waarop we ons gewillig aan de muziek konden overgeven. 'Ondergaan' vormt voor ons al jaren de rode draad bij deze band: hoe dieper je in hun verhaal stapt, hoe sterker hun sound en klankenwereld je in haar greep krijgt.
Sinds onze eerste kennismaking op Desertfest in 2016 zijn we fan. Kortrijk werd onze achtste ontmoeting met het gezelschap, maar van gewenning bleek weinig sprake.
Opnieuw werden we meegezogen in een wereld van verderf, met wat weemoed in het donker. Voor het zover was, viel er echter nog heel wat te beleven.
De nacht was nog jong toen Vígljós het podium betrad. Gewaden die aan middeleeuwse imkers deden denken en een gitarist die zo uit een veld vol vogelverschrikkers leek weggelopen: we keken onze ogen uit. Het bevreemdende schouwspel werkte aanvankelijk op onze lachspieren, maar kreeg al snel een grimmiger karakter zodra de muziek losbarstte.
De Duits-Zwitserse band bracht bezwerende black metal die kliefde als een bijl. De vocals van de frontman leek rechtstreeks uit een oude sage te komen, ergens tussen een demonische kreet en een vervloeking in. Hij zocht zijn publiek zelfs letterlijk op en zwaaide vervaarlijk met een wierookvat, alsof hij de aanwezigen een zegen met een duister kantje wilde geven. Wat deze set zo aantrekkelijk maakte, was de vanzelfsprekendheid waarmee dreiging en speelsheid samengingen.
De bizarre uitdossingen trokken de aandacht, maar de muziek en de zang hielden ons bij de les. Vígljós leek de poorten van de hel open te beuken en bezorgde ons ondertussen een brede glimlach. Een bijzonder overtuigende kennismaking.
Puur muzikaal leek Bedsore ons op het lijf geschreven. Als liefhebbers van experimentele muziek met uitlopers richting postrock waren we benieuwd naar hun vermenging van jaren 70prog, psychedelica, symfonische klanken, krautrock en death metal. De vele keys op het podium beloofden alvast een klankentapijt waarin we graag verdwalen.
Die instrumentale rijkdom leverde boeiende momenten op. Een uitgesproken pluspunt waren de grunts en extreme vocals van Jacopo Gianmaria Pepe, die vaak opgingen in de instrumentatie.
Die verwevenheid gaf de muziek diepte en een dreigende ondertoon. Toch bleven we na afloop wat op onze honger zitten. De experimentele uitweidingen boden ons te weinig houvast om de hele set betrokken te blijven, zelfs met onze voorliefde voor avontuur. We hoorden veel interessante ideeën, maar misten de samenhang die ze tot een meeslepend geheel kon verbinden. Het potentieel was evenwel duidelijk aanwezig. Reden genoeg om deze Italiaanse band bij een volgende gelegenheid opnieuw op te zoeken.
We hebben Wolvennest intussen in verschillende gedaantes gezien dat we ons vooraf afvroegen wat er nog te ontdekken viel. De set in Kortrijk vertoonde bovendien veel overeenkomsten met die op Headbanger's Balls Fest in mei.
“Damnation” en “Another Nail” maakten plaats voor “Famadihana” en “In the Ruins”, terwijl enkele vertrouwde nummers van plaats wisselden. “Accabadora” bleef de afsluiter. Ogenschijnlijk bescheiden veranderingen, maar ze bleken bepalend voor de manier waarop we deze avond beleefden. De vertrouwde ingrediënten waren aanwezig: beklijvende beelden op het scherm, enkele rituele attributen op het podium en de bedwelmende stem van Shazzula. Daaromheen ontvouwde zich een klankenwereld die ons meesleurde naar een confrontatie met demonen. De herkenning bood weinig bescherming tegen de intensiteit waarmee de band ons opnieuw wist te raken. Vooral de opbouw maakte het verschil. Bij “All That Black” voelden we de spanning al een volgende versnelling hoger schakelen. Met “Ritual Lovers” begon vervolgens de laatste rechte lijn. Een verbluffend zwaar “Famadihana” en het daaropvolgende “In the Ruins” trokken ons onverbiddelijk verder de diepte in. Alles wat voordien onderhuids broeide, kwam in die slotfase samen. “Accabadora” bezegelde die climax. Het nummer sloot het ritueel zo overtuigend af dat een bis overbodig voelde en de zorgvuldig opgebouwde spanning alleen maar had kunnen doorbreken.
Het verhaal was verteld; wij bleven achter in een beklemmende schoonheid ervan. Wolvennest had ons (donker) hart wederom doorboord.
Setlist Wolvennest: Intro / Décharné / Purple Poison / The Shadow on Your Side / Incarnation / All That Black / Ritual Lovers / Famadihana / In the Ruins / Accabadora
Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Wolvennest
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10393-wolvennest-19-10-2026
Bedsore
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10392-bedsore-19-10-2026
Vigljos
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10391-vigljos-19-10-2026
Organisatie: DVG, Kortrijk
Temptations for the Weak – 15 Jaar - Een knallend verjaardagsfeest van gelijkgezinden
Een verjaardag vieren kan met een gezellig etentje onder vrienden, maar Temptations for the Weak koos voor stevige riffs en een flinke dosis decibels. Voor hun vijftienjarig bestaan verzamelde de band gelijkgezinden in CC Zwaneberg in Heist-op-den-Berg, met BARK en Hope Erodes als medeplichtigen.
Sinds hun eerste releases heeft het gezelschap een hele weg afgelegd, met het dit jaar verschenen ‘The Venom Inside’ als recent hoogtepunt. Een meesterwerk wat ons betreft, al bewijst de band vooral op het podium uit welk hout ze gesneden zijn.
CC Zwaneberg vormde dan ook het ideale decor om die vijftien jaar samen met hun publiek te vieren.
Hope Erodes (****) legt de lat meteen hoog. "Hope Erodes trok je mee op deze wilde rollercoaster. De soli overtuigden, verschroeiend snel en technisch vernuft. Deze band wist verdomd goed waarmee ze bezig zijn. Wat een tsunami", schreven we over hun optreden op Devils Rock For An Angel in 2024.
In CC Zwaneberg is dat niet anders. Frontman Koen Van Der Aa springt al bij de eerste noot van het podium en gaat als een wildeman tekeer. Hij schreeuwt zijn longen schor en zoekt meermaals het publiek van dichtbij op, geruggensteund door muzikanten die vlijmscherpe riffs met een dreigende ondertoon afvuren.
Het bijzondere aan Hope Erodes is de combinatie van die grauwe klankwereld met een flinke dosis humor en zelfrelativering. Muzikaal zoekt de band de donkere kanten van het bestaan op, terwijl er tussen de nummers ruimte blijft voor een kwinkslag. Precies die combinatie schept verbondenheid en maakt van deze furieuze metalcore een aanstekelijk feest. De grimmigheid van de muziek staat het plezier op en voor het podium nergens in de weg.
Een betere opener konden we ons nauwelijks wensen.
Je hebt zo van die bands die nooit ontgoochelen. BARK (****) is er daar één van. We zagen de Antwerpenaren onlangs nog op Zingem Beeft en staan nu voor de veertiende keer voor hun podium. Je zou denken dat er stilaan gewenning optreedt, maar zodra deze muzikanten losbarsten, laten we ons opnieuw gewillig meeslepen. Van routine is bij BARK dan ook geen sprake: daarvoor blijven de inzet en het spelplezier te groot. Opzwepende riffs en dwingend drumwerk zetten de zaal in beweging, terwijl Ron Bruynseels met zijn imposante brul het publiek verder aanspoort. Al snel ontstaat een stevige moshpit. Die respons werkt als brandstof voor de band: zodra de muzikanten voelen dat ze de zaal mee hebben, schakelen ze nog een paar versnellingen hoger.
Het is dat samenspel tussen podium en publiek dat hun optredens telkens zo aanstekelijk maakt. We kennen de slagkracht van BARK ondertussen, maar de gretigheid waarmee ze zich ook nu weer in hun set vastbijten, blijft indruk maken.
Veertien ontmoetingen later staat deze band nog steeds garant voor een stevig feest.
Ook voor Temptations for the Weak (*****) liggen de verwachtingen hoog. Sinds onze eerste kennismaking op het inmiddels verdwenen Frietrock in 2018 zijn we de band op de voet blijven volgen. Het potentieel dat we toen hoorden, hebben de heren ondertussen ruimschoots waargemaakt.
Maar na twee zulke sterke voorgangers nog een stap verder gaan op je eigen verjaardagsfeest is allerminst een vanzelfsprekende opdracht.
Vanaf de eerste knaller maakt de band duidelijk die uitdaging met plezier aan te gaan. Op het podium spatten de vonken er meteen af en ook in de zaal komt de beweging snel op gang. De eerste moshpits laten niet lang op zich wachten. Jadran Beauprez blijft met zijn imposante verschijning en uitzonderlijke stembereik een onweerstaanbare blikvanger, maar deze keer valt ons vooral de vocale wisselwerking met gitarist Djoni Tregub op. Zijn zangpartijen komen voor ons nadrukkelijker naar voren en geven het robuuste geheel extra kleur. Samen zetten beide stemmen de songs nog meer kracht bij. Die onderlinge samenhang tekent eigenlijk het hele optreden.
Hier staat een band waarvan de muzikanten elkaar door en door aanvoelen en met dezelfde gedrevenheid vooruit willen. Na vijftien jaar is Temptations for the Weak uitgegroeid tot een vaste waarde, zonder in te boeten aan slagkracht. Dat bleek al uit ‘The Venom Inside’ en hun overtuigende passage op MEnTAL Fest eerder dit jaar.
Op hun eigen verjaardagsfeest zetten ze die vaststelling nog maar eens in de verf.
Met drie bands die elk hun eigen stempel op de avond drukten, werd dit jubileum meer dan een feest voor de jarigen alleen. Hope Erodes verenigde dreiging met zelfrelativering, BARK wakkerde het enthousiasme verder aan en Temptations for the Weak bekroonde de avond met een bevlogen optreden. Vijftien jaar op de teller, en nog steeds alle reden om vooruit te kijken.
Organisatie: CC Zwaneberg, Heist-op-den-Berg + Temptations for the Weak
Derek - Een vallende ster, maar nog niet uitgezongen
Derek & de Tedere Kompanen
Derek kennen we misschien nog het beste als frontman van rockband Derek And The Dirt, goed voor de Belpop-klassiekers “Oh By The Way” en “Rosie”, maar hij maakte ook al een reeks albums in het Nederlands (en in het Gavers dialect). Het Nederlands ligt het hem net zo goed als het Engels of het Frans. Derek stelt binnenkort zijn nieuwe Nederlandstalige album ‘Hunker’ voor in Oostende, zijn nieuwe thuisstad. In Herzele was er vooraf al een try-out.
Het was niet de grote massa die was opgedaagd voor deze try-out, maar dat is ook niet de bedoeling. En de drie gastzangers van het album waren er niet bij. Wel aanwezig waren de Tedere Kompanen, met heel wat leden die al langer aan Derek’s zijde spelen. Dirk’s dochter Ciska doet backings op het album, maar zij was er niet bij in Herzele. De jongedame heeft haar eigen carrière als Ciska Ciska.
De avond begon zowaar met een bandvoorstelling – niet gebruikelijk zo aan het begin, maar de bandleden betekenen veel voor Derek – en met “Sacrament”, een nummer dat Derek samen met Rony Verbiest uitbracht in 2013. Later zou het waarom duidelijk worden van deze ietwat bijzondere start van de avond. Als tweede nummer volgde “Het Licht Aan Zee Is Anders”, het eerste die avond van het nieuwe album. De zee is prominent aanwezig op ‘Hunker’ nu Derek verhuisd is naar de koningin van de badsteden: ook in “In Het Duinenkerkje” en “Sidonnia” over de standbeelden van stripfiguren op de zeedijk. Alle nummers zijn in Oostende geschreven en eentje is er zelfs opgenomen.
“Mijn Alfabet” is gebaseerd op een spelletje onder familie dat Dirk op een kerstavond ter plekke uitgevonden had: bij elke letter van het alfabet binnen de paar seconden één of meer trefwoorden opschrijven. Hij deed de oefening recent opnieuw en componeerde er een prachtig, jazzy lied mee. Eén van de hoogtepunten op ‘Hunker’ en met de huilende lapsteel van Nils werd het ook in Herzele een eerste hoogtepunt in de set.
Na “Simona”, een (oude) ode aan Dirk’s moeder, volgde “Een Beetje”. Op het album is het een mooi duet met Vera Coomans. Voor de try-out werd het een rockende solo-versie. Het rocken werd daarna aangehouden met “Tot Jouw In Memoriam” (uit het album ‘Banneling’). Het stevigere werk werd op veel applaus onthaald in De Steenoven.
“Over De Grenzen” is een vertaling van een tekst van de Oostendse schilder Léon Spilliaert. De cover van ‘Hunker’ is een werk van Spilliaert. Dit is van het album het enige dat in Oostende zelf opgenomen is, zonder de Tedere Kompanen. Sam Serruys kreeg carte blanche om het nummer muzikaal in te vullen. In de live versie bouwt het nummer mooi op naar een crescendo. “O Wat Is Het Leven Zoet” noemt Derek zijn draaimolen-walsje en dat vat het nummer mooi samen. “Je Leeft”, ook al uit ‘Banneling’, eindigt voor Dirk met het gefluit van de vogeltjes langs de Leie. Op uitnodiging van Derek laat het publiek zijn mooiste gefluit horen.
Als inleiding naar “Ik Hunker Naar Jou”, op het album een duet met Guido Belcanto, vertelt Dirk over zijn jaarlijkse deelname aan de Belcanto Classic (een fietstocht). Hij overhandigde daarbij telkens een paar demoversies van nieuwe liedjes aan Guido en kreeg daarna een handgeschreven brief met opmerkingen terug. Het was Guido Belcanto die Derek het duwtje gaf om in het Nederlands te gaan zingen.
Voor “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”, de eerste single uit het album ‘Hunker’, greep Derek heel ver terug in her verleden. Zijn eerste kennismaking met muziek waren kleinkunstavonden op ‘De Zolder’ in zijn Gavere. Eén van de eerste platen die hij op zijn slaapkamer afspeelde, was ‘Vogelenzang, 5’ van Jan De Wilde. 50 jaar later zingt hij samen met zijn idool “Alles Wat Een Mens Gelukkig Maakt”, waarin de twee iconen ons allemaal een spiegel voorhouden. We denken dat de meest gekke aankopen ons gelukkig zullen maken, maar zijn vergeten dat geluk niet te vinden is in materialisme. Tegelijk is het een sneer naar de behaagziekte: soms willen we liefde afkopen omdat we vergeten zijn hoe liefde eigenlijk werkt. Er zit meer dan één laag in dit vrolijk verpakt cynische lied. In zijn opsomming van absurde aankopen lijkt deze song een beetje op de opsomming van beledigingen in “Hè Hè” van Jan De Wilde.
In de toegift zaten nog “Kinderspel”, het enige overgebleven nummer van ‘Hunker’, en vooral “Donker Purper”. Dat laatste is de vertaling van “Deep Purple” van het recentste album ‘Faster’ van Derek And The Dirt. Het is een ode aan Rony Verbiest, die Dirk eens vertelde dat hij ooit in coverband zat en toen nummers van Deep Purple speelde.
De avond begon met Rony en eindigde ermee. En daartussen kregen we alles te weten en horen van het nieuwe album. Mooi.
Organisatie: CC De Steenoven, Herzele + Derek
The Lemonheads - Een Dinosaur in een gevoelig melodieus houthakkershemdje
The Lemonheads en Bat Eyes
Leuk om Evan Dando met z’n alterego The Lemonheads in een traditionele opstelling terug aan het werk te zien. Met z’n drieën zorgden ze ervoor dat indiepopgrunge niet godvergeten nostalgisch is, maar z’n plaatsje verdient en nog steeds een voedingsboden mag zijn.
De vijftiger plus kon hier z’n hart ophalen in muzikale fijnproevertjes van melancholisch sprankelende rockbubbels. Een Dinosaur Jr in een gevoelig melodieus houthakkershemdje …
Vorig jaar kwam hij met z’n Lemonheads met een nieuwe plaat, ‘Love chant’, eentje met de hulp van vrienden van het eerste uur als J Mascis van Dinosaur, Juliana Hatfield en Tom Morgan. Eentje die de gevallen indiepopheld van weleer deed herrijzen na ruim 15 jaar. Trouwens, in 2005 kwamen ze ook al eens bij elkaar, een kleine tien jaar na hun laatste successen, tussen 92 en 97, met de H. Drievuldigheid ‘It’s a shame about Ray’, ‘Come on feel The Lemonheads’ en ‘Car button cloth’, waar nu ook rijkelijk uit geput werd in de wel 25 nummers die we in een klein anderhalf uur afgevuurd kregen.
De songs volgden elkaar in sneltempo op, rammelend emotievol zonder de melodie echt uit het oog te verliezen. We kregen een mooie afwisseling tussen het recentste album en de drie smaakmakers van toen, aangevuld met een rits boeiende covers die Dando solo overeind hielden de laatste jaren…
Jawel, onze Evan heeft al verschillende kattenlevens achter de rug, een vallen en opstaan door een heroïneverslaving, die wel drie decennia z’n leven bepaalde.
De optredens waren doorheen die jaren erg wisselend. Klap op de vuurpijl was wel op de Lokerse Feesten in 2007 toen Dando een totaal verwarde, chaotische indruk naliet dito set speelde en dus eventjes niet tot deze wereld behoorde. Maar het een paar dag later goedmaakte in de B52 in Eernegem.
Hij is 59 intussen, heeft zich kunnen herpakken en leidt nu een normaler leven meer dan ooit; zijn zang klinkt misschien onvaster, lager, doorleefder, wat brabbelend met een praatzang , maar so what het past binnen het plaatje van de indiegrunge in z’n geheel.
En met deze nieuwe ‘Love chant’ vindt The Lemonheads terug aansluiting met hun succes jaren. Hitgevoeligheid is er in mindere mate, maar het klinkt in evenwicht tussen puntige, vaardige songs en grommende, rommelende nummers die een punky, grunge tint hebben, met een blijvende emo-pakkende impact.
Een heerlijk genietbare set van zwierige, innemende pop vol weerhaken . “The great big no” en “My drug bunny” brachten ons meteen in dat unieke sfeertje van weleer, nieuwtjes “Roky”, “58 second song”, “Togetherness is all I’m after” en “In the margin” vinden moeiteloos de aansluiting. Toegegeven, er is minder radiopotentieel, maar het klinkt overtuigend genoeg. Korte songs, die af en toe wat ademruimte toelaten in die basisinstrumentatie van gitaar-bas-drums.
We krijgen herkenbaar materiaal als “Hospital”, “Confetti”, “Down about it”, “Big gay heart” en minder gekend, evenzeer prikkelend, als “Fear of living, “Tenderfoot” en “Rudderless”.
Dando is bij de leest en bedankt regelmatig zijn publiek op het warme onthaal.
Hij neemt ook even tijd een licht te werpen op z’n coverplaten , met materiaal van o.m. John Prine/Gram Parsons/Townes Van Zandt of Richard Thompson. Sober elegant, in een ‘bard’stijl (een knipoog naar Billy Bragg of Michelle Shocked is niet veraf) of met een rootsamericana touch.
We misten hier twee unieke covers van vroeger, “Luka” en “Mrs robinson” , die The Lemonheads mee groot hebben gemaakt …
Z’n vocals werden er maar beter op, naarmate de set vorderde. Tot slot loodsten de drie ons verder doorheen het vroegere oeuvre met opwindende smaakmakers “It’s a shame about Ray” en “If I could talk I’d tell you”. Op a capella wijze en met claps op de borst wuift Dando ons definitief uit .
Mooi om The Lemonheads op deze wijze terug te zien . Oud en nieuw waren met elkaar verbonden en verweven. Er was beduidend minder hitgevoeligheid te horen , maar het materiaal werd eigentijds verpakt in dezelfde pakkende intensiteit , dynamiek en rammelende sterkte!
Bat Eyes , een kwartet uit het Gentse, zit muzikaal in hetzelfde laadje met catchy melodieus weemoedige, weerbarstige indiepop, gedragen door een sterke samenzang , die Lemonheads met Teenage Fanclub verbindt.
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Rockband Triggerfinger bracht zopas hun nieuwe album ‘Tarmac’ uit, maar vond ook nog de tijd om een bijzondere cover op te nemen die niet op dat album staat: “Wannsee” van Die Toten Hosen.
Met dat nieuwe album gaat Triggerfinger opnieuw op tournee en dan staat Duitsland nog maar eens op de agenda. In het verleden werd Triggerfinger door de punkpioniers van Die Toten Hosen al meermaals uitgenodigd als support voor grote stadionconcerten en die band heeft zo een belangrijke bijdrage geleverd aan het succes van de Belgen in Duitsland.
Deze cover is daarbij de welgemeende ‘dankuwel’ van Triggerfinger. In onberispelijk Duits gezongen door Ruben Block, met een perfecte mix van Greg Gordon en een pak mysterieuzer dan het origineel. Bij Die Toten Hosen gaat het over een zomers liefdesverhaal en een ode aan de buitenwijken van Berlijn. Triggerfinger kleurt daar een mysterieus, duister randje rond.
Misschien niet zo catchy als hun kopjes-en-mes-cover van “I Follow Rivers” van Lykke Li, maar wel opnieuw knap gedaan, deze “Wannsee”.
https://www.youtube.com/watch?v=pvu9sLv2RPs
Nederlands 
Français 
