Erem is een muzikaal trio, tot stand is gekomen door Stan Maris (Kreis) en Nicolas Van Belle (Suura). Hun harmonisch instrumentarium wordt ondersteund van zangeres Mirte Leconte. Aan de bron van dit project ligt een gezamenlijke interesse voor klank en transformatie. Dit resulteerde eerder dit jaar in het debuut 'Aare'.
Een diepzinnig gesprek hierover hadden we met Stan Maris, lees interview .
Het is een muzikale ontdekkingstocht wordt door het uiteenlopend klankenspectrum, het korte “Koraal” onderstreept dit meteen, “Melantroop” klinkt bevreemdend, intimiteit en extravertie vinden elkaar.
De Koraal stukken zijn niet direct een rustpunt of een overstap naar een andere wereld. Sommige klanken doen denken aan geluiden die je terugvindt tijdens een wandeling door de natuur; ze zijn zowel bevreemdend, angstaanjagend als rustgevend, die een experimenteel kantje niet schuwen. Ondersteund van vocals worden we telkens verrast. Bijgevolg, het is een fantasieprikkelende, meeslepende plaat, die de betekenis zoekt in dat (breed en divers) klankenspectrum. Het geheel is magisch van aard en staat open voor verwondering.
''Ik ben wel iemand die op zoek is naar een betekenis achter iets, terwijl Nicolas eerder op zoek is naar woorden die gewoon een mooie klank hebben. Het draait bij de titels dus eerder om hoe het klinkt, dan de echte betekenis erachter'', vertelde Stan ons in het interview.
Tracklist: Koraal I 01:00 Melantroop 05:36 Bedaard 02:47 Bootwachter 06:30 Koraal II 00:50 Somriva 08:38 Eenzelfde Ochtend 05:14 Koraal III 00:54 Hymne 04:51
Ambient/Instrumentaal
Aare
Erem
Na haar debuut ‘Julius’ van vorig jaar komt Meskerem Mees in november met haar nieuwe EP ‘Caesar’. De single daarvan is een wonderlijke cover van de Schotse cultklassieker “Cod Liver Oil And Orange Juice” Hamish Imlach uit Glasgow. Dat was op zijn beurt een parodie op de Amerikaanse gospelstandard “Virgin Mary Had A Little Baby”. Het lied was in de late jaren ‘60 een hit voor de Schotse folkzanger, maar werd een tijdlang van de BBC gebannen wegens de - voor die tijd gewaagde - dubbele bodems in de tekst. Toch werd de song heel bekend en werd zelfs het meest aangevraagde liedje op de indertijd razend populaire British Forces Radio.
De levertraan en het appelsiensap van de titel zijn wat kinderen die in de UK in slechte omstandigheden opgroeiden gratis kregen om aan te sterken. Hamish Imlach verplaatst de onbevlekte ontvangenis van Maria naar een pub en suggereert dat de ontvangenis niet zozeer onbevlekt was, maar dat Maria zo dronken was dat ze niet meer weet wie de vader van haar kind is.
De versie van Meskerem Mees is wat dubbel. De keuze voor het scabreuze verhaal is verrassend en ze brengt deze cover al minder liefelijk en ingetogen dan het meeste materiaal van ‘Julius’. Toch blijft ze nog wat te braaf en kunnen we de spot en het sarcasme niet meteen ‘lezen’ in haar versie. Wel heel interessant zijn de rijkere begeleiding (met backings en piano) en de rijkere arrangementen van producer Koen Gisen.
Spotify – Cod Liver Oil and Orange Juice - song by Meskerem Mees
Meskerem Mees - Pure eenvoud in kunstvorm in een intiem kader
Meskerem Mees (*****) heeft een lange weg afgelegd in twee jaar tijd, als onontgonnen parel naar een schitterende debuutplaat 'Julius' en voor bijna alles in de prijzen vallen. De overwinning op Humo's Rock Rally heeft haar geen windeieren gelegd, ze won echter nog meer prijzen en heeft nu niet minder dan vier MIA nominaties op zak, een mens zou voor minder zweven. In het AB Theater zagen we een artieste die met beide voeten op de grond staat en blijft!
Oriana Mangala is een Brusselse muzikante/performer. Na het zoeken van haar eigen sound in verschillende projecten en haar studies aan het Koninklijk conservatorium van Gent maakt zij sinds kort muziek onder de naam Oriana Ikomo (****). Oriana beschikt over een soulvolle, warme, fluwelen stem en laat zich bijstaan door een zangeres die haar perfect aanvoelt en aanvult, ook al horen daar elektronische klanken bij. Het is vooral de samensmelting van beide stemmen die ervoor zorgen dat je reeds bij het voorprogramma wordt weggevoerd. Iedereen mee krijgen lukte nog niet, veel mensen waren de zaal nog aan het binnen komen op zoek naar een plaatsje, maar toch.
Knap hoe het duo op ingetogen wijze, een groot deel van het AB theater reeds muisstil krijgt, Het bewijst dat Oriana Ikomo over voldoende potentieel beschikt om binnen de soul/R&B definitief door te breken.
Meskerem Mees van haar kant, betreedt het podium op subtiele, ingetogen wijze, gerugsteund door (vervang) cellist Frederik Daelemans . Zachtmoedig palmt ze haar publiek vanaf de eerste noot in, met haar gezapige bindteksten en songs, die op een eenvoudig pakkende wijze worden gespeeld en ons onder de indruk brengen . Naast klassiekers “Astronaut” en “Joe”, al vroeg in de set, was er plaats voor gloednieuw materiaal, dat met een kwinkslag werd voorgesteld.
Ze out zich ook als dichteres, cellist Frederik Daelemans verdwijnt even achter de coulissen, waardoor Meskerem Mees op haar eentje een poëtische mooie tekst brengt, een krop in de keel krijgen we.
Meskerem Mees (****) is nog steeds een performer die 'schittert in eenvoud', en het tot kunstvorm verheft. Het is opmerkelijk hoe ze, met twee op zo een groot podium als de AB, een volledige zaal kan ontroeren. Het daverende, gemeende applaus van het publiek sierde.
Meskerem Mees had ieders hart veroverd . Mooi.
Na een klein uurtje, volgde nog een pakkend mooi bisnummer “Je Bent Een Vriend Van Mij”, opgedragen aan de pas overleden Arno. Wat een intensiteit en emotie straalde ze hier uit!
Pure eenvoud in kunstvorm in een intiem kader op een bedeesde, ingetogen, overtuigende wijze! Een (jonge) dame met een groot hart. We zijn mee in haar verhaal en haar muziek!
Pics homepag @Christel Schoepen
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Meskerem Mees - Meesterlijke en frivole spontaniteit
Meskerem Mees is na haar overwinning op Humo’s Rock Rally in 2020 en enkele radiohitjes al lang geen onbekende meer in het Belgische muzieklandschap. Onlangs heeft ze eindelijk haar debuutplaat ‘Julius’ uitgebracht waaruit ze voor dit optreden veel uit geput heeft.
Als eerste aan de beurt was er Sura Sol. De Brusselse heeft al wat muzikale ervaring met het trio Las Lloronas. Sura brengt diezelfde mix van akoestische muziek en slam poetry met uiteraard veel persoonlijke toetsen. Ook al was ze op van de stress, toch bracht ze haar muziek met overtuiging en finesse, wat merkbaar was in "Seaside" en "Other Side". Niet enkel had ze haar sterke en gevarieerde (soms een hoge, soms eens diepe) stem, een akoestische gitaar en een ukulele tot haar beschikking, ook gebruikte ze al borstkloppend haar lichaam om één van haar nummers te brengen. In “Le clown est mort” etaleerde ze enig haar meertaligheid in het Frans en het Spaans. Met oprechte charme kreeg ze in "Little Humans" en afsluiter "Shine" iedereen zachtjes aan het zingen. Een leuke en geslaagde opwarmer!
Meskerem Mees kwam met (vervang)cellist Frederik Daelemans het podium op terwijl het voor de rest muisstil was. Toch maakte ze een ontspannen indruk toen ze zachtjes begon met het fantasierijke “Astronaut”. Aarzelend en aftastend maar vervolgens overtuigend was het publiek zeer dankbaar voor deze opener. De rijke fantasie die Meskerem Mees heeft, speelde haar in “Parking Lot” parten waardoor ze de aanzet van lyrics even vergat. Gezwind en charmant maakte ze dat slippertje even recht, wat haar meer dan hartelijk werd vergeven. Het publiek genoot ingetogen van het schouwspel waardoor je tijdens “Season Shift” als het ware een speld kon horen vallen.
Dat Mees een bezwerende stem heeft, was al vroeg in de set merkbaar maar die ontplooide ze volledig in het sterke “Song for Lewis” en het heerlijk kabbelende “Blue and White”. Soms balanceerde de Gentse tussen opgewekte zelfzekerheid en twijfelende droevigheid. De frivoliteit in “Queen Bee” en “Where I’m From” stond mooi in contrast met het droevige “Man of Matters”. Even beeldde ze het nummer in door naar het plafond te staren.
Het meer bekende “Joe” en uiteraard “The Writer” kon op heel veel enthousiasme rekenen van de toehoorders. Tussendoor liet ze met een nieuw nummertje even zien wat ze nog in haar mars heeft. Het bisnummertje “Better Never than Forever” diende als leuke afsluiter waar ze het publiek al zingend helemaal meekreeg.
Elk detail in de muziek, de bindteksten en de mimiek maakte dit een perfect concert. Meskerem Mees’ spontane quasi speelse onbezonnenheid en de uiterst kundige muzikale pareltjes maken haar een zeer boeiende artiest die je graag in je gezelschap wilt.
Door omstandigheden was dit helaas haar laatste concert van dit jaar al zullen we uiteraard nog veel van haar blijven horen!
Setlist
Astronaut - Parking Lot - Season Shift - Song for Lewis - Man of matters - Try You Might - Dandelion - Joe - Queen Bee - Blue and White - Away the Sparrow - Best Friend - The Writer - Where I am from - Better never then forever
Organisatie; Botanique, Brussel
We hadden in een vorige review al min of meer voorspeld dat België al snel te klein zou zijn voor Meskerem Mees en we krijgen daarin al gelijk nog vóór haar album uit is. Ze won na de Rock Rally en De Nieuwe Lichting inmiddels ook nog de prestigieuze Jazz Talent Award in Montreux en verovert ook al harten in de VS. Ze wordt uitgenodigd op de mooiste showcasefestivals van het continent: van Reeperbahn in Hamburg via MaMA in Parijs tot een droomspot in de Stadsschouwburg van Groningen op Eurosonic begin volgend jaar.
Alsof we nog meer moeten overtuigd worden om volgende maand haar album ‘Julius’ te gaan kopen is er nu ook nog de nieuwe single “The Writer”. Het promopraatje vertelt dat die klinkt als een liedje dat er altijd is geweest, een klassieker van Melanie, Paul Simon, Nick Drake of Joni Mitchell en voor deze ene keer willen we dat voluit beamen. We voegen daar zelf – opnieuw – Tracy Chapman nog aan toe.
https://www.youtube.com/watch?v=ceUPydB9uAI
Meskerem Mees - Van Pottes naar…
Pottes. Deelgemeente van Celles. Een dorpje net over de grens van West-Vlaanderen in Henegouwen. Elk jaar houden ze er een klein maar sfeervol festival: Fête Musicale. En dan hoor je de organisatoren denken: “Die zijn precies wel goed. Die kunnen misschien wel verder raken. We gaan ze eens bellen.” Zo kwamen dirk., Mooneye of Bazart al langs … En toch stak er eentje bovenuit, qua rauw talent, daar in het afgelegen Pottes. In 2019 kwam Meskerem Mees. Maar ondertussen ging het hard. Een jaar later bracht ze “Joe” uit, dat naar de #1 in de Afrekening ging. Ze won Humo’s Rock Rally. 2020 kreeg haar niet klein, want ook in DOK verwarmde ze het publiek met haar prachtige en gevoelige songs.
Met “Astronaut” richt Meskerem Mees zich naar de sterren. Het nummer zet de toon voor wat komen gaat: een avond vol kleine gitaartokkels en gepaste cellostrijksels, gecombineerd met puur zangtalent. Dat ze op DOK kon staan, had ze naar eigen zeggen niet verwacht twee jaar geleden, zeker omdat ‘de venue’ klaar is om afgebroken te worden.
“Seasons Shift” is simpelweg een topsong. En met “Parking Lot” kreeg het geheel genoeg energie, waarbij een pauze in het nummer steeds zorgde voor een sterke aanzet. Zelden hoor je iemand zo’n mooi geluid maken van stilte. Minimalistisch én krachtig. Een song die trouwens volledig af was en zonder titel de wereld werd ingestuurd. Het toont aan hoe bij Meskerem Mees alles gewoon organisch groeit, zonder zichzelf al te serieus te nemen.
“Don’t Ask Me” ging dan weer binnen als soulfood. Er was een glansrol weggelegd voor celliste Febe Lazou, met een fantastische tweede stem, naast het klassiek cellospel.
We hoorden tegelijkertijd het achtergrondgeluid van de stad, wat er vreemd genoeg perfect op aansloot. Intimiteit versus chaos.
“Great Dandelion” ging dan weer wat meer de folky ballad tour op. Stel je de soundtrack bij een scène van ‘Vikings’ voor, waar een dode koning met een vlot of bootje het water op wordt gezet.
Hoogtepunt van de set volgde natuurlijk met “Joe”, gevolgd door “Queen Bee”, die voor wat gitaarschwung zorgde. “The Writer” kabbelde lekker weg op het einde. Meskerem zingt over wat ze vroeger had willen worden. Wij zijn blij dat het gelukt is, en dat ze haar schrijfsels ook wil brengen voor een publiek.
“Hopelijk gaat het goed, dit hebben we er nog last minute ingestoken”, klonk het wanneer ze de cover van ‘The Young People’ inzetten. De twee draaiden hun stoel een kwartslag zodat ze naar elkaar keken en lieten het publiek even voor wat het was. En als je achteraf het origineel nog eens opzoekt en Meskerem Mees mist, dan weet je dat ook dit weer helemaal goed zat.
Meskerem Mees ging van Pottes naar het firmament. Wij hopen dat we er nog een eindje met haar mogen verblijven …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.net/nl/foto-s/concert/meskerem-mees-18-06-2021.html
Organisatie: Democrazy, Gent
Meskerem Mees is hot. Sinds ze aantraden op de eerste ronde van Humo’s Rock Rally zit het duo op een rollercoaster die steeds hogere loopings maakt. Alle radio- en tv-zenders houden van hen en alle socials hebben Meskerem aan de borst gedrukt. De hype is helemaal terecht. Wat de dames brengen is ontwapenend mooi, kwetsbaar en puur. Op een bepaalde manier is het ook gedurfd, zo minimaal en klein in een tijd waar elk arrangement of productionele toevoeging zo uit de laptop rolt . Het siert producer Koen Gisen (An Pierlé, …) dat hij de teugels zo strak houdt. Het is een aanpak die ervoor zorgt dat België al snel te klein zal zijn voor Meskerem Mees.
“Seasons Shift” twinkelt maar slechts een klein beetje minder hard dan “Joe”, de debuutsingle die vol in de roos schoot. Hij heeft wel het voordeel dat we inmiddels, nu we ook al de samenzang met Mooneye en hun Engelstalige versie van Gorki’s “Mia” gehoord hebben, weten waar we ons aan kunnen verwachten. En die verwachtingen lost deze tweede single helemaal in.
“Seasons Shift” was het eerste nummer dat Meskerem Mees bracht op hun set op die eerste ronde van Humo’s Rock Rally. Het stemtimbre is anders, en de vergelijking gaat zeker niet helemaal op, maar mij katapulteert Meskerem Mees zo terug naar het moment dat Tracy Chapman eind jaren ’80 het Wembley-stadion stil kreeg met enkel haar stem en haar gitaar, met “Talkin’ ‘bout A Revolution”. De eerste singles van Meskerem Mees zullen niet de impact hebben van “Talkin’ ‘bout A Revolution” of “Fast Car”, maar dit duo kan op hun eigen manier de stem van hun generatie worden.
Meskerem Mees - Seasons Shift - YouTube
Meskerem Mees - Sound of Ghent - Een zacht deken boordevol aanstekelijke soul
Op 20 oktober had naar goede traditie in Vooruit , Gent het boeken evenement ‘Uitgelezen’ plaats. Helemaal in coronaproof stijl met mondmaskers en afstand houden. Voor deze editie ging het vaste panel Fien Sabbe, Anna Luyten en Jos Geysels een debat aan over een hele rits boeken. Ook Lize Spit zat aan de tafel nu, die met 'Het Smelt' in 2016 een pracht van een boek uitbracht. Wie nog? professor Bruno De Wever schoof mee aan. Schrijver Erwin Mortier mocht als speciale gast plaats nemen , om o.a. zijn nieuwste roman 'De Onbevlekte' voor te stellen. De heren en dames gingen een interessante discussie op gezapige wijze aan over verschillende boeken.
We geven ze hieronder op een rijtje en citeren:
Philip Roth - 'Het complot tegen Amerika'
De veelbekroonde Amerikaanse auteur Philip Roth - 'Portnoy's klacht', 'American Pastorale' - publiceerde in 2004 de politieke wat als-roman 'Het complot tegen Amerika'. Daarin schetst Roth een Amerika waarin luchtvaartpionier Charles A. Lindbergh de verkiezingen van 1940 wint. Roth vertelt hoe zijn eigen familie overleefde tijdens de fascistische, antisemitische Lindbergh-periode. 'Het complot tegen Amerika' bleef aan de vooravond van de Amerikaanse presidentsverkiezingen nog steeds brandend actueel.
Simone Atangana Bekono - 'Confrontaties'
De zestienjarige Salomé Atabong zit vast in een jeugddetentiecentrum, omdat ze op een zomermiddag twee schoolgenoten ernstig heeft mishandeld. Ze probeert haar hoofd koel te houden tussen de andere meiden, irritante psychologen en treiterende begeleiders. Simone Atangana Bekono's debuut 'Confrontaties' is een adembenemende roman over het dorp, de vreemdeling, de haat en de liefde. "Onweerstaanbare literatuur!" - Erik Jan Harmens
Maggie O'Farrell - 'Hamnet'
Hamnet is een aangrijpende pageturner geïnspireerd op de zoon van William Shakespeare. Het is het verhaal van een zoon van een handschoenmaker die in navolging van de liefde zijn vaders regels aan zijn laars lapt, het verhaal van Agnes, de vrouw voor wie hij valt, en hun familie. Een verhaal over moed, verdriet en liefde, over de unieke band tussen tweelingen, en over een vlo die in Alexandrië op een schip richting Europa terecht komt. "Maggie O'Farrell bouwt een aangrijpende roman op rond Agnes en het onfortuinlijke jongetje. Zou het toneelstuk Hamlet over hem gaan?", schreef De Morgen.
Naast een fijne discussie over deze boeken, en de achtergrond van elk van hen , mochten de heren en dames ook enkele boeken tips geven. De avond werd afgesloten met een heuse tombola. Wij genoten met volle teugen van hoe de experts vol enthousiasme ons warm maakten voor het boeken aanbod, maar keken vooral uit naar de muzikale omlijsting.
Meskerem Mees (****) - Toen Meskerem Mees deze zomer optrad in Eeklo, in een organisatie van N9, schreven we : '' In den gevloerden bos deed Meskerem Mees in samenwerking met Febe Lazou haar intens mooie cello iedereen naar adem happen, en liet ons dan ook met een krop in de keel achter in een mooie hoek van de kamer waar het steeds fijn vertoeven is. Het eindpunt is echter zeker nog niet bereikt. Zoals een boom in het bos, ooit begonnen als een klein twijgje mits de juiste voeding en zorg, kan uitgroeien tot een volwaardige beuk of eik. Zo zien we ook nu een artieste aan het begin van haar kunnen, met enorm veel potentieel om ooit potten te breken. Geef deze klasse artieste in wording dan ook gewoon de kans te groeien. Op haar eigen tempo welteverstaan. En we voorspellen haar een meer dan gouden toekomst."
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79137-meskerem-mees-de-eerste-schuchtere-stappen-naar-eeuwige-roem.html
Op 18 oktober, twee dagen voor het boeken evenement 'Uitgelezen' won ze nog HUMO's rock rally 2020; ze werd in de schijnwerpers gezet in de Vooruit. Deze keer trad ze solo aan, met akoestische gitaar en haar soulvolle stem zorgde ze bij elke song voor een zacht deken tegen de koude wintermaanden. Op een bedeesde, zeemzoete wijze, wist ze intens de aanwezigen te overtuigen, waardoor je een speld kon horen vallen in de zaal.
Meskerem Mees is een uitzonderlijk artieste die met haar breekbare, heldere stem kan doen dromen en ontroeren. Bij elke song laat Meskerem Mees zichzelf zien; een zeer gevoelige, aanstekelijk kant trouwens binnen een intense omkadering. Ze doet ons prompt denken aan grote soul legendes uit het verleden …
'Geef deze klasse artieste in wording gewoon de kans om te groeien. Op haar eigen tempo welteverstaan' , schreven we over haar optreden in Eeklo. We zijn na dit fijn op treden in de Vooruit even sterk overtuigd. ‘De soul van Nina Simone, de panache van Joni Mitchell, de frisheid van Jade Bird en een stemgeluid zo puur als bronwater' . Op basis van wat we zien en horen , gaan we die richting uit; ze heeft dit niveau nog niet bereikt, gezien haar jonge leeftijd ook niet zo verwonderlijk, maar het is gewoon een kwestie van tijd.
Organisatie: Vooruit, Gent
In onze zoektocht naar de perfecte concert locatie tijdens deze toch wel rare tijden waarin we leven, stuiten we deze zomer al enkele keren op de gezellige, aantrekkelijke zomerbar in Eeklo 'In den gevloerden bos' , waar N9 enkele fijne concertnamiddagen organiseert. Zo zagen we reeds The Calicos aan het werk op 12 juli en het weekend voordien SUMI. Ook nu is het verzamelen geblazen voor de muziekliefhebber die houdt van die gezelligheid, op een veilige afstand wel te verstaan, in combinatie met een artiest of band die harten raakt of desnoods breekt op een bijzondere intense manier. Meskerem Mees (***1/2) mocht deze keer haar zachtmoedige stem en uitstraling in de strijd gooien om het publiek te ontroeren. Deze namiddag voorstelling was niet alleen uitverkocht, als klap op de vuurpijl staat Meskerem Mees sinds twee weken op nummer één in de Afrekening van Studio Brussel met haar bijzonder breekbare single “Joe”.
Onze recensie daarover kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78811-joe-single.html
Of Meskerem Mees ons ook live zo een kippenvelmoment kan bezorgen? Dat was de hamvraag. Op een bedeesde maar kordate wijze spreekt Meskerem Mees haar publiek aan bij het betreden van het podium, en doet met die bijzonder zachtmoedige stem de luisteraar al vanaf de eerste song wegzweven naar andere oorden. Bovendien speelt Meskerem een leuk potje akoestische gitaar, en laat zich bijstaan door celliste Febe Lazou, wiens inbreng een enorme meerwaarde blijkt te zijn. Over de ganse set kon je vaak een speld horen vallen in de zaal - of in dit geval op het grasveld - die intimiteit werd enkel verstoord door een daverend en gemeend applaus na elke song.
Meskerem Mees spreekt haar publiek bovendien geregeld aan, waardoor geen routineuze set wordt afgeleverd, en dat is toch ook heel bijzonder. Ook al leek naar het midden van het concert alles een beetje te verzanden naar een gezapige eentonigheid, vervelen deden we ons geen seconde. Elk haartje op onze armen kwam recht telkens er een magische kruisbestuiving ontstond tussen die warme stem van Meskerem Mees in combinatie met die wonderbaarlijke cello klanken. Uiteraard mocht de single “Joe” niet ontbreken. Een song die ook live zorgt voor een kippenvelmoment. Maar het meest opmerkelijke moment was toen het duo naar het einde van de set even de teugels vierde, en ze een streepje ging experimenteren met die cello en akoestische gitaar klanken, waarbij zelfs de registers werden opengegooid. Op dat moment zagen we een artieste aan het werk die dus duidelijk veel meer in haar mars heeft dan enkel liefelijke liedjes brengen waardoor snaren worden geraakt.
Besluit: In den gevloerden bos deed Meskerem Mees in samenwerking met Febe Lazou haar intens mooie cello iedereen naar adem happen, en liet ons dan ook met een krop in de keel achter in een mooie hoek van de kamer waar het steeds fijn vertoeven is. Het eindpunt is echter zeker nog niet bereikt. Zoals een boom in het bos, ooit begonnen als een klein twijgje mits de juiste voeding en zorg kan uitgroeien tot een volwaardige beuk of eik. Zo zien we ook nu een artieste aan het begin van haar kunnen, met enorm veel potentieel om ooit potten te breken. Geef deze klasse artieste in wording dan ook gewoon de kans te groeien. Op haar eigen tempo welteverstaan. En we voorspellen haar een meer dan gouden toekomst.
Informatie N9: Ook in augustus organiseert N9 zomerbar concerten In den gevloerden bos.
Check gerust http://www.n9.be
Pics homepag @Patrick Blomme (daMusic)
Meskerem Mees zal voor velen nog onbekend zijn maar geloof mij , dit zal niet zo lang meer duren. Mees heeft een gouden stem: zacht, warm en met een korreltje in. Ze heeft nog niets uitgebracht maar de Gentse (met Ethiopische roots) is eigenlijk in haar hometown al een beetje aan het boomen. Ze won eind vorig jaar het nieuwe podiumconcours Sound Track en ze werd opgepikt door MayWay records. Producer Koen Gisen nodigde haar uit in zijn studio samen met celliste Febe Lazou die haar ook live soms bijstaat. Het leverde deze mooie single op. Een rustig en mijmerend liedje. De naam Joni Mitchell zal wel nog eens vallen in reviews vanwege de stijl en de opzet. Maar luister gewoon, vorm je eigen mening en ga in het najaar eens naar haar zien. Bijvoorbeeld naar Humo’s Rock Rally of de Dranouter zomersessies.
Eigenaardig genoeg wordt de muzikale carrière van de Britse sing/songwriter in onze Lage Landen erg goed gerespecteerd , en in thuisland wordt het hoog tijd dat ze eens worden wakker geschud . Hij heeft al een paar platen uit en geeft z’n melanchole, dromerige pop een orkestrale draai . De nieuwe cd is bescheidener van opzet en brengt ‘de man met z’n gitaar’ nog meer naar boven ( “The birds”, “Rising up” , “the devil’s hillside” en de titelsong). De rootsamericana en de orkestrale klanken worden toegevoegd naar een totaal geluid toe als op “Wild fire” en “Walking on air” .
De songs klinken aangenaam , vermakelijk door die bredere opzet en bevestigen mans veelzijdigheid in het genre . Toergegeven , niet echt verrassend , maar algemeen hebben we een goede plaat uit van deze sympathieke Britse songwriter die de kunst van popsongs schrijven uitermate goed beheerst !
Aanvankelijk begonnen als Amerikaanse westcoast hardcore punkers, hebben de heren van Ceremony op ‘Zoo’ wat meer diepgang en postpunk in hun songs laten sijpelen. Niet dat de rechttoe rechtaan old school punkrock helemaal verdwenen is, getuige wild om zich heen schoppende lellen als “Citizen” en “Ordinary people”, maar er wordt al meer met de postpunk van Wire en PIL geflirt op “Brace yourself” en “Hotel”. Met “Community Service” hebben ze zelfs een kwieke garagerocker in huis en afsluiter “Video” is een rauwe indierockballad die bredere horizonten verkent. De ganse plaat echter blijft een gretige primitieve punkspirit behouden, en dat is wat van ‘Zoo’ een pittig schijfje maakt.
Een kleine rondvraag leert dat de Britse singer-songwriter Jonathan Jeremiah nog niet zo erg bekend is bij het brede publiek. Nochtans bracht hij reeds drie singels uit die redelijk wat airplay kregen: Hapiness, Heart of Stone en het op Studio Brussel in première gegane Lost. De 29-jarige muzikant, die een afkeer heeft voor alles wat met computers te maken heeft, vond naar eigen zeggen inspiratie in de vinylcollectie van zijn vader – waartoe Cat Stevens en Serge Gainsbourg behoren – en op een road trip die hij als 21-jarige ondernam doorheen de Verenigde Staten. Bijna tien jaar na het begin van zijn muzikale zoektocht raapte hij genoeg centen bij elkaar voor de opname van zijn eerste album Solitary Man, waarmee hij momenteel door Europese zalen trekt.
In een uitverkochte Botanique voerde Jeremiah quasi identiek dezelfde set op als in het Depot in Leuven op 10 oktober (zie vroegere review A.U.). De Orangerie moest qua gezelligheid alleszins niet onderdoen voor het Depot.
Opvallend is dat Jeremiah thuis is in een waaier aan muzikale genres. Hij trapt af met het folknummer “If you only”, begeleid door cello en schuiftrompet. Zijn voorliefde voor jazz wordt dan weer duidelijk in “See” dat wordt gedragen door een aanstekelijke gitaar. Jeremiah stond deze zomer trouwens ook op de planken van North Sea Jazz met het Rotterdamse Metropole orkest, ‘een droom die uitkomt’, zoals hij het optreden in de Ahoy omschreef.
In het zinderende “Heart of Stone” bewijst Jeremiah dat in soul zijn baritonstem het best tot uiting komt. Voor een eerste hoogtepunt van de avond moeten we echter wachten op “Hapiness”, een ballad over heimwee naar gelijkgestemde zielen in het thuisland (check ook de officiële video opgenomen aan Engeland’s wilde kustlijn). Opvallend: Jeremiah’s stem doet in dit nummer dromen van Nick Drake...
Minder overtuigend is de knappe zanger solo op gitaar, zoals in “Solitary man” (“het favoriete nummer van mijn moeder”, dixit Jeremiah), waar vooral de melodieën niet echt blijven hangen. “Never gonna” schudt het publiek op tijd wakker en klinkt live dan weer veel spannender dan op de plaat, even dachten we zelfs op een Belle & Sebastian concert te zijn beland.
Afsluiten doet Jeremiah met een verdienstelijke cover van “Protection” van Massive Attack. De conclusie van het concert wordt treffend verwoord door mederedacteur A.U. over het concert in Leuven: zeker niet groots of legendarisch maar zeker vermakelijk. De sympathieke zanger heeft zelfs nog tijd voor een signeersessie en een babbel met de fans, waarvoor dank!
Organisatie: Botanique, Brussel
Begeleid door een vijfkoppige band (cello, contrabass, schuiftrompet, gitaar en drums) trapte Jonathan Jeremiah zijn uitverkochte show in de tijdelijke uitvalsbasis van Het Depot af met “If you only”, de openingstrack van zijn verdienstelijke debuutplaat (‘A solitary man’).
In het daaropvolgende nummer, het als een ware crooner gebrachte “See (It doesn’t bother me)”, werd de ietwat jazzy sfeer in grote mate bepaald door het gevarieerde instrumentarium van dat vijftal. Die eerste twee nummers werden echter iets te gezapig gespeeld om van een werkelijk felle start te kunnen spreken.
Veel vroeger dan verwacht pakte men vervolgens evenwel uit met “Happiness”, een song die enkele maanden terug de ether opvrolijkte. Live kreeg deze hit een indrukwekkende schuiftrompetsolo mee, een inbreng die door het qua leeftijd gevarieerde publiek erg gewaardeerd werd. De als gospelorgel afgestelde synthesizer zorgde er samen met de overeenkomstige vocalen voor dat we ons tijdens “All the man I’ll ever be” even in hogere sferen waanden. De eerste cover van de avond, “These days” van Jackson Browne, illustreerde dat Jeremiah als singer-songwriter goed geluisterd heeft naar de juiste voorbeelden.
Een enkel door cello ondersteund “How half-heartedly we behave” zette opnieuw in op sfeer, waarna sympathieke Jonathan solo het drieluik “Stormy”, “Sweet sunshine” en “A solitary man” ten berde bracht. De flair waarmee hij zich van die taak kweet, toont aan dat deze kerel het podium als zijn natuurlijke biotoop beschouwt waardoor hij er makkelijk in slaagt om zijn publiek op het gemak te stellen. Zodoende voelde de zaal aan de Kapucijnenvoer (die begrijpelijkerwijs niet kan tippen aan het sfeervolle onderkomen aan het Martelarenplein) toch aan als thuis.
De groep kwam na dit solo-moment terug om het soulvolle “Heart of stone” te voorzien van een ware STAX-sound. Opnieuw kon de schuiftrompet, bediend door een kerel die ondanks de hitte in de zaal consequent zijn warme wintersjaal omgesjord hield, op het merendeel van de waardering rekenen. Na “That same old line” sloot jolige Jonathan de set af met de spiksplinternieuwe single “Lost”.
Het enthousiaste publiek deed de man echter op zijn stappen terugkeren. Het eerste bisnummer, “Protection”, kreeg ietwat van een Kings of Leon-touch, vooral in de manier waarop Jeremiah het vocaal inkleurde. Niet dat we denken dat hij ooit in die neefjes hun voetsporen zal treden, enerzijds leent zijn muziek zich daar niet toe en anderzijds denken we ook niet dat hij überhaupt wenst om voor grote stadions op te treden. Laat hem maar rustig verder doen in wat hij goed is, namelijk het verzorgen van leuke optredens op gezellige locaties. Zeker niet groots of legendarisch, maar wel vermakelijk. Zie ook het optimistische “Lazin’ in the sunshine” waarmee hij ons hoopvol de donkere nacht instuurde. Was het leven maar altijd zo mooi….
Organisatie: Depot, Leuven
Nederlands 
Français 
